Leven met depressies

Ik ben een vrouw van 56 jaar, die al jaren last heeft van zware depressies. Mijn lichaam is zo diep beschadigd, wat niet meer te herstellen is. Medicijnen helpen niet meer, en ik ben veel mensen kwijtgeraakt hier door. Ik ben lid geworden bij NVVE, op vrijwillige basis. Mijn leven is geen leven meer, en wil heel graag een einde maken via de huis arts. Mijn gevoel zegt, ik heb het wel gehad. Ik drink veel alcohol en medicijnen om het een klein beetje te verzachten. Geestelijke misbruik, aanrandingen en verkrachtigingen was vroeger de orde van de dag, wat mij helemaal kapot heeft gemaakt. medicijnen helpen mij niet meer. Zijn er nog meer mensen die dit hebben mee gemaakt, en waarom doen ze jou zo iets aan, wat je niet hebt verdiend. Mijn kinderen en kleinkinderen heb ik al 6 jaar niet meer gezien, en hun vader de schuldige van dit alles heeft zijn kinderen met geld omgekocht. Hij was een grote sadist en dacht alleen maar aan zijn eigen. Ik ben veel te goed geweest voor iedereen. En dat is de dank voor alles, dat ik nu jaren later in zo`n situatie verkeer. Wie kan mij helpen om van mijn lijden te verlossen. Dit is van een eenzame vrouw, en ik hoop dat ik met iemand kan praten die hetzelfde door maakt als ik.

Even aan het meelezen, ik wou dat het allemaal zo simpel was als voor Rosita.. 

Ik heb ook jaren last van depressies, bij mij is het begonnen toen ik zo'n 14 jaar oud was. Ik haatte alles en iedereen, alleen op school vond ik het nog fijn met vriendinnen totdat ik thuis kwam en dan begon het. Ging meteen boven naar mijn kamer toe en de hele dag huilen en mezelf slaan. En bidden dat God me tot zich wou nemen. Dit heeft jaren en jaren geduurd, ik ben misschien in die tijd 1 jaar gelukkig geweest omdat ik iemand leerde kennen maar dat liep ook mis. Op dit moment ben ik zo erg depressief dat ik me echt afvraag waarom ik leef. Dat blijft aan me knagen. Wat doe ik hier eigenlijk nog. Ik heb geen doel in het leven en ben ongelukkig. Ik vecht elke dag om de dag door te komen. Ik zou het niet erg vinden om er niet meer te zijn, maar ik zou ik het wel erg vinden voor mijn ouders.

Hallo, Ik ben een vrouw van 37 jaar oud en heb sinds een paar dagen heel erg last van huilbuien en ben dood moe. Ook heb ik het aldoor heel druk in mijn hoofd. Ik zie overal heel erg tegen op. Ik ben zo verdrietig dat ik het gevoel heb dat het gewoon nooit meer goed komt. Ik krijg nu medicijnen waar ik een beetje rustig van word. Ik ben zo bang dat ik de controle over me zelf verlies en dat ik niet meer voor mijn dochters kan zorgen. Er komt 3 x per week iemand langs die met me gaat wandelen en boodschappen doet en waar ik mijn verhaal aan kwijt kan. Ik kan niet meer, ik ben zo moe. Ook mijn arts zegt dat ik een depressie heb.

Hoi Iedereen, Ik ben sinds nu 5 jaar gescheiden, dat heeft veel met mij gedaan. Ook het onbegrip en het niet respecteren van mijn exman, heeft een rol gespeeld in mijn depressie. Ik ben nu sinds een jaar werkloos, waardoor ik ook vaak in bed blijf liggen en nergens zin in heb. Ik heb een vriend, maar ondanks dat ik een zelfstandige vrouw ben, is mijn familie het er niet mee eens. Daardoor voel ik mij nog meer beperkt en voel ik mij opgesloten in mijn eigen huis.

Ik ben bang voor de gevolgen, soms weet ik het niet meer en dan blijf ik maar huilen en tegen mezelf zeggen 'was ik er maar niet' en waarom moet ik het meemaken. Het waarom is mij vaak voorbij gekomen en snap het tot de dag van vandaag niet. Ik heb vandaag een afspraak gemaakt met mijn huisarts, omdat ik ook veel last heb van mijn rug. Ik heb het er met mijn arts over gehad dat ik nu wel denk hoe dat komt, en heb hem gevraagd mij door te verwijzen. Aankomende week heb ik een afspraak met een psycholoog en ik ben blij dat ik me ei kwijt kan. Ik wens iedereen succes met alles en hopelijk gauw er van af te zijn het is geen pretje.

Dank je voor je verhaal ,had ik net even nodig !

Een depressie krijgen is erfelijk. Het loopt als een rode draad door je leven. Steeds als er wat heftigs gebeurd is stort je in [manisch depressief]. De psychiater kan niets anders doen dan pillen voorschrijven en als dat niet helpt ECT =electro schock. Wil je dit niet dan moet je gewoon wachten tot het over is. Dit kan jaren duren.

Ben nog maar 23 jaar, zit al 6 jaar nu in een bepaalde sleur en depressiviteit.
Ik vecht wel, maar het echte geloof in het feit dat het weer over kan gaan begin ik steeds meer te verliezen, maar op andere dagen heb ik juist weer meer hoop.

