Alcoholverslaving en gevolgen omgeving

Beste Barry, Ian zegt ook 'Door een mooie meid waarvan ik echt van ga houden, kan ik het wellicht afbouwen tot gematigd drinken'. En daar is zeker niets mis mee! Heb jij ze nog niet gevonden??

Beste Ian,

Tof dat ook eindelijk eens iemand de waarheid zegt. Er is inderdaad niets mis mee om stevig te drinken.

Hey 'alcoholist', wens je veel succes en probeer je antabus te blijven nemen. Heb er is één keer op gedronken en dacht dat ik naar het ziekenhuis moest, zo ziek en mottig dat ik me toen gevoeld heb. En dan moet je echt doorbijten en die antabus blijven nemen! Wens je alvast veel sterkte toe en dat het dit keer een succes mag worden! Ik ben nu gestopt met de eerste paar dagen camperal te nemen. Maar vergat ze dan de vierde dag mee naart werk te nemen en dan ook maar gestopt om dat het wel ging. Nu een week verder en geen alcohol meer gedronken! Een wel niet al te gemakkelijke week. En weet dat het nu alleen maar beter kan gaan, heeft dit toch ook wel invloed op mn relatie. Ben veel korter van stof, kan om de kleinste dingen ineens heel fel reageren en snak dan zo naar wat alcohol om me tot rust te brengen. Ook naar de winkel gaan is een uitdaging... Maar heb me al elke keer kunnen inhouden. En dat ben ik ook van plan in de toekomst want die kleine nadeeltjes die ik nu ondervind wegen niet op tegen de grote voordelen nu en die dat nog gaan komen (als ik 1 jaar gestopt ben gaan we aan kindjes beginnen!!:)). Doet me goed om het succesverhaal van 'Marcel' te lezen, een dikke proficiat daarvoor! Vele groetjes

Wat een herkenning in al die verhalen. Ik dronk al vanaf jongs af aan en bijna altijd te veel als ik dronk. Niet op schooldagen maar in het weekend wel. En dan was het nooit genoeg eigenlijk. Op latere leeftijd ben ik ook door de weeks gaan drinken. In de laatste 12 jaar van mijn drinken heb ik veel ellende veroorzaakt. Ik kon echter niet stoppen, elke keer was het vechten tegen de eerste. Uiteindelijk verloor ik het gevecht altijd. Na een inzinking ben ik naar een AA groep gegaan. Inmiddels drink ik nu ruim twee jaar niet meer. Ik ga zo mogelijk wekelijks naar een AA groep, zonder die zou ik het niet gered hebben. Stoppen met drinken is de eerste stap, de AA had ik echt nodig om mijn (geestelijk) leven ook weer op orde te krijgen. Sterkte allemaal.

Het begon toen ik 18 was. Ik kan niet matigen met dingen die ik lekker vind. Erg verslavingsgevoelig. Daarom ook nooit drugs gebruikt. Maar met alcohol worstel ik dus wel al heel wat jaren. En hoewel dat jaren "goed" ging, begint het steeds groteskere vormen aan te nemen. Ook mijn fysieke gesteldheid leidt er steeds meer onder. Ik ben ooit 6 maanden gestopt, op mijn 23e. Tocht weer begonnen toen het zomer was, lekker biertje in de tuin. En toen was het hek weer van de dam. En binnen een paar maanden was het weer 8 halve liters per dag + wat ik zo bij anderen nog kon meesmokkelen als ik "toevallig even gezellig langs kwam". Overal waar ik kwam, stond altijd alles in het teken van drinken. Had goede baan, relatie, enz. en het gaf me ogenschijnlijk geen problemen. Maar toch was ik vaak depressief of ziek voor periodes. En zeker gingen er soms dingen fout die ik achteraf gewoon duidelijk aan alcohol kan relateren maar toen natuurlijk nooit wilde toegeven. Na vele jaren stopte de relatie (niet door drank maar indirect misschien toch wel omdat het overal in verweven was) en viel ik helemaal in een zwart gat... drinken bleef mijn favoriete bezigheid als ik 's avonds thuis was.

