'Als je dit soort nieuws krijgt, kun je eerst niet geloven dat het waar is.'
Tessie verloor op 8 maart, de dag dat ze 41 weken zwanger was, een slijmprop. Na twee valse starts (met 37 weken en met 40 weken) ging het nu eindelijk beginnen. De weeën waren nog onregelmatig, maar voelden toch al behoorlijk pijnlijk in haar buik. Om 14.00 uur belde Tessie de verloskundige, omdat ze Puk (zo heette Guus in de buik) bijna niet voelde. Lees hier het verhaal van Tessie. "De verloskundige wilde 's avonds naar het hartje luisteren, maar kon het niet vinden. Mijn hele buik werd afgezocht, maar geen hartje... In allerijl naar het ziekenhuis voor een echo. Ik heb niet willen kijken naar die echo omdat ik het antwoord al wist: onze Puk was dood. 's Middags tegen half drie heeft hij zijn laatste schop gegeven, en ergens tussen half drie en half acht 's avonds is hij er tussen uitgeknepen. Als je dit soort nieuws krijgt, kun je eerst niet geloven dat het waar is. Ik heb dan ook geschreeuwd dat dit niet kon, dit soort dingen gebeuren tegenwoordig niet meer, dit kon ons niet overkomen. Toch was het zo. Na even gepraat te hebben, hebben we onze ouders en broers en zussen gebeld, en ik heb mijn beste vriendin gebeld. Dat waren verschrikkelijke telefoontjes om te plegen. Iedereen ging meteen op weg om ons bij te staan in de komende moeilijke uren. Na een pittige bevalling lag Guus op mijn buik. Ik kon alleen maar genieten. Genieten van ons mooie manneke en van het feit dat hij er eindelijk uit was. Ik bleek niet ingescheurd te zijn. De hele familie is Guus komen bewonderen en iedereen zei dat het zo'n groot kindje was, maar ik zag alleen zijn mooie koppie en z'n ongelofelijk lieve mopsneusje. God wat was hij mooi! Hij had alleen wat ontvellingen van de bevalling, verder was hij puntgaaf en werkelijk perfect. Hij woog 4930 gram en was 56 cm lang. Om vier uur was iedereen weg en waren we eindelijk met z'n drietjes. We hebben Guus in bad gedaan en hem aangekleed, en in zijn eigen wiegje gelegd. Het wiegje hebben we naast mijn bed gezet zodat ik hem kon zien. David kreeg ook een bed, en na Guus uitgebreid geknuffeld te hebben is hij als een blok in slaap gevallen. De volgende morgen heb ik een aantal mensen gebeld, maar bij het eerste telefoontje drong de harde realiteit tot me door: mijn kindje, mijn mooie Guus was dood. Ook David was inmiddels wakker en bij hem drong ook de realiteit door. Met onze zoon in onze armen hebben we op bed zitten huilen om ons kindje, ons mooie, perfecte maar dode kindje. We hebben geen toestemming gegeven voor obductie omdat ons manneke zo mooi en gaaf was. De kans dat ze wat zouden vinden was zo klein en daarom vonden we dat hij ongeschonden moest blijven. In de loop van de ochtend hebben we hand- en voetafdrukjes gemaakt en een lokje haar afgeknipt. Ons kereltje heeft namelijk gigantisch veel prachtig pikzwart haar. Er kwamen nog wat mensen ons kindje bewonderen en 's middags zijn we naar huis gegaan samen met Guus. Thuiskomen was een van de moeilijkste dingen, alles staat immers klaar voor je levende kindje. We hebben Guus uit zijn wiegje gehaald en zijn met hem op de bank gaan zitten, en hebben gehuild om alles wat had kunnen zijn maar niet zo mocht zijn. Vervolgens hebben we hem ons huis laten zien en zijn kamertje. Hij heeft in zijn bedje gelegen en op zijn aankleedkussen, zijn mobile heeft voor hem gespeeld en wij hebben alles vastgelegd op foto. Mijn zusje is gekomen en heeft haar petekindje in haar armen gehouden en gehuild om alles wat niet mocht zijn, en daarna hebben we Guus in zijn wiegje naast mij op bed gezet. Ook zijn opa en zijn oma's hebben hem vastgehouden en gekoesterd, en ook dat is vastgelegd. Om zes uur was iedereen weg en waren we alleen met