Een bewogen tijd

Ik heb heel wat meegemaakt, ook met mijn zwangerschap. In het jaar dat mijn vader overleed, ben ik zelf chronisch ziek geworden (ziekte van Crohn). Hiervoor heb ik drie maanden in het ziekenhuis gelegen en na een paar maanden hebben ze een stoma gezet. Ook mijn schoonzuster is overleden in mijn ziekenhuisperiode. Toen het weer een beetje redelijk ging, is ook mijn moeder ook komen te overlijden. Ik mocht eerst niet zwanger worden vanwege een medicijn dat ik gebruikte (immuran), maar daar kreeg ik later toch nog wel goedkeuring voor. Op een gegeven moment ik wel wat misselijk, maar ik dacht: dat zijn vast mijn darmen weer. Maar ik heb toch na een paar weken nadat ik niet meer ongesteld was geweest, een zwangerschapstest gehaald en deze test gaf aan dat ik zwanger bleek te zijn.

Zwangerschap bracht blijdschap na moeilijke periode

Mijn vriend en ik konden dit niet geloven, want je hebt zoveel meegemaakt dat je geen verbetering ziet. Voor de zekerheid zijn we toch maar naar de huisarts gegaan. Volgens de test bij de huisarts was ik toch echt zwanger. We waren natuurlijk blij en er speelt toch nog wel een soort van ongeloof. De zwangerschap ging op zich wel goed. Niet veel klachten. We zijn nog een weekje naar Disneyland in Parijs geweest toen ik vijf maanden zwanger was en daar heb ik ook geen klachten gehad. Een paar weken later gingen we op verjaardagvisite bij familie in het westen van het land en iedereen vroeg hoe het ging. Ik vertelde natuurlijk dat ik verder geen problemen had. Rond een uur of half tien 's avonds kreeg ik opeens een hevige pijn in mijn borst en schouderbladen. We zijn snel naar huis gegaan en ik ben mijn bed ingekropen.

Heftige pijn die niet verdween

De volgende ochtend had ik nog steeds hevige pijnen. Daarom heeft mijn vriend 's maandags de dokter gebeld. Volgens hem zou ik een blaasontsteking hebben, maar dat vond ik zelf een beetje raar, omdat ik dat ook al een paar weken eerder had gehad. Ik kreeg een antibioticakuur. Maar in de nacht van dinsdag op woensdag moest ik naar het toilet. Ik keek in de spiegel en ik zag dat mijn rechteroog helemaal donker rood was. Mijn vriend heeft toen de dokter weer gebeld en die zei dat er volgens hem een adertje was gesprongen. 's Woensdags bleek dat ik nog veel last had van de pijnen in mijn borst en schouderbladen. De dokter kwam weer en ik kreeg zetpillen. 's Middags moesten deze al wat verlichting geven, maar dat was niet het geval. Daarom moest ik naar het ziekenhuis.

Zwangerschapsvergiftiging

In het ziekenhuis van Leeuwarden werd ik onderzocht en werd mijn bloed geprikt. Het bleek dat ik zwangerschapsvergiftiging had. Ik was toen 25 weken zwanger. In het ziekenhuis kreeg ik te horen dat ze het maar ongeveer tien dagen konden rekken en dan zou ik nog veel kans hebben om het kindje te verliezen. Wonder boven wonder - ze keken ervan op - was ik dertig weken en drie dagen zwanger en bleek ik geen zwangerschapsvergiftiging meer te hebben. Ze stonden voor een raadsel, want meestal raak je een zwangerschapsvergiftiging kwijt wanneer je bent bevallen en niet als je nog zwanger bent. Ik mocht weer terug naar Leeuwarden en ik heb daar ook weer een week gelegen. Toen ik 31 weken en vier dagen zwanger was, merkte ik dat ik bloed verloor. Ik werd dus snel aan het CTG-apparaat gelegd en mijn vriend werd gebeld. Hij moest maar naar het ziekenhuis komen. We moesten met spoed weer naar het AZG met de ambulance. Alles was afgezet door de politie en we kregen ook nog een politie-escorte om onze weg te kunnen vervolgen. In het AZG aangekomen werd ik meteen aan het CTG-apparaat gelegd en werd er een echo gemaakt.

Bevalling met keizersnede

Ongeveer twee uur later hebben ze besloten om het kind te halen. Ik ben bevallen via een keizersnede onder narcose. Ze hebben ook nog mijn dunne darm doorgesneden en voordat ze het kindje zouden halen, moesten ze nog even alles schoonspoelen. 's Zondags kwamen ze nog even zeggen dat ze een goede beslissing hadden genomen, want waren ze een uur later geweest, dan was het kindje gestikt. We bleken een gezonde zoon te hebben van 44 centimeter lang en 1600 gram. Hij heeft één dag aan de beademing gelegen en mocht twee dagen later alweer naar Leeuwarden toe. Zelf mocht ik de volgende dag naar Leeuwarden. Ik ben vier dagen daarna ontslagen uit het ziekenhuis, maar 's zondags moest ik nog even terugkomen om mijn hechtingen eruit te laten halen. We hebben onze zoon Quinten genoemd. Later kwam de huisarts bij ons thuis en moest ik weer het ziekenhuis in voor onderzoek. Het bleek dat ik longembolie had, dus ik moest zeker ruim een week het ziekenhuis weer in. Quinten lag ook nog altijd in het ziekenhuis. Hij mocht op een gegeven moment naar huis, maar omdat ik nog in het ziekenhuis moest blijven, mocht hij bij mij op de kamer. Eind goed al goed zullen we maar zeggen.