Orgaandonatie

Ik had jaren geleden een donatieformulier ingevuld dat ik alles wat ik had beschikbaar stelde nadat ik zou zijn overleden, totdat ik las dat er met organen vanuit Nederland werd gehandeld met buitenlandse afnemers. Uiteindelijk bleek het te gaan wie het meeste bood! Ik heb daarna mijn donatie ingetrokken.... Wie overtuigt me van het tegenovergestelde.

Hallo beste mensen, ik ben een donor geworden, toen ik 17 werd (3 jaar geleden). De reden daarvan is omdat ik een jong zusje heb die een hartafwijking heeft en nieuwe hartkleppen heeft gekregen en omdat ik in het ziekenhuis ben belandt na een simpele blindedarm-operatie die is fout gegaan. De daaropvolgende 2 operatie's zijn ook fout gegaan waardoor ik een paar weken op sterven lag... maar ik wil niet wachten tot ik dood ben. In die tijd kunnen er al veel mensen worden geholpen, dus wil ik mijn nier afgeven. Daarom mijn vraag: waar kan ik naartoe gaan en mij testen om mijn nier aan een gezond iemand te geven? Ik weet dat vele van u mij mischien niet serieus gaan nemen, maar ik wil dolgraag mijn nier geven, kan iemand mij een antwoord geven? 

Ik zou mij heel graag opgeven als donor, maar ik ben geweigerd. Als MS patient ben je helaas niet welkom. Ik hoop dat vele gezonde mensen zich opgeven als donor. Hanna

Mijn tante heeft een nier aan mijn vader gegeven. Fantastisch! Mijn vader leeft nog, is weer een stuk krachtiger en mijn tante is er ook niet minder van geworden. Juist meer!! Voor mij in ieder geval wel.

Hallo, Ik wil na het lezen van de diverse verhalen over orgaandonatie toch wel graag reageren. Vooral tegen K.(29) en Chris (47). Sinds juli 2002 heb ik een tweede niertransplantatie ondergaan ( de eerste nier heb ik 11 jaar gehad) en nu ben ik iedere keer weer verbaasd dat mijn lichaam nu zelf alles weer kan regelen. Dankzij jullie moedige beslissingen en alles wat jullie doormaken, kan ik weer van alles ondernemen. Ik ben nu 47 jaar en voel mij lichamelijk sterk. Bedankt!!!!!Ans

Mijn man is in april jl. door een werkongeval om het leven gekomen. Hij had een zware hersenkneuzing en -bloeding. Toen hij kwam te overlijden, alvorens alles afgesloten werd, daar hij hersendood was werd mij de vraag gesteld of hij organen wilde afstaan. Gelukkig hadden we dat er toch een keer over gehad en wist ik hoe hij daarop zou reageren. Ik ben bij hem gebleven tot hij naar de operatiekamer ging waar ze de gehele nacht met hem bezig zijn geweest. Zijn organen waren in een hele goede staat. Zijn hart hebben ze niet kunnen gebruiken, daar er geen donor voor was omdat hij een speciale bloedgroep had. Wel zijn nieren, lever, hartkleppen en dan een paar dingetjes. Ik ben wel blij dat hierdoor andere mensen weer een beter uitzicht hebben gekregen, laat ik het hopen, want niets mag afstoten. Ik weet dat van hem alles naar Duitsland is gegaan. Je wordt wel ineens met je neus op de feiten gedrukt en aan de ene kant had ik zoiets van: 'hij heeft in zijn leven altijd voor iedereen klaargestaan waar hij maar kon en nu zelfs heeft hij het nog gedaan'. Maar toen hij daarna terrug kwam van de operatiekamer was dat heel raar, toen kwam hij terug met een laken over hem heen. Ik wou hem zelf aankleden en daarom heb ik op hem gewacht en toen dan alles achter de rug was en hij op zijn plaats was, ben ik pas weggegaan. Ik heb soms gemengde gevoelens, maar als je er weer iemand mee kan helpen... Er zijn zoveel mensen die zitten te wachten op een orgaantransplantatie; dan heb ik daar toch voor mezelf wel vrede mee.

Mijn man heeft borstvlieskanker, in de ergste graad. Heeft veel last van vocht; dat werd telkens weggezogen, en komt toch weer terug. Weten jullie de oorzaak hiervan, dat het steeds terugkomt?? Hij is daarbij 18 liter vocht kwijtgeraakt. Mijn man is nu inmiddels overleden.