Dit maakt het zo moeilijk voor me, het wisselvallige in mijn zijn en doen. Ik weet zo niet wat ik aan mezelf heb, kan zo geen duidelijk plan maken, hulp krijg ik al, er word van alles geroepen, maar alles duurt zo lang, ik vecht al 6 jaar voor een goede plan van aanpak, en nog is er niet duidelijk waar ik mee kamp, binnenkort nieuwe testen.


Het doet me gewoon pijn om niet meer durven om te gaan met mensen, terwijl ik zo op het oog me er uitstekend mee lijk te redden, omdat ik belangstellend,open en sociaal over kom. Maar ondertussen kost het me heel veel moeite me zo op te stellen. Een soort van Masker.. Echt ik ben er zo klaar mee, maar een einde aan mijn leven maken doe ik niet, daar ben ik veel te veel vechter voor, en mijn lot wil ik niet in eigen handen nemen.

Ik denk ook dat ik lijd aan depressies.
Al vanaf de basisschool zat ik al niet lekker in mijn vel..ik werd buiten gesloten,daardoor werd ik erg stil en onzeker.Toen ik naar de middelbare school ging werd het nog erger voor mij ik was zo onzeker over mijzelf en stil doordat ik weer werd buiten gesloten en werd uitgescholden.Thuis had ik mijn plekje ook al niet mijn vader vernederde me geestelijk.dus was ik ten einde raad,heb meerdere malen plannen bedacht om er een eind aan te maken.maar steeds hield iets mij tegen.heb geprobeerd om tegen die negatieve gevoelens/gedachtes te vechten en ben steeds door gegaan.maar het werd nooit beter(de middelbare school was een hel voor mij.en mijn ouders hadden geen idee. probeerde alles weg te drukken en maar te zeggen dat ik me aanstel.Tot dat ik epilepsie kreeg.Ik hoefde maar even gestressd te zijn en ik kreeg weer een aanval.(en ik had erg veel last van stress.)Na de middelbare school hielden die negatieve gevoelens/gedachtes niet op.
Ik heb ontzettend veel opleidingen en baantjes gehad.maar heb nooit wat af kunnen maken.Ik ben alleen maar moe en wil het liefste slapen.Het ene moment ben ik overdreven vrolijk het andere moment kanik me helemaal nergens toe zetten en ben ik snachts in bed alleen maar aan het huilen.dit gaat nou al jaren zo door vanaf mijn jeugd en nu nog steeds.ik heb nu 1 opleiding af kunnen maken van een jaar.maar ik zit nu alweer in een depressie.ik hoop dat het ooit op houd.ik loop nu bij een maatschappelijk werkster waar ik mijn verhaal kwijt kan..maar dit werkt niet voor mij.Ik heb een ontzettend leuke vriend en hij verdiend meer van mij!

leven met een deppressie is vreselijk, nog erger is het onbegrip, ik was een spontane, keihard werkende meid... er is niks meer van over!! iedere dag is overleven, iedere dag vechten om de avond te halen, ook ik speel met de gedachte van zelfmoord, maar wat ik nu wel weet is, dat je niet dood wil, maar je wilt dit leven niet!!! het is te pijnlijk.. heel veel sterkte allemaal,

Leven met depressies? vallen en opstaan. Al meer dan 20 jaar heb ik last van depressies en wil ik niets liever dan in bed blijven liggen en veel slapen. Ik gebruik wel medicijnen (efexor)maar wat voor mij het beste werkt is jezelf blijven dwingen om actief te blijven. Je hersenen zeggen dat je geen zin hebt maar door gewoon aan de slag te gaan heb je de grootste kans om snel(ler) weer uit je depressie te komen. Het is niet voor niets dat alle therapeuten zeggen dat veel bewegen de beste manier is om aan je herstel te werken. Ik maak voor mezelf altijd lijstjes van dingen die ik op een dag MOET doen. Voor mij werkt dit prima.

Ik herken veel in het verhaal Maarten ben nu ook 42 en loop al meer dan 20 jaar te vechten tegen depressies en stress. Waarschijnlijk is het iets erfelijks want mijn familie is er ook gevoelig voor en door de leefomstandigheden die er daardoor uitvloeide bleef ik in een cirkel zitten. Weinig warmte en liefde na de dood van mijn vader op mijn 13 jarige leeftijd en zelfs op mijn 42e heb ik daar nog steeds niet voor kunnen zorgen. Op mijn 19e deed ik mijn 1e zelfmoordpoging, maar net als Maarten deed ik daarna alsof er niks aan de hand was, het ging wel over en ik ben niet gek en wilde zeker geen aanstelster zijn die medelijden wilde. Kon me ook nooit goed uiten, weer bang voor dat medelijden. Vele dingen heb ik ingeslikt en heb het gevoel alsof ik daar nog steeds voor mag betalen. Heb er zoveel aan getrokken om me \"normaal\" te voelen. Van reguliere tot alternatieve geneeswijzen en vele andere dingen die me veel geld hebben gekost. Zelf veel geaffirmeerd/gemediteerd maar veel was een tijdelijke ondersteuning om elke keer weer terug te vallen. De reguliere antidepressiva hielp de 1e keer wel het langst, maar de 2e keer werkte het eerder tegen me. Nu zit ik aan de st.janskruid wat het ene moment lijkt te helpen en het andere moment me weer laat vallen. Of ik ooit genees ik weet het niet...

