Ook ik had/heb faalangst. Intussen heb ik een aantal gesprekken gehad met een coach die is gespecialiseerd in faalangsttraining. Ik moet zeggen dat deze sessies mij enorm op weg helpen om rationeler te leren denken. Ook mijn negatieve zelfbeeld is aan het veranderen. Kan ik iedereen aanraden. 

ik denk dat ik faalangst heb. Om te falen bij school, maar ook dat ik er niet bij hoor. Ik heb overgewicht en voel me zelf heel lelijk. Ik koop daarom alleen kleding alleen maar omdat ik denk als ik leuke dingen aan doe kijken ze niet naar me uiterlijk. Ik ben zo bang te falen in mijn carriere. Ik ben pas over en ik maak alle opdrachten fout. Ik ben de slimste van de klas, ik weet zelfs heel goed hoe die opdrachten moeten maar opeens vergeet ik het. Ik ben bang dat ze me laten zakken. Moet ik dit aan mijn leraar vertellen? Dit uit ik hier voor het eerst niemand weet dit echt niemand. Ik zit s'nachts in bed echt te huilen om dit

ik doe VWO tot en met 4de ging het makkelijk, lol hebben en dergelijke in de 5de had ik eerlijk gezegd schijt elke weekend uitgaan zuipen totdat je niet meer kan lopen. Ik voetbalde ook heel hoog ik speelde 1ste divisie. Natuurlijk doordit haalde ik slechte cijfers, maarja ik maakte me neit zorgen en uiteindelijk stapte ik van WIS B waar ik 3 stond naar WISK A. ik moest in vakantie leren en gelijk nieuwe school toetsen maken want ik was voorlopig over. Dus ik stopte met voetbal ik gaf me aan school.
Uiteindelijk had ik gehaald zat ik in de 6de. ER waren tijden dat ik steeds laagste van de klas haalde. Maar in de 6de was ik een perfectionist haalde altijd 1 van de hoogsten en meestal ook hoogste van de klas. Daarna moest ik me voorbereiden op CE. Uiteindelijk was ik gezakt:( en ik voelde me klote. Het was alsof het einde van de wereld was. Ik haatte mezelf omdat ik 1 van de slimste van de klas was en niet haalde en domste van de klas wel hadden gehaald. Nu ik gestopt was met voetbal kwam ik 30 kilo aan. Het werd nog erger toen mijn maat Castaignos nu bij FEy speelt. Als ik niet gestopt was met voetbal kon ik ook zo hoog komen, maar uiteindelijk heb ik me overgegeven ( het zal wel FAITH zijn)
Nu zit ik op VAVO en volg 3 vakken FR,ENG,NL maar als ik steeds voor toets wil leren lukt niet want in me gedachte komt dan de CE en uiteindelijk gevoel: ik kan het niet. Ik begin dan onwijs te zweten zonder te bewegen.Ik heb faalangst maar ik denk dat ik ook depressief ben. Als ik kijk naar me foto's van vroeger en nu word ik kwaad en ga ik huilen. Ik haal nu goede cijfers maar ik word nog steeds niet blij nog steeds die bui die boven me hangt. Eerlijk gezegd ga ik nu ook haast nooit naar buiten van school naar huis. Uitgaan doe ik nooit meer.

Ik ben gewoon bang voor school geworden, alsof ik tegen

Beste allemaal,



Ik weet toevallig dat er momenteel een onderzoek loopt naar faalangst bij middelbare scholieren in de bovenbouw (klas 3 t/m6) het onderzoek bestaat uit het invullen van vragenlijsten en een gratis coaching. Mocht je dus last hebben van je faalangst en hier graag vanaf willen is dit misschien een aanrader. Voor meer informatie www.matrixcoaching.nl Succes ermee!

Ik weet sinds een jaar of vier dat ik overheerst word door faalangst.Ik merkte het voor het eerst toen ik voor de klas een eenvoudige presentatie moest geven. Op het moment van spreken voelde ik mijn hart steeds sneller kloppen en ik kon de zinnen niet of nauwelijks naar buiten brengen. Ik had mijn adem en lichaam niet meer onder controle. Een gevoel van machteloosheid heerste mijn lichaam. Ik stond er maar wat te praten, terwijl mij ook niet duidelijk was waar het over ging en dat gold ook voor mijn klasgenoten die zich nog behoorlijk inhielden om mij niet uit te lachen.

