Gezondheidsplein.nl

Ik ben altijd te zwaar/grof/dik geweest vanaf de dag dat geboren ben tot nu, heb al erg vaak geprobeert om slank te worden ben een aantal keren 25 kg afgevallen maar je komt er dan weer 30 aan!! Jo-jo effect noemen ze dat, ik heb besloten nooit meer te dieeten of te lijnen, ik merk wel dat ik sindsdien niet slanker word maar ook niet dikker, ik sta nu een aantal jaren op het zelfde gewicht. Te zwaar dus, krijg vaak te horen jij zult nooit slank kunnen worden want zo ben je niet gebouwd, ben 1,83 lang en breed gebouwd. Heb jarenlang bij diétiste consult gehad, ik moest via plaatjes en foto\'s uit tijdschriften enz uitknippen en bijelkaar knutselen wat ik nou een ideaal lichaam vind, het resultaat was dat ze zei dat het onmogelijk was om zo te worden, als ik 25 kg afval ben ik natuurlijk slanker en in de breedte word ik meestal niet echt smaller, maar om een lang verhaal korter te maken, ik ben breed/groot/donker haar en kan eigelijk geen enkel positief punt vinden wat mooi vind aanmezelf, een ideaal beeld voor mezelf zou zijn 1,75 lengte, echt slank ( fotomodel type) en natuurlijk blond haar. Dan zou ik het gelukkigste vrouw op de wereld zijn!! Nu zolals ik nu ben, ik zit mijn tijd wel uit, want ik ben op, moe, en verslagen met de eeuwige strijd tegen mezelf. In mijn dromen ben ik gelukkig, mooi en slank. 34 jaar en moe en het leven is een straf.

Weet je wat mij gelukkig maakt? een mooi groot huis hebben en veel geld. maar slank zijn pfff hou op zeg. ik ben zelf wat dikker,maar gelukkiger dan ooit! zou er niet aan moeten denken een plank te zijn. of koostietloos. Meisjes met een maatje meer mogen er zeker ook zijn! en de mannen die houden ervan haha. de meeste dan

Ik ben 3 jaar geleden (door samenloop van omstandigheden zoals tandvlees operatie, depressie en medicijnen waardoor ik afviel) 17 kg afgevallen, dus van 74 naar 57 kg. Dit gewicht wist ik +/- (4 kg aangekomen)te behouden tot nu toe, ook na het stoppen met medicijnen. Ja, ik ben gelukkiger op geworden; het is veel makkelijker om kleding te kopen die ook beter staat. ik heb geen last meer van gewrichtsklachten ik voel mij ook veel beter over mijn uiterlijk en zie veel jonger uit.Het is meer leuk dan belangrijk; ik had al fijn werk, nieuwe liefde en top kinderen.

ik vind zeker dat je je gelukkiger voelt als je bent afgevallen. je voelt je beter, veel beter, je voelt je gezonder, je bent trots op jezelf, je straalt ook zelfvertrouwen uit, je kleding zit beter, en zo kan ik wel doorgaan.

hallo ik ben 16 jaar en ik ben te LICHT...ik moet dus juist aankome...en dan hoor ik mense segge ik wil afvalle en blabla....en ik ben aan het aankome alleen omdat ik gronisch siek ben lukt dat niet echt goed...maar ik voel me ook niet prettig om so dun te sijn dus ik seg altijd maar was ik maar dik...eigelijk ben ik op soek naar iemand die ook te dun is en misschien kan die gene mij wel tips geven;) groetjes soraya

nou dat denk ik niet heb nu werk wat ik met tegenzin elke dag doe als ik slank zou zijn is het werk het zelfde dan doe ik het noch met tegenzin

ik denk het niet... ik ben 1 maand lang aan het streng lijnen.. als ik iets eet voel ik me zoo klote ook al is het maar 1 fruitsoort en ik ben bijna de hele dag op de weegschaal intussen ben ik 10 kilo kwijt ik ben 170 en ik weeg nu 52 kilo maar ik raak altijd in paniek als het een paar gram omhoog gaat het schommelt de hele dag ik word er GEK van het word erger want ik durf niks meer te eten of drinken behalve thee en koffie.. help!

Ik weet niet of slank zijn per definitie gelukkig maakt. Ik denk wel dat wanneer je niet te dik bent de dingen in het leven makkelijker gaan. Bewegen gaat makkelijker, waardoor je je beter voelt. Kleding kopen is leuker en makkelijker.Ik denk ook dat mensen anders naar je kijken wanneer je niet te dik bent. Dat vergroot je zelfvertrouwen. Bovendien is dik zijn niet gezond en ik denk dat gezond zijn in hoge mate bijdraagt tot een gelukkig leven.

Hoi. Ik ben 15 jaar. Ik ben een meisje van 1.67m. Ik heb anorexia, al een hele tijd lang. Op een gegeven moment woog ik 42 en ik was nogsteeds dik. (Ik ben aangekomen na lange behandeling Ik heb nu volgens de artsen een gezond gewicht.) Het maakte me wel blij dat andere zeiden dat ik wel erg dun werd. Ik was trots op mezelf. Nu ben ik 12 kilo aangekomen en voel me heel dik. Niemand zegt ooit nog dat ik dun ben. Ze zeggen alleen maar blijf op dit gewicht, dat is gezond. Maar ik ben nu niet blij, ik was blijer toen ik minder woog. groetjes Mariana

Heey! Ik ben 1.76 en ik weeg 69 ik vind mezelf echt dik en wil naar een gewicht van 60! Laatst noemden ze mij nijlpaard.. Ik vind slank zijn wel erg belangrijk.. Er wordt de laatste tijd veel naar gekeken

Ik weet niet zeker of slankheid meteen jezelf gelukkig maakt, want dat ja je moeder.

Hoi allemaal Ik praat er normaal liever niet over maar toen ik de titel van dit topic zag moest ik even reageren. Ik heb net een periode van mijn leven achter de rug die ik liever kwijt dan rijk ben. Magere tijd, kan je wel zeggen. Met een opname in het ziekenhuis van 4 maanden en nog steeds een relatief ernstig ondergewicht (lees, met moeite ben ik van BMI 11 naar 15 gekropen!) kan ik met zekerheid stellen dat slank zijn en mager zijn niet gelukkig maakt! Wat gelukkig maakt is lekker in je vel zitten. Als je denkt dat je moet afvallen om lekker in je vel te zitten laat je je teveel leiden door de omgeving. Je zit lekker in je vel als je tevreden bent met jezelf, en wanneer je tevreden bent met jezelf, dan hoef je niet af te slanken of aan te komen! Mensen, neem dit van me aan. Ik was zo eigenwijs dat ik het zelf moest meemaken maar dat wens ik geen enkel ander persoon toe! Dieten het huis uit, leef, want je kan het maar 1 keer in je leven doen!

Nee slank zijn maakt niet gelukkig, maar dik zijn maakt vaak wel ongelukkig. Als je te dik bent voel je je vaak niet lekker. Je voelt je niet zo gezond als een vis. Dat is wat ik voel. Ik ben 80 kilo geweest en nu 68 kilo sinds lange tijd. Voel me beter, maar geluk heeft niet alleen met een slank postuur te maken. Het kan er alleen aan bijdragen. Er zijn ook nog andere dingen in het leven, die maken dat je gelukkig of ongelukkig bent.

tsja zal voor de een wel en de ander niet was altijd aan de zware kant en dat is wel al beter eworden maar ja gelukkig ben ik nog niet misschien dat slank zijn wel gelukkig maakt

NEE, Het belangrijkste is dat je lekker in je vel zit of je nu dik of dun bent!! mijn ervaring is als je jezelf niet accepteert, lukt het je niet om op een goede manier af te vallen. Ik ben in 3 maanden tijd 15 kilo afgevallen met een dieet, dat is natuurlijk veel te veel in zo\'n korte tijd op het laatst was het een obsessie, hoe minder calorien hoe beter. en elke dag op de weegschaal staan om te zien of ik wat was afgevallen. En owee als ik een pond meer woog, dan ging ik gelijk de volgende dag nog minder eten. Ben er gelukkig niet in doorgeslagen!!En ben heel langzaam teruggevallen in mijn oude patroon en heb er nu weer 20 kilo bij in 3 jaar tijd. Ik weet dat als je van je zelf gaat houden/accepteert het leven een stuk makkelijker wordt!! En de buitenkant zegt niets, het innerlijke is veel en veel belangrijker als je een relatie hebt of wilt!!!

Ik ben zelf 5 jaar geleden 35 kilo afgevallen vanaf daar ben ik alleen maar ongelukkiger geworden. Bij alles wat ik eet denk ik dat ik weer aankom en ik sport elke dag en soms wel 2 keer per dag. Het is heel moeilijk om het zelfbeeld wat je van jezelf hebt los te laten en ik vind mnzelf echt te zwaar terwijl ik maat 36/38 heb. Soms heb ik enorme vreetbuien, omdat ik het allemaal niet aan kan dat er mensen rondlopen die vn nature mager zijn en wel alles kunnen eten. Ik wil het liefst gewoon wat meer eten, maar elke keer als ik dat doe dan kom ik weer 4 kilo aan en dat wil ik absoluut niet. Het is een gevecht tegen mnzelf geworden en dat terwijl ik 5 jaar geleden best gelukkig was met mnzelf.

Ik ben altijd slank, dun geweest. Dit maakt mij niet gelukkig. De dingen die mij gelukkig maken zijn veel belangrijker. Het hebben van een goede relatie met mijn dierbaren, gezond zijn, me gelukkig voelen bv. Het is fijn om slank te zijn maar het is niet zaligmakend. Als gelukkig zijn alleen van een schoonheidsideaal moet afhangen zou het niet best zijn.

Hey, Ik ben een jongen van 18 jaar en ik ben tegenover vorig jaar zo een 30 kilo kwijt geraakt. Ik ben van 116 kilo naar 86 kilo gegaan. Ik had steeds mijn streefgewicht op 75 kilo gezet, en daar wil ik nog steeds voor gaan. Maar ik moet zeggen, ik voel me nu minder gelukkig als vorig jaar. Ik ben zeer perfectionistisch en streng voor mezelf. Ik had op mijn oude gewicht een andere toekomst voor ogen...ik zou gelukkiger worden. Maar zolang ik dat streefgewicht niet bereikt heb, lijkt het wel een weg waar geen einde aan komt. Ik kom nu minder onder de mensen omdat ik in die 'grijze' periode zit. Ik weet niet of iemand mijn gevoel kan begrijpen. Maar ik ben er van overtuigd dat sommige mensen zich ook zo voelen, mensen die zeer streng zijn t.o.v zichzelf. je leest het hier vaker: 'je bent pas gelukkig wanneer je je streefgewicht hebt bereikt'. Laat ons hopen dat die tijd voor ons allen spoedig komt.

slank zijn draagt bij aan je "geluk" ik gebruik antidepressiva (lexapro en lithium) en ben 1.67 en weeg 79.6 te veel dus, voel me daar niet blij mee. het is moeilijk om af te vallen. heeft iemand een suggestie? hanna marin

ik ben zelf slank. Was vroeger wel wat steviger maar ben in vrij korte tijd wat gewicht kwijt geraakt. En nee daar ben ik helemaal niet blij mee weeg nu 55 kilo ben 21 jaar. ik zou juist willen dat ik weer wat aankwam maar heb al zoveel geprobeerd, ik eet bij het leven maar niks helpt.

