Ouders van kinderen met ADHD schuldig?

ADHD is niet de schuld van de ouders, dat heeft veel met erfelijkheid te maken. Gaat het om ODD, dan ligt het meestal aan 1 van de ouders of allebei. ODD ontwikkeld zich snel in de pubertijd, meestal is er in de kindertijd wat traumatisch gebeurd, wat je pas beseft in de pubertijd. En dan wordt de ODD veel zichtbaarder. Maar door zuurstof tekort bij geboorte kan er ook een gedragstoornis ontstaan.

De toekomst van mijn zoon is zeer onzeker. Of ik hem in huis kan houden, of hem geheel uit huis moet laten plaatsen in zijn belang, dat is nog onzeker. Dat ligt er aan hoe hij zich als puber gaat ontwikkelen. Een echte ADHD-er is nl erg beinvloedbaar en gevoelig voor positieve aandacht. Maar dat kan ook positieve aandacht van 1 verkeerde vriend of vriendin zijn. Ze willen aardig gevonden worden, omdat ze door een grote groep mensen niet geaccepteerd worden voor wie of wat ze zijn. Een verkeerde vriend of vriendin, die aardig is tegen mijn zoon, kan er voor zorgen dat mijn kind beland in criminaliteit en drugs. Ik probeer mijn kind zoveel mogelijk positieve aandacht te geven, hem te complimentjes te maken van alles wat hij goed doet, want als ik mijn ogen open hou, zijn er legio dingen die hij wel goed doet, wat anderen ook over en tegen hem zeggen. Die mensen begrijpen hem niet, weten niet wat ADHD en ODD inhouden. ADHD is niet alleen alle dagen heel druk, maar explosief reageren op iedere prikkel die bij ze binnen komt. Explosief in vreugde, boosheid, verdriet en teleurstelling. En juist het niet begrijpen van dit gedrag zorgt voor het stigma dat het aan de ouders hun opvoeding zou liggen....

Ik schuif niet alles maar af op de ADHD van mijn zoon. Ik weet dondersgoed dat ik er soms ook doorheen zat, en dat mijn kinderen dat konden voelen, maar ja ik ben en blijf een mens met gevoel en geen robot! Ik vergoelijk ook het gedrag van mijn zoon niet met ach hij kan het niet helpen, hij heeft ADHD, kan wezen, maar ook hij moet zijn gedrag leren te reguleren, en de conseqenties van zijn gedrag te aanvaarden, en daar zelf zijn verantwoordelijkheden ook voor leren dragen. Hij heeft de leeftijd dat hij zegt, ik kan het niet helpen, ik heb ADHD. Onzin ADHD of niet, het is geen vrijbrief om alles maar te kunnen doen wat hij wil. Maar ik weet wel dat er een hoop dingen zijn waar hij idd niets aan kan doen, en het doet mij vaak pijn dat ik hem daar toch voor moet bestraffen, en hem met een time-out naar zijn kamer moet sturen. Het doet pijn als hij zijn zusje slaat voor hij het zelf in de gaten heeft, om dan de frustratie en pijn op zijn eigen gezichtje te lezen, maar hem dan toch te bestraffen. Sommige mensen zijn erg kortzichtig en weten totaal niet hoe het is om dagelijks te moeten leven met een kind met zeer heftige ADHD. Weten niet hoe het is, om jaren te zoeken naar de medicatie die het best bij het kind past. Zonder medicatie is mijn kind verloren, en kan hij niet functioneren. Ik heb diverse trainingen gehad, oudercursussen voor ouders met ADHD, naast alle cursussen die ik voor mijn werk moet volgen. ADHD bestaat wel degelijk. Mensen die zonder dat een kind psychiatrisch onderzocht is, zeggen van hun kind dat het ADHD heeft, en daarmee het niet luisteren van hun kind proberen te vergoelijken moeten zich doodschamen. Door die groep mensen worden nl de kinderen/mensen en iedereen die wel met echte ADHD te maken hebben veel minder serieus genomen, en wordt er gezegd dat het aan de opvoeding ligt. Maar helaas is het idd erfelijk en daarbij ook nog eens aan te tonen in de hersenen.

