De toekomst van mijn zoon is zeer onzeker. Of ik hem in huis kan houden, of hem geheel uit huis moet laten plaatsen in zijn belang, dat is nog onzeker. Dat ligt er aan hoe hij zich als puber gaat ontwikkelen. Een echte ADHD-er is nl erg beinvloedbaar en gevoelig voor positieve aandacht. Maar dat kan ook positieve aandacht van 1 verkeerde vriend of vriendin zijn. Ze willen aardig gevonden worden, omdat ze door een grote groep mensen niet geaccepteerd worden voor wie of wat ze zijn. Een verkeerde vriend of vriendin, die aardig is tegen mijn zoon, kan er voor zorgen dat mijn kind beland in criminaliteit en drugs. Ik probeer mijn kind zoveel mogelijk positieve aandacht te geven, hem te complimentjes te maken van alles wat hij goed doet, want als ik mijn ogen open hou, zijn er legio dingen die hij wel goed doet, wat anderen ook over en tegen hem zeggen. Die mensen begrijpen hem niet, weten niet wat ADHD en ODD inhouden. ADHD is niet alleen alle dagen heel druk, maar explosief reageren op iedere prikkel die bij ze binnen komt. Explosief in vreugde, boosheid, verdriet en teleurstelling. En juist het niet begrijpen van dit gedrag zorgt voor het stigma dat het aan de ouders hun opvoeding zou liggen....

Ik schuif niet alles maar af op de ADHD van mijn zoon. Ik weet dondersgoed dat ik er soms ook doorheen zat, en dat mijn kinderen dat konden voelen, maar ja ik ben en blijf een mens met gevoel en geen robot! Ik vergoelijk ook het gedrag van mijn zoon niet met ach hij kan het niet helpen, hij heeft ADHD, kan wezen, maar ook hij moet zijn gedrag leren te reguleren, en de conseqenties van zijn gedrag te aanvaarden, en daar zelf zijn verantwoordelijkheden ook voor leren dragen. Hij heeft de leeftijd dat hij zegt, ik kan het niet helpen, ik heb ADHD. Onzin ADHD of niet, het is geen vrijbrief om alles maar te kunnen doen wat hij wil. Maar ik weet wel dat er een hoop dingen zijn waar hij idd niets aan kan doen, en het doet mij vaak pijn dat ik hem daar toch voor moet bestraffen, en hem met een time-out naar zijn kamer moet sturen. Het doet pijn als hij zijn zusje slaat voor hij het zelf in de gaten heeft, om dan de frustratie en pijn op zijn eigen gezichtje te lezen, maar hem dan toch te bestraffen. Sommige mensen zijn erg kortzichtig en weten totaal niet hoe het is om dagelijks te moeten leven met een kind met zeer heftige ADHD. Weten niet hoe het is, om jaren te zoeken naar de medicatie die het best bij het kind past. Zonder medicatie is mijn kind verloren, en kan hij niet functioneren. Ik heb diverse trainingen gehad, oudercursussen voor ouders met ADHD, naast alle cursussen die ik voor mijn werk moet volgen. ADHD bestaat wel degelijk. Mensen die zonder dat een kind psychiatrisch onderzocht is, zeggen van hun kind dat het ADHD heeft, en daarmee het niet luisteren van hun kind proberen te vergoelijken moeten zich doodschamen. Door die groep mensen worden nl de kinderen/mensen en iedereen die wel met echte ADHD te maken hebben veel minder serieus genomen, en wordt er gezegd dat het aan de opvoeding ligt. Maar helaas is het idd erfelijk en daarbij ook nog eens aan te tonen in de hersenen.

Ik hou van mijn zoon!!!! met hart en ziel, en zal dat altijd blijven doen, maar er zijn momenten dat ik wel eens denk dat ik hem kan haten. En ja dan voel ik mij schuldig, heel schuldig, en een vreselijk slechte moeder! Naast mijn zoon heb ik nog een tweeling gekregen die nu 6 jaar is. Mijn ene dochter heeft een hechtingstoornis. Niet doordat ze niet goed aan ons ouders gehecht zou zijn, maar omdat zij altijd het slachtoffer van mijn zoon was, die door zijn ODD ook nog eens behoorlijk agressief kan zijn. En al probeerden we haar nog zo te beschermen, we konden alle klappen, schoppen en duwen niet altijd voor zijn. Alle deskundigen zijn het er over eens dat ik als moeder GEEN schuld heb aan de hechtingsstoornis van mijn ene dochter, maar dat dit een gevolg is van het gedrag van mijn zoon. Dit is heel pijnlijk, er zijn momenten dat ik hem echt gevoelsmatig de schuld geef, maar aan de andere kant kan hij zijn impulsiviteit niet helpen, en weet ik dat hij het soms ook heel erg vind als hij haar weer eens een dreun heeft verkocht zonder enige reden. Mijn andere dochter heeft een aanpassings/angststoornis, ook mede veroorzaakt door de ADHD en ODD van mijn zoon. Ik werk nog steeds nauw samen met alle deskundigen die mijn kinderen en mij begeleiden. Mij kunnen ze volgens eigen zeggen niets meer leren over opvoeden. Ik ben consequent, biedt structuur en regelmaat, let op voeding, werk met picto's en dag indelingen, ga zo maar door. Maar wat ik wel nodig heb is een uitlaatklep. Deskundige mensen, die ook al jaren en jaren met mijn zoon en nu ook mijn dochters werken. Een uitlaatklep om mijn verdriet om mijn kinderen bij kwijt te kunnen. Om zeker van mezelf te kunnen blijven als ik voor de zoveelste keer te horen krijg, geef hem/hun maar een week aan ons...

Ik denk dat veel ouders van kinderen met ADHD zich ten onrechte schuldig voelen aan het ADHD hebben van hun kinderen. Ik heb zelf een zoon van 10 en net een stuk geschreven over de medicatie die noodzakelijk is bij hem. Ik zit ook nu weer compleet te huilen achter mijn laptop. Mensen kunnen soms zo kortzichtig en kleingeestig zijn. Vroeger was er geen ADHD? Dat was er wel, maar er was geen medische naam voor, het werden de verschoppelingen, de mensen die hun baan niet konden houden, en mensen die vaak verslaafd aan alcohol en dergelijke werden... Enkel en alleen omdat er toen geen diagnose was en geen hulp was voor zulke mensen/kinderen. Tussen ADHD en ADHD zit ook nog een groot verschil. Bij de ene is het in een wat mildere vorm dan bij de andere, bij de ene spelen niet alle aspecten op, bij de andere wel. Mijn zoon heeft jammer genoeg de diagnose zeer heftige ADHD en ODD. En dit doet pijn, heel erg pijn! Zoals ik bij mijn stuk over medicatie al geschreven heb, heeft de ADHD van mijn zoon hem op 3 jarige leeftijd bijna zijn leven gekost. Waarom? Omdat ik als ouder zijnde niet serieus genomen werd. Dit terwijl ik al jaren werkzaam was als pedagogisch medewerkster, en dus echt wel het 1 en ander van opvoeden weet. Doordat hij zo hyperactief is, kon hij niet ziek zijn. Hoe hoog de koorts ook opliep, hij bleef door de kamer stuiteren. Dit resulteerde in 4 hevige koortsstuipen binnen een paar uur. Met spoed is hij opgenomen. Ondanks dat hij al een week lang aan de antibiotica zat voor een oorontsteking bleek hij ook nog een urinewegontsteking en een virale hersenvlies ontsteking te hebben. Volgens de artsen was het onmogelijk dat hij maar door bleef rennen en vliegen. Maar ja, ze zagen het met eigen ogen, en opeens kon hij wel onderzocht worden. Inmiddels is hij 10 jaar. Heeft zelfs door zijn ADHD een jaar lang in een een kinderpsychiatrisch ziekenhuis in Den Haag gezeten. Ondanks de medicijnen werd hij niet veel rustiger. Er hoefde ergens maar iets te gebeuren of hij kreeg van omwonenden de schuld; zelfs als hij helemaal niet in de buurt geweest was!!! Het was immers een rot kind... Mensen weten niet wat ze een kind daarmee aandoen, en ook de ouders van dat kind niet. Mijn zoon was 6 jaar en wilde liever dood zijn omdat zijn hoofd altijd zo druk was volgens zijn eigen beschrijving, en omdat niemand hem lief vond. Vele vrienden/kennissen zijn wij kwijtgeraakt door het gedrag van mijn zoon. Al deed hij nog zo zijn best. Ik weet dat er ook heel veel mensen zijn die ten onrechte over een druk kind zeggen o, die heeft zeker ADHD... Ook dat doet me pijn. Vooral omdat een grote groep mensen geen idee heeft hoe het leven met zo'n kind is. 

