Leven met depressies

Lieve Bella, jij bent helemaal niet lelijk, mensen die naar jou uiterlijk kijken zijn mensen die er niets van weten, of gewoon jaloers zijn. Je hebt een goede en lieve ziel, daar mag jij trots op zijn. Later zal jij vrienden krijgen die om jou geven zoals jij bent, dan mag je zeggen ''dat zijn mijn vrienden. Lieve meid, lees eens de bijbel speciaal voor jongeren, je zal daar al jouw antwoorden vinden. Tot nu toe geef ik jou heel veel sterkte, en sta met biede benen op de grond, daar ben je sterk genoeg voor. Liefs

Ik ben pas 12, maar het gaat niet meer. Ik ben heel lelijk, een meisje heeft al me vrienden afgepakt en mijn ouders doen heel gemeen tegen me. Ik ga een soort van dood. Iedereen zegt dat ik ziek in me hoofd ben. Ik heb geen vrienden meer. Ik huil elke dag om alles. Mijn dag is nooit hoger dan een 4 geweest. Ik mag helemaal niks van me vader, ik denk dat ik binnenkort ga lijden. Groeten de niet meer langlevende tiener

Al surfend lig ik boven op mijn bed en kwam hier langs. In vele herken ik dingen waar ook ik mee struggel, te moe nu heb vandaag op mijn FB een uitleg gegeven, best riskant, maar herkenbaar voor vele. Het moet niet gekker worden hoor,........het gaat niet zo lekker met mij....ff een update. Ben depressief nu erg behoorlijk en vervelend.... Mijn ervaring leert mij dat het wel weer over gaat (van af mijn 40 ste). Heb momenten dat ik helemaal niemand wil zien, maar ben NIET ongelukkig?

Zou het komen door de HEPATITIS C ? Heb er een kuur voor gehad met interferon en ribaverine....kreeg last van ...jawel DEPRESSIE.... Staat er om bekend, en het zogenoemde BRAINFOG. Gestopt....kreeg paroxetine en seroquel.....en dat in 2012 nieuwe medicatie komt, waar ik wel aan kon weer, want je lichaam heeft minimaal 1 jaar nodig om te herstellen.

Nu gaat het dus efkes verdomde slecht. Opruimen...in de laagste stand, veel op bed met laptop, telefoon nam ik niet op..... Naar buiten? Haast nooit. Visite? Voor de kinderen en kleinkinderen wel....Enkele keer zelfs dat niet.

Wat is dat toch allemaal met mij? Heb het hele tijd geaccepteerd. Dat ging toch goed. Waarom donder ik nu ineens weer naar benee? Vragen waar ik GEEN antwoord op weet. Wel is dat de reden dat ik mij weer terugtrek en heb zitten klooien, met die stomme lijsten en die tijd lijn (niet gedaan). Er zijn mensen die mij toch wel aardig vinden.....Hoeraaaaa,had ik niet verwacht want dit is toch wel moeilijk voor de meeste. Nu speciaal voor hun dit (moeilijke)stukje over mezelf, want het schijnt zo te zijn dat er steeds aan en af meldingen komen van mij?

Ben ik nu zo in de war?? Ga het deze week vragen.....Aan wie,wat moet iik zeggen...Hoe pfffff dit is dus mijn (zelf haat periode).....Als ik niet zou weten dat er ook een lieve diana in mij zit...hm. Knuffies voor die gene die mij mailde,was er ontroerd door.Vandaar dit stukje. Komt wel goe skatjuh....zeg ik elke dag tegen mezelf :)))

Geachte lieve mensen, ik was ook zo. Ik zag het leven ook niet meer zitten, ik wilde mezelf van kant maken. Ik was moe totdat ik jesus mijn leven gaf en hij heeft me gered van alle pijnen en problemen. Ze zijn ook gaan bidden voor me, jesus heeft me genezen in mijn hart. Nu gaat het goed met me, ik heb rust in mijn hart.

