Seksueel misbruik

Hey, ik ben een vrouw van 33 j en heb net ondekt dat mijn man al een jaar mijn dochter misbruikt. Ik kan je zeggen, wat een schok! Mijn dochter beseft nog steeds niet wat hier zo verkeerd aan is, alhoewel ze 13j is. Ikzelf heb dit ook meegemaakt, maar kreeg geen steun van mijn mama. Maar nu besef ik wel hoe verscheurend het moet zijn geweest voor haar. De man die ze altijd als partner/soul mate/vertrouwenspersoon ziet, doet zoiets, dat kan toch niet. Ik weet het omdat ik me ook zo voel. Moeilijk hoor, zeker omdat mijn kids hem nog wel willen zien. Nu, ik ga die fout niet maken. Ik kies rechtelrecht voor mijn dochter, want besef komt later weet ik zo. Wij zijn met 3 (ik, dochter, zoon ) in behandeling bij psycholoog, dat moet je echt doen. Ben de papa ook gaan opzoeken en amai, kan je vertellen, dat deed me echt goed. Heb er geroepen en getierd maar mijn frustratie is toch een stukje weg. Ik hoop echt dat je hieruit komt, hoe moeilijk het ook is.

Beste becky, ik weet precies wat je meemaakt en wat je hebt meegemaakt. Ik ben ook misbruikt geweest, eerst door de vriend van mijn zus op de camping. Ik was toen nog zeer jong en later door mijn stiefvader. Ik heb net als jou toen mijn mond gehouden totdat ik mijn vriend leerde kennen, nu inmiddels al 15 jaar mijn man en heb hem toen hij mijn vriend was alles verteld en die ging met mij naar de doktor. Daarna werd ik verplaats naar een opvangtehuis en ja kinderbeschermijng kwam in het spel mijn moeder broers en zussen wilden niets meer met mij te maken hebben. Ik werd overgeplaats naar een internaat en voelde me eenzaam en ben daarna naar de vader van mijn zus gegaan. Daar ging het ook niet goed en ik ben daarna op straat gaan wonen. Ze wilden mij in een gesloten inrichting zetten, maar ik ben uiteindelijk naar mijn moeder gegaan. Zij zei dat ik gelogen had over het misbruik, wat natuurlijk niet waar was.

Het ergste hieraan vind ik dat ze mij daarna vaak geholpen hebben en ik mij dus toch rot bleef voelen. Ik werd zwanger van mijn man, want ik was inmiddels met 16 jarige leeftijd getrouwd en kreeg een dochtertje Zefanja. Mijn geluk kon niet op maar mijn man ging toen helaas alcohol gebruiken en drugs en ik liet mijn dochter bij mijn moeder alleen. Het probleem was dat ik haar daarna niet meer terug kreeg van mijn ouders ze zeiden je heb niks te zeggen ik werd alweer gemanupuleerd nu is inmiddels mijn dochter 15 jaar en wil ze daar blijven wonen en mijn ouders maken mijn man nog steeds slecht.

De pastor had mij aangemoedig mijn vader met zijn daden te confronteren. Mijn stiefvader zei dat 1 keer is gebeurd, perongeluk, ik zag tranen in zijn ogen maar zei nee papa ik weet dat het vaker is gebeurd, ik deed netof als ik sliep! Hij praatte ergens anders over en het ergste is, ik heb ook geen contackt met de familie en mijn man wordt nu nog scheef aangekeken. Maar ik ben blij dat wij ondanks al onze problemen nog samen zijn en hij mij nog steeds steunt. Ik wens jou gods rijkelijke zegen en genezing toe de genezing van je ziel en de genezing van je boosheid. Veel liefs selma

Een belangrijk iets is het kwijt kunnen van je verhaal. Het vinden van de juiste hulp is vaak erg moeilijk.

Hoi Becky, Ook mij is het overkomen toen ik een jaar of 8 / 9 was. Het is bij mij gebeurd door de vader van me broertje. Totdat me broertje geboren werd dus ongeveer 2 jr heeft het geduurd. Ik heb het ook jarenlang verzwegen maar toen der tijd me nichtje in vertrouwen genomen. Zo is het verhaal uiteindelijk toch de buitenwereld in gekomen en is er bij mij wel een rechtszaak geweest. In eerste instantie is hij veroordeeld maar na een hoger beroep is die @#$#@@ vrijgesproken jegens gebrek aan bewijs. Ik heb toen met Den Haag gebeld en het hele erge van het verhaal is dat het ze zeiden toen ik vroeg wat voor bewijs had je nodig gehad werd er gezegd : je had een kind van hem moeten krijgen. Nu je begrijpt wel dat de grond onder me voeten vandaan wegzakte ik was toen op werk en kon geen stap meer verzetten. Gelukkig heb ik een lieve partner die heel veel geduld met me heb en het hele vreemde vind ik zelf dat ik geen moeite heb met sex ik kan er gelukkig nog van genieten. Al snap ik niet waarom ? een lotgenot

Allereerst wil ik tegen alle personen die hun verhaal hebben gedeeld zeggen dat ik het erg dapper van hen vindt dat ze hun verhaal met ons delen!

