Gezondheidsplein.nl

hallo allemaal, ik ben 18 jaar en heb al vanaf mijn geboorte 2 luie ogen, ik ben daar in totaal vier keer aan geopereerd. na de laatste operatie die plaatsvond in 2008 ben ik blijvend dubbel gaan zien. daarbij zie ik ook nog is geen diepte. ik heb helaas mijn opleiding stop moeten zetten omdat het gewoon echt niet meer ging. ook bij m,n werk(magazijnmedewerker) hebben ze me ontslagen omdat ik teveel fouten maakte. een prismabril helpt niet, en het oog afplakken is zeer vermoeiend en krijg snel last van brandende ogen en duizeligheid. nu hou ik dus m,n hart vast voor de toekomst! ik heb zelf gedacht aan een wajong-uitkering. waar ik me best wel voor schaam.. maar ik weet geen andere oplossing zijn er misschien mensen die een soort gelijk probleem hebben??? groetjes

In 2002 ben ik voor 35/45% afgekeurd.De gehele procedure heeft 46 maanden geduurd, terwijl dat toendertijd max. 30 maanden mocht duren. Ik ben terug gekomen als onderwijsassistent. Onderwijzer mocht niet van het bestuur. In schaal 4 notabene met instemming van de bond Ik heb altijd de indruk gehad dat deze inschaling beneden mijn niveau is geweest. Op dit moment doe ik rt werk met veel plezier, maar zonder de benodigde papieren. Op mijn huidige school word ik soms nog ingezet voor enkele uren voor de klas daarbij rekening houdend met mijn conditie in tegenstelling tot mijn vorige school ( SO en waar ik nb ook ik mijn goede dagen nooit voor gestaan heb) Dit zijn wat losse opmerkingen, maar kort samengevat positief -nog aanvulling loon -goede school waar men rek met mijn conditie houd. We hebben er ook echt over gepraat. negatief -16 maanden overschrijden van de procedure -botte en intimiderende opstelling van het bestuur(met 5 man tegenover je zitten terwijl je overspannen bent enz.) -inschaling op van LA18 naar 4.11 (een dikke 600 euro verschil) Een geschoolde rt er zit op schaal 8 (Ik heb niet de benodigde papieren, maar in de praktijk weet ik me mbv de ib er aardig te redden) Conclusie: een erg hooggeschoolde arbeidskracht voor dat geld en dat word dan aan je verkocht als reintegratie en/of ouderenbeleid,funktiedifferentiatie enz.maar ja, ik vind het werk nog steeds leuk Met zeer nederige dank aan mijn bestuur is het me gelukt. P.S. Van diverse oudere collega's heb ik soortgelijke verhalen gehoord.

Na mijn ziekte de arbeidsmarkt op, het kan. 8 jaar geleden ben ik afgekeurd voor mijn rug. Ik heb onder in mijn rug slijtage waardoor ik geen zware werkzaamheden meer kan doen. Tot die tijd werkte ik bij de thuiszorg. Na een jaar ziek in huis te zijn geweest, werd ik afgekeurd, voor zware werkzaamheden. In overleg met de reintregratiearts heb ik overlegd om weer naar school te gaan. Ik ben de opleiding SPW 4 gaan volgen. 3 jaar lang een dag per week naar school. Die heb ik met succes afgerond. Hierna kon ik aan het werk als woonbegeleider bij verstandelijk gehandicapten. Dit is geen zwaar lichamelijk werk, op de groep waar ik werk. Ik vind het leuk werk, bevalt mij prima. In de loop van de jaren leer ik steeds beter om te gaan met de pijn in mijn rug. Ik was 47 jaar toen ik naar school ging en 50 toen ik mijn diploma haalde. Het is de moeite waard geweest. Gerda

Hallo. Hier mijn reactie op 'Na ziekte terug de arbeidsmarkt op'. Het was in 2004 dat ik te horen kreeg op mijn werk dat ik niet meer goed functioneerde. Ik was vaak, te vaak ziek. Ik heb 3 kinderen (toen9+5+5jr.),we wonen in een appartement. De onderburen klaagden iedere dag sinds de geboorte van de tweeling. Dit gaf veel stress. Met de kinderen ging het niet goed. Mijn partner raakte werkeloos en werkte tegen om te verhuizen. Veel stress in relatie. Voor mijn werk moest ik vaak dingen doen die voor mij erg moeilijk waren en dus veel stress opleverde. Enfijn, het ging niet goed, ik kon geen briefje meer goed schrijven. Na 3 weken ziek, de huisarts verklaarde mij burn-out, zelf dacht ik zwaar overspannen maar de bedrijfsarts vond dat ik wel weer kon werken. De Wet Poortwachter was zo fijn (voor de werkgever). Ik kon gelijk weer aan de slag voor al mijn uren. Op een andere lokatie. Enfijn ... ik had geen keus en kon wel lopen, dus... Conflict met collega's, werkgever etc. Nog meer stress. Ik heb mezelf teruggevochten op mijn ouwe plek. Toen het weer goed was en zij mij weer accepteerden ben ik opgestapt naar een andere afdeling. Ook hier dubbele taken, dubbele belasting en ik kreeg weer lichamelijke klachten. Dubbelzien, tintelingen etc. Ik stopte met de dubbele taak waardoor mijn salaris halveerde. In de periode hierna kreeg ik de diagnose MS. Vermoed werd dat ik dat, gezien al eerdere symptomen, al jaren had. Direct werd ik opgenomen en lag ik enkele dagen in het ziekenhuis aan een infuus. Net thuis belde mijn werkgever waar ik bleef. Een beetje goede wil tonen om te laten merken dat je wilt werken dat werd toch wel op prijs gesteld. Tsja, Was ik ook van plan. Ik heb best een leuke baan hoor. Heb inmiddels weer wat uurtjes erbij. Maar verdien nog onvoldoende. Vervelende is dat ze weten dat ik MS heb en dus wel uitkijken of ze mij voor vast uren erbij geven. Het blijft dus knokken en daar heb je nou net als je iets hebt zoals MS, eigenlijk de energie niet voor. Wanneer ik, en die mogelijkheid is met MS helaas niet uitgesloten, straks echt niet meer volledig deze deeltijdbaan kan uitvoeren, ik aan uitkering niks overhoud en wij dan op bijstandsniveau uitkomen. Dag huis ... dag computer ... dag ouwe citroen ...dag goedkope kampeervakantie ... hallo tweedehandsjes.

