Gezondheidsplein.nl

Verschrikkelijke instantie...heeft mij nog nooit enige stap vooruit geholpen.deze mensen zijn zeer on-professioneel. Ze lieten me gewoon naar huis gaan na 3 zelfmoord pogingen..ik smeekte om hulp - bescherming omdat ik me zelf vanalles aandeed..maar dir deden ze af als aandacht trekken...Het had zo kunnen gebeuren dat ik eruit was gepiept...ze gaven me zelfs tips hoe ik het wel succesvol kon doen...pillen cocktail want alleen 40 pillen seroxat zou niet werken...wat een zooitje daar

Seksueel misbruik komt veelvuldig voor in de psychiatrie, ook bij het RiAGG. Geschokt wordt er gereageerd op de schandalen in de kerk. De verhalen uit de psyhiatrie zijn nog schokkender. Mensen eerst gek maken met pillen en ze vervolgens seksueel misbruiken, hoe laag bij de grond kun je zijn Klacht indienen? Weinig nut. Gek ben je voor het leven en je wordt toch niet geloofd.

Ze denken op afstand, als iemand naar hun zin maar even te vlug spreekt dat die \'hulp\'nodig heeft en meer van dat soort ongenuaanceerdheden. De medicatie die verstrekt wordt bevat drugs die aanzetten tot geestelijke stoornissen waaronder geweld, moord en zelfmoord. Naar tekorten en haperend organisme wordt niet gekeken. Ik ben het daarom eens met de velen die de riagg onproffesioneel vinden,en wel op medisch gebied.. Wie meer weten wil kijke www.antipsychiatrie-startpagina.nl

Ik vind jullie reakties wel erg somber allemaal. Het valt alleen wel op dat als er iets niet goed is dat alleen die mensen schijnbaar reageren. Maar dat is altijd op sites waar je je menig kan uiten. Als het goed met iemand gaat, zie je die niet op het internet snuffelen of zijn of haar kwaal erbij staat. Ik wil laten weten dat ik de hulpverlening lang geleden welliswaar, ontzettend goed vond. Ik zat toen erg in de put, maar kon bijna 24 u per dag bellen als ik vond dat ik dat nodig had! Ik werd gehoord, geholpen door naar me te luisteren. Ik kreeg wel medicijnen toendertijd maar dat was ook wel nodig. Ik ben er sterker van geworden en was erg blij met de hulp. Ben er mede door de bijstand van het Riagg, toendertijd nog echt Riagg, doorheen gekomen en eruit gekomen! Ik heb van iemand anders laatst ook vernomen die het even helemaal niet meer zag zitten, opgenomen is geweest, een jaar lang begeleiding heeft gehad van het GGZ en is er helemaal bovenop gekomen! Tuurlijk zal er heus wel eens wat zijn, maar de zorgverlening is aan banden gelegd. Daar is het personeel alsmede de klant, jij dus, de dupe van. Je kunt dat soort zaken niet het GGZ de schuld van geven. Zelf aan de bel trekken omdat je vind dat je gehoord moeten worden is altijd goed. Respect van beide kanten blijft wel prioriteit. Ze zitten er voor jou! Je kunt echter niet verwachten dat met 1 gesprek alles over is. Men vergeet 1 ding hier, iedereen die hier zijn gal alleen maar spui\'d, je moet het wel ZELF doen! Willen! Dat betekend ook in de spiegel kijken en zeggen dat je openstaat voor advies! Niet alles gelijk wegduwen van oh hun dit en dat en zus en zo.. Als je verder wilt komen, zul je door de zure appel heen moeten bijten en ook jezelf moeten aanpakken.

Toevallig ben ik aan het surfen op internet en kom ik deze site tegen. Mijn broer had na jaren wikken en wegen eindelijk hulp gezocht. Hij is nu 40 jaar. Toen hij eenmaal een psycholoog bij het Riagg had, toen vertelde hij mij dat hij maar 15 min had gesproken met de psycholoog. Ik vroeg hem waarom dat was. Mijn broer legde mij uit dat hij namelijk 3 kwartier te laat was gekomen, de psycholoog. De volgende afspaak die hij had, zei de psycholoog.. \"ik merk dat je er alles aan doet om vooruit te komen\". Mijn broer zei dat dat juis NIET zo was. Dat hij juist de hele boel voor de gek houdt en grote motivatieproblemen heeft. Opnieuw werd een afspraak gemaakt en kwam de psycholoog te laat. Mijn broer is niet meer teruggekeerd. Ik kreeg van hem het verwijt dat ik hem geadviseerd had ernaar toe te gaan..dat hij dat uiteindelijk gedaan had...maar niet geholpen werd. Nu blijft mijn broer nog met ernstige problemen rondlopen terwijl wij met man en macht proberen passende hulp voor hem te halen. Mijns inziens moet het RIAGG radicaal omgegooid worden. Laat de klanten maar aan een klanttevredenheidsonderzoek meedoen, waarvan de gegevens direct gezonden wordt naar de zorgverzekeraar. Ik denk dat er dan wel degelijk heel wat verandert. De cijfers liegen er niet om.

Voor iedereen die klachten heeft over instelingen in de GGZ. Voor individuele klachten (dus klachten die over jouw behandeling of bejegening gaan) kun je terecht bij een Patiënten Vertrouwenspersoon (PVP). Die zijn onafhankelijk en in dienst van de Stichting PVP in Utrecht (www.stichtingpvp.nl). Alle instellingen hebben vertrouwenspersonen en die zijn er voor de cliënten. Dat is wettelijk verplicht. Voor collectieve klachten (dezelfde soort klachten van een groep cliënten) kunnen cliënten in de GGZ terecht bij Cliëntenraden, dat zijn wettelijk verplichte medezeggenschapsorganen bestaande uit(ex)cliënten die de belangen van cliënten als groep behandelen. Zij houden zich niet bezig met een individuele case, maar proberen beleid te beïnvloeden, zoals bijvoorbeeld het op de agenda zetten van wachtlijsten of meebeslissen over nieuwbouw. Cliëntenraden kampen landelijk met een tekort aan raadsleden én zoeken allemaal contact met hun achterban. Dus laat niet alleen je berichtje hier achter, maar zoek de PVP-er en de Cliëntenraden van je instelling op. Die doen er iets mee!!!

Ik ben 23 jaar op mijn 7e leeftijd zijn mijn ouders met mij naar het Riagg gegaan en weet je wat ze deden ik moest naar een kamer waar een hele berg speelgoed was in een kast echt van alles van puzzels tot poppen noem maar op... ik moest maar de cowboy pistool pakken van de hulpverlener....en een week later verwijte me moeder mij dat ik gezegd had dat ik me moeder wel wou dood schieten HALLO EEN KIND VAN 7 IK WEET 100% ZEKER DAT IK DAT NOOIT HEB GEZEGD IK WOU NIE EENS MET DIE PISTOOL SPELEN IK WOU MET DE POPPENKAST MAAR DAT MOCHT NIET.

Ook ik kan me alleen maar volledig aansluiten bij de slechte ervaringen met het Riagg. Na een paar maanden riagg heb ik drie verschillende therapeuten gezien en zijn we nog geen stap verder. Als je nog niet gek bent voordat je hier behandeld wordt, ben je het erna wel. Je bent niets anders dan een projectje waar af en toe even aan gesleuteld wordt.
Hoe is het mogelijk dat zo\\\'n ontzettende rukinstelling waar je niets anders bent dan een nummer wel vergoed wordt door de zorgverzekeraar en een gespecialiseerde instelling/behandelaar niet?!

Kortom; welkom bij de hel die het Riagg heet.

Slechte ervaringen. Veel vooroordelen

ik ben het helemaal eens met pris ze doen bij de riagg geen ene fuck. dit zijn mensen die zelf hulp nodig hebben. ze praten je van alles aan stoppen je vol met medicijnen en als je een weerwoord hebt dan beeindigen ze de behandeling of je wordt overgedragen naar een andere psyg.ze hebben geen idee hoeft het voelt of begrijpen het niet. en als je dan een keer boos wordt om een opmerking ben je gelijk agressief. een zootje is het bij die instansie.begrip homaar wel vooroordelen daar zijn ze goed in en je een stempel te geven. fuck off met de hele dimence gebeuren, een stelletje koekebakkers zijn het zonder gevoel voor hun vak.

ja soms doen ze wel goed werk het riag maar zelf kan ik het ook als heel beklemmend ervaren : bij mij staan ze drie keer per week aan mn deur om me zogenaamd te helpen dan voel ik dat zo als een gebed zonder einde : vaak zijn ze helemaal niet aardig en oja het zijn mijn type mensen helemaal niet ( flair en viva lezeressen ) ja dan moet ik zo mn deur open doen want als ik daar geen zin in heb en ze laat staan dan gaan ze heel zenuw achtig doen maar mn huis ja .... die voelt een beetje aan als een kantoor waar ik wekelijks mensen van het riag moet ontvangen ik kom er niet van af : dat lukt me niet en dan voelt het alsof ze me in een soort wurggreep hebben elke week komt er ook iemand anders langs en sommige daarvan ja...die vinden me ook een vies persoon ..... ( ja ha ha ik vind dan op mijn beurt het ook een lelijk mens maar ja...ze staan dan wel bij je binnen en ja...een normaal mens die heeft een keuze wie hij in zijn huis nu wel of niet toelaat )

ik niet echt te vrede het heet nu geen riagg meer al nu 3 keer van naam veranderd maar de hulp die vraag krijg je niet medicijnen geven lost het probleem niet op daar zijn ze makelijk in zou veel kosten kunnen besparen aan medicijnen en minder zelfmoord of zelfmoordpoging geef ons de hulp die we nodig heeft niet met medicijnen als je in goede tijd gebruik je minder medicijnen hou je mecijnen over en als het dan niet mee zit of ergebeurt iets dat je niet gelijk sereus genomen laat ze zelf hun kind kwijt zijn al heb je ordeline ben je geen slechte moeder laat dat eens doordringen en niet iedereen is het zelfde ben een 3 maanden me kinderen kwijt geweest en 1 keer 8 maanden na dat me ex me dochter mee nam weet je wat er door een moeder heen gaat niet weet waar het kind is of leeft dan krijg je ineens na 8 maanden terug was erg blij maar nooit goeie hulp gekregen nu nog niet alleen maar geldklopenrijen

Het RIAGG de pillenmaffia van Nederland. RIAGG Hoofddorp veranderde naam in Geestgronden en GGZ in Geest. Marketingles 1; een betrouwbare organisatie verandert nooit zijn naam. Conclusie; zij zijn onbetrouwbaar. Tekst aan de muur in Hoofddorp; een vrouw naar de zee. Conclusie; mensen in de war brengen, zodat wij ons baantje niet verliezen.

Ook ik heb zeer slechte ervaringen met het RIAGG. Ik begin me totaal machteloos te voelen. Goede hulpverlening wordt niet vergoed en daardoor kan dat RIAGG maar doorgaan met deze machtsspelletjes en het voortdurend maken van fouten. Ik heb een hulpverlener waar ik alleen maar strijd mee moet voeren, dat ik er echt zo langzamerhand aan onder doorga. Door de bureaucratie daar krijg je ook steeds weer een ander. Door een eerdere hulpverlener ben ik naar een assertiviteitscurus gestuurd. Best wel wat van opgestoken. Bij het RIAGG zelf mag je echter niet voor je eigen belangen op komen. Net als je denkt dat je iemand een beetje kunt vertrouwen, is er weer een reorganisatie. Mijn grootste trauma is op dit moment het RIAGG. Naar jouw kant van het verhaal luisteren ze niet. Ze trekken hun conclusies op basis van wat ze uit boekjes halen en zetten dat in dossiers die door iedereen gelezen worden.Privacy wordt niet gerespecteerd. Ik heb al een aantal keren meegemaakt dat hulpverleners bij de koffie-automaat in de wachtkamer over andere patienten spraken, waar ik bij was. Totaal onprofessioneel dus. Vanaf het moment dat ik daar achteraf kwam, heb ik de gesprekken altijd maar oppervlakkig gehouden. Dat helpt niet echt. Dat ieder mens een ander verhaal heeft en een andere achtergrond dat past niet in hun boekje. Laatste gesprek; als ik het er niet mee eens ben, dan moest ik maar een klacht indienen. Briljant idee een klacht indienen. Wat heeft dat voor zin? Een instantie als het RIAGG valt zijn eigen hulpverleners toch niet af en zij kunnen zich altijd beroepen op hun beroepsgeheim. Jouw privacy schenden is verder geen probleem voor ze. Ik zou zo graag een goede hulpverlener vinden, waar ik wel de problemen mee kan bespreken. Bij het RIAGG vertrouw ik echt niemand meer. Weet iemand een instantie of goede hulpverlener in de regio Amsterdam die wel naar je luistert en die vergoed wordt door de zorgverzekeraar. En ook wat geduld heeft. Ik ben door het RIAGG zo in een hoek gedrukt, dat het me echt moeite zal gaan kosten om ooit nog een hulpverlener te vertrouwen.