Ik ben 173 en ik ben van 67 kilo naar 56 kilo gegaan, het is voor mij nu heel moeilijk om te stoppen met afvallen. Ik ben van opstaan t/m het naar bed gaan met eten bezig, het gaat gewoon niet uit m'n hoofd. Eerst dacht ik, als ik onder de 60 ben, woow dan ben ik blij. Toen was ik dat.. en toen ruim... en nu denk ik nog steeds niet woow.. zo ingewikkeld! M'n omgeving zegt ook steeds, niet meer afvallen, 4 boterhammen eten enzo, maar het lijkt zo moeilijk ineens!! Echt gelukkig? Momenteel niet nee.

Ik ben van 107 kilo naar 62 kilo gegaan, in anderhalf jaar. Ik moet zeggen dat ik me nu lekkerder in mijn vel voel zitten, ik voel me fitter en vrouwelijker. Ik vind wel dat iedereen moet weten dat afvallen niet de oplossing is voor al je problemen. En zelf merk ik wel, dat na een jaar op hetzelfde gewicht te zijn gebleven, ik ook niet meer echt weet hoe ik me voelde toen ik zwaarder was (ik weet wel dat ik niet gelukkig was, maar hoe precies weet ik niet meer). Dus doe afvallen voor je gezondheid en niet alleen voor je problemen!

Zelf ben ik van 106 kilo naar 74 kilo gegaan, ik voelde me aanzienlijk prettiger met een slanker lijf. Nu ben ik door omstandigheden weer aangekomen en weeg nu 85 kilo. Ik voel me hier echt niet prettig bij en ben weer druk bezig mijn gewicht terug te brengen naar ongeveer 74 kilo. Dat vind ik goed genoeg bij een lengte van 1.72m.

Hoi Corine, Wat misschien een tip voor je kan zijn neem eens een shake van herbalife. Mijn moeder heeft tijdens haar ziektebed veel gewicht verloren maar dankzij herbalife is ze lekker op gewicht gekomen en het is gezond.

Slank zijn maakt niet gelukkig. Ik lijd persoonlijk sinds mijn 13de al aan een eetstoornis (ben nu 22). Maar ik kan eerlijk zeggen hoe meer ik afval hoe meer ik naar mijzelf ga kijken en des te meer ik mij onzeker voel. Begin er nooit aan jezelf zo te kwellen, maar accepteer jezelf zoals je bent!

Ik ben bijna 1.80 lang en weeg 55 kilo. In onze familie is dat normaal, maar daar buiten krijg ik veel commentaar in de zin van 'eet je wel genoeg'en 'wat ben je mager'. Erg ververvelend, want ik zou graag wat aankomen, maar me volproppen met mayonaise lijkt me geen gezond plan. Het is al met al typisch dat ik wel geacht word mee te leven als iemand wil afvallen, maar als ik zeg dat ik wil aankomen, krijg ik alleen maar commentaar in de zin van 'dat zou ik ook wel willen'of 'is toch helemaal niet moeilijk'. Nee, voor mij dus wel, zeker als je het zonder steun uit je omgeving moet doen.

Het is leuk om slank te zijn. Als je naar die stokmagere meisjes kijkt denk je soms: "was ik maar zo", maar dat heb ik niet altijd. Ik ben kort, ben 18 jaar en weeg 55kg. Soms schaam ik me dood en soms voel ik me goed, want toch blijf ik wie ik ben. Of je nou slank, dun of mager bent . Maar ja, berijk de 100kg niet, want dat gaat ten koste van je gezondheid. Aan wie wil afslanken: suc6, doeg.

Ja dat is bij mij zo. Ik ben altijd heel slank geweest, zelfs na het krijgen van vier kinderen. Ik ben nu 61 j en weeg 63 kilo, voor mij is dat heel zwaar. Door ziekte was ik afgevallen naar 59 kilo en ik was heel gelukkig. Ik vind mijzelf zwak omdat het mij niet lukt om weer af tevallen. Anderen vinden mij niet te dik dus het gaat echt om mij zelf.

Voor mij geldt dat ik lekker in mijn vel wil zitten. En ik weet dat ik, als ik een paar kilo afval, veel en veel lekkerder in mijn vel zit! En dat straal ik dan ook uit. Verder wil ik goed voor mijn lichaam zorgen en dus gezond eten. Want je hebt maar 1 lichaam! Tuurlijk kun je vanalles krijgen wat je niet in de hand hebt maar wat je in je lichaam stopt heb je wel in de hand! Ik wil lief voor mij zijn en dus niet te streng afvallen maar gezond een paar kilo's zodat ik me weer lekker in mijn vel voel zitten en goed voor mijn lichaam zorg.

goedenavond heerlijk alle pagina's over hoe je kan afslanken, ik ben nu 56 en al 46 jaar te mager,ik schaam me weer afgelopen zomer om in mijn zwembroek te lopen laat staan dat ik mijn polo uittrek, mijn jukbeenderen zijn altijd te zien, mijn ribben zijn te tellen en de rest is navenant, natuurlijk voel ik mij hier niet goed bij en beinvloed het mijn zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde (vooral als niet mago man in deze maatschap.) in deze tijd wordt alles gelegd op overgewicht maar wat moet je doen als je ondanks goed eten geen gram aankomt en bij extra vetten (slagroom vette yoghurt etc.) maagproblemen krijgt. is er geen makover voor mij (vet bijspuiten)

ik ben 16 en weeg ong. 56 kilo ik eigenlijk 2 kilo afvallen maar het lukt maar niet.Als ik nou een beetje af kon vallen zou ik echt wel blij zijn . slank zijn maakt echt wel gelukkig. Ik ben nu zo depressief. ik huil gewoon elke keer wanneer ik kleding aan het passen ben. Ik heb ook niet het perfecte figuur ik heb lange benen en een korte taille.

Tientonnertje, deze is voor jou: je bent geen stom, achterlijk of dom kind!! Jouw gevoelens zijn heel herkenbaar en begrijpelijk. Het is ook niet leuk als je overgewicht hebt en je zo rot in je vel voelt en het je niet lukt om af te vallen. En je hebt gelijk, alleen op appels en chocomel leven is geen alternatief, want dan houd je wel even vol maar niet voor lang. Dan krijg je trek en heb je veel meer kans om naar de ongezonde tussendoortjes te graaien. Het is heel lastig, maar aan de andere kant heel simpel: je valt af wanneer je meer calorien verbruikt dan dat je binnenkrijgt. Dat betekend dus minder eten (maar als het ff kan niet teveel beperken op de gewone maaltijden, wél op tussendoortjes.) en meer bewegen. Zorg dat je 3x per dag gewoon geoznd eet, dus dat betekend dat de basis van elke maaltijd uit (volkoren) brood, aardappels of rijst bestaat. Natuurlijk mag je daarop varieren, bijv met pasta of crackers etc, maar bovenstaande voedingsmiddelen leveren relatief weinig calorien maar bevatten wel veel vezels waardoor je maag langer vol blijft en je dus minder snel trek hebt. Bovendien zorgt het eten van veel vezels ervoor dat je spijsvertering sneller gaat werken. Ook gunstig dus. Ik begrijp heel goed dat je wat wil afvallen, maar pas alsjeblieft op dat je geen eetstoornis ontwikkeld. Afvallen mag nooit het hoofddoel in je leven worden! Probeer jezelf te accepteren door naar de punten te kijken die je wel mooi / leuk / goed vind aan jezelf. Je kunt ook een vriendin vragen dat voor je op te schrijven. Of je ouders, opa of oma. Heel veel succes ermee!

Je voelt je er wel beter door! Maar het valt wel tegen. Ik dacht ook dat daar mijn geluk in zat. Helemaal gefixeerd op mn streefgewicht en wat een domper is het dan als je het bereikt hebt. Je wilt alleen maar meer eraf hebben en past je streefgewicht steeds weer aan. Je moet genieten van alles in het leven en van jezelf houden. Dan komt de rest vanzelf.

Slanker zijn maakt tot op een bepaalde hoogte gelukkiger. Ik weet dit uit eigen ervaring. Tot ongeveer een jaar of 19 was ik veel te zwaar. Bij een lengte van 1m65 woog ik toch gauw een kilo of 80. Op de lagere school altijd gepest vanwege dit overgewicht. "Je zal wel teveel eten", "kamerolifant", noem maar op. Eenmaal van school af en aan het werk verloor ik in anderhalf jaar maar liefst 15 kilo. Ik was zo gelukkig als het maar kon. Er ging een wereld voor me open. Jongens die nooit naar me om keken zagen me ineens wel staan en wilden wel met me uit. Ik kon meedoen met de mode etc. Mijn gewicht daalde uiteindelijk zelfs op z'n laagst naar 57 kilo en echt ik hoefde er niets voor te doen. Ook de huisarts begreep het niet, maar ik was zo gezond als maar kon. Ik heb dit gewicht jaren kunnen vasthouden. Tot 2 jaar geleden. Toen woog ik nog zo rond de 60 kilo, maar nu weeg ik inmiddels al 68 kilo. Kleren die me 2 maanden geleden nog 'strak' zaten omdat ik gegroeid was kunnen nu niet eens meer dicht en ik voel me daar helemaal niet happy bij. Mijn vriend heeft zo iets van maak je niet druk, je bent nu 28 en dan kun je niet verwachten dat je altijd een "meisjesgewicht' blijft houden en bovendien zie je er wat mij betreft goed uit. Echter, hoe goed ook bedoeld ik voel me er alles behalve happy bij. Ik vrees alweer de dag dat ik gewoon weer dik zal zijn. En ik weet niet wat ik er aan moet doen. Aan gebrek aan beweging ligt het niet. Ik sport 3 a 4 x per week gemiddels zo'n 2 uur per keer en daarnaast hebben we nu een puppy die ik 's avonds dan ook nog eens uitlaat. Ongeveer 15 minuten (langer kan nog niet). Dus wat mij betreft maakt slank zijn wel degelijk iets gelukkiger.

Ik dacht ook altijd dat slank zijn gelukkig maakt ik heb het antwoord gekregen: NEE. Ik ben tien kilo afgevallen en ongelukkiger dan ooit. Ben 173 en weeg 49 kilo en voel me elke dag trillerig maar aankomen lukt niet meer.

Slank zijn maakt niet gelukkig. Je bent gelukkig met het gewicht waar jij je prettig bij voelt. Of dat nu dik of dun is. Als je dun bent, maar niet tevreden, wat schiet je daar mee op? Slank zijn is een maatschappelijk opgedrongen concept, waar helaas veel mensen zich aan meten.

Slank zijn maakt wel degelijk gelukkig. Dikke mensen zullen altijd het tegendeel beweren totdat ze zijn afgevallen. Dit zie je ook steeds terug in de diverse programma's die er op de TV zijn. Het is nog altijd zo dat dikke mensen worden nagekeken, nagewezen en minder geaccepteerd worden. Dikke mensen zeggen wel dat ze gelukkig zijn maar zijn het niet maar wat moeten ze anders???

Slank maakt u gelukkiger toch in de pubertijd ( ja , ik weet wat jullie denken bij het woord puber). Maar kijk ik ben 1m63 en weeg 68 , ik ben een spierwit meisje. Ik voel me er vreselijk bij al mijn vriendinnen, bruin en slank. Alle jongens die achter hun lopen en dan hun zelfvertrouwen in de les.. Zat ik naast een goede vriendin, ze heeft heel de tijd doorgezaagd hoe mooi ze haar buikje wel niet vond en haar haar en dan kwam er nog iemand bij die ook over haar buikje begon te praten. Ik heb gewoon gelachen. Vanbinnen voel ik me rot en vanbuiten zo een valse lach opzetten. PFF als ik op dieet ga is het altijd voor minimum 2dagen. Ik leefde op appels en chocomelk. Er was wel 2kg af maarja wie houdt dat nu zijn hele leven vol? Mijn ouders zeggen dat ik véél te dik ben en dat als ik zo verder doe nog eens 100 kg ga wegen . Maarja misschien zit ik gewoon in die domme pubertijd en weet ik veel. Maar ik zal en moet 57 kg wegen tegen juli Daag x Sorry als ik zaag en je me maar een dom achterlijk kind vind maar het is nu eenmaal zo

Nee! Slank zijn maakt niet gelukkig. Ik zelf ben slank. Ik ben zelfs slanker dan slank, ronduit dun. Ik heb ondergewicht, en ik vind dat vreselijk irritant. Wat zou ik blij zijn met een of zelfs een paar maatjes meer, met wat vrouwelijkere vormen. Ik ben op dit moment 18 geworden, en altijd vrij dun geweest net als mijn moeder die slechts 48 woog toen ze 28 was. Toch kan ik het niet helpen me steeds af te vragen of ik wel genoeg gegeten heb, en of die broek nu niet nog losser is gaan zitten dan van tevoren. Ik persoonlijk houd juist van wat curves. Mooie heupen, een mooie kont en geen uitstekende ribben. Dat vind ik nou mooi.

