"Mam, ik wil een meisje worden!"
Nicole Roukema (13) was hoofdgast in het programma over genderdysfore kinderen. Om aan haar klas uit te leggen wat er met haar aan de hand is, heeft ze een spreekbeurt gehouden. Hier volgt de tekst: Wat is genderdysforie? Genderdysfore jongens willen liever een meisje zijn en gaan zich daar ook naar gedragen. En andersom, meisjes die liever een jongen willen zijn. Zo'n jongen ben ik ook: ik speel met barbies en dergelijke, en ik heb veel sieraden om. Toen ik ongeveer drie jaar was, deed ik al dingen die jongens niet doen; ik deed speldjes in mijn korte haar en klipoorbellen in, armbandjes om en rokken aan. Ik speelde ook graag met mijn zus haar barbies. Gewone jongens zouden het vreselijk vinden om met barbies te spelen: die zouden legertje gaan spelen of met lego-cowboys. Ik heb ook lego, maar dan heksen en prinsessen. Ook speel ik graag met meisjes en anders alleen. Jongens houden van sporten zoals voetbal, dat hoef je mij niet aan te praten. Altijd als ik op school moest trakteren met mijn verjaardag, moest ik vertellen wat ik gekregen had. Dan kreeg ik altijd iets wat ik kon vertellen, zoals een boek of een spel. Maar dan kreeg ik ook wel eens een barbie en dat durfde ik niet te vertellen. Ook werd ik wel uitgescholden voor meisje omdat ik zo'n hoge stem had, maar verder wisten ze niks. En nou kan ik dingen doen die ik leuk vind en niet die van een ander! We zagen op tv dat er later op de avond een programma over een jongen zou komen en die jongen verkleedde zich als meisje en speelde met barbies. Dat kwam ons bekend voor! Dus mijn ouders keken naar Willem: toen kwamen we erachter dat het genderdysforie was. Mijn moeder schreef een brief naar de NCRV, waarna zij het telefoonnummer kreeg van de zelfhulpgroep voor ouders van genderdysfore kinderen (lange zin, hè!). Daar raadden ze aan om naar professor Cohen in Utrecht te gaan. Van professor Cohen kregen we vragenlijsten; mijn ouders, mijn juf en ik. Ik moest allemaal testen doen. Allereerst moest ik in een kamertje gaan zitten met spiegels erin. Aan de andere kant kon je er doorheen kijken. Daar gingen de twee assistenten van professor Cohen zitten. Er werd mij speelgoed voorgezet van een jongen en een meisje en verkleedkleren (maar daar paste ik niet in!). De assistentes keken waar ik mee speelde. Toen moest ik vragen beantwoorden en puzzeltjes maken en had ik gesprekken met professor Cohen. De uitslag was: genderdysfoor. Ik moest bloed laten afnemen en mijn handen werd gekopieerd: dit wordt bij al die kinderen gedaan omdat ze nog steeds niet weten waarom wij dit wel hebben en andere kinderen niet. De zelfhulpgroep voor ouders heet Berdache, maar wat betekent dat? Dat betekent derde geslacht, geen man, geen vrouw, er tussen in. Dat kwam veel voor bij de Noord- en Zuid-Amerikaanse culturen. Vorig jaar was er in mei een familiedag in Utrecht. Dan komen er genderdysfore kinderen met familie bij elkaar in een speeltuin. Dat was voor mij de eerste keer. Maikel zei dat hij mij wel even wou voorstellen. We gingen naar de huisjes waar ook kinderen waren. Daar mocht ik gelijk meespelen met Guido, Valentijn en Jamie. In het grote gebouw waren mensen die je haar verfden en je opmaakten. Ik heb daar ook Yvette en Jerke van de tv gezien. Dan is de dag zomaar om. De volgende dag kwam ik op het idee om het op school te vertellen, maar dan wel als ik in groep acht zat. Door die familiedag heb ik een nieuw vriendje: Jamie. Daar schreef en belde ik mee. Op een dag belde hij dat hij wel een dagje wou komen. Mijn moeder zei dat hij dan wel mocht blijven logeren, dus hij kwam. Ik ben heel blij dat ik een vriendje heb dat hetzelfde als ik heeft. Nawoord: Zo heb ik mijn spreekbeurt in elkaar geflanst. Ik was heel zenuwachtig toen ik begon. Soms hoorde ik mijn stem trillen, maar het is heel goed gegaan. Er is ook nog steeds niets raars gebeurd. Ik heb zelfs een kaart van de klas gekregen, met erop dat ze me zullen accepteren zoals ik ben! Degenen die het nog niet weten, doen soms wel eens raar, want ik heb oorbellen en andere kleren en nagellak op. Voordat ik de spreekbeurt heb gehouden, heeft mijn leraar het trouwens eerst aan de ouders van de kinderen verteld en daarna pas ik! Want stel dat de kinderen het thuis raar vertelden, dan begrepen de ouders er niks van! Groetjes, Nicole Roukema
Hebben jullie ook zin om echte nepborsten te bestellen en te dragen??? Ik wel.