Ik hou van mijn zoon!!!! met hart en ziel, en zal dat altijd blijven doen, maar er zijn momenten dat ik wel eens denk dat ik hem kan haten. En ja dan voel ik mij schuldig, heel schuldig, en een vreselijk slechte moeder! Naast mijn zoon heb ik nog een tweeling gekregen die nu 6 jaar is. Mijn ene dochter heeft een hechtingstoornis. Niet doordat ze niet goed aan ons ouders gehecht zou zijn, maar omdat zij altijd het slachtoffer van mijn zoon was, die door zijn ODD ook nog eens behoorlijk agressief kan zijn. En al probeerden we haar nog zo te beschermen, we konden alle klappen, schoppen en duwen niet altijd voor zijn. Alle deskundigen zijn het er over eens dat ik als moeder GEEN schuld heb aan de hechtingsstoornis van mijn ene dochter, maar dat dit een gevolg is van het gedrag van mijn zoon. Dit is heel pijnlijk, er zijn momenten dat ik hem echt gevoelsmatig de schuld geef, maar aan de andere kant kan hij zijn impulsiviteit niet helpen, en weet ik dat hij het soms ook heel erg vind als hij haar weer eens een dreun heeft verkocht zonder enige reden. Mijn andere dochter heeft een aanpassings/angststoornis, ook mede veroorzaakt door de ADHD en ODD van mijn zoon. Ik werk nog steeds nauw samen met alle deskundigen die mijn kinderen en mij begeleiden. Mij kunnen ze volgens eigen zeggen niets meer leren over opvoeden. Ik ben consequent, biedt structuur en regelmaat, let op voeding, werk met picto's en dag indelingen, ga zo maar door. Maar wat ik wel nodig heb is een uitlaatklep. Deskundige mensen, die ook al jaren en jaren met mijn zoon en nu ook mijn dochters werken. Een uitlaatklep om mijn verdriet om mijn kinderen bij kwijt te kunnen. Om zeker van mezelf te kunnen blijven als ik voor de zoveelste keer te horen krijg, geef hem/hun maar een week aan ons...

Ik denk dat veel ouders van kinderen met ADHD zich ten onrechte schuldig voelen aan het ADHD hebben van hun kinderen. Ik heb zelf een zoon van 10 en net een stuk geschreven over de medicatie die noodzakelijk is bij hem. Ik zit ook nu weer compleet te huilen achter mijn laptop. Mensen kunnen soms zo kortzichtig en kleingeestig zijn. Vroeger was er geen ADHD? Dat was er wel, maar er was geen medische naam voor, het werden de verschoppelingen, de mensen die hun baan niet konden houden, en mensen die vaak verslaafd aan alcohol en dergelijke werden... Enkel en alleen omdat er toen geen diagnose was en geen hulp was voor zulke mensen/kinderen. Tussen ADHD en ADHD zit ook nog een groot verschil. Bij de ene is het in een wat mildere vorm dan bij de andere, bij de ene spelen niet alle aspecten op, bij de andere wel. Mijn zoon heeft jammer genoeg de diagnose zeer heftige ADHD en ODD. En dit doet pijn, heel erg pijn! Zoals ik bij mijn stuk over medicatie al geschreven heb, heeft de ADHD van mijn zoon hem op 3 jarige leeftijd bijna zijn leven gekost. Waarom? Omdat ik als ouder zijnde niet serieus genomen werd. Dit terwijl ik al jaren werkzaam was als pedagogisch medewerkster, en dus echt wel het 1 en ander van opvoeden weet. Doordat hij zo hyperactief is, kon hij niet ziek zijn. Hoe hoog de koorts ook opliep, hij bleef door de kamer stuiteren. Dit resulteerde in 4 hevige koortsstuipen binnen een paar uur. Met spoed is hij opgenomen. Ondanks dat hij al een week lang aan de antibiotica zat voor een oorontsteking bleek hij ook nog een urinewegontsteking en een virale hersenvlies ontsteking te hebben. Volgens de artsen was het onmogelijk dat hij maar door bleef rennen en vliegen. Maar ja, ze zagen het met eigen ogen, en opeens kon hij wel onderzocht worden. Inmiddels is hij 10 jaar. Heeft zelfs door zijn ADHD een jaar lang in een een kinderpsychiatrisch ziekenhuis in Den Haag gezeten. Ondanks de medicijnen werd hij niet veel rustiger. Er hoefde ergens maar iets te gebeuren of hij kreeg van omwonenden de schuld; zelfs als hij helemaal niet in de buurt geweest was!!! Het was immers een rot kind... Mensen weten niet wat ze een kind daarmee aandoen, en ook de ouders van dat kind niet. Mijn zoon was 6 jaar en wilde liever dood zijn omdat zijn hoofd altijd zo druk was volgens zijn eigen beschrijving, en omdat niemand hem lief vond. Vele vrienden/kennissen zijn wij kwijtgeraakt door het gedrag van mijn zoon. Al deed hij nog zo zijn best. Ik weet dat er ook heel veel mensen zijn die ten onrechte over een druk kind zeggen o, die heeft zeker ADHD... Ook dat doet me pijn. Vooral omdat een grote groep mensen geen idee heeft hoe het leven met zo'n kind is. 