Ik ben moeder van een meisje van 2,3 mnd. Ik voel mij vreselijk rot dat zij binnenkort 4 dag delen naar de PSZ gaat. Nu zit ze er 5 uur per week op en ik wilde graag 1 dag deel meer, maar helaas is alleen de mogelijkheid tot verdubbeling. Zij is thuis onhandelbaar, krijst heel veel en luistert niet. Binnenkort heeft zij een gehoortest omdat ze haar ook op de peuterspeelzaal herhaaldelijk moeten aanspreken, wil zij ons niet horen? Of is zij werkelijk slechthorend? Zij is vanaf geboorte een huilbaby, super inteligent maar een enorme dwinger en alles is een gevecht. Zowel letterlijk als figuurlijk gaat zij strijden als een beer en is enorm sterk! Toen zij 1 jaar oud was heeft de kinderarts van het ziekenhuis al het vermoeden uitgesproken dat zij adhd kan hebben. Zij vertoont geen normaal gedrag. Heel snel woest en slaat en schopt. Ik moet mezelf de hele dag overschreeuwen omdat zij bij normaal aanspreken geen reactie geeft, pas bij zeer luide geluiden en boosheid van mijn kant. Ik voel mij falend en machteloos, ik geef haar veel liefde een poog haar gedrag te corrigeren en goed gedrag te belonen. Maar thuis is zij met het enorme speelgoed nooit blij, vandaar dat ik de keus moest maken voor haar bestwil haar vaker aan te melden op de PSZ. Toch blijf ik mij rot voelen. En wil haar niet dumpen maar draai zelf helemaal door. 's Nachts slaapt zij ook nauwelijks en is elk uur wakker wat ons na 2 jaar echt nekt waardoor wij ook zelf snel van slag zijn. Haar oma is nu 62 en nog steeds een zeer moeilijk persoon die ook zwaar adhd heeft. Ik ben enorm bang dat het de verkeerde kant op zal lopen. Wij zijn heus geen slechte ouders en wel degelijk streng maar het helpt niet, wij hebben het gevoel dat zij de baas in huis is. Het elke keer op een krijsen zet bij het minste geringste en pas enige reactie vertoont bij van onze kant haast gillen. Zo luid spreken wij dat het buiten goed hoorbaar is. De buren hebben ook altijd iets te roddelen over ons dat doet enorm pijn. Want wij doen niks geks alleen hebben wij geen idee meer hoe wij het moeten doen. Ik hoop dat haar gedrag beter wordt bij meer dagdelen op de psz.

Ik denk dat ouders zeker schuldig kunnen zijn aan ADHD kenmerken! Je hebt binnen en buiten kinderen. De een is rustig, de ander druk. Buiten kinderen kunnen zich bijvoorbeeld al minder concentreren. Als je iets leuk vindt gaat dat concentreren overigens al stukken beter, logisch!! ADHD zou erfelijk zijn. Dus als je denkt dat je kind het heeft, dan heb jij het waarschijnlijk ook. Dus heel gek is het niet dat je opvoeding, chaotisch en niet zo consequent meespeelt in de opvoeding van het kind. Ik ben miss wat fel. Maar ik ben fel tegen die troep die de kinderen krijgen. Het ene kind heeft nu eenmaal wat meer onzekerheden. In plaats van daar op te focussen, focus je samen met je kind op alle goede dingen van het kind. Sowieso focus altijd op alle goede dingen van het kind. Doe jij dat, dan gaat het kind dat ook doen. Onze situatie: 2 samengestelde gezinnen. Onze zoon zou in het ene gezin adhd hebben en bij ons niet. Simpelweg, bij ons heeft hij geen enkele klacht. Zelfs een voorbeeldkind. In elke mogelijke situatie! Drukke feestjes, onverwachte situaties, lange saaie dagen van alles eigenlijk, altijd vrolijk, zingen, knuffelen, leergierig, tevreden, geen kenmerken adhd aanwezig. Volgens het andere gezin zou hij altijd boos zijn, niet luisteren, opstandig zijn, niets zelf kunnen etc. Totaal ander kind dus. Vraag je je af, is dit ook zo? Als dat al zo is, dan ligt dat duidelijk aan de opvoeding! Kinderen gedragen zich anders in onveilige situaties of in situaties waar ze niet weten wat er van ze verwacht wordt. Verwacht je niet teveel? Leg je niet de nadruk teveel op het negatieve. Ben je zelf niet depressief en pikt je kind dit op etc. Allemaal dingen die een rol spelen op de gemoedsstand van je lieve kind. Uiteraard zijn er echt kinderen met autisme of zwaar adhd. Maar ik denk dat er een heel erg groot gedeelte van de kinderen adhd opgeplakt heeft gekregen dat het niet heeft! Sterkte aan de ouders wiens kinderen het WEL hebben! En aan een ieder, kijk en benadruk het positieve. Ga maar eens een dag op je partner letten en alles benoemen wat diegene fout doet. Na een half uur voel je je al rot! Geloof me, dat doet je kind geen goed!

of ouders schuldig zijn ik zeg nee het is erfelijk maar veel mensen weten niet wat het is of vinden het maar onzin en ligt het aan de opvoeding later als de kinderen ouder zijn bemoeien ze die kinderen vaak als dorpsgekken grootste onzin

alle 2 mijn zoons zijn kinderen met stoornissen de oudste zijn ze nu al vanaf zijn 3e aan het vast stellen wat hij heeft en ze weten het nog niet inmiddels is hij bijna 8 ze hebben wel vermoedens ahd en stemmingswisselinegn staat wel vast voor de rest denken ze aan odd en asperger zelf heb ik het vermoeden dat hij mcdd heeft mijn jongste is ondanks ook getest en daar is uit gekomen dat hij adhd heeft en odd

ik ben het er wel mee eens dat je zon kind het beste regelmaat en stuctuur kunt geven en mss het extratje aan persoonlijke begeleiding maar de maatschappij is ook niet zo dus je kunt alleen hopen dat ze er wat van leren en er wat mee doen
MAAR DE OUDER DE SCHULD GEVEN IS WEL ERG MAKKELIJK ALS JE NIET WEET WAT ER SPEELT!!

Mijn zoontje is 4 en een paar maanden terug heb ik te horen gekregen dat hij adhd heeft. Wat me veel moeite heeft gekost omdat hij zo jong is en dat het bijna niet te testen is zeggen ze. Als alleenstaande moeder voelde ik me vaak schuldig en dacht dat het aan mijn manier van opvoeding lag. Toen kwam de vraag over medicijnen. Ik ben geen voorstander ervan, want het zal wel werken maar echt gezond lijkt het me niet. Naar veel overleg besloten om dit toch te doen, maar alleen als hij naar school moet of als er iets verander in zijn "rooster" Na de diagnose is veel op zijn plek gevallen en weet ik dat het niet aan mij ligt. Voor de buitenwereld heb ik zowel hem als mij moeten verdedigen over zijn gedrag wat natuurlijk nergens op slaat. Maar ja zolang je het niet aan de buitenkant ziet, zal het wel aan de ouder liggen.

NEE, natuurlijk is een ouder van een kind met ADHD niet schuldig.

MAAAAAAAR; Er wordt wel vaak schuil gegaan achter de term ADHD
En ik vind dat ADHD ook wel vaak gebrukt wordt door ouders die te beroerd zijn hun kinderen op te voeden.

En als een kind ADHD heeft betekend dat dat je daar als ouder in je achter hoofd rekening mee moet houden, maar het betekend niet dat ze alles maar mogen
Vroeger hoefde mongooltjes niet naar school, kregen geen leukke kleding, werkte niet en noem maar op. Tegenwoordig krijgen kinderen met het down syndroom wel onderwijs en blijkt dat ze veel meer kunnen dan we vroeger dachten.

Daarmee wil ik alleen maar zeggen, berust niet in de diagnose, en schuif niet ieder ongewenst gedrag op ADHD. BLIJF OPVOEDEN!!!!

Ik geloof wel dat ADHD bestaat, alleen denk ik dat er ook veel gevallen zijn van kinderen die gewoon druk en/of onhandelbaar zijn en niet of niet voldoende worden gecorrigeerd bij ongewenst gedrag

Het komt echt steeds vaker voor, en dan denk ik toch wel dat het ook ergens iets met onze manier van leven te maken heeft

Vroeger waren moeders thuis om voor de kinderen te zorgen, kinderen hadden daardoor een regelmatig leven en wiste waar ze aan toe waren. En niet geheel onbelangrijk (vind ik) ze hadden een moment van rust in hun dag, een moment waarin ze niets hoefde en gewoon konden zijn wie ze waren

Tegenwoordig worden kinderen al om 7 uur bij de voor schoolse opvang gebracht, zitten de hele dag op school en blijven over en dan gaan ze na school ook nog eens naar de opvang

Al die tijd moeten ze van alles en vooral opboksen tegen andere kinderen, nooit een moment van rust, niet rustig opstarten van de dag en niet rustig afsluiten van de dag ( want zodra ze thuis komen moet er gegeten worden, gedouched en dan meteen naar bed om nog een beetje redelijke tijd in bed te liggen)

Ik denk dat dat er ook een groot deel mee te maken heeft

Even reactie op Eva;



Bij mijn broertje is het precies hetzelfde gegaan als wat jij nu omschrijft. De Dokter praat over krampjes/huilbaby e.d. Nu is hij inmiddels bijna 15, en er is 2 jaar geleden ADHD geconstateerd. Mijn moeder roept dat al vanaf zijn 1e jaar. Hij was ook anders dan andere kinderen van zijn leeftijd. Tevens heeft dat ook te maken met het feit dat hij begaafd is. IQ van 127. Laten we daarbij in deze periode ook de puberteit niet vergeten.

