Leven met de gevolgen van een whiplash

Robby Bedaf (54), is mijn naam. Ik heb jouw verhaal Luckie en al die anderen gelezen en ook ik vind overal gelijkenis in. Mijn ongeluk met de auto was een vrachtwagen die toen ik voor het stoplicht stond door zijn remmen heen ging en me een paar 100 meter mee sleurde om vervolgens tussen een betonnen lichtmast en hem tot stoppen dwong.
Totaal verkreukeld, doch daar ik een stangen constructie van een voormalige sportwagen in me cabine had, bleef ik 'ongedeerd' behalve dat me hoofd op me nek van voren, naar achter, links en rechts is getold. Dit gebeurde op 14 okt 1994 in zuid-holland.
Ook bij mij werd Wiplasch niet erkend, ook ik liep pijnpoli's en artsen af, tot ik niet meer kon en in 1996 totaal afgemat in de rolstoel belande. Nooit meer zeiden de artsen kun je lopen en binnen nu en vijf jaar... als je het haalt (36) dan word je bedlegerig! Einde verhaal zul je denken. Ik had een topbaan, was topverkoper en verdiende een dijk van een salaris als zelfstandige. Maar was niet verzekerd tegen arbeidsongeschiktheid.
Dus stortte ook mijn wereld in, slechts 31 jaar oud... tot ik mee genomen werd naar een beurs voor alternatieve geneeskunde in Goes. Daar leerde ik een, Reiki-master en Shiatsu therapeute kennen. Na een jaar van behandelingen drie keer in de week liep ik op twee krukken, na nog eens twee jaar liep ik zonder krukken...! Een wonder? Ik ben overtuigend Christen, had er moeite mee, maar door mijn eigen persoonlijke ervaringen, ben ik nu ook bevoegd Reiki Master en Shiatsu Therapeut geworden.
Heb mijn praktijkkennis uitgebreid door over de wereld te gaan zwerven.
Nu woon ik al weer ruim tien jaar in Azië in een zon overgoten land, doe rustig in me eigen tempo me werk in mijn eigen praktijk en ben blij dat ik ooit dit soort mensen ben tegen gekomen en dat ze mij er boven op hebben kunnen helpen!

Geloof, Hoop en Liefde aannemen en geven moet je leren ook ik heb moeten opgeven. Mijn huwelijk is tijdens mijn rolstoelperiode gestrand, ze kon het niet meer aan.
Doch ik wilde verder na een zware depressie en burnout en ik ben ervoor gegaan...

Doch ondanks alles, ik loop, ik fiets, rij auto, werk in mijn moestuin. Ik heb toch nog dagelijks pijnen, in nek, schouders en onderrug, in hoofd en gewrichten, maar ik heb me zelf geleerd ermee om te gaan en vooral te accepteren. Het is van mij! En het hoort bij mij, slechter zien, vergeetachtigheid, korte termijn geheugen, chago gedrag, depri buien, alles wat is genoemd...

Mijn advies voor mijzelf en kijk wat jij ermee doet: think Positive, doe positief... echt het helpt.
Accepteer jezelf, hou van jezelf, je bent wie je bent en niemand kan dat veranderen!
Veel Geluk, Chokdee, good luck, Brasilero

Robby Bedaf

Nog mensen die hier recent problemen mee hebben? Ik heb in 2010 een ongeluk gehad. Ook behoorlijk pittig en zat in de bloei van me leven.

Iemand die erover praten wil?

Overal op het internet vind je mensen die last hebben van een whiplash maar nergens hoe je er als partner mee om moet gaan of hoe moeilijk het voor de partner en kinderen is. Mijn man heeft 3 januari een autoongeluk gehad, er was een auto op de A2 met min 110km per uur achterop gereden terwijl mijn man (i.v.m file) bijna stil stond. Dus dat is een beste klap geweest. Hij heeft geluk gehad dat hij het nog na kan vertellen, maar hij is er niet gezelliger op geworden. Als de kinderen aan het spelen zijn is het hem al gauw te druk of als er 1 plukje haar van de hondjes op de grond ligt dan ziet hij dat al als een hele vieze bende in huis. Ik ben van mezelf gek, maar ik ben niet zo gek dat ik 4 keer per dag ga stofzuigen. 1 x is toch voldoende. Ik werk zelf ook en kan me niet in 10 stukjes gaan splitsen. Hij schreeuwt ook om ieder wisse wasje en dan zeg ik ook weleens dat hij even normaal moet doen en dat wij er ook niks aan kunnen doen aan de situatie nu. De kinderen zijn nog heel klein en snappen niet altijd waarom papa zo heftig reageerd als ze gewoon lief aan het spelen zijn. Zo frustrerend. Ik snap wel dat hij zich nu heel hulpeloos voeld omdat hij heeeel snel moe is en pijn heeft en snel geirriteerd omdat hij nu niet kan doen wat hij het liefste wil. Maar ik vind het geen reden om ons dan af te snauwen. Iemand met een whiplash kan toch wel een beetje nadenken? Wat en hoe hij tegen mij doet maakt me niet uit want ik red me wel, maar ik vind het zo zielig voor de kinderen. Heeft er iemand tips hoe we hier mee om kunnen gaan?