Ja en nee, ik viel 20 kilo af en ja ik was gelukkig met het feit dat kleren shoppen zo makkelijk ging en opeens de buitenwereld je aardig behandelt, wat ik wel vreemd vind want ik ben toch nog steeds dezelfde persoon. Maar qua gezondheid zou je zeggen dat het dan juist nog gelukkiger moet zijn omdat je afvalt, maar helaas mijn darmen vonden dat vet verminderen maar helemaal niks en werkten niet meer naar behoren. Met als resultaat 20 kilo dunner maar wel anderhalf jaar bijna iedere avond zwetend en met pijn de avond doorkomen tot flauwvallens toe. Ik ben nu 10 kilo weer erbij, mijn darmen doen het weer ik ben gelukkig, met mijn lichaam en in de liefde :D

Ik lees hier veel reacties van mensen die ondergewicht hebben of hier tegenaan zitten en zich nog te dik voelen. Enerzijds irriteert me dat mateloos, anderzijds kan ik het heel goed begrijpen. Zelf weeg ik 53 kg bij 1.60 en hoewel dat een prima gewicht is, vind ik het nog niet genoeg. '50 kilo' zeg ik steeds tegen mezelf, 'bij 50 kilo is het goed', maar ik ben ervan overtuigd dat ik met 50kg ook niet optimaal tevreden ben. En toch ga ik door: Sporten, niet snoepen, zo min mogelijk vette dingen. Op zich niets mis mee, maar soms toch heel vermoeiend, omdat ik alleen daar mee bezig ben. Ik vind het wel prettig andermans reacties te lezen: soms kun je je zo alleen en onbegrepen voelen, dat dat alleen al als een loden gewicht op je drukt. Maar het is erg dat we in een wereld leven waarin zoveel mensen kampen met hetzelfde probleem en er ogenschijnlijk geen absolute oplossing is. Slank voel ik me beter dan dik, maar als ik dik ben kan ik mezelf beter voor de gek houden ('het maakt niets uit dat je dik bent') en dat maakt het leven wel zorgelozer. Tot je weer zo'n dip hebt...

Ik denk dat je er gelukkiger van wordt als je door afvallen een stuk slanker bent geworden. Maar als je altijd al slank bent geweest, betekent het niet dat je per definitie gelukkig bent. Daar voor zijn er nog veel meer factoren die een rol spelen

Nee, slank zijn zelf maakt je niet gelukkig.. Ik zelf heb altijd een beetje overgewicht (nog steeds 2 kilo) gehad wat me nooit wat uitmaakte want ik werd altijd overal goed geaccepteerd. Jongens zagen me staan en genoeg leuke mensen om me heen. Majara dat komt gewoon omdat ik zelf een vrolijke posetievo ben. Gelukkig zijn enzo heeft met je zelfvertrouwen en innerlijk te maken. Ben btw zonder iets te doen wel zo'n 10 kilo afgevallen. Hoe dat kon begrijp ik nog steeds niet maarja ag mooi meegenomen, maar was toch al happy. Echt sad dat veel mensen niet zoveel zelfvertrouwen hebben om gelukkig te zijn met zichzelf :(! Jullie moeten je niet gek laten maken door reclame en tijdschriften!! Gewoon gezond eten en sporten das goed iets en voor jezelf dan ook afvallen!!! Verder wil het ook helpen om leuke hobbies of iets anders wat je goed kan uit te oefenen omdat je dan trots op jezelf kan zijn!! Dat helpt met je zelfvertrouwen. Verder elke dag met vrolijke smile de spiegel inkijken en zeggen dat je een lekker wijf / of lekkere vent bent ;) :D!!

Voor mij persoonlijk is dit wel zo. Ik ben 47 kilo afgevallen door gezond te eten en veel te bewegen. Ik voel me fit en bruis van de energie! Ik kan veel dingen die ik niet kon toen ik zo veel zwaarder was. Als ik in de spiegel kijk ben ik nog niet echt tevreden over mezelf, alleen al door al het losse vel dat ik nu heb. Maar ik voel me gewoon goed, een gezonde geest in een gezond lichaam en dat maakt me gelukkig. Toch las ik net ook in de reactie van iemand anders dat het vooral gaat om zelf acceptatie. Daar ben ik het ook mee eens. Maar voor ik ging afvallen hield ik me ook altijd voor dat ik gelukkig was, dat ik tevreden was met mezelf...maar eigenlijk hield ik mezelf en mijn omgeving gewoon voor de gek.

Nee... als je wat steviger bent en blij met je zelf... ben je net zo gelukkig dan als je slank bent en blij met jezelf

Een volmondig jaaaaaaaaaaaaaa. 40 jaar en 3 kids en dan nog te horen krijgen dat je er nog goed uitziet, wie wil dat niet? Totdat ik er 18 bijkwam en ik me steeds ongelukkiger voelde. Niets staat je nog leuk, conditie minder, nergens meer zin in. Dat iemand mij maar eens 1 voorbeeld noemt wat het voordeel is van dik zijn.Totdat ik me vorige week op tv zag dat was de doorbraak en ik ben meteen begonnen. 1 mei doen mijn tweelingzoons de communie. Zou het lukken om al wat kwijt te zijn, want heb nog steeds geen zin om kleren te kopen voor deze dag.

Slank zijn maakt ZEKER! gelukkig. Ik zelf kamp er al mn hele leven mee en nog steeds wil het maar niet lukken. Waarom weet ik niet, ik heb alles geprobeerd! Zelfs een half jaar opgenomen geweest. En alles is met resultaat, maar er is zo'n druk van de 'buitenwereld' dat je er gewoon 24/7 mee geconfonteerd wordt. Met resultaat dat de tien kilo die er net af zijn veranderen in +15!!! Daardoor kom je steeds dieper in de put en krijg je een nog negatiever zelfbeeld. Als ik slank(er) zou kunnen zijn en blijven zou ik echt heel erg GELUKKIG zijn!!!!!

Ik zou eerder zeggen dik zijn maakt ongelukkig en dan bedoel ik niet een paar kilo's te zwaar, maar een echt overgewicht, zoals ik nu zelf zekers 35 kg te zwaar ben. Ooit ben ik van 140kg afgevallen naar 73kg en ik voelde me herboren. Alles ging makkelijker. Bewegen, kleding kopen, je huishoudelijk werk. Ik hoefde me niet meer druk te maken of ik wel in een bepaalde stoel paste. Zelfs knuffelen en vrijen ging beter. Iedereen in mijn omgeving dacht dat ik me helemaal niet ongelukkig voelde, want ik was altijd vrolijk en zag er ondanks mijn gewicht altijd verzorgd uit, maar ik was doodongelukkig. Huilde van binnen. Inmiddels ben ik weer aangekomen en daar ligt het grootste probleem. Afvallen is moeilijk, maar te doen als je genoeg gemotiveerd bent, maar dan. Ik zeg altijd afvallen is een kunst, op gewicht blijven is een levenskunst. Ook nu moet ik weer de draad oppakken, omdat bij mij fybromyalgie is vastgesteld en ik veel pijn heb aan mijn spieren en gewrichten. Als ik weer afval hebben mijn gewrichten minder te lijden en zal ik ook minder pijn hebben en zal ik me dus ook gelukkiger voelen.

Ik denk het wel, als ik een kilo of 8 minder zou wegen, zou ik meer zelfvertrouwen hebben. Geen zelfvertrouwen = ongelukkig, toch!

Mij wel, ik was een paar jaar geleden 65 kg, dat was ongeveer 7jaar terug. Ik voelde me heel erg goed maar dat had natuurlijk te maken met dat je slank bent. Nu ben ik 85 kg en dat vind ik niet zo fijn. Ik probeer ook steeds te lijnen maar heb daar de energie niet meer voor. Als ik werk gaat het wel, maar zodra ik thuis kom krijg ik zo'n honger.

Nee dat maakt je helemaal niet gelukkig. ik weeg zelf maar 53 kilo en ben 1.65 maar ik vind me zelf echt veel te dun en zit er heel erg mee. Ik schaam me er voor en ben er alleen maar mee bezig, dus het maakt mij echt niet gelukkig. Gr. Sil

Ik ben in een jaar wel 70! kilo afgevallen. Later bleek dus dat ik botkanker heb. Nu moet ik eigenlijk niet meer afvallen omdat ik mijn enrgie heel hard nodig heb. Maar ik ben het wel eens met de stelling dat slank zijn wel gelukkiger maakt. Jammer dat het door een rrotziekte komt anders was ik er erg blij mee. Ik ben nog stees te zwaar maar mijn arts wil niet dat ik op dieet ga i.v.m. mijn ziekte. Heeft iemand hier ervaring mee? Groetjes Rosemarie

In elk geval maakt te dik zijn wel ongelukkig. Ik was 55, kwam per maand ongeveer 1 pond aan! Verder kampte ik met de gevolgen van post polio. Dus sporten of zo was er niet direct bij. Ik was mijn hele leven actief en kon opeens bijna niets meer! Ik kreeg toen van een therapeut producten om meer stofwisseling te genereren en om fitter te worden. Ik wist niet wat me overkwam! Ik viel af en kreeg weer energie. Heerlijk, ik kon wel vliegen dacht ik. Nog steeds gebruik ik die producten ( 23 kilo kwijt, en het blijft zo) want, het is gewoon VOEDING! Voeding die optimaal voedt. Als je dat niet meer gebruikt betekent het dat je geleidelijk aan weer op het oude ( niet meer gewenste) niveau terug zal keren. Het prettige van deze producten is dat ze veilig en geregistreerd zijn en dat het geen maaltijdvervangers zijn. Eten is toch gezellig? Dit is echt aan te bevelen voor iedereen die het niet meer weet!!!

Ja zeker wel. Ik ben dan wel 16 met een (zoals ik het vaak hoor) negatief zelfbeeld, maar ik ben ervan overtuigd dat als je slank(er) bent je zeker vrolijker bent! Al is het maar die 2kilo die je er vanaf heb moeten persen, het kan je zo veel doen. Nu ik zelf zie hoe overdreven er over die eetstoornissen wordt gedaan, het is absurd (en nee ik ben echt geen dwarsliggende puber die het leven van haar ouders zuur maakt) Je hoeft maar een keer je vinger richting je keel te brengen en ja hoor je hebt Bolimina Nervosia. Terwijl er zoveel mensen zijn die zich ook zeker slecht voelen terwijl ze slank zijn. Ook al wordt er veel gezegd dat het dan weer tussen je oren ligt, ik ben er van overtuigd dat slank(er) je gelukkig(er) maakt en zelfverzekerder. Tenslotte de maatschapij is zo gemaakt dat de slanke mensen meer voordeel hebben.