Ik ben moeder van een meisje van 2,3 mnd. Ik voel mij vreselijk rot dat zij binnenkort 4 dag delen naar de PSZ gaat. Nu zit ze er 5 uur per week op en ik wilde graag 1 dag deel meer, maar helaas is alleen de mogelijkheid tot verdubbeling. Zij is thuis onhandelbaar, krijst heel veel en luistert niet. Binnenkort heeft zij een gehoortest omdat ze haar ook op de peuterspeelzaal herhaaldelijk moeten aanspreken, wil zij ons niet horen? Of is zij werkelijk slechthorend? Zij is vanaf geboorte een huilbaby, super inteligent maar een enorme dwinger en alles is een gevecht. Zowel letterlijk als figuurlijk gaat zij strijden als een beer en is enorm sterk! Toen zij 1 jaar oud was heeft de kinderarts van het ziekenhuis al het vermoeden uitgesproken dat zij adhd kan hebben. Zij vertoont geen normaal gedrag. Heel snel woest en slaat en schopt. Ik moet mezelf de hele dag overschreeuwen omdat zij bij normaal aanspreken geen reactie geeft, pas bij zeer luide geluiden en boosheid van mijn kant. Ik voel mij falend en machteloos, ik geef haar veel liefde een poog haar gedrag te corrigeren en goed gedrag te belonen. Maar thuis is zij met het enorme speelgoed nooit blij, vandaar dat ik de keus moest maken voor haar bestwil haar vaker aan te melden op de PSZ. Toch blijf ik mij rot voelen. En wil haar niet dumpen maar draai zelf helemaal door. 's Nachts slaapt zij ook nauwelijks en is elk uur wakker wat ons na 2 jaar echt nekt waardoor wij ook zelf snel van slag zijn. Haar oma is nu 62 en nog steeds een zeer moeilijk persoon die ook zwaar adhd heeft. Ik ben enorm bang dat het de verkeerde kant op zal lopen. Wij zijn heus geen slechte ouders en wel degelijk streng maar het helpt niet, wij hebben het gevoel dat zij de baas in huis is. Het elke keer op een krijsen zet bij het minste geringste en pas enige reactie vertoont bij van onze kant haast gillen. Zo luid spreken wij dat het buiten goed hoorbaar is. De buren hebben ook altijd iets te roddelen over ons dat doet enorm pijn. Want wij doen niks geks alleen hebben wij geen idee meer hoe wij het moeten doen. Ik hoop dat haar gedrag beter wordt bij meer dagdelen op de psz.