Er wordt eerder door iemand aangegeven dat tegenwoordig overal een naamkaartje aan wordt gehangen en dat klopt. Vroeger was er ook niemand die medicatie kreeg voorgeschreven omdat je druk was. Dan kon je in de avond een beker warme melk met honing krijgen of een zetpil ?! Het enige nadeel voor de kids die weten dat ze ADHD hebben is dat ze er ook makkelijk misbruik van kunnen maken.. Dat is het geval bij mijn broertje, hij weet namelijk dat als hij mijn moeder op een bepaalde manier benaderd en/of aanspreekt dat hij het toch voor elkaar krijgt.. Wat is dan de reactie van mensen 'buitenaf' ?? precies, dat mijn moeder te makkelijk is en het allemaal wel prima vindt wat haar kind uitspookt. Maar er is niemand die ziet dat ze geen zin heeft om dag in dag uit minimaal 12 uur per dag strijd moet voeren om zijn structuur en orde kloppend te houden.

Kinderen met ADHD kunnen over het algemeen namelijk niet omgaan met de kleinste verandering. Even een voorbeeld van toen hij nog klein was; Als mijn moeder om 16:00 een fles moest geven, hoefde ze dat niet om 16:05 te doen, want dan at hij niet. Ook niet als ze het om 15:55 deed. Nee, precies 16:00

Maargoed, dit verhaal is al lang genoeg inmiddels, mensen die het ook zo zien of er zo over denken, ervaringen hebben misschien laat maar horen!!!

ouders moeten zich niet schuldig voelen !! ik vind dat hele verhaal van die adhd flauwekul,vroeger hoorde je dat nooit , mensen worden gek gemaakt met die flauwekul en maar medicijnen slikken alsof dat goed voor je is . nou dan is het kind wat druk en minder geconcentreert vroeger waren dat zovelen en we zijn ook groot geworden en sommigen hebben ook een goede baan ! tegenwoordig is voor elk dingetje wel een ziekte te bedenken . mensen laat je niet gek maken !het gaat vanzelf over !!!

Hallo,



Ik vroeg me af hoe ouders tegenover het gebruik van het medicijn ritalin staan of andere medicijnen die ADHD klachten zouden verminderen? Positief, negatief, langere termijn effecten, angsten, bijwerkingen noem het maar op. Anoniem antwoorden is geen probleem. Ik probeer een beeld van de de maatschappij over Ritalin te krijgen voor mij studie gezondheidswetenschappen.

Alvast bedankt voor de reacties.

mensen wtf! ik zeg iets miss raar mrja ik kom uit polen en daar hebbenze adhd niet in nl ben ik al 5jaar nu ben ik bijna 15 dus eigenlijk heb ik dtat niet mr ze zeggen ik ben druk en snel afgeleid me moeder zei \"\"ik ga dat niet teekenen het is niet wat ze zeggen allen lijst invullen en klaar hele onderzoek die mensen van het GGD liegen dood! denken allen aanzichzelf! zelf denk ik adhd bestaat niet de ene is rustig en de andere wat drukker dat hoort tog bij het leven? of ja die drukker is moet natuurijk stil zitten als een getest muis? denk aan dat wat ik heb egschreven dat geeft jullie heel wat te weten \'\'dank je dat jullie dat lezen\":)_

Als je je kind niet genoeg liefde, zelfvertrouwen, ruimte tot ontplooiing en veiligheid kunt bieden dan kun je je schuldig voelen. Mijn zoon van 14 was als baby, peuter, kleuter, drukker dan zijn tweelingbroer, reageerde feller, overstrekte zich als baby huilend....door krampjes!? Vanaf groep 7 heeft hij zich ontwikkeld als een gevoelige maar ook stoere jongen, met in toenemende mate stemmingswisselingen. Fel gedrag en soms behoorlijke uitspattingen. Gewoon een temperamentvol karakter? Vanaf zijn dertiende wordt duidelijk dat hij vnl. moeite heeft met regels. En wanneer hij het niet eens is met regels hij zijn eigen weg gaat. Vorig jaar ging het niet goed op school. Nu zit hij op een andere school en vertoond hij faalangst. Thuis worden frustraties soms geuit in aggressief gedrag. Er wordt gegooid met alles wat in de buurt ligt, gescholden, er worden spullen vernield, wanneer hij door ons tot de rede geroepen wordt sluit hij zich op in de badkamer en wordt de badkamer overhoop gehaald. Hadden wij onze zoon moeten laten diagnostiseren in een veel eerder stadium?
We vragen een gesrek aan bij de huisarts. We maken onze zorgen kenbaar. We hebben het gevoel dat onze zorgen worden gebagatellisserd omdat we toch een stabiel gezin zijn? En onze zoon kan ook heel attent, sociaal zijn. Gaat uitermate goed om met kleine kinderen.Toch maak ik me zorgen...en voel ik me misschien schuldig dat ik iets laat liggen Waar kan ik terecht?

Ik kan alleen oordelen over mijn persoonlijke situatie.
Ja ik voel me soms schuldig ,als alleenstaande moeder,of ik ook schuldig ben is een andere vraag. En hier is mijn antwoord een volmondig NEE op. Bij mijn zoon van 8 jaar is 3 maanden geleden de diagnose ADHD gecombineerde type gesteld. Vooral de school vond hem druk en soms onhandelbaar!!!!!!!! Terwijl ik goed met mijn \"Tijgertje\" om kan gaan, ja hij heeft een eigen gebruiksaanwijzing, maar wie niet. ik heb ervoor gekozen om naar een onafhankelijke kinderpsychiater te gegaan, omdat ik de stempel van school niet klakkeloos over wilde nemen.Mijn vraag bij de psychiater was: \"Waar heeft mijn zoon last van en heeft hij er zelf wel last van?\" Ik vind dat het hier niet gaat om mij of de school, maar om mijn zoon.
Uit het onderzoek is dus ADHD naar voren gekomen. Wel met de kantekening dat mijn zoon vooral last ervaart op school!!!!! Dit was een geruststelling voor mijn schuldgevoelens.
Nu 3 maanden verder gaat hij met sprongen vooruit op school. Alleen op schooldagen krijgt hij medicatie (800 en 1200 uur) en soms als hij zelf aangeeft dat hij druk is in zijn hoofd. Ik heb hiervoor gekozen omdat hij problemen kreeg met slapen en ik merkte dat de medicatie lang doorwerkt bij hem. Maar op deze manier wil ik hem ook leren / laten oefenen om, om te gaan met zichzelf. Wat ik wel nog even mee wil geven is dat, hoewel hij qua karakter niets verandert is ik mijn stuiterende Tijgertje soms ook wel mis.

wij hebben een dochter van 8 jaar, toen zij naar groep drie ging bleek al heel snel dat zij niet mee kon komen erg onrustig in de klas was en veel botsingen had met de andere kinderen. de reactie van school was dat te nog niet toe zou zijn aan groep drie en \"terug zetten naar groep 2 zou haar wel goed doen\"
na en half jaar groep drie gedaan werd ze dus door school weer terug gezet naar groep 2. daar zou ze unnen wennen aan de andere kinderen en de doorstroming naar groep drie zou dan ook beter gaan....
eenmaal in groep drie ging het weer helemaal mis. ze kon weer niet mee komen en het pestgedrag van de andere kinderen werd met de dag erger. ze was altijd al een druk kind en adhd kwam bij ons als ouders al heel snel booven maar nee hoor zijden ze op school, \"ze moet gewoon wennen\".
na weer een half jaar groep drie en een kerst rapport met precies de zelfde uitkomsten als dat jaar ervoor vonden ze \"dat ze toch maar extra begeleiding nodig had\"
bij ons was de maat vol wij als ouders hebben zelf een test aangevraagt een rapport laten maken en een andere school uitgekozen. met veel tegenwerken van de \"gewone\" school.
in januari mocht ze eindelijk naar speciaal onderwijs, en werden de rapporten opgemaakt door het riagg etc etc.
de andere school was wel even vergeten naar welk onderzoeksbureau moest dus geen bespreking voor ons kind. moest ze alsnog weer terug naar die \"gewone\"school!!!
wij als ouders waren het hier dus totaal niet mee eens en het tegenwerken van die school werdt ons echt te veel en hebben daarom een crissis plaats gekregen voor onze dochter, daarvoor zijn wij de directeur van het speciaal onderwijs echt eeuwig dankbaar.
we zijn nu een half jaar verder en onze dochter heeft inmiddels de dignose ADHD. met als grootste punt het concentratie vermogen. wij zijn begonnen met medicatie en een andere aanpak van straffen en belonen, omdat zij gewoon anders is dan andere kinderen. onze dochter gaat met vlag en wimpel over naar groep 4 en is zowaar 1 van de beste in haar klas!!!
wat ik eigenlijk wil zeggen is dat een school veel dingen moet kunnen zien aan het gedrag van een kind en aan zijn of haar leervermogen.
bij onze dochter werd alles zo veel mogelijk tegen gewerkt alleen omdat hun onze dochter gewoon \"lastig\" en \"vervelend\" vonden. dat zij door 27 kinderen tegelijk gepest werd daar werd geen aandacht aan geschonken want \"ze zou er wel zelf om gevraagt hebben\"

gelukkig gaat het nu heel goed met ons meisje en houden wij met hart en ziel van haar en zullen voor haar altijd vechten tot onze laatste adem.