Ik denk niet dat slank zijn gelukkig maakt, ik ben er in ieder geval niet gelukkiger door geworden. Eten is voor mij een obsessie geworden. Ik ben de hele dag, dag in dag uit met eten bezig. Het gaat erom hoe je je voelt, niet om hoe je eruit ziet. Je moet jezelf nemen zoals je bent en zolang jij je goed voelt hoef je je niks aan te trekken van wat andere mensen over je te zeggen hebben. Ik denk dat je je een stuk beter voelt als je jezelf hebt leren accepteren zoals je bent, dan zullen anderen dat ook doen. Iedereen is anders en uiteindelijk komt het toch allemaal op het innerlijk aan het niet het uiterlijk.

Ja ckr ik denk t wel. Want ik ben nu best wel dik en ik voel me totaal niet gelukkig. Iedereen pest me enz. Dus dat is niet leuk

Ik denk dat het wel gelukkiger maakt. Immers hoef je die extra kilo's niet mee te dragen dus voel je je een stuk prettiger. Dit kan bijdrage dat je een stuk zekerder gaat voelen. Plus dat je kleding beter gaat zitten. Dit wil niet zeggen dat alle dikke mensen ongelukkig zijn maar de verlangen om af te vallen is zeker aanwezig.

ja duhuh dat slank zijn gelukkig maakt, dan krijg je veel meer jongens, en dat is opzich best wel relaxt. Als je slank bent kan je veel meer soorten kleren aan bijvoorbeeld strakke truitjes enzo, maar t beste aan slank zijn is: als je een navelpiercing hebt ziet dat er mooi uit:D

JA, slank zijn maakt zeker gelukkig. In ieder geval bij mij wel. Ik was ooit slank en ik was zo gelukkig. Ik straalde het ook uit, ik was veel zelfverzekerder. Kon aantrekken wat ik wilde en noem maar op. Nu helaas ben ik erg dik. Ik probeer er alles aan te doen om af te vallen maar helaas...het lukt me niet. En nu ben ik echt ongelukkig. Ik schaam me hoe ik eruit zie, heb totaal geen zelfvertrouwen en kan me niet leuk kleden. Ondanks dat ik alles heb wat mijn hartje begeert, ben ik diep ongelukkig. Ik hoop nog steeds op een wonder of in ieder geval een flinke dosis doorzettingsvermogen!!

Ik dacht altijd van wel. Maar ben er wel achter gekomen dat dit niet zo is. Inmiddels weer vele kilo's zwaarder. Maak mezelf wijs: als ik weer slank ben, ben ik gelukkig.Terwijl ik met m'n verstand wel weet dat dit niet zo is.

Bij mij werkt het twee kanten op. Ik ben er zeer gelukkig mee dat ik nu 30 kilo ben afgevallen, ik voel me mooier, lekkerder en iedereen geeft me complimenten. Maar aan de andere kant ben ik er wel de hele dag door mee bezig en dat maakt me zeer ongelukkig. Ik let op alles wat ik eet, weeg me een paar keer per dag en eet meteen niets meer als ik ook maar een ons ben aangekomen. Terwijl ik wel al een tijd op mijn streefgewicht zit. Ik ben gewoon als de dood dat ik weer zoveel ga aankomen, dat wil ik nooit meer. Op dit moment ben ik absoluut niet gelukkiger dan toen ik 30 kilo zwaarder was, toen had ik deze zorgen nog niet.

Hallo, Ja heel gelukkig. Ik ben altijd heel mijn leven dik geweest. Nu ben ik heel wat afgevallen. En NU HOOR IK ERBIJ. Je kan gewoon overstraat lopen zonder dat er vanalles over jou gezegwordt. Deze mensen weten echt niet wat ze de mensen met een maatje meer aandoen ! Let op niemand is perfect. En mogen mensen met een maatje meer geen ijsje eten met het warme weer ? Nee dan krijg je weer vanalles naar je hoofd. Zie je wel waarom ze nog dikker worden. Weet je sommige mensen kunnen er helemaal niets aan doen. Dat ze dik zijn. Ik zeg altijd, het gaat niet om de buitenkant, maar wat erin zit ! Erg hoor. Sterkte voor alle mensen met een maatje meer. En blijf niet binnen zitten. Ga erop uit !Lieve groetjes Corrie

Nee, slank zijn maakt niet gelukkig. Ik was een jojo-er. Een aantal jaren geleden lukte het mij om het streefgewicht van 68 kg. te bereiken. Ik was toen 10 kg. afgevallen. Maar ik was nog niet tevreden over mijzelf en ben doorgegaan tot 65 kg. Dit heb ik niet lang vol kunnen houden en ik schoot door en woog na een paar maanden 81 kg. Dit was 3 jaar geleden. Vanaf toen ben ik mij niet meer gaan wegen. Ik voelde mij meteen een stuk beter in mijn vel zitten. Tot op heden weet ik niet wat ik weeg. Sinds een half jaar snoep ik niet meer en val ik af. Niet te snel. Maar wegen ga ik mij niet en slank zal ik ook niet worden. Maar ik voel mij wel goed zoals ik ben en dat straal ik uit. Je kan nog zo slank zijn, maar als je geen uitstraling hebt, dan heb je het niet.

Ja en nee. ik ben bijna op mijn streefgewicht, voel me fitter. Ook heb ik meer enegie maar of ik nu gelukkiger ben? Niet helemaal. In mijn hoofd voel ik mij nog wel op mijn top gewicht, mijn geest kan er nog niet aan wennen. Ik had wel verwacht dat ik me de gelukigste vrouw van de wereld zou voelen. Dat valt tegen!!!! Ook blijf ik eewig met mijn gewicht bezig, bang dat ik weer te dik wordt. Dus die roze wolk heb ik nooit gevonden.

Slank zijn maakt niet gelukkig! Ik ben zelf van nature slank en ik doe er alles voor om er maar een paar kilo bij te krijgen, alleen gaat dat niet! Wees blij dat je een beetje vet om je botten hebt zitten, daar zijn mensen zoals ik jaloers op!!! Hebben jullie nog tips om aan te komen? b.v.d

Isabella, waarom ben je er trots op dat je kinderkleding aan kunt? Ik zou me doodschamen. En Ellis, jij hebt nu al behoorlijk ondergewicht, waarom zou je er nog meer vanaf willen?

Eigenlijk zou ik het willen omdraaien, hoewel het natuurlijk niet altijd op gaat: gelukkig zijn maakt slank! Als ik bijvoorbeeld verliefd ben, val ik kilo's af. Momenteel ben ik 64 kilo bij 1.75 en ik vind dat er wel iets af kan. Maar soms lijkt het of de gedachte aan lijnen al dik maakt. Hoe harder ik het me voorneem, hoe meer ik op eten ga letten, hoe meer kom ik aan. Dus... eet gezond, heb vertrouwen in je lichaam en denk liever aan de kwaliteiten die je wel hebt. En zoals ik hierboven al las, geef jezelf gewoon bijvoorbeeld een jaar de tijd om een paar kilo af te vallen. Dat bezorgt veel minder dikmakende afvalstress. Succes iedereen, het is een probleem dat veel mensen bijna ieder uur bezighoudt.

Mensen die al hun hele leven dun zijn willen graag een aantal kilo's aankomen en mensen die al een langere tijd dikker zijn willen die kilo's graag kwijt! Ik ben al een aantal jaren wat dikker en ik doe er alles aan om af te vallen maar het lukt me gewoon niet. Ik kan er chagrijnig van worden als ik op de weegschaal ga staan en ik zie dat ik ben aan gekomen terwijl ik wel alles er aan doe om af te vallen. Ik ben erg vrolijk als ik zie dat ik ben afgevallen. Maar dan ben je afgevallen en wat heb je dan? Een slank lichaam, en verder? Je krijgt misschien wel sneller een vriend maar dat is misschien wel iemand die alleen op uiterlijk afgaat en daar wordt je niet echt gelukkig van (op langer termijn).

Ik denk dat het niet uit maakt of je nou slank of dik bent. Ik ken dikke mensen die een hele lieve vriend hebben. Meestal zijn die mannen nog beter voor hun vriendin dan een vriend van iemand die dun is en er mooi uitziet (vind ik). Ik ben niet te dik maar heb wel een dikke buik ik weet hoe dat komt en dat ik er best wat aan kan doen om het er af te krijgen maar zolang het niet erger word doe ik er niets aan en laat die rolletjes gewoon zitten tot dat ik denk en nu is het genoeg weg met dat bier!

Ja, ik vind wel dat slank zijn gelukkig maakt. Slank zijn heeft veel meer voordelen. Vroeger woog ik heel veel en bij sollicitaties en in de liefde ging het toen heel moeilijk. Doordat ik nu slank ben gaat alles veel beter. Er zijn genoeg mensen die dikkere mensen mooi vinden, gelukkig maar. Toch zien veel mensen liever mensen die slank zijn. Maar ik vind wel dat iedereen gelukkig moet zijn met hoe je bent of je nou dun/normaal/dik bent zolang je er maar geen gezondheidsklachten door krijgt.

Ik snap niet dat mensen er niet gek van worden altijd maar te lijnen. Je zelfvertrouwen leg je toch niet bij iemand anders neer. Ik ben zelf heel slank geweest en voelde me zo zwak dat ik deed wat andere van mij verwachten.

Bij mij maakt slank zijn niet gelukkig. Ik ben wel slank (als ik met mijn verstand kijk), maar vind nog steeds van alles niet goed aan mezelf. Een aantal jaren geleden dacht ik dat slank zijn gelukkig zou maken. Ik ben toen 10 kilo afgevallen (naar 45 kilo). Dat kon ik alleen niet lang volhouden, want ik kon niets meer. De trap oplopen was nog teveel en ik was te moe om te kunnen slapen. Ik werd zo ongelukkig dat het me niets meer kon schelen en ik ben 15 kilo aangekomen. Op zich nog een best gezond gewicht, maar ik vond mezelf veel te dik. Ik wilde weer zo zijn als ik was. Tot op heden is dat me nog steeds niet gelukt. Want zodra ik ga lijnen voel ik me zo rot (duizelig en moe en ongelukkig) dat ik weer vreetbuien krijg. Ik heb nu gelukkig een lieve vriend maar kan nog steeds niets in mijn mond stoppen zonder mij er schuldig over te voelen. En toch ben ik slank (maat 34-36, 55 kilo). Je bent pas gelukkig als je blij bent met jezelf. Soms ben ik zo jaloers op mensen die dik zijn, maar wel tevreden met zichzelf. En iedereen zegt altijd "Je hebt zo'n leuk figuur en zo'n leuk snoetje". Maar wat heb je daaraan als je er zelf niet van kan genieten. Het gaat de laatste tijd wel beter als een paar jaar geleden. Maar ik ben bang dat ik hier mij hele leven lang last van zal hebben.

Nou, ik kan jullie vertellen dat het echt niet altijd leuk is om slank te zijn. Ik heb maat 34 en ik zou echt graag iets dikker willen zijn. Niks past normaal, alles is te groot. Ik kan alles eten wat ik wil, maar kom geen gram aan. Dus het is niet alleen maar positief.

Ik ben 24 jaar en ik ben in twee jaar tijd 25 kg afgevallen. Ik voelde me fantastisch totdat er weer 3 kg aan kwam. Ik voel me nu alsof ik weer terug bij af ben. De drie kilo lijken er ook wel niet af te gaan. Ik zou bijna een moord doen om deze er af te krijgen, dan zal ik zeker weten weer veel lekkerder in mijn vel zitten. Mensen om mij heen begrijpen er niets van en vinden het maar raar. Je ziet er toch goed uit en kijk eens naar wat je wel bereikt hebt. Ik weet dat het zo is, maar ik kan mij hier niet bij neer leggen. Ik voel me echt monsterlijk dik en dat terwijl ik 90 kg was en 64 kg woog vorige zomer. Dit gewicht wil ik dan ook weer terug, maar wat ik ook probeer het lukt niet en daar wordt ik zeer depressief van. Groeten M.

