De navelstreng bleek erg kort

Margret is een spijtoptant mama, zoals ze het zelf noemt. Ze zei jarenlang dat het moederschap voor haar niet zo nodig hoefde. Toen ze 38 was heeft ze toch maar een poging gewaagd. "Ik raakte al vrij snel in verwachting. Helaas kreeg ik de eerste keer een miskraam. De tweede keer bleef het gelukkig goed gaan. Ik was een zeer bewuste zwangere, ik verslond boeken over zwangerschap en bevallen en wilde dolgraag thuis bevallen, want dat leek me zo knus en intiem. Mijn man was daar niet zo blij mee (de angst dat er van alles kon misgaan), maar liet de beslissing aan mij. Ik had een zwangerschap uit duizenden en dacht: die bevalling doe ik ook wel even. Mijn kleintje kondigde zich niet aan op de afgesproken datum, maar die zijn er wel meer. Met spanning zaten we te wachten. Bij de laatste controle bij de verloskundige bleek dat ze nog steeds niet goed ingedaald was en zij verwees me naar een gynaecoloog in het ziekenhuis voor een controle echo. Alles was echter oké, mijn meisje was mooi ingedaald. Maar ik voelde gewoonweg hoe ze telkens weer omhoogschoot. Vier dagen na die echo begonnen eindelijk de weeën. Twee dagen voordat ik verplicht naar het ziekenhuis zou moeten om de bevalling op te wekken, zo had de verloskundige bepaald. Ik was blij, eindelijk was het zover.

De bevalling kwam moeizaam op gang

De weeën vielen in het begin nogal mee en ik was daarom druk aan het mailen met mijn collega's over de stand van zaken, wat een prima afleiding was. Maar de tijd verstreek en de weeën werden heftiger en volgden sneller op elkaar. Inmiddels was ik ruim anderhalve dag verder en op de ochtend dat ik eigenlijk toch naar het ziekenhuis moest, kon ik niet meer. De verloskundige kwam en er bleek nog nauwelijks ontsluiting te zijn. Na overleg belde ze het ziekenhuis en ik kon gelukkig meteen terecht. Vanwege uitputting kon ik de weeën niet meer opvangen en kreeg ik uiteindelijk een ruggenprik. Toen ging het ineens heel snel, maar mijn kind wilde er niet uit. Ze lag gedraaid in het geboortekanaal en er moest uiteindelijk een pomp aan te pas komen.

Navelstreng te kort

Daar was ze dan gaaf en wel, maar met een veel te korte navelstreng. Had ik toch thuis willen bevallen dan had het een gevaarlijke situatie kunnen opleveren. Als onder druk de navelstreng springt voordat de baby geboren is, kan het kind sterven aan zuurstofgebrek. Het verklaarde in elk geval waarom ze moeite had met indalen en telkens weer terugschoot. Tot mijn verbazing vertelde mijn moeder mij toen pas dat ik zelf ook zo ter wereld was gekomen en dat in mijn geval de navelstreng pas sprong toen ik er net uit was. Wat een toeval en een geluk dat in beide gevallen de afloop goed was. Mijn meisje en ik hebben gelukkig geen enkele nadelige gevolgen gehad van de hele bevalling, ook niet zoals wel wordt beweerd van de ruggenprik. Ze is kerngezond en wordt binnenkort al 1 jaar."