groetjes arjan, chantal en nikita.

wij hebben een dochter van 8 jaar, toen zij naar groep drie ging bleek al heel snel dat zij niet mee kon komen erg onrustig in de klas was en veel botsingen had met de andere kinderen. de reactie van school was dat te nog niet toe zou zijn aan groep drie en \"terug zetten naar groep 2 zou haar wel goed doen\"
na en half jaar groep drie gedaan werd ze dus door school weer terug gezet naar groep 2. daar zou ze unnen wennen aan de andere kinderen en de doorstroming naar groep drie zou dan ook beter gaan....
eenmaal in groep drie ging het weer helemaal mis. ze kon weer niet mee komen en het pestgedrag van de andere kinderen werd met de dag erger. ze was altijd al een druk kind en adhd kwam bij ons als ouders al heel snel booven maar nee hoor zijden ze op school, \"ze moet gewoon wennen\".
na weer een half jaar groep drie en een kerst rapport met precies de zelfde uitkomsten als dat jaar ervoor vonden ze \"dat ze toch maar extra begeleiding nodig had\"
bij ons was de maat vol wij als ouders hebben zelf een test aangevraagt een rapport laten maken en een andere school uitgekozen. met veel tegenwerken van de \"gewone\" school.
in januari mocht ze eindelijk naar speciaal onderwijs, en werden de rapporten opgemaakt door het riagg etc etc.
de andere school was wel even vergeten naar welk onderzoeksbureau moest dus geen bespreking voor ons kind. moest ze alsnog weer terug naar die \"gewone\"school!!!
wij als ouders waren het hier dus totaal niet mee eens en het tegenwerken van die school werdt ons echt te veel en hebben daarom een crissis plaats gekregen voor onze dochter, daarvoor zijn wij de directeur van het speciaal onderwijs echt eeuwig dankbaar.
we zijn nu een half jaar verder en onze dochter heeft inmiddels de dignose ADHD. met als grootste punt het concentratie vermogen. wij zijn begonnen met medicatie en een andere aanpak van straffen en belonen, omdat zij gewoon anders is dan andere kinderen. onze dochter gaat met vlag en wimpel over naar groep 4 en is zowaar 1 van de beste in haar klas!!!
wat ik eigenlijk wil zeggen is dat een school veel dingen moet kunnen zien aan het gedrag van een kind en aan zijn of haar leervermogen.
bij onze dochter werd alles zo veel mogelijk tegen gewerkt alleen omdat hun onze dochter gewoon \"lastig\" en \"vervelend\" vonden. dat zij door 27 kinderen tegelijk gepest werd daar werd geen aandacht aan geschonken want \"ze zou er wel zelf om gevraagt hebben\"

gelukkig gaat het nu heel goed met ons meisje en houden wij met hart en ziel van haar en zullen voor haar altijd vechten tot onze laatste adem.

groetjes arjan, chantal en nikita.

hoi
denk dat ouders die hun kinderen niet willen laten testen zich schuldig moeten voelen
ik heb 2 jongens van 9 en 11
allebei hebben ze adhd
maar het zijn gelukkige jongens
en ik ben ongelofelijk trots op ze

wij hebben 3 van de 4 kinderen met adhd,meer concentratie problemen dan hyper gedrag, wel enorme over beweeglijkheid! alle drie krijgen ze ritalin en dit gaat uitstekend..krijgen ze dit niet,dan is het een chaos in hun hoofd!zelf heb ik enorme moeite gehad om medicijnen te geven en heel lang uitgesteld,maar voor hun en voor hun omgeving is het erg belangrijk dat ze medicijnen krijgen!! laatst zei iemand tegen mij: ouders geven alleen maar ritalin om hun kind rustig te houden en ik geloof niet in adhd...wie dit zegt, weet weinig van adhd en moet er dan ook niet over oordelen!bij ons is het een erfelijke kwestie..en ook heel herkenbaar en je kan opvoeden wat je wilt zonder medicijnen,maar bij ons werkt dit niet..samen met structuur,regelmaat!ik heb tegen de arts gezegd:hadden ze mij vroeger ook maar medicijnen gegeven..i.v.m concentratie!! schuldig voelen doe ik me allang niet meer..lees er veel over en je bent al een heel eind verder en trek je niets aan wat anderen zeggen..jij weet hoe het zit en die ander niet!!

fieneke

hoi,
Mijn zoon van 9 jaar zit nu op speciaalonderwijs hij is druk en heeft soms gedragsproblemen nu heeft hij pas medicatie gekregen na heel lang wachten de school heeft het ook af laten weten terwijl ze wisten dat er wat aan de hand was met mijn zoon , de laatste maanden zijn ze heel druk geweest om hele schadelijke rapporten te schrijven naar de PCL commisie die dan gaan bepalen of je zoon dan nog mag blijven op de school.
de school heeft niet afgewacht op de medicatie voor ADHD
ze behandelen me heel erg naar , zo zat ik in mijn eentje aan de tafel, met de directeur, juf , internebegeleiding en de maatschappelijkwerker ze liepen gewoon over me heen en maar rapporten schrijven
ze wilden overal handtekeningen onder hebben , zelfs van een 10 minutengesprek wist gewoon niet wat mij overkwam.
nu willen ze mijn zoon op een rec 4 plaatsen terwijl ze niet eens afwachten wat de medicatie doet voor mijn zoon.
Zit er heel erg mee , dat zelfs een speciaalonderwijs zo met ouders en kind omgaan.

Wilde graag weten of dit probleem ook bij andere ouders is voorgevallen.

en hoe zij daar mee omgaan en mischien tips voor mij hebben.

Groetjes

Yvon

De ouders zijn niet schuldig, autisme en adhd kunnen worden veroorzaakt door vacinatie, lees dit bericht maar en huiver
www.wijwordenwakker.org.
Ik heb een zoon van bijna 18 met adhd/odd, en ik kan er erg slecht tegen hoe de buitenwereld hun oordeel altijd klaar heeft.

NeeE geen schuld
het is zoals het is !!
echter merk ik vaak wel een flinke competitie tussen de ouders, die een groter spanings veld meeneemt dan doorsnee is.
Een v.d ouders is vaak gefrustreerd.
Ook mijns inziens is,.. niet het kind heeft problemen maar de wereld heeft een probleem, met teveel moeten en ja dan kunnen we deze kinderen er niet bij gebruiken, dus liever sederen.
Ook via scholen word de druk opgevoerd om het meer in stuctur te laten verlopen
want extra tijd v.d. kinderen is er niet
en ja zeg nou zelf
als je 80 jaar bent en je moet melden dat je 1 a 2 jaar langer over school doet is dat dan erg..... Nee maar voor de scholen en de ouders vaak wel want dan hebben ze gefaald echter falen ze al
als ze niet kunnen aanzien dat hun kind uniek is en meer tijd opvraagt voor hunzelf om te leren op hun eigen wijze
en dus EIGENWIJS zijn mooi eigenlijk he
\"eigen wijze\"
de oudes ja het kind word erin verscheurd ze beleven een milieu waar moeder en vader \'tegengestelde\'richtingaanwijzers zijn en vandaar innerlijke verdeeldheid

ze hebben daarom de ruimte nodig waar ze zichzelf wel mogen beleven zo van wat gevoeld word mag geleefd worden en geen beperkingen op dit vlak

Kind je mag leven en bent goed zoals je bent
Echter heb jij niet gekozen om geboren te worden je was er en ja... wij zullen de taak hebben om jou ruimte te geven.
Jammer voor jou dat je in een wereld leeft die een racebaan is waarin je kan verongelukken
Mischien komen er mensen rondom jou heen die jou als bijzonder mens zien en uniek .
Waarin je jezelf niet steeds hoeft te bewijzen achter de gesloten deuren van een gezin waar het als de gordijnen dicht zijn stress heerst tussen de ouders
wetend of niet wetend
ieder mens word \'goed\' geboren
Als iedereen zijn schaduw kanten maar eens accepteer want deze zitten altijd aan ons vast en..... hierbij hoort ook die goede kant ,
als er niets meer overblijft laten we ons dan daarop focussen
veel geluk ieder en veel liefde toegewenst
Johanna