Ga nooit naar het RIAGG. Deze mensen zijn zelf knettergek. Ik ben zes jaar bij dat stelletje idioten voor schizofrenie behandeld en volgestopt met pillen, die mij ook lichamelijk zo ziek gemaakt hebben dat ik nooit meer volledig kan functioneren in de maatschappij, met dank aan dat kut RIAGG. Ik heb te lang gewacht, maar als het RIAGG een diagnose stelt, vraag altijd een second opinion aan. Ik blijk dus helemaal geen schizofrenie te hebben. Overigens mogen Seroquel en Zyprexa in de Verenigde Staten niet meer voorgeschreven worden, maar het RIAGG weet hoegenaamd niets van de zeer ernstige bijwerkingen. Na een uitzending van Netwerk over het gevaar van de medicijnen heb ik ze allemaal in de vuilnisbak gegooid zonder overleg met het RIAGG. Afbouwen is dus ook nergens voor nodig. Die pillen zijn voor het RIAGG een machtsmiddeltje. Toen ik na een half jaar vertelde dat ik geen mediciinen meer slikte, waren ze zo kwaad dat ze me niet meer wilden helpen. En dat is uiteindelijk mijn redding geweest. Ik kom nu bij hulpverleners waar ik een mens ben en geen dossier en waar ik een eigen mening mag hebben. Het RIAGG is pillen slikken en je bek dichthouden en vooral geen eigen mening hebben. Waarom worden dit stelletje gekken niet eens aangepakt. Hoeveel mensen lopen er nog meer rond met een diagnose van een ziekte die ze helemaal niet hebben

ik was eerst naar de jeugdzorg gegaan omdat ik stemmen hoorde maar ook ten onder ging aan het blowen en drinken maar ook PTSS had maar daar was ik mezelf niet bewust van omdat ik steeds maar mijn problemen weg blowde en zuipte werd doorgestuurd naar de RAGG nichten kanker zooi en moest pillen slikken volgens mij zitten deze kanker lijers ook achter dat hele lover boy SHIJT en probeerden ze mijn zusje in te palmen en mij een joint stike idiote piloot te maken GA nooit pillen slikken maar stop gewoon met alees wat slecht voor je is en zoek echte vrienden want ze laten je helemaal weg rotten in de psychiatrie maar ze krijgen je toch nooit gek anders sla ik ze in elkaar met een deck

het riagg is echt prut 13 jaar ontkenning door spv er dat iki GEEN borderline heb het is ongelovelijk is baaaaaal van de riagg

ik schrik me een ongeluk als ik dit lees.wat doen we hieraan.

Ik heb zelf hele goede ervaringen met de psychotherapeuten van het ggz. Vaste afspraken en al ruime tijd dezelfde peut, die ook echt klaarstaat wanneer nodig en ben nooit zomaar in een hokje gestopt. Ben dan ook bij behandelaars belandt met verstand van zaken en experts op hun gebied. Echt super dus. De psychiaters en psychologen die er werken vond ik een stuk minder; ik stuitte op foute medicatie en onbegrip. Ik denk dat je een peut moet vinden die je kunt vertrouwen en ik denk dat het per instantie verschilt hoe er gewerkt wordt. De reactie hieronder vind ik nogal bot.. sommige mensen hebben geen baat bij een korte behandeling en proberen juist te leven door in therapie te gaan. Weet jij veel wat die persoon heeft meegemaakt dat hij/zij al 6 jaar lang in therapie zit?? Een tip voor degene onder mij is dan ook: Wellicht even een afspraak maken bij een psycholoog als je zo gefrustreerd bent en je woede op anderen uit? Misschien heb je zelf ook wel 6 jaar nodig om weer te kunnen leven ;)

Hoi Ersh-Cloudy, Gaat zeker goed bij eht RIAGG als je er al 6 jaar loopt. Enk je niet dat je na 6 jaar hulp een klein beetje zonder moet kunnen. Mijne rvaring si dat hetRIAAG mensen neit beter maakt en ut jou verhaal bljtk dat maar weer. 6 JAAR??? Ga gewoon leven verdomme

mijn moeder is al 3 jaar in behandeling bij riagg amsterdm osdorp. ze hebben in dez jaren allerlei medicijnen gegeven. omdat ze alleen zei dat ze geesten zag. haar ouders waren overleden en zij heeft toenhun geest in haar kamer gezien zoals de meeste mensen dat kunnen. ze was er erg van geschrokken dat ze een geest zag en wilde niet meer met licht aan slapen. ze kreeg op een dag ruzie met de buurvrouw omdat ze steeds zoveel lawaai maakt met van alles en nog wat. de politie werd gebeld en de buurvrouw en haar vrienden waren daar aanwezig en zeiden dat mijn moeder haar had geslagen. zonder enige twijvel namen ze mijn moeder mee en sloten ze haar op in een inrichting. omdat de buurvrouw zei dat ze gek is. doordat mijn moeder al behandeld werd via haat huisarts om weer normaal te leven zonder geesten zagen de agenten haar rapport erover. ze dachten nou ze is gek. mijn moeder werd in de kliniek valeruis gestopt in amsterdam. ze kreeg allerlei medicijnen, en werd met de dag stijver ze leek wel een robot, en iemand die gek is. ze werd na een tijdje naam huis gestuurd en aangemeld bij riagg amsterdam osdorp. ze kreeg daar allerlei medicijnen door elkaar. TOT HUN VERBAZING ZAGEN ZE EN WIJ DAT HAAT MOEDER MOND HELEMAAL DICHT KLEMDE ZE KAN NIET MEER PRATEN EN HAAR MOND OPEN DOEN. ZE WISTEN ZICH GEEN RAAD EN WISTEN NIET HOE DAT ZO IS GEKOMEN. ZE WERD STEEDS MAGERDER EN MAGERDER. na een paar maanden kreeg mijn moeder borstkanker dat waarchijnelijk was veroorzaakt door al die medicijen. haar borst moest eraf. ze kreeg gemocuren haar haar viel al en ze werd steeds magerder door dat haar mond nog dicht was geklemd. door dat ze nu geen medicijnen meer krijg wordt ze steeds psygiser met de dag. ze praat en lacht in haar zelf en zegt een heleboel bizare dingen. RIAGG AMSTERDAM ORDORP HEEFT HAAR EEN BOTOX LATEN DOEN IN HAAR GEZICHT ZODAT HAAR MOND WEER OPEN KON. HET HIELP HELAAS NIET. ZE ZEGGEN O DEZE AARDE ZIJN ER 3 MENSEN DIE DEZE AANDOENING HEFTGEHAD. HET GAAT VAN ZELF WEER OVER. TOT DE DAG VANDAAG IS HAAR MOND DICHT. ZE DRINKT UIT RIETJES ALLES DUS PUREREN. HET RAARSTE VAN AL IS DAT HAAR MOND AFENTOE EVEN OEN GAAT HOOGUIT EEN UUR OF 2. EN DAN GAAT HET WEER DICHT, om haar zelf te helpen met haat mond open te huoden heeft ze spatels gekregenm helpt niet. ze schrijft alles op voor ons of probeerd binnendsmond te praten. ze word er heel vaak gek van en word boos op een ieder. ik vind het heel erg dat de riagg er gewoon niet mee zit met wat ze haar hebben aangericht. mijn moeder gaat steeds achteruit. ik heb mij al voorbereid dat ze haar leven een dag zal opgeven en begrijpelijk. dit is de helf van mijn verhaal. mijn moeder en wij leven echt in een hel door riagg en hun wonder medicijn.

Ik heb persoonlijk een negatieve ervaring met riagg. Mijn verwerking van problemen werd overgeslagen, zelfs werden de problemen als ik ze toch ter sprake bracht van tafel geveegd met:o dat heb ik al zo vaak gehoord dat dochters zeggen dat hun moeder niet van hen houd, en als ik ze hier samen op spreekuur heb zeggen ze altijd ik hou wel van je. En de therapeut ging over zijn weekend vertellen, nou wat boeit mij dat, daar kom ik toch niet voor? Het was ook een oude sok die volgensmij hard aan zijn pensioen toe was!

mijn man en ik lopen bij het riagg voor zijn psychoses.ik had nooit klachten omdat wij altijd de juiste personen hadden getroffen. sinds een jaar zitten wij(in osdorp) bij ene paul en ik heb nu al een hele tijd een naar bijgevoel over hem. ik vermoed dat hij mijn man zijn dossier nooit gelezen heeft en hem adviezen geeft die werkelijk nergens op slaan.ook is opeens ons huwelijk ter sprake terwijl daar niets mis mee is. mijn man heeft een geldverspillingsdrang erbij gekregen en ik knok me een versuffing om hem daar van af te krijgen. iedere keer als ik zeg dat hij voor de 10 keer in een jaar tijd wederom een nieuwe telefoon wil kopen krijg ik te horen van paul dat het zijn geld is en dat hij ermee mag doen wat hij wil. met martin,onze vorige geestelijk ambulant medewerker,hadden we nooit problemen.hij sprak mijn man hierover aan en vroeg hem waarom hij met alle geweld steeds het nieuwste van het nieuwste moet hebben.ik ben bang geworden dat paul hem zodanig weet om te praten dat hij mij verlaten wil.ik heb aan mijn man gevraagd of hij achter mij wil staan en we volgende keer een andere medewerker gaan aanvragen.het liefst zou ik helemaal bij het riagg weg willen en ergens anders naar toegaan.maar waarheen dan?

hah de leukste die er werkte was een bejaarde van rond de 65 jaar, een psycholoog, die gaf adviezen zeg, een soort vader figuur was ht, als je zijn adviezen opvolgde kon je beter mteen een touw pakken en je ophangen hij keurde vrienden van ons af, bemoeide zich met een toch al broze relatie met een zoon van mij en maakte die relatie helemaal kapot, mijn zoon en ik zijn nu levenslange patienten.

het riagg is zondermeer een zeer slechte instelling, mij hebben ze nooit geholpen en wilden dat vlgs mij ook niet, k werd afgewezen, ze wilden zich niet in mijn problemen verdiepen en brachten me tot zelfmoord ,door verkeerde adviezen van een aan huis-psycholoog van deze kutinstelling, dankzij veel vrienden en een krachtig innerlijk is dat nog niet gebeurd.

Ik ben nu onder behandeling van RIAGG-adhesie.(locatie Almelo). En ben daar eigenlijk wel heel blij mee ! Ik zie dat als een kans om na jaren, eindelijk aan mezelf te kunnen werken. 'k vind het jammer dat hier zoveel negatieve dingen staan. Het is niet makkelijk om in therapie te gaan en een "klik" met je behandelaar te ontwikkelen. Die had ik in het begin namelijk helemaal niet, heeft ook langer dan 6mnd geduurd, voordat ik hem uberhaupt iets durfde toe te vertrouwen. Het gaat met vallen en opstaan van beide kanten !. Wees eerlijk naar je therapeut en durf aan tegeven waar je mee zit! Het zijn nu eenmaal geen helderzienden! hier is veel kracht voor nodig en je moet jezelf te rade gaan in hoeverre je ook daadwerkelijk open staat om hulp te ontvangen ! (want dat deed ook ik in het begin niet!) Nu ben ik dus blij dat ik er loop, en ben in overleg hoe nu verder te gaan (wel of geen intensievere therapie etc.) En ben eindelijk akkoord gegaan om me te laten testen. je krijgt dan misschien wel een stempel, maar ook daar heb je zelf hand in, hoe je er zelf dus mee om gaat! en ja, soms moet je blijven aangeven dat je je ergens niet prettig bij voelt ! Maar dat zijn dingen die je voor een deel zelf in de hand kunt hebben ! en het heeft nu eenmaal vaak tijd nodig! En gelukkig ken ik meerdere mensen die er positief over zijn! Zo kan het dus ook :)...

Ik ben jaren onder behandeling geweest van het vm Riagg in Amsterdam Osdorp. Heb er zelf heel veel van geleerd, ze stonden altijd voor mij klaar. Ik heb een hele goede vaste therapeute gehad, vele jaren lang dezelfde. Van levensbelang voor mij. Het is ook wel zo hoe graag wil je van je klachten af denk ik. Als het niet klikt met een therapeut bespreek dat dan en vraag een ander. Veel sterkte allemaal!!!

Hallo, ik ben anke en heb net even een aantal verhalen gelezen over het riagg en het meerdere deel is erg negatief. Dit begrijp ik ook, want heb er zelf ook erg slechte ervaringen mee gehad en de wachttijden zijn ook ongelofelijk lang. Mijn eerste ervaring was erg slecht. Ik was 12 en mijn moeder had net zelfmoord gepleegd, wat voor mij een heel groot verlies was want ze was mijn engel. Maar toen dat net gebeurd was, moest ik eerst 3 maanden wachten op een eerste gesprek met een ook niet bepaald vriendelijke vrouw. Daarna weer een aantal maanden gewacht en toen kreeg ik iemand toe gewezen. Dit was een vriendelijke vrouw maar na 3 gesprekken met haar stopte zij met werken en zat ik weer maanden zonder iemand. Ja, af en toe een gezinsgesprek. Daarna ben ik uit huis geplaatst door de kinderbescherming en heb ik een half jaar bij mijn tante gewoond en heb alleen de laatste maand dat ik daar woonde hulp gekregen van het riagg, want moest weer op een nieuwe wachtlijst. Mijn tante kon het op een gegeven moment ook niet meer aan en ben toen in een crisis centrum voor 6 weken geplaatst, maar naar 6 weken moet je daar weer weg en als je dan nog nergens terecht kan moet je weer naar een andere crisis voor 6 weken. Zo heb ik 3 crisissen gehad op hele verschillende plaatsen in het land. Toen is er eindelijk een internaat gevonden. Daar heb ik 3 jaar gezeten en ben weer naar het riagg gegaan. Heb daar gelukkig een hele vriendelijke vrouw gekregen die me ook zeker heeft geholpen. Daarna ben ik op kamers gaan wonen en overgegaan naar het Reinier van Arkel in Den Bosch. Voor alle mensen in omgeving wil ik aanraden om hier naar toe te gaan. Het is voor jong en oud en je wordt hier super behandeld. Ze staan altijd voor je klaar. Het is ook een instelling van het ggz maar hier werken echt heel veel fijne mensen en het is goed georganiseerd. Ik hoop dat ik een aantal mensen hier mee heb geholpen. Mij heeft het in ieder geval veel geholpen. gr vlindertje

