Ik ben Sandra, op 20 December 2011 is mijn vriend op brute wijze vermoord! Samen met hem nog 2 vrienden, kortom een heel groot verlies in 1x! Zoveel verdriet en zoveel vragen dat ik heel vaak aan hem vraag of hij mij niet wil ophalen.. Ik kan geen rust vinden en slaap vrijwel niet. Ik doe me ding voor me kids, die houden met op de been! Ik had gehoopt dat ik hem wel bij me zou voelen maar ook dat is niet het geval! Ik ben bij een medium geweest en die vertelde me dat hij constant bij me zal zijn, waarom merk ik dat dan niet! Ik ga elke week naar de plek waar het gebeurd is, zet er verse bloemen neer en brand voor de 3 mannen een kaarsje. Thuis heb ik ook elke dag de hele dag door 3 kaarsjes aan....24/7 ben ik er mee bezig in de hoop op verlichting of antwoorden! Op deze site hoop ik van mensen te lezen dat die ook doormaken en ik niet gek aan het worden ben! Ik heb nog vaak het idee als ik 's morgens me bed uitkom dat het een slechte droom was en dat ik hem zo aan me vriend zal vertellen.. Ik heb ook gedroomd dat er een wassen beeld in de kist lag en dat hij nog leefde, maar de wetenschap dat ik hem nooit meer zal zien, horen of voelen maakt me langzaam gek!

In zijn algemeenheid zal dat wel gelden. Maar dat betekent natuurlijk niet dat het voor iedereen geldt. Het ligt er maar aan hoe je zelf tegen het leven aankijkt, of je steun en warmte ondervindt in je omgeving en nog zoveel factoren meer. Het is dus tamelijk dwaas om een tijdspanne te hangen aan aan rouw. Mijn zoon is 2 1/2 jaar geleden door een ongeval overleden. Soms gaat het best goed en op andere momenten helemaal niet. In mijn directe omgeving ontvang ik veel steun, maar ik ben ook "vrienden" verloren die vonden dat het maar eens afgelopen moest zijn met die rouw. Daar kan ik niets aan veranderen, maar ik ben dankbaar voor de mensen die wel willen blijven luisteren en bij wie ik altijd weer terecht kan. Ik wens alle mensen hier veel sterkte toe!

Echt niet!! Het hangt maar net van de situatie af. Ik heb toen ik 18 was mijn zusje verloren, die was toen 21. Zelfde soort verhaal als van Lianda Wammes... Nu maar liefst 8 jaar later heb ik er meer last van dan ooit!! Dus er is geen periode of tijdsduur aan te hangen..

Het is nu zo'n 6,5 jaar geleden dat mijn vader overleed en ik kan niet zeggen dat de tijd de wonden heeft geheeld. Sterker nog, ik heb het gevoel dat ik daarna een zooitje van mn leven heb gemaakt. Dingen gelaten die ik had moeten doen en dingen gedaan waar ik nu spijt van heb. En ook al zijn er periodes dat ik er weer tegenaan wil gaan, er komt toch weer een moment waarop dat voornemen weer als een kaartenhuis in elkaar dondert. Ik vind het knap als mensen na een bepaalde rouwperiode weer verder gaan met hun leven, voor mij ligt dat helaas anders.

Mijn beide ouders ben ik dit jaar verloren. Mijn lieve moederke stierf na een kort maar hevig ziekbed en mijn lieve vaderke kon haar niet missen. Dat zei hij ook, hij wilde naar haar toe. Zijn hart was gebroken, twee oude mensjes die zielsveel van elkaar hielden. Zij zouden dit tegen mij zeggen en hoe moeilijk ook, ik zal dit proberen. Als je ons nog iets wilt geven dan zouden wij vragen: sterf niet met ons, omhels het leven. Je mag bedroefd zijn maar wanhoop niet, verdrink niet in te groot verdriet. Als je ons nog iets wilt schenken dan zouden wij dit willen blijf toekomst zien, blijf hoopvol denken zodat je uitgroeit en voluit leeft het leven alle kansen geeft.

Mijn vrouw is nu een maand overleden. Zij was meer dan een jaar ziek en wist de laatste 8 maanden dat er niets meer aan te doen was. Leverkanker. Ik ben de laatste maanden 4/5' gaan werken om zo goed mogelijk voor haar te zorgen. De laatste momenten hebben een zware indruk op mij gemaakt. Iemand zien sterven, de laatste dagen en uren zijn verschrikkelijk. Het zal veel tijd kosten om dit een plaats te geven.