Bert
Hallo, weet er iemand of er tegenwoording al een baarmoeder in een jongen geplaatst kan worden, zodat de man ongesteld kan worden en daarna kinderen kan krijgen? Dat hij dan een echte vrouw kan zijn. Willen jullie me vandaag nog iets laten weten want het is de dag van verdraagzaamheid vandaag.
Bert
Hallo iedereen. Hopelijk nemen jullie genderdysforie mensen contakt met me op via facbook of via hotmail dankjewel voor de hulp.
Ik was gisteren super blij. 's Avons heb ik informatiefolders gekregen. Nu kan ik ze rustig doornemen.
Is het goed dat ik op mijn profiel heb gezet dat ik graag make-up en nagellak wil gebruiken en dat ik graag in badpak zwem? En dat ik graag jurkjes zie en ze zelf wil dragen? En dat ik twijfel of ik genderdysfore ben en dat ik nog niks heb durven zeggen tegen mijn ouders en familie. Alleen aan mijn beste vriend en aan mijn psycholoog en aan mensen die hetzelfde mee maken. Wat denken jullie heb ik dat goed gedaan? Ik heb het profiel ook op openbaar gezet.
Sorry dat ik deze vraag durf te stellen: ik steek nu soms mijn piemel tussen mijn benen en teken een vagina op mijn afgeschoren schaamhaar, hebben jullie dat ook gedaan toen je jongen was? Zou ik nog moeten twijfelen of ben ik echt een meisje in een jongenslichaam? Help me, dankje wel. Als je op mijn facbook komt en vriend wordt, kan ik jullie nog speciale dingen vertellen. Ik was gisteren ook zo jaloers in de bus, al dat mooie haar, rokjes, nagellak en herkende me er weer in. Groetjes Bert
Bert
Hey thijs, ik dacht er ook eerst zo over maar door het programa telefaxs ben ik beginnen te twijfelen of dat er niet meer aan de hand is met mij. Ben nu al verschillende keren op de dezelfde dingen beginen te letten. Op minder leuke momentjes en op leuke momentjes. Daarmee heb ik besloten om mij te laten onderzoeken, welke stof in mijn lichaam zit. De dokters weten dan eindelijk te zeggen wie ik ben, groetjes roels
Bert
Door een programma over Valentijn, een jongen die nu een meisje is van 17 jaar, ben ik weer gaan twijfelen omdat ik mij goed in haar herken. Ik heb altijd gehinkeld met de meisjes, voetbal vind ik stom en ik dans 8 uur in de week zumba en 1 keer justingdens. Ik verkleed me heel vaak als vrouw op verkleedfeestjes. Ik ga graag schoppen en ga veel de meisjeswinkels binnen om kleding te passen. En als het toch meisjes kleren (truien) zijn maar je niet direkt ziet dat het een meisjestrui is en het me past, koop ik het en draag ik het gewoon. Ik draag topjes of marzelkes van de zumba. Soms droom ik van zumba rokjes om gewoon mee te dansen en droom om met badpak aqua zumba te doen en daarmee twijfel ik of ik een jongen of een meisje wil zijn. Wat vinden jullie van mijn verhaal? Ik ben ook jaloers op nagellak en gebruik vrouwenparfum deo. Ik vind dat mannenparfum stinkt. Door dat programma ben ik nog meer gaan twijfelen. Iedereen groetjes roels
Thijs
hallo Nicole, ik ben een jongen van 12. Wil niet zozeer een meisje worden maar heb soms de neiging om make up op te doen en meisjes kleren aan te trekken. Mijn ouders weten dat niet. Weet jij misschien of iemand anders hoe dit komt en zijn er mensen die jongens opmaken die dat willen zoals jij op die familie dag hebt gehad? Daar bedoel ik een winkel of vrijwilligers mee.
