Lieve allemaal,



Ik heb drie tips die mij heel erg geholpen hebben om het eten onder controle te krijgen. Realiseer je goed dat je nooit kunt gaan lijnen zodra jij niet precies weet waarom je te veel eet.


Tip1: BRENG STRUCTUUR AAN IN HET ETEN!

En neem dit heel serieus. Bijv: eet voldoende (en waar je zin in hebt!) tijdens de lunch en probeer daarna 2,5 tot 3 uur niets meer te eten. Let bij het structuur brengen niet zozeer op wat je eet, maar meer op wanneer en of het voldoende is. Als je dit doet, zul je zien dat de vreetbuien minder zijn en je je lichaam veel beter aanvoelt.


Tip 2: Als je zondigt, probeer dan na het eerste koekje 10 MINUTEN te wachten voordat je de 2e neemt.

Het maakt niet uit of je daarna weer een koekje neemt (of meer), als je het maar even probeert uit te stellen. Dit is supermoeilijk, omdat je gewend bent in 1 x aan te vallen.


Tip 3: HAAL GEEN VERLEIDINGEN IN HUIS ZOLANG JIJ DE EETGEDRAG NIET ONDER CONTROLE HEBT!

Maak hier desnoods duidelijke afspraken over met je partner.



Deze twee regels gaan over het doorbreken van oude, hardnekkige gewoontes.
Deze twee regels hebben mij al heel ver gebracht. Let wel: het heeft me twee maanden gekost om dit een beetje er in te brengen. Dus heb geduld.
Ik val nu heel heel langzaam af, zonder dat ik heel erg hoef op te letten op WAT ik eet. Het gaat er bij mij dus meer om HOE ik eet. Als ik zeker weet dat ik deze twee regels helemaal onder controle heb, dan pas ga ik kijken naar wat ik inhoudelijk kan veranderen. Maar luister naar je lijf en eet waar je behoefte aan hebt. Dat betekent niet elke dag croissantjes en koekjes, maar ook zeker geen droge crackers en vieze salades.



Ik hoop van harte dat deze tips jullie een beetje op weg helpen.



Ook kan je altijd hulp zoeken bij een psycholoog, gespecialiseerd in dit soort situaties. De eerste 8 behandelingen worden vergoed uit de basisverzekering. Een dietist is wat mij betreft te veel op voeding gericht. Wel eerst even langs je huisarts, die weet misschien bij wie je moet zijn.



groetjes Juliette

Jammer genoeg kamp ik ook met dit probleem...
Ik ben al 3 jaar bezig met afvallen, tot heden nog niet gelukt. Ik hoor van mensen als het je echt wil dan lukt het je ook wel.. Als het niet lukt dan wil je ook niet. Het is zo makkelijk praten als mensen dat zeggen en je hebt er zelf zoveel problemen mee.
Ik eet mijn emoties op..
Ik weeg inmiddels 100 kg en ben 1.80 m.
Ik sport veel 3 keer in de week, judo al 14 jaar dus ik denk zelf dat het ook niet allemaal vet is.
Maar het is gewoon zeer frustrerend als je zus die net zo zwaar heeft gewogen 25 kilo kwijt is en nog meer wilt afvallen.
Ik zelf zou zo ontzetten blij zijn als ik 75 kilo woog.
Ik kan nu amper leuke kleren vinden, en als ik ze vind dan pas ik het niet.
Voor 3 weken geleden was ik het meer dan zat, ik ben naar de huisarts gegaan en zat daar gewoon te huilen als een klein kind. Het onderwerp is bij mij ook zeer pijnlijk naar andere toe. De huisarts heeft me doorverwezen naar de dietiste.
Ben inmiddels 2 kilo kwijt.. nu derest nog voor een gezond gewicht, ik denk ga er ook zeker vanuit als ik slanker zou zijn. dat is gelukkiger ben.
Ik heb nachtmerries nu, ik ben onzeker over mezelf, mijn relatie, mijn werk enz...
Als ik slanker ben dan hoeft dat niet meer.
Ik heb trouwens een tweeling zusje die de helft van mij is. Ook zo frustrerend..
Ik denk dat er genoeg andere mensen zijn met zo'n "ziekte" noem ik het maar.
Mijn vriend kan bijvoorbeeld ook alles eten wat hij wil.. ik probeer er de laatste tijd wat meer op te letten.
Gelukkig heb ik steun van vele kanten, en ook wel positieve opmerkingen hoor.
Heb een surinaamse collega en die zegt elke dag wel ik iet dat je afvalt, ik hou van wat steviger vrouwen. Is voor mij leuk en postief om te horen.
Ik hoop dat de mensen die met hetzelfde probleem kampen er uit eindelijk ook mee kunnen leven zolang ze niet afvallen..