Ik denk dat ouders zeker schuldig kunnen zijn aan ADHD kenmerken! Je hebt binnen en buiten kinderen. De een is rustig, de ander druk. Buiten kinderen kunnen zich bijvoorbeeld al minder concentreren. Als je iets leuk vindt gaat dat concentreren overigens al stukken beter, logisch!! ADHD zou erfelijk zijn. Dus als je denkt dat je kind het heeft, dan heb jij het waarschijnlijk ook. Dus heel gek is het niet dat je opvoeding, chaotisch en niet zo consequent meespeelt in de opvoeding van het kind. Ik ben miss wat fel. Maar ik ben fel tegen die troep die de kinderen krijgen. Het ene kind heeft nu eenmaal wat meer onzekerheden. In plaats van daar op te focussen, focus je samen met je kind op alle goede dingen van het kind. Sowieso focus altijd op alle goede dingen van het kind. Doe jij dat, dan gaat het kind dat ook doen. Onze situatie: 2 samengestelde gezinnen. Onze zoon zou in het ene gezin adhd hebben en bij ons niet. Simpelweg, bij ons heeft hij geen enkele klacht. Zelfs een voorbeeldkind. In elke mogelijke situatie! Drukke feestjes, onverwachte situaties, lange saaie dagen van alles eigenlijk, altijd vrolijk, zingen, knuffelen, leergierig, tevreden, geen kenmerken adhd aanwezig. Volgens het andere gezin zou hij altijd boos zijn, niet luisteren, opstandig zijn, niets zelf kunnen etc. Totaal ander kind dus. Vraag je je af, is dit ook zo? Als dat al zo is, dan ligt dat duidelijk aan de opvoeding! Kinderen gedragen zich anders in onveilige situaties of in situaties waar ze niet weten wat er van ze verwacht wordt. Verwacht je niet teveel? Leg je niet de nadruk teveel op het negatieve. Ben je zelf niet depressief en pikt je kind dit op etc. Allemaal dingen die een rol spelen op de gemoedsstand van je lieve kind. Uiteraard zijn er echt kinderen met autisme of zwaar adhd. Maar ik denk dat er een heel erg groot gedeelte van de kinderen adhd opgeplakt heeft gekregen dat het niet heeft! Sterkte aan de ouders wiens kinderen het WEL hebben! En aan een ieder, kijk en benadruk het positieve. Ga maar eens een dag op je partner letten en alles benoemen wat diegene fout doet. Na een half uur voel je je al rot! Geloof me, dat doet je kind geen goed!

of ouders schuldig zijn ik zeg nee het is erfelijk maar veel mensen weten niet wat het is of vinden het maar onzin en ligt het aan de opvoeding later als de kinderen ouder zijn bemoeien ze die kinderen vaak als dorpsgekken grootste onzin

alle 2 mijn zoons zijn kinderen met stoornissen de oudste zijn ze nu al vanaf zijn 3e aan het vast stellen wat hij heeft en ze weten het nog niet inmiddels is hij bijna 8 ze hebben wel vermoedens ahd en stemmingswisselinegn staat wel vast voor de rest denken ze aan odd en asperger zelf heb ik het vermoeden dat hij mcdd heeft mijn jongste is ondanks ook getest en daar is uit gekomen dat hij adhd heeft en odd

ik ben het er wel mee eens dat je zon kind het beste regelmaat en stuctuur kunt geven en mss het extratje aan persoonlijke begeleiding maar de maatschappij is ook niet zo dus je kunt alleen hopen dat ze er wat van leren en er wat mee doen
MAAR DE OUDER DE SCHULD GEVEN IS WEL ERG MAKKELIJK ALS JE NIET WEET WAT ER SPEELT!!

Mijn zoontje is 4 en een paar maanden terug heb ik te horen gekregen dat hij adhd heeft. Wat me veel moeite heeft gekost omdat hij zo jong is en dat het bijna niet te testen is zeggen ze. Als alleenstaande moeder voelde ik me vaak schuldig en dacht dat het aan mijn manier van opvoeding lag. Toen kwam de vraag over medicijnen. Ik ben geen voorstander ervan, want het zal wel werken maar echt gezond lijkt het me niet. Naar veel overleg besloten om dit toch te doen, maar alleen als hij naar school moet of als er iets verander in zijn "rooster" Na de diagnose is veel op zijn plek gevallen en weet ik dat het niet aan mij ligt. Voor de buitenwereld heb ik zowel hem als mij moeten verdedigen over zijn gedrag wat natuurlijk nergens op slaat. Maar ja zolang je het niet aan de buitenkant ziet, zal het wel aan de ouder liggen.