Altijd ook smoesjes om het goed te praten... de bekende : iedereen drinkt eigenlijk te veel en die hebben ook geen probleem, ach ja we zijn levensgenieters, vanavond een feestje en morgen is het toch weekend, ach ja, morgen toch pas om 11uur een afspraak. En de beruchtste : ach kan het beter nu helemaal opdrinken dan kom ik morgen niet in de verleiding (en dan de dag erna in de supermarkt weer voor de bijl gaan), verveling, eenzaamheid. Sloot me steeds verder af, kon net mijn 8-9 uur werk opgebracht krijgen, ondernam alleen nog maar dingen met vrienden die ook veel dronken en dronk steeds meer en vooral vaker. Maar ik stopte wel eens een week en maakte mezelf dan wijs dat ik het prima kon laten (en die week waren dan 4,5 dag... niet 7 dagen). Maar ja. Werk ging alleen maar beter, zakenwereld wordt ook veel gedronken... dus je hebt altijd allerlei drogredenen om je probleem niet onder ogen te zien.

Toen ik na een mislukte relatie wéér in een dip kwam, begon echt het zware probleemdrinken. 1,5 tot 2 flessen wijn per dag, iedere dag. Dan wel 2 dagen stoppen om bij te komen en weer beginnen. Werd er fysiek ook steeds slechter van. Dit heb ik zo enkele maanden volgehouden totdat ik echt zo zwaar verslaafd was dat ik niks anders meer deed : om half 6 thuis komen en drinken tot ik erbij neerviel. De dag erna met vreselijke kater naar kantoor en allerlei smoesjes hebben altijd en heel veel strucjes om het te verbloemen. Verschrikkelijk!

Toen besloot ik voor het eerst hulp te zoeken. Heb 3 maanden een afkickprogramma gevolgd en helemaal gestopt met drinken. Toch kreeg ik na die 3 maanden een terugval. Toen de feestdagen er aan kwamen was het weer raak en viel ik helemaal terug in mijn oude patroon. Zit nu weer op zo'n punt dat ik 4 van de 7 dagen drink en het dus weer de verkeerde kant op gaat. Het is en blijft een levenslang gevecht!!!! Nu ga ik volgende week weer stoppen, helemaal en dan nu met nog meer wapening tegen terugvallen en ik ga aan de Antabus. Ik kan gelukkig wel zeggen dat ik er geen andere levens mee heb verwoest. Word nooit agressief, heb geen kinderen of partner en ben zachtmoedig naar mijn omgeving. Maar ik maak mijzelf wel kapot met drank en daarmee doe ik ook die mensen veel pijn. Ik heb nog steeds een veelbelovende carriere (gelukkig heb ik die kunnen redden), zie er niet verkeerd uit en kan nu nog wat van mijn leven maken! Dus ik hoop er nu voor eens en voor altijd van af te komen!!!

Als ik de verhalen hier lees, doet het me wel iets, want in sommige stukken kan ik me volledig terugvinden. Bij mij is het alcoholgebruik gewoon begonnen als bij de meeste tieners die uitgaan en drinken. Maar ik voelde me plots veel socialer en goed in omgang met andere mensen. Het gaf me het zelfvertrouwen dat ik zo goed als niet meer had door dingen die er gebeurd waren rond mn 12j. Rond mn 18 begon ik ook in de week meer te drinken. Eerst wijn, dan porto en de laatste drie jaar wodka. Het eerste jaar was het ergst. Toen dronk ik ook overdag waar ik toen werkte. Had dan de stap gezet om naar de AA te gaan, maar na twee keer had ik al afgehaakt met de gedachte het lukt me wel alleen... Wat dus niet zo was. Het laatste jaar drink ik enkel nog na men werk. Iets waar ik kort na de middag al naar uit kijk. Vanaf dat ik in mn wagen stap, neem ik een slok en valt er gelijk een enorme last van men schouders. Hou het dan bij die ene slok tot ik thuis ben. Dan volgen er in de loop van de avond nog wat slokken, tot ik me wat dronken voel en ga slapen. De volgende dag begint meestal met een pijnstiller en een liter water. En op zondag en maandag ben ik thuis en dan begint het 's middags al. Mn vriend wijst me wel op mn probleem, steunt me en is zeer begripvol, maar drinkt af en toe mee. Wel in mindere mate, maar dat ik het dus niet achter zijn rug moet doen maakt dat het veel toegankelijker is voor me om te drinken.