Groetjes,
Nina

jeetje ik heb precies hetzelfde, herken ook veel.
als ik alleen thuis zit en heb lekkere dingen in huis kan ik niet 1 snoepje of koekje of iets nemen..neej ik moet gelijk alles opeten...en als ik het op heb voel ik me verschrikkelijk...en dan denk ik morgen ga ik weer aan de lijn....terwijl ik alleen maar meer ga eten...ik schaam me ook hiervoor...vind zo gek en vervelend dat eten zo`n invloed kan hebben!...en als ik gezond eet voel ik me gelukkig...maar waarom is gezond eten dan zo moeilijk!!!

ik kamp zelf met dit "probleem".
Ik noem mijzelf ook wel een emotievreter.
Bij problemen of frustraties dan gaan bij mij de remmen los helaas.Alles wat maar te eten valt daar ga ik achteraan.Heel irritant en zeker de tijd erna weer,want aangezien ik ook aanleg heb om snel te groeien is het ook direct te zien.Daarna weer lijnen enz,enz,enz.
Maar leuk is anders en wat te doen ertegen?

arggh Ik heb me net volgepropt en voel me daar schuldig over. Ik eet omdat ik me rot voel en dan voel ik me weer rot omdat ik eet, en dan eet ik juist nog meer. Als ik dan vol zit voel ik me schuldig. Ik probeerde net ook over te geven, lijkt makkelijke oplossing, maar er kwam beetje water en toen bedacht ik me dat het echt gestoord is. (en dat je tandglazuur eraan gaat houdt me een tegen)
Ik heb voor ik op vakantie ging me aan een superstreng dieet gehouden, twee weken, ik kon me eraan houden en werd stukken dunner,maar dan is eten 1 grote obsessie, dan denk ik continu 24/7 aan en kijk steeds of ik al dunner ben etc. en doordat ik haast NIKS at kreeg ik een heel depressief gevoel, en werd zwak, moe, ziek. toen bedacht ik me dat dit echt niet kon en dat ik gezond wou zijn. Nu is mn eetpatroon weer als ervoor.
Ik wordt niet goed ervan zoveel met eten bezig te zijn. Het is niet eens dat ik mn figuur zo lelijk vind, het is alleen altijd net niet goed genoeg en door eten voel ik me schuldig. Ik eet ook vaak uit verveling, heb nu vakantie, dus zal hopelijk met werk/studie minder worden, maar dan blijft nog het eten met rotgevoel als ik thuis kom. ik snap al jullie verhalen heel goed. fijn dat ik het ff kwijt kan.

hoi

Ik ben zelf iemand met een eet probleem.
Ik eet als ik me rot voel of blij ben, en dan vooral veel zoet, chocola, koejes , snoep alles wat zoet en slecht is, prop ik naar binnen. en had er lang tijd geen spijt gevoel van tegen mij zelf. Maar op ten duur voelde ik me terrug getrokkener worden binnen gezel schap,en of op feestjes. begon later uit mij kleren te groeien. en zag me lichaam dikker worden. Ik weeg nu 83 kilo en ben 1 meter 60.
afgelopen week vroeg twee personen mij over zwanger was, en schenerede ik mij dood. ik besefte dat ik me problemen en vooral me onzeker heid weg vrat. maar nu heb ik spijt als ik zie hoe lekijk mij lichaam is geworden, heb ik zo veel spijt. en besef dat de weg terrug veel moeilijk is.....

Ik ben een emotioneel eter. Ik prop me vol en daarna heb ik er spijt van. Het is een cirkel waar ik niet uit kom. Hoe verbreek ik die?

ik snap het emotionele weg eet probleem heel goed. ik herken het wel beetje in mezelf. als ik boos of verdrietig ben ga ik ook altijd eten!

Vroeger was ik ook een emotionele eter. Tegenwoordig heb ik er minder moeite mee. Heb af en toe gewoon een lekkere zoete trek bui. Een reep pure chocolade. Hoe puurder hoe beter.

Ik ben een jonge meid van 23 jaar en weeg nu 114 kg. Ik heb een borderline persoonlijkheidsstoornis en soms kan ik alle prikkels en spanningen niet op een normale manier verwerken en ga ik eten. Heeel veel eten. Vaak voel ik me daarna nog slechter en zit dan zwaar somber op de bank. Vorige week heb ik het roer omgegooid en ben begonnen met een nieuwe gezonde levensstijl. Alle snaaierijen heb ik uit de kast verbannen en vervangen voor gezonde tussendoortjes. Ik eet veel groente, fruit, vis, noten en zaden en ik merk dat ik geen hongergevoel meer heb en dat ik mij een stuk prettiger voel. Ik kan alle prikkels en spanningen beter handelen nu ik gezonder eet en daardoor meer vitaminen en mineralen binnen krijg die het natuurlijke stofje dopamine aanmaken waardoor je je minder snel depressief gaat voelen. Volgende week voor het eerst weer op de weegschaal want ik ben heeel benieuwd. groetjes linda

Als er veel ruzie thuis is, dan eet ik veel. Dan wil ik gewoon niet meer leven en daarom kan ik niet met mijn suiker ziekte omgaan. Ik heb vaak gezocht naar hulp, maar hulp is er niet . Ik sta er al jaren alleen voor. Mensen komen altijd bij mij praten over hun probemen, maar naar mij luisteren ze niet. Ik weeg nu 120 kilo en dat is wel heel erg veel.

ja ik ken het, ik heb af en toe heel erg last van vreetbuien, vooral als ik me verveel. Als ik dan geen geld heb om iets te kopen en ook niet thuis ben, raak ik erg gefrustreerd.. een soort afkickverschijnsel?? Laatst heb ik de griep gehad, ben 4 kilo afgevallen en die houd ik er ook af. Tip voor als je een vreetbui hebt ; grijp niet naar het zoete lekkers, maar maak bijv. een schaaltje met een tomaat in stukjes, een stuk kaas en een plakje ham. zoek tijdens een vreetbui de gezonde lekkere dingen! dat helpt, succes!