Allemaal zo herkenbaar voor mij, al was het bij mij niet zo erg als bij jou. Maar het zwaarst werd het gemaakt door het onbegrip van mijn omgeving en familie die vonden dat het na twee jaar maar over moest zijn. En nee, het is niet over want het ongeluk was in 2002 en nu, 10 jaar na data, is de pijn in mijn nek alleen maar erger geworden en krijg ik binnenkort injecties in de nek voor pijnblokkade. Maar net wat je zegt, je moet ermee leren leven en dat is soms moeilijk als je een actief persoon bent. En de enigste remedie is egoistisch zijn en aan jezelf denken, want Whiplash zit beslist niet tussen de oren. Sterkte

Hoi lieve whiplashpatienten, Ik weet precies wat jullie voelen. Ik heb in mijn leven, ben nu 40 al 4x aangereden. Nooit mijn schuld! De eerste keer was ik een kind van 11 en vloog over de auto heen. Met mijn hoofd/nek dubbel geklapt op de auto en op mijn kont aan de andere kant terechtgekomen. Ik had, nu achteraf gezien alle whiplashklachten. Maar omdat ik pfeifer, waterpokken en tegelijk ongesteld werd schoof de huisarts toendertijd de klachten daar naartoe. Ze wisten toendertijd ook niets van whiplash. Nu wel. Ik heb daarna nog 2 kleinere aanrijdingen gehad, 1 van voren en 1 van achteren. Ik had wat lichtere klachten die toch wel weer wegtrokken. Nu kreeg ik in 2008 mijn 4e aanrijding en deze heeft blijvend letsel meegebracht ..........wat je dus niet ziet maar wat ik elke dag ervaar. Het is een ramp. Ik baal en vraag mij weleens af wat ik hier nog doe. Altijd pijn, ik zie heel slecht (soms haast niets wat mij erg onzeker maakt) en kan mij niet concentreren........kan niets opslaan in die hersenpan. De pijn is nog tot daaraan toe. Niet leuk maar daar leer je mee leven. Maar die ogen, word er knetter van en onstabiel. Lijkt wel of ik de hele dag dronken ben, gevoel van wegrakingen, flauwvallen. Zooooooo irritant. Het maakt je onzeker. En het feit dat niemand iets ziet........dan is er ook niets. Nou bij deze, als ik dood ben mogen ze mijn hoofd helemaal bekijken, ik vertel bij deze dat ik een beschadiging heb opgelopen bij mijn oogspieren/zenuwen. Van mij mogen ze mij onderzoeken ter bevestiging dat whiplash wel degelijk schade met zich meebrengt........wat voor een ander onzichtbaar is maar wat ik iedere dag moet ervaren. Het is soms geen leven. Ben soms ook bang dat ik een keer opstaat en niets meer zie..............dat lijkt mij vreselijk! Ik heb 2 prachtige jongens van 18 en 15, lieve ouders en een lieve familie..........daar leef ik voor. Maar het is niet makkelijk, voor niemand niet............maar het meeste voor mij. UWV gelooft mij niet, rechtbank wel (die gaan nu een oogarts aanstellen). Ze willen je maar aan het werk hebben. Zal je vertikken wil niets liever. Ik ben nu aangenomen bij een voor mijn gevoel leuk bedrijf en ik hoop zo dat ik het aan kan!? Ik heb er zo'n zin in............maar ben ook erg bang.......gaat dit mij wel lukken. Ik heb altijd gewerkt , 2 kinderen grotendeels alleen, met behulp van mijn hele lieve ouders, opgevoed en probeer wat van mijn leven te maken.............maar bij deze als mijn tijd gekomen is, snij mijn nek/hoofd maar open............en zie de storingen die 1 klap (en in mijn geval 4 klappen tot gevolg hebben). En voor ik het vergeet ..voor iedereen heel veel liefs en sterkte en voor mensen die met hun gezondheid spotten............schaam je diep! Ik kan mij dat niet voorstellen, als je gezond bent mag je blij zijn en behoor je te werken.

