Maakt slank zijn wel gelukkig?

Hoi, ik ben een vrouw van 20.
Ik ben 1,64 lang en weeg 56 kg.
Een gezond gewicht dus.
Ik schommel al jarenlang, ook omdat ik het heel moeilijk heb gehad.
Mijn houvast werd gewicht.
Ik had altijd het idee door wat ik van mensen om me heen hoorde en wat je op tv ziet dun/slank het ideaalbeeld is.
Dus nam mezelf voor, dat wil ik zijn, maar niet te mager. Vind wel dat je de nodige rondingen moet blijven zien.
Wat ik aan mezelf merk, is dat het gewicht echt een obsessie is geworden.
Er is me wel ns verteld dat niet iedereen dezelfde smaak heeft en sommige mensen volslank/mollig mooi vinden.
Ik vind het nogal verwarrend, wanneer weet ik nou wanneer ik goed ben?
Ik weet wel, schoonheid zit van binnen, maar kan het toch niet los laten.
Als ik denk dat ik een goed gewicht heb, er op mn best uit zie, straal ik dat uit, voel ik me beter en gaan bepaalde zaken in mn leven beter, heb ik het idee.
Ik vind volslank ook mooi, daarom twijfel ik en wil ook dat andere vinden dat ik er goed uit zie. Als een ander mij te dun of te dik vindt, kan dit mij wel beinvloeden.
Ik heb er ook wel ns aan gedacht om begin 50 te wegen want ik denk dat ik dan nog steeds niet mager ben.
Het is ook maar wat je onder dun of slank volslank etc verstaat.
Volgens de bmi zou 56/57 mijn ideale gewicht zijn.
Ik hield me hier heel erg aan vast.
Maar ja, ze zeggen ook bmi is niet nauwkeurig en dat je beter je vetpercentage kan laten opmeten of een meetlint kan pakken.
En je bouw/botstructuur en spiermassa is natuurlijk ook belangrijk.
En dat laaste heb ik vrij weing.
Ik kom er dus nog niet helemaal uit heeft iemand tips/belangrijke info/adviezen?

69 kilo is echt niet te zwaar ! Ik ben ook 1.76 en ben al afgevallen van 101 naar 76 kilo. Ik ben nog niet tevreden met me lichaam maar om de 66 te halen is toch echt het minimum van onze lengte. Ik heb een vriend die is ook bij me gebleven toen ik van 66 naar 101 ging. Dus ook mannen kijken daar niet naar. Ook al vond hij het niet echt fijn. Hij hield van mij. En dat moet jij ook van jezelf gaan doen.

Slanker zijn maakt per definitie niet gelukkkiger. Ongeveer 5 jaar geleden ben ik met Sonja Bakker bijna 20 kilo afgevallen, voelde me wel meer zeker van mezelf maar de prolemen die ik toen had verdwenen er echt niet mee. Het is even leuk door al de complimenten die ik kreeg en dat ik ineens in kledingmaat 36 paste. In de loop van de tijd zit ik weer bijna op het gewicht dat ik voor Sonja Bakker had doordat ik werk heb waar je de kans krijgt om tussendoor veel te snoepen. Ik heb pas nog een poging gedaan maar werd er helemaal gek van. Durfde niks meer te eten en maakte me al druk hoe ik het moest gaan doen als ik op uren moest werken dat ik niet gewoon thuis kon eten. Ik heb toen besloten dat ze mij zo gek niet meer krijgen en om niet meer te dieeten....en wat blijkt...nu ik mezelf toestemming heb gegeven om gewoon alles te eten snoep ik een stuk minder en heb ineens niet overal meer zin in.....raar toch eigenlijk!! Ik voel me nu stukken beter en bekijk mezelf ook anders en voel me daardoor ook een stuk gelukkiger. Je kan echt doodongelukkig worden als je heel de dag bezig bent met wat je wel en niet kan eten...je vergeet van het leven te genieten om dat je zo bezig bent met paranoide gedrag....en als je dat allemaal achter je kan laten straal je dat ook uit en dat zie je in de spiegel terug. Nee, je wordt echt niet gelukkig door alleen maar te moeten proberen om in die maat 36 te passen.

Jaaaaa

Als ik dood ben zeg ik altijd ben ik eindelijk verlost van mijn lichaam.

ja! Het is maar net hoe je na jezelf en het leven kijkt! Ik ben van mening dat er als je hoofdzakelijk gezond eet, beweegt. Je meer optimaal leeft, je voelt je dan gelukkiger.. minder depri, zwaar, lui, energiek, je hebt meer uithoudingsvermogen, denkt meer helder (van ongezond eten wordt je bewezen minder slim!) en dát straal je uit. automatisch wordt je daardoor meer gewaardeerd en gerespecteerd in de maatschappij, omdat jij zelf anders en meer sterk op je eigen benen staat. presteer je beter op je werk en zeker ook in je prive leven. Ik denk dat dat het verschil maakt. Spreek uit ervaring. Dus dik zijn maakt minder gelukkig, als je gezonder eet, wat beweegt ben je immers minder zwaar!