Heb al drie keer geprobeerd te stoppen het afgelopen half jaar maar hou het niet vol door de ontwenningsverschijnselen de eerste dagen. Was dan de laatste keer naar men huisarts gegaan en medicatie gekregen. Maar ja, al snel lag die in de kast en dronk ik mn eerste wijntje met de gedachte 'dit kan toch geen kwaad, het is geen sterke drank en ga heus de fles niet leegdrinken'. De eerste dagen toch niet... Maar voel me echt niet meer gelukkig zonder drank dus wil deze keer wel volhouden. Denk dan ook bij mezelf dat ik enkel fysiek last heb de eerste dagen als ik stop. Mn Papa heb ik gekend tot mn 7,5e en is gestorven toen ik negen jaar was door de lichamelijke gevolgen van zijn jarenlange alcohol verslaving. Dat snap ik dan niet, dat ik het toch al zo ver heb laten komen voor mezelf... Vandaag, dag 1, doorgekomen zonder te drinken. Zal een slapeloze nacht worden met veel gepieker. Moet morgen gelukkig niet werken en heb met mn moeder afgesproken zodat ik toch niet de hele dag alleen zit. Want dan ga ik maar aan één ding denken. De volgende dagen zullen niet makkelijk zijn, maar als ik morgen avond kan zeggen 'dag 2 zonder alcohol' kijk ik al uit naar dag 3. De eerste weken zal het van dag tot dag leven zijn, maar zo zie ik elke dag als een overwinning! Vele groetjes

Leven met een alcoholist is zwaar... mijn man waarmee ik 3 kinderen heb, is alcoholist... iedere dag zit ik in spanning... komt meneer vanavond thuis? Zo ja, hoe laat en niet te vergeten... in wat voor toestand... Iedere dag drinkt hij..' s Morgens 5 uur gaat hij naar zn werk (eigen bedrijf) en om 06.00 uur s ochtends heeft hij vaak het eerste biertje al te pakken... Ik word er gek van... Ik wil niet meer in die spanning leven... Ik wil niet dat mijn "lief" mij uitscheldt.. dat ik nergens voor deug.. dat ik hem niet steun... Nou steunen doe ik hem al 12 jaar... en het is nog steeds op niks uit gedraaid... Ik ben t zat..zijn leugens..zat om erachter te komen dat zn koffer vol lege blikjes ligt... zat om hem niet te vertrouwen.. zat om weer te zien hoe iemand hem laveloos thuis komt brengen.. Kotsmisselijk ben ik van hem... Ik ga morgen bij hem weg.. met de 3 kids.. is dat egoistisch??? NEEE want hij is een egoist.. Hij doet dit ons aan.. Hij denkt alleen aan zn eigen hagje... Hij denkt nooit aan mij... ja de volgende dag... dan weet hij er niks meer van... Zo.. al mn gal gespuit.. ben zo klaar met alcoholisten!!!

Ik ben een kerel van 21 jaar en ik weet dat ik toch wel in grote mate verslaafd ben maar ik zie het absoluut niet als een probleem (wel op financiëel vlak). Maar ja, bijna alles kost geld en bijna niets is gratis dus ja. Verder heb ik er absoluut geen last van, het zogenaamde 'trillen, paniekaanvallen en zweten' of het befaamde 'delirium tremendus' is bij mij gelukkig niet van toepassing en hopelijk zal dit ook nooit komen opdagen. Mijn probleem is eerder dat ik redelijk apathisch ben wanneer ik in een nuchtere toestand vertoef of me ook soms wel nerveus voel tijdens het nuchter zijn.

Ik heb me er al denk ik onbewust bij neergelegd dat het nou eenmaal zo is en ik vind dat het alcoholgebruik eerder meer positievere invloeden heeft gebracht, dan negatieve. Ik drink ook gewoon graag, het is ondertussen ook al een doodnormale gewoonte geworden om dagelijks alcohol te consumeren. Zowel in sociale kringen (kroeg, uitgaan ,voetbal, enz) als tijdens het thuis zijn. Vind ik dit zelf wat extreem allemaal? Ik besef het zeer zeker wel ja, maar zoals ik al zei het is nou eenmaal zo en de negatieve gevolgen zijn in mijn insziens nihil tegenover de positieve punten van het alcoholgebruik.

Geloof ik in een oplossing dat eventueel ken leiden tot het gematigd drinken (bv enkel na de werkuren of 's avonds) ipv het huidige overmatige alcoholgebruik? Ja, en dat is in de vorm een vriendin waarvan ik zielsveel wil houden en waarmee ik samen een toekomst mee kan opbouwen.