Wij hebben zelf ook een zoontje van 7 jaar waar ongeveer 1,5 jaar geleden is gezegt dat hij ADHD heeft. Het heeft voor ons heel veel voeten in aarde gezet om het zo ver te krijgen dat onze zoon getest werd in het kindersophia ziekenhuis. School geloofde ons niet ook de omgevening geloofde ons niet ach joh hoeveel kinderen zijn er niet druk werd er dan gezegt. En dat is misschien ook wel zo maar toch waren er meer dingen aan de hand. Toen eenmaal de uitslagen binnen waren van het sophia was het voor een geruststelling van zie je nou wel we hebben gelijk en we konden er mee aan de slag. In de buurt waar we eerst woonde werd het een ramp onze oudste zoon werd niet meer geaccepteerd omdat hij anders was dan andere kinderen vonden zij dan nooit mocht hij ergens aan mee doen altijd stond hij er bij te kijken. Dat doet zeer gewoon omdat hij drukker was dan een ander kind bij ons in de oude straat. Na heel wat jaren van ver nedering en heel erg op je tanden te bijten hebben we besloten om te gaan verhuizen. WE zijn verhuisd een leuke buurt nu beginnen de buren te klagen dat ze dus herrie maken dat ze dus druk zijn smorgens en sávond tijdens het eten.Kan me heel goed voorstellen dat het vervelend is voor mensen die lekker thusi zitten te eten en dan last heeft van de buurkinderen. Ze weten wat ze hebben en dan nog zo moeilijk doen. Ik heb het over ze omdat onze jongste zoon van 3 jaar ook de kenmerken vertoont van ADHD. Het begrip van mensen om je heen is gewoon zo ver tezoeken ookal leg je het uit waarom ze zo druk zijn en dat we er alles aan doen om het zo rustig mogenlijk te houden. Ik voel me rot hier onder en heb het gevoel van falen waarom dat weet ik dus niet. Jou kind heeft adhd en je wordt er nog voor gestraft ook door de mensen om je heen. Het is zo moeilijk Ik hou zoveel mijn kinderen en doe echt alles voor ze maar moet het dan zo zijn dat ik altijd maar rekening moet gaan houden met andere mensen en dus mijn kinderen maar de mond moet gaan snoeren nee toch. Onze jongste zoon is ook nog slecht horend aan 1 oor maar daar zijn we ook mee bezich daardoor praat hij zo hard is erg lastig.
Het is niet zo dat we helemaal niets doen maar meer als dit kunnen we gewoon niet. wat kan iknog meer doen ik weet het niet meer.

gr jacqueline

Dat een kind ADHD heeft wordt vastgesteld door deskundigen. Wat de oorzaak is?
Naar mijn mening is het een aangeboren afwijking, de mate waarin het zich echter gaat uiten daarin speelt de opvoeding een grote rol mee. Een kind dat zich altijd geborgen en veilig voelt in een stabiel gezin zal in mindere mate last hebben van bijvoorbeeld verlatingsangst dan een kind dat van hot naar her wordt gesleept, meerdere 'papa`s' doorleeft en weinig structuur en regelmaat heeft.
Dus volgens mij kunnen sommige ouders gedeeltelijk schuldig zijn aan de mate van de ADHD van hun kind, niet aan het feit dat ze het hebben.

"Vroeger waren het gewoon drukke kinderen". "In Italie zijn ze er niet" (is druk gedrag normaal)? Werkelijk waar...wat een kortzichtigheid. Ik was blij dat het beestje (in mijn zoon) naam bleek te hebben, toen ADHD geconstateerd werd en ik mij niet meer af hoefde te vragen wat ik fout deed.
Was een boze baby die in ogenschijnlijk nooit sliep. Elke verandering, dagje weg, logeren was uitputtingslag en boycotte hij. Op schoot was hij lang een wilde en onrustige "Jumping Jack". Zodra hij liep, met 11 maanden, werd het een "Zoef de Haas". Ene moment stond hij nog naast je, het volgende ergens op, in, achter of zag je ' m helemaal nergens meer (secondenwerk).
In de Buggie willen blijven zitten, Ho maar.
Als ik boodschappen ging liep ik door de winkel met een kind in de buggie die zich de hele tijd zichzelf, vanonder de riempjes vandaan, eruit probeerde te worstelen. Moord en brand gilde hij dan als ik hem dan negeerde. Hem eruit laten was geen optie want dan had er niets in de schappen blijven staan. En driftbuien... waar ik adequaat op reageerde met hem op de gang te zetten waar hij moest blijven totdat het over was. Nooit gewoon gezellig maar altijd strijd.
Diploma A halen is een hel geweest. Heeft er dik anderhalf jaar over gedaan. Begon thuis met ik wil niet. In het zwembad niet uit willen kleden of tegenwerken. Eenmaal eindelijk in het water trok hij bij maar neigde hij eigenzinnig zelf wel te bepalen hoe het leren zwemmen volgens hem moest en had de zweminstructeur er een zware dobber aan!?
Pas op 7 jarige leeftijd, na zijn eerste schoolreisje waarin hij als ongeleid projectiel (als aap tussen de apen) door de apenheul gestuiterd was, concludeerde school, (die hem tot dusverre wel altijd erg lastig in de klas hadden gevonden), dat er toch wel iets aan de hand moest zijn met hem!? Op het consultatiebureau had ik het al zelf ter berde gebracht, bij de kleutergymnastiek, de kinderopvang, aanvang op de basisschool.
Heeft Ritalin gehad maar had erg last van reboundeffect. Als pilletje uitwerkte werd het tevens middagpauze en als er maar iemand perongeluk tegen hem opbotste was het alweer oorlog.
Concerta maakte dat hij pas om 12.00 's nachts eindelijk de slaap kon vatten. (
Nu slikt hij Medikinet en dat werkt prima. Enige nadeel is dat hij vrijwel de gehele dag geen hongergevoel heeft, en 's avonds toch ook er later door gaat slapen.
Het heeft een werking van 8 uur en zorgt dat hij op school zich beter concentreren kan en zich weet te gedragen en zijn impulsen kan beheersen.
Als hij thuis komt is het uitgewerkt en is het weer "het moeilijke" kind.
Gelukkig hou ik zoveel van 'em dat ik elke dag opnieuw weer schouders eronder zet en 'em corrigeer of terug fluit indien nodig (en nog steeds ongeacht de plek waar we zijn).
Heb nog een zoon die 16 jaar ouder is en die ik hetzelfde opgevoed heb. Was heel anders. Was een dikke Bhoeda (in de wandelwagen) die liever gereden werd dan dat hij zelf hoefde te lopen. Wist na 2 x waarschuwen dat dan evt. ernst werd en deed iets niet meer. Sliep overal net zo makkelijk als thuis. Was ook kindeigen ondeugend en onderzoekend maar, gezeggelijk.
Is wel degelijk stofje dat mist in de hersenen. Wellicht, doordat wij nu meer kennis hebben dan voorheen, en er medicatie geslikt kan, zullen er in de toekomst zelfs misschien minder, dan voorheen "verwarde, drukke kinderen" zelf middelen gaan grijpen en terrecht komen in de verslavingszorg ( wat me aan het feit herinnerd dat er vooral in Italie erg veel verslaafden rondlopen)!? Is al heel veel uitgevonden maar wat de werking van de hersenen betreft kunnen er nog vele raadsels opgelost.

Ja zeker!!
Als je nl je kind accepteerd zoals die is, en inspringt op zijn/haar behoeftes, is er geen sprake meer van ADHD, maar van een kind die is zoals die is.
Een bril dragen? Ja dat kan als er wordt vastgesteld dat dat nodig is. En denk je dat dat wordt vastgesteld adh van vragenlijsten en gesprekken?Nee, daar wordt een echt onderzoek voor gedaan.