Ik ben nu net 50 jaar, niets te klagen denk ik. Maar toch ben ik mijn hele leven al ongelukkig . Heb alles een lieve man, 2 mooie kinderen, zie er goed uit. Alleen mijn jeugd was dramatisch. Ouders die veel dronken en altijd ruzie hadden. Ik drink zelf ook elke dag een fles wijn. Soms denk ik: ik hoef niet meer te leven. Maar voor mijn kinderen wel. Waarom mag ik niet gelukkig zijn.

Frank "Ik doe dingen waarvan ik niet snap DAT ik ze doe. Ik stel betalen van rekeningen uit, tot de laatste dag... Ik veroorzaak boetes bewust, ik doe gemeen... Ik begin aan dingen, die ik NOOIT afmaak. Heb van mei tot en met juli in de ziektewet gezeten, kon niks meer, was een kasplantje... MOE, beroerd, ziekig, jankerig... Heb de draad weer opgepakt, ben naar school gegaan... En nu.... heb ik er geen zin meer in. Soms heb ik een periode waarin ik denk dat ik de hele wereld aankan... Meestal heb ik een periode waarin ik alles haat. Ben ik bezeten ofzo? Ik baal gewoon van mezelf." Het is of ik mijn eigen verhaal lees. Zo herkenbaar. Ik ben het ook zooo zat.

Ik ben een vrouw van 56 jaar, die al jaren last heeft van zware depressies. Mijn lichaam is zo diep beschadigd, wat niet meer te herstellen is. Medicijnen helpen niet meer, en ik ben veel mensen kwijtgeraakt hier door. Ik ben lid geworden bij NVVE, op vrijwillige basis. Mijn leven is geen leven meer, en wil heel graag een einde maken via de huis arts. Mijn gevoel zegt, ik heb het wel gehad. Ik drink veel alcohol en medicijnen om het een klein beetje te verzachten. Geestelijke misbruik, aanrandingen en verkrachtigingen was vroeger de orde van de dag, wat mij helemaal kapot heeft gemaakt. medicijnen helpen mij niet meer. Zijn er nog meer mensen die dit hebben mee gemaakt, en waarom doen ze jou zo iets aan, wat je niet hebt verdiend. Mijn kinderen en kleinkinderen heb ik al 6 jaar niet meer gezien, en hun vader de schuldige van dit alles heeft zijn kinderen met geld omgekocht. Hij was een grote sadist en dacht alleen maar aan zijn eigen. Ik ben veel te goed geweest voor iedereen. En dat is de dank voor alles, dat ik nu jaren later in zo`n situatie verkeer. Wie kan mij helpen om van mijn lijden te verlossen. Dit is van een eenzame vrouw, en ik hoop dat ik met iemand kan praten die hetzelfde door maakt als ik.

Even aan het meelezen, ik wou dat het allemaal zo simpel was als voor Rosita.. 

Ik heb ook jaren last van depressies, bij mij is het begonnen toen ik zo'n 14 jaar oud was. Ik haatte alles en iedereen, alleen op school vond ik het nog fijn met vriendinnen totdat ik thuis kwam en dan begon het. Ging meteen boven naar mijn kamer toe en de hele dag huilen en mezelf slaan. En bidden dat God me tot zich wou nemen. Dit heeft jaren en jaren geduurd, ik ben misschien in die tijd 1 jaar gelukkig geweest omdat ik iemand leerde kennen maar dat liep ook mis. Op dit moment ben ik zo erg depressief dat ik me echt afvraag waarom ik leef. Dat blijft aan me knagen. Wat doe ik hier eigenlijk nog. Ik heb geen doel in het leven en ben ongelukkig. Ik vecht elke dag om de dag door te komen. Ik zou het niet erg vinden om er niet meer te zijn, maar ik zou ik het wel erg vinden voor mijn ouders.

Hallo, Ik ben een vrouw van 37 jaar oud en heb sinds een paar dagen heel erg last van huilbuien en ben dood moe. Ook heb ik het aldoor heel druk in mijn hoofd. Ik zie overal heel erg tegen op. Ik ben zo verdrietig dat ik het gevoel heb dat het gewoon nooit meer goed komt. Ik krijg nu medicijnen waar ik een beetje rustig van word. Ik ben zo bang dat ik de controle over me zelf verlies en dat ik niet meer voor mijn dochters kan zorgen. Er komt 3 x per week iemand langs die met me gaat wandelen en boodschappen doet en waar ik mijn verhaal aan kwijt kan. Ik kan niet meer, ik ben zo moe. Ook mijn arts zegt dat ik een depressie heb.