Ik drink àltijd voor ik naar me baan toe ga en ik camoufleer dit heel simpel: ik neem een 50cl flesje coca cola, doe de helft van die cola in een grotere fles ofzo en gooi dan weer de helft van dat flesje vol met wodka. Zo ga ik naar mijn werk toe. Op het eerste gezicht lijk ik een Coca Cola-verslaafde. Ik let er ook altijd 's avonds enorm hard op dat er sowieso nog wat wodka in huis is voor de volgende ochtend want anders zit ik natuurlijk met een 'probleem'.

Ik weet dat het zeer extreem klinkt allemaal, maar ik besef zeer goed dat dit mijn eigen volste verantwoordelijkheid is uiteraard. Ik weet ook dat als dit blijft doorgaan tot pakweg me 40ste, dat ik er dan misschien wel niet al te leuke consequenties aan kan overhouden. Maar dat is op dit moment nog een ver van mijn bed-show en er kan altijd wel wat gebeuren of je nou overmatig drinkt of niet. En wie weet gebeurt het wel helemaal niet of zelfs veel later. Je leeft tenslotte nu.

Zonder alcohol ben ik erg apatisch. Als ik zou doen wat jij beschrijft, zou ik de meeste dingen in het dagelijkse leven ook maar saai vinden want nou ik er zo de laatste dagen over nadenk, drink ik veelal ook omdat ik het drinken en de effecten juist leuk vind. Nogmaals , de nadelige effecten zijn pas te merken als je zonder zit of op financiëel vlak, maar ja dan moet je maar zorgen dat je niet zonder zit en dat je het kunt betalen. Want hoe extreem het ook mag klinken, alcohol is mijn medicatie. Alle diepgaande onderwerpen uit het verleden komen pas echt tot hun recht vanaf mijn kant als ik zo goed als een hele fles wodka had gezopen om het er maar effe bij te vertellen dus als ik heb gezopen komt er allesbehalve dronkemanspraat uit. Integendeel, het stimuleert mijn gedachtengang. Door een mooie meid waarvan ik echt van ga houden, kan ik het wellicht afbouwen tot gematigd drinken. En ook deze persoon zal ik dankzij de alcohol tegenkomen.

Hallo,  ik ben een jongen van 17 jaar. Ik dronk bijna 4 jaar elke dag 4 liter bier, minimaal. En met het uitgaan (wat ik elke week doe en soms vaker) jaagde ik er makkelijk 3 kannen door heen en een paar bacardi cola's. Veel mensen denken dat dit weinig is,  want veel mensen die hier reacties hebben drinken dit en al meer dan 10 jaar. Maar ik was 13 jaar toen dit begon. Het begon onschuldig, het was zomervakantie ik dronk af en toe met mijn moeder (die zelf ver voor mijn geboorte alcoholist en drugsverslaafde was, drugs is ze nu vanaf) gezellig een biertje of 2 mee. Het werden er steeds meer tot ik aan het eind van de vakantie met gemak 8 halve liter blikken weg dronk.

De eerste paar dagen toen de school weer was begonnen dronk ik niet meer, maar toch had ik er wel zin in. Ik was toen nog niet verslaafd maar gewoon de lekkerheid ervan miste ik. Ik begon 8 blikken bier te drinken en school begon ik te teverwaarlozen. Mijn concentratie ging achteruit, ik versliep me bijna elke dag en dit gebeurde al na een half jaar. Toen dacht ik dat het gewoon aan mezelf lag dat ik nergens moeite voor deed. Uiteindelijk werd ik door deze gedachten depresief en begon ik nog meer tedrinken en elke ochtend werd ik met hoofdpijn en misselijkheid wakker. De depressies werder erger en ik begon meer stomme dingen te doen. Ik raakte aan de wiet (niet veel gelukkig) tot ik na 2,5 jaar alles me niks meer intreseerde. Het enige waar ik me beter bij voelde was de alcohol, dus begon ik zoveel te drinken dat ik kats en kats bezopen was dat ik niet meer recht kon lopen.

Dit duurde voort tot ik een relatie kreeg. Mijn depressie ging weg, ik wist mezelf weer te beperken in de alcohol tot een paar bier. Maar deze relatie duurde natuurlijk niet lang. Ik deed stomme dingen als ik had gedronken en zo gingen nog een paar relaties precies hetzelfde tot ik 16 was. Na omstandigheden thuis ben ik een paar maanden bij me vader gaan wonen tot ik ergens een eigen huis had gevonden. De eerste avond voelde ik me raar trillerig, misselijk en benauwd. Ik dacht dat ik ziek werd, maar het ging niet weg na 1,5 dag. Ik vroeg me af of het door de alcohol kwam dus stal ikeen paar flesjes bier van me vader en na 4 flesjes was het weg.