Vanaf dat moment hield een enorme negatieve spanning mij in zijn greep. Na de presentatie heb ik mij behoorlijk rot gevoeld en zat er met hoop vragen die nog beantwoord moesten worden. Uiteindelijk heeft het mij bijna twee jaar geduurd voordat ik achterkwam dat ik overheerst werd door de faalangst.


Tot op de dag van vandaag kom ik dagelijks in situaties waar de faalangst mij belemmert. Hierdoor loop ik op mijn werk of buiten mijn werk steeds met de vraag: hoe zal mijn faalangst hierop reageren. Eigenlijk leeft hij met mij mee en heerst hij over mij op momenten waarop de spanningen hoog oplopen. Ik zou ook niet weten wat ik ermee moet. Het is een stukje van mijn leven geworden en moet er maar mee leven.

hallo ik ben Danielle van den Noort. Ik ben 13 jaar oud.
Ik heb vaak last van faalangst. Bijvoorbeeld: je moet met gym een moeilijke opdracht doen, veel van mijn klas kunnen dat wel ik durf het niet.
Weet u hoe ik me zelfverzekerd voel en dat ik het dan durf.
gr. danielle van den Noort

hoi ik ben bijna dertien jaar. ik zit op de middelbare school. en ik doe havo/vwo.
op het begin gingen mijn cijfers heel goed.
maar toen kreeg ik een wiskundetoets,ik vond wiskunde nooit leuk ik had me goed voorbereid op de toets maar tijdens de toets kreeg ik opeens een black-out zweethanden gevoel dat ik niks goed deed bang voor een onvoldoende.toen we onze cijfers kregen had ik al een gevoel dat ik een onvoldoende had,toen was het ook zo.ik schaamde me dood ik had als enige een onvoldoende,toen zonk me de moed in de schoenen,ik kreeg nog een onvoldoende,de mentrics kwam bij me een vroeg of ik met haar kon spreken,want ik zat te huilen in de klas!!ik schaam me dood maar de tranen komen vanzelf.de mentrics zij dat ik mischien vaalangst heb.ik zij tegen haar dat ik al mijn hele leven last heb voor angst voor rekenen.later zakte al mijn cijfers,mijn ouders waren teleurgesteld maar ik doe zo mijn best!!ik leer super goed en tijdens de toets weet ik nik meer.laatst werd het zo erg dat ik had overgegeven tijdens de toets, ik ben een perfectonischt wil alles goed doen. me ouders en ik willen graag dat ik vwo ga doen.gelukkig heb ik hele liefe vriendinnen ze steunen me altijd!!heeft iemand een tip voor mij??
want ik wil niet slecht eindigen zoals de meeste met faalangst!!groetjes een meisje met vaalangst!!HELP ME!!

ik denk momenteel dat ik faalangst heb, maar vooral voor mondelinge presentaties of dergelijke,
Als ik bv. een dialoog moet voorspelen vergeet ik gewoon mijn tekst en begin ik te trillen en voel ik mijn hart slaan
Ik moest laatst het nieuws van de voorbije week presenteren, het verliep goed maar ik voelde constant hartkloppingen tijdens het presenteren.
Achteraf had ik een soort van \'euforie\'gevoel, want ik deed het best goed, maar, het gedacht alleen al om nog zoiets te doen was de hel. Ik heb ook constant concentratiestoornissen en slaapstoornissen waardoor ik weinig slaap heb en \'s morgens moeilijk kan concentreren.