Jeetje, en ik maar denken dat ik een van de weinige was die eetbuien heeft!! Ik was 10 kilo afgevallen, helemaal blij dat mensen het eindelijk eens zagen enzo. Toen kwam er opeens een verandering en ik blijf maar eten. Nu al bijna een week!! Ik voel me erg alleen de laatste tijd en weet niet wat ik met mijn gevoel aan moet enzo. Ben ook de hele dag sago en 'k weet 't gewoon allemaal niet meer! Ik vind het zo erg, ik voel me vies vet , dik en lelijk. Overal voel ik vet ( dat zat er al maar nu valt het extra op ) Ik denk dat ik wel weer 2 a 3 kilo ben aangekomen :(
Maandag ga ik weer vol goede moed beginnen maar ja voor hoe lang..??Ik heb nog 6 weken om 8 kilo af te vallen en denk dat 't wel gaat lukken als ik niet van die eetbuien tussen door krijg:S Sterkte allemaal iig!!!

Ja ik herken me hierin. Zoals gisteren heb ik een onzettende vreetbui gehad. Alles opgegeten wat ik normaal nooit zou nemen. En ik voel me onwijs schuldig de dag er na (nu dus). Dus heb ik me voorgenomen om de hele week gewoon rijstwavels te eten. 3x op een dag tha's it. Ik sport ook onwijs veel dus met een beetje geluk is het er zo weer af. Maar weet je wat het is? Emotionele of zoiets. Ik hoor niets anders dan de godganse dag dat ik niet meer moet afvallen, ik wordt lelijk mager, dat soort spul. En mensen hebben niet door dat dat juist een tegenwerkende reactie op mij heeft. Ja dramatisch ben ik wel. Maar ik wil NOOIT meer dik worden!.

Jeetje ik herken zoveel in al deze berichten! Als ik me rot, eenzaam of verdrietig voel dan krijg ik ook die drang. En dan weet ik gewoon dat ik het niet moet doen en dat ik me schuldig ga voelen en dat als ik een beetje neem, meteen doorsla en alles neem, maar toch kan ik me hier dan niet tegen verzetten. Het wordt een soort obsessie. Sowieso is eten een obsessie voor mij eigenlijk, het bepaalt hoe ik me voel. Als ik een tijdje gezond eet en niet te veel snoep, voel ik me super en ben ik trots op mezelf. Maar als ik weer zo'n vreetbui krijg (een bui is het eigenlijk niet meer te noemen) dan haat ik mezelf en voel ik me vies en dik en wil ik me het liefst verstoppen en niemand onder ogen komen. Geestelijk voel ik me dan verschrikkelijk rot, maar lichamelijk ook. Ik kan echt merken dat ik op zo'n moment mijn lichaam gewoon aan het kapot maken ben. Het lijkt allemaal zo makkelijk, afleiding zoeken, gezond eten, maar het is zo verschrikkelijk moeilijk!

Wow, ik wist niet dat zoveel mensen hetzelfde probleem hebben als ik. Ik heb echt heel erg vaak last van vreetbuien, en dan eet ik dus ook echt ALLES wat ik tegenkom, van chocola tot boterhammen met dikke lagen roomboter. Achteraf voel ik met dan altijd ontzéttend schuldig en klote en ook vies en beloof ik mezelf er vanaf dat moment wat aan te doen......maar helaas is dat tot nu toe nog nooit gelukt. Ik schaam me er zo voor dat ik al de verpakkingen verstop op m'n kamer omdat ik bang ben dat m'n moeder erachter komt. Vind het in ieder geval fijn dat er meer mensen zijn die hetzelfde hebben. Maar moet er nu ECHT wat aan gaan doen. Ik ben 1.66 en weeg 65, da's dus niet extreem veel te zwaar maar heb wel een buikje en dat komt dus door die VREETbuien..bah! Ik wens iedereen heel veel sterkte toe!

Ik herken in dit discussiepunt zoveel. Ik ben voor mijn leeftijd veel te zwaar. Ik probeer er alles aan te doen, maar ik ben niet sterk genoeg om het vol te houden. Als ik ruzie heb met mijn vriend of ik heb een rotdag op mijn werk, dan pak ik eerder snoep dan fruit. Ik ben nu weer aan het lijnen en op zich gaat het wel goed. Nu maar hopen dat ik het volhoud...

Ook ik ben een "emotionele eter". Door mijn werkelijke gevoel over iets of iemand weg te drukken ga ik (soms) eten. Stom eigenlijk, want ik ben een gevoels-mens. Maar soms zijn gevoelens te pijnlijk en kies ik voor een vervanger: eten! of eigenlijk meer snoepen. Momenteel volg ik een cognitieve gedragtherapie (ivm en dreigende burn-out) en ik leer weer opnieuw te voelen. Soms pijnlijk, maar ik herken steeds beter mijn grenzen en ook oa de momenten dat ik wil gaan eten. Ik volg deze therapie niet voor de eetproblemen, maar merk wel dat het ook daarvoor effectief is.

Stoppen met roken was moeilijk, maar voor mij makkelijker dan verandering teweeg brengen in mijn eetpatroon. Met roken kan je tenminste HELEMAAL stoppen. Da's lekker duidelijk. Een balans vinden met gezond eten / sporten is zoooooo moeilijk. Zoetigheid eten in mijn eentje is een soort geheim genot dat ik niet op wil geven, maar tegelijkertijd word ik ongelukkig van mijn dikke lichaam.