Op een bepaald punt schakelde ik hulp in van Jeugdzorg. Helaas had dit juist een averechts effect en heb ik het een tijdje uitgesteld. Na een tijdje werd ik voor me eerste intake gebelt bij Iriszorg. Met moeite had ik een afspraak gemaakt, omdat ik weer begon te twijfelen. Gelukkig had ik een goede vriend van me die me er doorheen heeft geholpen en alleen al na de eerste intake voelde ik dat er missschien toch nog hoop was. Ik ben nu 2 dagen gestopt en aan de medicijnen. Voor het eerst in bijna 4 jaar tijd heb ik 2 dagen geen alcohol gehad. Het is een goed, maar lastig gevoel. Ook door de medicijnen heb ik last van lichte ontwenningsverschijnselen, maar die duren niet lang volgens de arts.  

Voor iedereen is hoop dat weet ik zeker!  Voor de mensen die van plan zijn te stoppen of net begonnen zijn... succes!! En vecht er voor laat die rotzooi niet van je winnen dat zal ik ook proberen. Succes iedereen!

Wat een herkenning hier. Ik ben nu op het punt dat ik moet stoppen, ga het lichamelijk en geestelijk merken. Mijn motoriek gaat achteruit, en ik zeg soms dingen die niet kloppen. Alleen stoppen kan de schade nog beperken, maar hoe doe ik dat na 16 jaar zwaar drinken. Een moedeloze vrouw.

Mijn man drinkt 1 fles wijn per dag en rookt 2 pakjes sigaretten per dag, vind het heel erg. maar ik kan er niks aan doen. Hij reageert vaak boos op mij en de kinderen, niet altijd maar het komt wel vaak voor. Is dit een reactie op de alcohol. Is hij alcohol verslaafd? Zal ik een afspraak maken met een deskundige? Graag uw mening. Mijn man mag dit nog niet weten. Alvast bedankt.

Mijn man is verslaafd aan alcohol, al jaren en ik laat het gewoon toe. Hoe kan ik dat nou doen, gezonde vrouw, moeder van drie lieve kinderen, maar volgens mij kan ik niet anders. Heb al zoveel geprobeerd maar ben bang. Bang voor mijn gezin om die uit elkaar te laten spatten, bang dat als mijn man alleen komt te staan het veel slechter met hem gaat, bang om alles te verliezen, bang voor onze mooie huis, bang om mijn finacieele positie op te zeggen. Dus we gaan gewoon door. Wat ben ik een egoist, maar ik ben degene met mijn kinderen die de klap krijgt want hij verdient goed en ik kan ons niet onderhouden. Waarom doet hij ons dit aan, hij doet alles stiekem en zegt tegen iedereen, zelfs tegen de dokter, familie, psycholoog en politie, dat hij niet drinkt. Hij is bij de AA geweest en zelfs daar besoddemieterde hij de boel. Hij kan zo mooi praten maar hij heeft zelfs geen vrienden, helemaal niks. Ik begrijp het niet meer en weet niet hoe ik mijn gezin draaiende hou. Ja met humor en er voor de kinderen te zijn. Ook ga ik wel eens uit met vriendinnen om even te ontsnappen maar dan niet met een gerust hart. Het lijkt wel of ik met alles wat ik zeg of doe hem voedt om weer boos te worden of dat hij weer gaat drinken. Het is nu half 5 in de ochtend en ik werd wakker om mijn hart even te luchten. Natuurlijk kan ik weer naar mijn familie gaan maar daar schiet ik niks mee op want helpen kunnen ze niet en op het laatst schaam je je om er over te praten want je hangt wel de vuile was buiten. O ja hoor iedereen weet het van mijn man en vragen ook hoe het gaat en dan zeg ik maar het gaat goed. Zelfs de kinderen merken het en lachen hem uit als hij weer is aangeschoten, het doet hem niks of wel?? Ik krijg het er niet uit en niemand anders ook. Hij maakt alles kapot. "O ja ik stop, kijk eens hoe goed het gaat, ben al een week van de drank af en voel me beter", maar dan pats over en daar gaat hij weer. En waarom?? Moet zeer alert blijven en zijn om ervoor te zorgen dat hij niet de auto pakt, want ook dat is al gebeurd met een ongeval als gevolg. Hoe houd ik de boel bij elkaar en ga ik ervoor zorgen dat ik van mijn mannetje hou????? Weet jij het???