Reeds sinds mijn middelbare school tijd heb ik last van faalangst. In de tijd dat ik stage moest gaan lopen voor mijn studie psychologie is dit enorm toegenomen. Mijn stagebegeleidster voelde mij niet aan en bevestigde letterlijk dat ik de studie niet af moest ronden en maar op een lager niveau werk moest gaan zoeken. Ik kan mij herinneren dat ik in de tijd van die stage op een dag op het station stond en echt in een soort waas naar de bus liep om naar mijn stage te gaan. Toen de bus voor mijn neus wegreed, raakte ik de controle geheel kwijt. Ik draaide me op en stapte in de trein terug naar huis. Eenmaal in de trein begon ik te huilen. Ik heb de stage niet gehaald en heb een extra stage moeten doen. Ik heb overigens mijn studie nu wel gehaald. Na mijn studie heb ik allerlei baantjes gehad. Ik begon op een gepast niveau, maar dit mislukte (door mijn faalangst). Ik heb toen banen gehad beneden mijn niveau in de hoop dat ik het dan zeker wel zou kunnen en ik niet zou falen. Helaas had ik ook daar veel last van mijn faalangst. Ik kon niks, onthield niks, was dom. Ik cijferde mezelf helemaal weg. Op dit moment heb ik er heel erg veel last van omdat mijn collega\'s mijn negatieve zelfbeeld ook telkens bevestigen. Dit is fout, dat is fout. Ze lijken me uit te lachen soms en ik heb het gevoel dat er ook negatief over me gepraat wordt. Ik voel me stom, onhandig en iemand die niks kan onthouden. Alles moet 10x uitgelegd worden en dan vergeet ik het nog. Ik weet soms echt niet hoe nu verder.En ja, ik heb al veel hulp gezocht, maar niks te helpen. Slecht slapen, er over dromen, heel veel spanning, huilen en radeloosheid.

Al jaren heb ik faalangst. Ik heb het voor het eerst ontdenkt op de Hogeschool, maar eigenlijk zit het al veel langer in mij. Als ik terugdenk aan de middelbare school had ik het toen ook al. Het heeft niet enkel met de onzekerheid te maken of je een studie al dan niet aankunt, maar ook met wat andere mensen denken. Als ik mij ergens thuis voel dan heb ik misschien nog wel faalangst, maar kan ik mij daar overheen zetten. Als er iets mis gaat met deze omgeving, dan slaagt de faalangst ineens in. Het wordt erger en erger met de jaren. Zelfs zo erg dat ik op een punt ben gekomen dat ik zelfs begin te liegen over mijn resultaten. Ik vertel dat ik meer haalde dan ik effectief haalde. Het is echt een ziekte dat uw leven controleerd.

Ik herken mezelf ook helemaal in de verhalen. Het begon ook op het MBO. Tijdens presentaties brak het zweet me uit, kreeg rode wangen en voelde me enorm onzeker. Sta je daar voor de klas en iedereen zit je aan te kijken!
Ik loop nu stage in een verzorgingshuis en daar gaat het ook helemaal fout nu. Als ik een proeve moet afronden, stel ik dat steeds weer uit. Het gaat gewoon mis als ze me moeten beoordelen, want dan weet ik dat ze op me letten en ben ik bang dat alles verkeerd gaat! Door die zenuwen gaat het helemaal mis. Ook ben ik bang om mijn gevoelens te uiten. Ik ben een meisje met een muur om zich heen zeggen ze steeds tegen mij..
Ik weet niet wat ik moet doen. Als het zo door gaat haal ik mijn stage niet en ik ben al een niveau onderuit gegaan van wat ik wilde.

Wel fijn dat deze website er is..
Kan er eens lekker mijn verhaal vertellen.. :)

Ik ben kiki van gerwen en ik en 12 jaar oud. ik denk dat ik last van faalangst heb en ik heb er zelf heel erg last van. Mijn ergste probleem is dat ik zelf geen keuzes kan maken. Als ik voor een keuze sta zit ik eerst heel lang te twijfelen en soms kom ik er niet uit. Mijn grootste probleem is nu dat ik al jaren geen beslissing kan nemen of ik van paardrijden wil of niet. Het gebeurt me ook vaak als ik een verkeerde keuze heb gemaakt met iets dan kan ik heel erg in de war raken en er heel verdrietig van worden. mijn ouders proberen me er ook mee te helpen maar die weten soms ook niet wat ik moet kiezen. Pleas help me !!!!!!!!!!! XxxxxKiki

hallo,
ik heb al een heletijd sinds ik 5 jaar was heel erg gepest werd heb ik faalangst.
en nu ben ik juist 17 en nog steeds heb ik het maar niet zo erg meer als eerst, eerst was het veel erger maar nu heb ik mijn probleem opgelost.
om de caunsler te gaan praten.
en dat hielp wel...
Greettttzzzz