Ik heb mijn zoon gered van het RIAGG, er gebeurde gewoon niets. De jongen had een trauma door dat hij met een stiletto was aangevallen, ik gaf dit keer op keer aan men deed er niets mee. Het Riagg had per betrokken hulpverlener een andere diagnose, en natuurlijk pilletjes klaar voor hem. Het was wel duidelijk dat hij een angstoornis ontwikkeld had, daar voor geeft men medicatie die dus als bij werking heeft dat die juist angsten vergroot. Wat ik niet wist was dat de moeder de kinderen tegen mij aan het opzetten was, toen zij vertrokken was. Vertelde mijn zoon dit op een veel later tijdstip. Ik zag dat de hulpverlening totaal fout ging, zorg team school en anderen er om heen ik heb geeist dat alle hulpverleners rond te tafel gingen zitten. Dit hebben ze ook gedaan, ze moesten wel. Uiteindelijk op een later tijdstip na het vertrek van mijn ex, heeft een medewerkster van het RIAGG gerapporteerd bij de kinderbescherming, waar onder ze aangaf dat er meerdere malen groot overleg was geweest met alle hulpverleners omdat ze de situatie van mijn zoon zo zorgelijk waren. Deze medewerkster heb ik gelijk geconfronteerd met het gene dat ze beweerde, met haar leidinggevende er bij waar bij deze dame gelijk moest toegeven dat ik op het groot overleg had gestaan en dat er maar één keer een groot overleg had plaats gevonden wat door mij geeist was. Ik heb mijn zoon bij het riagg weg gehaald, bij een vrijgevestigd therapeut ondergebracht. Die begon gelijk met behandelen, in overleg met hem en de huisarts, die ook tgen de medicatie verstrekking was van het RIAGG net zo als de apotheker er volkomen tegen was. Nadat we hem bij het RIAGG weg hadden gehaald en zijn moeder vertrokken was kwam er een grote verandering. Iedereen kon een verandering bij hem waarnemen, hij is er nog niet helemaal. Maar het zijn nu nog een aantal kleine dingen, maar dat kan hij allang elf en heeft ongeveer ander half jaar bij de therapeut gelopen. En doet het nu een half jaar helemaal zelf. Ik heb een gesprek gehad met de directeur van het RIAGG over alles, hij kon zich helemaal vinden in mijn stelling dat het RIAGG een monopolie positie heeft binnen de geestelijke gezondheids zorg, dat alles volkomen vergoed word, bij een erkent vrijgevestigd therapeut krijg je het maar gedeeltelijk vergoed. Door dit heeft men een Monster gecreeerd, het RIAGG was voor ons een Hel. Door het RIAGG heb ik heel lang moeten vechten voor het welzijn van mijn zoon, omdat de rapportage pas is recht gezet nadat ivm met de scheiding de OTS vrijwel beeindigd was. Dan heb je het moeilijk met de instellingen die bij een scheiding betrokken raken Bureau Jeugd Zorg en de Raad van de kinderbescherming, uiteindelijk was men vol lof over hoe ik het met mijn zoon gedaan heb. De tweede verschrikking was natuurlijk bureau jeugd zorg, net zo erg als het RIAGG. Mijn ander kind dat wel bij de moeder is moest samen met moeder naar psychiatische hulp, van Bureau Jeugd Zorg. Dus op dat moment werd de OTS voor dat kind beeindigd, terwijl het tege overgestelde het feit is voor mijn zoon geen hulp meer nodig en gaad heel goed. Mijn zoon vat het voor hem zelf heel goed samen, wat hij denkt van het RIAGG. Liever Dood dan het RIAGG. Met een bijzondere dank aan het RIAGG en Bureau Jeugd Zorg, voor de school achterstand van ca 3 jaar die hij nu heeft door hun toe doen.

Ik heb vreselijke negatieve ervaringen met het RIAGG. Mijn partner ging met een paniekstoornis naar het RIAGG. De verpleegster adviseerde hem zich ziek te melden bij zijn werk, ook al was het zomervakantie en was er een grote reorganisatie waarbij zijn baan op het spel stond. Hij kreeg antidepressive en Rivotril mee naar huis en werd nog zieker. Vervolgens rapporteerde de verpleegster naar de huisarts dat hij ziek zou zijn van de huwelijksproblemen, maar hij had helemaal geen huwelijksproblemen. Ik zat er bij en er zijn nimmer huwelijksproblemen besproken. Hij had een paniekstoornis, maar dat werd niet erkend door de verpleegster van het RIAGG. Zij stond er op dat hij relatietherapie zou nemen. Hij werd helemaal gek gepraat door haar en werd opgenomen op de PAAZ. Daar kreeg hij nog 5 medicijnen erbij en elke dag echtscheidingsadviezen. Toen werd hij opgesloten op advies van zijn eigen psychiater. Dit allemaal naar aanleiding van een paniekstoornis waarmee hij zich meldde bij het RIAGG. Uiteindelijk verloor hij dus zijn baan, want zijn werkgever vroeg ontbinding van de arbeidsovereenkomst bij de kantonrechter. Hij kreeg 0,00 ontslagvergoeding bij 22 jaar dienstverband en prima functioneren voordat hij een paniekaanval kreeg. De echtscheiding ging niet door, want ik plaatste hem in een buitenlandse instelling waar hij herstelde van zijn paniekstoornis. Zijn baan is hij dus kwijt. Hij had nooit naar het RIAGG moeten gaan, want de psychiatrisch verpleegster welke hem moest behandelen voor de paniekstoornis, wilde hem helemaal afhankelijk maken van medicijnen en hulpverleners. GGZ zoekt klanten en houdt deze vast. Genezing is niet het doel. Het doel is zoveel mogelijk klanten te krijgen. RIAGG directeuren verdienen enorme salarissen. Toezicht op het functioneren van de RIAGG medewerkers is er niet.

Ik kan me bij de meeste mensen aansluiten, n.l. ik heb ook geen goede ervaring met de GGZ (RIAGG) Een veel te groot log apparaat, lange wachtlijsten, bureaucratisch, onpersoonlijk en in mijn geval ook geen professionele en geschikte gesprekspartner. Mijn vraag: wat gebeurd er met deze negatieve kritiek? Wordt hier door het ministerie onderzoek naar gedaan? Er wordt dus te vaak veel kostbare tijd en geld verspilt, waar niemand iets aan heeft, behalve de instantie zelf!

Via het riagg ben ik terecht gekomen bij addapt. Riagg kon me niet helpen maar ben wel blij dat ze me daar naar toe hebben gestuurd. Ik heb een dawngneurose en borderline, maar sinds ik bij addapt loop gaat het stukken beter!!

Het RIAGG heeft geprobeerd mij een incestverleden op te dringen, en heeft bij mijn toenmalige partner niet gezien dat hij leed aan borderlinesyndroom.

Hans zegt: Het RIAGG maakt mijns inziens één grote fout, d.w.z. er is een bepaalde stroming die zegt, dat je, door anders te denken, je gevoelens kunt beïnvloeden. Maar gevoelens zijn oneindig veel sterker dan gedachten. Gedachten komen voort uit gevoelens. We denken niet met onze hersenen. De hersenen zijn slechts een \\\"transformator\\\" die de ijle gevoelens omzetten in daden. Je b.v. lichamelijk rot voelen is een daad van de hersenen. Pillen slikken beïnvloedt de transformator, maar doet niets met de veroorzakende gevoelens.\r\n-------------------\r\n\r\nHans: Je bedoelt het waarschijnlijk wel goed, maar het is echt onzin wat je zegt, want je haalt twee dingen door elkaar. Nu vind ik dat allemaal prima (ben geen therapeut ofzo), maar kijk alsjeblieft een beetje uit met de stelligheid waarmee je bepaalde dingen verkondigt. Allereerst komen gedachten en gevoelens beiden voort uit de hersenen. De twee zijn soms moeilijk te scheiden: denk aan Damasio die Descartes \\\"ik denk dus ik besta\\\" heeft vervangen door \\\"ik voel dus ik besta\\\". Gevoelens en gedachten zijn beide gestoeld op basale neuronale processen. En ja: het een kan het ander beinvloeden. Met cognitieve gedragstherapie kan mensen geleerd worden anders tegen hun eigen interpretatie van situaties aan te kijken. Een simpel gechargeerd voorbeeld is een vrouw die het idee heeft dat iedereen haar lelijk vindt, niet mag etc. Op het moment dat de bakker een beetje chagerijnig kijkt, wordt dat persoonlijk opgevat. Zo\\\'n vrouw kan leren dat zo\\\'n bakker misschien wel al om 5 uur moest opstaan etc etc. Langzamerhand leert deze persoon dus alle negatieve interpretaties te vervangen door neutralere interpretaties. Zo\\\'n veranderend gedachtenpatroon kan dus wel degelijk invloed hebben op gevoelens. Een nog sterker voorbeeld is het zgn \\\'flooding\\\' waarbij mensen met een bepaalde fobie langzaam gaan wenen aan de spinnen, slangen waar ze bang voor zijn. Ze leren dus dat deze zaken ongevaarlijk zijn, zodat ze zich anders gaan voelen. Dit soort methoden zitten op de bron en verhelpen op een constructieve manier de klachten. Ik denk dat jij dit ook zal vinden. Maar let wel: Jij zegt dat een bepaalde stroming vindt dat denken gevoelens kan beinvloeden. In wat ik net heb beschreven, is dit precies wat er gebeurt en op een goede manier. Het omgekeerde (medicatie) gebeurt inderdaad veels te veel en jij haalt dit ook aan (alleen verkeerd). Dit wil niet zeggen dat zoiets af en toe wel degelijk allerbeste mogelijkheid is. Door bijvoorbeeld met medicatie verhoudingen van neurotransmitters te veranderen kan het affectieve systeem beinvloed worden. Dit is inderdaad soms \\\'lapwerk\\\': de oorzaak van de problemen wordt niet altijd goed aangepakt. Medicatie moet spaarzaam worden gebruikt. Maar soms is juist precies deze scheve \\\'hormoonhuishouding\\\' de oorzaak en is medicatie de enige oplossing. Bipolaire stoornissen kan je niet wegpraten. Mensen kan je leren er mee om te gaan, maar soms moeten ze naar de lithium kunnen blijven grijpen...\r\n\r\nEr wordt soms te vaak naar medicijnen gegrepen, maar dit heeft weinig van doen met de gedachte dat verandering van denken invloed kan hebben op je gesteldheid.

Ik ben nu momenteel ook bij het Riagg onder behandeling. Ik heb hele erge paniekaanvallen gehad naar aanleiding van langdurig ziek zijn zonder medische verklaring. Ik ging het huis niet meer uit , en als het echt moest (omdat ik weer naar het ziekenhuis moest voor onderzoeken) werd ik doodziek of viel ik flauw. Mijn therapeute wilde me aan een anti-depressiva laten beginnen. Nadat ik had gevraagd of het verslavend was vertelde ze me; nee, het is niet verslavend. Mijn moeder is doktersassistente en verbood mij om die pillen te nemen omdat ze dus hartstikke verslavend zijn!!! Nu heb ik op eigen kracht al een heel groot stuk van mijn paniek onder controlle, ik werk zelfs weer parttime. Nog steeds ga ik naar het Riagg omdat ik een enorm complex over mijn borsten heb. Ook omdat ik moet worden geopereerd aan mijn borst vanwege een bindweefseltumor. De doktoren weten niet of dat plastisch chirurgies nog is mooi te krijgen en of het uberhaupt wel vergoed wordt door de verzekering. Iedere keer als ik daarover wil praten word het afgewimpeld en neemt het gesprek een andere wending. Ik heb bij het Riagg meer het idee dat ze alleen luisteren naar datgene dat ze willen horen en niet naar datgene wat de patient kwijt wil. En weten ze niet wat ze met je aan moeten dan maar medicijnen. Mijn ervaring is dus ook niet al te positief zullen we maar zeggen. Voor alle mensen die onder behandeling gaan bij het Riagg, als je het gevoel hebt dat het niet helpt ga dan echt ergens anders heen waar ze je wel de juiste hulp kunnen bieden anders raak je nog verder heen. mvg Vera

Ook ik ben doorverwezen naar het Riagg. Ik heb last van het PostTraumatisch Stres Syndroom (PTSS) naar aanleiding van een gebeurtenis in het verleden. Voordat ik bij het Riagg terecht kwam heb ik eerst met de huisarts gepraat, die heeft me doorverwezen naar een hulpverlener, waar ik mijn verhaal opnieuw mocht doen. En vervolgens kwam ik bij het Riagg terecht. Daar werd ik geholpen door een hele aardige dame. Ik vertelde haar alles wat er gebeurd was en is. Het was voor mij helemaal geen probleem om er naartoe te gaan. Totdat ze me voor de kerst vertelde dat ze een andere baan had en ik een ander persoon kreeg om tegen te praten. Ik heb nu dus de 4e persoon, waarbij ik weer opnieuw moet beginnen met mijn verhaal. Ze heeft me overgenomen omdat ze me een interressant geval vond. Dat zei ze letterlijk. Nou sorry hoor. Ik krijg er steeds minder zin in om er naartoe te gaan. Ik vind het moeilijk om te moeten zeggen, maar ik denk dat ik ermee stop. Het is mijn leven, het gaat nu goed, en ik ben geen interressant geval.

Het Riagg?...Nooit meer!!!! Ik had een heel vervelende vent die tijdens onze gesprekken uitgebreid een pakje shag te voorschijn haalde uitgebreid een shaggie zat te draaien, en onderwijl een beetje half half zat te luisteren. Ik vond het een heel vervelende ervaring daar bij dat kille Riagg. Bovendien hebben ze me daar niet/nauwelijks kunnen helpen. Dan heb ik meer respect voor de Maatschappelijk werkster waar ik later voor gesprekken kwam. Daar heb ik tenminste nog wat aan gehad!!!! Als je overweegt om naar het Riagg te gaan, raad ik het af. Het is een instantie van niks en ik raad je aan om naar een goede deskundige Psycholoog/Psychotherapeut te gaan. Ik heb vele mensen gesproken die er net zo over denken als ik. En dat zegt toch genoeg lijkt mij!