Mijn moeder is overleden aan een cystenier en dat was erfelijk. Mijn oudste zus heeft enkele jaren geleden een nier gekregen van een zus, een andere zus heeft vorig jaar een nier van haar man gekregen. Nu zijn er nog 2 broers (tweeling) waar de nieren slecht werken, een van de broers is inmiddels aan het spoelen. De andere heeft regelmatig nierbloedingen en zal ook spoedig moeten gaan spoelen. Nu hebben de artsen al gevraagd of er nog familie is die een nier kunnen afstaan, maar allebei de broers hebben moeite om dat te vragen aan de familie. Het is ook niet niks en als je dat moet vragen. Voelt men zich dan verplicht om een nier af te staan, maar ze zijn er eigenlijk (nog) niet aan toe. Zelf heb ik nog maar 1 nier (die het gelukkig goed doet) dus ik kan er geen afgeven al had ik het graag gedaan.
Dan nog een robleem, stel; je wilt een nier afgeven, aan wie moet je deze geven als er twee om zitten te springen?.
Ik zou willen vragen of er iemand weet hoe je dit aan de familie kunt voorleggen.

Mijn tante heeft een van haar nieren gedoneerd aan mijn vader. De transplantatie was een succes. Hij heeft 15 jaar leven cadeau gekregen. Ik zou hetzelfde doen voor mijn broertje, ik ben natuurlijk niet objectief.

Hoe het voelt als een familielid organen af heeft gestaan? Voor mij voelde
het goed en niet goed....

Na het overlijden van mijn moeder hebben wij besloten om toestemming te
geven voor het verwijderen van organen, met als doel transplantatie. Dit
was wat zij zelf wilde. Het was best moeilijk, maar omdat zij het zelf
wilde, maakte dat de beslissing voor ons iets makkelijker. Zij wilde
altijd mensen helpen daardoor, iemand die bijvoorbeeld blind zou zijn, zou
misschien met haar hoornvlies weer kunnen zien. Een hele mooie gedachte
dus, van een heel lief mens.

Wat niet goed voelde: de afwikkeling. Wij hebben nooit meer iets gehoord
van welke organen er zijn verwijderd, en toen ik daar correspondentie over
voerde, kreeg ik pas een half jaar later bericht. Dit was een brief met
excuses voor de late beantwoording en er stond ook in dat men geen
antwoord kon geven op mijn vraag. Tevens zat er een standaardbrief bij,
waarin stond hoe belangrijk orgaandonatie is. Orgaandonatie is belangrijk,
maar de manier waarop er met de nabestaanden omgegaan wordt kan veel en
veel beter. Geen wonder dat het aantal beschikbare donoren is gezakt vorig
jaar. Ook ik heb een donorcodicil, maar vraag me vaak af of ik mijn
nabestaanden met dezelfde problemen op zou willen zadelen. Ik heb er wel
voor gekozen, bewust, dat mijn nabestaanden mogen beslissen of ze mijn
lichaam beschikbaar willen stellen als donorlichaam, zodat alles op hun
voorwaarden kan geschieden.

Mijn schoonzuster haar zusje heeft 2 longen gekregen ,helaas na bijna 6jaaar
begint ze afstotingsverschijnselen te krijgen.Sinds dien doneren wij
allemaal onze orgaanen. Ik vind persoonlijk wie niet doneert moet ook geen
orgaanen van anderen ontvangen.Als dat de nieuwe regel wordt ,dan krijgen
we mischien meer donoren. Trudi

Mijn vader is 25 oktober 1991 plotseling tijdens het trimmen overleden aan
een hartstilstand. In het ziekenhuis wisten ze dat hij een donatiekaart
had ingevuld, maar omdat hij bij aankomst in het ziekenhuis al overleden
was, konden ze alleen zijn hoornvliezen (ogen) en een gedeelte van zijn
huid gebruiken. Ik vind het een prettig idee dat er nu misschien iemand
rondloopt die door de hoornvliezen van mijn vader weer kan zien! En zeker
na de ramp in Volendam, een brandwondenslachtoffer is waarschijnlijk goed
geholpen met de huid van mijn vader!
Ik denk nog elke dag aan hem, en ik en mijn kinderen hebben alle drie een
donorcodicil geschreven en laten registeren. Waarom zou na onze dood niet
iemand anders verder mogen leven met een van onze organen? Het idee dat je
iemand nieuw leven geeft, of daar in ieder geval aan mee mag werken, vind
ik een fijne gedachte. Nu nog maar hopen dat een ander dat ook doet als ik
of de mijnen ooit een orgaan nodig mochten hebben! Dus mensen, als je nog
geen codicil hebt ingevuld, denk ook eens aan een ander, dan denken die
misschien ook aan jou!!!!!!!
Angela.