Ik denk dat het je wel gelukkiger maakt als je slank bent, alleen al omdat je dan geen lullige opmerkingen van anderen hoeft aan te horen. Ik vind zelf dat er wel wat kilootjes af mogen omdat ik denk dat ik er gelukkiger van wordt. Het is maar net wat je er zelf van vind. Ik vind mezelf gewoon stevig (1.65, 49kg) dus mag er wel wat van af, als je jezelf er maar gelukkig onder voelt.

Ik weet nog wel dat ik toen ik 14 was in 3 maanden tijd ruim 15 kilo ben afgevallen. Mijn leven was inderdaad veel rooskleuriger. Ik kreeg mijn eerste vriendje, had meer aandacht. en bovendien was iedereen trots op me dat ik nu superslank was geworden!

Slank zijn op zich maakt niet gelukkig. Ik ben 45 kilo afgevallen en ben nog steeds ongelukkig, ondanks mijn gewicht (58 kilo bij 1.84). Wees, als je geen ernstig overgewicht hebt, toch blij met je lichaam en laat het vooral zo. Als je dan nog niet gelukkig bent met je lichaam kun je beter eens goed naar je leven kijken, want dan mis je waarschijnlijk iets op een ander punt in je leven. Als je eenzaam bent, wordt je niet minder eenzaam door af te vallen, misschien tijdelijk doordat mensen je complimentjes geven, maar dat is ook maar tijdelijk.

Ja, natuurlijk maakt slank zijn gelukkiger. Ik ben slank en ik vind het geweldig! Het is namelijk niet altijd zo geweest! Het is toch heerlijk om te gaan winkelen en alles aan te kunnen, ik kan zelfs dure merkkleding van de kinderafdeling aan. Scheelt nog een hoop geld! Ik voel me slank tien keer beter en gelukkiger dan dat ik iedere dag al die overtollige kilo's mee moet sjouwen! Veel te vermoeiend.

Ik ben slank, maar ben niet altijd gelukkig. Slanke mensen hebben ook wel hun up en downs. Ik heb ook een gewoon leven. En als je slank bent heb je wel weer iets anders wat mensen niet aan staat.

Ik ben het er niet mee eens dat slank gelukkiger maakt. Het gaat gewoon om een bepaalde ontevredenheid die je in je hebt en die heeft iedereen (dik of dun). De meeste vrouwen projecteren die ontevredenheid op hun postuur omdat ze niet zo dun zijn als de vrouwen uit de media en de bladen. Maar al zouden deze vrouwen wel net zo mager zijn dan zouden ze diezelfde ontevredenheid nog hebben, alleen zouden ze het op iets anders projecteren bv. huid of haar. Ik denk dat het gewoon belangrijk is dat je gezond eet, niet te vet dus en dat je wel alle vitamines binnen krijgt die je lichaam nodig heeft. En of je dan dik of dun bent, je bent zoals je bent. En als jij je eigen niet neemt zoals je bent, moet je het zeker niet van anderen verwachten dat zij dat bij jou wel doen.

Ik denk dat als je slank bent, je een stuk gelukkiger bent. Ik heb nu maat 40/42 en ik hoop ooit nog maat 38 te krijgen. Ik denk dat ik me dan veel gelukkiger zou voelen, ook omdat slank zijn (jammer genoeg) meer geaccepteerd wordt in deze maatschappij.

Absoluut, slank ben ik nog niet maar wel inmiddels 18 kg afgevallen, heel langzaam en met goede hulp. Mijn zelfvertrouwen is een stuk toegenomen. Ik voel me veel lekkerder en ben er een stuk vrolijker van geworden! Ik heb me nooit voor mijn dik zijn geschaamd maar ik weet wel dat dit een stuk prettiger voelt!

Ik denk niet dat je er echt gelukkig door wordt, maar je voelt je wel beter in je vel. Ik ben nu 20 en wil er graag een paar kilo af (ik weeg nu 60 kg)want ik krijg een buikje. Ik ga nu beginnen met hardlopen, minder snoepen en meer bewegen. Mijn ideaalgewicht is 57 kilo. Ik ben 1.68.

Ook ik ben begonnen met een paar kg eraf. Ik ben 1.68 en op een gegeven moment woog ik dus 66 kg terwijl ik vroeger ongeveer 110 onder mijn lengte woog. Ben begonnen met een paar kg, maar ik sloeg volledig door. Was op een gegeven moment in een paar maanden tijd naar 54 kg gegaan. Ik was/ en af en toe ben nog steeds verschrikkelijk met eten bezig. Eet gewoon mijn maaltijden, maar lekkere tussendoortjes kan ik niet mee omgaan, want dan raak ik vaak in paniek. Slank zijn is dus niet alles tenzij je er normaal mee om kan gaan en normaal met eten om kan gaan. Dan is slank zijn prettig, maar niet op die manier van mij. Ik weeg nu ongeveer 56 kg en ik wil er zeker wat bij hebben, al valt het niet mee om dan in de spiegel te kijken. Maar ik zet gewoon door

Ik ben mijn hele leven al slank. Als ik me ongegelukkig voel ga ik minder eten dan ben ik te dun. Dat ik slank ben maak mij niet gelukkig. Gelukkig zijn/voelen moet je zelf doen........ en iemand die gelukkig is straalt dat af in zijn gezicht. Dit zie je niet in het dik of dun zijn. Slank zijn maak mij niet gelukkig.

Wat is slank eigenlijk? Ben je slank als je maatje 34/36/38 hebt. Je kan ook slank zijn als je maatje 40 hebt hoor!! Ik heb zelf maatje 36 maar ben niet slank want ik ben klein 1.65 en weeg 65 kilo maar ik heb wel maatje 38 dus ik zou slank zijn ik dacht het niet....

Gelukkig ben je pas als je jezelf respecteerd zoals je bent. Helaas geld dat niet voor mij, want ik probeer al jaren aan te komen. Ik heb een dochter van 3mnd. En heb nog steeds maatje 34/36. Een ander zou daar blij mee zijn. Slank zijn maakt mij dus absoluut niet gelukkig. Ik word ook gek van iedereen die maar wilt afvallen. Laten ze ook maar een methode verzinnen om aan te komen. Want slank zijn kan ook z\'n nadelen hebben. Overal lees of zie je dingen over dieten, denken ze er dan niet bij na dat er ook mensen zijn die het moeilijk hebben om aan te komen. Slank zijn moet niet meer het ideaalbeeld zijn voor de vrouw,welke man wilt nou een *** op stelten, no one. Vooor mij maakt slank zijn ONgelukkig,ongelukkig met mezelf. Als iedereen elkaar in z'n waarde laat, dan zullen er weinig met een complex rond lopen.

Ik vind niet dat slank gelukkig maakt ik ben zelf ook slank maar niemand vind mij leuk omdat ze mij te dun vinden..... maar als je te dik bent willen ze je ook niet meer. Ik vind ook dat vrouwen zich te druk maken om hun gewicht je bent wie je bent dus als je dun bent heb je (misschien) mazzel en als je wat gezetter bent heb je een beetje pech!!!!!!

Nee het maakt niet gelukkig. Ik ben op zich veel te mager; ik ben 1.83 en ik weeg 43 kilo; veel te weinig en ik eet ook heel veel. Iedereen denkt dat ik annorexia heb en dat is echt irritant. Ze kijken je na in winkels en zo en met kleren kopen is het al helemaal irritant want alle broeken zijn te kort of veel te wijd.

Ik moet deze vraag ook met JA beantwoorden. Sinds ik 12 kilo lichter ben en weet ik hoeveel cm kwijt ben en dus weer gewoon kleren kan passen zonder dat alles knelt of niet eens over mijn kont of buik past, voel ik me stukken gelukkiger en zelfverzekerder.

Ik ben jaren bezig geweest om 10 kilo kwijt te raken, maar het wilde maar niet lukken. Tal van diëten en afslankpillen werkten niet. Ik heb toen de hoop maar opgegeven, want steeds wanneer ik op de weegschaal ging staan en ik weer eens een aantal ponden was aangekomen, raakte ik nog ongelukkiger over mijn gewicht. Ik heb toen besloten om ermee te stoppen en het maar te accepteren. En wonders bestaan. Na 2 maanden stond ik op de weegschaal, nadat vrienden vertelden dat ik was afgevallen, en ja hoor!!! Er was inderdaad wat af: 2 kilo!! En dat heb ik bereikt door lekker te eten en er niet bij na te denken. Wanneer je wilt afvallen ga je je er zo op concentreren dat het soms fout kan gaan. Je gaat veel te veel aan het eten denken en dat is nooit goed; het is eigenlijk een beetje psychisch.
Ik wens de mensen die willen afvallen en die er druk mee bezig zijn veel sterkte. Ik hoop dat het jullie gelukkig maakt. Mij niet; ik ben nu dolgelukkig, ook met 10 kilo extra.

Wat een klinklare onzin, Iris, dat je denkt dat je aleen maar trots op jezelf kan zijn als je slank bent en dat je dan pas vol trots over het strand kan lopen?? Er is zoveel meer waar je trots op kan zijn en wat jezelf kan bereiken, door namelijk gewoon te zijn wie je bent en dat te accepteren! Ik begrijp dat dat voor sommigen mensen moeilijker is dan bij een ander, maar je maakt het jezelf alleen maar onnodig moeilijker door continu over eten na te denken.
Op het strand ben je meestal inderdaad een keurmaak, maar het is net maar hoe je jezelf opstelt. Als jij tevreden met jezelf bent, dik of dun, dan straal je dat uit en maakt je mooier dan iedereen. Trek je niet zoveel aan van anderen, dat is het niet waard en andere mensen maken zich ook echt niet druk om jou!

Ik ben absoluut niet slank. Ik wil best slank zijn, maar ik geloof niet dat ik er gelukkiger door word. Wel blijer misschien. Maar dat is ook maar voor even; dan erger je je wel weer aan iets anders, toch?

Ik heb anorexia. Het lijkt alsof er een mannetje op mijn schouder zit, die mij steeds meer de grond in duwt. Alles wat ik leuk/fijn/mooi etc. vind, wordt door dat stemmetje de grond in geboord. Ik hou bijvoorbeeld heeeel veeeel van mij vriend en dan zegt dat stemmetje: 'Hij houdt niet meer van je. Je bent waardeloos. Hij is beter af zonder je. Hij vindt een ander meisje die niet zo lelijk en dom is als jij'. Dat heeft iedereen misschien wel 's, maar ik heb het altijd. Ik huil mezelf vaak ik slaap...
Ik weeg nu een stuk meer dan een jaar geleden, maar ik ben er niet gelukkiger op geworden, al weet ik dat het nu beter is, nu ik geen moeite meer heb met bijvoorbeeld een stukje lopen. Het is nog moeilijk.
Wat ik dus wil zeggen met dit verhaal is dat het niet uitmaakt hoe je bent, maar ben alsjeblieft tevreden met jezelf...iedereen is het waard.

Slank zijn maakt niet gelukkig. Ik ben 22, 1.78m en weeg maar 48 kilo. Een aantal weken geleden woog ik 56, werd ziek, maar ben gewoon blijven eten. In twee dagen tijd verloor ik 8 kilo en ik krijg ze er niet op. Ik heb mijn best gedaan om uiteindelijk boven de 55 kg uit te komen en 1 keer een griepje en het is weg. Als ik onder de douche sta, walg ik van mezelf, zo dun. Mensen hebben mij altijd gevraagd of ik anorexia heb of iets dergelijks. Volgens de dokter is het mijn lichaam en dat weet ik ook wel, alleen vind ik dit veel te licht. Reserves heb ik niet. Wat zou ik graag wat dikker zijn. Jammer genoeg snapt niet iedereen dit, want ik ben toch zo mooi slank?