Ik heb die eetbuien wanneer ik aan dieet denk, dus afvallen. Ik zie het ook zo, eerst volladen en dan gaan dieten, zodat ik genoeg energie heb. Zo denk ik erover.

Ik ben er zo van overtuigd dat te veel eten ligt aan het feit dat de maatschappij van nu zulke hoge eisen stelt aan uiterlijk. Geen tijdschrift zonder perfect uitziende mensen en dan niet te vergeten de fabrikanten die er alles aan doen om zoveel mogelijk lekkere dingen aan te bieden, als je alleen al naar het toetjes aanbod kijkt! En niet te vergeten de lightvarianten om als consument het idee te hebben al het andere lekkers te compenseren...Pfff wat een raar wereldje. De verleiding is zo groot vooral als je niet lekker in je vel zit! Ik zit op een dansacademie en wordt mijn hele leven al geconfronteert met het 'ideaalbeeld'. Ik ben niet dun genoeg maar als ik kilo's afval ben ik dan gelukkig? De ene dag lijn ik, de andere dag vreet ik, zucht...

Hoi ik ben Carin 33jr. oud en ik heb al vanaf m'n 14 jaar een eetstoornis. Ik ben blij dat ik deze site gelezen heb en weet dat ik niet de enige ben en absoluut niet gek ben. In principe ben ik al best wel ver want overgeven en laxeermiddelen slikken doe ik allang niet meer. Ik heb het periode's goed onder controle, maar nu sinds 1,5 jaar wat minder na mijn scheiding en sinds ik op mezelf woon. Als voorbeeld ik kan ook 's nachts niet slapen en dan ga ik uit bed en prop me vol met alles wat ik in huis heb en dan eet ik heel de dag niet meer tot de andere dag om mezelf te straffen. En ik weet heel goed dat ik volgens de statistieken niks te dik ben, ik weeg 55kg en ben 1.63 lang. Maar ja toch vind ik mezelf te dik. Maar ik weet ook van mezelf, al weeg ik 50 kg, tevreden ben ik nooit. Maar ik denk iedere dag morgen weer een dag om het weer onder controle te krijgen, eens zal het mij weer lukken. Als er iemand is die over dit onderwerp ervaringen wilt uitwisselen mag je wel contact met me opnemen. Groetjes, Carin.

Natuurlijk zijn er meer mensen die bij spanning juist moeilijk kunnen eten en gauw afvallen. Mijn vriend is er zo een. Leuk vind ie het niet. Ik ben tegenovergesteld. Ik eet alles wat los en vast zit bij spanning. Leuk vind ik het ook niet. Soms ben ik wel eens jaloers. Ik voel me vaak minderwaardig omdat ik me te dik voel en helemaal nadat ik heb lopen eten. Dat is altijd als ik alleen ben. Ik doe echt mijn best om afleiding te zoeken. Maar ik voel me dan zo verloren en leeg van binnen, dat het alleen maar gevuld lijkt te kunnen worden met voedsel. Ik wou dat het een minder belangrijk item in mijn leven was. Dan kon ik méér genieten van het leven zelf.

hallo,
Ik heb de berichten allemaal gelezen maar ik heb zelf iets wat totaal tegenovergesteld is als wat jullie hebben. Als ik gestresst of verdrietig ben dan kan ik juist helemaal niets eten. Toen mijn vriend het uitmaakte in januari ben ik een maand tijd 12 kilo afgevallen, het blijft er ook af gelukkig en mn vriend en ik zijn weer bij elkaar hoor, maar heb ook een keer gehad dat het nog veel extremer was. Voor een paar jaar terug had ik met mijn ex vriend wat problemen ook omtrent mn ouders, hun mochten elkaar niet en toen ben ik in 3 maanden 32 kilo afgevallen. Ik heb toen ik klein was altijd problemen gehad met mijn gewicht en ik heb 95 kilo gewogen terwijl ik maar 1.64 m ben. Maar mijn vraag is herkent iemand hetgeen wat ik heb? reageer alsjeblieft!!!!

Ik ben wat je noemt een "emotionele eter". Ik eet als ik vrolijk, verdrietig, verveeld en boos ben. Ze zeggen dan dat je niets in huis moet halen, want dan kan je het gewoon niet opeten. Dat werkt niet als je op loopafstand van de supermarkt woont die tot 9 uur 's avonds open is. Als je wilt "vreten" dan doe je dat toch wel. Of het nu een zak chips is of een half brood met kaas. Je moet jezelf aan leren niet bij elke gebeurtenis (negatief of positief) te gaan zitten "vreten". Dat is de enige oplossing. Dit is mogelijk, alleen het gebeurt niet van de een op de andere dag. Dit heeft tijd nodig en het zal misschien jaren duren. Ik merk zelf ook dat ik mezelf steeds beter in de hand heb en niet altijd meer de behoefte heb om mezelf vol te vreten. Dit gaat niet altijd goed, maar het gaat steeds beter. Het is een gewoonte die je jezelf moet afleren en jezelf iets afleren is nu eenmaal moeilijker als jezelf iets aanleren. Het is een verslaving net als met alcohol en roken. Helaas kun je niet zoals bij de andere verslavingen ermee stoppen. Je hebt altijd eten nodig, dus zul je het ook altijd in huis hebben. En zoals ik daarnet al schreef, je kunt je met van alles volvreten. Je moet gewoon maling hebben aan wat mensen van je denken. Elk mens heeft problemen alleen bij dikke mensen is dit duidelijk zichtbaar. Ik ken genoeg mensen die pilletjes nodig hebben om zichzelf in de hand te houden. Dat is toch ook iets waarvoor je je niet hoeft te schamen, dus waarom wel hiervoor. Ik denk dat als je je wat relaxter opstelt naar jezelf toe en gewoon probeert regelmatig te bewegen en gezond te eten (af en toe eens snoepen mag best) dat het leven een stuk aangenamer wordt of je nu te dik bent of niet.