Wow, ik zie erg veel negatieve ervaringen. Had eigenlijk gehoopt dat mijn geval uniek zou zijn. Ondanks een ernstige acute crisis kwam ik toch op een wachtlijst van 4 maanden te staan...Waardoor de problematiek bij mij de spui gaten uit liep. Maar daar blijft het niet bij. Ik heb echt totaal geen steun gehad aan het Riagg...Na 6 maanden ben ik opgenomen en ben ik in dagtherapie gegaan en ja dat heeft mij wel geholpen ! Riagg...een slecht zaak

Momenteel ben ik in contact met een GGZ-instelling (voormalig Riagg). Ze zijn erg beperkt in het geven van psychotherapie. Je hebt alleen gesprekken, maar er komt geen vervolg op die voorgaande gesprek. Deze gesprekken duren slechts 3 kwartier. Ik heb het idee dat ze erg theoretisch zijn. Er moet nog veel meer onderzoek komen op psycho sociale last van mensen om hen beter en praktischer te helpen. Ook vind ik dat zij ook meer contact moet zoeken met de mensen waar de client mee te maken heeft (werk, thuis, familie en eventueel goede vrienden) om beter inzicht te krijgen in de client zelf. Uiteraard met toestemming van de client. Binnenkort ga ik naar een particulier die mij veel praktischer gaat behandelen en ik heb daar tot nu toe veel vertrouwen in.

Mijn ervaring met het RIAGG is zeer negatief. Acht jaar geleden ben ik vanwege een depressie in behandeling gegaan bij het RIAGG. Ik werd zwaar onder de medicijnen gezet, zo erg dat mijn huisarts verbaasd was dat ik nog kon functioneren. Tevens werden mijn problemen afgewimpeld op mijn dominante vriend. Iets waar ik geen last van had. Onder begeleiding van de huisarts ben ik uiteindelijk van de medicatie afgekomen. Het was net of de therapeute haar eigen ervaringen op mij projecteerde. Ze had totaal geen oog voor mijn gevoel en het had met allerlei dingen van buitenaf te maken. Alsjeblieft als je een therapeut hebt, zorg dan dat als het NIET klikt of je vertrouwt het niet dat je iemand anders zoekt. Zonder goede begeleiding raak je veel verder in de put.

Een buurman van mij is onder behandeling van het riag maar de hulp die verleend wordt is zeer ondere de maat, zo erg dat het al een paar keer uit de hand is gelopen. Mijn advies is: neem buiten de begleidig om altijd zelf contact op met andere instellingen voor een second opion. Begleiders hebben het vaak zo druk dat ze het niet altijd even goed doen of de situatie goed inschatten.

Die wachtlijsten... Nee dat kan niet als je in een crisis zit, zelfs als je dan de crisisdienst belt dan kan je pas over een week terecht en dan hoeft het eigenlijk meestal niet meer. Voor de rest heb ik meegemaakt dat je een hulpverlener makkelijk in kan pakken, maar ja, aan wie ligt dat dan?Meestal moet je te lang wachten maar ach, ben niet de enige denk ik dan maar!

Die mensen weten niet waar ze mee bezig zijn. De eerste keer ging al met moeilijkheden kreeg een aantal keren een andere therapeut toegewezen...toen belde een werknemer van de RIAGG en ik moest maar even vertellen waarom ik het RIAGG nodig zou hebben...telefonisch een traumatisch verleden vertellen telefonisch nog wel aan iemand die je nooit gezien hebt ! De kous was af voor mij, en ben ermee gestopt. Toch gemiddeld een jaar later nog eens geprobeerd, een in-take gesprek gehad, en weken later had ik weer een afspraak staan, deze kon niet doorgaan en moest ik helaas 15 min voor aanvang afzeggen (ze waren niet eerder te bereiken vanwege hun lunchpauze). Ik werd gebeld waarom mijn afspraak niet doorging, ik zei dit heeft met iets persoonlijks te maken, en de therapeut MOEST en zou weten waarom, ik zei nou dat ik bij u op gesprek kom hoeft niet te betekenen dat ik alles vertel, het is een prive/kwestie, ze reageerde heel raar. Toen ging ze me een hele les lezen, en ze had tijd voor me ingepland en kwam voor niks blabla, heel lullig maar ik had wel een goede reden. Ik werd behandeld als een kind, dus nu zeg ik alles weer af, iemand die je op zo`n kinderachtige wijze de les denkt te moeten lezen kan ik geen gesprekken meer mee hebben. RIAGG bedankt !!! Maar ik red mezelf wel zonder die ongeschoolde mensen daar.

Rotzooien In Andermans Geestelijke Gezondheid. Dat is waar het RIAGG goed in is.

Hoi. Ik wil gewoon weten of borderliner weggaat en of ik mijn naaste niet kwijtraak?

Ik heb gesprekstherapie en ben zover om het onderste naar boven te halen, waar ik veel energie insteek omdat het heel moeilijk is en zwaar. Het is niet gelukt in de jaren van 1994 t/m 200. Dat om de reden dat iedere sessie de telefoon overging en werd opgepakt door de behandelaar en deze een gesprek aanging met een cliënt of afspraken maakte met andere aan de andere kant van de lijn. Dit wierp blokkades voor mij op en het bracht mij ertoe om van onderwerp te veranderen omdat ik niet seriëus werd genomen als ik aangaf dat de telefoon mij stoorde. Dikwijls heb ik hierop gerageerd, met als gevolg dat niemand anders het overnam van mijn terapeute toen zij met pensioen ging. Al mijn sessies gingen gepaard met strijd wat enorm veel energie kosten en meestal om de verstoring van de telefoon. Kunt u mij zeggen of dit gewoon is bij het Riagg en of ik dat moet pikken? Nu ik alweer enkele maanden in behandeling ben in Ridderkek, is het weer enkele keren gebeurd. Kan ik mijn therapeute hierop aanspreken en heb ik het recht om te praten zonder onderbreking van de telefoon? Geef svp antwoord op mijn vraag. Bij voorbaat dank. Liesbeth.

Na het overlijden van mijn broer en mijn moeder heb ik hulp gezocht bij het Riagg. Wat ik miste bij de therapie, is dat er niet over mijn verleden gepraat werd. Hij vond dat niet nodig,het ging er alleen om hoe ik mij nu voelde. Ik zei: hoe ik me nu voel heeft voor een groot deel met vroeger te maken. Er werd niet op gereageerd. Over de dood van mijn broer en moeder werd ook nauwelijks gesproken. Hij zei heel vaak: ik vind dat je het goed doet. Daar werd ik kwaad om ,want ik voelde me juist niet goed. Groetjes anoniem.

Mijn moeder van 85 jaar en ikzelf van 52 jaar hebben allebei heel veel steun van de GGZ (voorheen RIAGG). Wij hebben alleen positieve ervaringen van therapeuten die echt hun best doen je te helpen. Zelf zit ik al een half jaar in groepstherapie die begeleid wordt door 2 psychotherapeuten. Nu pas kan ik er achter komen waarom ik bepaalde trauma's niet heb kunnen verwerken, ik heb hier al 10 jaar naar gezocht. Ik heb nu eindelijk in Rotterdam de juiste therapie gevonden. Na diverse gesprekken heeft mijn moeder de juiste combinatie van medicijnen en gesprekken gekregen van de Gelderse Roos in Tiel.

Iedere Riagg heeft een klachtencommissie voor cliënten. Zou het niet zinvoller zijn om een klacht in te dienen, dan op een site als deze je mening te zetten? Zo kan een directie ook beleid bijstellen, want dan heeft ze iets concreets in handen. Als iedereen zijn mond houdt, gebeurt er ook niets.

Mijn ervaring met Riagg is niet zo geweldig. De wachttijd alleen al was drie maanden (ik liep met een zeer zware burn-out). Daarna heb ik intake gesprekken gehad en weer moest ik wachten. Ik heb er in 1 jaar tijd veel verschillende hulpverleners gezien. Ik vind het te groots opgezet en erg onpersoonlijk.

Mirjam, ik vind niet dat het riagg een trend is. Het wordt in deze tijd gewoner gevonden als je daar heen gaat dan vroeger. Zelf loop ik er ook sinds 2 maanden, ik zit een groep van 7 jongeren van 18 tot 25,en ik denk dat ik er echt wat aan ga hebben....je geeft elkaar raad en je kan je ei kwijt.dus ik zeg, het riagg is goed bezig (voor mij dan)

ik vind het riagg wel oke. Je moet wel de juiste mensen hebben die je kunnen helpen en die ook naar je luisteren. Ik ga altijd met een goed gevoel naar huis omdat ik m'n ei kwijt kon en ik ook raad krijg wat ik moet doen met sommige dingen. Ik vind het wel oke.

HOI M. Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat het RIAGG niets te bieden heeft voor trauma\s door misbruik. Ik spreek ook uit ervaring, ze hebben mij daar juist zieker gemaakt in plaats van beter. MENSEN, GA NOOIT NAAR HET RIAGG WANT JE WORDT ALLEEN MAAR ZIEKER GEMAAKT DOORDAT ZE NIET WILLEN HELPEN, ZE ZITTEN DAAR HUN TIJD UIT EN KRIJGEN HUN GELD.

Ik vind het RIAGG heel erg te kort schieten in de zorg die ze aanbieden. Er worden grove fouten gemaakt door incapabele hulpverleners. Bij opname in een Kliniek in Delft heb ik 5 dagen lang een overdosis van medicijnen gekregen en men wordt niet in de gaten gehouden als iemand suicidaal is. JE MOET DAN JUIST NAAR BUITEN MET HET GEVAAR DAT JE GEZELLIG ONDER DE TREIN LOOPT. Ze zitten lekker in hun hokkie en lullen veel maar doen helemaal niets. Over het algemeen is er een onderbezetting van artsen waardoor er foute diagnoses gesteld worden en de patient ziet zijn/haar arts 1x in de maand. Na een maand is er nog geen behandelplan en ze laten de mensen lekker in hun eigen sop gaar koken. RIAGG IS SLECHTER DAN SLECHT

Uit mijn eigen ervaring met het RIAGG vind ik dat het RIAGG geen beste methode is als je ergens mee zit. Ik heb ook veel dingen moeten doen net als, kreeg je een figuur en dat figuur moest je dan zelf maken met blokken, (ik dacht dat het goed was, het was goed) maar nee een mevrouw waar ik die dingen moest doen zei, van meid dat is niet goed. Maar m'n moeder zat er ook bij en zei van meid dat is wel goed, en jullie moeten eens beter zelf goed kijken zei me moeder tegen die mevrouw. Ik ben nu 24 en toen ik nog jonger was zei een psychiater tegen m'n moeder die te horen kreeg dat het beste was dat (IK) uit huis moest. Maar naderhand was dat een foutje (Ik kreeg dat jaren geleden te horen en dacht ik van jeetje miena wat zijn dat rare mensen die dat hebben mogen zeggen) IK HEB ER NU IETS OVER GESCHREVEN EN IETS OVER VERTELD WAT MIJN ERVARINGEN ZIJN GEWEEST MET HET RIAGG, IN EEN WOORD RIAGG HAD NIET MOGEN BESTAAN. RIAGG IS EEN K*T INSTELLING.

Ik ben absoluut NIET tevreden over het riagg, ze hebben me jaren lang van het kastje naar de muur gestuurd (ik loop er al vanaf dat ik 14 was)en pas op mijn 19e hebben ze me pas verteld dat de diagnose borderline op mijn 15e al was vastgesteld 'maar ja je mag het pas echt vaststellen op de leeftijd van 18 he' kreeg ik dan te horen. Sindsdien is er niks veranderd en afspraken kunnen ze ook erg moeilijk nakomen

Ik ben anderhalfjaar geleden onder behandeling geweest van een psychiater van het 'riagg' in Buitenveldert en ik vind eerlijk gezegd dat ze daar heel slecht kijken naar wat er precies met de betreffende persoon aan de hand is en er weinig aan doen om dat te veranderen. Zo werd ik vertegenwoordigd door mijn psychiater en kregen mijn ouders gesprekken met een maatschappelijk werkster. Dit kwam doordat ik veel ruzies had op het thuisfront. Doordat er niet over en weer gesproken werd over de gesprekken tussen de psych en mij en mijn ouders en de maatschappelijk werkster liep de hele sessie op niks uit. Het enige resultaat was meer onenigheid tussen mij en mijn ouders en dus meer ruzie en meer rotgevoelens voor beide partijen. Ik raad het jongeren (en volwassenen) dus af om naar het RIAGG te gaan omdat ik van mening ben dat ze daar meer op hun horloge kijken (in volle verwachting tot de volgende patient komt om zo weer geld in het laatje te krijgen) dan dat het hen ook een bal interesseert dat je er weer bovenop komt. En bovendien zijn ze erg snel in het voorschrijven van antidepressiva, het lijkt mij beter die niet meteen te gebruiken en of voor te schirjven omdat je dan voor het minste of geringste al naar die pilletjes grijpt. Maar als je erg in de put zit moet je zeker niet schromen om misschien professionele hulp te zoeken, maar ik zou het eerst zoeken in de interne kring, dus bv. je ouders/vrienden/collegas

Is het normaal dat een onderzoek om te ontdekken aan wat voor psychische aandoening je lijdt een wachtlijst heeft van ca. 1½ á 2 jaar. Moet er iets ergs gebeuren voordat men je serieus neemt. Dit bij het bovengenoemd instituut.

Heb een zeer slechte ervaring met het riagg. Mijn ex was een junk en wilde zich ophangen, ik ben toen naar het riagg gegaan om te vragen hoe ik dit kon oplossen. Men zei mij, en ik citeer het riagg "geef hem een schop onder zijn kont, want het is toch maar een junk en niets is waard om dat soort in leven te houden". Als ik eraan terug denk, dan moet ik kotsen van dit soort onmenselijk gedrag en reactie

Ja, ik heb hele goeie ervaringen bij het Riagg!!! Ik word nogal boos omdat ik haast alleen maar negatieve verhalen hoor over het riagg. Maar ik heb prima ervaringen, ik loop er nu zo'n 3,5 jaar en heb verschillende therapievormen gehad. Ik ben erg tevreden!!!