Ik vind dat iedereen is zoals hij is. Ik ben zelf niet te dik, maar ben wel een beetje flinker. Als je dik bent en je voelt je er lekker bij, dan moet je het zo houden. Zo vind ik dat.

Ik ben 1.80 en 64 kilo. Ik ben in ongeveer 2 maanden 7 kilo afgevallen en kan jullie vertellen dat ik hier iedere dag nog blij mee ben. Maar als ik er over nadenk, ben ik dus eigenlijk alleen gelukkig, omdat ik aan een bepaald modebeeld voldoe. Dat is eigenlijk heel erg fout, omdat ik vind dat je geluk daar niet van af mag hangen.

Veel mensen denken dit, maar niet in alle gevallen word je er gelukkig van. Ik ben al een tijd aan het lijnen en ben zeker 25 kg afgevallen. Binnenkort word ik opgenomen in een kliniek, omdat ik 'ziek' schijn te zijn. En dat door dat stomme lijnen. Ik voel me goed als ik lijn en blijf daarmee doorgaan. Maar ooit zal het de andere kant opgaan en moet ik weer gaan eten. Ik moet er nu nog niet aan denken, maar misschien zie ik later in wat dat lijnen allemaal heeft aangericht!

Toen ik 12 was -ik ben nu 15- vond ik mezelf al te dik, terwijl ik 1.67 cm lang was en slechts 36 kg woog. Langzamerhand is deze frustratie uit de hand gelopen en kreeg ik een eetstoornis; ik begon extreem te lijnen, anorexia kreeg ik gelukkig niet waar mijn gezond verstand gelukkig weer terugkwam. In het daarop volgende jaar begon ik weer normaal te eten, maar nog steeds was ik mager en kreeg dat ook geregeld te horen. Ik realiseerde mij dat ik nog steeds niet 'perfect' was en begon mijzelf te dun te vinden. Ik begon veel te eten waardoor ik snel, veel aankwam. In de tussentijd had ik ook een vriend gekregen die mij ook de nodige onzekerheid gaf door constant positieve opmerkingen te maken over andere meisjes en mij het gevoel te geven dat ik lelijk en dun was. Ik ben daardoor weer in een crisis geraakt en geobsedeerd geraakt op mijn uiterlijk.
Op dit moment gaat het nog steeds niet erg goed met mij en ik ben nog steeds niet tevreden met mijzelf. Ik denk er zelfs aan om hulp te vragen omdat mij de obsessie van uiterlijk en het 'perfecte' lichaam bijna weer teveel wordt. Ik wil hiermee zeggen dat slank zijn voor mij in ieder geval geen geluk brengt en dat het maar het beste is om jezelf te accepteren zoals je bent, al weet ik zelf niet eens hoe je dat moet doen.

Nou niet echt dus. Ik ben nu zelf zeventien jaar, ongeveer 1.66m en ik weeg bijna 50. Ik wil zo graag ietsje dikker worden, gewoon op een aantal plaatsen wat meer vet of vel ofzo. Niet dat het heel veel wordt, maar dat ik gewoon, zeg maar, 55 weeg. Dat lijkt me echt heerlijk. Ik hoor vaak genoeg dat ik blij moet zijn met hoe ik nu ben, en ook m'n vriend vind me zo OK. Maar af en toe heb ik hier zelf echt wel een andere mening over... Alleen is bij mij het probleem dat, hoeveel ik ook eet, het er gewoon echt niet bijkomt!! Ik eet, vind ik zelf, echt enorm veel, ik snoep ook heel veel. Maar dikker worden?? Echt niet... Dus slank zijn maakt echt niet altijd gelukkig.

Het is werkelijk misselijk, hoe er op uiterlijk en figuur gefocust wordt. Ik ben dik geweest en ik ben heel erg dun geweest en nu weeg ik het gemiddelde; ik heb dus alle kanten van de weegschaal gezien en ik spreek uit ervaring. Het is een cliché, maar het is nou eenmaal zo: je geluk hangt niet af van je gewicht; het is niet het belangrijkste. Ik dacht altijd toen ik dik was: "Als ik minder weeg, word ik vast gelukkiger". Ik had na een tijdje "het perfecte gewicht", maar ik werd er niet gelukkiger op. Het is volledig doorgeslagen en ik ben uiteindelijk een anorexia-patiënt geworden met ondergewicht. Ook toen ik weer op gewicht was, was ik heus niet direct gelukkig; ik heb geleerd dat je met jezelf moet kunnen leven, gelukkig met jezelf moet zijn. Je lichaam is in dat opzicht niet zo zeer van belang; als het maar gezond is, daar gaat het het om. Mensen zeggen wel eens dat het niet uitmaakt of je dik bent, maar overgewicht is niet gezond voor je, net als ondergewicht. Het is ook zo dat als je overgewicht of ondergewicht hebt, vaak niet helemaal lekker in je vel zit. Maar wat mij betreft gaat het om je gezondheid en niet zozeer om je uiterlijk.
Ik vind het verschrikkelijk hoe overal de aandacht op afvallen gericht wordt, ook op deze site alleen al. Kijk maar bij de topics op deze pagina: "Tips bij het lijnen", "Maaltijdvervangers", "Afslankthee", "Afvallen door elekt. afslankaparatuur" en ga maar door. Een heel erg groot deel van tienermeisjes vind zichzelf te dik, terwijl dat niet zo is en dat is echt problematisch. Wachtlijsten bij eetstoornis-klinieken zijn ongelooflijk lang. Mensen krijgen het idee dat als je maar "het perfecte figuurtje" hebt, dat je dan wel gelukkig zult zijn.. terwijl dat een wel heel oppervlakkige gedachte is.
Trust me, slank zijn alleen maakt je niet gelukkig.

Ik denk van wel. Ik ben 15 jaar en ik woog 81 kilo. Ik ben in 2 maanden tijd 7 kilo afgevallen. Er moet voor mijn gevoel nog een kilo of 7 af, maar hoe meer ik het streepje van de weegschaal naar rechts zie gaan, hoe lekkerder en vrolijker ik me voel. Word je geplaagd als je dikker bent dan een ander? JA, en ik weet dat uit ervaring. Zo erg, dat je met gym niet eens je best durft te doen. Dus ik zeg als een puber: slanker maakt echt gelukkig.

Zolang je zelf maar happy met jezelf bent, maakt het niet uit of je dun of dik bent. Het probleem is echter dat een ideaalbeeld wordt opgedrongen en iedereen werkt er nog zelf aan mee ook. Vaak zie je zelf allerlei foute dingen aan je eigen lichaam, terwijl een ander het niet eens opvalt. Misschien maar goed ook, anders hadden wel heel veel arrogante mensen op deze wereld lopen. Be yourself.

Ja. Men zal eerder kijken naar een slanke vrouw, dan naar een mollige man.

Ik ben altijd van mening geweest dat slank zijn gelukkig maakt, vooral nadat ik 15 kilo was afgevallen en veel dingen in het leven me op dat moment voor de wind gingen. Nu, zo'n 5 kilo zwaarder, gaat het me nog steeds goed, zo wel op het werk als privé. Ik moet toch eerlijk zeggen dat het niet uitmaakt of je dun of dik bent. De manier waarop je je profileert en het zelfvertrouwen dat je uitstraalt is veel belangrijker. Dat zou je gelukkig moeten maken. Geluk krijg je niet; dat moet je maken.

Ik weet niet of slank zijn je 100% gelukkig maakt, maar dik zijn zal je in ieder geval niet echt gelukkig maken.

Slank zijn is leuk; dat ben ik zelf ook, maar je kunt beter wat voller zijn, dan dat je vel over been bent. Al die diëten; wees blij hoe je bent. Ben je echt dik, val dan gezond af, maar ga niet wreed doen tegenover je lijf. Je lijf lijdt er namelijk heel erg aan. Ik zelf ben 1.80 lang en weeg 60 kg. Ik kan niets aankomen, ook al wil ik dat. Maar ik ben gezond en daar leef ik voor.

Slank zijn betekent natuurlijk niet perse dat je ook gelukkig bent. Maar ik ben zelf 30 kilo afgevallen en ben nu ook gewoon slank! Het slank zijn zelf is niet hetgene waardoor je gelukkig wordt, maar meer het feit dat je trots kunt zijn op wat je bereikt hebt en hoe je er nu uitziet. De beste methode is en blijft nog steeds: gewoon iets gezonder eten en beginnen met sporten!!!!!! Vooral sporten is in het begin moeilijk, maar wordt steeds leuker. Dus vooral doorzetten! Suk6 ermee!!!

Ik was altijd vrij slank. 60 tot 65 kilo bij 1.68 m. Omdat ik tijdens de zwangerschap van mijn tweede kind veel moest rusten, kwam ik 30 kilo aan. Nu ben ik die 30 kilo na veel inspanning weer kwijtgeraakt. Ik voel me veel mooier en zelfverzekerder. Door die blijere uitstraling merk ik dat mensen op straat en in winkels ook veel positiever op mij reageren en daardoor voel ik mij ook weer zekerder. Ik ben er veel gelukkiger door geworden. En ik kan nu tenminste weer de kleding aan die ik mooi vind. Ik vind wel dat gewicht niet moet uitmaken hoe men op je reageert. Helaas is het wel zo.

Nee, slank zijn maakt niet gelukkig! Ik ben zelf slank (maatje 34) en doe er alles aan om aan te komen. Ga in de stad maar eens kijken naar een leuke broek, die vind je niet!

Kan, hoeft niet. Als je eenmaal op het gewenste gewicht zit, moet je ook wel zorgen dat je op dat gewicht blijft, en dat kan voor stress en zorgen zorgen...

Ik denk het wel. Ik ben 116 kg geweest en ben nu na 8 weken 7 kilo afgevallen. Ik vind dat ik nu meer plezier heb in het leven. Eerder was ik erg depressief en wilde niet meer op stap. Een vriendin die 53 kg weegt, heeft me over de drempel gesleept en helpt mij bij het afvallen. Het gaat nog langzaam en ik vind het erg moeilijk, maar ik vind dat slank zijn je wel "wat" gelukkiger maakt.

Eerst dacht ik van wel. Nu weet ik wel beter. Ik heb er een eetstoornis door gekregen. Ik was niet super te dik maar wel een maatje meer. Nu ben ik maatje 32/34 en nee, ik ben er niet gelukkiger door geworden. Je moet gewaardeerd worden om wat je doet en wie je bent. Niet hoe je eruit ziet. Toch denk ik dat nog wel steeds (dat gevoel heb ik), maar ik zou liever bewonderd worden om mijn innerlijk dan mijn uiterlijk.

JA, ja en ja! Ik ben 15 jaar, 1,76m en 57 kilo. Een half jaar gelden was dat 10 kilo meer. Vooral in de zomervakantie ben ik afgevallen. Toen ik weer op school kwam, kreeg ik opmerkingen zo van : "Zo hé! Jij bent afgevallen!" en: "Dit vind ik toch iets mooier hoor!!". En zo ging ik maar door met lijnen en sporten, totdat ik er bijna dood bij neerviel. Nu ben ik dus 57 kilo en nog steeds vind ik mezelf te dik. Ik vind dat ik veel te brede heupen heb en te dikken bovenbenen. Waarom kan ik niet tevreden zijn met mezelf?? En ben ik altijd maar bezig met 1 ding: "eten"? Ik vertel mezelf elke dag weer wat ik wel en niet mag eten, dus eet ik soms hele dagen niks. Zodra ik dan 1 ding eet, voel ik me gelijk dik. Ik wou dat ik nooit begonnen was met lijnen, dan zat ik hier nu niet zo over mezelf te typen. Toch denk ik dat als je slank bent je je gelukkiger voelt, ook al zit dat gevoel er bij mij nog niet.

