Anorexia en dwanggedachten

Hoi, Ik ben een meid van 15 en heb ook anorexia gehad. Gelukkig heb ik op tijd hulp gehad van een psychiater. Anders had ik mezelf waarschijnlijk nog langer verwaarloosd en was ik nog minder dan 48 gaan wegen. Ik ben maanden door een hel gegaan: ik hield me aan een vaste dagplanning en verwaarloosde m'n contacten waardoor ik erg eenzaam en depressief werd. Ik ben er nu gelukkig vanaf en ben inmiddels weer aan de lijn omdat ik mijn kleding weer wil passen. Ik wens je heel veel succes en wil ook wel mailen, maakt niet uit met wie als diegene ook maar anorexia heeft (gehad). Ook wil ik wel meewerken met mandy's interview.

Mensen die geen begrip kunnen tonen voor deze ziekte, zijn zelf niet goed bij hun hoofd!!! Het belangrijkste wat een anorexia-patiënt nodig heeft is BEGRIP, iets wat die jongen die op dit verhaal gereageerd heeft DUIDELIJK NIET HEEFT!!! Ga eens bij jezelf na wat je eigelijk zegt als je zo'n opmerking maakt, en denk niet dat anorexia een makkelijke ziekte is waar je ook zo weer vanaf komt!!!

Ik wil graag op het verhaal reageren en ook op die anonieme persoon die over zijn (ex-)vriendin zit te zeuren en volgens mij een beetje van het onderwerp anorexia afwijkt. Jongen: JIJ SNAPT ER ECHT NIETS VAN. Je moet je eerst eens gaan verdiepen in dat soort dingen en dan pas je oordeel geven. Ga nou geen onzin uitkramen want wat je schrijft slaat echt nergens op. Dat je vriendin zo heeft gedaan wil niet zeggen dat alle mensen die aan deze ziekte lijden hetzelfde zijn, en het is vooral GEEN aanstelleritis! Ik hoop dat je dat van me aan wilt nemen. Nu even over het verhaal.. Ik heb zelf anorexia gehad en ik heb het voor een heel groot deel overwonnen. Ik ben door een hel gegaan, maar met hele lieve familieleden en vrienden die mij altijd zijn blijven steunen in die periode en door zelf heel erg hard te vechten voor een 'normaal' leven zonder anorexia, heb ik de ziekte voor een heel groot deel overwonnen. Dus ik wil tegen iedereen die dit leest zeggen: blijf volhouden en hoop hebben dat je deze ziekte gaat overwinnen! Allemaal heel veel sterkte

Hoi, het is misschien een hele stomme vraag, maar ik moet voor school een werkstuk maken over anorexia. Zou ik misschien iemand van hier mogen interviewen die anorexia heeft, of heeft gehad?

Ik herken veel in dit verhaal. Sinds 5 maanden ben ik opgenomen op een afdeling waar ze erin gespecialiseerd zijn. Het is nog heel moeilijk, vooral om weer de 'boze' buitenwereld in te stappen en het vertrouwen te blijven hebben dat het goed komt. Veel sterkte.

Ik herken je verhaal gedeeltelijk, omdat het niet om mij persoonlijk gaat,
maar mijn jongere zusje heeft een eetstoornis...
Ik ben er achtergekomen door toevallig met m'n zusje op de zelfde dag naar de dokter te gaan (omdat ze altijd moe en duizelig was). Die dokter vroeg dus aan haar of ze laxeermiddelen slikte en dat deed ze... Ik ben toen erg geschrokken en me ook wel schuldig gaan voelen omdat ik het niet heb gezien. Achteraf valt het me nu pas op dat ze altijd al met haar eten rommelde.

Maar volgens mij gaat het nu best goed met haar, en ik hoop het zelfde met jou.

Hoi! Ik ben een meisje van 15 jaar en ik heb ook anorexia. Ik haat het. De laatste tijd gaat het weer slechter. Ik ben aan de lax, maar durf het niemand te vertellen, hoezeer ik ook weet dat ik dat moet doen, omdat ik niet terug wil naar de hel van de 34 kilo. Je doet het zelf, en je zult er ook zelf aan moeten werken. Veel succes! Geef jezelf de tijd!

Al die anorexiapatiënten moeten eens goed bij zichzelf te raden gaan en niet hun verleden, ouders, familie, omgeving en zelfs hun partners de schuld geven van iets dat ze zelf creëren. Anorexia Boulimia en Nervosa worden in hun bovenkamer gemaakt, gepland en tot eigen onzichtbaarheid verzwegen, m.a.w. ze ontkennen zo hard dat het de waarheid is zoals zij die zien/kennen. Ik heb 10 jaar met een meisje samengewoond. Het begon toen haar oma overleed, toen had ze ineens hyperventilatie AAARRRGGHHHH, dat ging na twee jaar over in depressiviteit en als klap op de vuurpijl, Anorexia Nervosa. Ze trok mij mee in haar wereld en verweet mij dat later. Ze stoote alle vrienden en bekenden af en ik kon haar niet meer bereiken tussen alle weegschalen en step-video's door! Het klinkt misschien sarcastisch wat ik vertel, maar als je 10 jaar al je liefde, begrip en zaligheid in de strijd gooit, begin je aan je kwaliteiten te twijfelen. Ik heb haar gesteund in haar opleiding tot drs. en wilde met haar een toekomst opbouwen. Tot het moment dat ze een baan kreeg, iemand anders ontmoette, was ze na vier maanden weg. En met hem was ze in een jaar getrouwd, een huis gekocht, een kind en van haar aanstelleritis af! Ze heeft mensen om zich heen gebruikt, misbruikt en misleid, en dat neem ik haar nog kwalijk. Al die aandacht voor haar was zo belangrijk verdomme! In haar belevingswereld althans! Ze heeft tot nu toe ook nog niet het lef gevonden om met mij te praten. Enigszins zou ik willen weten hoe het met haar afgelopen is, anderzijds kan ik niet vergeten wat ze MIJ heeft aangedaan door haar 10-jarenplannetje, maar dat zal ik wel nooit te weten komen. Hopelijk vinden jullie in jezelf een betere oplossing, en zul je ook aan anderen denken, en niet egoïstisch aan jezelf. De geitewollen sokken -ik begrijp je- mentaliteit moet maar over zijn. Dit is de 21ste eeuw, gedraag je als een denkend wezen.

Mijn leven draait ook steeds weer om eten en niet eten, mezelf straffen etc. Ik ben wel op de goede weg (heb intensieve psychotherapie achter de rug), maar ik merk dat het de ene dag beter gaat als de andere, het blijft een probleem waar je volgens mij niet vanaf komt. Je kunt er misschien beter mee omgaan dan eerst maar het blijft een zwakke plek zeker voor mij. Sterkte allemaal, en als het een keer misgaat geef je zelf niet op de kop maar probeer het de volgende dag gewoon weer!!!

Als je eetstoornissen hebt is het natuurlijk belangrijk dat je hulp gaat zoeken, maar nog belangrijker is dat je je onderliggend probleem aanpakt. Durf jezelf te zijn. Wees niet bang van jezelf.

Hoi ik herken je verhaal precies mijn is compleet hetzelfde, alleen zit ik er al 4 jaar in, en heb geen hulp. Ik trek het alleen niet meer en wordt gek. Ik was 45 kilo en nu ben ik 78, ik kan dat niet aan geestelijk en ben ongelukkig. Mijn leven draait om 1 ding en dat is eten. Waar zoek ik hulp een psycholoog helpt niet daar ben ik al geweest. Dit wordt men dood nog eens......