Jan Fontijn
ik kleed mij eigenlijk permanent in vrouwenkleding. in mijn huwelijk nam ik de plaats van de vrouw in. ook mijn interesses zijn meest vrouwelijk. op mijn 23 ste begon het zich te openbaren. ik begon met poppen te spelen. ook speelde ik graag met meisjes.het ging zich pas op mijn 23 ste openbaren omdat ik toen tot geloof kwam. Ik was voorheen depressief en introvert. ik werd letterlijk als de kinderen. mijn gevoelens kwamen los en begonnen te schommelen. op mij 29 ste werd ik psychotisch en kwam ik in een psychiatrisch ziekenhuis terecht. dat was in 1982. in 1984 trouwde ik. toen mijn vrouw in verwachting was van ons derde kind in 1992. werd ik weer psychotisch, kwam weer in het psyatrisch ziekenhuis terecht. hierna ben ik vrouwenkleding gaan dragen. kwam uit de kast. er volgde een echtscheiding.
mijn verhaal is veel ingewikkelder dan hier beschreven. heeft u interesse dan kan ik wellicht uitvoeriger vertellen
wilco
Hallo tc is het zo vreemd dat dat gebeurt jongens kunnen ook super lief gevoelig en dat soort dingen zijn, daarom hoeft het nog niet perse meidengedrag te zij en het ligt er ook aan hoe oud hij is.
Ik heb namelijk ook zulke dingen en ben 15.
wil
Heel leuk en aardig maar wat als je zoiets nou niet zeker weet..
wilco
mensen als ik vraag om hulp op een site als dit zou ik toch denken dat ik wat tips krig!
wilco
help wat moet ik doen ik wil een meisje worden maar ik durf het niet te vertellen als iemand mij daarbij wil helpen stuur dan een mailtje naar wil96@live.nl
tc
Hallo,ik ben een een belgische moeder en ben op zoek naar het meisjesgedrag van mijn zoon.Hij is nu 13 en speelt nog met knuffels,vroeger ook met barbie enz...,hij wordt dan ook gepest overal waar hij komt zie je aan zijn manier van wan delen dat hij anders is.het is echt een meisje, superlief, gevoelig, enz..., persoonlijk heb ik het er heel moeilijk mee.zijn stem is ook hoog,en echt,hoe ouder hoe slechter.ik weet echt niet hoe ik ermee om moet?
Merijn Heytinga
Hoi Nicole.
Ik ben Merijn, ben een meid van 18 jaar, en ben druk bezig om ook echt meisje te worden. Ik herken jou verhaal helemaal. Ik was ook 3 toen ik met barbies van me zus speelde. Ik kreeg oude autotjes van me broers, maar daar speeld eik nooit mee. En ik had langblond haar en vel blauwe ogen. En werd aangesproken als een meisje. Op school werd ik gepest, en wilde geen meisje meer zijn, terwijl ik me wel meisje voelde. Toen ik 10 was, en een keer weer gepest was op school, heb ik thuis de schaar gepakt, en me haar geknipt,en kon gelijk door naar de kapper, en die kon er alleen een kort opgeschoren jongenskapsel van maken. En ik wilde geen oorbelletjes meer. En ging meer voetballen, en laten zien dat ik echt een jongen was. En toen kwam ik in de pubertijd. Ik werd verliefd op een jongen. En begon me weer meisje te voelen, wat ik altijd wilde. Me haar werd weer lang, kreeg weer oorbellen, en ging me steeds meer als meisje kleden. En ik werd niet meer gepest. Ik kreeg verkering met me aller beste vriend, die me volkomen accepteerde zoals ik was. Ik was ook niet zijn vriendje, maar vriendinnetje. Toen kreeg ik een vrij zwaar ongeluk, waarvan ik pas de refalidatie en operaties van 2 jaar achter de rug heb. Mijn vriend kreeg kanker, en is overleden toen we 16 waren.