Hallo, ik heb in februari 2011 een autoongeluk gehad. Ben daarbij een aantal keer over de kop gevlogen. Werd uit de auto geknipt en na het ziekenhuis gebracht. Na foto's te hebben gemaakt mocht ik dezelfde dag weer na huis. Ik had een aantal grote bulten op mijn hoofd en klaagde van ernstige hoofdpijn. Daar werd niet op gereageerd. Nu 5 maanden later gaat het nog steeds allemaal niet. Mijn zicht is nog maar 30 en 40% terwijl ik voorheen nooit probleemen met mijn ogen had. Mijn linker oog trekt zich na binnen en de hoofdpijnen zijn soms te erg. Heb voorheen 6 tot 7 dagen per week gewerkt en heb 2 paarden. Ik red het nu om nog maar 1 á 2uurtjes te werken en dat 3 keer per week. Mijn paarden, mijn vriend en familie kennen mij niet meer terug. Dat is zeer frustrerend. Ik wil altijd veel en voorheen deed ik dat ook gewoon. Nu moet ik andere mensen vragen voor hulp. Mijn omgeving zegt stel je niet aan je ziet er toch goed uit. De enige die mijn klachten serieus neemt is mijn arboarts en mijn fysiotherapeut. Voor de rest word ik van kastje na de muur gestuurd door de artsen. En heb het er erg moeilijk mee. Ben 26 jaar en had mijn droombaan. Nu is in een klap alles voorbij.

Hallo, veel van de onderstaande verhalen zijn voor mij heel herkenbaar. Op 3 maart 2007 heb ook ik een kop staart botsing gehad en weet nu ook wat het is om een whiplash te hebben. We woonde nog geen jaar in ons nieuwe huis, de kinderen hadden hun draai gevonden, Ik werkte nog geen 2 jaar in mijn tot nu toe leukste baan en toen was het raak. Pijn in mijn nek, hoge rug en lage rug en een high/ misselijk gevoel in mijn hoofd. de afgelopen jaren allerlei vormen van therapie gevolgd : fysiotherapie, body stress release, cranio sacrale therapie, bioresonase, acupunctuur,dry neadling en wat ik verder nog vergeten ben. Met vallen en opstaan toch geprobeerd aan het werk te blijven. helaas heb ik mijn werk begin dit jaar volledig moeten stoppen omdat het fysiek niet meer te doen was. Wat mij verbaasd heeft is dat er ontzettend veel van dit soort ongelukken gebeuren en dat de medischewereld totaal geen oplossing kan bieden. Een ieder die dit overkomen is raad ik aan om te Googelen op : Een whiplash zit niet tussen de oren.

Positieve kant van het verhaal: Het ongeluk heeft mijn relativeringsvermogen vergroot en mij geleerd van kleine dingen te genieten.

