Heel vroeger was je niet verzekerd voor sport blessures. Dan kregen de mensen iets buiten het werk, gingen naar hun werk en lieten zich struikelen, of van de trap vallen. Het blijft een eeuwige discussie waar je niet uitkomt. Ik persoonlijk vind sporten gezond heb ook flink veel jaren aan sub-topsport gedaan. Geen 1 dag afwezig geweest omdat ik gesport heb en waarom uitsluiten. Dan kunnen we rokers, drinkers en mensen met veel onveilige sex ook wel uitsluiten. Als je veel van je werk moet verzuimen door zaken die je had kunnen voorkomen, dan wordt het tijd om na te denken waar je verantwoordelijkheid ligt en aktie te ondernemen. Dat ligt niet bij de werkgever maar bij de werknemer. Dat heet arbeidethiek /werkhouding.

Als een werknemer meer dan 1 sportblessure per jaar oploopt, moet hij zelf een extra eigen bijdrage betalen.

Jaarlijks lopen duizenden mensen in Nederland een blessure op tijdens het sporten. Dat kost per jaar miljoenen euro's aan behandelingen en aan ziekteverzuim. Moet een werknemer bij een sportblessure zelf voor een deel de kosten zijn ziekteverzuim opdraaien of is een sportblessure hetzelfde als een griepje?



Voor de kosten van het ziekteverzuim draaien op dit moment de werkgevers op. Er gaan regelmatig stemmen op om dat te veranderen. Er zou dan een constructie bedacht kunnen worden, waarbij de werknemer en de werkgever samen de kosten dragen. De blessure is immers ontstaan doordat een werknemer een risico heeft genomen in zijn eigen tijd. Als de werknemers helemaal niet zouden sporten dan zou de kosten van het ziekteverzuim veel hoger liggen.



Als een werknemer in dit geval een sporter een blessure heeft dan moet de werkgever zijn blessure vergoeden. De gezondheid van een werknemer wordt niet alleen op en door het werk zelf bepaald. Ook belangrijk is de privé-levenswijze. Deze leefstijl, waar het sporten onderdeel van kan zijn, kan positieve en negatieve gevolgen hebben voor o.a. het werk.
De levenswijze wordt mede bepaald door voeding (denk bijvoorbeeld aan de gevolgen van overgewicht), het gebruik van genotsmiddelen (bijv. roken, drankgebruik enz.), risicovol seksueel gedrag enz.. De recent uispraak van de rechter mag er niet toe leiden dat actieve sportbeoefening nu in de beklaagdenbank wordt geplaatst.



Ziekteverzuim is een belangrijke kostenpost voor een bedrijf. De kosten zijn vaak veel hoger dan de directe verzuimkosten. Naast de kosten voor loondoorbetaling maakt het bedrijf immers ook kosten voor de vervanging van een zieke werknemer en voor extra coördinatie. Daarnaast kan de productiviteit van uw bedrijf lager uitvallen.
Sportartsen kunnen werknemers beschermen tegen onnodige blessures. Het beoefenen van een risicovolle sport kan ertoe dat leiden dat werkgevers soms het ziektegeld van hun zieke werknemers kunnen verlagen. Sportartsen kunnen de (al dan niet vermeende) risico's die een sporter loopt in relatie tot zijn/haar sport nauwgezet in kaart brengen. Door het mobiliseren van deze professionals voorkomt men in een bedrijf veel potentiële misverstanden over de mogelijke oorzaken van blessures. Ook wordt door deze inzet voorkomen dat bedrijfsschade achteraf alsnog wordt bestempeld als risicovol sportgedrag.



Bewegen is gezond en kan hart- en vaatziekten voorkomen.

Actieve sportbeoefening/voldoende lichamelijke activiteit resulteert namelijk in een betere gezondheid. Diverse wetenschappelijke studies illustreren dat sporten en bewegen leidt tot een lager ziekteverzuim en lagere medische kosten. Dan hebben we het wel over sporten op een verstandige wijze, op een manier die bij een persoon (en zijn/haar eigenschappen) past. Sportgeneeskunde is een jonge medische discipline. De meer dan 100 gespecialiseerde artsen kunnen bij uitstek aangeven of een belasting (de sport die wordt bedreven) past bij de belastbaarheid van een individu. Past dit niet goed op elkaar en is er sprake van onredelijke risico's, dan moeten (aan de werknemer en aan de betrokken werkgever) preventieve maatregelen kunnen worden aangereikt. Zo kan in de dagelijkse praktijk schade aan de gezondheid van werknemers worden voorkomen.