Zelf heb ik ook een tijdje last gehad van eetbuien. Dit kwam omdat ik mezelf nooit wat lekkers gunde, was namelijk bang dat ik van elk snoepje of chocolaatje gelijk zou aankomen. Als ik dan toch wat lekkers at, voelde ik me ontzettend schuldig.
Vorig jaar is mijn lichaam hevig gaan protesteren, kreeg eetbuien, greep echt alles wat ik in mijn buurt had. Hierdoor voelde ik me achteraf ontzettend rot over, met als gevolg dat ik nog meer ging eten.
Nu is dat voorbij. Als ik trek heb in wat lekkers neem ik dat ook gewoon, eet het langzaam op en geniet er van. Heb met eigen ogen moeten zien dat je echt niet aankomt als je een keer een gebakje of zoiets neemt.
Ben weer tevreden over mezelf, buikje van die eetbuien weggewerkt, eetbuien zelf zijn helemaal over en zit weer 100% lekker in mijn vel.

Ik ben op momenten dat er iets fout gaat zelfs geobsedeerd door eten. Ik kan dan nergens meer aan denken.
Ik heb dit al vanaf mijn 18e jaar en het houdt nooit op. Ik heb letterlijk alle afslankmiddelen en diëten geprobeerd en niets helpt. Ik word daar wel eens wanhopig van.

Problemen wegeten! Absoluut herkenbaar! Vaak gaat dit ook nog eens stiekem. Je houdt jezelf zo onwijs voor de gek want je denkt. "niemand heeft het gezien, dus het is ook niet gebeurd", terwijl de helft nog tussen je tanden is te vinden. Ik weet dat afleiding zoeken zou moeten helpen. Helaas overheerst de eetdrang heel erg op zo een moment.. Echt niet dat ik b.v. mijn kamer ga opruimen, want dan loop ik de hele tijd met water in mijn mond!
Controle over eten krijgen.. Dat is zo belangrijk.. Weet wat je eet, eet bewust! Het gaat me wel steeds beter af. Ik kijk naar mijn eten, ik kijk naar de hapjes die ik neem, ik probeer te proeven wat ik eet, ik probeer het in mijn mond te voelen en ik probeer eerst mijn hap weg te slikken voordat ik de volgende neem..

Succes

Stiekem eten, zodat niemand het ziet. Je even heerlijk voelen met een flink stuk cake. Wie herkent dit niet? Maar als je het weer eens gedaan hebt en het lekkers is op, tja dan voel je je dubbel rot, toch?
Ik ben tijdens een postnatale depressie onder behandeling geweest bij een psychologe. Van haar moest ik opschrijven wanneer ik zo'n 'vreetbui' voelde aankomen, wat de reden was en wat ik op dat moment dacht. Al heel snel schreef ik mijn gegevens en vooral mijn gevoelens op en had daarna geen behoefte meer aan veel lekkers of zelfs helemaal niet. Je bent bewuster van je foute eetgewoonte en wordt er duidelijker op gewezen.
Ik pak nog wel eens wat lekkers uit de kast hoor als ik even baal of verdrietig ben, maar ook regelmatiger een stuk fruit ofzo.
Ook als ik gewoon snoep of chips eet ga ik er tegenwoordig uitgebreider voor zitten en proef wat ik eet.
Het nadeel met vreetbuien is dat je eigenlijk achteraf niet echt geproefd hebt wat je gegeten hebt,ondanks dat je je toch 'even' lekker gevoeld hebt.
Mijn problemen worden minder vaak weg gegeten, maar ik heb nog een lange weg te gaan. Als je je rot voelt vergeet je goede raad wel eens.
Voor iedereen die ook strijdt met dit probleem, heel veel succes.

Ik eet mijn problemen ook altijd weg. Maar als ik mij dan helemaal vol heb gevreten kom ik er wel achter dat het eigenlijk niet helpt, maar toch ga ik door. Als ik gestrest ben ik eet ik alleen maar dingen die juist ongezond zijn. En ik heb dan ook helemaal geen zin in avond eten. Ik leef dan alleen van ongezonde dingen

Ik heb zelf ook dat als ik een probleem heb of me niet lekkervoel of ergens mee zit of over iets zit te piekeren dat ik dan mijn toevlucht vindt in eten. Maar dat gaat zowat automatich het is net als bij de tv .Als je tv gaat kijken neem je wat lekkers voor een goede film.en tijdens het denken en malen neem je ook wat te eten.en soms gebeurt het ook uit pure verveling. Oh ik heb niks te doen nou dan ga ik maar ff wat eten ik ben op gezond gewicht maar ben niet slank. En als je dat eten dan weer op hebt dan denk ik wel eens bij me zelf van waar was dat nou weer voor nodig wordt je daar nu voor 2 minuten ff gelukkig van :ja en een kilo zwaarder. Maar ik heb het nog mee want ik ben er heel bewust van en als ik merk nee nu ga ik echt ff te ver of ik betrap me zelf er weer op dat het gebeurt kan ik het wel weer compenseren. Dus in principe heb ik het onder controle en heb ik een vrij constant gewicht dus.

