Zwanger, net nu we uit elkaar gaan!

Hoi allemaal, ik heb alle verhalen gelezen. Ik maak moeilijke tijden mee. Maar niet door mijn vriend, maar door mijn zoon van 17 jaar. Hij woont zelf bij zijn vader en soms bij mij. Maar sinds ik nu bijna 1 jaar een relatie heb met een andere was het prima voor mn zoon. Hij mag hem heel graag, maar sinds hij weet dat ik nu zwanger ben, zegt hij 'nee doe maar weg'. Want in ons griekse volk kan je niet met een moslim trouwen. Gaat meer om de naam voor later. Mijn ouders willen ook niks meer weten van alles.. En ik heb het heel moelijk alleen. Dat ik mn zoon niet meer kan zien. En hij blijft zeggen 'mijn moeder bestaat niet meer voor mij' :( En ik ben nu 4 maanden zwanger en ik heb toch voor het kindje gekozen. Maar ik blijf het moelijk hebben. Mijn vriend is heel lief en leeft met me mee. Dus dames veel sterkte. Wat jullie ook meemaken, het blijft moelijk. Gr lolitha

Hoi, wat een nare en moeilijke situaties allemaal! Mijn conclusie is dat mannen allemaal hetzelfde zijn en dat ze stuk voor stuk zelf nog kinderen zijn en ook nog eens enorm egoistisch!! Waarom hebben jullie in G naam nog steeds seks met jullie ex?? Daarmee stel je jezelf alleen maar kwetsbaar op en maakt hij alleen maar gebruik/misbruik van je! Het kindje dat in je buik groeit is jouw kindje, je eigen vlees en bloed! Natuurlijk is het niet makkelijk om alleen kinderen op te voeden maar echt helemaal alleen zal niemand zijn ook al voelt het soms wel zo. Laten we eerlijk zijn ook al heb je nog zo'n leuke man of vriend, moeders lossen het toch wel vaak alleen op. Wij moeders zijn sterk en trouw aan onze kinderen, kies voor je kind ongeacht de vader en de relatie tussen jullie. Hier is niks egoistisch aan het is eerder het tegenovergestelde van dat. Mensen/mannen die de vrouw overtuigen of verplichten tot abortus dat is pas pure egoisme. Dan zijn zij er maar vanaf en hebben ze totaal geen verplichtingen. Ze willen alleen de lusten maar niet de lasten! Ik ben zelf grotendeels zonder vader opgegroeid en echt zoveel mis je er niet aan. Tuurlijk is een leuke vader en lieve moeder het ideale gezin maar als het ene ontbreekt kan het andere er nog wel zijn. Blijf word een lieve moeder die haar kindje een leven gunt. Abortus is definitief en daarmee ontneem je je eigen kindje zijn/haar leven. Dat zal hoe dan ook vroeg of laat op je schuldgevoel gaan werken en dan kun je er niks aan veranderen en zal je ermee moeten leven. Denk je dat je onstabiel bent of niet goed weet welke keuze je moet maken? Ga dan eens rustig nadenken over wat jij wil. Laat het (wat het ook wordt) jouw eigen besluit zijn zonder je wat van een ander aan te trekken. Het is jouw lichaam, jouw toekomst, jouw kind!

Hoi, Ik ben 30 weken zwanger en heb een dochter van 5 jaar. Mijn (ex) man en ik hebben besloten te gaan scheiden. Hoe ver ben jij nu? En hoe voel jij je eronder? Bij mij is het allemaal heel dubbel. Ik zou heel blij moeten zijn maar ben het niet.

Hi Anoniem, Wat heb je uiteindelijk besloten? Zit in een vergelijkbare situatie. Zit al 2 jaar te dubben of mijn man en ik de juiste match zijn. Hebben n heerlijke dochter van 2,5 en vanalles geprobeerd om de basis goed te krijgen. Een week nadat we t toch nog n keertje gingen proberen zwanger geraakt. Vervolgens in paniek gerealiseerd dat ik niet meer door wil met mijn relatie. Maar nu, 12 weken zwanger t helemaal kwijt. Voel geen euforie of blijheid over de zwangerschap en doe t voor iedereen (man, opas&omas, mn dochter) behalve voor mezelf. Is dit goed? Zet je daarmee een blij kind op de wereld? Man gaat kapot als ik abortus pleeg.. Zit totaal vast, geen idee wat t beste besluit is, maar moet binnen n week n knoop doorhakken. Snap je dilemma dus maar al te goed en kan abortus begrijpen. Weet zelf niet of ik die kracht heb.