Ik ben 3 jaar weduwe. Wij hadden het prachtig samen tot mijn man na een ziekte van 3 weken overleed en ik het net kon verwerken na veel medicatie en weer studeren. Ben dan afgestudeerd als psychologe maar het is nog altijd moeilijk. Je mist de knuffels, de liefdevolle trekjes van je man en daar moet je zogezegd me leren leven. Ik probeer andere mensen die in dezlfde pijn leven te helpen en dat helpt mij er weer bovenop te komen. Ik heb het nog altijd heel moeilijk, maar als iemand een gesprekje nodig heeft, zal ik met iedereen graag een gesprekje voeren. Liefdevolle groetjes, Chris.X

Dit slaat helemaal nergens op....een jaar voor rouwverwerking

Morgen is het 4 jaar terug van mijn partner, er gaat werkelijk geen minuut voorbij zonder dat ik hem denk, bij alles wat ik doe, betrek ik hem in gedachten erbij...

De hele dag denk ik al....goh, 4 jaar terug was dit je laatste dag, dus een jaar? Nou echt niet!!!!

Ik hou van je Ap, en dat blijft zo tot mijn laatste ademtocht..

Ik heb men zoon onlangs verloren door zelfdoding. Ik kan er niet mee omgaan, ondanks alle steun van mn kinderen en familie. Ik tracht mn leven terug op orde te krijgen. Ik vecht tegen mn verdriet, alledagen. Mn man heeft ook zn verdriet en verwerkt het op zn eigen manier. Ik wil er zoveel mogelijk over praten en ik voel dat mij het helpt. Ik denk dat u dit heel u leven mee zult dragen. Ik ga nog alle dagen naar kerkhof en praat tegen hem, het helpt me door de dag heen. Mn mening is zoiets weegt zwaar, zeer zwaar.

Hallo

ik ben mijn moeder 2 jaar geleden kwijt geraak ik was 15 ik had toen niet echt het besef dat ik iets kwijt was in mijn leven maar naar 1 jaar kwam alles na boven ik had veel verdriet ik heb ook veel dingen verkloot in die tijd : school , blowen ruzie thuis noem maar op maar paar maanden later ging alles wel weer goed andere school enzow maar ik snap eigen zelf niet goed waarom ik zo veel verdriet heb nog, naar 2 jaar en ik vindt het zo moeilijk om over tepraten is beetje na 2 jaar om daar nog over tepraten en verdriet over tehebben ik weet niet percies hoe ik het moet uitleggen en ik weet ook niet hoe ik dit moet gaan oplossen

Hallo, ik heb net mijn man verloren, wij zijn 33 jaar getrouwd, vorig jaar werd bekend dat hij ongeneeslijk ziek was en nu is hij dood. Ik heb verder niks te zeggen. dikke kus

Yvonne 57. 3 maanden geleden, is na een ziekbed van 36 uur is mijn vrouw overleden. We hadden pas 10 maanden een relatie en zijn op haar sterfbed getrouwd. We zijn 28 uur getrouwd geweest. Wat er allemaal door je heen gaat, is met geen pen te beschrijven. Plotseling ben je erfgenaam, met alle administratieve rompslomp. Daardoor kom ik niet aan rouwen toe. Nu zit ik in een gat van hier tot Tokio, ook omdat iedereen verder gaat met z'n leven. Weet dat ik dat ook moet, maar weet even niet meer hoe. Loop wel bij een psycholoog, maar vind er geen rust bij. Met ups en downs probeer ik overeind te blijven, maar oooooo wat is dat moeilijk. Mijn God wat mis ik mijn vrouwtje.

Mijn moeder is nu ruim 6 maanden dood. 80 jaar was ze en heel plotseling overleden. We hadden zo een intense band, ze hoorde gewoon bij ons gezin al woonde ze sinds een maand in een verzorgingshuis omdat ze blind was. Vrijdag had ik nog kleren gekocht en maandag werd ik gebeld dat ze een zware hersenbloeding had gehad ze was in coma en is diezelfde nacht overleden. Het doet soms gewoon pijn dat ze er niet meer is en ik kan er nog steeds niet aan wennen dat ze niet meer belt en ik haar kan bellen. Ik denk weleens dit is toch niet normaal het moet toch eens over zijn. Soms moet ik zo huilen dan ben ik helemaal over me toeren. Binnenkort is ze jarig hoe kom ik die dag weer door. Als ik naar de sterren kijk kan ik zo huilen en roepen mam ik kan je nog niet missen, maar ja het hoort bij het leven en ze was 80......maar toch je moeder missen het doet zo een pijn. Ik heb een boek gelezen: 'In mijn hart brand ik een kaarsje voor jou', zo mooi een aanrader. Ze schrijft het zoals het is moeilijk en zwaar maar ooit wordt het een litteken.