Ik ben momenteel werkzoekend en het gaat slecht met mijn moeder, er zijn veel spanningen. Ik voel me daardoor de laatste tijd niet lekker in mijn vel. Ik ben gelukkig een positief ingesteld mens, dus ik sla me er wel doorheen. Maar ik heb de laatste tijd echt veel gegeten. Ik denk toch dat het troost-eten is geweest. Ik voel me er niet lekker bij, ik voel me veel fijner als ik op mijn voeding let en gezond eet. Ik zie eten als een troost, lekker veel ongezonde dingen naar binnen proppen, op het moment geniet ik er van. Maar als ik dit een paar dagen achter elkaar doe, voel ik me vies. Dan ga ik weer gezond doen, toch volgt er vaak weer zo'n vreetaanval.

Hier een reactie op de vraag van M. Duthmann (hopelijk schrijf ik het goed en anders: sorry!). Een eetprobleem kun je vaak herkennen aan meerdere factoren. Er zijn legio boeken over geschreven en een 'gespecialiseerde site' op internet is www.sabn.nl. Hier kun je ook een hoop informatie over eetstoornissen vinden en met mensen met eetstoornissen en familie van eetgestoorde patienten praten.
Wanneer noem je veel eten een eetstoornis? Ik denk als je jezelf niet meer onder controle hebt. Als je merkt dat je iedere dag een bepaalde hoeveelheid snoep, koek, chips ed. nodig denkt te hebben. Als je je in allerlei bochten wringt om het aan niemand te laten merken (bijvoorbeeld stiekem eten, verpakkingen verstoppen, eten bij verschillende winkels halen, etc.). Vaak reageren patienten ook geprikkeld als je er iets van zegt. Eten is namelijk je maatje. De enige vriend waar je altijd op terug kunt vallen. Boulimia zijn eetbuien gevolgd door compenserend gedrag (kotsen, laxeermiddelen, intensief sporten), Anorexia is overmatig lijnen, BED (Binge Eating Disorder) zijn vreetbuien zonder compenserend gedrag (daar komt de patient ook vaak heel erg van aan). De sleutel tot het oplossen van deze problemen ligt vaak in de eigenwaarde van de persoon. Probeer hier aan te werken, dan is het oplossen van die eetstoornis veel minder moeilijk! Veel succes!

Als je je af vraagt of je een 'probleem eter' bent, is het volgende een goede vraag die je jezelf kan stellen: 'HEB IK ECHT TREK?' zo niet dan heb je kans dat je een emotie-eter bent!!! Belangrijk om iets mee te gaan doen. Ik vind het ook erg moeilijk om mijzelf een halt toe te roepen als ik weer eens in kasten aan het zoeken ben. Op het moment fitness ik samen met een vriendin die ook graag wat kilootjes kwijt wil raken en een gezonder eetpatroon wil ontwikkelen. TIP: ZOEK EEN MAATJE MET WIE JE KAN SPORTEN EN TEGEN WIE JE EERLIJK DURFT TE ZIJN OVER JE EETPATROON!!! Samen er aan werken gaat beter dan alleen. Een soort van sociale controle...

Ik doe dit ook, problemen wegeten. Ik heb ook al heel wat keertjes geprobeerd om af te vallen maar dit lukt niet. De tip om afleiding te zoeken als je wilt gaan eten is best moeilijk, maar het is wel een goede tip. Mijn vraag is: Wat is nou de beste manier om af te vallen als je je problemen wegeet?

Is er een verschil tussen problemen wegeten of gewoon heel veel eten, want na "gewoon" heel veel"eten" heb je vanzelf weer een of het probeem. Maar waarom eet men dan zoveel? Wanneer praten we van boulimia?
Welke raad of aanwijzing zouden jullie een moeder van een 19 jarige die een groot eetprobleem heeft kunnen geven.

Ik ben, na twee maanden hard lijnen, bijna 10 kilo afgevallen. Ik was nooit dik ofzo, maar na die 10 kilo zag ik er wel stukken beter uit. Mijn omgeving vond dat ook en kreeg ik het in mijn kop om nog meer af te vallen; Helaas het tegen overgestelde gebeurde: Ik kreeg vreetbuien. Zakken drop, chips, chocola, koekjes, het maakt niet uit wat maar het gaat er allemaal in. Na zo'n vreetbui moet ik het er weer uit kotsen. Daarna voel ik me ellendig en zweer ik het nooit meer te doen maar vaak is het de volgende dag al weer mis. Buiten dat ik nu weer 7 kilo ben aangekomen (die laatste 3 zullen ook weer snel komen) ben ik vaak chagerijnig en kosten de vreetbuien me handen vol geld. Op dit moment ben ik zover dat ik weet dat ik een probleem heb, en er ook echt wat aan wil doen; Dit kan niemand alleen oplossen!