Oke dan moeten we maar allemaal op het werk blijven slapen. Stel dat je een auto ongeluk krijgt, nooit meer met vliegtuig op vakantie, stel dat ie neerstort, nooit meer de hond uitlaten, straks valt ie je aan. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Ben alleen bang dat dan het einde zoek is, waar wil je de grens hebben?

Misschien zou de sportende werknemer (via de werkgever) een sportverzekering kunnen afsluiten die het salaris aanvult! Hierdoor kan hij de werkgever wat tegemoet komen.

Ik vind de verzekering

ELKE sport is risicovol. Of je nu gaat voetballen, boksen, skieen, het houdt allemaal een zeker risico in, geen discussie hierover.

Elke activiteit buiten de werkuren hoeft he-le-maal niet vergoed te worden door de werkgever om de eenvoudige reden dat ie er niks mee te maken heeft.

Wie het tegendeel beweert (zoals enkele figuren hierboven), is gewoon een profiteur die z\'n verantwoordelijkheid niet wil opnemen en geld wil opstrijken, meer niet.

Er is geen grens: topsport of gewone sport, wintersport of zeesport, het is allemaal hetzelfde : SPORT.

SPORT = VRIJETIJD
SPORT = ZELFGEKOZEN RISICO
ZELFGEKOZEN RISICO = ZELF BETALEN, WERKGEVER ERBUITEN HOUDEN EN VERANTWOORDELIJKHEID OPNEMEN.

Overigens, ik heb nog nooit van m\'n leven sport gedaan en ik ben nochtans zo fris als een hoentje, misschien 1 of 2 keer per jaar een verkoudheidje waar ik zeker niet voor thuisblijf. Hoe zou dat komen?

Ik zal het zeggen : omdat degene die beweert dat sporters de werkgever minder zouden kosten omdat ze \"nooit ziek worden\", een leugenaar is die zichzelf en anderen voor de gek blijft houden met dat soort onzin.

je kan het ook anders zien.
Bij met gezond verstand sporten kan een baas zeker voordeel bij hebben ten opzichten van iemand die op de bank zit savonds en het weekend. Een persoon die zijn stress weg sport zal beter presteren en kan alles beter pakken en langer door gaan. is ook minder ziek. Ongeval zit in een klein hoekje. Niet luisteren naar het lichaam kan blessures geven. Als een kip zonder kop sporten en elkaar het ziekenhuis intrappen bij het voetbal.
Dus bij vele blesures kan men toch gaan denken is dit wel een sport voor jou.
Gaat men dan toch door kan men naar mijn mening zeggen betaal ook dan maar de kosten. als men een in de zoveel jaren blesures hebt vind ik dat de samenleving dit moet betalen. door iets meer voor het product dat ik lever te betalen.

de werkgever betaald al 8% vakantiegeld.
Dat lijkt mij voldoende.

De volgende stap zal zijn:
betaald werkgever ook de sport-uitrusting?
betaald werkgever ook het vakantieverblijf
betaald werkgever ook het kuuroord, de kosten van een goed matras, de inrichting
van een gezonde slaapkamer, de kosten van
een veilige auto e.t.c.

Verstandig sporten is gezond. Hiermee bedoel ik dat het wel van belang is dat als je sport, je dit wel moet doen onder begeleiding van instructeurs of dan wel onder toezicht van iemand die daarvoor is opgeleid. Niet dat je niet zonder kan, maar zeker als je net begint met sporten is het eigelijk onverstandig als je gaat beginnen zonder begeleidng. Bij goede begeleiding is de kans op blessures ook veel kleiner. Dus dan is een blessure als je die dan toch krijgt net zoveel "pech" hebben als het krijgen van een griep.
Het sporten is gezond omdat het je dagelijkse belastbaarheid verbeterd, dus kun je de blessure ook beter en sneller verwerken als wanneer je niet sport en toch ook een blessure kunt krijgen.

wat is sortblesure

Ik vind dat een sportblessure niet betaald mag worden door de werknemer. Je kiest er namelijk niet zelf voor om geblesseerd te zijn. Het is een ongeluk waar je niets aan kan doen.

De kosten van sportblessures hebben vooral te maken met de wijze waarop men met sport omgaat. Doorgaans houden sportaanbieders weinig tot geen rekenschap met de fysieke gesteldheid van hun leden. Op dit moment zijn wij, d.w.z. stichting DSB (Doelmatig Sport & Branchebeheer) bezig met een onderzoek naar de mogelijkheden van een verbeterde aanpak.