Ik weet waar je over praat, het is verschrikkelijk om zo te leven.
Ik heb 2.5 jaar geleden een kop staart botsing gehad.
Een vrachtauto reed in op een rij auto\'s die voor een stoplicht stonden te wachten.
Mijn nek kreeg 2 zijwaardse klappen ik voelde krak en dacht tegelijk nou daar ga je.
Ik dreigde weg te zakken maar dacht dat ik dat niet wilde en kwam bij mij positieve greep me nek en heb hem niet meer los gelaten voordat ik in de ambulance lag.
Maar ja zoals de meeste van ons was er niets gebroken kreeg een injectie voor de pijn en een recept voor dyclofinac en mocht naar huis.
Na een paar weken begonnen met therapie dit naar 18 keer afgesloten omdat ik niet vorderde.
Ben via de mijn huisarts terecht gekomen in het revalidatie centrum De Hoogstraat.
Daar binnen gekomen dacht ik jee wat doe ik hier de één zonder arm de ander zonder been ik hoor hier helemaal niet.
Maar na de eerst fysiotherapie bleek dat ik daar wel hoorde.
Het enige waar nog moteriek in zat waren mijn benen.Dat had ik te danken aan het feit dat ik voor het ongeluk veel op de mountain bike reed (100-175 km) op een zaterdag.
Ik heb daar heel veel geleerd vooral mezelf. Ik zou waarschijnlijk nooit meer kunnen fietsen en ook niet meer werken.
Ik werk nu weer 35 uur fietsen doe ik nog
in mindere maten in het bos fietsen durf in niet meer.
Maar ik wil zo graag weer beter worden maar dat vechten daar wordt je zo moe van en dan moet je je constant bewijzen
je ziet niets aan mij.
Alleen in mijn hoofd is het niet goed
het is net of ik iets mis ik merk dat er een beperking is.
Vooral het praten (voor het ongeluk kon ik praten als brugman) nu kan ik vaak niet goed uit mijn woorden komen of ik zeg hele rare dingen.
In het begin hoorde ik het niet dan zaten mensen me gewoon uit te lachen.
Logisch maar ik voelde me dan door grond zakken vooral omdat ik niet wist wat ik fout had gezegd.
Ik heb last van mijn oren, ik kan geluiden niet goed meer filteren.
Ik heb een waas voor mijn ogen draag daarom ook een bril.
Ik heb last van sensorische intergratie(geen contact met de grond overal van schrikken enz.)
Daar aan tegen heb ik ook nog een 2 kinderen met ADHD het is haast allemaal niet optebrengen.
Maar dat hoef ik jullie niet te vertellen hoe dat voelt.
Misschien moet ik wel tevreden zijn met wat ik nog wel heb.
De tijd zal het leren.
groeten Caroline

ze hebben aangereden ik heb een vraag ;

ik heb barstende hooft pijn moet zelfs overgeven en kan mij moeilijk op mijn pc werken wand alles loopt door mekaar als het een uur duurt wat kan ik doen?

Hoi,
jouw verhaal is zooooo herkenbaar.
In 1995 ben ik aangereden door een motor, met als gevolg een whiplash. Echter, hier kwamen ze pas na 6 maanden aansukkelen (van mijn kant) achter. Ook jaren van overbelasting gehad. Revalidatie gevolgd en gedeeltelijk arbeidsongeschikt verklaard. Eindelijk had ik alles een beetje op een rijtje (qua belastbaarheid), word ik in 2007 weer aangereden. Stond stil voor het stoplicht en een fijne meneer reed met 60 km p/a achterop. Een en al ellende vanaf die tijd. Ik werk al ruim een jaar niet en waarschijnlijk volgt ontslag in oktober as (na er 18 jaar te hebben gewerkt). Weer revalidatie, maar niet met het gewenste effect. Verder een aansprakelijke partij die zegt dat mijn klachten al aanwezig waren voor het 2e ongeluk en een strafrechtelijke procedure die maar voortduurt omdat er steeds fouten worden gemaakt.
Ik ben het ook af en toe helemaal zat.
Iedere keer komt er weer iets bij (bij in mijn rug, klachten van mijn SI-gewricht).
Soms is het moeilijk om de moed niet op te geven. Zeker niet als iedereen om je heen gewoon door gaat en dat eigenlijk ook van jou verwacht, want aan de buitenkant zie je niet veel, buiten dat ik soms helemaal grijs van vermoeidheid ben en scheel uit mijn ogen kijk.
Gelukkig heb ik een heel lieve man en een geweldige dochter!!!

Het programma helaas niet gezien maar wel als gevolg van een ongeluk een whiplash opgelopen. Voor mij is het,als ik de reacties allemaal lees, nogmaar 8 maanden geleden. Ik moet stoppen met medicijnen maar dat lukt absoluut niet. De pijn komt dan in een zeer hevige vorm terug. Het meeste moeite heb ik inderdaad ook met het "tussen de oren" verhaal. Ik wordt daar verdrietig van. Het wordt ook altijd gezegd door mensen die je niet kennen.Ik heb een enorme drive en had voor het ongeluk een druk sociaal- en verenigingsleven en een ontzettend leuke job. Ik ben net 40 geworden en wordt elke dag met de beperkingen geconfronteerd. Dat is erg moeilijk te accepteren en te verteren.
Het is moeilijk de juiste therapie te vinden die je wat kan helpen. Het blijft tot dusver een uitzichtloze situatie.
We houden de moed erin en ik hoop dat er snel andere gedachten komen over de whiplash-patienten want het is er echt!!!!

