Lichamelijk helemaal opgebrand

PAS OP MET SINT JANSKRUID AUB: Als je een manie heb kan dat tot zelfdoding leiden. DUS GEEN SINTJANSKRUID GEBRUIKEN AUB wat hebben jullie geluk dat een psych. bij jullie wel helpt. Ik wou dat ik dat kon zeggen ik lul ze allemaal onder tafel. Ik denk namelijk verder door als een ander. Ik sta er altijd alleen voor en dat is zwaar. Niemand begrijpt mij. Maar ik ben wel op de goede weg zeggen. Ze maar ja met mijn verhaal zal ik nergens terecht kunnen. En dat is een zware last die ik moet meemaken. Ik ben namenlijk ook zo moe. In mijn hoofd maar ook lichamelijk. succes

Hoi monique,ik heb je verhaal gelezen en ik vind me er veel van me zelf in terug.
Ik kamp ook al zo veel jaren met psygische problemen dat ik ook vaak denk wanner kan ik weer eens een normaal leven leiden,ik heb al zo veel psychiaters en andere hulp gehad daar ben ik een keer klaar mee.
Jammer genoeg monique moet je het zelf doen,je kan wel hulp krijgen en dat is als je je echt niet lekker voelt ook prima dat helpt echt wel maar daarna zal je het toch zelf moeten doen.
En dat is nu net wat ik soms niet kan,ik heb veel lieve mensen om me heen,maar als ik weer in een dip zit kan ik alleen maar advies vragen en de rest zal ik zelf uit moeten komen.
Op dit moment voel ik me ook weer erg down,ik heb vacantie dus alles kom je dan tegen wat ik waarschijnlijk weg gestopt heb.
Heb de laatste tijd nog al wat mee gemaakt dus dan is het bij mij zo weer mis.Ik baal daar ook vreselijk van,maar ik ben daar erg gevoelig voor en zal er mee moeten leven helaas,proberen positief te blijfen zeggen ze dan tegen mij,dat probeer ik dan maar.
Ik wens je heel veel sterkte.
groetjes gea

Hallo Monique,
Ook ik herken je verhaal heel goed, alleen heb ik geen enkele reden om zo moe tezijn...mijn kinderen zijn de deur uit, ik heb huishoudelijke hulp, mijn man helpt me altijd enorm. Toch zijn mijn benen soms zwabberig, kan ik mijn armen niet optillen, mijn hoofd tolt, of ik heb moeilijkheden met ademhalen. Sommige dagen kan ik alleen maar op bed liggen, en daar word ik dan weer so somber van..
Volgens mij is het puur lichamelijk, misschien iets dat \"aangewakkerd\" wordt in combinatie met moeilijke gemoedstoestanden. Je moet helemaal voor jezelf uitzoeken wat je helpt. Bij mij zijn dat o.a. af en toe een glaasje wijn, vitamine B en natuurlijk mijn schildklierpillen, vermijden van pijnlijke situaties, bijv. niet op bezoek gaan bij mensen die je irriteren, lees eens een gezellig boek uit de bibliotheek, daar is het vaak ook nog gezellig, en als je toch van moeheid op bed ligt..Alhoewel ik soms zelfs daar te moe voor ben. Zet een leuk muziekje op, zing liedjes met je kinderen zodat ze er veel kennen, dan kun je op een gegeven moment aan ze vragen of ze even voor jou willen zingen, of je een mopje vertellen.
Als je even rustig zit of ligt, leid je gedachten dan naar iets wat heel prettig was, is, of zou zijn. Op betere momenten, ga wandelen in de natuur of een park, of beweeg in huis wat meer, nee, niet om de was te strijken! Sterkte, SONJA