NEE, natuurlijk is een ouder van een kind met ADHD niet schuldig.

MAAAAAAAR; Er wordt wel vaak schuil gegaan achter de term ADHD
En ik vind dat ADHD ook wel vaak gebrukt wordt door ouders die te beroerd zijn hun kinderen op te voeden.

En als een kind ADHD heeft betekend dat dat je daar als ouder in je achter hoofd rekening mee moet houden, maar het betekend niet dat ze alles maar mogen
Vroeger hoefde mongooltjes niet naar school, kregen geen leukke kleding, werkte niet en noem maar op. Tegenwoordig krijgen kinderen met het down syndroom wel onderwijs en blijkt dat ze veel meer kunnen dan we vroeger dachten.

Daarmee wil ik alleen maar zeggen, berust niet in de diagnose, en schuif niet ieder ongewenst gedrag op ADHD. BLIJF OPVOEDEN!!!!

Ik geloof wel dat ADHD bestaat, alleen denk ik dat er ook veel gevallen zijn van kinderen die gewoon druk en/of onhandelbaar zijn en niet of niet voldoende worden gecorrigeerd bij ongewenst gedrag

Het komt echt steeds vaker voor, en dan denk ik toch wel dat het ook ergens iets met onze manier van leven te maken heeft

Vroeger waren moeders thuis om voor de kinderen te zorgen, kinderen hadden daardoor een regelmatig leven en wiste waar ze aan toe waren. En niet geheel onbelangrijk (vind ik) ze hadden een moment van rust in hun dag, een moment waarin ze niets hoefde en gewoon konden zijn wie ze waren

Tegenwoordig worden kinderen al om 7 uur bij de voor schoolse opvang gebracht, zitten de hele dag op school en blijven over en dan gaan ze na school ook nog eens naar de opvang

Al die tijd moeten ze van alles en vooral opboksen tegen andere kinderen, nooit een moment van rust, niet rustig opstarten van de dag en niet rustig afsluiten van de dag ( want zodra ze thuis komen moet er gegeten worden, gedouched en dan meteen naar bed om nog een beetje redelijke tijd in bed te liggen)

Ik denk dat dat er ook een groot deel mee te maken heeft

Even reactie op Eva;



Bij mijn broertje is het precies hetzelfde gegaan als wat jij nu omschrijft. De Dokter praat over krampjes/huilbaby e.d. Nu is hij inmiddels bijna 15, en er is 2 jaar geleden ADHD geconstateerd. Mijn moeder roept dat al vanaf zijn 1e jaar. Hij was ook anders dan andere kinderen van zijn leeftijd. Tevens heeft dat ook te maken met het feit dat hij begaafd is. IQ van 127. Laten we daarbij in deze periode ook de puberteit niet vergeten.

Er wordt eerder door iemand aangegeven dat tegenwoordig overal een naamkaartje aan wordt gehangen en dat klopt. Vroeger was er ook niemand die medicatie kreeg voorgeschreven omdat je druk was. Dan kon je in de avond een beker warme melk met honing krijgen of een zetpil ?! Het enige nadeel voor de kids die weten dat ze ADHD hebben is dat ze er ook makkelijk misbruik van kunnen maken.. Dat is het geval bij mijn broertje, hij weet namelijk dat als hij mijn moeder op een bepaalde manier benaderd en/of aanspreekt dat hij het toch voor elkaar krijgt.. Wat is dan de reactie van mensen 'buitenaf' ?? precies, dat mijn moeder te makkelijk is en het allemaal wel prima vindt wat haar kind uitspookt. Maar er is niemand die ziet dat ze geen zin heeft om dag in dag uit minimaal 12 uur per dag strijd moet voeren om zijn structuur en orde kloppend te houden.