Hallo Esmeralda,

Ik ben Remon Aarts, Shiatsu-therapeut, en ik ben van mening dat je niet langer hoeft te "lijden".
Wij, in de Shiatsu, hebben een speciale behandeling tegen whiplash. Natuurlijk is niet ieder geval dezelfde, bij de een duurt het wat langer als bij de ander maar het goede resultaat blijft niet uit!
Verder speelt de tijd hoe lang je er al mee loopt natuurlijk ook mee maar het is het overwegen waard!!
Ik weet evn niet of er in Maastricht een Shiatsu-therapeut zit, maar anders is het de moeite waard om het eens op te zoeken en gelijk een afspraak te maken!!
Groeten,
Remon Aarts

Ik ben Esmeralda 42 jaar en moeder van twee kinderen. Ook ik heb een wiplash gekregen naar een ritje in een achtbaan 6 jaar geleden. Deze dag staat me nog fris in mijn geheugen het was de dag voor moederdag. Naar een bezoekje aan de kermis ben ik thuis gekomen met een knallende hoofdpijn en een stijve nek. Daar ik fibromyalgie heb kon ik niet meteen de link leggen tot ik wel eens een wiplash kon hebben. Nu 6 jaar later ben ik met mijn zoontje van 12 jaar aangereden met een auto wij stonden stil voor een stoplicht en er knalde zomaar iemand tegen ons op, het was niet hard maar toch. Mijn zoontje kreeg een knallende hoofpijn en was helemaal bleek, nu zijn we al een paar maanden verder en wat blijkt ook hij is getroffen door een wiplash. Hij heeft op dit moment nog therapie bij een lieve kindertherapeut misschien kan hij er overheen groeien is mij verteld ik hoop het van harte. Ik zelf heb er een tweede wiplash bij gekregen en ben in behandeling bij de pijnpolie in maastricht. Niet allen voor de wiplash maar ook voor de fibromyalgie nu 11 maart word ik geholpen aan een pijn blokkade in mijn nek. Ik ben benieuwd en ook tevens een beetje bang daar men mij niets heeft uitgelegd over het gene wat men gaat doen. Wel droom ik ervan dat ik wakker word en geen pijn meer heb ik hoop dat ook uitkomt. Ook voor mijn zoontje hoop ik dat hij snel weer normaal mee kan doen met zijn vriendjes op school want hij is steeds vaker van school omdat hij dan zo een erge hoofdpijn heeft. Als de therapie bij hem niet helpt vraag ik voor hem een verwijskaart aan voor de pijnpolie. Ik word kwaad op mensen in mijn omgeving die beweren dat hij niets heeft en zich aanstelt om niet naar school te hoeven. Deze mensen zijn dan familie van me en ik weet niet of zei wel weten wat het is om te leven met pijn. Maar voor mijn kind doe ik alles en van hun mening mag ik me niets aantrekken zoals ze tegen mij doen tot daar aan toe, maar mijn kind daar moet je niet aankomen. Hij is een lieve jonge puber die nog pas in het leven staat en nog heel veel jaartjes moet gaan werken aan zijn toekomst. Dus schouders eronder en verder alleen zonder familie want deze mensen maken meer kapot dan tot hun lief is. Mijn man staat achter ons en hij vind mijn familie veschrikkelijke egotrippers die alleen aan hun eigen denken en nooit eens vragen hoe het met ons gaat. Wel oordelen over en veroordelen ik ben soms zo kwaad op hun ongevraagde meningen en uitspraken voor in plaats eens te vragen hoe voelen jullie je eigenlijk. ach ja ik denk maar dat we zijn niet de enige met gezondheids problemen maar het doet wel veel pijn dit onbegrip. Van je familie moet je het hebben, zullen we maar zeggen groetjes en veel sterkte aan die gene die zich kunnen indentiviseren met ons

Hallo Ik ben al 11 jaar een Whiplash patient, heb allerlei behandelingen gehad heb elke dag hoofdpijn en vaak moe heb ontzettend veel gehad aan de whiplashvereniging, weet er nu al jaren mee om te gaan maar een baan zit er niet in. waar ik soms het meeste moeite mee heb is het onbegrip van mensen dat blijf zeer doen. maar het belanrijkste is dat je geniet van de dingen die wel kan (en dat zijn er gelukkig nog aardig wat. groetjes ria

Hallo Lukie, ik heb je verhaal gelezen. Je hebt eigenlijk een geluk bij een ongeluk, dat de diagnose whiplash tamelijk snel is gesteld. Dat is bij mij wel anders gegaan. Kijk ook eens naar mijn verhaal. www.nekletsel.web-log.nl Er zijn heel veel oevereenkomsten. Sterkte en groeten Letty