Verder had ik nog een vraag.
Als je met een therapeut (of iets) gaat praten en je verteld dat het om een bekende/familielid gaat, MOET je dan aangifte doen?

Dat vroeg ik mij even af, hoop erg dat iemand deze vraag voor mij kan beantwoorden!

Dank! Joyce

erg vooor je

Ik kan je aanbevelen om dit boek te lezen, heeft mij in elk geval geholpen!
"The power of Now" - Eckhart Tolle
Veel sterkte!

Lieve lotgenoten.



Ik wil jullie allemaal een tip geven.

Koop en lees het boek de Helende reis van Brandon Bays. Iets voor 100% verwerken, dat kan alleen wanneer totale vergeving heeft plaats gevonden.

Dan denk je misschien, de dader vergeven, dat nooit.

Maar vergeven is iets wat je ook voor jezelf moet doen.
Vergeven houdt ook in, je boosheid los laten en je pijn.

De Helende reis is een snelle manier om emoties te verwerken. Je heb moed nodig, dat zeker, maar als je die moed kan opbrengen, dan kan ik je verzekeren, dat jaren lange therapie niet nodig zal zijn, en als je het verwerkt heb, je nooit meer last hiervan zal ondervinden.



Zelf heb ik tijdens een workshop van de Helende reis, mijn misbruik herinnerd.

Helaas kon ik niet de Helende reis doorlopen zoals de bedoeling was, door mijn grote onvermogen om te voelen.

Je moet namelijk door alle lagen van je emoties heen gaan. Maar hier werk ik aan. En wanneer ik wel door al die emoties kan gaan. Dan zal ik met 1 x een Helende reis mijn misbruik volledig kunnen verwerken en los laten, doordat ik tot vergeving kom.



Ik heb het met eigen ogen gezien, iemand die in een half uur een trauma volledig had opgelost. Als 16 jarige jongen was hij ooit door een grote groep mensen in elkaar geslagen. Van een jongen die toe keek had hij verwacht dat hij hem zou komen helpen, dit deed die jongen niet.



Twee weken eerder, was die man opeens last van angst aanvallen gaan krijgen, wat dus te maken bleek te hebben met wat hem als 16 jarige was overkomen.



Waardoor ik zeker weet, dat hij het volledig in een half uur had opgelost?

Zijn gezicht, hoe zijn gezicht was, toen hij klaar was.

Toen hij begon, was het duidelijk van zijn gezicht af te lezen hoe hij zich voelde.

En toen hij klaar was, zijn gezicht was zoveel lichter!!!!

je kon zo goed zien dat een grote last van zijn schouder gevallen was.

Maar dit was alleen mogelijk doordat hij de daders voor 100% vergeven had.

( Ze hebben een manier, om te testen of je tot totale vergeving gekomen bent.)

ik ben zelf misbruikt door een neef stiefvader pleegvader dit allles heeft zo 7 jaar geduurd ik ben er nu nog steest mee bezich het is niet makkelijk maar ik weet dat ik er door kom

beste becky en lieve moedige mensen die gereageerd hebben.

ik ben zelf sexueel misbruikt door mijn eigen vader en dat heeft mijn hele leven kapot gemaakt.

je word onzeker,bang,je denkt dat je niks waard bent kortom je leven is naar de klote, grof gezegt.ik snap jouw moeder niet is dat wel moeder liefde wat zij naar jou toont sorry dat ik dat zegt maar jij hebt te veel respekt voor jou familie denken hun aan jouw gevoelens NEE hun denken alleen maar aan hun eigen belang.

weet jij waarom, omdat het een schaamte is wat hun hebben veroorzaakt hun moeten zich schamen,is toch bizzar allemaal.

hun leven gewoon hun leven of er niks aan de hand is leven,terwijl jij pijn en verdriet hebt.ik ben zelf gestopt met het contact met mijn moeder omdat mijn moeder dat allemaal heeft toe gelaten.sorry als ik mischien hard ben maar ik word zo boos dat mensen ongestraft hun gang kunnen gaan,vieze ongemanierde mensen met geen gevoel.ik weet wat jij voelt en dat doet mij pijn.heel veel sterkte

Beste Becky,



Wat verschrikkelijk dat je het hebt meegemaakt. Het is enorm sterk dat je het aan je man hebt verteld en ik kan begrijpen dat je het erg vindt dat je geen contact meer hebt met je familie.