Van slanker zijn word je niet gelukkig, maar je hebt in ieder geval een zorg minder in je leven: je bent tevreden met je lichaam.

Ik ben 22 jaar, 1,68 en ruim 83 kilo. Ik vind dik zijn bij mij niet mooi. Als ik in de spiegel kijk, walg ik van die verschrikkelijke buik. Ik ben nu al 5 kilo kwijt en het gaat heel goed met mijn dieet. Ik denk dat ik straks niet gelukkiger word in het algemeen, maar wel tevreden ben met mijn lichaam.

Ik vind dat het eigenlijk wel zo is. Ik heb maatje 38, waar ik op zich wel tevreden mee ben, maar ik zou er toch graag wat af willen hebben. Het is bij mij ook zo dat mijn heupen iets verkeerd zijn gegroeid, waardoor ik brede heupen heb en een slanke taille. Ik vind dat vervelend en door af te vallen denk ik dat het wat minder zichtbaar zal worden, waardoor ik mij minder zal schamen voor mijn lichaamsbouw. Toch wil ik mezelf leren accepteren zoals ik ben. Ik heb een erg lieve vriend waar ik nu anderhalf jaar mee samenwoon. Ik ben ook bang dat ik hem kwijtraak aan iemand die slanker is dan mij. Dus als ik afval voel ik mij wel beter, maar wat er bij mij afgaat komt er vaak ook weer aan. Zo kan ik bijvoorbeeld 3 dagen erg weinig eten en wat afvallen maar na die 3 dagen krijg ik zogehete vreetbuien, waardoor de kilo's er weer aanvliegen. Ik wil mezelf dus gewoon accepteren, zodat ik van dat jojo effect af ben. Want het wordt op een gegeven moment alleen maar een obsessie voor me, en dan voel ik mij niet goed.

Ik ben Judi en zou graag in contact willen komen met de volgende mensen: Henk die 32 kilo afviel, Sylvia die 20 kilo afviel en Carla over haar power-walk. Ik ben erg benieuwd en wanhopig naar hun diëten, aangezien ik 20 kilo wil afvallen.

Altijd zwaar geweest, vanaf kleins af aan. Heel veel diëten geprobeerd en het bekende jojo-effect ken ik als geen ander. Totdat ik 3 jaar geleden Montignac ontdekte -zoals zoveel Nederlanders- en daarmee ben ik dus 43 kilo kwijt geraakt. Van 108 kilo naar 65 kilo, en ik kan volmondig "ja" zeggen op de vraag of slank zijn wel gelukkig maakt. Nu kan ik dus in maat 36/38 en elke keer als ik weer in een boetiek sta dan heb ik elke keer weer een heerlijk gevoel als ik deze maat pas. Nooit, maar dan ook nooit zou ik vroeger geloofd hebben dat ik ooit in deze maat zou passen. Nog steeds hou ik mijn gewicht op peil want elke kilo die eraan komt is er binnen 2 dagen weer af. Ik moet er niet meer aan denken om zwaar te zijn omdat ik weet hoe ongelukkig ik me voelde. Nu ben ik 33 en heb 3 geweldige kinderen en als ik vroeger wist hoe lekker het is om slank te zijn, dan was ik veel eerder begonnen met lijnen.

Dat maakt je zeker wel gelukkig!!!Als ik slanker zou zijn als ik nu ben zou ik echt dol gelukkig zijn, dan heb ik een rede om trots op mezelf te zijn!En dan durf ik eindelijk met een goed gevoel rnd te lopen op het strand!Dus slank zijn maakt je zeer gelukkig!

Ben ik het niet mee eens, ik ben hartstikke slank, maar wel depressief dus wat schiet je ermee op. Ik snap wel dat het voor wat dikkere mensen op dat moment wel leuk en fijn zou zijn, maar ik wordt er niet gelukkiger van!

Ik denk niet echt dat omvang wat te maken heeft met geluk. Als je slank bent dan ben je wel weer ergens anders niet tevreden over. Ik denk dat je je moet respecteren zoals je bent. Ik ben zelf bijna 20 kilo te zwaar, heb momenteel geen baan, maar ik ben heel gelukkig met mijn vriend onze 2 katten en ons mooie huisje. Wat mij ongelukkig maakt is het onrecht in deze wereld. Daar moet eens wat aan gedaan worden. Waar ik ook ongelukkig van wordt is de mond en klauwzeer die alle dieren treft. Als ik daaraan denk dan wordt mijn gewicht meteen een stuk onbelangrijker!

ik ben een meisje van 18 en heb maatje 38 een redelijk figuur dus. daar ben ik ook zeer tevreden over.Toch ben ik 3 maanden geleden gestart met een snoepverbod voor mezelf. Ik viel kilo's af, ook omdat ik veel sport.Ik was super tevreden met mezelf, een uitdaging volbracht. Nu ik mn nieuwe vriend ben tegengekomen hoeft het niet zo meer. Ik snoep weer een beetje en hij vindt me nog steeds mooi, ondanks dat ik weer ben aangekomenb. Het maakt dus niet zoveel uit of je slank of dik bent, zolang je jezelf maar lekker en mooi voelt.

Ik weet niet of het je gelukkig maakt, het is meer de manier hoe je naar jezelf kijkt. meestal al sje vele kilo's bent kwijt geraakt, ga je toch automatisch kleren zoeken en kopen in je ouwe maat, het is inderdaad de buitenwereld die je steeds de neus op de feiten drukt!

ik zou graag slanker willen zijn niet dat ik nu dik ben maar toch. Het niet tevreden zijn met me zelf vind ik nog erger. Ik probeer ook tevreden teworden met me zelf maar dat lukt niet om dat ik elke keer als ik een beetje tevreden ben ik een slankere mooiere vrouw zie en dan kom in weer in die ontevredenheid terecht.

Volgens mij wel ja! Iedereen wil er toch goed uit zien of niet soms?

Slank zijn op zich maakt niet gelukkig. Ik geloof dat de reacties wat dat betreft wel gelijk zijn. De gevolgen van slank zijn maken -mij in ieder geval- wel gelukkig(er). Het kopen van leuke kleding is een stuk eenvoudiger -en goedkoper!-, je lichaam zit je niet meer in de weg, je past gewoon weer in alle stoelen zonder pijn in je rug of afgeknepen benen, enfin, zo kan ik nog wel even doorgaan. Ooit woog ik 100 kilo, ben toen afgevallen naar 65 en heb dat een aantal jaar volgehouden. Helaas ben ik het nu weer volledig kwijt. Dus weer te zwaar; dus weer al die ongemakken. Om niet te vergeten dat ik ook pijn in mijn knieen heb en mijn voeten niet meer aankunnen dan 100 meter. Mijn lichaam zit me nu weer te veel in de weg om echt ongestoord te genieten van de rest van het leven. Nee, voor mij: slanker = beter!

Mijn antwoord op deze stelling is JA! maar ik spreek nu voor mijzelf. Als iemand dik is en daar gelukkig mee is en zichzelf accepteert wat natuurlijk geweldig is dan zou deze stelling onzin zijn. Ik weet gewoon dat als ik slank zou zijn ik veel gelukkiger zou zijn omdat ik dan veel meer zou durven, meer dingen zou ondernemen waarbij je weer nieuwe mensen ontmoet. Ik beperk mijzelf hierin omdat ik bang ben voor reacties van anderen. Ik ben nu 20 en sinds mijn 8e jaar al op dieet, ik kom maar aan maar niemand weet wat het is. Ik heb geen "normale" pubertijd gehad want dan ga je lekker stappen enz. ik niet, want stel je voor, wat de mensen zullen zeggen. Ik weet wel waarom zou een dik iemand geen plezier in het leven mogen hebben? maar het is inderdaad de buitenwereld die zo op je neerkijkt, en dat is zo frusterend! Ik weet dat er geen dieet voor mij bestaat, ik heb namelijk alles al geprobeerd, ook onderzoeken in het ziekenhuis gehad. Ik weet dat ik het moet accepteren maar dat kan ik (nog) niet. Ik zou in ieder geval als ik slank zou zijn veel positiever in het leven staan en dat vind ik erg belangrijk, omdat het nu voor mij af en toe gewoon niet meer hoeft. Voor de mensen die zichzelf (dik of dun) geaccepteerd hebben, petje af! ik hoop dat ik het ooit ook eens kan doen!

Nee slank zijn hoeft niet gelukkig te maken.Net als dik zijn niet ongelukkig hoeft te maken. Ik ben slank geweest maar was niet gelukkig nu ben ik dik en nog steeds niet gelukkig. Ik ben pas gelukkig als ik tevreden ben met mezelf en mezelf accepteer!

Toen ik 30 kg lichter was voelde ik mij al te dik. Ik was niet tevreden met mijn lichaam. Ik was altijd bezig met lijnen en niemand die dat gek vond. Ik was daardoor ook heel onzeker. Nu heb ik geaccepteerd dat ik geen maatje 38 heb en ik voel me beter dan ooit. Ik voel me niet meer zo onzeker. Mijn vriend heeft er absoluut geen problemen mee en nu heb ik al een jaar niet meer op de weegschaal gestaan. Het interesseert me gewoon niet meer. Ik voel me goed en daar gaat het om en dat straal je ook uit naar anderen. De enigste reden wanneer ik ooit nog eens zou lijnen is wanneer mijn gezondheid te kampen heeft met mijn overgewicht. Laat mij maar gewoon zo zijn zoals ik nu ben!

Slank zijn maakt niet gelukkig maar je leven wordt eenvoudiger. Zelf ben ik 40 kg afgevallen en heb net een buikwandplastiek achter de rug. Daardoor ben ik niet veranderd maar de reacties van anderen verbazen me elke dag. Het lijkt wel of ik nu serieuzer wordt genomen en ik baal vooral van een aantal mannen die mij vroeger niet zagen staan en nu opeens in mij geinteresseerd zijn. Daar baal ik behoorlijk van. Ik ben toch niet anders dan 2 jaar geleden? Het is ook wel prettig om op te kunnen gaan in de massa dat je zomaar op straat kunt lopen zonder dat mensen je aanstaren.

nou in mijn geval wel. Ben vrouw 47 en zag mezelf op gegeven moment op een stukje film op vakantie opgenomen wat een muts vond ikzelf. Ben gelijk volgende dag gaan power-walken had mt 46 en 3 mnd later mt 38. En voel me zeker veel beter zie er er weer stralend uit en mensen uit mijn omgeving bevestigen dat wat leuk is meegenomen. Maar heb het vooral voor mijzelf gedaan. Heb me nooit gewogen op weegschaal want dat interesseert me niet. Wel hoe ik me voel. En voel me geweldig en power-walk nog elke dag heerlijk.Carla

Een aantal jaren geleden vond ik dat ik 5 kilo te zwaar was ik ging aan de lijn en kreeg het eraf. Maar na verloop van tijd kwam ik geleidelijk weer aan. Ik ging weer aan de lijn en dit keer lukte het niet meer om af te vallen. Die 5 kilo werd een obsessie. Langzaam maar zeker nam dat lijnen ernstige vormen aan het werd boulimia. Al heb ik nooit gekotst ik heb enkele keren per week dwangmatige eetbuien gevolgd door streng lijnen. Opeens lukte het ik viel weer af en wel zodanig dat ik niets meer ging eten omdat ik telkens slanker wou zijn. Ik woog enkele maanden geleden nog maar 42 kilo in totaal was ik 12 kilo afgevallen. Maar gelukkig was ik niet. Omdat ik ook maar zo bang was om een tiende aan te komen werd ik overspannen. Ik hyperventileerde en at dagen niets als dat nodig was. Momenteel ben ik weer aangekomen ik heb mijn eigen metabolisme kapot gemaakt en een vertraadge schildklier ontwikkeld. Ook accepteerd mijn buik geen voedsel meer wat me er niet van weerhoudt eetbuien te hebben met het gevolg van kramp en slapeloze nachten van de pijn. En nu zit ik thuis overspannen en depressief en dat allemaal omdat ik dacht dat 5 kilo lichter mij gelukkiger zou maken. En nog wil ik afvallen dat is het ergste ik ben nog steeds verre van genezen. Soms vraag ik af hoe het zover heeft kunnen komen... ik ben diep en diep ongelukkig geworden. Was ik maar tevreden met 51 kilo was ik maar nooit begonnen met lijnen.