Ik raad iedereen AVATAR aan. Dit is de perfecte training om van je depressie af te komen.
Nu moet het alleen nog even in de zorgverzekering opgenomen worden.
Ik was al jaren zwaar depressief en binnen 9 dagen was ik een ander mens.

Geen idee waar ik mijn verhaal bij moet zetten, dus ik zet het hier maar bij. Heb alle verhalen gelezen & herken mezelf erin. Zit vanaf mn 13e al in therapie ( ben nu 18 ). Het begon op mn 10e. Kreeg last van stemmen in mn hoofd, die me naar beneden praatte of me opdrachten gaven. Ben in die tijd begonnen met zelfpijniging. Niet zozeer omdat ik het zelf wou, maar omdat het moest. Die opdracht werd gegeven in mn hoofd en ze bleven maar doorschreeuwen totdat ik het deed. Heb toen veel dingen opgeschreven, schriften vol met verhalen/belevenissen en tekeningen van gezichten die ik zag. Die schriften zijn van me afgenomen, dus ik weet ook niet meer wat er allemaal in mn hoofd rondging. Wel kon ik nachten lang schreeuwend/huilend in mn bed liggen. De stemmen in mn hoofd zijn toen langzaam vervaagd. Op mn 13e kreeg ik een vriendje. Die me na 5 maanden ging misbruiken. Misbruiken in de zin van lichamelijk geweld en seksueel. 10 maanden lang gedwongen tot seks. Ik was 13 en raakte zwanger. Heb toen een abortus gepleegd. Nooit durven te vertellen tegen mn ouders en ze weten het nu nogsteeds niet. Die jongen heeft me onderuit gehaald. Ik was een spontaan, zelfverzekerd, vrolijk meisje. Nu ben ik helemaal niks meer. Heb bij zoveel verschillende psychologen gezeten en de 1 naar de ander verliet me weer. Ik begon alles op te geven. Geen vertrouwen meer in het leven. Heb mn school niet afgemaakt. Ik werk niet meer en mn sociale contacten gaan hard achteruit. Had vooral geen vertrouwen meer in liefde. Totdat ik een schat van een jongen leerde kennen vorig jaar en waar ik nu bijna een jaar een relatie mee heb. Ik heb het hem moeilijk gemaakt. Kreeg last van herbelevingen en flashbacks. veranderde weer in het meisje van 13 en kwam er bijna niet meer uit. Begon mn lichaam als iets heel lelijks te zien en werd totaal onzeker over mezelf. Ben in oktober opgenomen in een kliniek. Daar heb ik maar een weekje gezeten. Het haalde me alleen nog maar meer onderuit, voelde me eenzaam en begon me steeds meer af te sluiten van de realiteit. Ik zit nu bijna 3 maanden in deeltijdbehandeling. Of het me helpt?! geen idee, ik zie nog niks veranderen. De laatste paar weken ben ik heel somber. Voel me een nietsnut en claim me vast aan mn vriend. Ik kan niet meer zonder hem. Als hij weg gaat, kan ik helemaal doorflippen, bang om alleen te zijn. Ik kijk er tegenop om alleen te zijn. Want dan ben ik met mezelf en ik vind mezelf eng. Ben gewoon bang voor mezelf. Heel erg emotioneel, kan gaan huilen om de kleinste dingen. Stemmingswisselingen helpen ook een handje mee. De ene minuut ben ik vrolijk en de andere minuut ben ik zo depressief als ik weet niet wat. Ik weet ook niet of ik het depressief mag noemen.. Ik heb nogsteeds geen diagnose. Ze vinden me een lastig pakket. Ik heb van zoveel dingen zoveel symptomen, dat ze door de war raken. Ikzelf ook heel erg, voel me gek, voel me psygisch gestoord en weet niet meer wat ik met mezelf aan moet. Vaak enge gedachtes in mn hoofd om er een einde aan te maken. Hopen dat ik in het ziekenhuis beland, omdat ik daar toch wel beter af zal zijn. Mn gedachtes zijn ziek en ik ben mn gedachtes zat. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Voel me machteloos en eenzaam. Heb het gevoel dat niks me meer kan helpen, dat ik hier maar mee moet leren leven. vanaf mn 13e therapie en nu nogsteeds en er is NIKS veranderd. Weet niet meer wat ik met mn leven moet. Zal het voor altijd zo blijven, of is er toch nog een sprankje hoop voor mezelf. Ik bouw mn leven af, maak het leven steeds vervelender voor mezelf. what to do?

Liefs.

Mijn ex is atijd mijn beste vriend geweest, zo zie ik hem nog steeds.
Maar hij ziet al lange tijd geen enkel positief iets meer in zijn leven: niets is leuk, alles mislukt bij hem (voor zijn gevoel), zelfs met zijn kind praat hij amper. Hij ziet alleen nog zijn problemen, verliezen en mislukkingen.
Hij houd van zijn kind en was vroeger altijd vrolijk, sociaal en geliefd.
Nu is hij een kluizenaar in zijn verwaarloosde huis, maakt problemen door vast te houden aan herinneringen en terug te willen in de tijd op een soms obsessieve wijze.
Hij verdrinkt in zijn verdriet, het doet mij pijn hem zo te zien.
Ik voel mij onprettig en schuldig het leven te leiden dat hij zou willen leiden.
En ik wil hem helpen, zijn huisarts geeft hem pillen na pillen, maar welke hulpverlening kan ik eens vragen wat te doen?
Mijn huidige partner heeft geen geduld en begrip meer voor iemand die huilt i.p.v. vecht, ziet depressie als een excuus voor slap gedrag. en geen geduld voor mijn zorgen om een ex. Begrijpelijk.
Dus hoe kan ik iemand met een -in mijn ogen- behoorlijke depressie helpen?
Kan ik als leek iets doen?
Als ik jullie verhalen lees is er van depressie wel sprake..