Inderdaad heel herkenbaar. Ben ook echt een emo-eter en zie het soms gewoon als een drugs als ik in mijn kop heb om te eten moet dat ook gebeuren want kan niet eens meer gewoon verder met de dingen waar ik mee bezig ben kan me dan niet meer concentreren en alleen aan eten denken, gek word ik ervan het is een hele dagtaak. Ik heb het idee dat eten mijn grootste vriend/grootste vijand is. Als hier toch een oplossing voor zou zijn zou mijn leven een stuk eenvoudiger zijn. C

Herkenbaar, ik snoep veel wanneer ik mij rot voel, maar toch soms óók wanneer ik mij heel lekker voel, alhoewel wel minder; ik ben denk ik een echte emotie-eter.
Meestal heb ik het aardig onder controle, maar soms vliegen de kilo's eraan, en moet ik echt een paar weken aan de lijn om ze er weer af te krijgen!!! Soms baal ik er vreselijk van dat ik zo'n drang naar zoetigheid krijg als ik mij rot voel!

Ik weet niet of het zo is dat mannen hun problemen minder snel wegeten dan vrouwen? Misschhien dat mannen eerder naar alcohol grijpen, of is dat een vooroordeel???

Ik heb 2 broers die ook regelmatig lijnen, en mijn vader deed dat ook altijd als hij een paar kilo aangekomen was na de vakantie ofzo.
Maar zij zijn inderdaad meer 'gezelligheidseters', ze grijpen niet (zoals ik) naar een zak snoep of chocola als ze zich rot voelen....

Maar mijn eigen man zit er bijv. helemaal niet mee dat hij een buikje begint te krijgen,en hij is ook beslist niet van plan om te gaan lijnen.
Zo zijn er denk ik ook genoeg vrouwen die er zo over denken, ik vindt dat prima, dik of dun, iedereen moet zelf weten waar hij/zij zich lekker bij voelt, zolang het je gezondheid maar niet in gevaar brengt.

Ik zie mezelf ook als probleemeter.
Regelmatig als ik alleen thuis ben is het voor mijn geen probleem om van alles naar binnen te werken.
Hoofdzakelijk gebeurt dit als ik me niet lekker in mijn vel voel zitten terwijl ik niet eens weet waarom.
Helaas kom je dan in zo'n cirkel terecht van niet goed voelen-eten-niet goed voelen.
Als ik wel weet waar door het komt en ik eet dan wat heb ik vaak het gevoel van ..."zo en dit neemt niemand me af"
Bijna elke dag neem ik me voor om het niet te doen maar betrap mezelf dan toch weer met iets lekkers/ongezonds in mijn handen.
Heel af en toe met tranen in mijn ogen want eigenlijk wil ik niet eten,maar het gebeurt gewoon.

Ook ik eet mijn problemen weg; ik had altijd al moeite met mijn gewicht, maar dat lag dan altijd nog 40 kg lager dan nu!De laatste 10 jaar (sinds ik na heel lang wachten)kinderen heb ben ik alleen maar aangekomen, toch doe ik op mijn manier al 10 jaar aan de lijn. Ik zit 's avonds veel alleen en ga dan echt naar eten zoeken om verdriet of angst weg te eten het maakt niet uit wat! Ondertussen ben ik er wel achtergekomen dat een maagband of ballon voor mij de oplossing niet is, omdat ik eerst mijn problemen waardoor ik ga eten moet oplossen, maar hoe?Dat is alweer een probleem......

Ik eet ook vaak en veel als ik alleen thuis ben. Ik kom er niet veel van aan, maar het is niet zo dat ik me beter voel als ik gegeten heb. Dan voel ik me weer niet goed omdat ik weer zoveel moest eten. Maar als ik problemen heb, dan helpt het bij mij ook vaak om een eind met de hond te gaan wandelen, naar een rustig plekje om daar met de hond te gaan spelen. Dan zijn je gedachten even weg, discman mee. Of gewoon even met iemand weg, met eten kan ik mijn problemen niet echt wegeten. Een eindje gaan fietsen helpt bij mij ook altijd.

Ik eet niet zo zeer de problemen weg, maar ik ben gewoon verslaafd aan eten. Ik heb ook altijd trek, zelfs als ik misselijk ben van het eten, denk ik nog steeds aan eten en prop ik mezelf ook helemaal vol. Eten is in vele op zichten ook m'n beste vriend.....als ik alleen thuis ben ga ik eten om het gezellig te maken. Ik ben in twee maanden tijd van een maatje 36 naar een maatje 40-42 gegaan en wil heel graag weer terug naar m'n oude maat. Het is alleen heel moeilijk om mezelf een ander eetpatroon aan te wennen. Ik doe m'n best en ik zal mezelf best nog weleens te buiten gaan aan lekker eten, maar ik voel me er nu tenminste niet meer schuldig over en ga ik daarna gewoon weer verder met het normale eetpatroon..

Ik vreette ook altijd mijn problemen weg. Ik heb een paar jaar geleden een cursus bij de thuiszorg gedaan: 'werken aan eetgedrag', wat niet alleen is wanneer je de dik bent, maar wanneer je een eetprobleem hebt. Ik kan deze cursus met name aan Invisgoth aanbevelen. Je moet het echt zo snel mogelijk aanpakken zodat je niet blijft hangen. Als je eenmaal bewust doorhebt wat je probleem is en waarom je eet, kan je er echt iets aan doen. Zodra je je in je kop goed voelt, gaat het afvallen bijna vanzelf! Het duurde nog wel even voor ik het in de praktijk kon toepassen, maar ik heb mezelf nu onder controle.