Hallo, ik ben Jeanet, ik ben 42 jaar. 10 Jaar geleden liep ik ook bij het riagg maar toen ben ik niet zo goed geholpen. Maar nu loop ik er weer, ik ben nu al 10 maanden aan de medicijnen en ik heb goede ondersteuning van het riagg erbij. Ik ben heel tevreden maar ik ben er nog lang niet. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het niet getroffen hebben \ Groetjes Jeanet

Ik ga zelf nu 2 jaar (voor heen bij verschillende andere instanties geweest) naar het riagg en mijn ervaringen zijn goed maar ook slecht. Toen ik voor het eerst bij het riagg kwam kwam ik bij een vrouw ik kon het niet erg goed met haar vinden maar mijn ouders zeiden probeer het toch maar dus ik heb door gezet. Toen zij met zwangerschaps verlof ging zou ik iemand anders krijgen op die gene heb ik 1.5 maand moeten wachten tot ik aan de beurt was. Haar vertrouwde ik direct alles toe en zij hielp me goed alleen in de ogen van mijn ouders niet vooral toen ze zei dat ik opgenomen moest worden. Ondertussen hadden ze me de stempel depressief opgeplakt. Toen ik in de kliniek kwam waar ik overigens maar 2 weken heb gezeten zeiden ze direct je bent niet depressief maar je hebt borderline. Ik moet zeggen ik geef hen daar wel gelijk in want ik vertoon alle symptomen in behoorlijke mate. Na die 2 weken opname moest ik weer terug naar het riagg maar ik heb daar 4 maanden op moeten wachten toen kon ik eindelijk op een gesprek bij een psychiater die heeft mij toen weer op een wacht lijst gezet van 2 maanden. Dus waren we weer een half jaar verder eer ik in behandeling kon gaan. Ik kwam toen weer bij de vrouw waar ik in het begin bij ben begonnen nu naar ongeveer 10 maanden geeft ze eindelijk toe dat ze mij niet kan helpen en dat ik naar een gespecialiseerde kliniek voor jongeren met een persoonlijkheids stoornis moet gaan. Dit terwijl ik in het begin al zei dat ze me niet konden helpen en dat er andere hulp moest komen.

Ben sinds ongeveer 9 jaar gediagnosticeerd DIS/PTSS/BPS/Persoonlijkheidsstoornis Cluster B patient en heb al vele omzwervingen gemaakt binnen de hulpverlening. Het RIAGG heeft 9 jaar geleden het vermoeden gekregen wat er allemaal aan de hand was/is en heeft gelijkt gezorgd voor een crisisopname en verdere behandeling bij instituut Parnassia Den Haag. Na jaren gezworven te hebben langs allerlei instellingen (door zwangerschap, verandering van baan e.d. van mijn behandelaars) ben ik weer terechtgekomen bij het RIAGG wat hier inmiddels ook Parnassia heet en weer bij Parnassia Den Haag. Fred mijn coach van het oude RIAGG houd bijna dagelijks contact met me (telefonisch) en mede daardoor is het leven een klein beetje draaglijker. Hij begrijpt mijn situatie en alle problemen waar mee geworsteld wordt hoort ze aan en draagt ook zijn eigen visie en eventuele oplossingen aan. Dit gaat zo vreselijk positief dat ik mij waanzinnig geamputeerd zou voelen zonder zijn mentale hulp. De RIAGG of in dit geval Parnassia dus heeft voor mijn geval juist een hoop ondersteuning en begrip en dat hoor ik helaas niet veel terug in wat jullie allemaal schrijven. Ik zou bijna zeggen leer Fred van Parnassia Zoetermeer eens kennen dan ga je je oordeel compleet herzien mijns insziens.

Hallo, ik ben nu zo'n 2 jaar onder behandeling bij het riagg en moet zeggen dat ik niet heel veel vooruit ben gegaan. Ik zit bij een psychiater en met hem is niets mis hoor, hij is wel ok, alleen neemt hij me vaak niet serieus. Daar baal ik flink van, en voel me vaak ook een beetje voor l*l daar zitten. Nou ja, ik heb nu een gesprek gehad met een andere psychiater van een instelling waar ik heen ga, en ik merkte direct het verschil, in 15 min heeft ze me wakkergeschud, iets wat mijn eigen psych niet deed. Ik ben dus vrij neutraal over mijn ervaringen, waar ik wel van baal is dat het moeilijk is contact op te nemen met de psych. xXx

Mensen kom op zeg!! ik vind dat iedereen zelf moet beslissen of het riagg goed voor ze is of niet..Ik heb een paar jaar geleden zelf bij het riag gelopen en ging best goed, maar die mensen kunnen niet alles voor je doen, je moet blij zijn dat er mensen zijn die naar je willen luisteren en je misschien wel kunnen helpen. Ik liep in Arnhem "Gelderse Roos" en die hebben me altijd gezegd we willen en kunnen altijd naar je luisteren maar we kunnen je niet garanderen dat wij je ook kunnen helpen, je bent tenslotte zelf de gene die het moet oplossen en niet hun!!\ dus voor iedereen is een ervaring bij het riag anders!!

hey, ik vind RIAGG zeker goed werk leveren, alleen denk ik wel dat het er ook aan ligt welke maatschappelijk werker je krijgt. Ieder individu heeft weer een ander karakter en een andere aanpak. Het enige nadeel aan RIAGG vind ik dat er vaak te lange wachtlijsten zijn voordat bijvoorbeeld jongeren eindelijk hulp krijgen. Een vriendin van mij bijvoorbeeld die is naar de jeugdzorg gegaan en toen kwam ze in groepshulp wat ze eigenlijk liever niet wil. Gelukkig heeft ze nu ook een half uurtje voor de groepstherapie. Maar voordat zij die hulp kreeg, dat is in veel gevallen veel te lang en kan je soms kritieke situaties krijgen, naar mijn idee.

Ik ben 2 keer bij het riagg in psychotherapie geweest. Met goed gevolg heb ik samen met de therapeutes de therapie gestopt. Daar moest ik zelf natuurlijk naartoe werken. Dat vind ik dan het belangrijkste om in therapie te gaan, dat je jezelf open stelt met je probleem. En dat je echt geholpen wilt worden. Als het ook nog klikt tussen beiden partijen dan kun je uiteindelijk heel ver komen. Ik ben het riagg heel dankbaar dat er alle tijd werd genomen voor mijn problematiek. Daar begint het natuurlijk mee. Het heeft geen zin om om je problemen heen te draaien. Op deze manier kan het riagg je ook op weg helpen. Patricia

Mijn verhaal over het Riagg is: Ik heb er 9 jaar gelopen en heb vaak gevraagd wat mijn probleem was, daar wisten zij niks op te vertellen. Na deze 9 jaar ben ik zelf op zoek gegaan en ik ben erachter gekomen dat ik ADHD heb. Ik heb er nu medicijnen voor die bij mij heel goed helpen. Ik ben van mening dat ze bij het Riagg wel mensen kunnen helpen. Ze zijn wel goed in mensen de verkeerde medicijnen te geven. Maar nu ik het allemaal zelf doe gaat het veel beter. Die 9 jaar heb ik nu al weer ingehaald. Met vriendelijke groet Peter.V

ik ben onder behandeling bij siependaal in tiel afdeling lang ik heb er onwijs goede hulp en hoop dit nog een tijd te mogen krijgen!! bij deze bedankt SIEPENDAAL

Wat zijn er een hoop negatieve reacties zeg ! Ik heb twee jaar bij Riagg Barneveld gelopen wegens seksueel misbruik. Nee, natuurlijk is het niet leuk of makkelijk om daar heen te gaan, die mensen zijn er ook niet voor om leuk gevonden te worden. Ze zijn er om je te helpen, door het diepe dal heen te helpen en daarna te helpen een nieuw leven op te bouwen. En mij hebben ze ontzettend geholpen, ik had binnen een week een intake gesprek en binnen 2 weken begon de therapie. Samen door een heel diep dal, al je vertrouwen geven aan die ene persoon om uiteindelijk die innerlijke rust weer terug te krijgen en de zon weer eens te zien schijnen, om dan (met een brok in me keel) afscheid te nemen van mijn therapeute ..nu kan ik het weer alleen..! Bedankt Syl.

Hier een reactie op Mirjam. Ik sluit me volledig bij jouw aan. Ik ben zelf ook niet zo geweldig te spreken over het riagg. Vooral die "stempel" komt mij bekend voor.

Ik heb al sinds 1995 een deppressie en ben doorgestuurd via mijn huisarts naar het riagg. Ik ben nog steeds onder behandeling van een psychiater en heb nogal veel medicijnen. Ik ben hierdoor 25 kilo aangekomen maar deze zijn er inmiddels weer af maar ik heb zeer slechte dagen ondanks die medicijnen. Mijn psychiater zegt dat ik moet blijven slikken voor een beetje normaal leven.

Helaas krijg ik regelmatig mensen in mijn praktijk die slechte ervaringen hebben met het RIAGG. De klachten zijn divers, maar veel mensen ervaren dat de hulpverleners hen als een probleemgeval behandelen. Dat vinden mensen absoluut niet prettig. Ook wordt er gezegd dat men bij het RIAGG veel met hokjesgeest werkt, dat wil zeggen dat men al gauw bepaalde klachten onder een psychologische hokje plaatst en dan volgens een standaard patroon behandeld wordt. Dit werkt helemaal niet want niemand is hetzelfde en dus kan ook niemand hetzelfde behandeld worden hetgeen het RIAGG blijkbaar doet. Gelukkig kan het ook heel anders, mensen die er bij het RIAGG niet uit komen waren bij mij in de praktijk binnen 1 gesprek verder dan maanden / jaren bij het RIAGG. Gerard Wouters, Mental Coach

Eigenlijk moet ik me aansluiten bij de reactie van Hans, tweede brief van bovenaan. Vijf jaar geleden ben ik ook een paar maanden bij het Riagg geweest. Mijn probleem was en is nog steeds dat ik mijn hele schooltijd gepest ben. Daardoor ben ik zo beschadigd dat ik een groot minderwaardigheidscomplex heb en erg negatief denk. En inderdaad, bij het Riagg gaven ze me 'huiswerk' mee om in bepaalde situaties positiever te gaan denken. Wat mij betreft werkt dat niet. Op eigen houtje heb ik dat de afgelopen jaren geprobeerd, maar ben nu in een depressie beland. Enkel en alleen omdat ik die positieve gedachten niet VOELDE. Ik gedroeg me spontaan en zorgeloos. Gedroeg me alsof ik het niet negatief inzag en goed tegen kritiek kon. Probeerde bij elke negatieve gedachte meteen een positieve te zetten. Maar het gevoel van binnen was al die tijd gefrustreerd, verdrietig, onzeker, minderwaardig. Al die spanningen en het gevoel in een rol te zitten, zijn me nu teveel geworden. Dus dat je gevoel verandert nadat je je gedachten verandert, is voor mij moeilijk te begrijpen na jarenlang proberen. Dat is mijn ervaring bij het Riagg: advies om je negatieve gedachten te veranderen en geen hulp krijgen bij het verwerken van leed.

Ik heb een aantal reacties gelezen. Inderdaad heel verschillend. Ik zit op dit moment ook in een moeilijke fase van mijn leven. Ik heb hulp gezocht en het enige waar ik terecht kan is GGZ (RIAGG Brabant). Ik zou eigenlijk liever naar een eerste-lijns psycholoog willen maar dat wordt dus moeilijk. Waarom? Je krijgt inderdaad maar een aantal keren vergoed van de verzekering en dan kun je zelf betalen: 75 euro per drie kwartier!!! Goeie handel! Daarom sta ik met mijn rug tegen de muur en ik voor mijn gevoel alleen nog bij het Riagg terecht kan. Ik heb hier gemengde gevoelens over omdat eerdere ervaringen ook niet echt positief waren maar ik moet toch iets? Ik schreeuw om hulp en je kunt eigenlijk alleen maar hier terecht.. esther 29 jaar

Ik heb met volle aandacht alle reacties gelezen. Eigenlijk ben ik nu heel benieuwd of er met al deze reacties wel iets gedaan wordt. Al met al staan er naar mijn mening teveel negatieve reacties op de site. Ik zoek op dit moment hulp voor mijn zoontje in de vorm van speltherapie. Maar nu ik deze pagina eens goed tot me laat door dringen, weet ik niet of dat wel zo slim zou zijn.

Ik ben zelf ook onder behandeling geweest via het RIAGG en om eerlijk te zijn heb ik daar geen goede ervaringen mee. Dit omdat ze me niet konden helpen met mijn probleem, ik moest er elke week langskomen om te praten over hoe het met mij ging maar er werd niets aan het probleem gedaan. Toen ben ik gestopt op eigen verzoek met de gesprekken met het riagg. Toen ben ik een paar keer op gesprek geweest bij een psychiater op het ziekenhuis, maar dat doe ik niet meer want ik weet namelijk niet wie ik kan vertrouwen.

Hallo, ik ben Esther 32 jaar. Mijn mening over het riagg is dat er mensen werken die alles uit een boekje hebben geleerd. Zij hebben totaal geen praktijkervaring wat naar mijn idee veel belangrijker is. Ik was zelf vrij jong toen ik met het riagg in aanraking kwam maar heb toch alles zelf moeten doen. Het enige wat ik bij het riagg kon was mijn verhaal kwijt maar een oplossing kwam er niet. Ik heb zelf zoveel meegemaakt in mijn leven dat ik denk dat ik uit ervaring mensen beter zou kunnen helpen dan zij omdat ik dan spreek uit ervaring. Het is mij ook opgevallen dat het voor mensen die graag in groepstherapie zouden willen moeilijk is om in een aangepaste groep te komen. Ik zou daar persoonlijk verandering in willen brengen en vraag mij af of er mensen zijn die behoefte hebben om met lotgenoten persoonlijk kontakt te hebben in plaats van het riagg of via internet. Ik denk dan aan mensen met bijv. verlatingsangst, jaloezie, angst om dingen te ondernemen zoals bv. sporten. enz enz. Graag reacties ivm op te zetten stichting.

Het riagg heeft me nog verder de put in geholpen. Ik ben er al 2 maanden naartoe aan het bellen en nog vertellen ze me dat ze me terug gaan bellen. 1x bellen is al moeilijk laat staan 15x bellen.