ik (we) zijn er nu sinds begin 2008 achter dat ik lijd aan een depressie, de psycholoog spreekt zelfs van een zware depressie. Na 20 sessies á €80 (prijs waar je nog depressiever van wordt) bleek er voor mij geen duidelijke oorsprong te zijn van de depressie, en ben ik verwezen naar een psychiater.
Tot op heden ben ik daar niet langs gegaan, ik ben bang dat je \'bestempeld\' wordt als psychopaat.

Mijn psycholoog beweerd dat ik aller symptomen heb van een borderliner.
Ik heb wel het één en ander meegemaakt, heb 2x mensen zien sterven (een werd vermoord, ander kreeg een beroerte), mijn moeder is alcoholiste, mijn vader schold mij vaak uit, en kleineerde mij. Ik heb een *** relatie achter de rug, ben vaak bedonderd, en ook opgelicht.
Ik zie gewoon niks meer zitten, heb een tijdje de nieuwste anti depressivum geslikt, genaamd Cymbalta... Daardoor ben ik van 78kg (gespierd) naar 92kg aangekomen, en heb ik een opgezwollen buik.
Ik ben daar maar mee gestopt, al werkten ze wel.
Nu zit ik weer in hetzelfde schuitje.. wat moet ik nou? komt hier een einde aan?
me lust in leven is weg, ik doe gemeen tegen de mensen die ik het liefste heb, ik stoot mensen af, ik doe dingen die nergens op slaan, kan niet slapen, ben bang voor de post... Alles wat ik niet in de hand heb maak ik zwart, of kapot!

Ik doe dingen waarvan ik niet snap DAT ik ze doe, ik stel betalen van rekeningen uit, tot de laatste dag... Ik veroorzaak boetes bewust, ik doe gemeen...
Ik begin aan dingen, die ik NOOIT afmaak.
Heb van mei tot en met juli in de ziektewet gezeten, kon niks meer, was een kasplantje... MOE, beroerd, ziekig, jankerig...
Heb de draad weer opgepakt, ben naar school gegaan...
En nu.... heb ik er geen zin meer in.
Soms heb ik ene epriode waarin ik denk dat ik de hele wereld aan kan...
Meestal heb ik een epriode waarin ik alles haat.
Ben ik bezeten ofzo?
Ik baal gewoon van mezelf.

Ik hoop dat iemand zich hierin herkent,.. en misschien met mij samen wilt chatten/mailen of gewoon contact onderhouden.

Reacties mag je geven...

pakkend verhaal van je en ook toch zeer
motiverend om er weer met beide benen op de grond te staan!

Ik heb vanaf juni 2007 ontzettend veel negatieve dingen mee gemaakt. om het even in het kort te omschrijven: Werkdruk, in de liefde wilde het niet lukken (wat je dan juist nodig hebt!!) ik wilde graag model worden daar was het een en ander misgelopen bijna een hoop geld kwijt aan een of andere acteercursus die ik helemaal niet wilde gaan volgen! uit kijken dus als je zo iets gaat doen ! uhm, het begon dus in juni ik werd stil en kon niet meer slapen ik was bang dat die man van die cursus naar me toe kwam... ik liep s'nachts beneden te draaien tv te kijken en moest veel huilen. ik wilde niet meer naar me werk .vond het werk ook niet meer leuk en was beetje aan t solliciteren ook dat wilde op dat moment niet echt lukken. Ik had enorm last van mijn buik en veel diaree. Ik ging naar de dokter en er moest maar is wat nauwkeuriger naar gekeken worden. er werd bloedgeprikt erg fijn :S en ik kreeg een dieet zonder melkproducten.. (lactose vrij dieet) dat was zwaar overal zit wel wat van lactose of melk in. Gelukkig was dat het niet.. het was gewoon stress en een spastische darm!!
Ik liep bij een dokter en een psycholoog later.. Daar had ik echt niet aan ze maakte me alleen maar verdrietiger en ik was steeds 80 euro lichter!! toen ging ik naar een psychiater in het ziekenhuis kostte me geen geld meer en die mensen hebben me enorm geholpen zij hebben er veel meer verstand van en veel meer geduld voor je ! je kunt ze altijd bellen. Ik ben nu gestopt met de fluvoxamine en ben weer voledig aan t werk. Ik ben wel duizelig en zweterig maar ik las dat dat normaal is als je stopt met deze medicatie. het is als het goed is snel weer over. Ik heb in middels ook een heel lief vriendje waar ik heel goed mee kan praten!! en ook een nieuwe super leuke baan !
Dus al zal je het niet meteen geloven ...
NA REGEN KOMT ALTIJD ZONNESCHIJN!!
Kijk maar naar mij ;)

Succes groetjes rosita.