Ik ben nu al meer dan een jaar samen met een hele lieve jongen, waar ik pas OFFICIEEL mee getrouwd ben. Ja, weet het, we zijn best jong, maar we hebben allebei veel meegemaakt, zodat trouwen voor ons de manier was om voor elkaar te gaan! Voor mijn ouders was mijn keuze niet onverwacht, maar met name voor me vader wel moeilijk. En dat kan ik ook best wel begrijpen. Maar ze begrijpen mij ook. Ze zagen dat ik als jongen niet gelukkig was. En ze zien nu dat ik als meisje wel gelukkig ben! Ook mijn schoonouders staan pal achter me keuze. Voor hun ben ik niet anders geweest, dan de vriendin van hun zoon. En dat geeft ons samen de kracht om voor de operatie te gaan, volgend jaar.
Nicole, ik wens jou ook veel succes met je keuzes, en hopen dat jij je ouders ook in je rug hebt om steun te geven.
Liefs Merijn
Eliza & marije
Een vriendin van ons heeft dat ook, alleen dan anders om. heel veel mensen kijken haar daarop aan maar wij zien haar als een gewone vrolijke pier.
mark pelkman
mijn vraag is eigenlijk dat ik die ver halen van kinderen zelf hoe zij het ervaren om anders te leven en zo?
krisdh
Dat was erg knap Nicole dat je dat deurfde. Ik heb al 3 jaar het zelfde probleem, maar schaam me ervoor om het met mijn ouders erover te hebben.
Sander
Wat een lef heb je Nicole!!! Echt top dat je er vooruit komt. Ik loop er al 21 jaar mee en durf het niet over te praten. Bang om te kwetsen. Veel lof en respect voor je!!!
Sophia
Lieve Nicole en Lucia,
Allereerst een complimentje aan Kelly, je grote voorbeeld Nicole, ze zag er weer top uit. Ik hoop lieve Nicole en Lucia, dat het gaan van de jaren nooit jullie spontaniteit, levenslust en kracht zullen ondermijnen. Het leven wat je tegemoet gaat is niet makkelijk, weet ik uit ervaring, maar gelukkig worden jullie zeer deskundig begeleid door één van 's werelds meest vooraanstaande en innemende vrouwen die ik ken, Mw. Prof. Dr. Peggy Cohen. I salute you...
Alle eer aan de ouders...wat een Pedagogisch inzicht...waren mijn ouders maar...
Liefs,
Ruth,
Shobha
Hai Nicole,
Ik wil even zeggen dat ik enorm veel bewondering voor je heb. Ik heb met veel genoegen gekeken naar Vinger aan de Pols. Ik zou heel graag contact met je willen hebben zou dat kunnen ofzo? Laat maar wat horen via e-mail okay..
Jelly
Hey Nicole, ik zit bij je op school op 't Lauwers College en ik wou graag zeggen dat ik ontzettend veel respect voor je heb. Laat je niet klein maken door wat anderen zeggen, blijf jezelf...ik hoop dat de middelbare schoolperiode, leuker voor je zal worden de komende jaren....ps. In het programma, vertelde je dat je best wel veel gepest werd, misschien is het een idee om deze uitzending op school te laten zien, ik weet zeker dat veel mensen er begrip voor zullen krijgen...
Peter Delva
Hoi,
Ik heb het programma jammer genoeg gemist (maar hoop het toch nog te zien te krijgen, hoe dan ook), maar mijn vrouw heeft er mij over verteld.
Ik wens de meisjes veel succes toe en wens ze toch te feliciteren voor hun moed en doorzettingsvermogen.
Ik denk dat ik weet wat ze voelen, ik had ook altijd graag een meisje willen zijn (en nog !!) maar vond nooit de moed om er voor uit te komen.
Gelukkig begrijpt mijn vrouw mijn gevoelens.
Groetjes,
Peter
Sandy
Hey Nicole. Ik vind het echt heeel goed van jezelf dat jejezelf zo hebt neergezet. Je bent een heel mooie meid. echt waar. Mocht je dit ooit lezen, email me dan maar een keer. Toedeloe
Jelly
Hey Nicole, ik zit bij je op school op 't Lauwers College en ik wou graag zeggen dat ik ontzettend veel respect voor je heb. Laat je niet klein maken door wat anderen zeggen, blijf jezelf...Ik hoop dat de middelbare schoolperiode, leuker voor je zal worden de komende jaren....
ps. In het programma, vertelde je dat je best wel veel gepest werd, misschien is het een idee om deze uitzending op school te laten zien, ik weet zeker dat veel mensen er begrip voor zullen krijgen...