Goed gedaan Maarten, daar begint de weg naar herstel.. Misschien wel de belangrijkste stap uit je leven, je ERKENT dat je verslaafd bent. Nu hoor ik andere misschien denken, wanneer ben je verslaafd aan iets? Het antwoord is simpel en duidelijk, als je dagelijks leven eronder gaat lijden ben je verslaafd! Meer moet dat niet zijn. Maar je gaat een lange weg, vol valkuilen. Valkuilen die je gaat ontdekken, je leert je eigen onder de loep te nemen.. en dat is zeer zwaar.. een spiegel voor je eigen houden en zien wie je werkelijk bent, zonder drank en drugs. De weg naar de top is zwaar vergis je daar niet in, maar, de top is wel de uitweg naar het leven dat je kunt gaan leiden. Ik wens je heel veel succes, en misschien een ander die dit leest, het is nooit te laat om hulp te zoeken.. En hou je netwerk van mensen (familie, vrienden) die niets met drank en drug te maken heeft in ere.. je heb ze tijdens en na je behandeling heel hard nodig..

Ik ben zelf verslaafd drink zo'n 12 tot 18 bier per dag... En daarbij rook ik ook nog eens 2 gram wiet.. En als het echt niet gaat bijvoorbeeld op mijn werk grijp k naar de speed om de dag door te komen..
Ik ben 2 weken geleden tot de conclusie gekomen dat het nu echt niet meer gaat.. Ik kom bezopen op mijn werk , en thuis gaat het ook niet meer ..Dus ben k hulp gaan zoeken...
Het heeft wel 14 jaar geduurd voordat ik eindelijk die stap heb genomen..je steld het uit omdat je je geen leven zonder drank drugs voor kan stellen het is heel moeilijk .. Ik denk dat het stoppen echt uit jezelf moet komen.. Ik zie al veel langer dat het niet goed meer gaat , maar als iemand erover begon werd k of kwaad of zij dat het wel meeviel , en dat is puur omdat je bang bent te stoppen.. Ik erken het nu wel en ik ga ervoor knokken .. K word volgende week voor onbepaalde tijd opgenomen en hoop dat k eindelijk weer verder kan leven..

Laten we even duidelijk zijn, verslaving in welke vorm dan ook is een ziekte.
Met dit oogpunt moet je de verslaving bekijken.
Men noemt zich pas verslaafd als het dagelijkse leven eronder gaat leiden.
Dus je komt te laat op je werk, laat andere bellen om jouw in te dekken.
Nooit verwijten maken naar de verslaafde toe, hij of zij kan daar niets aan doen, meestal na het innemen van de drank schamen ze zich ervoor, omdat ze dit als een falen beschouwen.
Ze hebben ook een mindere waarde naar zichzelf toe.
Een verslaafde die blijft ontkennen dat hij of zij een probleem heeft, zit nog in de ontkenningsfase, wat hulp van buitenaf heel erg moeilijk maakt.

Hallo graag wil ik reageren en hoop ik op antwoord.. Het valt mij op dat mijn man de laatste 3 jaar steeds meer is gaan drinken. Wij zijn nu 7 jaar getrouwd en daarbij komt dat zijn biologishe moeder alcoholist is.. Nu hebben mijn man en ik de laatste tijd veel woorden en weet ik het even niet meer. Stel ik me echt aan en heeft hij gelijk dat ik het verkeerd zie? Hij drinkt 4 halve liters op 1 avond. Hij drinkt bijna elke avond. Maar de laatste tijd valt me op dat hij verandert. Hij praat met dubbele tong en om de kleinste dingen wordt hij al boos. Voor 2 weken terug leek er een doorbraak te komen en zei dat hij merkte dat hij anders werd door het bier drinken en mij en de kids niet kwijt wil raken. Nog geen half uur later gaat hij naar de winkel en wat heeft hij gehaald? bier!! Ik voelde me dus echt niet serieus genomen. Nu is er weer een woordenwisseling geweest en heb maar besloten op de bank te gaan slapen. Mijn tranen rollen over mijn wangen. Wat kan ik doen? Nu zegt hij weer het tegenovergestelde als de vorige keer en vind dat ik zeur. Uit boosheid heb ik de resterende 4 blikken bier in de prullebak gegooid en de flessen alcohol van mij (die al een jaar, sommige zelfs langer, in de kast staat krijg ik kado van hem maar ik drink haast geen druppel acohol). De reden dat ik fel reageer is dat een hele goede vriendin van mij is omgekomen door een alcoholist die de verkeerde rijbaan op reed. Mijn man reed ook met alcohol op. Ik ben heeel duidelijk geweest dat ik dit niet wil zien en al helemaal niet met mijn kids in de auto. Dit doet hij gelukkig niet meer. Mijn man drinkt niet stiekem (voor zover ik dat weet). Is hier nu sprake van verslaving? En wat kan ik doen. Weet wel dat ik op deze voet geen 5 jaar nog langer met hem kan leven. Ik voel me verwaarloosd door mijn man. Hij belooft zoveel maar er komt niks uit. Ik ben heel erg verdrietig wil hem graag helpen maar weet niet hoe..