Even mijn reactie aan een ieder die leeft met het gevoel van zelfmoord.
Afgelopen 11 mrt heeft mijn ex man en vader van mijn 15jarige dochter een eind aan zijn leven gemaakt hij heef er voor gekozen om vd trein te gaan staan en zo zijn leven te beindigen. het is niet te geloven wat dat voor inpakt heeft op mij en mijn dochter. Ook ons leven is nu een hel en ook wij moeten nu vechten om niet zelf in een depressie te raken, want je vraagt je steeds af wat hebben we fout gedaan, waarom heeft hij ons op deze manier achter gelaten.
Ik hoop dat een ieder die dit leest en zelf met de gedachte loopt er voor kiest om zich tegen zichzelf te laten beschermen en niet te kiezen voor deze weg. Ik weet als geen ander hoe moeilijk het is om uit een dal te klimmen maar weet ook dat door deze daad te doen dat er weer heel veel mensen extra met een groot probleem opgezadelt wordt en zo wordt het een cirkel die nooit te door bereken zal zijn. Aanvaard hulp ook als je denkt dat het niet helpt, laat nabestaande niet achter met die vreselijke vragen en gevoel want zij moeten daar hun leven mee verder.

hoe ging jouw familie ermee om? mijn vader is (zwaar) depressief maar ik kan niets zeggen of doen of hij is alweer boos op me. ik kan er niet goed mee overweg. misschien kunt u een tip geven??

Hallo Dhr. Houthuyzen, Ik heb ook een zware depressie en een trauma. Ik heb geleeft bij een psychopate van een moeder. Zij heeft totaal alles kapot gemaakt bij ons vroeger. Ook ik slik Fevarin. 2 maal daags 100 mil. Zwaar, ik moet ze blijven gebruiken. Kan niet anders. Ze dienen als vangnet onder mijn leven. Ik heb een heel lieve goede man. Een schat van een kleinkind. Maar ik voel me zo ongelukkig. Ik weet me geen raad. Heb al 4 jaar fevarin. Ben 2 jaar op het g.g.z. geweest. steeds 1 keer per week een gesprek. Wie laat wat horen.

Reactie: Lieve Lotgenoten! Vecht voor jezelf. Jullie hebben recht om gelukkig te zijn en een goed leven te leiden. Depressie is een ziekte, het overkomt je gewoon. Met vijftien heb ik mijn eerste depressie gehad en later nog veel vaker. Sinds 10 jaar gebruik ik Fevarin en ben gelukkig. Verwacht niet van mensen, zelfs niet van huisartsen, dat ze je kunnen begrijpen,dat kunnen ze vaak niet. Maar zoek hulp bij psychologen (niet bij het Riagg )en gebruik antidepresieva, en stop niet als het eerste medicijn niet goed werkt, het duurt wel even. Depressie is erger dan dood, maar het is ziekte en die is met de juiste therapie en medicatie te verbeteren en zo zelfs te helen. Dus vecht en heb geen verkeerde schaamte. Ik voel met jullie mee en dat is al bijna te pijnlijk. Sterkte groet Hil

Na regen komt zonneschijn en na zonneschijn komt regen. Pieken en dalen. Mensen hebben wensen en als dat niet zo zou zijn zou een mens geen mens meer zijn.Het is goed om te weten dat er een eind aan komt. En het moment dat je dat beseft is de eerste stap naar het einde van de depressie!

Ik ben 19 jaar en ik vraag me nu sterk af of ik ook (licht) depressief ben! Ik ben sowieso al heel erg bang voor ziektes en denk bij de kleinste steekjes al dat ik iets heb. Nu bijv heb ik al een tijdje last van steken in de zij net onder de ribben. Ook heb ik geen zin om dingen te ondernemen, dan hang ik de hele dag op de bank voor de tv... en soms heb ik wel weer zin om iets te doen. Dat wisselt heel sterk. Ook heb ik geen fatsoenlijke eetlust meer omdat ik vaak zenuwachtig ben. Vooral 's morgens als ik wakker wordt, dan kan ik van de zenuwen (wat de dag me weer gaat brengen ) niet meer in slaap vallen en dan moet ik opstaan anders wordt ik gek. Met als gevolg dat ik niet uitgerust ben! Het stomme is dat ik me verder wel goed voel. Het is niet zo dat ik 10 symptomen tegelijk heb van iets. Ik pieker er gewoon te veel over en dat beinvloed mijn dag en dat begin ik zo vervelend te vinden. In plaats van iets leuks te ondernemen zit ik (gedurende lange tijd) thuis te piekeren en heb ik de fut niet om mezelf op te pakken. Dit heb ik overigens nog niet zo lang. Soms heb ik het wel en dan gaat het een paar maanden weer goed. Het is eigenlijk weer begonnen nadat ik met hartkloppingen en druk op de borst (veronderstellend dat het een hartaanval was) naar de dokter ging maar daar is verder niks uitgekomen want alles was in orde. Maar ja toen is het piekeren dus weer begonnen :S Gelukkig kan ik er met mijn ouders over praten en dat lucht op. Ik kijk het nog even aan en als het erg lang gaat duren ga ik wel naar de huisarts. Want met mijn angst voor ziektes is het natuurlijk niet slim om maar zomaar aan te nemen dat het alleen angst is. Ik kan natuurlijk net zo goed wel iets hebben. Dus ik ga het in ieder geval niet negeren. Ik hoop weer wat vrolijker te worden want daar heb ik behoeften aan...