Hallo,  ik heb vorige week donderdag te horen gekregen dat ik zwanger was, helaas was het van korte duur. Ik kreeg namelijk op vrijdag avond een miskraam. Ik lig momenteel ook nog in scheiding. Mijn man (ex partner) proberen al 4 jaar en het lukt maar niet. En nu we uit elkaar gaan, raakte ik ineens zwanger. Ik woon al een tijdje bij mijn ouders weer in maar kom nog bijna iedere dag bij mijn ex en dat voelt nog steeds goed. En we hebben nog steeds sex met elkaar. Net of het normaal is. Heb met veel pijn in mijn hart tegen hem verteld dat ik zwanger was en ook weer eigenlijk gelijk een miskraam had. Dat deed erg zeer het leek of de grond onder me vandaan werd gehaald. Vooral omdat hij de afgelopen jaren zoiets had van voorlopig nog geen kinderen we doen het rustig aan. Maar hij wist dat ik die wens had, en nu leek het wel op een nachtmerrie. Nu zei hij dat ie helemaal gelukkig zou zijn als wij samen een kindje zouden krijgen van ons samen. Ik zou niets liever willen. Is dat raar? Ik mis hem nog steeds.

hallo ik weet precies wat je voelt wij stonden ook op het punt uit elkaar te gaan
toen ik erachter kwam dat ik zwanger van hem was van de 3e goed over nagedacht een abortus te doen.maar dat kon ik toch niet over mn hart verkrijgen.ik moest het eigenlijk doen van m'n vriend maar ik heb er niet naar geluisterd.nu woon ik 6 maanden alleen met 2 kinderen en ben zelf hoog zwanger.in het begin kwam hij nog wel is langs.maar hij heb ons nu voorgoed in de steek gelaten want hij blijft mij verwijten dat ik het kindje heb gehouden.en ik zat niet op alleen maar ruzie's te wachten en ook niet goed voor m'n andere kinderen zijn.hebben we er een eind aan gemaakt.het doe mij wel heel veel pijn.dat je niet als zwangere behandeld word maar als een hond.het doe echt pijn.maar ja het leven gaat verder en kan niet stil blijven staan.ik zal straks bevallen zonder vader of man.ik heb geen behoefte aan een nieuwe relatie nu.en wie wil mij k ben nu toch niet meer aantrekkelijk.dus wacht na de bevallingen als ik dan weer goed in m,n vel zit zou ik wel opzoek gaan naar echte liefde als dat er nog bestaat?

Aan de reactie te zien is het wel eens voorgekomen, maar stel dat dit gebeurt is via internet.

Ga op je gevoel af! Dat is het enige wat ik kan adviseren als het om emoties gaat. Wat betreft de rest? Zorg dat alles goed geregeld is en op papier staat. Jullie leven al apart, maar is daarmee alles geregeld? Ik begrijp dat jullie niet getrouwd zijn? Op de site eindesamenwonen staat veel informatie over de zaken die geregeld moeten worden.

Sterkte ermee.

Hoi, het komt allemaal goed.
Anders wil ik je wel helpen.

Groetjes Jos

Ik zit ook in een moeilijke situatie.Ik heb vier kinderen van mijn vorige relatie. ruim drie en half jaar heb ik een relatie gehad. het liep heel moeizaam. Nu ben ik achter gekomen dat ik 6 weken zwanger ben. De vader reageert heel blij en wil dat we het kindtje houden en aan onze relatie gaan werken. Nu ben ik bang dat onze relatie niet gaat lukken en dat ik alleen voor zal staan.

oh wat erg voor je hoe is het nu met je gaat alles goed met je weet ook niet waarom of hoe of wat waarom jullie uitelkaar zijn maar als je niet gelukkig was ga niet terug voor de klinden want je maakt je kids er niet gelukkig mee geloof me ik zit nu zelf ik een scheiding nou x x x en sterkte van gis x xx