Hallo, dit verhaal komt mij heel bekend voor. Ook ik heb een whiplash opgelopen door een auto ongeluk. Loop er al ruim 7 jaar mee en wordt nog steeds niet serieus genomen. Ik heb ondertussen geleerd om naar mijn lichaam te luisteren en alles in mijn eigen tempo te doen en alles te plannen, want doe ik dat niet, dan kom ik mezelf keihard tegen. Ook ik krijg steeds te horen dat het tussen mijn oren zit. Ellen

Dankzij lange genezing weet ik nu:vBij een whiplash gaat de nek snel naar voren en naar achteren, de wervels gaan los van elkaar en klappen weer op elkaar en zijn weer los.. etc. Door de wervels loopt een kanaal waar alle zenuwen vanuit de hersenen naar het lichaam gaan. Ook is de nek verbonden aan het onderste deel van de hersenen. Les 1: Altijd naar een Orthomanueel arts gaan, die kan je wervels controleren en weer rechtzetten. Zie www.nvomg.nl voor iemand in de buurt! Voor de mevrouw van bovenstaand verhaal: in de Rugpoli Twente in Delden zitten meerdere Orthomanuele Artsen. En de mevrouw waarvan de man wil scheiden: ikzelf heb ook vervreemdingsgevoelens gehad, na een vreselijk auto-ongeluk met o.m. whiplash (als minst erge). Na enkele jaren verdween dat, en de liefde kwam na 7 á 8 jaar terug. Het heeft veel te maken met het deel der hersenen dat aan de nek vastzit en ook gekwetst raakt. Succes!

Het is heel herkenbaar. Zelf heb ik ook een whiplash en werd er ook gezegd; zit tussen je oren. Nu nog steeds blijven ze daarbij. Ik heb me er maar bij neergelegd, ik weet zelf beter. Heb nu 60 uur mantelzorg, kan mijn eigen kinderen niet eens optillen,huishouden gaat niet meer, gesprekken volgen door elkaar gaat niet, lange afstanden rijden (meer dan 30 km) ben ik een dag erna helemaal op. UWV zegt ook; zit tussen je oren, maar idd neem het een week over en je weet wat wij meemaken. Ik ben net 30 maar zou dolgraag willen werken. Nu nog steeds en dan vooral werk dat als het niet gaat je kan en mag stoppen zonder gelijk op straat te staan. Daar zijn we nu mee bezig om dat voor elkaar te krijgen, omdat ik zo graag wil.

Hier mijn reactie op de whiplash. Ik heb het gelukkig niet. Wel heb ik andere klachten gehad aan knieën, rug e.d. Fysiotherapie baatte niet echt en toen ben ik in aanraking gekomen met de Bowentherapie. Zie www.bowen.nl Hierdoor wordt het zelfgenezend vermogen van het lichaam weer geactiveerd. Al mijn klachten zijn hiermee opgelost. Daarom wil ik hier deze vaak onbekende behandelingsmethode doorgeven in de hoop dat iemand van jullie er ook baat bij mag hebben. Sterkte allemaal!!

Hallo ik ben zelf geen whiplash patient maar mijn man .Hij zegt door de whiplash te willen scheiden omdat door de whiplash zijn gevoel weg is naar mij en dit is voor mij emotioneel erg zwaar .Ik krijg van mijn omgeving ook te horen dat je door een whiplash niet wilt scheiden en dat er een andere reden moet zijn .Maar mijn man kan me geen reden geven alleen dat het na de whiplash is gekomen .Hij is veranderd kent zich zelf ook niet meer en vind dat hij wil scheiden het ergste wat hij wil .Hoe zijn jullie gevoelens tov van je partner en zijn er ook mensen die door de whiplash zijn gescheiden .En dat je voor het ongeluk een goede relatie heb gehad. Ik vond en ook mijn man zegt we hadden een goede relatie .We praten nog steeds veel maar doordat hij weg wil vraag ik af kan dit wel alleen aan de whiplash liggen of miste hij iets in onze relatie en als ik dit vraag weet mijn man niet wat hij mist nu wel. Hij zegt ik mis een liefdes relatie nu zijn we meer broer zus .De buitenwereld en ook ik zelf kan het niet snappen .Hij wilde me nooit kwijt en de vraag waarom nu dan wel we zijn al 24 jr samen .Wie herkent dit of iemand die hetzelfde heeft in zijn omgeving, groetjes Gerda