Ik grijp nog steeds naar eten als ik me rot voel. Ook is het eten een manier om ergens anders aan te denken als ik weer eens te druk met mezelf bezig ben. Niet dat ik me er beter van ga voelen, maar op dat moment helpt het wel even. Het is jaren heel erg geweest, nog net geen pakjes boter of bevroren spinazie maar wel alles wat ik verder kon vinden. Sinds ik vorig jaar een PPD heb gehad, ben ik met behulp van het Riagg een stuk verder gekomen wat betreft mijn wensen en mijn eigen psyche. Ik weet nu ook waarom ik eet en wat ik er aan kan doen.
Het valt niet altijd mee en het is best moeiljk om niet de keuken in te duiken, maar ik ben sterk en ik ga het redden! Veel groeten van een (voormalig) veelvraat.

Erg veel mannen zijn ook ziekelijk met hun lichaamsuiterlijk bezig dat het hun leefstijl en gevoel erg beinvloed. Oké dan misschien niet met de weegschaal, maar met spieren. Net zoals bij vrouwen SLANK de norm is, is bij mannen GESPIERD de norm en proberen mannen hun oergrote onzekerheid te compenseren door erg veel te trainen en erg veel hun spieren te volgen in de spiegel. Want ze zijn als de dood dat ze er niet mannelijk en hard of stoer genoeg uit zien. Vaak zien ze dit ook als een symbool voor hun heteroseksualiteit; hun spieren. Dat ze geen 'mietje' zijn. Maar voor een heteroman lopen ze toch verdacht veel op hun eigen lijf en spieren te kicken..

Ik ben altijd een goede eter geweest. En nam dan omdat ik zo lekker gekookt had nog een beetje. Zonde om weg te gooien. Op dit moment ben ik na 10 jaar en ieder jaar een kilootje aangekomen weer op dieet bij een speciale club. Daar praat je ook met elkaar. Ondertussen ben ik ook een boekje tegengekomen, waar veel mensen die hun problemen wegeten (of juist niet eten) wat aan kunnen hebben. Het heet: NLP en eetproblemen. Daar staan dus tips en oefeningen in om het eetprobleem de baas te worden. Denk bv aan: je zit zo aan iets lekkers te denken. b.v. een bonbon uit een bijna volle doos. Die is onweerstaanbaar. Als je uiteindelijk jezelf niet meer de baas bent en die bonbon toch gaat eten, is hij meestal niet zo lekker als dat je 'm in gedachten had ingebeeld. Dus neem je er nog een, om er nog eens van te proeven. Waarom doe je dit?? Alle lijntips gaan alleen maar over eten. Als je al eten hoort, dan denk je al een eten, dus moet je juist niet over eten praten. Maar andere dingen gaan doen.
Verder als iets echt lekker is, dan moet het er ook goed uitzien, lekker ruiken en goed aanvoelen als je er een hap van eet. Voldoet iets wat je wilt gaan eten niet aan deze voorwaarden, dat moet je het ook niet eten, want dan geeft het jouw toch niet de voldoening die je zoekt.
NLP en eetproblemen is een boekje van de Ankertjes serie uitgegeven door Ankh-Hermes (Deventer)

Hallo, mijn naam is ron en ik ben zeker niet trots op mijn buik! Ik heb
het B.E.D stoornis. Dat wil zeggen ik heb enorme vreetbuien alleen ik
braak het niet uit. Ik ga vreten als ik me verdrietig of gespannen voel.
Wat ik altijd zo jammer vind is dat er zo weinig gesproken wordt over
eetstoornissen bij mannen. Het komt dan misschien weinig voor bij mannen
en ik schaam er zelfs voor. Mannen zijn "watjes" als ze zo met hun
uiterlijk bezig zijn (wordt gezegd). Ikzelf heb een negatief zelfbeeld en
ben daarvoor in therapie geweest. Binnenkort heb ik weer een afspraak bij
het GGZ. Want al die dieetpillen enzo helpen toch niets.

Het komt bij mij heel vaak voor dat ik mijn problemen wegeet. Ik heb minimaal twee keer per week een vreetbui. Als ik zo'n vreetbui heb gehad doe ik verder nix om de aangegeten caloriën er weer af te halen. Ik zie zo'n vreetbui vaak als straf voor de problemen waarin ik zit, ook al heb ik vaak niet de schuld van de problemen. Ik voel me altijd wel heel rot na zo'n vreetbui waardoor ik de volgende dag weer een vreetbui heb, maar daar zet ik me dan wel weer overheen. Ik blijf dus gelukkig niet in een cirkeltje rondgaan.

Ik eet (vreet) mijn problemen altijd weg. Als ik mij goed voel kan ik lijnen en "normaal" eten, maar als ik om wat voor reden niet lekker in mijn vel zit kan ik rustig een hele zak met twixen ed opeten.Ik stop dan ook niet eerder dan dat ik echt propvol zit.Schuldig voel ik mij daar niet onder tenzij ik echt op dieet ben, soms word ik boos, soms verdrietig maar vaak denk ik nu het is niet anders.