Reactie op Adele:
Zeg gewoon dat je haar zou bellen, dat je het zo fijn vindt haar stem te horen en dat je eigenlijk niet goed weet wat je moet zeggen in dit grote verdriet.
Dan komt het gesprek vanzelf los want je hebt dan aangegeven open te staan voor een gesprek. Veel succes!!
IC

Kan iemand mij misschien helpen. De moeder van mijn vriendin is onlangs overleden. Ons contact was al verwaterd maar op de begrafenis van haar moeder hebben we elkaar beloofd contact te houden. Onze ouders zijn altijd goede vrienden geweest en ik ben zowat opgegroeid met haar, en zag soms haar moeder ook als een tweede moeder van mij. Maar nou wil ik haar bellen of sms maar ik heb geen idee hoe ik moet beginnen. Kan iemand mij goed advies geven??

Ik heb mijn beide ouders binnen een maand begraven. Mijn vader werd ziek en ging na 2 maanden dood. Behoorlijke heftige tijd, ik gun niemand een ziekbed toe. Na een maand werd ik 's morgens gebeld dat de deur van ons ouderlijk huis nog dicht was en dat de gordijnen nog dichtwaren om 11 uur 's morgens. Toen wist ik eigenlijk al genoeg. Ik vond mijn moeder dood in bed.

Ik ben nu ruim anderhalf jaar verder en heb vrede met de hele gang van zaken. Je moet tenslotte ergens aan dood gaan. Het is iedereen zijn voorland, al is het niet makkelijk. Als ik kon kiezen had ik voor mijn vader ook dezelfde dood gekozen als mijn moeder had. Iemand zien creperen tot het einde is het ook niet. Helaas is er weinig te kiezen. Het komt zoals het komt.

Op tweede kerstdag vorig jaar (2010) blies mijn allerliefste mama plotseling haar laatste adem uit.



2 dagen ervoor hebben wij nog samen de kerstnacht gevierd met alle kinderen & kleinkinderen. Ze was toen al wat vermoeid & duizelig. Tot op de dag van vandaag snap ik het nog steeds niet hoe dit heeft kunnen gebeuren. Want ze was wel eens vaker moe of 'n beetje duizelig.



Nu 5 maanden verder zwem ik nog iedere dag door mijn eigen tranendal. En soms lijkt het net alsof ik verdrink. Mijn jongste zoon van 7 "adviseert" mij dagelijks om niet altijd "in het verleden te denken" & dat "de toekomst" veel leuker is.



Maar alles in mijn huis, haar geërfde kookkunsten, mijn vader, haar kinderen & kleinkinderen, herinneren mij aan haar. En dan vraag je je iedere keer af wanneer dit intense verdriet ooit gaat slijten, want bij ons allemaal lijkt het steeds erger te worden. Geïrriteerdheid is dan soms 't gevolg. Het moment om met rust gelaten te worden.



Praten met "ervaringsdeskundigen" onder ons helpt ons weer 'n beetje bij beetje op weg. Zij vertellen ons 1 voor 1 verschillende ervaringen, maar na 40 jaar schieten bij de meesten nog tranen in hun ogen of hebben wel 'n brok in hun keel.



Dus 'k heb 't idee er nog lang niet te zijn. En dat, gezien onze immense sterke band met onze #allerliefstmama, dit nog lang zal gaan duren.



'k Probeer mij groot te houden & mijn tranen laat ik met verjaardagen & andere (feestelijke) bijeenkomsten, liever thuis, zodat ik toch iets, van de mooie momenten om mij heen, mee krijg.



Misschien is het toch niet verkeerd om contact op te nemen met "lotgenoten".

7 jaar geleden heb ik mijn zoon van 19 jaar verloren, na 11 weken in coma gelegen te hebben als gevolg van een hersenbloeding is hij overleden.

Je gaat door, je moet nog 2 kinderen thuis, je moet werken en je omgeving snapt niets van je verdriet. Nu na 7 jaar lijkt het wel of alle pijn in alle hevigheid terugkomt voor mij is het duidelijk dat ik helemaal niets verwerkt hebt, daar heb ik ook geen tijd voor gehad, begrip is er niet. Dus nee het is niet na een half jaar of een jaar over.

21maart 2011 mijn Bomma verlaat ons voor altijd! Nooit had ik gedacht dat iemand dierbaar verliezen zo een impact kon hebben op iemand zijn gemoed ... Mijn grootmoeder die héél dicht bij mij stond, ik ben er mijn eerste 12 jaar door grootgebracht, is niet langer bij ons. Met de lente is ze heengegaan:( ik mis haar nog elke dag en op de meest onmogelijke momenten beginnen mijn tranen te lopen!

Ik ben nu voor de 2de keer naar de dokter gegaan omdat ik 's nachts droom dat ik haar aan de telefoon heb en haar zeg hoe erg ik haar mis! Ik word dan huilend wakker en kan de slaap niet meer vatten. Ik neem voorlopig elke nacht een slaappil zodat ik 6 u per nacht slaap. Ik heb dat écht nodig anders word ik véél te kortaf tegen mijn eigen kinderen van 8 en 10 jaar én tegen mijn leerlingen van 12 tot 15 jaar... En dat is niet aangenaam voor hen, zij verdienen dat niet!

