Gezondheidsplein.nl

“Mijn gevoelsleven stond op zijn kop!”

Evert ter Beek (76) was zijn hele leven nooit ergens van onder de indruk, voor niets of niemand was hij bang. Maar twee jaar geleden gebeurt er iets dat zijn hele gevoelsleven op zijn kop zet. In 2000 krijgt hij voor de vierde keer een hartinfarct en wordt er voor zijn leven gevreesd. Hij moet gereanimeerd worden. En dan overkomt hem iets wonderlijks. Evert ter Beek ziet zichzelf uit zijn lichaam treden, en ziet hoe het medisch personeel met hem bezig is. Hij komt hoger en hoger en komt in een trechter terecht waar een enorme drukte heerst met een soort tegenstroom van wezens waar hij dwars doorheen kan kijken. Een andere stroom gaat naar boven, daar wordt Evert naar toegenomen en komt vervolgens aan een soort vlies te hangen. Het gevoel dat hij daarbij heeft is overweldigend.

En dan begint de terugblik op zijn leven: de eerste schreden als klein kind, het spelen met de hond Bello, de pony Bles, de eerste schooljaren, de oorlogsjaren, de eerste kennismaking met de doden. Hij ziet alle mensen terug die hij het leven heeft ontnomen. Het zijn er meer dan hem lief is. Alles wat hij tot nu toe heeft meegemaakt in zijn leven trekt aan hem voorbij. En dan komt er een stem die zegt: "Ga jij maar weer naar beneden, want jouw taak is nog niet volbracht". Dat is een enorme teleurstelling voor Evert. Door het volkomen gevoel van geluk, van liefde en van vrede die hij aan de andere kant heeft ervaren, wíl hij helemaal niet terug. Véél liever was hij dood gebleven.

Evert ter Beek zegt dat hij veranderd is. De keiharde militair is zacht geworden, emotioneler en gevoeliger. Vroeger waren mensen nummers voor hem, nu is elk mens voor hem een individu. Iéder mens is waardevol. Ooit was hij gelovig, maar dat geloof heeft Verbeek finaal verloren in de oorlog. Maar na zijn bijzondere ervaring weet hij nu wel zeker dat er iets moét zijn na dit leven. Nooit gedacht dat hij, de realist Evert ter Beek, nog 's zo zou gaan denken.

Gezondheidsplein