Ik moet je eerlijk zeggen, dat ik een ongemakkelijk gevoel krijg als ik dit lees. Wil je het 2de kindje soms niet, omdat je niet weet hoe je nwe vriendje er op zal reageren?! En lijmmiddel?! Je zult toch beter moeten weten. Als het over is tussen jou en je man, dan is het zo. Dit staat wat mij betreft los van het feit, dat je zwanger bent. Dat het stom is om zwanger te worden, terwijl je relatie niet stabiel is, staat hier nu niet ter discussie. Je zwangerschap is nu eenmaal een feit! Ik zou zeggen dame;\'\' neem je verantwoordelijkheid.\'\' Stel je niet zo afhankelijk (in je besluitvorming) op, wat betreft het nemen van een beslissing. Scheiden en hopen op een gezond tweede kindje, waar jij voor gaat zorgen. Eventueel met je ex-man. En nw vriendje? Klopt niet. Zet eerst alles maar eens op een rijtje. Wat je wil en wat je niet (meer) wilt etc.. Kost je zeker 1 jaar. En geloof me, menigeen is sterker dat hij of zij denkt. Stoppen met zelfmedelijden. Suc6.

hoy anoniem 34 hoe is het nu met jou ga je het kindtje houden ? ben benieuwd maar je rec groetjes willeke

Hallo,

Wat apart om dit verhaal te lezen ik zin nl. bijna in dezelfde situatie. Alleen ik heb geen andere man op het oog. Maar ik ben er vorige week achter gekomen dat mijn partner heel erg liegt tegen me. Dit is al vaker gebeurd en we hebben ook al in relatietherapie gezeten. Nu ben ik dus ook zwanger 7 weken en hij liegt gewoon weer (of nog) tegen me. Ik ben er door een heel lullig toevalligheidje achter gekomen dat hij een afspraak had met een andere vrouw in het buitenland. Hij is nl. vaak in het buitenland voor z\'n werk.
Ik weet ook echt niet wat ik moet doen, het enige dat ik wel weet is dat we uit elkaar gaan, maar moet ik het kindje houden of niet? Nu kan ik het nog weg laten halen, maar dan heb ik wel een dubbele klap zeg maar.
Maar eigenlijk heb ik ook het idee dat ik het niet kan om nog voor een tweede kindje te zorgen alleen. Mijn zoontje is ook 3, bijna 4 en die gaat naar school. Wij samen zullen het wel redden al is het niet makkelijk, maar een baby erbij???

We waren echt net weer gelukkig met de tweede op komst, doet hij dit......echt bizar hoe je wereld in een keer op z\'n kop komt te staan.

Ik weet niet wanneer jij het bericht hebt geplaatst, maar ik ben benieuwd hoe jij het op heb gelost.

Veel sterkte in ieder geval als het nog steeds speelt.

Hallo,
Ik ben zelf 27 jaar en heb 2 kinderen uit een vorige relatie.Kort nadat we onze relatie hadden verbroken woonde hij alweer samen met een ander,toch hadden wij nog steeds sex samen,het voelde niet alsof het over was en hij zei ook telkens tegen me dat hij nog van me hield en dat altijd zal blijven doen.
Toen ben ik zwanger geraakt en kwam de ware aard van hem boven,hij ging toch zeker niet zijn huidige leventje opgeven voor een baby??Mijn beslissing was al snel genomen,met of zonder hem dit kindje zou een deel van mijn leven worden.
Hij vind het nog steeds een egoistische keuze van mij(!!!) om het kindje geboren te laten worden.
Ik ben nu inmiddels 27 weken zwanger en heb geen moment spijt van mijn besluit,nog enkele weken en zal ik mijn kleine meid in mijn armen kunnen sluiten en hoewel ik weet dat het niet makkelijk zal worden het zal het vast en zeker waard zijn,het is tenslotte mijn dochter!

Hallo,

Ik ben een meisje van 22 jaar.
Ik ben net 2 maanden van me vriend af en ben afgelopen maandag er achter gekomen dat ik zwanger ben.
We hadden nog wel gewoon sex.
En het voelde niet dat het over was.
Alleen dat het veel beter ging zo.
Toen we een jaar iets hebben gehad ging het vaak fout in de relatie.
En nu alles zo goed ging krijgen (we) dit.
Het is zo raar ik weet niet wat me over komt.
Het is zo moeilijk om eem beslissing te nemen maar ik moet het helemaal alleen doen!
Mijn ex vriendje wil het liever niet,omdat hij denkt dat het geen toekomst heeft in deze maatschappij..
Gister was hij op zijn werk en een jongen begon uit het niets te zeggen over het geboorte van een kind hoe mooi het wel ni kon zijn en hoe geweldig het niet voelden.
Zo appart..
Ik heb het er vaak over gehad met vriendinnen zo van :Als j zwanger bent wat zou je dan doen?!
Dan heb je makkelijk praten want dan zit er nog niks in j eigen buik!
Nu is het echt zo en kan ik geen besluit nemen.
Gisteren was ik bij mijn ex en stond op het punt om na huis te gaan maar k hielp me zo over de zeik dat ik bijna moest overgeven van me eigen af viel en was super duizellig.
Ben al 2 dagen bij hem gebleven.
Hij is echt super lief voor mij!!
Maar zegt ook als jij er voor kiest ben ik er niet en nu moet ik maar gewoon denken van 99% is hij er niet bij,bij de opvoeding enzo.
Maar het is mooi meegenomen als hij het ziet en er anders tegen aan gaat kijken!
Het is zo moeilijk niet normaal.!
Morgen heb ik mijn echo om te kijken hoe ver ik al ben.