Wanneer het in juli vakantie wordt voor mij zal ik de slaappillen laten... Ik wil niet verslaafd worden! Mijn dokter heeft gezegd: praat met mensen over je verdriet! Laat je tranen lopen! en beschouw je verdriet als een geschenk - hoe raar dit ook mag klinken- want het feit dat je nog zo een verdriet hebt bewijst enkel hoeveel impact deze persoon op jou en jouw leven heeft gehad... Dat kunnen véél mensen tegenwoordig niet meer zeggen! Eigenlijk is zo een verdriet best ontroerend.

En laat ons eerlijk zijn ... Je kan met der tijd je verlies wel een plaats geven maar je gemoed kan zelfs na 30 jaar nog volschieten op onverwachte momenten! Gita in memoriam Margaretha dijckmans

Hallo.

Mijn naam is Lianne, 21 jaar. Ik ben begin dit jaar mijn zusje verloren van 17 jaar aan een epileptische aanval. In het begin leef je heel erg in een shock, maar nu komt voor mij de klap pas. Ik weet zeker dat dit na een jaar nog steeds zo is, of zelfs wel erger. Rouw is niet wetenschappelijk terug te voeren, dus op cijfers gebaseerd. De pijn en leegte die je voelt als je een dierbaar iemand hebt verloren, kun je niet op cijfers baseren. Dus eigenlijk is het grote onzin. Ik merk heel erg dat ik alleen sta in het verdriet. Niemand begrijpt me, behalve mijn ouders natuurlijk. Ik mis mijn zusje steeds erger en heb ook eigenlijk de lust des levens verloren. Ik hoop dat ik ooit de zon weer zal zien schijnen. Love you, Inge

Ik weet niet hoe lang het gaat duren. Mijn vrouw is begin vorig jaar overleden. Ik ben nu een jaar verder, maar de rouw is niet over. Dagelijks biggelen de tranen nog over m'n wangen, ik kan nog steeds niet wennen aan een leven zonder haar. Of me dat ooit zal gaan lukken, ik weet het niet. We waren ruim 30jr bij elkaar, deden bijna alles samen. De ene relatie is de andere ook niet. Ik hoop ooit in emotioneel rustiger vaarwater te komen. Ik verwacht verder niets meer van het leven, dan alleen rust. Jammer dat je daar zelf de hand niet in hebt, alle manieren die een niet arts zijn heeft, zijn bruut, pijnlijk en mislukken vaak

het artikel spreekt over "de overleden een plaats geven".



tsja. zolang anderen mijn zoontje een heel andere plaats geven dan ik en dat altijd maar tegen me benadrukken en overal vermelden zal ik geen vrede hebben. het enige wat ik nu voel is een overweldigende woede dat waar we in zijn leven machteloos waren, dat nu na zijn dood nog steeds zijn.

onzin...het ligt er helemaal aan hoe iemand met zijn verdriet om gaat.



en of dat dan een mens of dier is waar je veel van hield maakt geen bal uit.



mijn hond is twee jaar geleden op een ongelooflijke rotmanier overleden..als ik aan hem denk schiet ik vol.

mijn vader 6 weken terug..zonder pijn en een mooie leeftijd bereikt. hier heb ik totale vrede mee.

ik heb vanmorgen mijn Moeder naar de begraafplaats gebracht, heb van het begin tot het einde alles meegemaakt, heb 3x een beroerte gehad en nu slaan al mijn zussen mij af, of ik niet besta, alles gaat langs mij heen net een film, daarvoor word ik nu boos aan gekeken, voel me erg eenzaam ben alleen en geen vrienden wat kan ik doen?

Dat er een jaar voor staat, is niet waar. Dat hangt af van de intensiteit van een relatie. De snelheid waarmee het overlijden geaccepteerd kan worden.
De eerste periode van "flink zijn ',waardoor de realiteit pas later doordringt. Ik ervaar het, na anderhalf jaar nog steeds als een emotionele ramp en het is net of het steeds eger wordt.

Ik heb onlangs een boek geschreven.

Voor de dood van mijn dochter is verwerking niet mogelijk. Dat zal ik nooit.

Lees mijn ervaringen: Mijn boek heet Tot straks, pap

EEn jaar, nee absoluut niet.

Na 40 jaar verloor ik mijn vrouw.

Elke dag denk ik nog aan haar.

Het is nu iets meer dan een jaar geleden.

In het begin was ik radeloos.

Nu voortdurend verdrietig.

Ik mis haar zo erg dat dit nog veel langer gaat duren.

Hoelang? ik weet het niet, misschien nooit.