Inderdaad een hele goeie vraag.

Zover ik me kan herinneren draait het grootste deel van mijn leven om eten en niet eten. Aankomen en weer proberen af te vallen. Ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed. Zo erg dat ik nu al een tijdje niet meer weet: WAT moet ik nu nog doen om me gelukkig te voelen? Meer zelfvertrouwen krijgen? Meer rust in mijn hoofd en wanneer laat ik mijn negatieve zelfbeeld eens los?

Ik denk ook nog iedere dag: Vandaag heb ik niet veel gegeten of vandaag heb ik gesport of als ik wel veel gegeten heb: morgen ga ik weer "beginnen" om af te vallen.

3 jaar geleden is het mij gelukt om veel kilo's af te vallen en ik was echt wel op mijn streefgewicht. Maar de druk om het vol te houden was te groot en kwam ook zo weer aan.

Het er mee bezig zijn was werd en is nog altijd heel frustrerend.

De periode dat ik zoveel af viel kreeg ik veel complimentjes. Durfde leuke kleren voor mezelf te kopen in een maat waarvan ik nooit had gedacht dat dat nog zou lukken.

Maar de complimenten werden steeds minder (omdat het "gewoon" werd dat ik er zo uitzag ) en ik ging weer eten.

Mijn leventje veranderde er inderdaad niet door, wel was ik een tijdje zelfverzekerder.

Ik weet alleen niet of het negatieve gevoel Het eten op zich is (het er continu mee bezig zijn, aan denken) of het aankomen en daardoor niet lekker in mijn vel.

Ik zou het graag eens los willen laten!

Ik denk van niet, ik denk dat je door het idée dat je meer in het \'ideaalbeeld\' valt je meer zelfvertrouwen geeft.
persoonlijk ben ik heel veel afgevallen, ik wou steeds meer afvallen net zo lang tot ik in een kliniek belandde.
Het was een obsessie geworden zonder dat ik het het doorhad had ik een eetstoornis terwijl ik gezworen had tegenover mijzelf dat ik alleen maar wou afvallen, je weet wel op een gezonde manier (ik vastte vaak meerdere dagen achter elkaar en spuugde mijn eten uit). Echt als je écht te zwaar bent ga dan naar een dieetiste, misschien is dit een grote stap voor je? maar ze zijn er voor om je te helpen, op een echt goeie manier.

groetjes Iris

Ik kan uitervaring zeggen dat een lager gewicht je niet gelukkig(er) maakt. Heb zelf 3 jaar te kampen gehad met een eetstoornis. En wat is gewicht eingelijk...?? Het zijn cijvers op een weegschaal die bepalen hoe je je voelt / ziet.De mensen gaan je niet anders zien als je 10 kilo lichter bent, je persoonlijk en karakter zeggen meer dan het gewicht. Je lekker voelen in je lichaam is belangrijker dan de cijfers die de weegschaal weergeven..!! Goed advies: Gooi de weegschaal de deur uit..!!

Ja. Alleen zien de mensen de weg naar het slank zijn als een kwelling. Niet vol te houden. Bovendien kan men slank zijn niet me ten. Dus is men nooit slank genoeg. ALS je dus vindt dat je slank bent dan ben je gelukkig.

Ik ben altijd te zwaar/grof/dik geweest vanaf de dag dat geboren ben tot nu, heb al erg vaak geprobeert om slank te worden ben een aantal keren 25 kg afgevallen maar je komt er dan weer 30 aan!!
Jo-jo effect noemen ze dat, ik heb besloten nooit meer te dieeten of te lijnen, ik merk wel dat ik sindsdien niet slanker word maar ook niet dikker, ik sta nu een aantal jaren op het zelfde gewicht.
Te zwaar dus, krijg vaak te horen jij zult nooit slank kunnen worden want zo ben je niet gebouwd, ben 1,83 lang en breed gebouwd. Heb jarenlang bij diétiste consult gehad, ik moest via plaatjes en foto\'s uit tijdschriften enz uitknippen en bijelkaar knutselen wat ik nou een ideaal lichaam vind, het resultaat was dat ze zei dat het onmogelijk was om zo te worden, als ik 25 kg afval ben ik natuurlijk slanker en in de breedte word ik meestal niet echt smaller, maar om een lang verhaal korter te maken, ik ben breed/groot/donker haar en kan eigelijk geen enkel positief punt vinden wat mooi vind aanmezelf, een ideaal beeld voor mezelf zou zijn 1,75 lengte, echt slank ( fotomodel type) en natuurlijk blond haar.
Dan zou ik het gelukkigste vrouw op de wereld zijn!!
Nu zolals ik nu ben, ik zit mijn tijd wel uit, want ik ben op, moe, en verslagen met de eeuwige strijd tegen mezelf.
In mijn dromen ben ik gelukkig, mooi en slank. 34 jaar en moe en het leven is een straf.