Hoi Iedereen, Ik ben sinds nu 5 jaar gescheiden, dat heeft veel met mij gedaan. Ook het onbegrip en het niet respecteren van mijn exman, heeft een rol gespeeld in mijn depressie. Ik ben nu sinds een jaar werkloos, waardoor ik ook vaak in bed blijf liggen en nergens zin in heb. Ik heb een vriend, maar ondanks dat ik een zelfstandige vrouw ben, is mijn familie het er niet mee eens. Daardoor voel ik mij nog meer beperkt en voel ik mij opgesloten in mijn eigen huis.

Ik ben bang voor de gevolgen, soms weet ik het niet meer en dan blijf ik maar huilen en tegen mezelf zeggen 'was ik er maar niet' en waarom moet ik het meemaken. Het waarom is mij vaak voorbij gekomen en snap het tot de dag van vandaag niet. Ik heb vandaag een afspraak gemaakt met mijn huisarts, omdat ik ook veel last heb van mijn rug. Ik heb het er met mijn arts over gehad dat ik nu wel denk hoe dat komt, en heb hem gevraagd mij door te verwijzen. Aankomende week heb ik een afspraak met een psycholoog en ik ben blij dat ik me ei kwijt kan. Ik wens iedereen succes met alles en hopelijk gauw er van af te zijn het is geen pretje.

Dank je voor je verhaal ,had ik net even nodig !

Een depressie krijgen is erfelijk. Het loopt als een rode draad door je leven. Steeds als er wat heftigs gebeurd is stort je in [manisch depressief]. De psychiater kan niets anders doen dan pillen voorschrijven en als dat niet helpt ECT =electro schock. Wil je dit niet dan moet je gewoon wachten tot het over is. Dit kan jaren duren.

Ben nog maar 23 jaar, zit al 6 jaar nu in een bepaalde sleur en depressiviteit.
Ik vecht wel, maar het echte geloof in het feit dat het weer over kan gaan begin ik steeds meer te verliezen, maar op andere dagen heb ik juist weer meer hoop.

Dit maakt het zo moeilijk voor me, het wisselvallige in mijn zijn en doen. Ik weet zo niet wat ik aan mezelf heb, kan zo geen duidelijk plan maken, hulp krijg ik al, er word van alles geroepen, maar alles duurt zo lang, ik vecht al 6 jaar voor een goede plan van aanpak, en nog is er niet duidelijk waar ik mee kamp, binnenkort nieuwe testen.


Het doet me gewoon pijn om niet meer durven om te gaan met mensen, terwijl ik zo op het oog me er uitstekend mee lijk te redden, omdat ik belangstellend,open en sociaal over kom. Maar ondertussen kost het me heel veel moeite me zo op te stellen. Een soort van Masker.. Echt ik ben er zo klaar mee, maar een einde aan mijn leven maken doe ik niet, daar ben ik veel te veel vechter voor, en mijn lot wil ik niet in eigen handen nemen.