Ik ben het helemaal eens met Vanessa.
Een kind neem je niet, die krijg je. En ik weet zeker dat je een kind niet zonder reden krijgt.
Je zegt wel dat je het kind niet als lijmmiddel wil gebruiken, maar wie weet is dit kindje wel juist een teken dat jullie het samen nog eens moeten proberen.
Je bent niet voor niks getrouwd. En er zijn zoveel manieren om je huwelijk nog te redden. Het zou zonde zijn om het niet te proberen, voor je kinderen zal het ook beter zijn.
Ga samen op huwelijkstherapie en bedenk waardoor je verliefd op elkaar bent geworden.
Je hebt het al zo lang volgehouden. Waarom zijn jullie al die tijd al samen? En waar is het mis gegaan. Probeer hier achter te komen en er aan te werken.

de situatie is nu eenmaal zo, daar kun je helaas niets aan veranderen. Ik kan ook niet uit je verhaal opmaken of je (ex)man de zorg voor je zoontje ook tot zijn verantwoording rekent.Het zou fijn zijn als je wel steun zou krijgen.Ik denk wel dat je nu niet in jezelf in een romance moet storten, nu je wordt overspoeld door zwangerschapshormonen. Dat is ook heel onrustig voor zoonlief,hij krijgt een leeftijd dat hij dit wel gaat meekrijgen. Een vastomlijnd advies heb ik niet. Maar voor een kind is het niet hoeven kiezen tussen papa of mama natuurlijk het beste uitgangspunt. Hebben jullie ooit gedacht aan therapie.Jullie hebben nu eenmaal samen een kind en er een op komst. Die zijn er ook niet zomaar gekomen. Bedenk waarom jullie ooit besloten hebben te trouwen.Er is vast nog ergens een basis.Hoe goed je ook bij elkaar past,een huwelijk is altijd hard werken en compromissen sluiten. Tenzij je bent mishandeld, is \'t altijd de moeite waard om de basis weer terug te vinden! Wie zegt namelijk dat met de volgende man of vrouw het wel gaat lukken als dit al misgaat? Heel veel succes GR. vanessa

maar lieverd ,ga er gewoon voor en ga door met je leven zoals je het beleefde tot nu.Dat kindje zal het heerlijk vinden om echt broer/zus van die andere te zijn en later bij bezoek aan papa komen er ook geen ingewikelde vragen en voelen ze zich ook op hun gemak met de situatie en wat die vriend betreft die is nummer een ,daar concentreer je je op .

Hoi ik las je verhaal. Ik zou voor je eigen geluk kiezen en het niet laten afhangen van deze nieuwe man. Waarom dacht je dat je het eerst wel alleen zou kunnen en nu niet meer?

Ik zit in dezelfde positie. Ik ben nu 7 weken zwanger en ook wij gaan uit elkaar. We hebben al een dochter van bijna 1 jaar en ik heb al een dochter uit een andere relatie van bijna 10 jaar. Wat een zooitje he? Ik weet dat ik het niet kan om een einde te maken aan een leven dat in mij groeit. De vader zal er wel onderdeel van willen uitmaken, denk ik. Voor het andere kind is het wel erg leuk een broertje of zusje. Ik heb mijn oudste 6 jaar lang alleen opgevoed. We waren altijd samen,maar ik weet dat zij wel een leeftijdsgenootje miste. Ze zat altijd tussen de ouderen. Alleen om deze reden al zet ik geen punt achter de zwangerschap. Maar het is waar. Het is ontzettend zwaar om het in je eentje te moeten doen, daar weet ik alles van.
Ik weet niet hoe jij vriend op deze zwangerschap reageert?