Hoi, sinds 15 maanden ben ik weduwe. Mijn man is overleden aan zijn alcoholverslaving. Ik zag het gebeuren.Hij niet. Ik heb geroepen, getierd, geluisterd, gepraat, weggegaan, teruggekomen....het hielp allemaal niks. Hij is wél naar de AA geweest, maar stopte er al snel mee. Hij dronk sindsdien steeds meer en meer. Hij at niet meer zoveel, werd mager en zag er grijs en grauw uit. Hij kwam weinig nog uit huis en verloor vrienden en familie hierdoor (ik ook trouwens). Al met al was hij nooit agressief. Niet verbaal en niet lichamelijk. Hij was altijd liefdevol en had respect voor mij en onze kinderen. Ik barst van de schuldgevoelens en heb de indruk dat ik niet genoeg voor hem heb gedaan. En ik ben heel erg op zoek naar andere weduwen die niet blij zijn dat hun alcoholistische echtgenoot is overleden. Die hem elke dag nog missen en verdriettig zijn om wat de alcohol hen heeft weggenomen waar ze het meest van hielden: hun man. AUB,wie reageert?

Ik werk bij een organisatie die mensen met een stoornis helpt om weer sociale contacten op te bouwen en zo heb ik een vrouw leren kennen die psygisch niet in orde is en ze grijpt steeds weer naar de alcohol als ze down is. Dat doet mij echt verdriet omdat het echt een goede vrouw is maar als ze gaat drinken weet ze niet meer wat ze doet. Ik heb vaak met haar gepraat en vaak aangegeven dat ze geen alcohol meer moet drinken. Ik wil haar echt heel graag helpen maar ze pakt mijn hulp niet aan en ben bang dat ze alles kwijtraakt als ze zo doorgaat. Ik heb het al een aantal keer geprobeerd en ze zegt dat ze beter haar best zal gaan doen maar valt steeds weer terug in haar oude gedrag. Ik ben echt radeloos, is er iemand die mij kan vertellen hoe ik dit probleem het beste kan aanpakken zonder dat zij het gevoel heeft dat ik haar claim of controleer??

Mijn man heeft de ziekte van korsakov.Hij was jaren alcohol verslaafd en daar is dan ook nog een pillenverslaving bijgekomen door een herniaoperatie in zijn rug.Daardoor leeft hij nu al 17 jaar met pijn.De laatse grote black out heeft dedokter de diagnose van korsakov gesteld.Een slag in het gezicht.Na 9 jaar zonder drank,god zij dank,maar wel nog steeds een beetje veel aan pillen is ons leven drastisch verandert.Het word er niet makkelijker op en hier in Belgie kennen ze bblijkbaar deze ziekt niet.Hij heeft er altijd mee gelachen dat bij iedere black out een aantal hersencellen afsterven.Nu zitten we met de gevolgen.Het is niet gemakkelijk.Ik ben blij dat hij de drank volledig heeeft afgezworen .Hij gaat iedere dag op cafe zijn colatjes drinken:zijn nieuwe verslaving.Het is niet alleen de drank maar ook het niet eten die deze ziekte voortbrengt.We moeten ermee leren leven zeggen de dokters maar zij weten niet hoe moeilijk het is.Ik kan uren doorgaan wat alcohol met mijn man heeft gedaan.Hij is nu 50 maar soms heb ik het gevoel dat hij stukken ouder is .

Sommige mensen weten blijkbaar niet dat alcohol een HARDDRUG is..........