Ik denk ook dat ik lijd aan depressies.
Al vanaf de basisschool zat ik al niet lekker in mijn vel..ik werd buiten gesloten,daardoor werd ik erg stil en onzeker.Toen ik naar de middelbare school ging werd het nog erger voor mij ik was zo onzeker over mijzelf en stil doordat ik weer werd buiten gesloten en werd uitgescholden.Thuis had ik mijn plekje ook al niet mijn vader vernederde me geestelijk.dus was ik ten einde raad,heb meerdere malen plannen bedacht om er een eind aan te maken.maar steeds hield iets mij tegen.heb geprobeerd om tegen die negatieve gevoelens/gedachtes te vechten en ben steeds door gegaan.maar het werd nooit beter(de middelbare school was een hel voor mij.en mijn ouders hadden geen idee. probeerde alles weg te drukken en maar te zeggen dat ik me aanstel.Tot dat ik epilepsie kreeg.Ik hoefde maar even gestressd te zijn en ik kreeg weer een aanval.(en ik had erg veel last van stress.)Na de middelbare school hielden die negatieve gevoelens/gedachtes niet op.
Ik heb ontzettend veel opleidingen en baantjes gehad.maar heb nooit wat af kunnen maken.Ik ben alleen maar moe en wil het liefste slapen.Het ene moment ben ik overdreven vrolijk het andere moment kanik me helemaal nergens toe zetten en ben ik snachts in bed alleen maar aan het huilen.dit gaat nou al jaren zo door vanaf mijn jeugd en nu nog steeds.ik heb nu 1 opleiding af kunnen maken van een jaar.maar ik zit nu alweer in een depressie.ik hoop dat het ooit op houd.ik loop nu bij een maatschappelijk werkster waar ik mijn verhaal kwijt kan..maar dit werkt niet voor mij.Ik heb een ontzettend leuke vriend en hij verdiend meer van mij!

leven met een deppressie is vreselijk, nog erger is het onbegrip, ik was een spontane, keihard werkende meid... er is niks meer van over!! iedere dag is overleven, iedere dag vechten om de avond te halen, ook ik speel met de gedachte van zelfmoord, maar wat ik nu wel weet is, dat je niet dood wil, maar je wilt dit leven niet!!! het is te pijnlijk.. heel veel sterkte allemaal,

Leven met depressies? vallen en opstaan. Al meer dan 20 jaar heb ik last van depressies en wil ik niets liever dan in bed blijven liggen en veel slapen. Ik gebruik wel medicijnen (efexor)maar wat voor mij het beste werkt is jezelf blijven dwingen om actief te blijven. Je hersenen zeggen dat je geen zin hebt maar door gewoon aan de slag te gaan heb je de grootste kans om snel(ler) weer uit je depressie te komen. Het is niet voor niets dat alle therapeuten zeggen dat veel bewegen de beste manier is om aan je herstel te werken. Ik maak voor mezelf altijd lijstjes van dingen die ik op een dag MOET doen. Voor mij werkt dit prima.

Ik herken veel in het verhaal Maarten ben nu ook 42 en loop al meer dan 20 jaar te vechten tegen depressies en stress. Waarschijnlijk is het iets erfelijks want mijn familie is er ook gevoelig voor en door de leefomstandigheden die er daardoor uitvloeide bleef ik in een cirkel zitten. Weinig warmte en liefde na de dood van mijn vader op mijn 13 jarige leeftijd en zelfs op mijn 42e heb ik daar nog steeds niet voor kunnen zorgen. Op mijn 19e deed ik mijn 1e zelfmoordpoging, maar net als Maarten deed ik daarna alsof er niks aan de hand was, het ging wel over en ik ben niet gek en wilde zeker geen aanstelster zijn die medelijden wilde. Kon me ook nooit goed uiten, weer bang voor dat medelijden. Vele dingen heb ik ingeslikt en heb het gevoel alsof ik daar nog steeds voor mag betalen. Heb er zoveel aan getrokken om me \"normaal\" te voelen. Van reguliere tot alternatieve geneeswijzen en vele andere dingen die me veel geld hebben gekost. Zelf veel geaffirmeerd/gemediteerd maar veel was een tijdelijke ondersteuning om elke keer weer terug te vallen. De reguliere antidepressiva hielp de 1e keer wel het langst, maar de 2e keer werkte het eerder tegen me. Nu zit ik aan de st.janskruid wat het ene moment lijkt te helpen en het andere moment me weer laat vallen. Of ik ooit genees ik weet het niet...

Ik raad iedereen AVATAR aan. Dit is de perfecte training om van je depressie af te komen.
Nu moet het alleen nog even in de zorgverzekering opgenomen worden.
Ik was al jaren zwaar depressief en binnen 9 dagen was ik een ander mens.