Ik kamp zelf al met overgewicht sinds de geboorte van mijn eerste kind. Daarvoor woog ik altijd 57 kg en dat was prima. Nu weeg ik tussen de 10 en 13 kg zwaarder. Dat ik me daar niet prettig bij voel zit tussen mijn oren. In badpak voel ik mij een walvis( mede door mijn cup E). Ik sta nu op de wachtlijst voor een borstverkleining en moet daarvoor afvallen tot ongeveer 65 kg. Ik voel mij wanneer ik op het voor mij juiste gewicht ben op een aantal vlakken lekkerder dan wanneer ik te zwaar ben. Ik buk makkelijker ik zit lekkerder in mijn vel. De keerzijde is echter dat je dag in dag uit met eten bezig bent en met het letten op je lijn. Dat vind ik verschrikkelijk en wanneer ik een keer te veel eet voel ik mij direct schuldig. Ik heb er op een gegeven moment voor gekozen dat ik 74 kg. wel prima vond. Daarbij moet ik wel zeggen dat ik al jaren rond de 74 kg weeg en ook niet aankom. Nu moet ik voor de borstverkleining afvallenen staat mijn leven in het teken van calorien tellen en lijnen. Ik weet waar ik het voor doe maar om nou te zeggen dat ik me er gelukkiger door voel nee want ik ben ook een gelukkig mens als ik 74 kg weeg. Ik heb voldoende zelfvertrouwen en mensen gaan graag met me om ik heb fijne mensen om me heen voor wie het geen verschil maakt of ik 64 of 74 kg. Weeg en dat zijn echte vrienden. Ga pas lijnen als je dat doet voor je zelf en niet voor je omgeving. Of het moet zo zijn dat het overgewicht zo groot is dat je gezondheid in het gedrang komt want dan is het heel belangrijk dat je probeert af te vallenmaar dan is het ook puur eigen belang.

Ik denk dat het je gelukkig kan maken als je op een bepaald moment niet lekker in je vel zit. Een paar jaar geleden had ik annorexia/Boulimia een afwisseling hier tussen en ik kan je zeggen dat ik in mijn magere periode gelukkiger was dan in mijn dikkere periode.Nu alles over is moet ik wel zeggen dat het geluk in je geestelijke gestel zit en niet in je lijf. Voel je goed en straal dit uit.DIK of DUN!!

Slank zijn heeft ook zeker wel zijn nadelen en je wordt er niet altijd gelukkig van als iemand aan je vraagt of je annorexia hebt! En altijd weer aan te horen dat je meer moet eten terwijl je net zoveel eet als iedereen. Jongens vinden het wel okee maar meisjes kunnen wel eens rot opmerkingen hebben! Je moet alleen zorgen dat je er zelf gelukkig mee bent dan kan je alle opmerkingen aan!

Tja het is inderdaad heel erg dubbel. Ik ben zelfs zo ver gegaan dat ik liposuctie heb laten doen om slanker te zijn. Ik ben blij met mijn figuur dat is geen bron meer van ellende. Ik voel me goed als ik in de spiegel kijk. Maar ik kan m'n lijf nu ook niet meer de schuld geven van mijn ongelukkige gevoel. Mijn leven is er niet leuker of spannender op geworden. Het lijkt wel nog leger. Ik stopte veel tijd in lijnen en worstelen met eten en met mijn figuur. Nu hou ik die tijd over en ik weet niet wat ik er mee moet. Maar ik ben wel blij met mijn nieuwe lijf. Nu nog leren om mijn tijd met leukere en interessantere spannendere dingen in te vullen.

zeker weten ik voel me veel zelfverzekerder en het is toch prettig als je op 35 jarige leeftijd en 3 kids hebt nog te horen krijgt dat je er goed uitziet zonder die 15 kg gezondheid is natuurlijk belangrijker maar als je me vraagt maakt slank gelukkig zeg ik in mijn geval volmondig JA

Het maakt wel degelijk veel verschil. Ik ben 20 kilo afgevallen en mensen zijn een stuk aardiger tegen me. In winkels word ik vriendelijker geholpen vooral door de verkopers. Het is ongelofelijk dat het leven zo in elkaar zit. Ik voel me een stuk zekerder heb ook meer zelfvertrouwen gekregen. Het zou niet zo moeten zijn maar het maakt wel degelijk verschil.

Absoluut niet. Ik ben 16 en ontzettend dun. Dat vind ik heel erg mensen zeggen er vaak iets over. Tegen iemand die dik is zeg je niet jij bent dik zeg! maar tegen mij zegt iedereen gewoon dat ik super dun ben terwijl ik het net zo erg vind om dun te zijn als iemand die dik is het erg vind om dik te zijn.

Ik ben altijd erg slank geweest, tot mijn 38e had ik maatje 34. Nu werkt mijn schildklier bijna niet meer en ben ik in mindere dan een jaar tijd 35 kilo aangekomen en heb ik maat 46. Ik voel me hier niet echt gelukkig mee. Ik wordt nu voor deze schildklier aandoening behandeld maar het kost veel tijd voordat de juiste doseringen gevonden zijn en ik dus weer op een normaal gewicht zal komen.Ik heb (omdat ik het verschil ken tussen dun en dik zijn) duidelijk het gevoel dat men mij nu minder serieus neemt dan vroeger. Ook werd ik voorheen vaak aardiger behandeld dan tegenwoordig. Ik ben niet onknap (ik heb in mijn jonge jaren wat modelllenwerk gedaan) en blijkbaar vinden mensen (vooral mannen) het belangrijk om tegen een knappe (en slanke) vrouw aardig te zijn. Ik ben nu niet perse ongelukkig maar ik zou er toch heel wat voorover hebben om weer slank te zijn.

Ik ben erg tevreden met mijn uiterlijk en zit op m'n streefgewicht (al denk ik soms dat er nog wel wat af kan) maar ben als de dood dat ik dikker zal worden en mezelf daarom zal verafschuwen. Ik haal mijn zelfrespect te veel uit mijn uiterlijk ik wou dat dat anders was. Dus om de vraag te beantwoorden of slank zijn gelukkig maakt; ik dacht heel lang van wel maar weet nu dat mijn figuur niet in verband staat met geluk ik heb er genoeg van om beoordeeld te worden op mijn uiterlijk. Nu denkt u vast ja zij heeft makkelijk praten want ze is niet te dik. Maar gelukkig is ze ook (nog) niet.

Dus met andere woorden iemand die dik is kan sowieso niet gelukkig zijn met zijn/haar lichaam. Er zijn net zo goed dikke mensen die het wel geaccepteerd hebben. Het vervelende is dat je door de buitenwereld je zelfvertrouwen kwijtraakt want die kijken op je neer. Ik ken alle twee de kanten van het verhaal en als ik slank ben ben ik heus niet vrolijker dan wanneer ik dik ben. Er zijn genoeg mensen die je opeens niet meer zon gezellige dikkert vinden en dat je chagrijnig bent geworden en er niet meer uitziet als je afgevallen bent. Dus het komt er op neer dat je niet moet luisteren naar de mensen om je heen want die praten je alle onzin aan omdat ze bekrompen zijn. Als je maar gewoon zelf goed in je vel zit. Of dat vel nou strak zit of lubbert!

Nee, slank zijn maakt niet altijd gelukkig. Ik ben inmiddels 27 jaar en woog tot mijn 17de zo'n 50-55 kg. Ik heb toen angina (keelontsteking) gehad en ben in veertien dagen 10kg kwijt geraakt daarna weer gewoon gaan eten maar tot 45 kg kwam ik en nooit meer erboven. Ik val eerder een kilo af dan dat het erbij komt hoe graag ik het ook wilde. Van alles aangegrepen (tot heden) om dikker te worden maar niets hielp. Ook de reakties van mensen doen zeer zoals eet jij wel heb je anorexia of zo, nou jij kan ook wel een beetje meer vet gebruiken enz. Vooral als ik iets van een rokje aanhad dus dat deed ik ook niet meer ik liep alleen nog in broeken en wijde kleding om wat dikker te lijken. Nu heb ik me er uiteindelijk maar bij neergelegd dat ik zo ben en ga nu wat zelfverzekerder door het leven maar toch zou ik graag een paar kilootje's erbij hebben wat voor veel mensen niet te begrijpen is want je moet toch blij zijn met zon figuurtje.

Slank zijn maakt niet gelukkig. Dat is een ding dat vast staat. Maar dat neemt niet weg dat ik graag slank wil zijn. Ik ben iemand die absoluut niet dik is en dat weet ik zelf ook best maar ik vind dat er best wat af mag. Niet omdat het me gelukkig maakt want ik ben gelukkig maar ik zou me een stuk meer op mijn gemakt voelen als er iets af was. Mijn vriendinnen begrijpen me niet ze zeggen dat ik me aanstel.

Slank zijn maakt je per definitie niet gelukkiger maar kan een aantal dingen in je leven prettiger maken. Als man zijnde ben ik nooit gemotiveerd geweest om slank te zijn waardoor ik een behoorlijk overgewicht had opgelopen. Na echter ruim 32 kilo te zijn afgevallen beweeg ik toch aanzienlijk makkelijker zeker nu ook ik aanzienlijk meer aan sport en beweging doe. Met de juiste motivatie kan ik iedereen aanbevelen wat van dat overgewicht kwijt te raken. Je schoenveters vastmaken zonder eerst over je buik te moeten klimmen is toch wel prettig.

Slank zijn maakt wel gelukkiger want het is beter voor je gezondheid dan als je veel overgewicht heb. Wat is slank eigenlijk? Als ik gewoon naar een kleding winkel kan gaan en je kan er kleren passen dan voel ik mezelf al slank. Nu moet ik echt op zoek naar speciale winkels en daar wordt je echt niet gelukkig van.

Om slank te zijn ben je heus niet 100% gelukkig. Toen ik vroeger jong was was ik erg lang en superdun (1.75 en 46 kilo op mijn 15e) als ik eens in een topje op straat liep keek iedereen me aan en ik hoorde ze denken van: oo wat is ze dun en heeft ze soms anorexia? dus wat ik bedoel is dat dik zijn ook niet leuk is maar dun ook niet altijd.

Ik denk toch dat het erg veel verschil maakt in je leven of je tevreden bent over je uiterlijk (lees: als je slank bent) of niet. Natuurlijk zijn slanke mensen niet per definitie gelukkig. Maar ik denk dat zeker voor dikke mensen die afgevallen zijn, geldt: je bent veel tevredener over hoe je eruitziet en zo trots op wat je bereikt hebt, dat dat grote invloed heeft op je zelfbeeld en (dus) uitstraling. En iedereen gaat toch het liefst om met positieve, energie-gevende mensen? Zelf ga ik over een half jaar liposuctie laten doen van billen en bovenbenen, en ik weet zeker dat dat mijn leven mooier zal maken en misschien zelfs nieuwe vrienden op zal leveren. Niet omdat mensen zoveel verschil zullen zien aan mijn uiterlijk (denk ik), maar wel aan de manier waarop ik hen zal benaderen.