M

Ik heb mijn vrouw na een relatie van 21 jaar verloren aan kanker in juli 2009. kinderen heb ik niet. Ik denk dat de Amerikaanse psycholoog zelf nog nooit een dierbare verloren heeft, de werkelijkheid is helaas anders, en werkelijkheid valt moeilijk te staven omdat theorie anders is. Ik dacht voor mijn gevoel alles aardig op de rit te hebben en na het eerste jaar, toen de rookdampen opgetrokken waren en uit de achtbaan stapte was ik eigenlijk nog geen stap verder. Ik ben zelf hulp gaan zoeken in de vorm van rouwverwerking en dat heeft me heel goed gedaan. Na 5 gesprekken hebben we het afgerond en heb sinds kort weer een lieve vriendin gevonden. En ja, de scherpe kantjes zijn eraf. Ik ben een nuchter en positief ingesteld mens en 1 een jaar voor rouwverwerking ? Vergeet het maar.

Ik had u al eerder geschreven.

Mijn zoon was deze zomer 14 dagen met ons op vakantie en heeft zich de laatste dag verdronken in zee.

Ik kom heel langzaam uit een shock.

16 januari was zijn verjaardag, hij zou 26 jaar geworden zijn. We gingen naar de begraafplaats om bloemen te brengen, op de parkeerplaats stonden zijn vrienden ons op te wachten met bloemen. Mijn hart brak.

Hallo.

Ik ben joke wolthuis 61 jaar. Ben moeder en oma en heb 1jaar en 3maanden geleden mijn moeder verloren. Ze had de gezegende leeftijd van 85 jaar, maar toch ik merk dat je moeder verliezen heel ingrijpend is ook al ben je 61. Ik had een heel goede band met haar, natuurlijk hadden we ook wel een verschil van mening, maar ik voelde altijd haar onvoorwaardelijke liefde. Belde haar dagelijks, zeker toen ze vergeetachtig werd.

Het kind in mij mist haar moeder heel erg, ik kan dat wel delen met mijn man maar anderen niet. Ik voel me dan gelijk een zeur. Ik heb ook wel goede dagen maar merk dat ze iedere dag in mijn gedachten is, ook droom ik van haar. Nee had nooit gedacht dat het zo'n enorme impact zou geven.


Liefs voor iedereen, ren de beste wensen voor 2011.

Liefs

Joke

Het is 10 jaar geleden dat mijn moeder is overleden aan darmkanker.
Zij was toen 46 jaar oud.
Ik was toen 20 jaar en dat is een periode dat je haar hard nodig hebt.
Nu 10 jaar later ervaar ik dat ik veel moeite heb om mensen dicht tot mij te laten komen in het leven.
Relaties lopen daarom ook erg moeilijk.

Het is mij 2 maal overkomen en ik merk dat ik een anderhalf jaar rouwverwerking nodig had, terwijl ik voor mijn vriend waar ik 2 jaar heel gelukkig mee ben geweest de rouwverwerking niet zo lang duurde. Ik wijt dit aan het feit dat ik hem nog niet zo lang kende, zou dat de reden kunnen zijn?

Ik heb mijn man in 2006 verloren, na een ziekzijn van 11 jaar,je hoort eerst al dat je het hebt zien aankomen en daarna moet het met een jaar over zijn voor de buitenstaanders. Ik ben nu ruim 4,5 jaar verder en nu pas kan ik zeggen dat de scherpe kantjes er af zijn, maar missen doe ik hem nog elke dag.
Je kunt niet zeggen het duurt een jaar, iemand met wie je veertig jaar bent opgetrokken verdwijnt niet zomaar uit je hoofd, je bent je andere helft kwijt en dat kost jaren om weer wat evenwicht in je leven te vinden Je moet het zelf doen: contacten zoeken, met lotgenoten , daar vind je gehoor en ze begrijpen je.

caroliene

ik ben 36 jaar en heb een broer van 31.
onze beide ouders zijn aan kanker overleden.
mijn vader overleed op 30 mei 2007 aan slokdarmkanker.
na dit hele zware verlies, ik was stapelgek op mijn vader, overleed op 29 mei 2010 mijn moeder aan klatskin(galwegen)kanker.
met haar had ik ook een zeer goede band.
net als mijn broer(tje)
ik ben nog steeds vreselijk verdrietig.
ben al t vertrouwen in t leven kwijt.
ben overdreven ongerust om mn broertje,
zo bang om hem ook te verliezen.
heb een zeer grote \'tik\' van t leven gekregen, ooit zal t beter gaan....