Sterkte
een lotgenoot

Gefeliciteerd!! Dat moet toch ook gezegd worden. Een kind krijgen is een wonder. Ook als de omstandigheden niet ideaal zijn! Waar ter wereld is het echt ideaal om kinderen te krijgen? Perfectheid bestaat niet! En als het zo bij anderen lijkt dan zie je later als de kinderen er zijn weer veel echtscheidingen die ook niet bevorderlijk zijn voor de kinderziel.
Dit kind heeft misschien een minder gunstige start maar wellicht goede vooruitzichten in het latere leven.
Je hebt een nieuwe vriend op het oog. Daar kan je wellicht mee verder. De situatie kan keren. Straks ben jij moeder en lukt het je een stabiele situatie te creeeren voor je kinderen. Probeer te kijken naar je kansen, niet naar je wanhoop.
Ik heb zelf een abortus gehad en veel ellende en wroeging gehad. Ik wens het je niet toe en ook niet een sombere moeder voor het kind wat je al hebt.

Liefs en sterkte!!
Astrid

ik zou er goed over nadenken ben 3 weken geleden bevallen van een prachtzoon de relatie met zijn vader was voor de zwangerschap goed is tijdens de zwangerschap misgelopen nu sta ik er zogezegd alleen voor maar zou mijn zoontje voor geen goud meer kunnen missen denk er alsjeblieft goed over na je hoeft niet samen te zijn om gelukkig met je kind te zijn en als hij wil dan komt hij vanzelf tot rede als hij er voor zijn kind wil zijn is dat prima gr bianca

Beste mensen,
Ik ben 23 jaar oud en heb al 1 zoontje van drie jaar. Helaas ben ik sinds 2 jaar geleden niet meer samen met zijn vader. Na deze relatie van 8 jaar lang, kwam ik een hele aardige man tegen van 34 jaar oud. Hij was erg lief en had genoeg tijd en aandacht voor mij,voelde me goed bij deze man. In eerste plaats wist ik dat hij een vriendin had na 4 maanden kwam er bij dat hij getrouwd was net een aantal maanden, ik hoorde wel eens wat over dat hij getrouwd was, en heb hem gevraagt het bleek dus waar te zijn. Net nadat wij 4 maanden iest met elkaar hadden is hij dus toch nog getrouwd. Nu zijn we anderhalf jaar verder en zit in een moeilijke situatie, ik ben zwanger geraakt niet hellemaal per ongeluk we wisten allebei dat ik zwanger kon raken alleen had niet verwacht dat het zo snel zou zijn, want met mijn ex heeft het 3 jaar geduurd. We waren er dus wel bewust van dat dit zou kunnen gebeuren. Nu ben ik op een punt dat ik niet weet wat ik moet doen, moet ik het houden of niet? Vind het moeilijk ben boos op mezelf omdat ik bewust wist dat dit zou kunnen gebeuren en achteraf twijfel. Ik zit nog steeds op school aan mijn opleiding te studeren, en ja heb al een zoontje van dus ook een andere vader waar ik zelf voor zorg en om het weekend is hij bij zijn vader. De man waarvan ik zwanger ben is dus getrouwd en zegt niet te weten of hij bij mij wilt zijn of bij zijn vrouw wilt blijven. Ik moet er dus vanuit gaan dat ik er hellemaal alleen voor kom te staan. En kan maar geen keuze maken. Misschien is er iemand die mij het goede advies kan geven om alsnog de juiste keuze te maken. Ben trouwens 9 weken zwanger en heb niet veel tijd meer om een besluit te maken. Hoop dat er iemand is die mij kan helpen, groetjes

zag mijn reactie niet terug, die was: wilt u er over nadenken, het kindje af te staan ipv het weg te laten halen, wij willen het graag in ons gezin opnemen,langs de officiele weg uitteraard.

dringende vraag, laat het niet weghalen, wilt u er serieus over nadenken, of u het evt. zou willen afstaan.wij houden ons 3dubbel aanbevolen. met vr. gr.