Uiteindelijk moeten wij ons opmaken voor een aanpak welke rekenschap houdt met de kwaliteit van de sportaanbieder. Laatstgenoemde moet worden afgerekend naar de wijze waarop hij met zijn klanten omgaat.

De sportaanbieder is vanzelfsprekend niet alleen verantwoordelijk. Ook de sporter zelf zal zijn verantwoordelijkheid moeten afdragen. Daar waar een sporter herhaaldelijk vervalt in dezelfde klachten dient men een conclusie te trekken, ten slotte zijn er ook sporten waarbij de risico op blessures aanzienlijk lager zijn, zoals bijvoorbeeld, krachttraining en fitness.

De kosten van sportblessures vallen vanzelfsprekend buiten de verantwoordelijkheid van de werkgever. Tenslotte staat diens concurrentiepositie, door de almaar stijgende kosten al genoeg onder druk.

J. Aukes, Appingedam.

Omdat ik heel mijn leven sport ben ik nauwelijks ziek. Veel van mijn collega's zijn op jongere leeftijd uitgerangeerd omdat ze ongezond leven. Het is aardig om te zien dat bij veel bedrijven de rokers buiten staan. Als ze buiten staan werken ze echt niet. Iedereen die regelmatig sport en dat aan kan tonen moeten ze juist twee extra vakantiedagen geven. Dat is nog altijd minder dan al die rokers die per dag anderhalf uur niks staan te doen.

Nee, sporten zorgt algemeen gezien uiteindelijk voor minder gezondheidskosten. Willen we echter toch grenzen gaan trekken, dan moeten we dat vooral niet gaan doen bij activiteiten zoals sporten. We kunnen individuen ook verantwoordelijk stellen voor het feit dat ze teveel snacks eten, roken, drinken, te weinig/ te veel slapen etc. Dit valt allemaal niet te controleren. Het zou vreemd zijn als je hier niet op de eigen verantwoordelijk inspeelt, maar wel op de eigen verantwoordelijkheid voor het risico op blessures bij sporten.

Ik vind dat dit gewoon bij het oude moet blijven. Van jongs af aan krijgt men te horen dat je een goede conditie moet hebben d.m.v. sporten etc. Als men als jeugd of volwassen persoon dan aan sport doet zou men ook nog moeten boeten. Dit moet niet gebeuren. Dan ga je weer naar vroeger toe: wie geld heeft kan sporten, want die kan dan ook de eventuele sportblessures betalen en als je geen geld hebt dan moet je maar thuis blijven zitten met alle gevolgen van dien (ook op latere leeftijd)

Ik vind het goed dat de werkgever er voor opdraait. Een werknemer heeft er immers niet om gevraagd. Het lijkt me dan alleen maar eerlijk dat de werkgever het betaald.

Wie betaalt wat? Dat is altijd de grote vraag. Ik denk dat het beter is om te voorkomen! Teveel verenigingen werken zonder een gediplomeerde sportverzorger of masseur. Zou dit verplicht gesteld worden door de politiek dan kan aan de basis gewerkt worden door preventieve begeleiding.

Een werkgever neemt mensen aan om een bedrijf draaiende te houden en winst te maken, niet om die mensen geld te laten verdienen. Als er op het werk iets gebeurt dan is het niet meer dan normaal dat de werkgever daarvoor opdraait. Al het andere is onlogisch!!! Eigenlijk is het al absurd dat de werkgever voor de ziekte van een werknemer betaalt, laat staan als die werknemer het gebrek aan zichzelf te danken heeft. Mijn mening is laat de werknemer zelf kiezen of hij/zij zich verzekert voor ziekteverzuim, dit behoort niet tot de verantwoordelijkheid / last van de werkgever.

De sporter zel: als hij/zij het risico wil lopen geblesseerd te raken buiten zijn/haar werktijdÂ…

Tegen het argument dat sporten goed voor de gezondheid zou zijn, zal een kortzichtige werkgever - dezelfde man of vrouw die misschien vindt dat zijn werknemer ziekteverzuim door sportblessures zou moeten meebetalen - aanvoeren: 'die hart- en vaatziekten openbaren zich op het moment dat deze werknemer allang niet meer voor mij werkt.
Ergo: als je puur kijkt naar economische motieven, dan kom je er inderdaad op uit dat de werknemer op zijn minst gedeeltelijk mee zou moeten betalen. Het is echter dezelfde manier van redeneren als: waarom zou ik premie betalen voor de werkeloosheid, arbeidsongeschiktheid of ziekte van een ander? Heel erg VVD'erig dus. Maar diezelfde VVD zal de kou om het hart slaan als je vervolgens de lijn op de volgende manier doortrekt: waarom zou ik wegenbelasting moeten betalen voor wegen waar ik geen gebruik van maak. Of wat dacht u van deze: waarom meebetalen aan de hofhouding van Beatrix e.a., waar niemand om gevraagd heeft?
Alleen al omdat de manier van redeneren niet klopt, zou ik zeggen: laten we het maar even bij het oude houden.
Bovendien heb je te maken met de uitvoering: wat weerhoudt de werknemer ervan om te zeggen dat hij zijn enkel verzwikt heeft toen hij van een trapje viel, of over een losliggende stoeptegel struikelde...?