Ik ben Monique en ben 35 jaar, mijn agst om te falen is zo groot het beheerst mijn leven.Nu ben ik bezig met mijn rijlessen en heb al mijn eerste examen gehad natuurlijk gezakt kon mezelf niet onder controlle houden zweten trillen hartkloppingen misselijk nachten niet geslapen, zelf het lessen krijg ik het al spaans benauwd van, zou er hulp bestaan?

ik loop vaak op eieren als ik op me werk ben of clubs waar iedereen op elkaar staan te letten! ik hou er ook niet van als er op me vingers word gekeken!
ik wantrouw mensen die luistervinkjes spelen! Dat beheerst me leven zo erg dat de baas nog erger kan maken met waar je al moeite mee heb!

Ja dat heb ik.
Bijvoorbeeld als ik ergens heen ga waar ik nog nooit geweest ben, dan wordt ik zenuwachtig. Dan krijg ik hoofdpijn, en last van mijn maag en darmen.
En hartkloppingen.

Ik ben 15 jaar. Ik heb op bepaalde gebieden ook wel faalangst. Ik had het in de brugklas en in de 2e heel erg bij wiskundetoetsen. Ik was daar niet bepaald goed in in de 1e en 2e, ik heb een ruimtelijk inzicht stoornis. Daarentegen ben ik wel heel goed in de talen. Ook als ik de stof wel gewoon snapte, ik kreeg altijd tijdens die toetsen een black-out en ik maakte mezelf wijs dat ik maar dom was en niets kon. 1 keer was ik van tevoren echt heel zeker dat ik de toets goed ging maken, maar tijdens de toets ging het weer mis. Mijn mentor had er uiteindelijk voor gezorgd dat ik de toets over mocht doen en uiteindelijk haalde ik wel een voldoende. Dit jaar gaat het al een stuk beter met mijn wiskunde omdat ik naar de havo ben gegaan, ik zat de eerste 2 jaar op havo/vwo. Toch heb ik nog steeds wel dat ik veeleisend tegenover mezelf. Ik ben heel perfectionistisch, wat niet bepaald een geweldige eigenschap is. Ik heb wel het idee dat mijn perfectionisme me wel verder geholpen heeft. Op school dachten veel mensen dat ik de havo niet zou halen. Echter, mijn ouders hadden er altijd vertrouwen in dat ik het wel kon. Het vertrouwen dat mijn ouders in mij hadden motiveerde mij om heel erg mijn best te doen. Ik denk ook dat de havo een goed niveau voor me is. De rest van de vakken kan ik namelijk prima aan op havo-niveau. Ik denk dat ik op vmbo-t te weinig uitdaging zou bieden voor me Dit jaar ga ik ook over naar havo 4,ondanks dat ik heel veel moeite had met natuurkunde en scheikunde. Ik ga nu over met 1 onvoldoende, een 5 voor natuurkunde. Het is me met veel moeite gelukt om scheikunde met een 6 af te sluiten. Wiskunde ging dit jaar ook veel makkelijker dan in de 1e en 2e, dus ik heb daarvoor ook een 6. Dan nu weer over mijn faalangst. Op het moment heb ik er op sociaal gebied ook wel last van. Ik heb veel moeite met presentaties houden, ik ga dan altijd heel snel praten en word helemaal rood. Ik heb ook moeite met zomaar op iemand afstappen, ik ben altijd bang voor een afwijzing. Om mezelf te beschermen daarvoor doe ik het dan ook liever niet. Dit heb ik mijn hele leven al, maar het is wel erger geworden door mijn tijd in de brugklas. Ik kwam met wat mensen van de basisschool waar ik niet zoveel mee had toen in 1 klas. Ik stond er alleen voor en dat jaar ging het helemaal niet goed. Ik was heel onzeker en stil. Aanvankelijk was het de bedoeling dat de klassen voor het jaar daarna niet veel veranderd zouden worden, maar ik had gevraagd of in een andere klas mocht. Gelukkig mocht dat. Ik kwam bij 1 meisje in de klas waar ik al een beetje mee omging, die kende ik van een sociale vaardigheidstraining op school. Zij is nog steeds een goede vriendin van me. Dankzij haar heb ik zelfs nog een andere goede vriendin erbij gekregen, met haar ga ik ook nog steeds om.

