Je beste vriendin wordt ernstig ziek…Wat dan?
Ziekte kan iedereen overkomen, dus ook je beste vriendin. Emotioneel kan het heel belastend zijn om daarmee om te gaan. Je wilt haar opbeuren, maar hebt het zelf ongetwijfeld ook moeilijk. Hoe ga je om met je zorgen, je verdriet en je onzekerheid ten aanzien van haar ziekte? Praat je daar samen over? En hoe steun je haar in praktisch opzicht? En wat vindt je mensen die nauwelijks contact meer hebben met hun zieke vrienden? Kun je dat begrijpen? Discussieer mee!
Hoi, ik ben priscilla, ik ben 17 jaar. Ik heb een nierziekte en suikerziekte. Sinds ong een half jaar heb ik zeer veel last van mijn nier. Ik krijg over 2 a 3 maanden een donnornier. Zelf ben ik een feestbeest en hang graag rond met vrienden/innen. Helaas gaat dit de laaste maandjes niet meer, maar ondanks dat ik nu elke dag thuis zit en niks leuks kan doen heb ik gelukkig wel nog m'n beste vriendin melanie. Zij steunt mij in alles wat ik doe en gaat ook iedere keer samen met m'n moeder en mij mee naar het ziekenhuis. Ze staat echt elke dag voor me klaar, ik zou niet weten wat ik zonder haar moet. Ondanks dat wij zo jong zijn staan we wel voor elkaar klaar. Niet alleen oudere mensen helpen elkaar maar ook kinderen zoals wij.
Ik zou haar zoveel mogelijk steunen, maar probeer wel haar privacy te respecteren. Ik zou zoveel mogelijk met haar praten maar alleen als zij dat zelf wil. En haar alleen laten vertellen wat ze wil vertellen, dus niet alles uit haar sleuren.
Ik wil ook mijn ervaring even kwijt.
Op een avond word mijn allebeste vriendin onwel, ze woonde naast me en ik ben er direct heen gegaan, toen ik kwam was ze reeds overleden,een hartstilstand, ben direct gaan reanimeren,en 10 min later kwam de dokter en ben ik samen met hem verder gegaan, een kwartier later kwam de ziekenauto, die hebben het van ons overgenomen.
Na ongeveer 20 minuten hadden ze weer een hartslag en kon ze naar het ziekenhuis vervoerd worden.
En daar was ik dan, mijn hartsvriendin letterlijk van de ene op de andere moment doodziek. Haar man met haar mee naar het ziekenhuis en ik achter gebleven met haar twee tieners. Ze is direct in coma geraakt en is dat nog een jaar gebleven. Een afschuwelijke tijd, na een aantal maanden leek het erop dat ze uit haar coma zou komen, iets van herkenning, maar ook weer niet.
In dat jaar was het zo vreselijk moeilijk, voor haar kon ik niets doen, alleen troost geven aan haar man en kinderen. Zelf erg in de knoop, heel veel verdriet zo'n gezonde en fitte vrouw in een seconde veranderd in een onherkenbare doodzieke vrouw met erg veel pijn.
Was het goed geweest te reanimeren,nu was het een grote lijdensweg.
Maar als ze nu eens wel weer bij zou komen dan was het het waard geweest. Na een jaar is ze dan toch overleden.
En toen was het weer een knokken met mijn eigen gevoelens, had ik nu maar niet gereanimeerd, dan was al dit lijden niet gebeurd. We zijn nu 3 jaar verder en heb geleerd me die vraag niet meer te stellen. Het verdriet blijft, maar ook de mooie herinneringen komen weer naar boven.
Ik kan alleen reageren als lijdend voorwerp;. In mei werd ik ernstig ziek en mijn beste vriendin is mij zeer tot steun geweest en is dat nog. We praten open over mijn ziekte en alle onzekerheden die daar bij horen. We kunnen samen er om huilen en ook grappen over maken. Ze vraagt door als ik vaag blijf omdat ik haar niet wil belasten met weer een gesprek over mijn ziekte. Ze houdt me een spiegel voor en helpt me op onverwachte momenten. Een vriendin uit duizenden dus. Maar ook is ze verdrietig en is ze net zo onzeker over mijn toekomst als ik. Dankzij haar en mijn partner probeer ik te genieten van het goeds dat elke dag mij nog brengt en kan ik nu gelukkig zeggen dat het weer wat beter met me gaat.