Beste Monique,

Je verhaal voelt me momenteel zeer gelijkaardig aan en ook ik heb momenteel een gevoel van psychisch volledig opgebrand te zijn…Ik ben een man van 31j en heb sinds mijn 17e een ingrijpend verlies moeten verwerken waarvan het einde nog lang niet in zicht is wegens andere complicaties...op mijn 17e heb ik mijn broer verloren door zelfdoding..mijn leven was voordien een leven vol dromen, ambitie en toekomstplannen en daar was ik blindweg mee bezig totdat de zeepbel uiteenspatte door het verlies van mijn broer die na jaren van zware depressie besloot een eind te maken aan zijn leven (hij was 18)..ik kan enkel besluiten dat de combinatie van zijn overgevoeligheid en zijn overbegaafdheid hem zo diep hebben gedreven..jaren heb ik op automatische piloot geleefd..hogere studies kon ik nog net aan om me toch de zekerheid te geven dat ik iets kon betekenen voor mezelf want zelfdoding veroorzaakt voor de nabestaanden een enorm gevoel van schuld en verlies van zelfwaardering..op automatische piloot kon ik jarenlang nog net dat zéér lage zelfwaardegevoel onderdrukken maar momenteel lijkt dat zo’n groot gegeven geworden te zijn dat ik me helemaal opgebrand voel..sedert 3jaar heeft mijn vader kanker gekregen en vecht hij dag in dag uit hiertegen..ik ben ervan overtuigd dat hij ziek geworden is van verdriet want vele jaren na de dood van zijn zoon heeft hij overdreven last van stress gehad in zijn buik en nét daar heeft hij nu kanker gekregen..het einde van de ziekte is nog ver uit zicht (zware chemokuur) en voor de familie is dit alsof het verlies van onze zoon/broer in het nu al verdere verleden nog steeds zwaar op de maag ligt..een soort van gapende wonde die nooit degelijk genezen leek te zijn en nu opnieuw openligt..de situatie lijkt beangstigend omdat we niet wéér een familielid willen verliezen..desalniettemin heb ik het geluk nog steeds op automatische piloot te blijven sociale activiteiten plannen, sport te beoefenen en voldoende op mijn slaap/voeding/gezondheid letten…maar het gevoel psychisch op te zijn is sterk aan het uitbreken en reeds een drietal weken zit ik futloos te staren naar mijn pc-scherm op het werk en op het internet dit soort websites te bezoeken om mijn gevoelens een plaats te kunnen geven..een opgekropt gevoel in mijn borstkas speelt me al bijna twee weken parten en der wil/moet iets uit..er komt een moment dat opgekropte emoties wezenlijk moeten uitbreken en ik denk/hoop dat dit ook verlossend/helend zou kunnen werken zodat je misschien dan weer terug de juiste energie verkrijgt om met een positievere kijk verder te wandelen door het leven..ik denk dat het psychisch opbranden van je lichaam/ziel een langdurig proces is waarvoor je eens véél tijd dient te nemen om dit proces terug in een positievere/energiekere richting te stuwen..vorig jaar heb ik drie maanden loopbaanonderbreking genomen en een zingevende tocht naar Santiago de Compostela ondernomen en dat betekende voor mij een eerste echte zingevende onderneming om het proces van innerlijke opbranding tegen te gaan…het lijkt me momenteel nog absoluut geen eindpunt geweest te zijn en ik denk eraan om nog een langere periode uit dit geautomatiseerde dagdagelijkse leven te stappen om dichter bij mezelf te geraken en mezelf van innerlijke negativiteiten te verlossen..het leven vergt véél meer inspanning naast de werkvloer dan op de werkvloer om jezelf in een emotioneel gezonde balans te houden..daar is helaas geen tijd voor en ofwel draai je mee oftewel dreig je dus kopje onder te gaan aan psychische/fysische uitputting..de meest hoopvolle betekenis die ik nu aan een burnout kan geven is dat het je dwingt om alles in de weegschaal te gooien om de juiste hulp&inspiraties te vinden die je er wel doorheen zullen sleuren..iedereen heeft wel een ander verhaal waarom hij/zij zich op een bepaald moment opgebrand voelt, maar het is toch wel een proces dat al maanden tot zelfs jaren kan aanslepen en dan vergt het véél moed om dit eerst aan jezelf toe te geven en dan nog eens véél moed om anderen hierover te benaderen…ik wens je veel moed toe en aan allen die ook het nodig hebben..