Wat een verhalen allemaal. Ik zit zelf ook in een hele moeilijke situatie en ben compleet in de war. Ik weet nu 2 weken dat ik zwanger ben. Ik ben 24 jaar, het was totaal niet gepland, ik en de vader kennen elkaar nu 2 maanden en waren toen ik erachter kwam niet meer samen. Hij is heel duidelijk en wil het kindje niet houden, ik heb mijn hele leven gezegd dat ik het nooit weg zou laten halen als het zou gebeuren. Maar nu weet ik het niet meer.... ik heb nog nooit voor zo'n moeilijke keuze gestaan....
Liefs

hoi
nou heel bizar ik en mijn vriend zijn na 8 jaar en 3 miskramen erachter gekomen (in november) dat het niet werkt. We wonen sinds januari apart, hij is voor 3 maanden naar brazilie en heb ik iets met iemand die ik al heel lang ken, maar van relatie is geen sprake. Ik kom er net achter dat ik 5 weken zwanger van hem ben!
Van mijn ex vriend kan het niet zijn; we hebben al sinds november geen seks meer.
Had dit nooit verwacht weet ook niet wat ik moet doen, had de hoop na 3 miskramen opgegeven.

Hallo Anoniem, Ik zit in een zelfde situatie. Ik ben er in december op oudejaarsdag achtergekomen dat ik zwanger was. Het was absoluut niet gepland, omdat onze relatie ook al niet lekker liep. Ik heb in mijn eentje het besluit genomen om het kindje toch te houden, wat er ook zou gebeuren. Nu inmiddels 14 weken zwanger, hebben we besloten om te gaan scheiden. Ik heb zelf de knoop doorgehakt. Het ging gewoon niet meer, en mijn vermoeden is ook dat er een ander is, ook al ontkent hij dat. Ik ben blij dat ik ervoor heb gekozen dat ik het kindje hou. Ik heb al een zoontje van 6 jaar en dit wordt dan toch een volle broer of zus voor hem. Mijn zoontje is erg blij dat hij er een broertje of zusje bij krijgt. En waar er twee eten, eten er ook drie. Je moet de beslissing voor jezelf nemen, en niet voor en door anderen. Mijn beslissing heb ik genomen 1. omdat ik het niet over m'n hart kan verkrijgen om een abortus te laten plegen 2. waarschijnlijk zou ik spijt krijgen van een abortus en van mijn eigen kind zou ik nooit spijt kunnen krijgen. Sterkte met je beslissing, ik hoop dat je voor jezelf de goede beslissing neemt, want wat je ook kiest, je keuze zal onomkeerbaar zijn.

Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan terwijl mijn moeder zwanger was van mij. Ik ben nu 39, heb een zoontje van 3 en lig in een scheiding. Nu ben ik degene die niet begrijpt hoe mijn man het veilige leventje van die kleine die we zo bewust op de wereld hebben gezet (IVF), zo omver wil gooien. Ik had het nooit zomaar opgegeven. Ik heb geen respect voor hem als vader. Geen moment heb ik geweten dat hij zoooo ongelukkig was en daardoor een andere vrouw heeft gezocht. Opeens ben ik gaan beseffen dat mijn eeuwige onverklaarbare minderwaardigheidscomplex voortkomt uit het feit dat zels het feit dat ik onderweg was, niet genoeg was voor mijn ouders om voor het huwelijk te vechten, dat ik het niet waard was om de andere partij te vergeven en voor mijn levensgeluk te kiezen. Elf jaar alleen door mijn moeder opgevoed. (8 jeugd jaren mijn vader niet gezien (emigratie). Heb nu een goede baan en inkomen etc. Maar zal nooit weten hoe ik met een man moet samenleven, voel me altijd nerveus dat ik het fout doe... uiteindelijk gaat het fout. Er zijn geen goede keuzes in het leven... Iedere keuze heeft voor en nadelen. Maar de basis die het kind meekrijgt bepaalt het geluksgevoel van dit kind. Werk aan je relatie, al is het maar nog voor 4 jaar. Die kinderen hebben maar 1 jeugd. Verpest het niet.