ons mannetje. Dat voelde goed, maar ook heel erg verdrietig. Om half zeven kwam de kraamhulp, een hele lieve die ook meteen naar Guus ging om met hem kennis te maken. Daarna kwamen de huisarts, die erg emotioneel was, en ook de begrafenisondernemer. We hebben alles geregeld voor het afscheid van ons manneke, maar ook dat hij bij ons mocht blijven tot zijn afscheid. Iedereen was erg lief en behulpzaam, en het voelde goed zo. Er werd meteen een plekje voor Guus gemaakt op onze slaapkamer, zodat we 24 uur per dag bij hem konden zijn. Hij lag er dan ook geweldig mooi bij, hij leek te slapen maar helaas. Met ons ging het eigenlijk wel, op zaterdag de kaartjes en de bloemen geregeld en heel veel naar onze Guus gekeken en hem aangeraakt en geaaid. We hebben in de dagen dat Guus thuis was heel veel bezoek gehad, iedereen wilde ons manneke zien en wij waren maar al te trots op ons mooie kereltje. Toch was het heel moeilijk, want de dag van het afscheid kwam steeds dichterbij. Toen het uiteindelijk woensdag werd, werd ik echter heel rustig: het was goed geweest. David en ik hebben hem in zijn mandje gelegd, hij kreeg zijn lakentje met de schaapjes mee, zijn knuffelspookje, het schaapje van mijn ouders, het polsrammeltje van Davids ouders en het lieveheersbeestje van zijn peettante. Verder ook nog de gedichten die zijn opa's en oma's voor hem geschreven hadden en een mooie tekening van het buurjongetje. Ook het Nijntje-kettinkje dat ik gedragen heb van de dag van de eisprong (weet precies wanneer dat was) tot de bevalling kreeg hij mee. Om 13.30 uur kwam de begrafenisondernemer ons ophalen. Met Guus in zijn mandje tussen ons in zijn we naar het kapelletje gereden waar zijn afscheid was. We hadden prachtige muziek uitgezocht, en het hele afscheid was zoals we 't wilden. Het kapelletje was overvol, er was een zee van bloemen om onze Guus heen en het was goed... Na het afscheid zijn we naar het kerkhof gegaan, waar David en ik Guus zelf in zijn grafje hebben gelegd. Dit alles werd vastgelegd op foto, zodat we als we willen alles terug kunnen zien. Guus' tuintje was een zee van bloemen, en weer had ik heel sterk het gevoel dat het goed was zoals het was."
Wij hebben dit precies zo meegemaakt met ons eerste kleinkind, 20 december 2010 .... En oh wat zijn we blij dat onze schoondochter nu weer zwanger is ........ Jenny
elf
Ik heb er geen woorden voor je kind verliezen is het ergste wat er is. jullie hebben wel een mooi kado aan hem gegeven hij weet dat hij welkom was en dat jullie zielsveel van hem houden, een prachtig afscheid hebben jullie hem gegeven en ook alle andere hebben zo afscheid kunnen nemen heel erg goed gedaan.
Heel veel sterkte............
msbs
hellaas weet ik precies hoe je je voelt ons 2e kindje mocht helaas ook niet blijven
Baukje
Als ik dit verhaal lees raak ik heel erg emotioneel,ik ben vandaag precies vier maanden in verwachting en dit is ook mijn grootste angst.
Ik heb enorm respect voor jullie hoe jullie dit gedaan hebben en wordt van binnen heel stil heel veel sterkte met het verwerken hiervan in ieder geval een plekje proberen dit verlies te kunnen gaan geven
Baukje
Melissa
allereerst alsnog gecondoleerd met het verlies van jullie prachtige baby.
ik vind het verder zo ontzettend knap dat jullie dit zo op papier hebben kunnen zetten.
ik heb daar heel veel respect voor.
Figen
hoi ik heb het verhaal gelezen. ik hoop egt dat je zo snel mogelijk zwanger raak. en net zo mooie kind krijg als guus. veel sterkte.
linda
Ik heb jullie verhaal niet kunnen aflezen, het is te pijnlijk voor mij, omdat mijn dochter nu 40 weken zwanger is en de zwangerschap niet op rolletjes verloopt. Ik hoop dat Guus (puk) voor altijd in jullie hart blijft. Ik wens jullie heel veel sterkte toe.