Tja, ook ik ben al sinds mijn kindertijd depressief. Mijn vader een alcoholist en vechtersbaas en mijn moeder weduwe en oorlogsskind met psychische trauma's. Geboren uit een verkrachting, zo het verhaal wil, en vanaf mijn 9e uit huis in tehuizen / pleegezinnen / in de kost, en echt ingestort in 1986. Ik zit dus 20 jaar thuis en heb nog steeds last van depressies daar ik de stoornis NAO heb heb ik van alles wat, borderline, MD, PTTS, en dwangneuroses enz. Ik geloof niet echt in medicijnen want ik heb het gevoel dat je dan niet meer lastig bent voor de ander. Ik mis menselijkheid. Ik ben al jaren alleen, hoewel ik getrouwd ben. Mijn vrouw heeft schizofrenie. Dus ook al geen kinderen wat ik ervaar als een straf. Ik ben zeer verbitterd en teleurgesteld in mensen omdat het allemaal op hetzelfde neer komt; macht, overheersing, ik-maatschappij, verloedering van de samenleving. En als je dat dus opvalt ben je depressief. Rare wereld.

Ik heb ook last van een depressie, ik ben er al voor naar mijn huisarts geweest maar die zegt dat het vanzelf wel weer over gaat. Of dat ik met lotgenoten moet praten die dezelfde dingen als mij hebben mee gemaakt, nou daar zit ik echt niet op te wachten. Ik wil gewoon naar een psycholoog of weet ik wat. Aangezien ik alleen de zorg draag voor mijn kindje is het best zwaar allemaal. Ik zou niet weten hoe ik dit zelf op moet lossen

Hallo Linda, ook als je 13 bent kan je het leven te serieus nemen en kan je depressief worden. Ik heb al een paar depressies gehad en heb nu geaccepteerd dat mijn serotine gehalte in mijn lijf niet op een natuurlijke manier op pijl wordt gehouden. Zie het als suikerziekte en het gaat je veel makkelijker af. Ga naar de dokter, wees open en luister naar de deskundige. Ik heb nu 3 depressies achter de rug en toen de derde begon heb ik het heft in handen genomen en mezelf ziek gemeld om uit te zoeken hoe dat nu tot stand is gekomen. Daar betaal je voor en daar heb je recht op, nu werk ik weer fulltime en geloof me maar dat ik een goed betaalde baan heb. Depressie is een chemische storing wat je kan oplossen met medicijnen en een begeleider (hou niet van het woord therapeut). Voor mij heeft een Hapthonoom wonderen verricht en over 6 maanden bouw ik de medicijnen weer af. Als dat niet goed gaat.....tja.....neem ik ze toch weer, net als diabeten insuline moeten nemen. Blijf je hoofd koel houden en zie het realistisch. Leer te accepteren wat je voelt en doe daar iets mee. Je dokter is in dienst van jou, maak daar gebruik van. Het komt echt goed. Liefs Tineke

Hoi ik heb een vraagje, sinds kort (een paar dagen) voel ik me lusteloos en zou ik het liefst op bed blijven liggen. Soms zit ik ook gewoon helemaal te trillen en voel ik me zo down. Dan ga ik wel afleiding zoeken enzo maar dan besef ik opeens zo van: he het gevoel is weg. Nou 1 seconde daarna begint het weer hoor en heb ik het idee dat alles voor niks was. Ik heb ff zo'n test hier gedaan en er kwam uit dat ik depressief was. Nou een test zegt niet alles zou je dan denken maar ik heb ook zo'n beetje alle symptomen van een depressie. Ik word er echt helemaal gek van dat rotgevoel in m'n buik en al die gevoelens er omheen. Ik weet nou niet of dit een depressie is want ik ben nog maar 13 (bijna 14). Hebben jullie mischien een manier om dit op te lossen?

Allemaal heel herkenbaar, ik zit nu ook al jaren in een depressie, al van kinds af aan. Ik heb ook de diagnose post traumatische stresstoornis, ja blijf me rot en down voelen. Ik heb weinig zelfvertrouwen en heb een hekel aan mezelf en zie alles negatief, heb ook al een paar zelfmoord pogingen gedaan maar mislukt. Ik ben ook opgenomen geweest, 10 maanden, maar heb nu ook een eetprobleem ontwikkeld. Heb gelukkig nog wel gesprekken met een psychiater wat mij erg goed helpt. Ik wens iedereen heel veel sterkte toe

Ik zit nu in een dip. Hoe weet je of het een depressie is? Ik durf er niet met iemand over te praten, want ik denk dat ze zeggen dat ik me aanstel, aandacht wil en niet moet zeuren. Naar een huisarts durf ik al helemaal niet. Ik voel me echt waardeloos, wil dood. Ik weet niet zeker of het een depressie kan zijn. Ik voel me al somber vanaf vorig jaar, maar sinds januari is het pas echt erg geworden.