Maanden duren, terwijl ik er in die tijd maar 5 keer ben geweest. Na onderzoek was het (op dat moment gelukkig) duidelijk dat ze me niet konden bieden wat ik nodig had. Nu ben ik sinds een jaar weer terug bij de RIAGG op de afdeling Volwassenen, en dit gaat heel goed, ik heb veel aan de gesprekken die ik daar nu heb, hoewel ik het in 1e instantie moeilijk vond om weer terug te gaan.

hallo els,ik wil je zeggen dat het voor iedereen verschilend is,ik zelf heb er goede ervaringen mee,in het begin niet zo maar maar naderhand wel,ik loop er nu zelf ook al een aantal jaren,maar dat hoef niet zo bij jou dochter tezijn. Ik zeg ook je moet het treffen,maar ik heb ook niet opgegeven.het zijn mensen die er voor hebben geleerd,en als je als persoon niet veel los laat val het voor een hulpverlener ook niet mee om een band te krijgen.het moet van twee kanten komen. Ik moet zeggen dat ik het zelf ook wel heb meegemaakt dat ik en ander kreeg.maar daar ben ik achteraf blij om,niet omdat ik hele slechte ervaringen heb gehad,we begrepen elkaar gewoon niet ,kan toch,iedereen heb wel eens mensen waar ze het niet goed mee kunnen vinden. Luister niet teveel naar anderen,je moet er tenslotte zelf achter zien tekomen. Missschien krijg je dochter wel iemand die voor haar uitstekend voor haar is. Niet geschoten is altijd mis. ik wens je heelveel sterke toe met uw dochter.van 15.

Mijn dochter moet binnenkort ook naar het Riagg. Nou heb ik gehoord dat je eigenlijk van kastje naar de muur wordt gestuurd.Klopt dit??? Ik vind het als ouder zijnde, heel belangrijk dat je bij één en dezelfde persoon blijft, om te praten. Anders kan je met een kind geen vertrouwen opbouwen, wat juist zo belangrijk is, voor de behandeling. Ik heb zelf geen ervaring met het Riagg. Kan iemand mij vertellen, hoe dat allemaal in zijn werk gaat? Bedankt Els

Ik ben 23 jaar en ik heb hele slechte ervaringen met het riagg. Ze proberen je te helpen maar het wordt alleen maar erger. Zo erg dat ze mijn kind alles af willen pakken, terwijl hij er goed en gezond uitziet en niet word mishandeld of wat dan ook. Ik kwam voor mijn verleden daar mijn vader acholist is; hij heeft mij jaren mishandeld. Ze kunnen mij niet helpen om er mee om te gaan dus zoeken ze maar wat anders. Ik vraag me vaak af of zij zelf geen hulp nodig hebben. Groetjes, anoniem

Ik ben nu al bijna drie jaar in behandeling bij het RIAGG. Ik heb al drie hulpverleners gehad en ik voel me nog net zo als toen ik begon. Bij mij heeft het tot nu toe nog niet geholpen, maar ik heb veel vertrouwen in de hulpverleenster die ik nu heb. Het enige wat je moet doen, is volhouden en niet bij de pakken neer gaan zitten. Jij vraagt om hulp, zorg dan ook dat je die hulp krijgt.

De meningen zijn zeer verdeeld over het RIAGG. Het belangrijkste is echter: wat is het doel van je hulpvraag bij het RIAGG en wordt dit doel bereikt? Men zal steed alert moeten blijven (de hulpbehoevende, partner, familieleden en zelfs de hulpverlener) op de volgende vragen: slaat de therapie wel aan? Is er wederzijds begrip bij hulpverlener en bij hulpbehoevende? Wil de hulpbehoevende wel genezen, is deze gemotiveerd? Kan de hulpverlener de juiste hulp verlenen? Wordt de partner of familie betrokken bij de therapie? Hoe moet je reageren op de hulpbehoevende?
Op dit soort zaken moet je zeer alert zijn, niet alleen bij het RIAGG, maar bij alle hulpverlenende instellingen. Indien er geen verbetering optreedt binnen een bepaalde termijn, of je merkt dat er geen goede communicatie/evaluatie plaatsvindt, wijzig de therapie of beeïndig het. Beide partijen zijn gebaat bij eerlijkheid, evaluatie en betrokkenheid. Dikwijls worden de partner of de familie van de hulpbehoevende aan hun lot overgelaten, waardoor onhoudbare situaties ontstaan (denk maar aan geweld, onbegrip etc.). De hulpbehoevende komt om hulp, maar wordt na het gesprek weer naar huis gestuurd. De partner (of familie) mag het dan weer oplossen. Grote spanningsmomenten, eventueel agressie, etc. Betrokkenheid is ook zeer belangrijk. Kan men de verzorging wel aan van de hulpbehoevende, is het wel te dragen? Wil men hier wel voor kiezen? Het zijn belangrijke aandachtspunten, waar zeer zeker aandacht aan besteed mag worden door de hulporganisaties.
Waar staat het RIAGG voor? Alleen voor de hulpbehoevende of...? Voor mij is het belangrijk dat er aandacht is, ook voor de overige betrokkenen. Dat er gezamenlijk gezocht kan worden naar een goede oplossing en er eventueel doorverwezen kan worden. Een oplossing kan er komen met medewerking van ons allemaal.

Ik heb erg goede ervaringen met het RIAGG. Ik krijg er al 6 jaar verschillende therapieën. Ze hebben een groot en variërend aanbod en luisteren naar wat jouw wensen zijn. Ook hebben ze sinds een tijd de linehan therapie: erg nuttig!!!
Er zullen best ook slechtwerkende RIAGG-afdelingen zijn, maar RIAGG Rivierenland (De Gelderse Roos) doet het uitstekend!

Natasja, Ik krijg nu zo'n 2mnd hulp van het Riagg. Het vrouwtje die mij helpt met mijn problemen, is echt een schat van een vrouw. Ik woon nu een half jaar bedeleid bij de BHU en dat is een RAMP!! Je wordt door de begeleiders alleen maar meer de grond ingetrapt, en door de begeleiders ben ik in een dip terrecht gekomen, waar ik nu na 4mnd nog(lang) niet uit ben gekomen. Daarom ben ik zelf naar het Riagg gegaan, omdat ik gewoon echt hulp nodig had/heb. En van mijn begeleiders kreeg ik het niet. mijn levensmotivatie was verdwenen,en gelukkig namen ze mij bij het Riagg wel serieus. En daar ben ik hun erg dankbaar voor, want anders had ik het allang opgegeven! Zelf ben ik ook blij dat het nu met mij veel beter gaat, ik heb in ieder geval een beetje levensmotivatie weer terug!!! En de rest komt allemaal nog wel! Maar ik ben dat het Riagg er is want als ik het aleen moest doen met mijn begeleidsters dan was het heel anders met mij afgelopen!!

Ik heb zelf gelukkig hele goede ervaringen met het Riagg. Ik zit ongeveer een jaar bij IJsselland (Deventer). Het is mijn eigen keus, ik wilde een aantal dingen verwerken waar ik nog niet aan was toegekomen. Eigenlijk zou iedereen een vertrouwenspersoon moeten hebben, vind ik. Toch ben ik aan het afbouwen, want ik wil de draad zelf weer gaan oppakken en gaan toepassen wat ik leer. Ik hoop niet dat iedereen die hulp zoekt nu negatief denkt over een aantal van jullie reacties. Als je hulp nodig hebt, en de psycholoog of maatschappelijk werker bevalt niet, moet je kappen en een ander zoeken. Het kan niet met iedereen klikken en als je van je problemen af wilt, moet je wel bereid zijn de confrontatie aan te gaan vind ik.

Voor Mirjam: ik snap heel goed dat je bang bent dat je een stempel krijgt. Dat had ik ook in het begin, maar als je vertrouwen krijgt in je therapeut, gaat dat vanzelf over. Bijna iedereen heeft een probleem of meerdere, alleen heeft niet iedereen het lef om in therapie te gaan en de confrontatie met zichzelf aan te gaan. Je bepaalt zelf heus wat je zegt en de therapeut kijkt heus niet dwars door je heen. Huil je, dan is het ok, huil je niet, dan is het ook goed. Tuurlijk is het jouw beslissing; misschien kun je ook goed met je huisarts overweg. Die weten vaak ook een hoop. Succes.

De behandeling kan sterk verschillen per behandelend arts; zelf ben ik eens afgeschoven wegens gebrek aan eigen medewerking, terwijl ik met zelfmoordplannen rondliep. Wegens gebrek aan lef kan ik nu nog reageren... Na 20 jaar werken met het hoofd en me opgejaagd voelen, 2 jaar overspannen en doelloos thuiszitten, wil ik weer aan de slag; met de handen, maar dan zonder hete adem in mijn nek. WSW-groenvoorziening ofzo...

Ik heb met verbazing alle reakties gelezen. De meningen zijn echt van het ene uiterste naar het andere. Ik kan er bij sommige mij wel wat voorstellen, maar we moeten niet vergeten dat het ook mensen zijn die fouten kunnen maken. Kritiek mag je altijd geven als het opbouwend is. Dan is het voor het RIAGG een taak om daar op te reageren, of iets mee te doen. Ik kan me niet voorstellen dat het RIAGG doelbewust mensen zou afwijzen en kwetsen!!!

Ik had persoonlijk niet zulke leuke ervaringen met het riagg. Toen ik 15 was ben ik er geweest en ze hebben hun beroepsgeheim geschonden en ik kreeg medicijnen zonder bijsluiter mee. En als het aan hun had gelegen had ik in een kindertehuis gezeten en een lagere opleiding gevolgt. Ik houw er niet van als mensen mijn leven willen overnemen op deze manier. En ben er van overtuigd dat het een stelletje hulpverleners zijn die nergens anders meer aan de bak komen. Ben namelijk op mijn 26 ste weer in aanraking geweest met het RIAGG in de hoop dat het wel verbetert zou zijn. Ben dus mooi op mijn bek gevallen, want serieus werd ik niet genomen. Die hulpverlener zat meer op mij te geilen dan dat ie mijn problemen serieus nam. En dan vraag ik me wel af wat voor mensen daar in hemelsnaam werken ja!

ik heb zelf slechte ervaringen met het riagg ten eerste moet je lang wachten en dan ben je eindelijk aan de beurt doet iedere keer weer je verhaal en wordt van de kast naar de muur gestuurd loop zelf al jaren bij het riagg maar ze weten het zelf niet want eerst was het een depressie nu is het weer anorexia heb een opname gehad in psychiatrisch ziekenhuis toen zeiden ze dat ik maar in de beschermde vorm van een psychiatrische afdeling thuis hoor en de hele toestand van thuis maar achter me moet laten dus het riagg denkt overal te gemakkelijk over als hun het niet weten moet je maar naar een psychiatrische inrichting dan ben je veilig volgens hun nu het riagg is nu niet iets om trots op te zijn want dan ben geestelijk niet in orde en ze geven de ene medicatie na de ander omdat ze het zelf niet weten wat er in een mens omgaat of waar iemand last van kan hebben ze hebben zelden of geen ervaringen met incest en jeugdverleden.

mijn mening over het RIAGG is in de situatie waarin ik verkeerde positief. Ik ben in dienst van de gemeente Rotterdam ik kreeg op een gegeven moment wat moeilijkheden met het prive leven. En toen dacht mijn bazin dit is een mooi moment om mij uit dienst te krijgen omdat volgens haar het problemen kon geven op toekomstige werkplekken. En ze adviseerde zelf een psychische inrichting. Helaas voor haar beoordeelde het RIAGG heel anders en ben ik in prima staat om te functioneren. Want de problemen waren inmiddels opgelost. Dus nu moet ze weer verder zoeken naar een passende baan. Alleen deelt ze de mening niet van mij en de psycholoog. Maar dat is wat ons betreft haar probleem.

Mijn ervaring met het RIAGG is heel erg slecht!! Je krijgt eerst een aantal gesprekken; steeds weer met een ander, vertelt je hele verhaal, moet dan weer een tijd wachten, komt dan uiteindelijk bij een hulpverlener terecht, oh jee... blijkt toch niet helemaal de juiste persoon te zijn voor jou, nou dan maar weer een paar maanden wachten op een ander etc!!! Nu heb ik een jaar achter de rus waarin zo vreselijk veel gebeurd is aan tegenslagen en ellende, dat zou een mens nog niet in 100 jaar mee moeten maken! Dus weer op zoek naar hulp: wachtlijst bij het RIAGG: 1,5 jaar!! Dus gezocht naar een eerstelijs-psycholoog; waar ik na 4 weken al terecht zou kunnen, ware het niet dat daar maar 60,- van vergoed wordt en je dus nog zo'n 60.- tot 100,- per gesprek zelf moet betalen, alleen weggelegd voor de rijke mensen onder ons dus, en daar horen wij helaas niet bij! Het RIAGG heeft zich blijkbaar een enorme monopoli-positie verworven in hulpverlenersland en daar moeten de mensen zich maar naar schikken! Dus of failliet gaan omdat je buiten je eigen schuld meer aan problemen op je bordje krijgt dan je aankan, ofwel 'even voor 1,5 jaar de deksel erop en net doen alsof je verder kunt leven'? Dat si toch niet menselijk meer??? En dan nog even dit: ik ben zelf ooit hulpverlener geweest(creatief therapeut) maar kan door mijn lich. handicap mijn beroep niet uitoefenen, heb daarvoor een voor mij bevredigende oplossing gevonden, door het steunen en luisteren naar lotgenoten, die ook niet bij de hulpverleners terecht kunnen! Ik wordt daarvoor niet betaald, sterker nog ik betaal er zelfs zelf voor, doordat ik dat via internet, homepages, emaillijsten etc. doe!!!! Waar zijn de echte hulpverleners gebleven???? Nou naar mijn idee niet bij het RIAGG!!!!!