Ik ben op een bepaalde manier een lotgenoot; ookal heb ik het meegemaakt vanuit een ander perspectief waaruit ik graag ervaringen wil delen. Mijn moeder is sexual misbruikt door haar broer; ik ben zelf gelukkig nooit sexueel misbruikt. Je vraagt ernaar hoe je ermee om moet gaan om het je kinderen te vertellen. Omdat mijn moeder in jou positie zat kan ik daar ervaringen overdelen hoe is het voor jou kinderen. Zou je dat waarderen?

Ja, dit kan lang pijn doen! Ook ik ben seksueel misbruikt alleen is het al 52 jaar geleden, toch zijn er in mij leven momenten,dat het weer naar boven komt.



Mede door het feit,dat het plaats heeft gevonden toen mijn moeder ernstig ziek was en deze oom toen voor ons(ikzelf 7 jaar, zusje vier jaar en een broertje van een half jaar) samen met zijn vrouw moest zorgen. Heeft de zorg voor mij wel erg letterlijk genomen. Gelukkig heeft hij(Het)alleen bij mij gedaan en niet bij hen. Zodoende kan ik er nooit met hun overpraten.


Wat voor mij jammer is, maar ik weet oom en tante leven nog Weet nu door eigen inzichten en therapie, dat als zij overgegaan zijn zij dit nog moeten uit werken.



Heb geprobeerd het ook nu te vertellen, maar dat is niet gelukt oom en tante inmiddels 86 en 80 jaar. Probeer het mijn oom te vergeven, maar dat valt nog niet altijd mee!!!

Lieve Becky,

Heb je verhaal met tranen in mijn ogen gelezen. Het is ronduit klote dat we dit allemaal mee moeten maken. Het is ook niet makkelijk om het te vertellen na een aantal jaren. Indeed, mensen geloven je niet, het is verjaard, je zult het wel fijn hebben gevonden, anders had je het al verteld.
Ja, zo werkt het natuurlijk niet, en dat weten wij, maar de \"buitenstaanders\" niet.

Ben een vrouw van 37 jaar, twee zussen, twee broertjes, en ik zelf de middelste.
Jaren heeft er bij ons in huis incest en mishandeling plaats gevonden, door vader. Mijn oudste zus was niet zijn kind, hij heeft het verhaal de ronde laten gaan, dat zij verliefd op hem was omdat hij in een band speelde. Tuurlijk, meisje van 4 jaar dat weet wat \"liefde\" is. Nee op die leeftijd zoek je geborgenheid, vertrouwen en genegenheid. Alles puur en rein. En dat is van je afgenomen.

Voorts beleidde mijn ouders ook nog een geloof, waardoor wij volgens Efeziers 6 vers 4 gehoorzaam moesten zijn aan onze vader...Tja, hoe vaak we dat niet hebben gehoord en dat alles onder \"de mantel der liefde\" bedekt moest blijven.
En mocht je een keer \"ongehoorzaam\" zijn, kreeg je met de \"roede der liefde\" een pak rammel. En dat was dan zo erg, dat je op je blote billen, gebukt voor overstaand, zo\'n pak slaag kreeg, dat ik 2 weken niet kon gymen.
Ik probeerde dan altijd een lange broek aan te doen, maar helaas waren dat niet de kleding voorschriften. Met als gevolg dat ik niet in mijn korte broek wilde en me moest melden bij de directeur.
Daar uiteindelijk mijn verhaal gedaan, maar ze konden niets voor me betekenen.
De school heeft me wel altijd de ruimte gegeven om daar tot rust te komen en te huilen als dat nodig was. Heb je niet veel aan maar het was iets.

Wat er in ons gezin gebeurde, mocht niemand weten en ging niemand iets aan.
Dat is er bij ons wel ingeslagen letterlijk.
Maar wel 3 dagen in de week op de voorste rij in de kerk zitten. En maar mooi weer spelen.
Mijn zus heeft het verteld aan mijn moeder rond haar zestiende. Die blijft volhouden dat ze er niets van heeft geweten.
Nadat mijn andere zus een proces had aangespannen, moesten mijn oudste zus en ik, via een dagvaardiging, een getuigenis afleggen op de rechtbank.
Mijn vader heeft 11 maanden gekregen.
Staat geregistreerd als pedofiel, hebben zijn computer in beslag genomen ivm kinderporno. En meneer wordt gewoon weer in een kinderrijke woonwijk geplaatst en mag als concierge op de basisschool werken. Bedankt overheid!!!!