Geen idee waar ik mijn verhaal bij moet zetten, dus ik zet het hier maar bij. Heb alle verhalen gelezen & herken mezelf erin. Zit vanaf mn 13e al in therapie ( ben nu 18 ). Het begon op mn 10e. Kreeg last van stemmen in mn hoofd, die me naar beneden praatte of me opdrachten gaven. Ben in die tijd begonnen met zelfpijniging. Niet zozeer omdat ik het zelf wou, maar omdat het moest. Die opdracht werd gegeven in mn hoofd en ze bleven maar doorschreeuwen totdat ik het deed. Heb toen veel dingen opgeschreven, schriften vol met verhalen/belevenissen en tekeningen van gezichten die ik zag. Die schriften zijn van me afgenomen, dus ik weet ook niet meer wat er allemaal in mn hoofd rondging. Wel kon ik nachten lang schreeuwend/huilend in mn bed liggen. De stemmen in mn hoofd zijn toen langzaam vervaagd. Op mn 13e kreeg ik een vriendje. Die me na 5 maanden ging misbruiken. Misbruiken in de zin van lichamelijk geweld en seksueel. 10 maanden lang gedwongen tot seks. Ik was 13 en raakte zwanger. Heb toen een abortus gepleegd. Nooit durven te vertellen tegen mn ouders en ze weten het nu nogsteeds niet. Die jongen heeft me onderuit gehaald. Ik was een spontaan, zelfverzekerd, vrolijk meisje. Nu ben ik helemaal niks meer. Heb bij zoveel verschillende psychologen gezeten en de 1 naar de ander verliet me weer. Ik begon alles op te geven. Geen vertrouwen meer in het leven. Heb mn school niet afgemaakt. Ik werk niet meer en mn sociale contacten gaan hard achteruit. Had vooral geen vertrouwen meer in liefde. Totdat ik een schat van een jongen leerde kennen vorig jaar en waar ik nu bijna een jaar een relatie mee heb. Ik heb het hem moeilijk gemaakt. Kreeg last van herbelevingen en flashbacks. veranderde weer in het meisje van 13 en kwam er bijna niet meer uit. Begon mn lichaam als iets heel lelijks te zien en werd totaal onzeker over mezelf. Ben in oktober opgenomen in een kliniek. Daar heb ik maar een weekje gezeten. Het haalde me alleen nog maar meer onderuit, voelde me eenzaam en begon me steeds meer af te sluiten van de realiteit. Ik zit nu bijna 3 maanden in deeltijdbehandeling. Of het me helpt?! geen idee, ik zie nog niks veranderen. De laatste paar weken ben ik heel somber. Voel me een nietsnut en claim me vast aan mn vriend. Ik kan niet meer zonder hem. Als hij weg gaat, kan ik helemaal doorflippen, bang om alleen te zijn. Ik kijk er tegenop om alleen te zijn. Want dan ben ik met mezelf en ik vind mezelf eng. Ben gewoon bang voor mezelf. Heel erg emotioneel, kan gaan huilen om de kleinste dingen. Stemmingswisselingen helpen ook een handje mee. De ene minuut ben ik vrolijk en de andere minuut ben ik zo depressief als ik weet niet wat. Ik weet ook niet of ik het depressief mag noemen.. Ik heb nogsteeds geen diagnose. Ze vinden me een lastig pakket. Ik heb van zoveel dingen zoveel symptomen, dat ze door de war raken. Ikzelf ook heel erg, voel me gek, voel me psygisch gestoord en weet niet meer wat ik met mezelf aan moet. Vaak enge gedachtes in mn hoofd om er een einde aan te maken. Hopen dat ik in het ziekenhuis beland, omdat ik daar toch wel beter af zal zijn. Mn gedachtes zijn ziek en ik ben mn gedachtes zat. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Voel me machteloos en eenzaam. Heb het gevoel dat niks me meer kan helpen, dat ik hier maar mee moet leren leven. vanaf mn 13e therapie en nu nogsteeds en er is NIKS veranderd. Weet niet meer wat ik met mn leven moet. Zal het voor altijd zo blijven, of is er toch nog een sprankje hoop voor mezelf. Ik bouw mn leven af, maak het leven steeds vervelender voor mezelf. what to do?

Liefs.