Wij hebben een hele positieve kijk op het RIAGG. Onze kinderen (7 en 9) zijn onder behandeling van het Riagg en dat gaat naar volle tevredenheid. De communicatie is prima en we hebben het gevoel dat ons niets wordt opgedrongen. Juist het RIAGG geeft ons het gevoel dat we niet (meer) alleen staan in de problemen met onze PDD-NOS kinderen.

Ik heb nogal gemengde gevoelens t.o.v. het RIAGG:Een tijdje geleden was mijn zus in behandeling bij 't RIAGG. Ze had het daar niet gemakkelijk maar dat spreekt wel voor zich eigenlijk.. In ieder geval was ze zelf aan 't einde van haar behandeling best tevreden en was haar kijk op de toekomst enorm positief. Met name de zin om er voor te gaan was weer helemaal terug wat ik een heel belangrijk punt vind. Maar nu komt het.. Toen ze een eindbeoordeling (ik weet niet of daar een ander beter woord voor is?) kreeg zakte haar de moed in de schoenen. Daarin werd namelijk ineens over een hele andere aandoening c.q. depressie gesproken dan wat ze daarvoor had gehoord. Ze was enorm boos omdat dit in een soort rapport kwam. Maar ze was vooral erg verdrietig en ervaarde het als 'een trap na'. Uiteindelijk is het allemaal wel redelijk opgelost en gaat het met haar uitstekend (ik ben erg trots op je!!). Van de ene kant vind ik het jammer dat het op het einde van haar therapie zo misgelopen is. Toch heeft ze heel veel baat bij de behandeling van het RIAGG gehad (bedankt!).

Dag allemaal Ik ben een jongen van 28 en heb zeker zo'n drie jaren bij het RIAGG gelopen. Mijn ervaringen zijn daar zowel positief als negatief. In 1996 kreeg ik last van hele erge paniekaanvallen. Ik wist niet wat er met me aan de hand was maar ik dacht dat ik hersenkanker had ofzo. Bij het RIAGG zeiden ze dat ik maar onder de douche moest gaan staan ofzo tot ik aan de beurt zou zijn voor een intake gesprek. Ik spreek nu over september 1996. Pas in DECEMBER 1996 kreeg ik mijn intake gesprek en werd doorverwezen naar het jongerenriagg. Daar kreeg ik na DRIE weken een gesprek met een psychiater die mij DIRECT doorverwees naar een korte klinische opname. Dat was vreselijk. Ik kreeg daar hele verkeerde pillen ORAP men nam daar niet de moeite om een goede diagnose te stellen. Ik kreeg dus een antipsychoticum terwijl ik NIET psychotisch was of ooit ben geweest. Na de opname belandde ik bij het volwassenriagg. Het eerste wat ze daar deden was mij Mogadon en Tranxene voorschrijven om me 'kalm' te houden. De gesprekken hielpen me niet en de pillen werden alsmaar opgehoogd. Nu ben ik gestopt met het RIAGG heb al jaren geen paniekaanvallen gehad maar zit nog wel aan de benzodiazepinen vast. DAT hadden ze me NOOIT moeten voorschrijven.

Wat ik triest vind is dat het Riagg als enige goede organisatie wordt gezien in Nederland. Op zich ben je in Nederland vrij om naar een zogenoemde alternatieve therapeut te gaan maar dan moet je dat zelf wel betalen en kun je nergens aankloppen. Ja als je een goede ziekenfondsverzekering hebt dan kun je 6 tot 12 sessie vergoed krijgen. Maar ja als je erg in de shit zit heb je toch echt meer nodig. Ik ben zelf persoonlijk nooit na het Riagg geweest. Reden hiervoor was alle patienten die ik er vandaan zag komen. Ik ben zelf maatschappelijk werker en in mijn 12 jarige loopbaan heb ik bij diverse instellingen gewerkt en heb de meeste trieste verhalen gehoord over het Riagg. Ook in de privesfeer heb ik eigenlijk alleen maar negatieve verhalen gehoord. Deze negativiteit heeft dan betrekking op het niet accepteren van de ideeen en b.v. levensovertuigen van de client. Een client als boom en ei om de grond laten spartelen (hoe bedenken ze het). Niet voldoende deskundigheid t.a.v. sexueel misbruik en dissociatieve stoornissen. Het niet na komen van afspraken. De ellelange wachtlijsten. Enz enz. Toen ik zelf door een crisis heen ging had ik hulp nodig en wilde niet naar het Riagg. Ik had al een aantal mislukte hulpverleningscontacten gehad en wilde zorgvuldig op zoek gaan. Vanwege mijn finaciele positie op dat moment overlegde ik met de sociale dienst. Ik werd aangemoedigd om die therapeut te raadplegen en daar mee in zee te gaan. Echter het duurde een jaar voordat ik een uitspraak kreeg van de sociale dienst en deze was toen negatief. Reden het Riagg is de enige ware instelling. Ik had intussen een jaar therapie gevolgd en zat met een dikke rekening. Tot op de dag van vandaag heb ik de sociale dienst nog niet zo ver gekregen om aan te kunnen tonen dat het Riagg niet functioneert en ik die andere therapeut nodig heb. Ik heb daar immers een relatie mee opgebouwd. Maar dat telt niet bij de GSD. Ik moet maar naar de Riagg me aansluiten

Ik ben niet tevreden met de uitspraak van het riagg afd.flevoland. Moet ik uitleg over de uitspraak vragen en kan behandeling van een familielid op de uitspraak invloed hebben gehad?&#

In het verleden ben ik bij het Riagg geweest en werd er alleen maar depressiever van. Op hoeveel manieren willen deze mensen horen dat iemand zich ROT voelt? Toen ik zelf pleegkinderen had werd een van hen naar het Riagg verwezen. Ze deden alleen iets met het nagelbijten! De problemen zelf werden niet aangepakt. Het schijnt momenteel tendens te zijn om te stellen dat men nog niet aan verwerking toe is als er kinderen in het geding zijn. Ik zou willen dat ik in mijn jeugd geholpen dan wel behoorlijk begeleid was. Ik ben nu 47 en nog steeds met mijn verleden in de knoop ondanks Riagg RET (Rationele emotieve therapie) psychiater en therapeut. En leve ons verzorgd Nederland! De meeste therapie en moet je zelf betalen waardoor je moet stoppen wanneer het je budget te boven gaat.

Reactie Algemeen!!Samen met mijn vrouw zijn we ooit een keer via de huisarts bij het riagg in Veenendaal terechtgekomen.De medewerker welke ons te woord stondzat op dat moment zelf in een vervelende situatie. Zodoende hebben we een half uur over ZIJN problemen zitten pratenen ons probleem kwam niet aan de orde. Ook ben ik van mening dat zoals Mirjam schrijftje gauw een stempel opgedrukt krijgt als men hoort dat je bij het Riagg onder behandeling bent.Als je al weet ik niet hoe lang problemen hebtdan maak je mij niet wijs dat een riagg-medewerker in een paar gesprekken zich in jou situatie in kan levenlaat staan je helpen!! Mijn ervaring is dat je je problemen beter tegen een goede vriend of vriendin kan vertellen. Die kennen je door en door en kunnen zich beter in jou situatie inleven dan een wildvreemde.Graag reacties hierop.

Mijn ervaringen bij het RIAGG waren niet zo goed. Ik wil niet alle hulpverleners over een kam scheren, er zullen zeker zeer goed therapeuten tussen zitten. Maar ik ergerde mij bij de maatschappelijk werkers die ik heb gesproken aan het feit dat je het bladzijdenummer uit het een of andere psychiatrisch handboek in hun ogen af kon lezen. M

Het RIAGG (en andere instanties) was in de periode dat ik hulp nodig had in mijn geval een zeer beperkte instantie. Voor bepaalde mensen zullen ze genoeg te bieden hebben maar voor mijzelf en de vele mensen die ik door mijn vrijwilligerswerk spreek hebben ze niet de kennis in huis om te bieden wat er nodig is. Zelf ben ik als klein kind erg angstig geworden en heb me gevoelsmatig en sociaal afgesloten door mijn gevoeligheid op paranormaal gebied en mijn grote sensitiviteit (gevoelens van anderen en sferen aanvoelen). Toen ik daardoor met dusdanig mezelf in de knoop raakte ben ik bij het RIAGG beland doordat niemand wist wat er werkelijk met me aan de hand was. Ik ben daardoor op diverse verkeerde plekken beland ben in de verkeerde hokjes gestopt ben nog meer op slot gegaan. Pas toen ik er op 26 jarige leeftijd achter kwam wat de werkelijke oorzaak van mijn afsluiten op jonge leeftijd was en ik daarmee om leerde gaan ben ik in balans gekomen. Nog steeds worden mensen als ik behandeld voor verkeerde diagnoses en duurt het (in gunstige gevallen) soms jaren voordat ze erachter komen hoe ze hun manier van functioneren kunnen hanteren en interpreteren.

Mijn mening over het RIAGG is dat ze naar mijn idee geen enkel stukje ervaring hebben met wat de clienten zeggen. Als die mensen die daar werken ook nog eens een stuk ervaring hebben zouden er naar mijn idee meer mensen geholpen kunnen worden door ervaringen te delen. Ik heb zelf ook een tijd lang een maatschappelijk werker bezocht maar deze had naar mijn idee totaal geen ervaring met de problemen die ik had.

Ik ben meerdere keren bij het RIAGG in behandeling geweest met bedroevend resultaat. Ik had ernstige depressieve klachten overigens zonder suicidaal te zijn. Wat ik miste was duidelijke inzichtgevende gesprekken. Ik moest het woord doen er werd amper gevraagd naar achterliggende zaken die me bezig zouden kunnen houden. Waar ik zo'n behoefte aan had raad en deskundig advies kwam er niet waardoor ik verzandde in een modderpoel van alsmaar blijven piekeren wat er met mij aan de hand zou kunnen zijn. Nu ben ik zelf de domste niet dus als ze iemand hadden kunnen helpen met gesprekken en medicatie was ik het wel geweest. Dit was in de jaren 80: De tijd dat de problematiek rond de incest pas actueel werd. Tot mijn grootste verbazing kreeg ik na een vastgelopen relatie met een vrouwelijke maatschappelijk werkster een mannelijke hulpverlener die mij eindelijk een vroeg of ik incest ervaringen had gehad. En dat had ik op 10 jarige leeftijd. Maar de reactie die ik toen van die hulpverlener kreeg: Of ik het lekker had gevonden. Dit was mijn laatste bezoek aan het RIAGG en ik ben er nooit meer geweest! Resultaat: WAO en 4 jaar arbeidsongeschikt en een verder versterkt wantrouwen tegenover de mensheid. Toen de boel teveel uit de hand was gelopen kwam deze zelfde hulpverlener (dat hij z'n gezicht nog durfde te tonen!) vragen of ik dagbehandeling wenste. Ik heb daarmee ingestemd. Ten goede gelukkig...maar ik ben nooit klachtenvrij geworden lijdend aan een chronische depressie. Maar 1 ding heb ik geleerd: Praten doe ik niet meer ik slik uitsluitend medicatie! Een leven lang en ik voel me er wel bij!

Ik zelf heb ook bij het riagg gelopen en mijn ervaringen zijn best positief, alleen was het jammer dat je steeds iemand anders kreeg dus weer op nieuw het vertrouwen opbouwen en kon dan niet iets goed afmaken.

De kwestie is niet of het RIAGG deugt of niet maar dat je er boven op komt. Blijf niet hangen bij een behandelaar waar het niet mee klikt maar ga bij andere patienten te rade die misschien een geschiktere hehandelaar weten.

Ik in mijn jeugd sexueel misbruikt en mishandeld.Vind het Riagg (Parnassia tegenwoordig in onze regio) zeker tekortschieten in hulpverlening. Na een goede therapie elders die afgelopen was met enigzins resultaat, kwam ik in therapie bij het Riagg. Gevolg: goede resultaten ben ik kwijt, terwijl deze juist verstevigt moesten worden. Door escalatie van de behandeling, kan ik nu nergens meer terecht.

Ik ben niet tevreden over het Riagg naar mijn eigen ervaring:ze hebben me daar maar aanlaten tobben met mijn geesteszieke moeder!!Ik vraag me nu nog steeds af:waarom hebben ze van het riagg niet in gegrepen zodat ik toch nog een fijne jeugd kon hebben!?Ze sloeg me vaak, schelde vaak;deed zichzelf verwonden en zei dan dat iemand(wie dan ook!!)anders dat had gedaan.Mij slaan deed ze uit onmacht zegt ze...Ook heeft ze me de keel dicht willen knijpen en daarna zelfs nog meerdere malen gezegd dat ze me dood wilde hebben! Er zijn teveel situaties in mijn jeugd voorgevallen, kan ik nu niet zo allemaal opschrijven...Enkele jaren geleden stond mijn moeder onder behandeling van huisarts en Riagg.Op een middag begon ze enorm te flippen:ik moest maar gewoon de sleur bij haar gaan doorbreken en op de thee gaan, voelde me zo in de kou laten staan en dacht is dat nu goede hulpverlening? Ik ben nu zelf onder behandeling van een eerstelijns-psychologe omdat ik het ontzettend moeilijk mee hebt om mijn jeugdervaringen te verwerken! Hoor vaak de stemmen van mijn moeder in m'n hoofd, schreeuwen -krijsen-gillen! Het onrecht wat ze me aan heeft gedaan blijft aan me vreten.Ik wil absoluut geen wraak nemen op haar.Keer op keer probeer ik alles re vergeten wat ze mee heeft aangedaan en heeft toegewenst en gezegd; iedere keer lijd ik onder de relatie met haar, omdat ik vind dat ik zo op m'n tenen moet lopen om haar tevreden te houden.Ik zou het liefste een normale moder-dochter relatie met haar willen ;maar op de een of andere manier lukt het niet!Als er iets niet naar haar zin gaat of haar normen en waarden; dan is het foutboel...Gaat ze volgens mij een soort machtspelletje spelen, me zover mogelijk de grond in stampen en vind niets meer goed aan me!