Pascal

Hallo Monique,

Ik las je verhaal en kan me hier ook in vinden. Ik loop ook al langer dan een jaar met vermoeidheisklachten. Lig inmiddels ook in een scheiding. Als ik naar de huisarts ga dan ligt het aan de spanningen. Maar er zijn ook dagen dat ik me wel fit voel en dan ben ik heel positief gestemd. Wanneer ik zo vermoeid ben twijfel ik aan alles, denk dan dat ik iets onder de leden heb of zou het psychisch zijn. Een van de ergste dingen vind ik toch wel dat de omgeving er weinig begrip voor heeft, als ik vertel dat ik erg moe ben dan wordt mij gezegd dat ik me maar op moet scherpen. Maar dat lukt dan maar even. Plus dat ik nog maar 27 ben. Het voelt nu alsof ik hier nooit meer vanaf kom maar hoop toch eigenlijk wel dat er snel verbetering in komt. Het wordt in elk geval wel onderschat hoe vervelend het is, want het beestje heeft geen naam en dan krijg je weinig erkenning, het ontneemt je levensvreugde en je hebt voor jezelf geen uitzicht op welke termijn het weer beter zal gaan. Maar ik hoop dat het nu inmiddels beter met je gaat!

hallo

wat je verteld komt me heel bekent voor ik leef net zo ik ben ook altijd moe ik heb geen puf in dingen doen en overal als een berg tegen op zien geen plezier makken maar geleeft worden door je lichaam
dan gaat het weer even goed en dan komt er een tegen slag en je zakt als een blub pudding in elkaar
en ja de hulpverlening ach ja wat zal ik er over zeggen die doen het van uit hun boekje
maar je moet het uiteindelijk zelf doen

een vraagje is je bloed al eens na gekeken

ik leef hier al zoon 19 jaar mee op en af en nee sorry bij mij is het nooit over gegaan maar wel minder geworden maar dat neemt niet weg dat het bij jou ook zo zal gaan
een ding kan ik je mee geven doe toch de dingen die je wild doen ook al zegt je lichaam dat je moe bent je zult zien dat het daarna wel iets pretiger voeld
je word er niet beter van als je elke keer weer aan je moe heid toe geeft dan verslap je alleen maar
en word als gevolg nog moeier