Het zijn vaak NIET de ouders, maar de School die de kinderen stigmatiseerd, en ze niet op een goede manier behandelt.
Keer op keer worden sommige kinderen afgekeurd op hun zijn.En als klap op de vuurpijl, wordt ze ook nog even medegedeeld dat ze ziek zijn in hun hoofd.
Hoe zou jij als volwassene hierop reageren? Ik weet dat kinderen hierdoor heftig kunnen reageren. Maar ja, alles wat ze doen wordt onder de loep genomen.
Elke beweging, oogopslag, vraag wordt als "vreemd" gezien.
Respecteer je kind zoals die is, en laat het kind zijn wie die is.
Volwassenen hebben een probleem niet de kinderen die zich als volwassene moeten gedragen.

thea. wat een onzin onze zoon van 8 jaar wordt het zelfde opgevoedt als zijn andere 2 broertjes die hebben toch ook geen adhd.dat het niet altijd meevalt is een feit maar je moet er zelf met je kind het beste van proberen te maken en ik hou me zelf altijdvoor dat we elke dag weer van hem mogen genieten want er zijn ook mensen die dat niet meer kunnen om dat ze hun kind verloren zijn.

ik wilde eigenlijk vragen of er ouders zijn die goede maar ook slechte gevolgen hebben ervaren met het medicijn ritalin... ik ben student ergotherapie en zoek ervaringen over dit onderwerp...
alvast bedankt voor het delen van uw ervaring..
groetjes annemarie

ik heb zelf een zoon van 13 jaar waarbij ook is vasgesteld dat hij adhd heeft ik heb mij zelf altijd schuldig gevoeld of ik niet iets verkeerd of veel te soepel ben geweest wij hebben altijd wel iets aan hem gemerkt altijd druk, snel boos inpulsief gedrag ,faalangst justin zij altijd kan het niet ben niet goed genoeg weinig zelfvertrouwen,vaak bij de huisarts geweest waar er iedere keer werd gezegd mankeerd hem niks u bent wel erg overbezorgd oke ga je weer naar huis van zie je wel hij is "normaal" vaak op school moeten komen want justin was wel erg druk maar weer naar maatschappelijkwerk op school waar justin gesprekjes kreeg wat ook niet veel hielp want justin is geen prater en ziet allemaal andere dingen bij zo een gesprek.
eindelijk na 1.5 jaar zeulen bij psychologen,psychiater zagen zij ook direct in dat justin wel degelijk adhd heeft ik hoop alleen dat mijn justin nu eindelijk de rust in zijn lichaam en hoofd krijgt want als ouders doet het je heel erg zeer als je kind zo loopt te worstelen en altijd met een scheef gezicht wordt aangekeken van nou mooie opvoeding heeft dat kind en pak hem eens wat harder aan dat doet zeer.

Leuke reacties hier, ik denk dat velen het punt missen.

Het gaat meer om de diagnose ADHD. Die diagnose wordt vaak gesteld terwijl het kind het niet echt heeft maar gewoon slecht/niet opgevoed wordt.

Jullie weten zelf dat er geen echt objectieve test is nog om ADHD onomstotelijk vast te stellen. Alles gaat om interpretatie.
Voor veel ouders die niet goed opvoeden is ADHD dan een prachtig excuus voor hun eigen onkunde als opvoeder.
Ik zie het bijvoorbeeld bij het kind van een vriendin. Ik geloof de diagnose niet. Volgens is zijn gedrag te verklaren door slechte opvoeding en heeft het kind geen ADHD.
Google eens om Getty Feldema, die heeft het over gevallen van schijn-adhd.

En ja er zijn ook echte ADHD-ers. In die gevallen is de opvoeding NIET de oorzaak.

Ik moet wel zeggen dat ik mijn twijfels zet bij een aantal reacties. Sommigen hier praten over afwijking: dopamine te kort.

Afwijking is relatief. Het dopamine niveau is verschillend bij mensen. ADHD-ers hebben minder dopamine dan de gemiddelde andere mens. Is het een afwijking? Sommige hebben minder pigment cellen, afwijken? Of gewoon een van de vele variaties in de mens?

Grappig is dat de meeste mensen die hier in nederland ADHD zijn, in ander culturen niet eens als afwijkend worden gezien.
Ik word in Italie als een heel normaal mens gezien, want ik doe precies hetzelfde als alle italianen. Sterker nog, mijn Italiaanse vrouw vind het maar moeilijk te begrijpen. In Italie hebben kinderen geen ADHD. In italie zijn alle kinderen nu eenmaal zo. Iedereen weet dat en dus is er nooit een probleem.

Is ADHD nu een "ziekte" of is het gewoon gedrag dat afwijkt van de hier in NL geldende norm? Ik vind het moeilijk, erg moeilijk.

Ouders van kinderen zijn absoluut NIET schuldig dat hun kind ADHD heeft !
Wel kunnen ze schuldig zijn door hun kind een negatief zelfbeeld te geven en weinig zelfvertrouwen door negativiteit.
Bejegen benader je kind met heel veel aanmoediging en positiviteit !!

Ik heb zelf ADHD, ik weet echt hoe het is en ik gebruik naar volle tevredenheid Dexamfetamine wat me heel goed helpt.

Jolanda

Merkte met 1 jaar dat mijn zoontje anders was als andere kinderen in zijn omgeving. Met 4 jaar werd de diagnose gesteld. Hij is nu alweer 7 jaar en is toen begonnen met Ritalin daarna Medikinet en slikt nu Concerta. Het gaat nu goed al is het dagelijks een gevecht. Ik zag veel van mezelf in hem en ben zelf door de molen gegaan. De diagnose is ook bij mij gesteld. Slik zef dexamfetamine en sinds 3 weken is bij mijn dochter van 8 en een half jaar het ook geconstateerd. Heb nog een dochtertje van bijna 6 jaar en hou mijn hart vast. Is bijna niet te doen, het is alleen niet anders. Het is roeien met de riemen die je hebt, al zou ik het graag anders willen. Vandaar dat ik er erg verdrietig om wordt als mensen zeggen dat het een hot-item is. Je zal het maar hebben. Ook stuit ik vaak om onbegrip en steun, hier bedoel ik meer mijn naasten mee zoals man, familie en schoonfamilie. Het is niet altijd even makkelijk, maar ben toch blij dat er nu een naam en medicatie voor is. De prestaties op school en lekker in het vel zitten van mijn kinderen nu met medicatie is beter dan zonder medicatie, ik had dat jammer genoeg vroeger niet. Loop zelf bij PSYQ en heb er erg veel baat bij.

Met verbazing lees ik sommige reacties op deze stelling. ADHD een gevolg van de opvoeding? ADHD is een aangeboren afwijkeing en heeft te maken met de dopamine huishouding in de hersenen. Dus niets verkeerde opvoeding. Wel ben ik van mening dat de diagnose vaak erg onzorgvuldig gesteld wordt en soms zelfs onterecht. Ook kan ik mij voorstellen dat ouders een grote invloed kunnen hebben op de ernst van de problemen die met ADHD gepaard gaan. Een stabiele gezinssituatie regelmaat, veel liefde en structuur hebben zeker een positieve invloed op het gedrag en gevoelsleven van kinderen met ADHD. Maar ach, wat is het makkelijk (en vaak ontzettend onterecht) om ouders de schuld te geven van gedrag dat buiten de lijntjes valt.

Ouders kun je niks verweiten als hun kind(eren) ADHD heeft/hebben. Mijn zoon is nu 5 jaar en een half jaar terug is het vastgesteld dat ie ADHD heeft. Ik ben het ermee eens dat als je meerdere kinderen hebt dat de anderen er hinder van hebben. Ik heb 3 kinderen en het is soms hartverscheurend om te zien wat voor effect het heeft op ons thuis leven. Gelukkig voor ons is onze buitenwereld waar wij mee om gaan heel erg begripvol en niet anders dan anders. Wel hoor ik dat ik te streng ben maar, dat komt alleen doordat als ik te soepel ben en alles toelaat dt mijn zoon helemaal in de war raakt en dat ik dan de grootste ruzies met hem heb en dat wil ik niet. Elke dag is weer een strijd. En als we een goede dag hebben gehad samen ben ik dolgelukkig. Maar soms is het zo moeilijk dat ik wel kan janken. Mijn zoon is nu aan de Ritalin maar, echt beter is het nog niet. Soms heb ik het gevoel als we een slechte dag beleven dat ik faal als moeder!!! En dat is zo\'n verschrikkelijk gevoel.....alsof mijn hart in duizenden stukjes barst.

Ouders zijn niet schuldig aan het hebben van een kind met ADHD ikzelf heb een zoon van net 15 jaar (ook heeft hij een stemmingswisselings stoornis en erg laag iq)vanaf zijn geboorte heeft hij dit al.
de diagnose is gesteld toen hij 5 jaar was. En idd de familie en buitenstaanders geven de ouders vaak de schuld of ontkennen zelfs maar dat het kind het heeft. Dit is een strijd niet alleen teggen de gigantise wereld om mensen duidelijk te maken dat het kind zo geboren is maar ook om mensen te laten inzien dat je je best doet.
Ik zelf ben nu op het punt gekomen om hem uit huis te plaatsen naar een groep die hem begrijpt, waarom vragen mensen vaak omwille van mijn dochter en me eigen gezondheid, want die leiden er wel degelijk onder. Helaas zien mensen niet als je 7 dagen in de week zo een kind hebt hoeveel verdriet en pijn je hiervan hebt maar ook de erg gelukkige momenten die je kan delen met een kind met ADHD.

Ik merkte dat mijn kind al met een jaar anders was. En ik wil me echt niet op de borst kloppen dat ik niets fout heb gedaan maar ik geef niet mezelf de schuld. Onze zoon heeft 3 jaar medicatie geslikt, maar is nu al een jaar daarvan af. We volgen het dieet van Drs. Pellser. Niet altijd makelijk maar wel veiliger.

