Mijn schoonzus en ik tot twee keer toe tegelijk zwanger

Olga werd ziek. Na een kans voor een tweede leven besloot ze zwanger te raken. Lees hier haar verhaal.

"Dat ik mijn schoonzuster net leerde kennen wist ik dat zij geknipt was voor mijn broer (en voor mij als schoonzus!). Bij onze tweede ontmoeting liet ik mij al ontvallen dat wij "bezig" waren om zwanger te worden, terwijl mijn ouders en vrienden het nog niet eens wisten! Kortom; het klikte. Prompt werd ik ziek. Erg ziek, te ziek. Mijn broer en zijn vriendin wilden gaan samenwonen en durfden mij dat net aan te vertellen, bang dat ik het goede nieuws als een te grote klap zou ervaren. Zij wilden ook graag aan kindjes beginnen maar deden dat niet uit angst voor het dubbele gevoel van nieuw leven en een eventueel te vroeg beëindigd leven (ik was diezelfde week 28 geworden). Ik kreeg een kans voor een tweede leven, en greep die aan. Binnen een half jaar had ik een vreemde menstruatie met zere borsten en nog meer voor mij vreemde dingen. Ik dacht dat mijn lichaam nog op zijn kop stond van de ziekte. Mijn schoonzus was inmiddels zwanger en kwam er na vijf maanden achter dat het kleine mannetje geen levenskans zou hebben zodra hij geboren zou worden. Zij besloten het kindje direct te laten komen, zodat het niet verder zinloos hoefde te knokken. Dapper. En heel verdrietig voor iedereen. 

Samen zwanger

Datzelfde jaar werd ik ook zwanger. Mijn schoonzus ook weer. De dag dat zij het vertelde had ik net een test gekocht, maar was nog niet zo ver deze te gebruiken. Na een paar dagen wel: ik was zwanger. Mijn ouders werden gek van blijdschap! Eerst al die ellende en nu twee kindjes! Wat waren we blij en voorzichtig! Volgens de behandelend arts had mijn lichaam minstens een jaar nodig om weer op kracht te komen; en zou ik niet eens zwanger kunnen zijn. Dus toch! Mijn zoon en hun dochter werden twee weken na elkaar geboren. Wat een feest! Al gauw gingen we met de hele familie inclusief de baby's een weekendje naar België. Daar vertelde mijn broer eindelijk aan mijn ouders dat er weer een kindje op komst was. Mijn test had verteld dat ik niet zwanger was, hoewel mijn lichaam mij anders vertelde. Het voelde namelijk net zo als die andere twee keer! Ondanks mijn teleurstelling voelden we toch veel blijdschap voor mijn broer en zijn (inmiddels) vrouw. Een week later bleek dat die zwangerschaptest het gewoon niet goed had gedaan! Dus direct uitrekenen wanneer ik uitgerekend zou zijn. Dat zou op mijn broers verjaardag zijn, gelijk met mijn schoonzuster!!! Hoe kienen we het uit? Eerlijk is eerlijk, gewoon toeval was het!

Het ging bij ons beiden fout

Na tien weken bleek het kindje van mijn schoonzus geen kindje te zijn en werd ze gecuretteerd. Weer verdriet en tussendoor blijdschap dat ik de dertien weken haalde! Tot die dag dat ik veilig zou zijn... De bruiloft van mijn neef. 's Avonds bij het omkleden kreeg ik een bloeding. En dan in mijn achterhoofd dat de echo van die dag ervoor niet helemaal duidelijk was en er al een afspraak voor een betere echo in het ziekenhuis was gemaakt. Ik wist het al; dit ging mis. We hebben wat van de bruiloft proberen te maken. Thuis in mijn eigen toilet verloor ik mijn vruchtje. Wat een immens verdriet. Tja, het kon nog erger! Na te veel bloedverlies en daardoor dus het bewustzijn verliezen moest ik met de ambulance naar het ziekenhuis waar ook ik gecuretteerd werd. Boos was ik. Gemeen vond ik het! Maar weer opkrabbelen, ik had gelukkig een gezonde en vrolijke zoon rondlopen waar je toch voor moet zorgen. Gelukkig hadden we veel steun aan elkaar en ook met mijn broer en schoonzus. Ze hadden immers hetzelde meegemaakt en bergepen ons als een van de beste. Onze band is hierdoor alleen maar sterker geworden."