Weet je wat mij gelukkig maakt?
een mooi groot huis hebben en veel geld.
maar slank zijn pfff hou op zeg.
ik ben zelf wat dikker,maar gelukkiger dan ooit!
zou er niet aan moeten denken een plank te zijn. of koostietloos.
Meisjes met een maatje meer mogen er zeker ook zijn! en de mannen die houden ervan haha. de meeste dan

Ik ben 3 jaar geleden (door samenloop van omstandigheden zoals tandvlees operatie, depressie en medicijnen waardoor ik afviel) 17 kg afgevallen, dus van 74 naar 57 kg. Dit gewicht wist ik +/- (4 kg aangekomen)te behouden tot nu toe, ook na het stoppen met medicijnen. Ja, ik ben gelukkiger op geworden; het is veel makkelijker om kleding te kopen die ook beter staat. ik heb geen last meer van gewrichtsklachten ik voel mij ook veel beter over mijn uiterlijk en zie veel jonger uit.Het is meer leuk dan belangrijk; ik had al fijn werk, nieuwe liefde en top kinderen.

ik vind zeker dat je je gelukkiger voelt als je bent afgevallen. je voelt je beter, veel beter, je voelt je gezonder, je bent trots op jezelf, je straalt ook zelfvertrouwen uit, je kleding zit beter, en zo kan ik wel doorgaan.

hallo

ik ben 16 jaar en ik ben te LICHT...ik moet dus juist aankome...en dan hoor ik mense segge ik wil afvalle en blabla....en ik ben aan het aankome alleen omdat ik gronisch siek ben lukt dat niet echt goed...maar ik voel me ook niet prettig om so dun te sijn dus ik seg altijd maar was ik maar dik...eigelijk ben ik op soek naar iemand die ook te dun is en misschien kan die gene mij wel tips geven;)

groetjes soraya

nou dat denk ik niet heb nu werk wat ik met tegenzin elke dag doe als ik slank zou zijn is het werk het zelfde dan doe ik het noch met tegenzin

ik denk het niet... ik ben 1 maand lang aan het streng lijnen.. als ik iets eet voel ik me zoo klote ook al is het maar 1 fruitsoort en ik ben bijna de hele dag op de weegschaal intussen ben ik 10 kilo kwijt ik ben 170 en ik weeg nu 52 kilo maar ik raak altijd in paniek als het een paar gram omhoog gaat het schommelt de hele dag ik word er GEK van het word erger want ik durf niks meer te eten of drinken behalve thee en koffie.. help!

Ik weet niet of slank zijn per definitie gelukkig maakt.
Ik denk wel dat wanneer je niet te dik bent de dingen in het leven makkelijker gaan. Bewegen gaat makkelijker, waardoor je je beter voelt. Kleding kopen is leuker en makkelijker.Ik denk ook dat mensen anders naar je kijken wanneer je niet te dik bent. Dat vergroot je zelfvertrouwen. Bovendien is dik zijn niet gezond en ik denk dat gezond zijn in hoge mate bijdraagt tot een gelukkig leven.

Hoi. Ik ben 15 jaar. Ik ben een meisje van 1.67m. Ik heb anorexia, al een hele tijd lang. Op een gegeven moment woog ik 42 en ik was nogsteeds dik. (Ik ben aangekomen na lange behandeling Ik heb nu volgens de artsen een gezond gewicht.) Het maakte me wel blij dat andere zeiden dat ik wel erg dun werd. Ik was trots op mezelf. Nu ben ik 12 kilo aangekomen en voel me heel dik. Niemand zegt ooit nog dat ik dun ben. Ze zeggen alleen maar blijf op dit gewicht, dat is gezond. Maar ik ben nu niet blij, ik was blijer toen ik minder woog.
groetjes Mariana

Heey!
Ik ben 1.76 en ik weeg 69 ik vind mezelf echt dik en wil naar een gewicht van 60! Laatst noemden ze mij nijlpaard..
Ik vind slank zijn wel erg belangrijk..
Er wordt de laatste tijd veel naar gekeken

Ik weet niet zeker of slankheid meteen jezelf gelukkig maakt, want dat ja je moeder.