hallo mijn moeder is nu een jaar en 3 mnd geleden overleden ik kan het niet accepteren denk iedere dag nog aan haar en heb iedere dag veel verdriet afgelopen jullie was er een dag dat ik dacht ik ga naar haar toe en had een heleboel pillen geslikt gelukkig werd ik na een paar uur slapen weer wakker maar ook nu heb ik van die dagen ik wil haar zien ik wil naar haar toe voor mij staat er echt geen tijd voor

gr jolanda

Zelf net na 5 jaar een terugslag gehad.Heb op 38 jarige leeftijd mijn man verloren, lymfklierkanker, en was een jaar later ook wees, toen mijn vader onverwacht overleed. Voor mijn twee kinderen, die pas 2 en 4 waren, ben ik dus jaren doorgegaan, en dat blijkt me nu op te breken, om altijd maar de sterke dappere vrouw te spelen. Je eigen lichaam kun je niet voor de gek houden, neem de tijd voor het rouwen en loop vooral niet met een masker, want de boomerang komt wel een keer terug, en dan harden aan!

Sigrid

Ik verloor in een paar jaar terug mijn vader, op dezelfde dag mijn vriendin en kinderen en mijn moeder kon zoveel pijn niet aan. Als reactie wilde ze mij niet meer zien. Toen ontmoette ik mij nieuwe liefde en samen met haar dochter leek het een nieuwe toekomst. We waren blij en moesten vchten voor elkaar. De diagnose kwm zo onvrwacht. Nog 6 weken te leven. Ze was pas 42. We wisten met veel inzet van haar er 8 maanden van te maken en terwijl ik weggestuurd werd naar een terras, pleegden de artsen euthanasie.Haar dochter werd letterlijk van mij weggerukt en ondergebracht bij ee pleegtante waar ze wegliep. Dat geweld was niet te verwrken, maar het was niet genoeg. Weer een jar later overleed mijn moeder aan een ziekenhuis bacterie. Het ziekenhuis ontkende en werd bang. Gevolg was een lijdensweg en twee weken later weer ee overlijden. Nu weet ik het niet meer. Ik ben een ijskast. En een jaar is een tijdseenheid. Geen idee wat dat is...een jaar ?

mijn vader heeft twee jaar lang longkanker gehad. Afgelopen zomer is hij overleden. Heb hem al die tijd begeleidt en nu is alles in een keer weggevallen. Al die tijd hem verzorgd en alles geregeld. Val nu in een gat. Denk nog dagelijks aan hem. Kan mijn gevoelens niet goed kwijt, uiten is moeilijk, heb last van hyperventilatie. Is waarschijnlijk gevolg van niet mijn gevoelens uiten e.d. Wie heeft hier ervaring mee?

Het verlies van mijn vader is nu precies een jaar geleden en ook ik kan stellen dat het na een jaar beslist niet over is. In de periode voorafgaand aan zijn overlijden veel tijd met hem doorgebracht maar door mijn eigen drukke leven heb ik het gevoel dat ik er te weinig voor hem was. Het sterven was in mijn armen en dat beeld raak ik niet kwijt. Het eerste halfjaar na zijn dood dacht ik dat ik het wel goed zou zijn zo maar het wordt nu steeds heftiger. Life goes on

Hallo,
Ik kan het niet eens zijn met de stelling dat rouwverwerking een jaar duurt.
Het zal voor een ieder anders zijn.
Mijn lieve zus is vorig jaar helaas overleden aan baarmoederhalskanker.Ze was 53 jaar niet getrouwd en had geen vriend,de reden hiervan was dat ze diverse keren zg verkeerde mannen in haar leven is tegengekomen en daardoor flinke problemen mee heeft gehad mn voor haarzelf.
Kortom ze was heel goed voor een ander maar slecht voor zichzelf.

Voor ons,haar broers,was ze de liefste zus die je kunt voorstellen,altijd aardig belangstellend en goed kunnen/willen luisteren.
Ze heeft een lange lijdensweg gehad door haar ziekte en is na 4 jaar kanker in de hospice in Nijmegen overleden.
Ik mis me zus nog elke dag en vindt het heel erg dat ze de laatste tijd van haar leven zoveel angsten heeft gehad,dit was niet normaal ze wilden eigenlijk geen afscheid nemen,dit heeft zoveel indruk op mij gemaakt dat ik hier nog steeds grote moeite mee heb en dat ik dat ook moeilijk kan plaatsen/begrijpen.
Een van mijn broers heeft een dag na het overlijden het huis leeggehaald en alles zelf verkocht ,werkelijk ongelooflijk,ik kan dit nog steeds niet snappen waarom dit zo is gegaan.
Hierdoor heb ik weinig vertrouwen meer in mensen.
Ik zou een boek kunnen schrijven wat er allemaal is gebeurd
Ik mis me zus nog iedere dag.Voor andere mensen gaat het leven gewoon verder,ook logisch maar toch weinig respect of begrip hebben mensen wel.
Met mijn broer komt het niet meer goed.
Ik zou willen dat mensen ook eens zouden kunnen luisteren naar je verhaal zonder gelijk een standpunt in te nemen,maar die mensen zijn er maar weinig.