Het is inmiddels 7 jaar geleden dat wij met onze toen 4 jarige zoon naar het RIAGG gingen met hyperactieve klachten en nog een heleboel. Niemand wist tot dan toe wat er aan de hand was. Wij hadden eerst gesprekken zonder dat onze zoon daarbij was en later is hij een paar keer komen spelen. Wij zaten toen met onze handen in het haar omdat school en wij niet meer wisten hoe we nu verder moesten. Het RIAGG wilde perse dat hun kinderarts hem onderzocht alhoewel hij een half jaar daarvoor door een kinderarts in het ziekenhuis onderzocht was. Wij wilden de gegevens aan hen geven maar dat wilden ze niet. Dat zou dus al met al een vertraging opleveren van weer eens 3 maanden! Ze wilde me ook niet uitleggen wat dan het verschil was tussen hun arts en die uit het ziekenhuis; we zaten echt met spoed om hulp verlegen. Ik kreeg op geen enkele manier uitleg; ook niet aan wat voor soort problemen dat ze dan dachten. Ik kreeg het gevoel dat ik tegen een muur zat te praten. Zelfs toen ik zei dat ik alles open en eerlijk probeer te bespreken kreeg ik nog geen eerlijk antwoord. Ik voelde gewoon dat er iets was dat ze me niet wilde vertellen. Later bleek dat iemand haar verleden (mishandeling van haar eigen kind) op ons had geprojecteerd en de RIAGG vast wat informatie had doorgespeeld! Het verhaal van zo iemand wordt dus direct serieus genomen terwijl wij de dringende hulp die we nodig hadden weer moesten ontberen. Uiteindelijk is gebleken dat hij een aan autisme verwante stoornis heeft met daarbij ADHD- kenmerken en daarvoor is hij nu 15 maanden al opgenomen voor een intensieve begeleiding. We krijgen nu regelmatig verbaasde reacties van artsen en begeleiders dat we hem zo goed hebben opgevangen al die tijd dat we geen hulp hadden. Het is zelfs zo dat alle 3 onze kinderen het dus hebben en wijzelf mogelijk ook! Wij zijn ruim 13 jaar getrouwd en gelukkig met elkaar ook al hebben we het niet makkelijk. Ik schrijf dit laatste niet om op te scheppen maar om te laten zien dat knokken voor en met je gezin zin heeft! Die mevrouw van het RIAGG mogen ze van mij ontslaan…

werkt sammen met kindernescherming of voogdij-instellingen om de kinderen van ouders af te pakken en ze voor gek te verklaren in het belang voor de voogdij-instellingen wat een problemen voogdij-instellingen veroorzaken bij de mensen en kinderen om er geld aan te verdienen om ze in de hulpverlening te trekken kinderen en ouders worden ten onrechte overal van beschuldigd

Ik ben op mijn 16e onder behandeling geweest van het riagg in Breda. Dat was een ramp. De hulpverlener wist na 6 weken nog niet wie ik was en had het verkeerde dossier voor zich; niet echt goed lijkt me... Nu ben ik onder behandeling van het riagg in Maastricht en hierover ben ik heel erg tevreden. Ik heb het idee dat ik daar echt mee tel; dat ik er mag zijn met mijn problemen; dat mijn hulpverlener oprecht geinteresseerd is in mij... Da's na 8 jaar hulp zoeken een prettige ervaring.

Ik ben helaas meerdere malen teleurgesteld in het Riagg, en niet omdat ik in het "dal"?? ging stoppen. De mensen die ik daar mee heb gemaakt, zijn in mijn ogen niet proffessioneel genoeg. Mensen met zware trauma's (bijv:incest) daar kunnen ze niks mee, ze kunnen er niet door heen prikken. Ze luisteren selectief. En dat is het enige wat ze doen, ze vertellen niet wat ze denken en hebben geen kleine, handige tips om verder te gaan. Ik weet dat je het allemaal zelf moet doen (en dat is logisch) maar een duwtje in de goeie richting kan geen kwaad. Ik geloof best dat er ook goeie mensen bij het Riagg zijn en dat je er veel aan kan hebben en daar ben ik blij om, maar ik zal er nooit meer iemand heen verwijzen. Dat wil ik de mensen om wie ik geef niet aandoen.

In mijn directe omgeving zijn er meerdere personen die met het RIAGG in aanraking zijn gekomen. Deze mensen worden daar in een soort hokje geduwd met een bijpassend behandelschema. Zijn je behandeluren op dan moet je klaar zijn. Daar komt het grofweg op neer. De professionaliteit is in mijn ogen ver te zoeken. Uiteraard zijn er uitzonderingen, maar die zijn schaars. Nu heeft een familielid van mij een zeer zwaar traumatische ervaring achter de rug en wilde daar hulp voor, maar niet bij het RIAGG. Toen kreeg ze te horen dat ze alleen RIAGG-hulp vergoed kreeg van de verzekering! Schande! Daar zit de fout!! Je moet zelf kunnen kiezen waar je de hulp vandaan haalt, want nu wordt je gedwongen slechte hulp af te nemen. Laat het RIAGG de kwaliteit maar eerst verbeteren! Voordat ze een voorkeur boven zelfstandig gevestigde psychologen krijgen die eigenlijk beter zijn.

Jos van Gorp (S&O-Brabant) Het RIAGG/GGZ bemoeit zich ook met echtscheiding en omgangsregelingen. Dat lijkt redelijk, maar zij doen dat wel vanuit een heel verkeerde invalshoek. Zij laten de man in de kou staan en steunen alleen de verzorgende ouder, de moeder met kinderen. Zij stellen zich zeer partijdig op door o.a. negatieve uitspraken te doen over een vader die zij niet kennen; door te weigeren met de vader te praten, zelfs als de rechter daarom vraagt; door te beweren dat kinderen behandeling nodig hebben, en dan al een jaar lang weigeren die behandeling geven. Een arts die dat doet is onethisch bezig en maakt zich m.i. schuldig aan kindermishandeling. Als de vader klachten indient dan onderneemt men niets. In plaats van het voormalige gezin te helpen bij het zoeken naar een redelijke oplossing voor de scheidingsproblemen, versterkt het RIAGG/GGZ de problemen en beschadigt daarmee het hele voormalige gezin.

mijn ervaring met de riagg was erg goed de therapie die ik daar heb gehad heeft me enorm veel opgeleverd .ik heb geleerd om met mijn verleden te leven .de therapie was ontzettend zwaar maar ik ben altijd ontzettend goed begeleid door mijn therapeut ,nu kan ik weer verder met mijn leven.maar ik denk wel dat je het maar net moet treffen met degene die jij toegewezen krijgt om je te begeiden in jou verwerkingsproces . ik heb ontzettend veel geluk gehad met mijn therapeut ,ik denk dat de riagg er niet altijd in slaagt om je te helpen ,want je moet het uiteindelijk toch zelf doen maar goede hulp is dan wel van erg groot belang.

Hoe het RIAGG op andere gebieden te werk gaat weet ik niet precies, maar op het gebied van het bieden van hulp aan jongeren die in hun jeugd zijn misbruikt is het RIAGG naar mijn mening alles behalve professioneel. Ik ken op dit moment vijf meiden van wie ik weet dat ze in hun jeugd zijn misbruikt. Alledrie zijn ze naar het RIAGG gestapt om hulp te vragen. Ik mag van hen aannemen dat het RIAGG hen niets te bieden had. Het lijkt of stagiaires dit soort problemen aan moeten horen. De gesprekken lopen moeizaam en de slachtoffers krijgen het gevoel dat degene die hen tewoord staan er totaal niets van begrijpen. Ze worden behandeld als een nummertje en er worden alleen standaardvragen gesteld, i.p.v. dieper en professioneler op het probleem in te gaan. Antwoorden als "Dan moet je maar tegen je vriend zeggen dat je geen seks kan hebben" of "Dan moet je het maar gewoon laten gebeuren, hoe pijnlijk en angstaanjagend het ook lijkt" op de vraag wat ze tegen hun vriendjes moeten zeggen! dat ze seks heel moeilijk vinden. Ik weet dat ik niet zomaar conclusies mag trekken als ik het verhaal van anderen hoor. Echter, ik hoor dit van drie meiden die elkaar niet eens kennen. Ze zeggen vrijwel hetzelfde. Ik vind het RIAGG een lachertje als het aankomt op de zorg voor seksueel misbruikte cliënten.

ik ben netto goed geholpen door de RSU, Riagg stad utrecht, gedurende vele jaren volgde ik daar een individuele psychoanalytische psychotherapie. Het was een menselijke, vaak zware, maar eerlijke leerschool (Freud) door goede en zeer ervaren therapeuten. Het heeft me 6x zo sterk gemaakt, door de aandacht en steun, heb ook medicijnen nodig gehad een tijdje, tegen depressie (wegens de situatie waar ik in zat, werkeloos) De begeleiding bij het medicijn (seroxat)liet te wensen over, men geeft gewoon niet genoeg informatie. Ik ben de mensen die mij geholpen hebben nogsteeds dankbaar. Ik kan er nogsteeds emo over worden. Enfin, je moet geluk hebben want er lopen overal domme mensen rond die denken dat ze weten hoe het zit. belangrijk is dat een therapeut je gewoon laat zeggen wat je voelt, dat deze je de ruimte MAAKT dat e.e.a. veilig geuit kan worden. Dat het goed is te zeggen wat je voelt al lijkt het raar en kinderachtig. Op dat moment heb je dat dan kennelijk heel hard nodig. Dat was het en laat die theorien, als in vorige reacties in hemelsnaam achterwege, jullie zijn geen boek aan het schrijven. Veel geluk in je leven, en veel lachen.

Het is een trend om naar het riagg te gaan.Zodra je sip kijkt of boos bent dan spoor je niet en dan moet je de molen door. Als je onzeker bent maar wel positief in het leven staat,moet je dan toch naar het RIAGG gaan om ervan af te komen.Ik ben 20 jaar en hierboven beschrijf ik hoe ik weleens kan zijn.Er is tot mijn grote verdriet al een aantal keer gezegd dat ik hulp moet zoeken,maar zelf vind ik dat het RIAGG niet zo positief is.Ik krijg dan meteen een stempel op mijn voorhoofd gedrukt en daar hou ik niet van. Graag een reactie.

Beste Hans, ik wil je niet aanvallen maar vraag me af waar jij je informatie vandaan haalt? Het is wel degelijk zo dat je door je gedachten kunt sturen je emoties kunt beïnvloeden, gelukkig wel anders zouden we nog als holbewoners over deze planeet raggen. Je kunt niet AL je gevoelens VOLLEDIG controleren natuurlijk en degene waar je wel bij kunt zijn vaak alleen langdurig controleerbaar op LANGE termijn. RIAGG is een instantie die mensen laat inzien wat hun eigen aandeel in hun persoonlijke en maatschappelijke situatie is, hierdoor gaan mensen vaak onvermijdelijk door een dal omdat ze gewend zijn te wijzen (naar de maatschappij, de opvoeding, de school, de mensen etc. etc.). Het is tijdens deze dal dat mensen vaak stoppen omdat ze het gevoel hebben dat ze er niet op vooruit gaan. Op korte termijn is dat ook niet per definitie zo, maar op lange termijn is het RIAGG wel degelijk "rendabel" als je maar je eigen verantwoordelijkheid durft te nemen. De slechte verhalen over het ! RIAGG komen mijns inziens dan ook door mensen die tijdens 'het dal' zijn gestopt. En je gevoelens zelf zijn je ultieme bewijs dat je leeft, maar je gedachten bepalen wat je met je gevoel doet. Een langere periode van een rationele benadering van een bepaalde emotie kan deze omvormen, elimineren of versterken/verzwakken. Het gaat niet over 1 nacht ijs, maar zowel geloofsovertuigingen (deze noemen het vaak auto-suggestie) als de wetenschap (deze noemt het Neuro Linguïstisch Programmeren) zijn het hierover eens. Succes met alles en veel geluk gewenst.

Het RIAGG maakt mijns inziens één grote fout, d.w.z. er is een bepaalde stroming die zegt, dat je, door anders te denken, je gevoelens kunt beïnvloeden. Maar gevoelens zijn oneindig veel sterker dan gedachten. Gedachten komen voort uit gevoelens. We denken niet met onze hersenen. De hersenen zijn slechts een "transformator" die de ijle gevoelens omzetten in daden. Je b.v. lichamelijk "rot" voelen is een daad van de hersenen.Pillen slikken beïnvloedt de transformator, maar doet niets met de oorzakelijke gevoelens.

Ja, ik ben heel tevreden over het RIAGG! Ik werd doorverwezen naar het RIAGG in Rotterdam, het RNO,door de eerstelijns-psychologe, omdat ze me niet verder kon helpen. Door alle negatieve verhalen stond ik hier eerst wantrouwend tegenover, maar dit verdween zodra ik die therapeute zag. Ik kwam voor een eetstoornis (boulimia)en ook al was dat zo ernstig, dat zij me niet beter kon maken, heeft ze me geweldig geholpen! Al na één keer zag ze dat ik moest worden opgenomen en heeft samen met mij alles geregeld. In de wachttijd van 4 maanden voor die gespecialiseerde kliniek kwam ik één keer per week bij haar. Ze straalde zelfvertrouwen uit, had de kunst mij op me gemak te laten voelen en had een zeker overwicht. Ondanks dat ik in die tijd toch nog een suïcidepoging heb gedaan, wat ze zich erg aantrok, kan ik zeggen dat ze mijn hoofd boven water heeft weten te houden tot ik in de kliniek terecht kon! Af en toe verwees ze me intern door naar de psychiater daar, omdat ik soms zo 'ver weg' was, dat ik niet meer normaal aanspreekbaar was. Dan kreeg ik weer medicijnverhoging! Het vermoeden van 'borderline' had ze ook al snel, maar daar was ze nog voorzichtig mee. Het niet te snel stellen van een diagnose vind ik ook een pluspunt! Achteraf bleek ze wel gelijk te hebben gehad. Ook al ben ik nu voor anderhalf jaar opgenomen in een kliniek voor mensen met borderline-problemen, ik denk nog vaak aan haar. Eve