Het maakt m.i. een groot verschil of het een risicovolle sport is (zoals bijv vechtsporten of voetbal - waar het geloof ik tegenwoordig tot de spelregels hoort om je tegenstander tegen de enkels te trappen) of een niet-risicovolle sport, zoals turnen, wielrennen of hardlopen. De kans dat je bijv. uit de ringen flikkert is een stuk kleiner dan dat je van je fiets valt. Gewoon door je enkel gaan of aangereden worden door een automobilist kan je in het dagelijks woon-werkverkeer ook overkomen.
Bij dit alles uiteraard vooropgesteld dat het sporten onder voldoende (para-)medische begeleiding plaatsvindt.

Zelf ben ik werkgever dus als een werknemer door sporten in de ziektewet terecht komt dan voel ik dat meteen financiel. Veel letsel b.v. in de voetbal ontstaat door onsportief gedrag door de tegenstander. Bij dit soort blesures vind ik gewoon dat de persoon die het het letsel veroorzaakt heeft aansprakelijk gesteld moet worden. Wintersport zoals skieen dan weet je dat je risico loopt. Hierdoor vind ik persoonlijk dat mensen die op voetbal zitten of op wintersport gaan zich verplicht moeten laten verzekeren zodat er verhaalrecht voor de werkgever mogelijk is. Alle sporten welke uitgevoerd worden in clubverband bij een vereniging vind ik dat bij blessures niet veroorzaakt door derden onder verantwoording moeten vallen van een werkgever.
Graag reacties op mijn stelling

Bij 'normale' sporten (dus uitzonderingen als boksen, free fighting e.d. daargelaten) is sporten een investering in de gezondheid van de werknemer.
Dit betaald zich terug in minder ziekteverzuim, waarvan de werkgever direct profiteert.
De werkgever mag mijns inziens dus in ieder geval gedeeltelijk meebetalen.
Wel zou je na kunnen denken over verzuim waarbij de werknemer aantoonbaar nalatig is geweest wat direct aanleiding geweest is tot het ontstaan van de sportblessure. Maar het hanteren en handhaven van dergelijke regels is denk ik niet haalbaar (adm. rompslomp en wie beoordeeld wat wel en wat niet mag).

Wie de kosten moet betalen is afhankelijk van de wijze waarop men deelneemt aan sport.
Topsport is ongezond en voor zover er geen loon verkregen wordt uit het beoefenen ( waarbij blessures dus een arbeidsrisico zouden zijn) moet een eventuele topsporter zijn blessures zelf betalen. De lichamelijke belasting bij topsport is dermate groot dat de risicos voor blessures te groot worden.
Recreatieve sport is in principe goed voor het lichaam. Wanneer er geen sprake is van onredelijk zware belasting ( denk aan een hele of halve triathlon bijvoorbeeld) dan moeten de kosten onder het normale ziekenfonds / verzekerings gebeuren vallen.
Bij kennelijke overbelasting of de zogenaamde extreme sports kunnen beperkende maatregelen getroffen worden.
Hierbij zou slechts een deel of zelfs niets vergoed hoeven worden.
Het blessurerisico is namelijk onevenredig groot in relatie tot de behalen gezondsheidsvoordelen.
De mogelijkheid om een lijst van riskante sporten te maken heeft als groot nadeel dat de beoefening van de sport ook afhankelijk is van de mate waarop deze beheerst wordt.
Slecht geoefende personenen op een wintersportreis lopen meer risico dan goed geoefende. Uitgangspunt moet zijn het recreatieve karakter van de sport. Slechts dan kan de financiering van blessures op het huidige peil doorgaan.