Beste lotgenoten,hier mijn verhaal.Ik ben nu bijna 2 jaar wedunaar,na 37 jaar fijn huwelijk.Mijn vrouw deed heel veel voor mij zowel prive,als in onze zaak.Mijn vrouw was heel sterk en bijna nooit ziek.Daar mijn vrouw de mooiste vrouw van de hele wereld was, vond ze het toch nodig te moeten afvallen.Dat lukte haar bijna nooit,maar toen wel,in een korte tijd viel ze wel 10 kilo af, ik zij nu is het genoeg.Maar het was het begin van het einde.Er zat een ziekte in de weg ,en wel de ziekte kanker.[Alvleesklier].Mijn vrouw heeft nog 2 maanden bij mij mogen zijn en toen overleed ze.Na een jaar van diepe rouw,dacht ik het ergste gehad te hebben,maar ik mis haar nog elke dag steeds meer.Dat alleen thuis komen,en niets meer kunnen bepraten, vindt ik vreselijk.Ik ben nu 59 jaar, en heb tegen mezelf gezegt, ik wil niet de rest van mijn leven alleen blijven, en ik hoop dat ik nog eens verliefd op iemand kan worden?Vr,gr,Frank.

Mijn zoon is 20juni 2010 de zee in gelopen om niet meer terug te keren,hij was 25 jaar,het doet zoveel pijn,ik kan helemaal niets meer, niets is meer belangrijk.

Tja...een jaar, vertel mij wat.
Mijn man kreeg te horen dat hij slokdarmkanker had toen we net in een nieuw huis woonden en we samen wat meer van het leven zouden gaan enieten. Meer vrije tijd, minder werken, kleiner wonen, enz. Helaas na 3 maanden in het nieuwe huis te wonen kregen we te horen dat het er niet goed voor stond. We hebben samen gevochten en geknokt tegen alles wat ziekzijn is. Met een tas vol ziekmakende pillen aan het stuur floot mijn man naar huis. Hoe luguber! Helaas na 14 maanden was het einde verhaal. Al die tijd hebben we gedaan wat we konden voor hem. En toen begon voor mij dat eerste jaar zonder mijn man.......Ik weet niet of het een lang of een kort jaar was. Ik leefde (vooral in het begin) zoals van mij verwacht werd. Een sterke vrouw, zoals ook Jan altijd zei. Ik ben weer gaan werken en heb proberen te voldoen aan wat anderen wilden. Maar helaas....na een paar maanden brak ik. Einde verhaal, einde oefening. Wat is het goed geweest dat ik ten tijden van het ziekbed van mijn man niet wist wat voor een gevoel ik zou krijgen na zijn overlijden. Wat deed het pijn. En...alleen ik voelde die pijn. Het is niet te delen, je gunt het niemand. Dus als er iemand komt dan trek je je masker weer aan. Je doet weer alsof het wel gaat, je lacht, je loopt enz. Maar diep in je doet alles pijn en je hart huilt de hele dag. Maar ook nog de nacht. Mijn eerste jaar is nu om. Maar ook mij breekt het op. Iedereen zegt nu dat ik alles al een keer heb mee gemaakt. Ja, voor hun gevoel wel. Maar voor mij voelt het nog steeds aan als...tja...noem het maar pijn. En ik zal er ooit aan moeten wennen. ik wacht wel af. Alle goed bedoelde raad laat ik binnen komen. Daarna zie ik wel wat ik er mee doe. Soms gaat het iets beter voel ik. Maar dde buitenwereld zegt tegen elkaar dat het weer goed met me gaat en dat ik de draad goed op pak en dat ik er goed aan doe om te werken en regelmatig wat af te spreken met mijn 2 dochters,collega\'s, vrienden, etc. Maar, ik zeg je, ik ben een heel goede actrice. En de pijn die in mijn lijf zit is bijna nog erger dan een jaar geleden. En het is nu 15 maanden geleden dat ik afscheid moest nemen van mijn man waar ik 32 jaar mee heb geleefd.

Ik ben twee jaar geleden mijn zoon verloren door een ongeluk, hij was toen net 18 jaar oud.
Het lijkt vaak wel dat de pijn en het gemis alleen maar groter worden.
Toen het net gebeurd was vertelde een collega al (die eenzelfde ervaring had) dat na een jaar mensen er maar vanuit gaan dat het over moet zijn. Ze zullen dan ook niet meer vragen hoe het gaat en zelf durf je er niet meer over te beginnen omdat je bang bent een zeur gevonden te worden.Ik denk dat dat jaar komt omdat er gedacht wordt dat dan alle feestdagen en verjaardagen gepasseerd zijn en dat het dan makkelijker moet worden.
Onzin natuurlijk, nee zo werkt het niet.
Het krijgt steeds minder aandacht van mensen die hem wel kenden maar niet zo dicht bij hem stonden.
Nee een jaar is de grootste onzin.