Hoi hoi, Je verhaal geeft mij een gevoel dat ik niet alleen ben. Ik was 16 weken zwanger toen mijn man me aangaf te willen gaan scheiden. Totaal niet aan zien komen, maar hij had geen gevoel meer voor mij. Hierdoor was ik helemaal de weg kwijt en storte mijn wereld in. Heb enorm veel twijfel gehad over of ik wel van het kindje zou kunnen gaan houden. Of ik niet het kindje het kwalijk zou gaan nemen en daardoor het te kort zou gaan doen. Ik heb gelijk hulp gezocht via de huisarts. Bij maatschappelijk werk terecht gekomen en hier enorm veel steun aan gehad en nu nog. Zij kunnen je heel erg goed helpen om een weg te zoeken naar je doel in je leven. Uiteindelijk heb ik, samen met de vader natuurlijk, gelukkig besloten om het kindje te houden. Ben half oktober van dit jaar voor de tweede keer moeder geworden van een gezonde dochter. Mijn eerste is een jongen van vier en half. Ik geniet enorm van mijn kindjes. Het is allemaal erg moeilijk, maar met de goede hulp kom je er echt wel. De vader is wel bij de bevalling geweest, omdat ik vond dat zowel hij recht had op onze dochter als onze dochter op hem. Het zijn toch die eerste momentjes die zo speciaal zijn voor zowel de mama als de papa. We poberen er samen het beste van te maken voor de kindjes. Maar als ik je een tip mag geven..... ga kijken of er iemand is bij wie je kunt praten over jou zelf en over je kindjes. Dat geeft je veel rust en dan weet ik zeker dat je het allemaal aankunt. Vergeet niet: wij vrouwen zijn van het sterke geslacht. Wij krijgen immers de kinderen. Makkelijk is het niet, maar er zijn mensen die het veel moeilijker hebben denk ik dan altijd maar. Daar probeer ik me dan maar aan op te trekken. Mijn kindjes zijn gezond en ik zelf gelukkig ook. Dat is het aller belangrijkste. Probeer ondanks alles toch te genieten van je kindjes. Dat is zo belangrijk, want dat voelen je kindjes ook. Groetjes, Barbara

Het is begrijpelijk dat je je rot voelt in deze situatie, omdat het ook allemaal niet niks is nu je uit elkaar bent en je merkt dat je zwanger bent. Toch zou ik zelf het kindje houden. Een relatie krijgen met iemand anders kan ook ineens komen. Het ligt er ook aan hoe jou aanstaande partner hier mee omgaat, maar vergeet niet dat dit kindje niks aan jou situatie kan doen. Dat wilde ik even kwijt. Succes met je keuze, groetjes valerie

Hallo,Sommige reacties die ik lees vind ik nogal heftig. Achteraf weet iedereen het beter. Maar de situatie is zoals het is. Toch heb je bewust gekozen voor een kindje. Bovendien blijft het krijgen van een kindje in mijn ogen een wonder. Ik ben dan ook in de meeste gevallen tegen abortus. Misschien kan dit nieuwe kindje juist een positivie wending geven aan je toekomst?! Ik ben niet van mening dat wanneer de ouders samenwonen dit het kindje de juiste start geeft om te mogen opgroeien. Ouders die elkaar respecteren en ondersteunen in de opvoeding lijkt mij veel belangrijker. Maak daarom de situatie bespreekbaar en zoek samen met je (ex-)man naar oplossingen. (Ik neem aan dat hij ook voor dit kindje heeft gekozen.)Maar blijf vooral elkaar respecteren als de ouders van jullie kinderen! En wie weet vind je ook weer het geluk bij een nieuwe man. Maar neem vooral rustig de tijd wanneer je keuzes maakt. Ik wens je veel succes!

Ik ben heel erg benieuwd of je het kindje gehouden hebt of niet... In beide gevallen wens ik je heel veel sterkte toe. Monique

Ik ben gescheiden van mijn man toen mijn zoontje 3 jaar was. Dit was geen gemakkelijke beslissing. Ik wilde vroeger altijd een lieve man en veel kinderen. Dit bleek uiteindelijk in dit huwelijk niet mogelijk. Nu heb ik een hele lieve nieuwe vriend waar wij opnieuw een toekomst mee willen opbouwen. Mijn zoontje is gelukkig, hij heeft nog veel contact met zijn vader. Toch weet ik dat hij heel graag een broertje of zusje had gehad. Daarom denk ik dat je, nu je zwanger bent, heel goed moet nadenken of abortus een optie is. Ik denk dat je kindje je in de toekomst dankbaar zal zijn dat je zijn broertje of zusje het leven hebt geschonken. Nog even een opmerking over het "snelle scheiden" van tegenwoordig: vroeger was scheiden een taboe, een relatie kon totaal kapot zijn, maar de schande zorgde ervoor dat mensen een levenlang het huwelijk moesten uitzitten met alle verdriet van dien. Nu hebben mensen de mogelijkheid uit elkaar te gaan en alsnog proberen een gelukkiger leven op te bouwen, ondanks het verdriet van een scheiding. Het is altijd gemakkelijk te oordelen over anderen zonder dat je de ware reden kent. Mensen zullen hun ware redenen vaak niet vertellen omdat dit prive is! Een beetje onvoorwaardelijk begrip is dus wel op zijn plaats.