Ben op mijn 17e voor het blok gezet, of het geloof aannemen of het huis uit. Met als gevolg, geen contact meer met je familie. Mijn oudste zussen zijn precies zo weg gegaan.

Het heeft jaren geduurd voordat ik het een plekje kon geven. Het is niet alleen de \"daad\", maar ook alles er om heen.
Ik mocht nergens heen, wel vriendinnen thuis uitnodigen, maar dat deed ik liever niet, want het zal je maar gebeuren dat die viespeuk ook wat bij je vriendinnen zou proberen. Achteraf blijkt dat hij zelfs een kind heeft bij de zus van mijn vroegeren vriendin. Dus...het blijft je je hele leven achtervolgen. Mijn ouders waren ook nog 6 van de 7 dagen van de week dronken, wijn en bier, dus ook op dat gebied valt er dan weinig met je ouders te doen.

Het advies wat ik aan alle personen, dames of heren, wil meegeven is de volgende:

Het is niet mogelijk deze ervaring te verwerken, zonder dat je door deze pijn heen gaat. Als ik naar mezelf kijk, weet ik dat ik alles ervaren heb uit \"de derde persoon\". Op het moment dat er onaangename dingen gebeurde, was ik altijd ergens anders. Ik denk dat heel veel dit ook zullen herkennen.

Na jaren psychologische ondersteuning en praten, schrijven en huilen en confrontaties, ben ik erachter gekomen wat ik moest doen.
Het is niet fijn om in je geboortestad te lopen en je komt bekende tegen uit je jeugd, die dan tegen je zeggen: ooo ja, jij bent er een van die familie he!!

Ik had inmiddels al 18 jaar geen contact meer met mijn vader. Ben verhuist naar een andere stad, om mijn leventje eens een hele nieuwe frisse wind te geven. Zow, dat heeft me wat moeite gekost. Wat fijn was, niemand wist hier uit welk gezin ik kwam. Iedereen leerde mij kennen zoals ik zelf was. Zonder verleden.

En dan komt dat smsje \"wil je aub even contact opnemen, het gaat over je vader. Het is niet goed.\"

17 maart 2009: mijn haar in de shampoo...wat ga ik doen. Ga ik terug naar de plek des onheils? Ja, ik moet, moet het afsluiten. Vervelend, confrontatie, gevoel, angst, paniek en onwijs misselijk, ook wel herkenbaar.

Jemig, kom op, je bent een volwassen vrouw en je hebt je eigen leven. Je kan straks naar je eigen huisje terug, naar je lieve vriend en je heerlijke leventje.

En dan in de auto, rit van anderhalf uur. Wat ga ik zeggen, hoe ziet hij eruit?
Eerst de ontmoeting met mijn andere broers en zus, want die heb ik inmiddels ook al een aantal jaren niet gezien, door de omstandigheden, leugens en gelogen verhalen.

En daar liep ik in het ziekenhuis, met mijn broers en zus. Op naar de man die je onschuld, reinheid en oprechte liefde in je jeugd heeft geroofd.

Pfff. moeiljk, schuifdeur gaat open, krijg braakneigingen. Maar daar zit hij dan. Een zielig ziek oud mannetje.
Het eerste wat hij zegt: Wat ben jij oud geworden.
Jezus man, heb je je dochter bijna 20 jaar niet gezien. Denk je dat ik eeuwig 12 blijf dan? Heb je nou echt niks beters?

Om het lange ziekenhuis bezoek kort te houden. Mijn vader heeft op zijn sterfbed de waarheid verteld. Waarschijnlijk om met een gerust hart te kunnen sterven.

We wisten natuurlijk nog niet wat hij had, maar het bleek een hersentumor te zijn zo groot als een golfbal. Mijn broertje zegt daarop: \"Boontje komt om zijn Loontje\". Waarop mijn vader alleen maar glimlachte.
Ik vroeg hem ook of hij er uberhaupt spijt van had. Weet je wat hij zei:
Ach, ik verander toch nooit.
En wat gebeurd is kun je niet meer terugdraaien.

En daar moesten wij het mee doen. Op 6 augustus 2009 is hij overleden. Hij was inmiddels met een andere vrouw getrouwd, met 2 dochters. Toen wij gingen vragen waar mijn vader heen zou gaan, hebben wij daar geen antwoord op gekregen. Zijn huidige vrouw had het zo geregeld, dat hij zonder zijn kinderen gecremeerd zou worden.