gr elly

Hoi Monique,

Ik weet precies wat je voelt. Ben helemaal opgebrand.33-jarige alleenstaande moeder van 2 AD(H)D dochters van 5 en 8. Altijd keihard gewerkt naast de zorg voor mijn gezin en energie vretende man (nu ex). Ik denk dat jij net als ik altijd alle verantwoording op je hebt genomen, plus de zorg en emoties van je dochters. Je houdt alles draaiende;boodschappen, koken, was, huishouden, kinderen, financien, administratie en er is niemand die het even van je overneemt. Dan heb je een ex die het woord verantwoordelijkheid nog steeds niet begrijpt en je in plaats, al dan niet bewust, tegenwerkt. Dit is een onmogelijke taak. Je hebt niet eens meer tijd om stil te staan en bewust te zijn van wat jij eigenlijk nodig hebt. Je bent al jaren aan het overleven. Kortom, je bent lichamelijk en geestelijk overbelast en zelfs veel te lang. Je lichaam schreeuwt nu om rust, voordat het uit de hand loopt. Accepteer dat jou lichaam misschien wel twee jaar nodig heeft om weer een ander ritme aan te nemen. Neem je rust, concentreer je alleen op het zo simpel en soepel mogelijk houden van je huishouden en gezin. Schrijf het op wat daarvoor nodig is en bouw daarin routine op. Jou herstel is van levensbelang!Las je ochtend en middagdut in als hoogste prioriteit. Weet dat dit noodzakelijk is voor jou herstel en neem je tijd voor alles. Doe dit zodat je langzaam weer van je dochters kan genieten en er weer voor ze kan zijn. Ga weer genieten van alle kleine dingen en wees dankbaar en trots dat jij de eer hebt drie dochters te mogen begeleiden. Zodra je een beetje meer energie hebt, steek dit in je dochters. Telefoon uit, broodje mee, zonder tijd naar het park. Reken niet op begrip van vrienden en familie. Zij hebben geen idee. Je hoeft je aan niemand te verantwoorden. Vrienden die je niet begrijpen heb je niks aan. Laat ze gaan. Jij moet hardop durven zeggen wat je wel of niet aankan. Niet klagen maar vragen. Wees niet bescheiden. Niemand ruikt wat jij nodig hebt. Geef je grenzen aan. Niemand staat in jou schoenen en weinig mensen weten hoe zwaar het is en hoe uitzichtloos. Maar als jij besluit te herstellen, dan komt het goed. Blijf positief en neem je tijd. Je hebt maar één lichaam en daar moet je het mee doen. Ik weet trouwens sinds zomer 08 dat ik AD(H)D heb. Krijg medicijnen en ik heb nog nooit zo\'n rust gekend. Wie weet herkenbaar op Levente.nl...Ik begin weer af en toe toekomstplannen te krijgen, maar mijn lijf protesteert nog steeds. Zit al bijna een jaar met deze uitputting, maar ik geef me eraan over en zie nu langzaam een stijgende lijn. In ieder geval stralen mijn dochters al wat meer en dat geeft me moed. En ik ben trots op mezelf in plaats van teleurgesteld. Trots op hoe ik heb overleefd en trots op wat ik voor elkaar heb gekregen. Wees ook trots en neem je tijd. Je hebt nog een heel leven voor je. Jij beslist wat je ervan maakt en wat je aankan. Stap voor stap! Ik heb bewondering voor je!!

Beste Monique, Natuurlijk heb ik zoals vele voor mij reageerden dat ze je verhaal herkende. En dat geld ook voor mij, je bent niet alleen.. Maar je moet er wel alleen doorheen.. dat klinkt erg, en dat is misschien ook zo. Door je kinderen kun je waarschijnlijk je regelmaat behouden en dat is heel belangrijk. Tips waar ik zelf veel aan had (ik kon ze niet meteen allemaal toepassen, dus herstel verliep en loopt nog best langzaam. Maar het gaat vooruit.
en nu wat TIPS: geef als de kinderen naar school zijn: Een half uur rust met een kannetje thee en zeg tegen jezelf: dit half uur is voor mijn rust, herstel en lief zijn voor mezelf. Probeer dan weer een kleine taak te doen in huis bijvoorbeeld. Neem dan bewust weer een korte herstelpauze, en doe een kwartiertje welverdiend niks en wees daarmee trots op jezelf dat je nu weer even zit. Las enkele per week ook een activiteit in wat je leuk vind of vond. Je gaat het weer leuk vinden, wellicht niet meteen, maar het komt terug. Echt waar. Neem ruim voldoende vitamines in en verdeel de dag in kleine blokjes in wat te doen afgewisseld met even een rustmoment voorjezelf en als je piekert: dprobeer dan tegen jezelf te zeggen dat je vanavond na het eten een half uur gaat zitten piekeren en schrijf het van je af. Zijn er teveel problemen, zowal psyschich of praktisch, probeer eens een maatschappelijk werkster. die kan je echt op weg helpen. Heeeel veel sterkte en gun jezelf die postieveenergie momenten. Dat heb je echt nodig en je bent het WAARD, net zoals iedereen. Kom op, blijf in je kracht en laat je leven niet verder vergallen door je ex.