Hoi. Ook ik heb last van faalangst, dit hoorde ik een paar weken terug toen mijn moeder naar een ouderavond van school was geweest. Het klonk mij niet vreemd in de oren, want ze hadden het al eens meer tegen mij gezegd. Ook ben ik heel erg onzeker over alles! Zelfs over mijn 'Vriend'. Hij wilde me pas verkering gaan vragen, en ik had gewooon al een voorgevoel dat het mis ging en dan praat ik mijzelf dat zo aan! Of als ik 's morgens wakker word, heb ik soms het gevoel dat ik ruzie heb met mijn vriendinnen, terwijl dat niet eens zo is. En toch geloof ik het op dat moment! Maargoed, toch kan ik ook wel weer voor mijzelf opkomen en ik zeg maar tegen mezelf: IK ben IK.. & Niemand anders, want ieder mens is toch immers niet hetzelfde?!

Ik heb zelf ook last van faalangsten, zoals vandaag met mijn tentamen praktijk. Ik weet wel hoe alles in zijn werking gaat, maar dan sta ik achter de knoppen en dan vergeet ik alles, ik kan dan niet meer praten en ik begin heel erg te zweten.

Hoi beste lezers, ook ik heb faalangst. Ben in september weer eens een nieuwe HBO opleiding begonnen en ditmaal in Belgie. Ook daar vind ik de menselijkheid ver te zoeken en is de druk groot en daar word ik onzeker van. Vooral het grote aantal tests en de grote hoeveelheid stof en vaak onzinnige opdrachten doen mij geen goed in combinatie met docenten die niet altijd even gemotiveerd zijn! Heb ook nare ervaringen hiervoor gehad met stages en opleidingen en het is pijnlijk dat het weer niet lukt...ben hoogsensitief en inmiddels 26 jaar. Ik word door mijn lichaam gedwongen een eigen weg te zoeken in dit leven omdat ik niet mee kan komen en dat doer zeer. Vind het leven moeilijk, heb eigenlijk nooit echt geleefd, altijd maar geleerd, rotbanen aangenomen en gepresteerd. Ben mezelf eigenlijk kwijt.

Nou het lijkt wel of het aan het MBO ligt ! Op het VMBO was ik altijd de beste van de klas, hoogste cijfers enz...daar had ik geen last van faalangst (dacht ik tenminste, want ik was altijd wel teleurgesteld als er iemand anders een hoger cijfer had als ik!).. Ik zit nu in het 1e jaar op het MBO en er is mij al meerdere malen gezegd dat ik faalangst heb... Dat is gekomen door mijn stage, ik kon het niet vinden met mijn begeleidster en kreeg alleen maar negatieve kritiek en dat ging ik op mezelf betrekken, ook op school. Ik ben te perfectionistisch en heel erg bang om fouten te maken. Waar bij mij het grootste probleem ligt is dat mensen het totaal niet van mij verwachten. Ze vinden me altijd maar vrolijk en zoeken dus niet achter mij dat ik faalangst heb... Ik zelf vind het moeilijk om verder te gaan met mijn stage ondanks dat ik het heel erg leuk vind om te doen !

Ongelooflijk, ik dacht altijd dat faalangst kwam wanneer je bang bent dat iets fout gaat, maar als ik al deze reacties zo lees gaat het veel verder... zo ver zelfs dat ik mezelf begin te herkennen. Zit inmiddels 10 weken thuis op aanraden van de huisarts. Die dacht dat ik last had van een depressie... dus ik dacht, daar komen we wel weer overheen, tot ik vandaag in gesprek kwam met een klasgenoot van me(ben 3e jaars student HBO) die aangaf: Wouter, je komt toch weer terug volgend blok..want dat is een keuzeblok. Dus ik vol enthousiasme naar de schoolsite gesurft. Zie informatie staan over het blok, en zonder aanleiding begint het zweet me spontaan uit te breken. Ik heb er dus ook blijkbaar last van.