Ik geef mijn reactie op dit onderwerp. Ik zelf ben een moeder van 1 zoon en heb 5 jaar 100% in de wao gezeten. Met de nieuwe wet vorig jaar ben ik 100% goed gekeurd. Ik was nog niet beter! Ik was net 2 maanden uit het ziekenhuis van een zware darmoperatie en verplaatsing van een stoma. Nu zit ik in de bijstand en willen ze dat ik terug in de arbeidsmarkt treed, maar dat is niet makkelijk. Ik ben nu al 1 jaar aan het solliciteren, maar ik word nergens aangenomen. Omdat je 1 zolang uit de arbeidsmarkt bent, 2 je bent te oud, 3 je hebt in de wao gezeten en 4 omdat ik chronisch ziek ben. De werkgevers vinden het risico te groot om mij aan te nemen. Ik heb een reïntregatie medewerker, maar die doet niks. Ik moet alles zelf maar uitzoeken. Met als gevolg dat ik volgens uitkeringsinstanties niet voldoende doe om op de arbeidsmarkt te komen. Ze verlagen je uitkering. Ik ben inmiddels in 1 jaar tijd meer dan 400 euro gedaald in mijn inkomen. Ik gaf aan dat ik chronisch ziek ben, ik heb al 15 jaar de ziekte van crohn en heb heel veel complicaties. Ik ben zelfs zover dat een operatie bijna niet meer kan en dan verlangen ze van mij dat ik ga werken. Dat lukt echt niet vanwege dat ik ook heel snel moe ben. Groetjes Yvonne

Tineke Na 2jaar geleden een burn-out te hebben gehad, te snel weer aan het werk gegaan, en inderdaad, ook de kous op de kop gehad: ontslag, want ik functioneerde niet goed meer. Ik heb altijd alles gegeven voor mijn werk. Het was leuk uitdagend en ik kwam in contact met veel (jonge) mensen en veel buitenlandse mensen, waar ik altijd een goed contact mee had, maar ja, ik had/heb ook een gezin, met 4 opgroeiende kinderen en die kosten ook veel tijd en energie. Voeg daar nog bij, een man, die vindt dat hij op de eerste plaats moet komen.... dat hou je dus niet vol. En dat is gebleken, ik had helemaal geen burn-out, ik was alleen maar lui...ik zat op de bank, er kwam niks uit mijn handen, alleen maar moe, moe, moe... En 's-avonds vroeg naar bed, ongezellig, ja, maar wat moet je?? Nu een nieuwe baan vinden is ook moeilijk, want ten eerste, sleep je je verleden mee en de leeftijd gaat ook meespreken (41) en dan al die opgedane ervaring, is alleen maar lastig in een nieuwe omgeving, want gewoontes verander je niet zomaar even.....

Mijn naam is Cleo, Ik had het heel moeilijk toen ik na vier maanden terug kwam op mijn werk. Na 4 weken in het ziekenhuis te hebben gelegen. Waarvan ik van de huisarts hoorde dat ik heel erg pech had. Alle complicaties die iemand na een operatie had kunnen oplopen heb ik gekregen. ik ben eigenlijk te vlug gaan werken. Ik had voordat ik ziek werd reeds 24 dienstjaren. Ik had reed symtomen van burnout, voordat ik ook geopereer werd. Aangezien ik een harde werker was. Hadden collega's het reeds op mijn baanje voorzien. Ik heb en senior functie bij een Ministerie. Doordat ik mijn hele leven heb geleerd om te overleven, had ik nooit kunnen vermoeden dat ik niet meer fulltime heb kunnen werken. Ik heb geknockt om mijn functie te behouden. Ik kreeg ook een nieuwe unitmanager, dus die kende mij niet. Ik heb in deze fase van mijn leven de mens leren kennen. De vergelijking in het dierenrijk is gelijk als die van de mens. Als je zwak ben, heerst zelf de onzekere collega's over je. Ik ben 2 jaar geleden afgekeurd. Ik heb nu een baan voor 20 uur. Ik heb nu geleerd om met mijn beperkingen om te gaan. Nu daar ik geestelijk sterker ben geworden, durven de pestkoppen niets meer. Ze denken nu denk ik 4 keer na voor ze jou kwetsen. Nu triomfeer ik omdat ik de veldslag heb overleefd. Ik ben er nog niet helemaal wat mij gezondheid betreft. Maar ik heb nu weer mijn leven onder controle. Ik hoop dat iemand hier wat aan heeft. De vriendelijke groeten, Cleo