Hou je haaks
Trudy

Hallo,
ik kan me enig sinds hier wat in vinden. Alleen ben ik heel wat jonger. vanaf dat ik 16 was begon de ellende dat ik heel ernstig ziek werd. leek erg op grieperig zijn maar het kwam elke keer terug en niet zo'n beetje ook. ongeloofelijk moe, 's nachts niet onrustig slapen en overdags juist heel goed. draaierig, raar in het hoofd, lichaam zo slap dat ik de trap niet meer kan opkomen, steeds infectie(maag, neus, ect) allerlei onderzoeken gehad bij de dokter. mijn bezinking was te hoog, teveel witte bloedlichaampjes. paar weken later getest op de ziekte van lyme..bleek het te hebben. dus 2 weken aan de antibiotica. in verder onderzoek is gebleken dat ik het toch niet had. maandelijks een voorholteonsteking. Ik heb een hele poos een homeopaat bezocht, die gaf mij middelen. ik dacht wel dat dit mij wat heeft geholpen en daarom ben ik er naaar wel anderhalf jaar mee gestopt.Naar twee jaar kwamen we er achter dat ik astma heb... en last van allerlei allregieen. hier word ik wel aan verholpen maar ik voel me nog altijd zo erg moe... ik heb veel dingen van me afgeschreven, want ja wat moest ik anders doen... altijd maar op bed liggen omdat je lichaam haast niks kan. nu ben ik gestopt met de pil, en dat gaat al stukken beter... maar ik ben er nog helemaal niet. ik ben nu 19 en ik kan wel inmiddels al wat werken en naar school, maar ik voel me altijd nog zo erg moe in mijn hoofd... ik wil zo graag maar soms voel ik gewoon dat ik even ongeloofelijk veel slaap nodig heb... en dat word niet serieus genomen en mensen denken dat je wel door kan zetten.. ik probeer door de week wel mijn dingen te doen, maar in het weekend kan ik haast wel weer het hele weekend slapen om bij te komen en energie op te doen voor de volgende week.

vorig jaar had ik dit probleem ook. helemaal opgebrand en ook bij mij hielp de psycholoog even maar ik merkte dat ik niks meer kon hebben. ik zag het niet zitten op werk en thuis werd er aan mij van alle kanten getrokken. gelukkig kwam de vakantie periode. ik ben niet op reis geweest en mijn man die was mijn ouders aan het helpen met hun verhuizing en het huis woonklaar maken. ik heb toen mijn rust genomen en ik heb ook de tijd genomen om een boek te lezen van john gray. titel : krijgen wat je wilt en willen wat je heb. daarin leerde ik hoe te mediteren en ik heb toen mezelf gedwongen om elke ochtend een halfuur eerder op te staan en te mediteren en ik voelde mijn energie weer beetje bij beetje terugkomen, ik voelde me uit de put klimmen, ik voelde opluchting , ik trok de positieve gedachten naar mij toe en merkte verbetering. op dit moment heb ik nog momenten van wanhoop maar ik trek me dan terug en ga weer mediteren. het heeft in ieder geval mij wel geholpen. ik dacht ook in het begin dat ik geen geduld had om te gaan zitten en even niks doen en alleen mediteren. ik werd er zelfs in het begin onrustig van en ging telkens uit mijn concentratie maar in het boek stond dat het zou gebeuren en dat je telkens terug moest en voila ik merkte elke dag verbetering en meer berusting. ik heb ondertussen ook nog de vitamine davitamon femfit ingenomen. misschien de combinatie van deze dingen maar ik voel me in ieder geval veel en veel beter nu. ik hoop dat mijn verhaal ook Monique een beetje kan helpen.

Hee, weet er niet veel van hoor, maar heb je wel eens gehoord van slaap apneu? Heb je toevallig ook last van overgewicht? Vraag het anders eens aan de arts... Tja en goede voeding is ook belangrijk net als bewegen en ontspannen. Hoop dat je er iets aan hebt.