Kinderen met ADHD kunnen over het algemeen namelijk niet omgaan met de kleinste verandering. Even een voorbeeld van toen hij nog klein was; Als mijn moeder om 16:00 een fles moest geven, hoefde ze dat niet om 16:05 te doen, want dan at hij niet. Ook niet als ze het om 15:55 deed. Nee, precies 16:00

Maargoed, dit verhaal is al lang genoeg inmiddels, mensen die het ook zo zien of er zo over denken, ervaringen hebben misschien laat maar horen!!!

ouders moeten zich niet schuldig voelen !! ik vind dat hele verhaal van die adhd flauwekul,vroeger hoorde je dat nooit , mensen worden gek gemaakt met die flauwekul en maar medicijnen slikken alsof dat goed voor je is . nou dan is het kind wat druk en minder geconcentreert vroeger waren dat zovelen en we zijn ook groot geworden en sommigen hebben ook een goede baan ! tegenwoordig is voor elk dingetje wel een ziekte te bedenken . mensen laat je niet gek maken !het gaat vanzelf over !!!

Hallo,



Ik vroeg me af hoe ouders tegenover het gebruik van het medicijn ritalin staan of andere medicijnen die ADHD klachten zouden verminderen? Positief, negatief, langere termijn effecten, angsten, bijwerkingen noem het maar op. Anoniem antwoorden is geen probleem. Ik probeer een beeld van de de maatschappij over Ritalin te krijgen voor mij studie gezondheidswetenschappen.

Alvast bedankt voor de reacties.

mensen wtf! ik zeg iets miss raar mrja ik kom uit polen en daar hebbenze adhd niet in nl ben ik al 5jaar nu ben ik bijna 15 dus eigenlijk heb ik dtat niet mr ze zeggen ik ben druk en snel afgeleid me moeder zei \"\"ik ga dat niet teekenen het is niet wat ze zeggen allen lijst invullen en klaar hele onderzoek die mensen van het GGD liegen dood! denken allen aanzichzelf! zelf denk ik adhd bestaat niet de ene is rustig en de andere wat drukker dat hoort tog bij het leven? of ja die drukker is moet natuurijk stil zitten als een getest muis? denk aan dat wat ik heb egschreven dat geeft jullie heel wat te weten \'\'dank je dat jullie dat lezen\":)_

Als je je kind niet genoeg liefde, zelfvertrouwen, ruimte tot ontplooiing en veiligheid kunt bieden dan kun je je schuldig voelen. Mijn zoon van 14 was als baby, peuter, kleuter, drukker dan zijn tweelingbroer, reageerde feller, overstrekte zich als baby huilend....door krampjes!? Vanaf groep 7 heeft hij zich ontwikkeld als een gevoelige maar ook stoere jongen, met in toenemende mate stemmingswisselingen. Fel gedrag en soms behoorlijke uitspattingen. Gewoon een temperamentvol karakter? Vanaf zijn dertiende wordt duidelijk dat hij vnl. moeite heeft met regels. En wanneer hij het niet eens is met regels hij zijn eigen weg gaat. Vorig jaar ging het niet goed op school. Nu zit hij op een andere school en vertoond hij faalangst. Thuis worden frustraties soms geuit in aggressief gedrag. Er wordt gegooid met alles wat in de buurt ligt, gescholden, er worden spullen vernield, wanneer hij door ons tot de rede geroepen wordt sluit hij zich op in de badkamer en wordt de badkamer overhoop gehaald. Hadden wij onze zoon moeten laten diagnostiseren in een veel eerder stadium?
We vragen een gesrek aan bij de huisarts. We maken onze zorgen kenbaar. We hebben het gevoel dat onze zorgen worden gebagatellisserd omdat we toch een stabiel gezin zijn? En onze zoon kan ook heel attent, sociaal zijn. Gaat uitermate goed om met kleine kinderen.Toch maak ik me zorgen...en voel ik me misschien schuldig dat ik iets laat liggen Waar kan ik terecht?