Tot op de dag van vandaag weet ik niet waar mijn vader is. Ik heb geen afscheid kunnen nemen, al had ik op zijn graf willen spugen, schijten of kotsen, of een bloemetje leggen, dit mag ik niet.
En waarom, weer onze fijne overheid.
Omdat mijn vader tussen maart en augustus 2009 nog met die vrouw is getrouwd, had zij het alleen recht om te beslissen wat er ging gebeuren.
Mijn broertjes zijn de dag na het overlijden van onze vader naar zijn huis gewest, maar alles was weg. Het hele huis was leeg,telefoonnummers afgesloten en niemand wist waar ze heen was.

Via advocaten, gemeente, ziekenhuis, arts noem het maar op, geprobeerd te achterhalen waar hij gebleven is. Maar niets heeft mogen helpen, omdat ons nederlands rechtsysteem niet zo in elkaar zit.

En dus blijf je met dat gevoel achter, waar je niet mee uit je voeten kan. Ik gelukkig niet. Omdat ik toch naar dat ziekenhuis ben geweest en daar 9 uur met hem heb zitten praten, met broers en zus, heb ik er vrede mee.
Nog niet alles is gezegd en gedaan, maar ik heb met mezelf een rein gevoel.

En het aller ergste is nog, er komt een moment in je leven, dat je ook hem moet vergeven, omdat je anders niet verder kunt.
En ik dacht altijd, dat moment komt niet voor mij. Nu naar 20 jaar is dat moment daar. En misschien is het wel omdat hij is overleden.
Niet meer dat angstige gevoel, niet meer hoeven denken, oooo, daar is mijn vader.
Het is voorbij.
Hij is niet meer.


Behoorlijk in gekort, maar ik hoop dat je hier wat aan zult hebben. Het is niet makkelijk, het is zelfs onwijs frustrerend. Je hebt gevoel, emoties, gedachtengangen waar je niet mee uit je voeten kan.
Lieve allemaal, ik weet zeker dat ik de oplossing niet voor iedereen heb, maar ik weet wel dat er een weg is.
Die weg is voor ieder persoonlijk.
Die weg kun alleen jij ontdekken. Wel is het belangrijk dat je heel heel eerlijk naar jezelf gaat kijken. En dat is ook heel moeiijk. Doordat je een soort overlevingsmechanisme hebt opgebouwd in die jaren, ben je niet anders gewend dan zo te leven. Maar het kan echt anders.

Wens jullie heel veel sterkte, geluk, en alle liefde van de wereld.
Mocht ik je op de een of andere manier geraakt hebben en je wil graag meer weten, neem dan contact op. Het is de hoogste tijd dat we elkaar gaan helpen.

Veel Liefs Truelly

Als je denkt dat overkomt ons niet.....helaas het overkwam ons wel. We waren een doorsnee gezin bestaande uit vader, moeder, zoon en 2 dochters. Ongeveer een half jaar geleden kregen wij als ouders te horen via onze oudste dochter dat zij misbruikt is geweest door haar eigen broer. Zij was ongeveer 9 jaar oud en hij 13 jaar. Dit heeft zo\'n 4 jaar geduurd. We hebben hem hiermee geconfronteerd en hij ontkende heftig in alle toonaarden. Vanaf die tijd is het contact verbroken. Wij geloven onze dochters, zoiets verzin je echt niet (de oudste is daadwerkelijk verkracht en bij de jongste is het bij betasten gebleven) Als wij ook maar enige twijfel hadden (was maar waar), hadden we dat met beide handen aangegrepen en onze zoon er niet mee geconfronteerd. Ik begrijp dat zijn reactie zeer heftig was, omdat het natuurlijk uit is gekomen en hij had natuurlijk altijd gedacht, mijn zusjes houden hun mond wel. Door de leugens van mijn zoon zien wij mijn ouders en familie niet meer. (mijn moeder zie ik soms, maar het contact van vroeger is er niet meer) Sterker nog door de familie worden we als het ware doodgezwegen. Ik heb het mijn moeder direct verteld en als reactie kreeg ik te horen dat ik mijn zoon kwijt was (??) en dat we maar naar de dokter moeten gaan om te onderzoeken of mijn dochter nog maagd is\", belachelijk! Mijn moeder heeft niet eens naar de slachtoffers omgekeken, terwijl de dader doodleuk bij haar op visite komt. Toen reactie uitbleef van opa en oma naar onze dochters toe, zijn ze zelf naar hun toe gegaan om hun verhaal te vertellen, op zich moet je daar wel moed voor hebben. Je verhaal doen over dat je misbruikt bent is sowieso al moeilijk genoeg en de oudste dochter deed dit natuurlijk niet op zo\'n rustige wijze en met alle verwijten van dien. Hierop werden ze door hun eigen opa de duur uitgezet, letterlijk eruit geduwd. Kijk dat het gebeurd is, (als ouderzijnde nooit wat gemerkt) daar kan nu niemand meer wat aan doen, maar wat wij als ouders willen is erkenning naar onze dochters toe en niet dat ze nu als leugenaars worden uitgemaakt. Wij kunnen toch niet doen of er niks aan de hand is? En bijvoorbeeld de dader thuis hartelijk ontvangen, terwijl de slachtoffers ook in dat zelfde huis aanwezig zijn? Eerdaags wordt mijn zoon vader, het eerste wat mijn oudste dochter zei,\"als het maar geen meisje wordt\" Dat zegt toch al genoeg? Ik vind het verschrikkelijk wat mijn dochters zijn overkomen en vooral niet geloofd worden. We hebben gelukkig elkaar nog en proberen met ons vieren de draad weer op te maken, maar je wordt er dagelijks mee geconfronteerd.