Hallo Monique,

Volgens mij zou het goed zijn om de huisarts te vragen om jouw vitamine B12 te laten meten (in het bloed). Het zou kunnen dat je een tekort hebt, want dat kan ook dit soort klachten geven. Kijk eens op de website www.stichtingb12tekort.nl voor meer informatie. Het kan geen kwaad om het te laten controleren, want als hier wel een probleem is, dan wordt het wellicht alleen maar erger en krijg je meer problemen. Dit is namelijk iets waar niet standaard op wordt gecontroleerd. Het wordt ook wel een 'vergeten ziekte' genoemd. Nou, sterkte en succes ermee

Monique,
zoals velen die dit voelen,zeg ik dat ik je heel goed begrijp. Kon ik maar zeggen dat er een wonder bestond die alles kon wegnemen. ik ben sinds eind 2006 een alleenstaande moeder. 2007 was voor mij een zeer slechte tijd, ben daarna wat opgeknapt met medicijnen en therapie, maar nooit volledig hersteld, ik ben met alles toen gestopt omdat ik geen einde daarin zag. ik werd maar toegediend met troep die je nog meer van slag maakt en nog meer aan jezelf laat twijfelen. het is bijna een jaar verder, en ik voel me weer slecht, overdag doe ik me uiterste best om niks te laten zien, ik heb ook een kind waarvoor ik sterk moet zijn maar als me kind naar bed is en ik ben alleen stort alles in, masker gaat af en ik ben moe, zo moe onrustig verward van emoties, geen slaap, bezorgdheid eigenlijk een angst die in je gekropen is en je zo vermoeid dat je niet kan stoppen. de gedachtes kan je gewoon niet verbannen uit je hoofd, uit je geest. iedere dag is een zware storm die aanwaait die je ff omwaait en dan moet je toch uiteindelijk alles zelf doen, ik geloof er niet in dat er iemand anders die in zulke situaties kan helpen. het is een lange zware proces die je zelf toch moet voelen ervaren en waarschijnlijk gaat er ergens stoppen en zal je vrede hebben, hoop ik. ik wens je veel sterkte.

susanne

dag monique ik hoop dat je de kracht vindt,ik lees je verhaal en begrijp je zeer goed!ik ben zelf gescheiden vrouw en heb ook veel meegemaakt!als je nood hebt aan een babbel !zou me ook plezier doen!
marianne

Hallo Monique, Eigenlijk is het niet vreemd dat je zo moe bent!!! Je staat er alleen voor met een hele zware taak en een hoop verantwoordelijkheid. Ik denk dat jij een hele sterke vrouw bent maar de spanning komt er op de een of andere manier toch uit. (je lichaam liegt nooit). Misschien dat je eens contact op kunt nemen met een psycho-somatisch fysiotherapeut?? snuffel via google maar eens wat rond op het net. Nee heb je, ja kun je altijd nog krijgen. Sterkte!

hallo,
ik ben een vrouw van 51 en sinds 4 jaar alleenstaande
door mijn verdiet ben ik psygich helemaal leeg en psygich altyd erg moe
ik kan niet thuis zijn,ben erg onrustig en vind alles niet meer zo leuk.
heb vele instanties afgelopen om weer te kunnen functioneren maar het hielp allemaal niet echt veel.
na 10 maanden toen mijn ex weg was,kwam ik weer iemand tegen,maar er was geen zekerheid,geen toekomst en immer de angst weer verlaten te worden
mijn innerlijk bleef onrustig.
sinds een tydje kreeg ik last van haaruitval en ook ben ik 2x zo ziek geweest.
ik weeg niet zoveel en was in een week tyd 5 kilo kwijt.
ik heb zelf 3 kinderen en 4 kleinkinderen
en ik hou veel van ze,maar toch kunnen ze mijn onrust niet weg nemen.
ben nooit alleen geweest en nu ik dat ben
is alles heel erg zwaar.
zowel emotioneel als financieel ben ik gewoon erg labiel en afhankelijk.
soms denk ik wat doe ik hier eigelijk nog
maar ik mag ook niet egoistisch zijn omdat ik kinderen en kleinkinderen heb.
ik heb een baantje van halve dagen en daar moet ik mee rond komen en dat is zwaar.
kom daardoor ook vaak in de problemen met rekeningen betalen enz.
lijkt alsof je in een cirkel zit en er is geen weg eruit.
dus geestelijk ben ik heel erg moe
lichamelijk gaat het wel weer
ben ondertussen weer 2 kilo aangekomen.
eten doe ik altyd bij mijn moeder waar ik zeer dankbaar voor ben
zou dat niet mogelijk zijn
dan zou ik niet elke dag een warme maaltyd kunnen krijgen.
ik adem...maar leef van dag tot dag.