Jessica de Cock
Oh, wat verschrikkelijk. Ik heb het niet kunnen lezen, zonder dat mijn wangen volstroomden met tranen. Ik heb zelf een zoontje van 6 maanden. Ik wens jullie veel sterkte toe.
Karina
Om te beginnen, heel veel sterkte met het verdriet van jullie kindje. Ik moest er zelf ook om huilen. Zelf ben ik ook zwanger, maar moet er niet aan denken dat er ook maar iets gebeurd. Ik leef met jullie mee. Ik vind het wel mooi te lezen dat jullie op een hele mooie manier afscheid hebben genomen van jullie kindje. Je vraagt jezelf af, waarom? Het leven is gewoon hard. Maar geven jullie de moed niet op!!! Ik wens jullie veel kinderen toe!!! Sterkte!
Karina
Om te beginnen, heel veel sterkte met het verdriet van jullie kindje. Ik moest er zelf ook om huilen. Zelf ben ik ook zwanger, maar moet er niet aan denken dat er ook maar iets gebeurt. Ik leef met jullie mee. Ik vind het wel mooi te lezen dat jullie op een hele mooie manier afscheid hebben genomen van jullie kindje. Je vraagt jezelf af, waarom? Het leven is gewoon hard. Maar geven jullie de moed niet op!!! Ik wens jullie veel kinderen toe!!! Sterkte!
desiree
Wat moet dit verschrikkelijk voor jullie zijn geweest. Ik kon het niet zonder tranen lezen. Ikzelf ben ook zwanger en heb een zoontje. Ik hoop zo iets nooit mee te maken. Heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies.
Marjan Klaver
Ik heb jullie verhaal gelezen. Weet precies hoe jullie je voelden en voelen. Drie jaar geleden hebben wij een kindje verloren bij de 27e week. Ik denk er nog vaak aan. Gelukkig hebben wij inmiddels een heel lief zoontje en over een paar weken hoop ik te bevallen van een 2e kindje. Heel veel sterkte toegewenst.
Chantal
Wat vreselijk om te lezen, de tranen lopen nog over m'n wangen. Heb zelf een zoontje van 1,5 jaar en moet er niet denken om hem te moeten missen. Vanuit mijn hart gecondoleerd en heel heel erg veel sterkte.
kim
Schattig verhaal XJES mij
Tessie van Term
Tot mijn grote verbazing vind ik mijn verhaal hier op jullie site. Ik vind het geen probleem hoor, iedereen mag het weten en lezen, maarre, hoe komen jullie er aan? En het was wél zo netjes geweest om even te melden dat het op jullie site staat....
Liefs,
Tessie, mama van Guus*, Caspar en Menno
Yolanda
En ik dacht nog wel dat het erg was om een kindje te verliezen wat nog niet volgroeid was! Ik vind dat jullie het verlies van Guus enorm goed hebben opgevangen en wens jullie veel sterkte toe met het verwerken van dit verlies.
loes
Ik heb heel veel bewondering voor jullie. Guus zou erg trots op jullie zijn geweest. Bij deze wens ik jullie heel veel sterte toe.
linda sengers
ik wou jullie nog even condoleren, ik krijg gewoon tranen in mijn ogen en kippenvel op mijn lichaam als ik dit lees, het lijkt me ook verschrikkelijk om dit mee te maken. Iets wat heel mooi kan worden, iets waar je al die tijd samen op hebt verheugd en dat juist wordt van je afgenomen, dat doet zeer, dat zou ik niet kunnen beschrijven. Maar ik weet zeker dat jullie er bovenop komen, jullie zijn heel sterk, en voor jullie staat er een prachtige toekomst in het verschiet. Ik wens jullie namens heel mijn hart heel veel sterkte en geluk toe.
Groetjes Linda, Eindhoven
Marieke
Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik het las..ik wil jullie heel veel sterkte wensen met dit grote verlies...
suzy dal
Zo dapper en zo mooi als jullie met deze zo onmenselijk zware gebeurtenis zijn omgegaan. Niets dan ontzag en tranen met tuiten om wat niet mocht zijn.
Margie
Wat hebben jullie dit goed gedaan! Heel veel sterkte voor de toekomst.
Wil je jouw eigen verhaal hier op de site terugzien en past het binnen een van de thema's van Gezondheidsplein?
Vul dan onderstaand formulier in; de redactie zorgt vervolgens dat je verhaal geplaatst wordt.