hey mevrouw
ik wil je iets vragen
hoe kan je zus je seksueel misbruiken?
dat is tog een soort verkrachting of niet?
ik weet niet percies wat seksueel misbruik is
wil je me dat eens uitleggen en vertellen hoe je zus je seksueel misbruikt heeft?
alvast bedankt om te antwoorden
en ik zend zo vlug als ik kan een email terug dankje en veel succes! x

Hallo,

Allereerst iedereen bedankt dat jullie je verhaal hier vertellen, het steunt mij te weten dat ik niet de enige ben.
Ook ik ben misbruik toen ik 5 a 6 jaar was, door mijn oom. Ik heb er ook nooit overgepraat en het weg gedrukt. Toen ik 15 was kwam het langzaam weer naar boven. Met veel steun van mijn man en een hypnotherapeut, weet ik het nu eindelijk een plaats te geven. Dat heeft me wel 10 jaar van mijn leven gekost.(dat bedoel ik ook als steun aan anderen, het duurt lang, maar je kan er beter mee leren leven) Een van de moeilijkste dingen is het vertellen aan mijn familie geweest. Ik heb dit heel lang geprobeert te vermijden, maar bleef zo op familiegelegenheden de dader tegen komen en dat wilde ik niet meer. Helaas heeft mijn familie niet gereageerd zoals ik gehoopt had. Waar ik al die tijd bang voor was geweest gebeurde: afwijzing. Ik heb sindsdien geen contact meer met hen.(zij zeggen wel contact te willen, maar blijven ook met hem contact houden) Ik kan niet snappen als iemand zoiets met je dochter doet, je daarna gewoon nog gezellig met de dader om kan gaan. Maar blijkbaar is het voor mijn familie (nog?) te moeilijk om het te accepteren en dat snap ik dan weer wel want dat heeft mij ook 10 jaar gekost. Nog steeds vind ik het moeilijk dat hij me niet alleen in het verleden pijn heeft gedaan, maar dat hij in het heden ook nog mijn familie uit elkaar heeft gedreven. Maar ik heb wel geleerd dat dit niet mijn schuld is. En helaas kan ik nu niks meer doen. Gelukkig heb ik een lieve man en kan hoef ik niet bang te zijn dat mijn kinderen de dader ooit tegen komen en ook de kans lopen om door hem misbruikt te worden!

Anoniem

Praatgroep seksueel misbruik Amstelveen gaat van start over een paar weken - februari 2010.

Wanneer je te maken hebt gehad met een vorm van seksueel misbruik zoals verkrachting of incest, dan kan het helpen ervaringen uit te wisselen met andere vrouwen die ook zijn misbruikt. Het kan het een opluchting zijn, je ervaringen in een praatgroep te delen met vrouwen die herkennen wat ze zegt en voelt, wat helpt bij de verwerking.

Een van de deelnemers van een eerdere praatgroep zei: “Ik had een dijk van een schuldgevoel, dacht dat ik het wel verkeerd zou zien. Maar in de praatgroep had ik gelijk een gevoel van herkenning. We hadden allemaal dezelfde problemen. Ik merkte dat ik niet gek was...”

Over een aantal weken start weer een nieuwe praatgroep. In deze praatgroep wordt er met elkaar gepraat over thema\'s als zelfvertrouwen, seksualiteit, grenzen, schuld, schaamte, woede, en relaties met familie en vrienden. De praatgroep wordt begeleid door twee vrijwilligsters. Deze begeleidsters zijn lid van de projectgroep zelfhulp na seksueel geweld / incest, onder verantwoordelijkheid van Vita welzijn en advies, de instelling voor maatschappelijk werk in Amstelveen. De praatgroep komt gedurende 9 weken eenmaal per week bijeen.