anoniempje

Beste Monique,

Je klachten zijn heel herkenbaar. Misschien dat ik je kan helpen, ik heb namelijk een centrum waar we mensen met dit soort klachten er weer bovenop helpen. Wij gaan als volgt te werk; doormiddel van zelf ontwikkelde apparatuur brengen we je fysiologische verbranding in kaart, dit doen wij d.m.v. een fietstest. Waarbij we de veranderingen in de ademhalingspatronen meten, dit koppelen we dan weer terug naar jou hartslag. En laten je dus daar bewegen waar het lichaam het meest in balans is en zo je glycogeenvoorraad(=energievoorraad) weer op peil brengen. Je krijgt dus een op maat geschreven trainingsprogramma, zonder dat je hiervan totaal uitgeput raakt. Je zit waarschijnlijk in rust te ademen als of je de marathon aan het lopen bent, en dan dag in, dag uit. Hierdoor knap je dus niet op maar duidelijk af!
Kijk maar eens op www.altijdmoe.nl of op www.energycontrol.nl. Je vindt hier meer informatie over onze methode. Of bel ons op 0294-483284. De apparatuur is al gevalideerd door het Coronel Instituut (AMC) en de methode wordt op dit moment onderzocht door het Coronel Instituut in opdracht van 2 ministeries.

Ook ik ben helemaal opgebrand, ik moet echter van mezelf wel proberen dingen op te pakken zoals mijn hobby sporten, muziek met de kinderen iets ondernemen maar ik beleef helemaal nergens geen plezier meer aan, prikkels alles is eigenlijk teveel, hoe pak ik in hemelsnaam de draad van het leven weer op. Het duurt nu al ruim 2,5 jaar........... ik word zo moe van mezelf.

Beste Monique, Voor mij was het net als vele anderen een herkenbaar verhaal. Stiekem is het ook wel een opluchting om van velen te lezen dat ze met deze problemen kampen, het volle hoofd, draaierig, constant zo moe dat je het liefst hele dagen niks doet en soms zelfs te moe om te huilen. Gelukkig gaat het met mij wat beter de laatste tijd, moet niet meer om alles huilen en zie ook eindelijk een lichtpuntje aan de horizon. Wat misschien zou helpen is psychosynthese therapie. Zelf volg ik dit niet omdat ik er nog erg jong voor ben (studente) maar ik zag hier wel veel mogelijkheden in om mij te helpen, het is in ieder geval een positieve benadering van jezelf. Wat mij in ieder geval tot nu toe heeft geholpen is alles eruitgooien, door met verschillende (professionele) mensen te praten leerde ik mezelf beter kennen en de problemen of zoals ik ook las in andere verhalen, een soort van valkuilen te herkennen. Hieraan ga ik nu werken. Ik wens je heel veel sterkte toe, maar geloof er echt in dat we hier allemaal weer een keer uitkomen.

Reactie op verhaal Monique. Op zich mooi dat St. Janskruid een steuntje in de rug biedt. Wat echter (erg)vaak voorkomt bij vrouwen is een subklinische hypothyreoïdie, oftwel een te traag werkende schildklier. Vraag een bloedonderzoekje aan op FT4 en FSH bij je huisarts. Het is het proberen waard. Succes!!