Irene
Hoi Nicole, ik ben zelf een genderdysfore vrouw dus ik weet wat het inhoud. Ik vind het ontzettend knap hoe jij met de situatie om gaat en des te knapper dat je je verhaal zelfs op tv hebt durven vertellen. Petje af hoor!! Ik wil je een ding meegeven en dat is blijf gewoon jezelf want je bent nu al toppie! Mocht je aan mij nog wat willen vragen ga je gang!!
Hans-Karel
Beste Nicole,
Jij en Lucia hebben in Vinger aan de pols de show gestolen voor mij. Nou ja, zo heet dat nu eenmaal. Maar je begrijpt vast wel wat ik ermee bedoel. Was je mijn buurmeisje maar! Ik vind je een prachtig helder meidje. Daarom durf ik je ook iets van allerlei gedachten te zeggen die ik achteraf had. Wel, ik ben een ouwe knar van 61 die vanaf z'n 4½e (1945) al wel wist dat hij homoseksueel was. In de rest van mijn leven is dat steeds belangrijk voor mij gebleven. Het bleek voor mij een bron van energie en werkzaamheid. Ook toen ik helemaal niet meer aan mezélf dacht, maar meer aan hoe wij mensen in de toekomst aardiger met elkaar kunnen omgaan inplaats van gekift op elkaar. En weet je wat ik stilletjes hoop? Dat jij later als volwassen vrouw op jouw eÃgen, open en schrandere manier blijft bijdragen aan een wereld met minder agressie en oorlog. Dag,
fleur, kristien en harriet
Wij willen graag even zeggen dat wij heel veel respect voor je hebben. Wij hebben het programma `vinger aan de pols' gezien en we vinden dat je goed veel lef moet hebben om daar zomaar even je verhaal te gaan vertellen op tv. Hopelijk zullen de mensen in de omgeving je respecteren zoals je bent en blijf vooral jezelf!
Patrick
Beste Nicole
Heb met verbijstering zitten kijken naar het programma Vinger aan de Pols waarin jij vertelde over Genderdysfore kinderen.
Vond dat je uitstekend je best deed en ook vond ik dat jij gewoon jezelf moet blijven en doen wat je zelf wilt.
Kan me voorstellen dat je van de omgeving wel eens tegenslag krijgt maar Nicole trek je dit niet aan. Je bent nu al een leuke spontane meid en ik weet zeker zoals Kelly ook zei dat je in de toekomst een nog mooiere meid zal worden
Arnoud Schutte
Ik viel midden in de uitzending en had in eerste instantie geen flauw benul wat het onderwerp was wat hier werd besproken. Ik zag namelijk een leuke jonge meid waar ik niets vreemd aan kon ontdekken. Pas later in de uitzending werd een en ander me duidelijk. Maar ik zag nog steeds een leuke jonge meid en kon met geen mogelijkheid een jongen in Nicole zien. Ze komt ook zeer natuurlijk over en heeft een opvallend vrouwelijk-charmante uitstraling en inborst. Kortom, een leuke, charmante meid. Wat is nu eigenlijk nog het probleem?!
rudolf
Nicole en Lucia, wat boffen jullie met ouders die deze voor hen vast niet makkelijke stap maken. Want ook voor hen zullen de reacties uit de omgeving niet altijd makkelijk zijn.
Wat ik wel afvraag is of jullie door de uitzending meer of minder gepest worden. En of er ook meer of minder positieve reacties komen.
Hoe dan ook, ik wens jullie alle goeds!
Nanne
Hallo Nicole, Ik ben een meisje van 16 jaar. Ik had net naar het programma ''vinger aan de pols' gekeken. Ik wil even kwijt dat ik het supergoed van je vind dat je het zo hebt durven vertellen. Ik heb echt respect voor je! Ik vind het ook fijn voor je dat je Jamie hebt ontmoet (dat las ik in je verhaal), misschien dat het fijn is als jullie er samen over kunnen praten. Ik denk er over om later ook jongeren zoals jou te helpen omdat ik vind dat jullie het verdienen! groetjes nanne
Wil je jouw eigen verhaal hier op de site terugzien en past het binnen een van de thema's van Gezondheidsplein?
Vul dan onderstaand formulier in; de redactie zorgt vervolgens dat je verhaal geplaatst wordt.