Oogziekte tast hersenen nauwelijks aan

Slijtage van het netvlies (maculadegeneratie) heeft veel minder invloed op het functioneren van onze hersenen dan tot nu toe werd aangenomen. Dat blijkt uit een onderzoek van het Universitair Medisch Centrum Groningen die hiervoor samenwerkten met onderzoekers uit York en Londen.

De uitkomst van het onderzoek is een verrassend en kan van groot belang zijn voor de behandeling van slechtziendheid.  De uitkomst van het onderzoek bevestigt namelijk dat de nieuwe therapieën die ontwikkeld worden om slechtziendheid en blindheid te verhelpen, zoals bijvoorbeeld in het oog implanteerbare beeldchips of stamceltherapie,goed toepasbaar zullen zijn.

Maculadegeneratie is een vorm van slijtage van het centrale deel van het netvlies. Het netvlies is de lichtgevoelige laag van ons oog. Tot nu werd gedacht dat maculadegeneratie van invloed is op de organisatie van het hersengebied dat zich bezighoudt met het verwerken van visuele prikkels (de zogenaamde visuele hersenen). Uit eerder onderzoek was namelijk geconcludeerd dat hersencellen zich aanpassen en veranderen wanneer sprake is van maculadegeneratie.

De nieuwe onderzoeksresultaten laten dus iets anders zien. Bij mensen met maculadegeneratie is geen sprake van verandering en aanpassing van cellen in het visuele hersengebied. Wanneer sprake is van maculadegeneratie, en dus het centrale deel van het netvlies niet goed meer functioneert, wordt ook een deel van de visuele hersenen niet meer geactiveerd. Het gaat hier om het specifieke gebied in de hersenen dat normaal gesproken de informatie van het centrale deel van het netvlies verwerkt. Het vermogen van hersencellen om zich aan te passen noemen we plasticiteit. Deze plasticiteit blijkt dus veel minder groot dan tot nu toe werd aangenomen.