Er dient m.i. o.a. onderscheid gemaakt te worden tussen risicovolle sporten en niet risicovolle sporten, alsmede de niveau's waarop de bewuste sport wordt uitgeoefend. Hoe gevaarlijker de sport en/of hoe hoger het niveau, hoe meer het financiële risico van blessures bij de sporter neergelegd moet worden en door de werkgever mag best geëist worden dat dit door de sporter/werknemer wordt verzekerd. Bij hoog sportniveau is immers vaak sprake van vergoedingen en bij gevaarlijke sporten is het risico op blessures groter. De vraag of dit risico verzekerd kan worden zal een individuele verzekeraar moeten bepalen. Over het algemeen is de begeleiding bij een hoog niveau van sporten groter en de kans op blessures minder, dan bij het uitoefenen van een gevaarlijke contactsport op een laag niveau met weinig/slechte begeleiding. Men kan natuurlijk ook de werkgever de mogelijkheid bieden het niveau van de begeleiding te verbeteren of de werkgever te stimuleren het sporten me!
t begeleiding naar de werkplek toe te brengen. Er zijn nog genoeg mensen die niet of veels te weinig sporten. Evenwel zijn sportblessures voor werkgevers een kostenverslindende situatie en de discussie daaromtrent heeft vele kanten. Te veel om in één berichtje te proppen. Ik hoop dat mijn mening voor u van toegevoegde waarde is.

Een sportblessure is heel wat anders als een griepje. Ik zie niet in dat de maatschappij moet betalen voor de ziektekosten en de werkgever voor de verzuimkosten.
De vervuiler betaald gewoon. Zeker als het gaat om een sport die gewoon vraagt om blessures, voetbal bijvoorbeeld. Je moet eens gaan kijken op de "eerste hulp" van een ziekenhuis in de buurt van sportvelden op zondag. Spitsuur.
Wie bedenkt die f. 400 miljoen trouwens, volgens mij veel te laag.

Tenzij het gaat om blessures opgelopen bij statistisch te duiden risicosporten, vind ik dat het om een risico gaat dat op een lijn gezien moet worden met met andere oorzaken van arbeidsongeschiktheid. Het sporten heeft zoveel waardevolle, gezondheid ten goede komende aspecten, zowel lichamelijk, psychisch als sociaal, dat zeker gemiddeld genomen, op de langere termijn de voordelen van sporten de nadelen van af en toe eens enkele dagen verlet verre overtreffen. Als je de risico's van sporters op hun eigen conto zou laten komen, weet ik er nog wel enkele: rokers, overmatig alcoholgebruikers, notoire stappers, vechtersbazen etc.

Als ik thuis van een trapje val, wie betaalt dat dan? Als ik b.v sterk ecseem tussen mijn tenen krijg omdat ik de sauna heb bezocht, wie betaalt dat? M.a.w. deze discussie kan veel kanten op en dus wat mij betreft compleet zinloos.

Sport draagt bij tot een betere gezondheid (in de meeste gevallen)en dit werpt ook zijn vruchten af naar de werkgever toe. Je zoekt het niet op om een blessure te krijgen. Het is in de regel een 'ongelukje'. Net als bijv. de griep die je wel eens hebt en je ook voor een tijdje kan uitschakelen. Daarom denk ik dat de kosten die hier bedoeld worden op dezelfde manier behandeld moeten worden.

bewegen of op andere wijzen bezig is goed voor de mens en kosten daar voor ir ieder een zijn iengen kosten.dus ook voor de werkgever.anders volgen de kosten die velen malen hoger zijn als dat zo is.
sportblessure.is niet zo erg kijk maar eens om je heen.

Ik vind dat je voor de werknemer wel een eigen risico in kan bouwen, bijvoorbeeld 2 dagen voor eigen risico bij ziekte vanwege een sportblessure.

Ik denk niet dat een sportblessure hetzelfde is als een griepje, ik denk dat veel mensen een griepje ontlopen door te sporten.

Met een sportblessure kunnen veel mensen ook doorwerken (kantoorbaan enkel blessure bv).

Het genoemde risico weegt mijns inziens ook dik op tegen het risico van iemand die op een avond flink doorzakt en het bijbehorende huisdier de volgende dag (ook door de baas betaalt).
Ja normale ziektekosten dus !

Natuurlijk dient de werknemer zelf op te draaien voor het vrijwillig nemen van persoonlijke risico's. Het argument dat sport ziekteverzuim tegengaat is tevens niet correct. De werkgever profiteert echt niet als eerste als een werknemer minder vaak ziek wordt, het is in eerste instantie de werknemer zelf die profiteert van zijn sport. Immers, niemand wil toch ziek zijn! Nog even en er wordt geschreven dat een werknemer sport om zijn werkgever een plezier te doen. Trouwens, ook iedere werknemer kan zich gewoon laten verzekeren voor blessures die hij of zij opdoet tijdens het sporten.