Ik kan alleen oordelen over mijn persoonlijke situatie.
Ja ik voel me soms schuldig ,als alleenstaande moeder,of ik ook schuldig ben is een andere vraag. En hier is mijn antwoord een volmondig NEE op. Bij mijn zoon van 8 jaar is 3 maanden geleden de diagnose ADHD gecombineerde type gesteld. Vooral de school vond hem druk en soms onhandelbaar!!!!!!!! Terwijl ik goed met mijn \"Tijgertje\" om kan gaan, ja hij heeft een eigen gebruiksaanwijzing, maar wie niet. ik heb ervoor gekozen om naar een onafhankelijke kinderpsychiater te gegaan, omdat ik de stempel van school niet klakkeloos over wilde nemen.Mijn vraag bij de psychiater was: \"Waar heeft mijn zoon last van en heeft hij er zelf wel last van?\" Ik vind dat het hier niet gaat om mij of de school, maar om mijn zoon.
Uit het onderzoek is dus ADHD naar voren gekomen. Wel met de kantekening dat mijn zoon vooral last ervaart op school!!!!! Dit was een geruststelling voor mijn schuldgevoelens.
Nu 3 maanden verder gaat hij met sprongen vooruit op school. Alleen op schooldagen krijgt hij medicatie (800 en 1200 uur) en soms als hij zelf aangeeft dat hij druk is in zijn hoofd. Ik heb hiervoor gekozen omdat hij problemen kreeg met slapen en ik merkte dat de medicatie lang doorwerkt bij hem. Maar op deze manier wil ik hem ook leren / laten oefenen om, om te gaan met zichzelf. Wat ik wel nog even mee wil geven is dat, hoewel hij qua karakter niets verandert is ik mijn stuiterende Tijgertje soms ook wel mis.

wij hebben een dochter van 8 jaar, toen zij naar groep drie ging bleek al heel snel dat zij niet mee kon komen erg onrustig in de klas was en veel botsingen had met de andere kinderen. de reactie van school was dat te nog niet toe zou zijn aan groep drie en \"terug zetten naar groep 2 zou haar wel goed doen\"
na en half jaar groep drie gedaan werd ze dus door school weer terug gezet naar groep 2. daar zou ze unnen wennen aan de andere kinderen en de doorstroming naar groep drie zou dan ook beter gaan....
eenmaal in groep drie ging het weer helemaal mis. ze kon weer niet mee komen en het pestgedrag van de andere kinderen werd met de dag erger. ze was altijd al een druk kind en adhd kwam bij ons als ouders al heel snel booven maar nee hoor zijden ze op school, \"ze moet gewoon wennen\".
na weer een half jaar groep drie en een kerst rapport met precies de zelfde uitkomsten als dat jaar ervoor vonden ze \"dat ze toch maar extra begeleiding nodig had\"
bij ons was de maat vol wij als ouders hebben zelf een test aangevraagt een rapport laten maken en een andere school uitgekozen. met veel tegenwerken van de \"gewone\" school.
in januari mocht ze eindelijk naar speciaal onderwijs, en werden de rapporten opgemaakt door het riagg etc etc.
de andere school was wel even vergeten naar welk onderzoeksbureau moest dus geen bespreking voor ons kind. moest ze alsnog weer terug naar die \"gewone\"school!!!
wij als ouders waren het hier dus totaal niet mee eens en het tegenwerken van die school werdt ons echt te veel en hebben daarom een crissis plaats gekregen voor onze dochter, daarvoor zijn wij de directeur van het speciaal onderwijs echt eeuwig dankbaar.
we zijn nu een half jaar verder en onze dochter heeft inmiddels de dignose ADHD. met als grootste punt het concentratie vermogen. wij zijn begonnen met medicatie en een andere aanpak van straffen en belonen, omdat zij gewoon anders is dan andere kinderen. onze dochter gaat met vlag en wimpel over naar groep 4 en is zowaar 1 van de beste in haar klas!!!
wat ik eigenlijk wil zeggen is dat een school veel dingen moet kunnen zien aan het gedrag van een kind en aan zijn of haar leervermogen.
bij onze dochter werd alles zo veel mogelijk tegen gewerkt alleen omdat hun onze dochter gewoon \"lastig\" en \"vervelend\" vonden. dat zij door 27 kinderen tegelijk gepest werd daar werd geen aandacht aan geschonken want \"ze zou er wel zelf om gevraagt hebben\"

gelukkig gaat het nu heel goed met ons meisje en houden wij met hart en ziel van haar en zullen voor haar altijd vechten tot onze laatste adem.

groetjes arjan, chantal en nikita.