Wilt u zich aanmelden of heeft u vragen, dan kunt u vrijblijvend bellen met Rozemarijn Sluijters (020-543 04 30) van maatschappelijk werk Vita in Amstelveen, of Irene van der Wende (06-30 49 28 80), zelfhulp_groep@yahoo.com

Als de famillie het niet onder ogen wil zien van misbruik van kinderen wat voor sommigen al verjaard is,geen aangifte meer kunnen doen,terwijl de famillie er wel van op de hoogte is,dat de misbruikte persoon ,haar eigen moeder het niet wil inzien,wat dat allemaal betekent heeft voor het slachtoffer,dat vindt ik dus schandalig.
elk kind dat misbruikt wordt ,dat is er een te veel.
Het mag niet gebeuren.
Laat men toch met de vingers van kinderen afblijven.
Als ik het hoor of lees, dat er weer een kind misbruikt is,dan vindt ik dat verschrikkelijk.
Met het gevolg dat ik weer zit te janken.
Dat ik weer woedend wordt op degene die dat op zijn geweten heeft.
Laat een kind een kind zijn.
Mijn kinderen zijn ook misbruikt op jonge leeftijd.
Gelukkig heeft die persoon die het op zijn geweten heeft zijn terechte straf wel gekregen.
Gelukkig zijn mijn kinderen er nu wel weer overheen.
Maar ik zelf heb het er soms nog moeilijk mee,dat ze misbruikt zijn.

Haai!
Ik ben ook misbruikt op jonge leeftijd,, en wel door de broer van mijn huidige vriend!!!
Deze jongen was de beste vriend van mijn oudste broer, en kwam vaak bij ons thuis,, en ook kwam hij vaak bij mij op de kamer..
Ik denk bij sex altijd aan fases,, fase 1 zoenen,, fase 2 handwerk,, enz
En deze jongen is nooit verder gegaan dan fase 2.. Hij is natuurlijk heel erg over mijn grens gegaan! Ik was ongeveer 6 jaar oud en ik heb bijna alles gewist uit mijn geheugen,,dit heb ik gedaan door te zeggen dat het niet was gebeurt enz. Dat is dus de reden waarom ik me er zo weinig van herrinner,, af en toe schieten de beelden in mijn hoofd en vaak krijg ik dan een enorme pijn,, brok in mijn keel,, huilen en een heel onrustig gevoel..
Hij heeft mij verboden iets hierover te zeggen tegen wie dan ook.,
Na een tijdje had hij mij echt beloofd dat het de laatste x zou zijn, dat herrinner ik mij nog precies, ik lag in bad en moest de deur van het slot af halen, als ik dat zou doen zou hij mij nooit meer lastig vallen,, ik deed de deur open en hij heeft zich aan zijn belofte gehouden.. Ik zag deze jongen nog vaak heel mijn leven door,, en merkte dat hij echt verandert was, hij was bekeerd tot het christendom en hij kwam mij een x opzoeken, ik schrok op dat moment wel, maar hij zei:
\"weetje nog dat ik vroeger aan jou plassertje had gezeten\"
(ik was op dit moment een jaar of tien) en ik zei nee dat weet ik niet
\"jewel dat weet je nog wel,, dat zie ik aan je,, ik wil dat je weet dat ik echt fout was en het nooit had mogen doen,, ik wou dat ik dat terug kon draaien,; en het spijt me enorm voor wat ik heb gedaan!! Kun je me op 1 of andere manier verheven hiervoor??
Ik knikte maar snel ja om er van af te zijn,,
Pas later ben ik hem echt gaan vergeven, en ik heb echt respect dat hij naar mij toe durft te stappen en heeft durven zeggen dat hij enorme fouten heef gemaakt,, en dat hij vergeving heeft gevraagd!!
Deze week heb ik een gesprek met hem en pastoraat gepland waar het vooral gaat om genezing en herstel van onze relatie en verkeerde banden enz. Omdat hij toch mijn toekomstige schoonbroer wordt (ik kon het niet laten verliefd te worden op zijn broertje,, en ben trouwens beste vriendinnen met zijn zusje).

Maar niet veel later ging de happy ending toch anders dan gehoopt ,,
Ik ben op een dagje misbruikt door mijn eigen opa,, ook hij was fase 2 bij mij gaan doen,; en hierover voelde ik me zoo naar vies smerig schuldig! Ik was toen 11 jaar oid,, ik kreeg allemaal veroordelende gedachtes over mezelf,, hoe ik zoiets ooit heb toe kunnen laten enz.. Ik heb deze gedachtens nu nog maar langzaam aan verdwijnt het,,
Ik heb zelf gekozen zo min mogelijk geconfrronteerd te worden met opa, ging er nooit meer alleen heen,, en op mijn 15de heb ik mijn verhaal kwijt gekunt bij een goede vertrouwens persoon,, deze heeft mij ook geholpen mijn ouders overal van in te lichten en nou hoef ik nooit meer naar opa enz.