Faalangst dat heb ik gehad op de middelbare school. Dat wist ik eerst zelf niet! Totdat ik op de middelbare school te horen kreeg dat ik naar een faalangst groep moest gaan. Daardoor wist ik dat ik faalangst had.

Hoi, ik ben een jonge vrouw van 32. Ik ben afgestudeerd aan een HBO opleiding kunst en design. In mijn jonge jaren had ik last van faalangsten. Te perfectionistisch, te serieus, bang om fouten te maken, buikpijn voor een tentamen etc. Een tijdje is het goed gegaan, heb assertiviteit trainingen gedaan onder begeleiding van een psycholoog. Tot dat ik werkzoekende werd. Veel gesolliciteerd en afgewezen, verschillende tijdelijke baantjes gehad.
Nu een jaar geen werk en m'n zelfvertrouwen is sterk afgenomen. De vervelende faalangsten komen weer terug. Het liefst zou ik van die vervelende angsten afwillen want ze beheersen m'n leven!!!!!

Oh nou en of ik last heb van faalangst. Ik ben daar achter gekomen tijdens mijn stageperiode. Ik heb in die vijf maanden niks gepresteerd. Eigenlijk heb ik mijn stage dus onvoldoende afgerond.
Ik verstopte me en dacht als ik die vijf maanden nou even lekker uit zit dan kan ik me weer op school verstoppen. Op school durf ik niets te roepen, omdat ik denk dat ik toch iets stoms zeg. Ik roep dan wel allemaal andere dingen.
Ik sociaal en redelijk populair, zoals je dat zegt, maar ik voel me altijd de domste.
Ik speel topsport, danwel hockey, tijdens de trainingen ben ik super goed, knal ze er allemaal in (spits) maar op de zondag (wedstrijd dag) ben ik volledig geblokkeerd, ik kan niks meer. Stel je voor dat ze allemaal zien dat ik er eigenlijk niks van kan.
Oh ik kan uren door gaan. Ik ben blij met deze site, kan ik een beetje mijn hart luchten. Eigenlijk snapt mijn lieve vriendje er niks van, dat is zo jammer.

Mijn cijfers op deze school waren wel goed, ik deed er hard mijn best voor. Maar dit laatste blok ben ik amper geweest, tot mijn verbazing zijn mijn cijfers tot nu toe niet heel erg, maar de helft moet ik nog te horen krijgen, ik wacht in spanning af!! Ik durfde gewoon niet meer te gaan. Hierdoor stootte ik ook mensen af en ben een vriendin kwijtgeraakt! En omdat ik zo weinig in de lessen was wist ik niet waarover het ging maar ik durfde het niet aan de leraren te vragen want die hadden natuurlijk een negatief beeld van mij omdat ik er nooit was. Mijn mentor had al gezegd tegen ons (vriendin en ik, die vriendin heeft zelfde problemen), dat sommige leraren helemaal gek van ons worden. Wat moet je hier nu mee? Toch ben ik positief gaan denken; ik heb een nieuwe stageplek gezocht om de verbroken stage van dit jaar over te doen. Ik zet me er 100% voor in en het gaat tot nu toe geweldig goed, (mede omdat mijn lichamelijke klachten verbeteren). Straks begint de school met blokstage en daar zie ik vreselijk tegenop. En daarna ga ik weer gewoon naar school en daar zie ik als een torenhoge berg tegenop. Een berg die ik nooit beklimmen kan. Maar ik ga ervoor, ik probeer mezelf ertoe te dwingen. Dat is mijn tip aan iedereen. Voel zelf je grenzen aan van wat je kunt en niet, maar geef jezelf niet de vrijheid om weg te blijven van wat eng is. Want dat heb ik dus wel gedaan en ik heb behoorlijk wat problemen veroorzaakt, voor mezelf, voor m'n ouders en voor school. Dus, doe wat aan die faalangst!!! Sterkte allemaal.