Het ligt in ieder geval niet aan de opvoeding. Een kind wordt er mee geboren, wel is er een kans dat het kind adhd krijgt doordat de moeder tijdens de zwangerschap bijv rookt of alcohol drinkt of andere drugs gebruikt, dan zijn de ouders wel schuldig naar mijn mening.

Word er ook aandacht besteed aan kinderen waar in een gezin adhd heerst? ik bedoel de tja gewone kinderen? wat krijgen zij ervan mee?en... hebben zij er last van?

Ik, oma van een zg. adhd kind, een gevoelig sociaal-kind, waarvan de ouders geen luisterend oor hebben gehad voor dat kind. Ouders zijn gescheiden, ernstige emotionele verwaarlozing, een aantal nw. partners van de moeder heeft meegemaakt, iedere dag 13 jaar lang bij grootouders geweest en nu ergens anders woont met nw partner en de moeder nu pubert en moeder wil dat het goedgaat. Nu wordt het kind adhd opgespeld om de leefwijze van ouders te camoufleren. Het kind betaalt de prijs voor ouders gedrag, dat in zijn jeugd nooit kind kon zijn, heet nu in een andere woonplaats adhd te hebben. Wordt er eerst niet met alle verzorgers gesproken voordat de diagnose wordt vastgesteld? Wordt er eerst ook met de vader gesproken/getest voordat er medicatie aan een puber wordt gegeven?

een reactie op BERT heb dat ook als ik jou verhaal lees dan gaat dit over mijn zoon ik heb destijds toen mijn zoon die leeftijd had allerlei folders gehaald over ADHD en die aan familie laten lezen op school voorlichting gegeven wat wel een beetje heeft geholpen hij mag nog steeds nergens logeren maar af en toe wel op een feestje komen of met iemand spelen niet vaak misschien 1x in de maand maar het is een begin wilde er aan toe voegen dat mijn zoon een donkere huidskleur heeft en als enigste ook een donkere ouderdeel op school dan gooiden ze het waar wij wonen in het begin op zijn kleurtje ja kan je wel zien die zwartjes onopgevoed dus hij was dubbel eenzaam hij is nog heel vaak eenzaam en dat zal ook niet gauw veranderen kids blijven bang voor hem maar het gaat met kleine stapjes vooruit en nu staat mijn fam wel achter mij dat niet mogen logeren is omdat ze bang zijn hem wat aan te doen als ze langer met hem alleen zijn je zult ze in principe met info moeten overstromen en geen discussies uit de weg gaan het is je kind die heeft er recht op dat je hem verdedigd en nog iets blijf trots op je zoon dat is de beste basis samen sterk staan

absoluut niet ik heb een kind met ADHD/ODD vanaf dat hij een baby was kon je al zien dat hij anders was in zijn gedrag maar heb hem altyd normaal opgevoed het enigste wat ik verkeerd heb gedaan zeggen ze is ik had hem extra dan normaal moeten opvoeden ik ben heel geduldig met hem altijd geweest omdat ik wist dat hij bijzonder was het is van binnen zo'n lief kind mensen begrijpen vaak niet dat ik hem zo zie maar die zijn er ook niet altijd bij van alle kanten hoor ik altijd vooral van hulpverleners plats hem maar in een tehuis dan heeft jullie gezin rust dat gebeurt dus mooi niet heb deze kind op aarde gezet en zal ook voor hem zorgen, alsof ik dan rustig zou kunnen zijn er wordt zo makkelijk over gedaan ik hou van mijn kinderen en zal blijven vechten voor mijn zoon hij is nu 8 en vanaf dat hij 1,5 jaar is loop ik al bij hulpverleners maar mocht pas een diagnose komen met 6 veel te laat als je het mij vraagt misschien groeide hij er over heen nee dus! ik pluk mijn kracht uit de mooie momenten die we samen hebben alleen met hem of als gezin want die zijn er ook begin die maar eens te tellen want iets wat voor een normaal kind normaal is is voor bijzondere kids niet vanzelfsprekend bijvb zonder ruzie 5 minuten alleen kunnen spelen of iets delen met broertje of zusje of zonder agressie iets met tegen zin doen dat zijn die kleine momentjes waar je hart van overstroomd groetjes wina

Bert, wat je zegt..kind niet begrepen of welkom..dag familie..hier wel gedaan.. Annelies; wij ouders hebben geen druppel gedronken dus daar komt de adhd van kind niet vandaan. Overigens medeleven met je dat je net als je brussen elders opgevoed moest worden omdat je moeder het niet kon. Idd is hier momenteel veel ruzie wat niet goed is voor kinderen zeker die ene met adhd, die heeft al moeite met emoties laat staan met die van ons ouders. Ik wil wel veranderen maar vader is net zo'n drammer als zijn dochter en door zijn ziekte is dit alleen maar verergerd. Tel erbij op een oma die vooral kritiek op mij als schoondochter heeft qua opvoeding en huishouden en het ei is rond. Kind is week uit logeren geweest bij haar en komt finaal dol terug qua aandacht eisen/drammen/slopen etc. Schreeuwende vader en dan ook schreeuwende moeder die dit allemaal niet meer trekt. Vind je het logisch dat kind op school vastloopt?

Bij ADHD speelt vaak een allergie of intolerantie voor een aantal voedingsmiddelen een rol. Ook verergert een erfelijke aanleg tot ADHD nogal eens t.g.v. vaccinaties. Verder speelt de opvoeding een grote rol in het leren omgaan met ADHD. Wie is er dan schuldig en waaraan?

Ik heb een dochtertje die heeft adhd en ze zit op de naarschoolse opvang. Als mijn dochterje op de groep komt worden wij gebeld en ik heb het gevoel dat ze denken dat we haar mishandelen. Ze hebben wel drie keer gevraagd hoe ze er aan komt. Ik word er doodziek van. Wat kan ik daar aan doen? We moeten ons steeds vededigen, wij lopen op de tenen als ze thuis komt.

Hallo, ikzelf vind dat je ouders er niks aan kunnen doen mensen die anders denken vind ik HYPOCRIET!

Mijn zoon van 11 jaar heeft ADHD een gedragsstoornis en een slaapprobleem, dit alles is zo'n 3 jaar geleden bevestigd. Al deze jaren heb ik me er doorheen moeten slepen en dat was beslist niet gemakkelijk . Nu nog steeds niet, ik werk zelf wel maar alleen onder schooltijd. Dat is een bewuste keuze om thuis te zijn voor mijn zoon. Hij is enkele jaren geleden gestart met ritalin toen overgegaan naar concerta. Nu zijn we inmiddels al zover dat hij de straterra moet gaan slikken. Ook krijgt hij 's avonds melatonine, anders kan hij niet in slaap komen. Hij heeft ook nog problemen met zijn gedrag, waardoor het op school steeds moeilijker gaat. Alle hulp krijg ik van het GGZ en van de school, maar het wordt er niet gemakkelijker op. Dan krijgen de ouders ook nog vaak de schuld, nou ik voel dat zelf echt niet zo. Het is voor mijn zoon al erg genoeg, die wordt hier zelf heel onzeker van. Hij is zo sterk als een beer, zo zegt zijn juf van school die soms bang voor hem is. Echt goede hulp is er ook niet, tenminste dat is mijn ervaring ik wordt soms van het kastje naar de muur gestuurd en daardoor wordt het er ook niet gemakkelijk op.

Als mensen denken dat het antwoord hierop JA is, moeten ze eerst maar eens de ADHD sites op internet bezoeken. Hierop staat genoeg informatie. Dan kom je er snel genoeg achter dat je wel wat meer respect mag hebben voor ouders die een kind met adhd opvoeden. Dan pas weet je wat consequent zijn is. Maar vergeet niet dat een kind met adhd ook maar gewoon een kind is, alleen heeft deze een andere gebruiksaanwijzing. Ze hebben evenveel liefde nodig en gedragen zich niet zo om vervelend te willen zijn. Maar ze kunnen/snappen/weten niet anders. Koop anders een boekje (Stijn de trein 4-8jr. maar ook geschikt voor ouderen) of informatiefolder voor familie e.d. zodat ze het beter gaan snappen en positiever met het kind kunnen omgaan.

Ik ben een vader van mijn 5 jarige zoon.\ Mijn trots. Hij is erg druk, ongeconcentreerd, slecht luisteren en soms zomaar agressief, naar zijn klasgenootjes en zusje bijvoorbeeld. Hij leeft in zijn eigen wereldje. Maar daar kan ik niets aan doen. Erger is, dat hij bij veel mensen waaronder zijn tante en zijn opa en oma niet mag logeren. Even een afleiding, maar dat mag niet. Bij vriendjes uit de buurt mag hij niet meer thuis komen. Dit doet heel veel pijn, waar zelfs een man om kan huilen. Er wordt door anderen altijd maar overheen gepraat om vooral mij en mijn vrouw maar niet voor het hoofd te stoten. Die jongen begrijpt het niet. Ik ben nu zover om de contacten met familie te verbreken en te verhuizen zonder iets te zeggen. Help!