Ik begrijp dat het een rotsituatie is, maar de feiten zijn: 1. Je had een slechte relatie met je man. 2. Desondanks besluit je toch nog een kind te nemen met in het achterhoofd dat je het ook alleen wel zou redden. 3. Je raakt zwanger, volgens plan. 4. Je ontmoet een nieuwe liefde. 5. Zwangerschap komt opeens toch niet meer goed uit. 6. Nu wil je er van af. Ik kan niet anders zeggen dat ik het een onvolwassen reactie vind. Je wist waar je aan begon en realiseerde je de consequenties. Nu abortus plegen staat in mijn ogen bijna gelijk met een laffe moord.

Beste anoniem,\r\n\r\nIk word een beetje nijdig als ik de reactie lees van B,37. Moe worden van het lezen van iemands zorgen?? Dan ben je wel erg snel moe! Natuurlijk had jij beter moeten nadenken, natuurlijk heb jij er nu spijt van dat weet jij NU ook wel. Kritiek hebben is zo makkelijk B. Beste anoniem, ga geen oversnelle besluiten nemen. Relateer je besluit ook niet aan de nieuwe oh zo verse relatie. Probeer (is moeilijk) verstand en emotie op één lijn te krijgen. Uit je verhaal maak ik op, dat het inderdaad niet verstandig is om de zwangerschap te gebruiken om de relatie met je \\\"ex\\\" man te hervatten. Abortus is één manier er zijn er nog meer. Zoek prof. hulp en bespreek wat de mogelijkheden zijn. Kun je het na gesprekken echt niet aan, kies dan voor jezelf en je zoontje en overweeg abortus, hoe moeilijk dit ook zal zijn.\r\nLiefs en sterkte.\r\n\r\n

Hoi anoniem,
Wat een schok moet dat zijn geweest. Ik begrijp dat je geschrokken bent.
Maar uit je verhaal lees ik dat je wel zelf voor dit kindje gekozen hebt? Ik kan me wel voorstellen dat je geschrokken bent aangezien je net een nieuwe man hebt ontmoet en een je een nieuw leven en een nieuwe start tegemoet zag komen.
Ik vind, eerlijk gezegd, dat als je er zelf voor gekozen hebt, je ook de consequenties moet kunnen aanvaarden, ook al is dat heel moeilijk. Er zijn heel veel mensen die de zorg voor hun kinderen delen, ook al wonen ze niet meer bij elkaar.
Sterkte!

Ik begin een beetje moe te worden van die 'heb medelijden met mij' verhalen. Hoe is het toch mogelijk dat je nog zwanger raakt terwijl je al besloten hebt om uit elkaar te gaan. Waar blijft dan je verantwoordelijkheid naar je kind toe. Hoe kun je een kind verwekken (ik neem aan dat dat uit liefde gebeurt) terwijl je al besloten hebt om uit elkaar te gaan. Voor mij is dat onbegrijpelijk. Schijnbaar is het vechten voor een huwelijk er niet meer bij. Wat is er nog mooier voor een kind om op te groeien in een hecht gezin met mama en papa. Ik vind het vreselijk zielig voor het kind om zo'n start te moeten maken. Denk toch eerst na voor je ergens aan begint!!!

Beste Anoniem,

Ook ik heb hetzelfde meegemaakt, we waren net 2 weken uit elkaar toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Ik heb besloten een abortus te doen. Het was de moeilijkste beslissing van mijn leven en ik heb er veel verdriet van gehad maar het was voor mij de enige oplossing. Ik had het financieel emotioneel anders nooit gered.

Ik wens je heel veel sterkte.

Hallo anoniem34,
Ik kan je verhaal en gevoelens heel goed begrijpen. Ik zit ook in een soortgelijke situatie. Ik ben alleen 24 en dit is mijn eerste kindje. Ik vind dat je voor je kindje moet kiezen en verder moet gaan met je leven zonder je schuldig te moeten voelen. Bekijk het van de positieve kant en wees blij dat je kindje een broertje of zusje erbij krijgt. Het is niet makkelijk 2 kinderen in je eentje op te voeden dat snap ik. Ik moet ook alleen verder. Ik twijfel niet over dit kind en ben blij dat het mij is overkomen. Ik probeer niet te ver voor uit te kijken en treedt alles positief tegemoet. Wie weet wat de toekomst nog meer brengt, groetjes m l uit almere