Hallo allemaal. Ik zit een klein beetje in hetzelfde schuitje als jou Miranda. Ook ik had nooit last op school en sinds ik op het MBO kwam kreeg ik het ineens spaans benauwd. Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik wel altijd last had bij dingen die ik absoluut niet kon of die erg belangrijk waren. Dan raakte ik helemaal in paniek en kon ik niet meer slapen en nam ik niks meer in me op. Het afgelopen blok op school ben ik soms maar 4 uur in een hele week school geweest. Op de een of andere manier werd ik bang van school. Mijn stage is dit jaar verbroken, dit speelt een grote rol in dit verhaal. Het was vanwege lichamelijke klachten. De opleiding die ik doe is ook eigenlijk wat te zwaar voor mijn lichamelijke klachten. Dit wordt mij vaak zat verteld. Het was zelfs zo dat een paar klasgenoten achter mijn rug om gingen zeggen wat ik wel niet op deze school doe en dat ik dan maar ergens anders heen moet gaan. Ik probeer het maar te negeren maar het is wel weer een reden om erg onzeker te worden!

Mijn zoon Jeroen heeft last van faalangst, steeds als er gepresteerd moet worden gaat het mis. Hij heeft op school al in een faalangsttraining gezeten echter dit heeft niet veel geholpen.

Graag zou ik informatie ontvangen over behandelmethodes en ervaringen.

Bij voorbaat dank,

Bert Heemels

Al eens een Klassiek Homeopaat geconsulteerd?

Halloo! Ik ben een meisje van 22 en ik hoorde een tijdje geleden dat ik last heb van faalangst.Ik ben in spetember begonnen met een nieuwe opleiding en ik bak er echt helemaal niets van. Ik ga niet meer naar school, simpelweg om de reden dat ik bang ben om uitgelachen te worden omdat mensen me dom vinden o.i.d
Het stomme is dat ik tot een jaar of 4 geleden nooit problemen had op school; goede cijfers, best populair, het ging allemaal hardstikke goed!Ik wist al precies wat voor een vervolgopleiding ik ging doen en had mijn route al uitgestippeld.En toen zakte ik...
Ik moest het jaar overdoen voor 1 vak maar ik haalde het de keer erna. De 3 jaren daarna heb ik twee verschillende opleidingen gedaan maar het lukte niet zo goed.Ik begreep de leerstof wel, maar toch was ik bang dat iedereen me dom of raar zou vinden dus bleef ik maar weg. Dit is 3 jaar zo doorgegaan en van school uit kreeg ik weinig hulp, alleen het advies om een andere opleiding te gaan doen. Uiteindelijk kwam ik bij mijn huidige schooladviseur terecht en die concludeerde dat ik passieve faalangst heb.
Ik ga binnenkort een cursus zelfmannagement doen en ik word door verwezen naar een psycholoog. Ik vind het wel vervelend dat ik eerst niet serieus werd genomen, maar ben blij dat nu alles weer op zn pootjes tercht komt..hoop ik.

Ik ben een meisje van 18, ben altijd een buitenbeentje geweest, todat ik naar het MBO ging! Kwam in een hele leuke groep terecht, had een goed jaar. Zat lekker in mijn vel. Todat ik in de stage kwam. Kreeg steeds reactie`s van goh wat ben je jong (was toen 16) Heb de stage niet gehaald,vanwege de leeftijd, en was niet assertief genoeg. Ben toen toch weer overnieuw begonnen, weer het eerste jaar overgedaan. Ging allemaal prima. En weer in de stage ging het fout! Ik werd totaal niet opgenomen in de groep. Kreeg elke dag een andere begeleider. Kreeg elke dag commentaar. Terwijl ik zo mijn best deed. Ik zat op een oncologie afdeling, wat toch al extra zwaar is. Altijd maar worden afgekraakt. Ik ben nu voor een jaar gestopt met school, maar ben zo bang om weer naar school te moeten, weer helemaal overnieuw te moeten beginnen, en weer om te 'falen'! Bijna elke dag denk ik weer aan school. Ik weet niet meer wat ik moet, bij alles wat ik doe ben ik bang dat ik het fout doe, of dat mensen mij niet mogen. Ik ben veranderd van een vrolijke gezellige meid, in een stil en onzeker persoon. Ik vind het heel erg, en ga toch weer proberen om weer overnieuw te beginnen. Het zal moeilijk worden, maar ik wil toch een diploma…