Hoi ik ben frank, 19 jaar oud! Ik voel me vaak ongelukkig! Ik kan het niet uitleggen: mijn moeder is ook zwaar depresief! Ze is ook 2 jaar opgenomen geweest, omdat ze gevaar voor zichzelf was en een ander. Maar ja????? volgens mij heb ik het zelfde. Ik voel me elke dag ongelukkiger worden. Niemand die het begrijpt!!! Ja en je ziet er zo goed uit dit en dat, hoe kun je dat nou zeggen!\ Ik weet het ook niet!! Ik heb hele leuk vriendin, heb het haar ook verteld! Ze begrijpt me niet! Dat ik me zeer ongelukkig voeld! Alleen m'n moeder begrijpt me! Zij zegt dat je ermee moet leren omgaan!!! Hoe dan? ik kan het 24 uur voel ik me ongelukkig verdrietig!! Ik ga alleen nog maar onder de zonnebank zodat ik er nog een beetje goed uitzie!! Kan iemand mij helpen svp!!@!!!!!@!!~!@~!!~!~

Heel herkenbaar. Ik ben er sinds kort achter dat ik aan chronische depressie en aan een sociale angststoornis lijdt. Ik loop hier al een paar jaar mee en ben nu "blij" dat ik weet wat mij mankeert en dat er wat aan gedaan wordt Ik wens je verder veel sterkte toe en héél veel plezier met je kindje..

Een vrouw van 56 ben ik. Ik heb lang een depressie gehad en ben opgenomen geweest. Ik ben er toch weer bovenop gekomen ondanks ernstige problemen i v m kanker van mijn partner. Vechten moet je en veel afleiding zoeken en als het kan niet te lang antidepressiva gebruiken.

Ongeveer een jaar geleden ben ik volkomen ingestort. Ik wist niet wat me overkwam. Ik kon niets meer, heb dagen gehuild, viel kilo's af en was doodmoe. Gelukkig heb ik een geweldige partner en hij nam me heel veel uit handen. Een topklus want wij hebben samen 3 kinderen. Van de huisarts kreeg ik paroxetine voorgeschreven en na een paar weken kwam er wat verbetering. Toch blijven de perioden van vokomen somberheid terugkomen en het gekke is dat ik het de laatste keer ook echt voelde aankomen. Ik was overdreven druk en vrolijk. Tot vorige week, ik was op. Versleten. Heb 's middags om 1 uur twee uur achter elkaar geslapen. Vanmiddag spreek ik een collegaatje. Zij bleek dezelfde medicijnen te gebruiken en zoveel dingen herkenden we in elkaar. Gek maar ik was dolgelukkig een lotgenot te hebben gevonden. Ineens kan ik ook veel dingen die ik doe of juist niet doe verklaren. Het chaotische in mij, alles volgens structuur willen doen (en dat lukt dan weer niet), vergeetachtig, huilerig, dingen wel willen maar niet kunnen, teveel van mezelf eisen etc. etc. Ik hoop nu toch snel prof. hulp te krijgen, naast de medicatie. Er moet toch een weg terug zijn.

Ik ben nu 20 jaar en zit zelf ook al ongeveer anderhalf jaar in een depressie. Ik herken het gevoel van aanstellerij en hierdoor dus geen hulp zoeken. Uiteindelijk heb ik dit toch gedaan en loop nu bij een psychiater. Ik heb veel last van stemmingswisselingen en zie het af en toe helemaal niet meer zitten. Gelukkig heb ik een hele lieve vriend die mij steunt en zich in alle bochten wringt om mij te helpen wat bij mij vaak een schuldgevoel achter laat. Gelukkig weet ik dat dit ooit eens over zal gaan maar er lijkt wel geen einde aan te komen. Het ergste van de hele depressie vind ik dat ik niet meer weet hoe het voelt om gelukkig te zijn... en gewoon uit je bed te stappen en zin te hebben in de nieuwe dag. Ik heb aan je verhaal steun gehad om toch onder ogen te zien dat het mogelijk is en dat ik door moet bijten.... Ik ga mijn best doen en altijd in mijn achterhoofd houden dat de deur ook weer open zal gaan. Sterkte en bedankt.

Er is bij mij nu ongeveer een half jaar geleden geconstateerd dat ik een depressie heb. Ik wist ook niet wat me overkwam. Ik was altijd heel vrolijk en een beetje gek. Ik kreeg een nieuwe baan en ik stortte helemaal in. Ik had er jaren over gedaan om dit op te bouwen. Oorzaken lagen in het verleden. Ik kon niets meer. Ik lag hele dagen op de bank en had nergens zin in. Ik kreeg medicijnen en er werd aangeraden om met een psycholoog te gaan praten. Langzamerhand gaat het nu beter. Ik heb weer zin om dingen te ondernemen en mijn lichamelijke klachten zijn zo goed als weg. Binnenkort wil ik een schoolwerk opleiding gaan beginnen en ik heb er zin in. Ik moet alleen nog werken aan het perfectionisme van mij maar dat gaat me lukken. Het komt dus goed, echt waar. Heb er vertrouwen in!

Ik zit nu zelf ook in een depressie en heb er alles aan gedaan maar niks helpt. Ik vind het knap hoe je er mee om bent gegaan en ik weet dat er voor mij ook nog wel een goeie tijd komt. Ik wens je veel sterkte.