wij hebben een dochter van 8 jaar, toen zij naar groep drie ging bleek al heel snel dat zij niet mee kon komen erg onrustig in de klas was en veel botsingen had met de andere kinderen. de reactie van school was dat te nog niet toe zou zijn aan groep drie en \"terug zetten naar groep 2 zou haar wel goed doen\"
na en half jaar groep drie gedaan werd ze dus door school weer terug gezet naar groep 2. daar zou ze unnen wennen aan de andere kinderen en de doorstroming naar groep drie zou dan ook beter gaan....
eenmaal in groep drie ging het weer helemaal mis. ze kon weer niet mee komen en het pestgedrag van de andere kinderen werd met de dag erger. ze was altijd al een druk kind en adhd kwam bij ons als ouders al heel snel booven maar nee hoor zijden ze op school, \"ze moet gewoon wennen\".
na weer een half jaar groep drie en een kerst rapport met precies de zelfde uitkomsten als dat jaar ervoor vonden ze \"dat ze toch maar extra begeleiding nodig had\"
bij ons was de maat vol wij als ouders hebben zelf een test aangevraagt een rapport laten maken en een andere school uitgekozen. met veel tegenwerken van de \"gewone\" school.
in januari mocht ze eindelijk naar speciaal onderwijs, en werden de rapporten opgemaakt door het riagg etc etc.
de andere school was wel even vergeten naar welk onderzoeksbureau moest dus geen bespreking voor ons kind. moest ze alsnog weer terug naar die \"gewone\"school!!!
wij als ouders waren het hier dus totaal niet mee eens en het tegenwerken van die school werdt ons echt te veel en hebben daarom een crissis plaats gekregen voor onze dochter, daarvoor zijn wij de directeur van het speciaal onderwijs echt eeuwig dankbaar.
we zijn nu een half jaar verder en onze dochter heeft inmiddels de dignose ADHD. met als grootste punt het concentratie vermogen. wij zijn begonnen met medicatie en een andere aanpak van straffen en belonen, omdat zij gewoon anders is dan andere kinderen. onze dochter gaat met vlag en wimpel over naar groep 4 en is zowaar 1 van de beste in haar klas!!!
wat ik eigenlijk wil zeggen is dat een school veel dingen moet kunnen zien aan het gedrag van een kind en aan zijn of haar leervermogen.
bij onze dochter werd alles zo veel mogelijk tegen gewerkt alleen omdat hun onze dochter gewoon \"lastig\" en \"vervelend\" vonden. dat zij door 27 kinderen tegelijk gepest werd daar werd geen aandacht aan geschonken want \"ze zou er wel zelf om gevraagt hebben\"

gelukkig gaat het nu heel goed met ons meisje en houden wij met hart en ziel van haar en zullen voor haar altijd vechten tot onze laatste adem.

groetjes arjan, chantal en nikita.

hoi
denk dat ouders die hun kinderen niet willen laten testen zich schuldig moeten voelen
ik heb 2 jongens van 9 en 11
allebei hebben ze adhd
maar het zijn gelukkige jongens
en ik ben ongelofelijk trots op ze

wij hebben 3 van de 4 kinderen met adhd,meer concentratie problemen dan hyper gedrag, wel enorme over beweeglijkheid! alle drie krijgen ze ritalin en dit gaat uitstekend..krijgen ze dit niet,dan is het een chaos in hun hoofd!zelf heb ik enorme moeite gehad om medicijnen te geven en heel lang uitgesteld,maar voor hun en voor hun omgeving is het erg belangrijk dat ze medicijnen krijgen!! laatst zei iemand tegen mij: ouders geven alleen maar ritalin om hun kind rustig te houden en ik geloof niet in adhd...wie dit zegt, weet weinig van adhd en moet er dan ook niet over oordelen!bij ons is het een erfelijke kwestie..en ook heel herkenbaar en je kan opvoeden wat je wilt zonder medicijnen,maar bij ons werkt dit niet..samen met structuur,regelmaat!ik heb tegen de arts gezegd:hadden ze mij vroeger ook maar medicijnen gegeven..i.v.m concentratie!! schuldig voelen doe ik me allang niet meer..lees er veel over en je bent al een heel eind verder en trek je niets aan wat anderen zeggen..jij weet hoe het zit en die ander niet!!

fieneke