Ik heb deze stelling al bijna 7 jaar gehoord .. en nu eindelijk ...onze zoon is bijna 9... is het vastgesteld dat hij ADHD heeft. Ik vind het onzin dat mensen dit zeggen. Let eens goed op het kind en dan met de juiste mensen kan je wel de diagnose stellen (gelukkig ).

Hoi ik wil wel even reageren op dat het aan de ouders ligt. Daar ben ik het niet mee eens, maar de buitenwereld heeft heel gauw hun oordeel. Wij hebben dit zelf mee gemaakt dat de buurvrouw zelf met kinderen werkt die adhd hebben en toch het lef had om het mkd te bellen dat wij zo schreeuwden. Alleen ze ging door de mand omdat zij dagen zei dat wij helemaal niet thuis waren en door die mensen krijg je een oordeel die kunnen niet met kinderen om gaan. Ik wil wel even zeggen dat mensen die een probleem kind hebben er alles aan doen om hun kindje het beste te geven en die mensen die denken het zo maar te zeggen weten niet waar ze over praten. Die moet je ook meteen links laten liggen, dat zijn geen mensen

Dat de indicatie adhd verband houdt met adhd geloof ik niet. Adhd is een foutje in de genen en daar kan je niets aan veranderen met opvoeding. Wel geloof ik dat door de tegenwoordige haastige maatschappij kinderen snel als druk en onhandelbaar worden ervaren. Wat weer snel leidt tot vele ziekenhuis bezoeken en drammen vanuit de ouders. Ik denk dat er te snel vanuit een arts word toegegeven dat t inderdaad adhd is en er medicijnen worden voor geschreven. Terwijl als je met een gedragspsycholoog zou gaan zitten er waarschijnlijk uit zou komen dat er een fout is in de omgang met t kind waardoor t een gedrags stoornis heeft en t dus zeker te wijten is aan opvoeding.

Nee, echte ADHD heeft niets met opvoeding te maken. Wel worden (vaak) pedagogische onvaardigheden van de ouders verward met ADHD bij de kinderen. In zo'n geval zal medicatie dan ook niet helpen.

Ouders met weinig aandacht voor hun kind met adhd...?Zo maak je het niet makkelijker. Veel zorg en aandacht zal toch een betere ontwikkeling met zich mee brengen, dus ben ik het wel enigzins eens met te stelling.

Dat is iets wat we ons helemaal niet af hoeven te vragen. Het antwoord is altijd NEE! Ik ben geadopteerd en vorig jaar heb ik mijn biologische moeder gevonden in Oostenrijk. Alle kinderen van mijn biologische moeder zijn van andere mannen en toch hebben alle kinderen ADHD ook als ze niet zijn opgevoed bij mijn biologische moeder zoals ik. En waarom ben ik nu van overtuigd, ze zuipt zich elke dag dronken en dat al 40 jaar lang. Behalve het kind dat ze gekregen heeft tijdens een langdurige relatie waarin ze geen alcoholiste was. Typisch of niet dan? In mijn geval denk ik toch eerder dus aan het alcoholeffect en aan erfelijkheid

Di is dus echt niet waar, jullie moeten gewoon niet zo denken. Als m\'n broer het dus heeft moet ik het dus ook hebben en dat is niet waar! Ik vind dit echt totale ONZIN

Dat is echt niet zo. Ik heb twee neefjes die het hebben.
Ze hebben het al vanaf hun geboorte!
Het ligt echt niet aan de opvoeding dus.

Nou dit vind ik dus echt onzin. Dan zouden mijn ouders ook een slechte opvoeding geven, alleen omdat mijn broer ADHD heeft. Dan zouden mijn andere broers en ikzelf toch ook ADHD moeten hebben?

Ik heb zelf ook ADHD maar ik vind dat het toch een stukje aan de opvoeding ligt. Bij mijn thuis was er vaak ruzie
en daarom ben ik zo agressief geworden. Ik heb een tijdje ritalin geslikt en daar ging het wel mee.
Het komt natuurlijk niet alleen door de ouders maar ook door de vriendengroep waar het kind mee om gaat.

Dat ouders de oorzaak zijn van ADHD is natuurlijk grote onzin, maar degene die daar zo van overtuigd zijn mogen mijn kind wel een paar dagen lenen hoogstwaarschijnlijk stappen ze dan gauw van die stelling af. Verder heeft ritalin wel degelijk bijwerkingen, deze kun je eventueel opvragen bij een van de medicijnen-sites. Het is bijvoorbeeld niet verstandig om dit middel bij epilepsie te gebruiken, hoewel hier soms van wordt afgeweken wanneer er geen andere mogelijkheid is. Ook kun je er van gaan hallucineren, dus zonder overleg in 1 keer met dit middel stoppen zou ik persoonlijk ten strengste afraden.

Volgens de laatste berichten krijgt een kind ADHD door de drukke banen van hun beide ouders of ligt het aan hun leerkrachten, of hebben de kinderen een te druk leven.pure onzin. Ten eerste ben
ik bewust gestopt met werken, dus die gehaaste boterham is er niet voor mijn kind. Ten tweede, hij gaat maar op 1 sport om het zo rustig mogelijk te houden. Ten derde ik heb 2 kinderen en alleen de jongste heeft ADHD. Als het echt 'de schuld' van de ouders zou zijn dan moeten alle kinderen uit een gezin toch dezelfde aandoening hebben.
Verder krijgt mijn zoon alleen ritalin als hij naar school gaat zodat hij zich goed kan concentreren, en als hij naar sport gaat. Dus niks:pilletje erin en hij is wel rustig!!!

Deze stelling is niet juist. ADHD wordt door sommige mensen gezien als een moderne gedragstoornis welke het gevolg is van de opvoeding van de ouders. Ik vind deze gedachte meer zeggen over het inlevingsvermogen, de ontwikkeling, of de inteligentie van de mensen die er zo over denken....

Ik ben 23 jaar en heb 4 maanden in een internaat gewerkt met kinderen die autisme hadden, verstandelijk gehandicapt waren, gedragsproblemen vertoonden en sommigen hadden ADHD. Wie haalt het in godsnaam in zijn hoofd dat dit door de opvoeding zou komen? In het geval van "mijn" kinders was dat zeker niet het geval!

Waarom zijn de meningen over het medicijn ritalin zo verschillend? Je hoort van sommige dat het geen bijwerkingen heeft. Aan de andere kant zou het de groei remmen, weer een ander zegt dat je ongestraft kan stoppen. Wie kan mij hierover wat meer vertellen? Bedankt!

Als moeder van een zoon met ADHD, is dit natuurlijk een stelling om op te reageren.
Maar ADHD ligt gelukkig niet aan de opvoeding, anders hadden denk ik veel meer kinderen ADHD. Gelukkig is er tegenwoordig veel meer over bekend, zodat deze kinderen en hun ouders goede begeleiding kunnen krijgen.

Een kind heeft ADHD, het krijgt het niet. Wat je er later van meesleept, wordt wel (mede) door de ouders bepaald. (volwassen ADHD persoon)

Met deze uitspraak blijkt maar weer eens hoeveel misverstanden er zijn over ADHD. Onlangs werd de diagnose bij onze zoon gesteld. Hij heeft ADHD doordat hij bij zijn geboorte een zuurstof tekort in de hersenen heeft gekregen. Hierdoor werkt zijn rechterhelft van zijn hersenen weinig doordat hij een tekort heeft aan de stof dopamine die daar normaal gesproken word aangemaakt. Het heeft dus niets met opvoeding te maken.

Adhd is een aangeboren afwijking, wel bepaalt de opvoeding van de ouders, en de rest van de omgeving, hoe het zich uit. Veel rust-punten, consequent zijn, duidelijke grenzen.

Deze stelling is te belachelijk voor
woorden !!
Als moeder van 2 jongens met AD(H)D word
ik hier werkelijk niet goed van !

Ik alleenstaande moeder met zoontje van 7jr. met ernstige vorm van ADHD vindt dit een belachelijke stelling!
Omdat ADHD een aangeboren"afwijking" is, en niks met de opvoeding van je kind te maken heeft!!

Iemand die zegt dat dit aan de ouders ligt weet niet wat adhd is ADHD is een stoornis in de hersenen bij kinderen of volwassenen

Onzin, ADHD is een aangeboren afwijking, die in verschillende vormen uiting kan geven. Een kind krijgt geen ADHD van een
niet goede opvoeding ( wat is een slechte opvoeding?) De opvoeding is wel van invloed op een kind wat ADHD heeft.
Met een strikte consequente opvoeding is het kind beter gebaat

Dat een kind een bril nodig heeft, ligt dat aan de opvoeding van de ouders???