Jeannet,
Ik heb nu 1 jaar last van een depressie en ik ben weer op de goede weg. Van huilbuien heb ik erg veel last gehad, eerder in de klas of op het werk en gewoon thuis. Mijn vader had last van vervelende buien, werd kwaad en schold dan alles bij elkaar. Ook bij gewone dingen als hem iets niet aanstond. Ik probeerde alles voor hem te doen om hem niet kwaad te laten worden. Dus offerde ik mezelf op, om alles zo vredig mogelijk te doen verlopen. Als je bij ons thuis kwam was er niets aan de hand en leek het het ideale gezin. Mijn vader heeft in mei te horen gekregen dat hij longkanker had. Heeft veel verzorging nodig gehad, wat we met zijn allen deden. Pa heeft drie maanden in het ziekenhuis geleden en is geopereerd maar 2 weken later toch overleden. Eerst leek het niet zo hard aan te komen (het verdriet en de verwerking) maar al gauw kwamen de huilbuien en angst om weg te gaan. Had toen net een andere baan was heel erg onzeker en had het gevoel dat alles fout ging. Op een zaterdag ging het niet langer. Mijn man is met mij naar de huisarts geweest en zei dat ik last had van een depressie. Hij had altijd al iets aan mij gemerkt maar kon er niet achter komen. Ik durfde er nooit iets over te vertellen, omdat ik dat wel eens gedaan had, en dat wist mijn vader. En als ik zoiets weer zou doen zou ik zijn dochter niet meer zijn.
De dokter schreef mij medicijnen voor: eerst oxazepam in combinatie met fluvoxaminealeaat. De eerste medicijnen overlapten de periode dat het tweede medicijn nog niet werkte. Daarna heb ik i.s.m. de dokter oxazepam weer afgebouwd en daarmee gestopt omdat dat verslavend is. Heb allerlei verschijnselen er bij gehad, van jeuk tot braakneigingen. Ik ben ook een paar keer naar een psycoloog geweest om te praten, en die heeft mij handvaten gegeven om anders naar dingen te kijken. B.v. dat ik de ruzies niet hoefde op te lossen en tegen te gaan, en mezelf weg te cijferen.

Ik zit al 5 jaar in een depressie, waarbij ik verschillende medicamenten uitgeprobeerd heb. Af en toe zou ik willen dat ik kon vliegen en nooit terug zou kijken, alles vergeten. Alle verdriet, zelfhaat, woede, niet begrepen worden. Ik ben nu in de fase, dat ik alles uit mijn verleden moet verwerken. Dit is helemaal niet makkelijk, omdat ik er elke dag mee geconfronteerd word. Samen met mijn psychische klachten heb ik ook lichamelijke klachten, wat een handicap voor mij is. Ik kan daarmee niet gaan werken. Vooral de maag speelt hier een belangrijke rol. Ondanks alles begrijpen mijn ouders nog niet wat er allemaal in mijn hoofd omgaat, ze spotten er zelfs mee. Ik heb wel geleerd er zelf mee om te gaan, maar het blijft moeilijk.

Het klinkt allemaal zo bekend wat ik heb gelezen. Ook ik zit in zo'n dip. Het duurt nu al meer dan 4 jaar en ik zie eerlijk gezegd nog steeds niet het einde van de tunnel. Af en toe al op de drempel gestaan om me zelf van het leven te beroven, maar het feit dat ik dan twee kinderen achterlaat, weerhield me tot nu toe hiervan. Ik heb ook al deskundige hulp gehad, maar de desbetreffende personen onderschatten mijn situatie en denken dat ze met opmerkingen als "kop op" mij er bovenop kunnen helpen. Tot overmaat van ramp overleed mijn vader begin dit jaar en mijn grootste liefde liet me in de steek; hertrouwde binnen een half jaar. Life is beautiful!

Dit is bekend. Mijn vriend heeft ook last van depressies. Alles is negatief, niks is goed, hij is zielig en wil aandacht. Het is best wel moeilijk om daar mee om te gaan als je er zelf nooit last van hebt gehad, maar ik probeer het wel. Gelukkig gaat hij naar het Riagg en dat helpt hem wel. Het zal even duren, maar daarna gaat het beter, daar ben ik van overtuigd. Ik zal hem in ieder geval niet in de steek laten.

Ik zit nu zelf ook weer midden in een depressie, begon eigenlijk al in mijn pubertijd... Nu volg ik therapie in een ziekenhuis. Door het wegdringen van mijn problemen (depressie, enz.) heb ik borderline ontwikkeld, iets waar ik mee moet leren omgaan. Dat valt niet mee. Ik heb erg last van stemmingswisselingen, waarvan de depressie overheerst, dus ik breng dus ook dagen in bed door. Gelukkig ga ik nog wel regelmatig naar die dagbehandeling en zo krijg ik toch een beetje regelmaat. Maar ik ben heel blij als ik lees dat het nu zo goed met jou gaat en een lieve vriendin hebt die je waarschijnlijk ook begrijpt, want begrip is heel belangrijk. Tot slot wil ik zeggen: geniet van elke dag die voor je ligt en wees dankbaar voor alle mooie dingen die nog op je pad komen. En als het even minder gaat, denk dan terug aan de steun die je gegeven hebt aan die mensen die jou verhaal gelezen hebben.... Dank je voor de positieve woorden, want ik denk zelf dat het met mij ook beter wordt. Groetjes en geniet.

Bedankt voor het verhaal. Alles is herkenbaar; ik zit zelf nu in een dip. Zal er wel weer uitkomen, maar dit gun je je ergste vijand niet. Niemand ziet aan je dat je wat mankeert. En mensen vinden ons aanstellers. We komen er wel weer boven op en veel succes verder.