Hoe ik bezig ben te herstellen is dus vanaf mijn 15 toen ik het lef had verzamelt naar een vrouw toe te stappen die te vertrouwen leek,, en mijn verhaal dus een beetje vaag tussen de tranen door te doen,, met haar en een oudere vrouw heb ik 1 jaar lang elke maand gepraat en bij uitgehuilt,, daarna kreeg ik heel veel vertrouwens personen op mijn weg, en heb nu ( ben nu trouwens 18 jaar) sinds een half jaar om de week gesprekjes met twee huidige vertrouwens personen..

Mijn vrienden weten nu nog nergens van,, ook mijn vriend nog niet.. Ik dacht altijd dat het beter zou zijn als niemand het wist, dan belast ik er niemand mee,, want het is toch men aanstaande schoonbroer en broer van beste vriendin enz. Maar zo houd ik te veel voor mijn vriend verborgen en dat is niet goed voor mijn relatie,, eigenlijk bijna meteen al kwamen mijn aanstaande schoonbroer en zijn vrouw op mij af dat zij ook denken dat het niet goed is zoiets te verbergen en ze zijn bereid mij te helpen of het zelf te zeggen oid, nu ga ik eerst de komende week met hun en mijn vertrouwens personen praten voor opbouw en genezing van de pijn, dan krijg ik ook de kans hem echt te vergeven,,
En dan geef iklater aan wanneer ik klaar ben voor de volgende stap,, het aan men vriend vertellen of geconfronteerd worden met opa of iets dergelijks,, ik ben al een heel eind op weg in mijn genezing, ik moet niet meer bijna meteen te huilen als ik het woord misbruik hoor,, ik kan zeggn dat ik misbruikt ben zonder daar meteen enorme pijn en herrinneringrn bij te krijgen ,, ik heb wel herrinneringen die soms boven komen,, maar de gevoelens die daar bij komen zijn steeds minder gelukkig! Ik lig steeds minder vaak wakker/huilend in men bed, en ik krijg verkeerde gedachtes uit mijn hoofd door er de waarheid tegenover te zetten,,

Bv ik kon het niet voorspellen wat mijn opa van plan was toen hij vroeg of ik op schoot wilde komen zitten,, want deze opa was mijn opa die ik het meest vertrouwde, ik voelde me veilig bij hem,, hij zorgde altijd goed voor ons,, en ik was een kind en vertrouwde op deze gevoelens,, maar kon het niet bevatten dat deze opa tot zoiets in staat was..

Nou dat was mijn verhaal!!
Xxx. Priscilla

Hallo allemaal,
Knap allemaal dat jullie je verhaal vertellen.Ik ben misbruikt op mijn 10de door mijn vader ik ben nu 37 en heb het 6 maanden geleden tegen mijn vriend verteld. Hij is erg begrip vol en ik kan fijn met hem praten. Ik heb 5 maanden geleden mijn vader er mee geconfronteerd zijn reactie was:weet je wat ik vroeger van jou vond jij was altijd een stiekum kind en hij gaf de vrienden van mijn broer de schuld heel erg kwetsend allemaal.Mijn moeder bleef maar zeggen je vader is geen funs hij is geen funs.Mijn moeder heeft het aan mijn zus gevraagd en die bevestigde haar vraag haar hele wereld storten in ze zegt zo ver als jij bent zo ver was ik nog lang niet.Ik ben nu in therapie om mijn leven weer op de rit te krijgen ik kan niet normaal functioneren slaaploze nachten geen contact met jezelf hebben heel erg depressief zijn en nog veel meer klachten omdat hij het normaal vind om aan zijn kinderen te zitten walgelijk geen woorden voor. Mijn zus en ik zeggen wel eens tegen elkaar wie waren we geweest als ons dit niet overkomen was.Ik heb gebroken met mijn ouders mijn moeder heeft lange tijd de voordeel van de twijfel gehad ze zegt: je moet hem vergeven heb ik ook gedaan.Woest wordt ik dan vergeven wat moet ik vergeven als hij er bij blijft dat hij niks gedaan heeft.Ik geef iedereen de raad zoek hulp ga langs je dokter je hoeft je niet te schamen hun weten hoe ze ermee om moeten gaan hun geven je de hulp zodat jij weer normaal kan functioneren en verder met je leven kan.Mensen die dit overkomen is laat hun je leven niet beheersen ze zijn het niet waard. Liefs van mij