Als voor rouwverwerking een jaar staat, zou ik er nu doorheen zijn. Dat is natuurlijk onzin. Elke rouwverwerking is gewoon anders. Bij mij is het nu een jaar geleden dat ik mijn geliefde verloor aan botkanker. Ik had haar een jaar thuis verzorgd op het moment dat ze koos voor euthanasie. Zowel ik als de kinderen stonden volledig achter deze beslissing, al kostte het wel moeite om haar te laten gaan. Vooral het laatste jaar was heel intens geweest. Een jaar waarin liefde meer was dan \"houden van\". Dan sta je daar binnen een minuut ineens alleen met je kinderen. Tijd voor het rouwproces is er nog niet. Dat weet je al, maar zodra je er mee wordt geconfronteerd is het toch heel anders. Wanneer alles is geregeld probeer je je leven weer wat op de rit te krijgen, maar het pad dat je altijd volgde is ineens opgebroken en je herkent eigenlijk niets meer. Niet alleen jijzelf, maar ook je omgeving is veranderd. Eigenlijk ga je niet verder, maar moet je helemaal opnieuw beginnen. Pas dan merk je echt hoe je met elkaar was vergroeid. Dan begint de ontdekkingstocht in het nieuwe leven en tegelijk het verwerkingsproces. Je neemt beslissingen, slaat doelloze zijwegen in en verlies jezelf in pogingen je leven een nieuwe richting te geven. Met veel vallen en opstaan kom je dan na een jaar tot de ontdekking, dat het verdriet alleen maar erger is geworden. Het gemis nog meer is gegroeid. Ook al heb je geprobeerd om je leven een nieuwe draai te geven. Natuurlijk zijn er wel veranderingen opgetreden. Heb je nieuwe keuzes gemaakt en geleerd om alleen te zijn en voor jezelf te zorgen. Eigenlijk heb je het jaar nodig gehad om aan het idee te wennen, maar dat is niet hetzelfde als het verwerken. het echte verwerken komt eigenlijk pas na een jaar aan bod.

O ja, ik dacht ook dat het goed ging. Heb veel dingen ondernomen om alles een plaatstje te geven. Maakte mezelf wijs dat ik goed ging. Nu na een jaar kijk ik dar toch wel anders tegenaan. Zie alle klassiek fouten die ik heb gemaakt en besef dat ik na een jaar echt het verlies nog niet heb verwerkt. Geeft, gek genoeg, ook wel weer een fijn gevoel om te beseffen hoeveel ze voor me heeft betekend.

Zo klinisch zeggen dat voor rouwverwerking een jaar staat kan alleen gezgd worden door iemand die het zelf niet heeft meegemaakt, of het zover heeft weggestopt dat lijkt alsof het verwerkt is.

Neem gewoon de tijd. Om mij heen hoor ik vaak van lotgenoten dat het na het eerste jaar alleen nog maar heviger wordt, het verlies. Uiteindelijk moet je er gewoon doorheen, hoelang het ook duurt.

Voor rouwen staat een jaar, ik zou bijna willen zeggen, \"was dat maar zo\"...geenszins is dit het geval, ik heb mijn ouders verloren in 2007...mijn pa in Juli en mijn ma in November van dat jaar en het geval wil dat ik van beiden geen afscheid heb kunnen nemen in de zin van echt praten zeg maar.

Mijn vader kreeg op 74 jarige leeftijd herkenbare signalen van dementie wat in mei 2007 zo snel ging dat men echt dacht dat hij aan de \"gekke koeien\" leed,na zijn overlijden is zijn lichaam ook onderzocht in Utrecht umc omdat daar de enige plek was om dit te onderzoeken.

Ondertussen had mijn moeder baarmoederhalskanker waar zij in oktober van dat jaar voor werd geopereerd maar omdat er een scepsis optrad wat pas na 24 uur gediagnostiseerd werd kon haar lichaam het na 5 weken toch niet meer opbrengen om door te gaan.

Dramatisch natuurlijk, het ergste wat mij tot nu is overkomen, je hele huis is weggevaagd binnen 4 maanden en helaas pindakaas, daar kom je niet binnen 1 jaar overheen.
Dat kan gewoon niet...op dit moment zit ik weer in een fase dat als ik alleen maar aan mijn ouders denk ik moet huilen terwijl het een lange tijd heel goed is gegaan...go with the flow, probeer in het hier en nu te leven is toch mijn advies, het helpt echt...hou de \"prikkels\" zo minimaal mogelijk want van teveel kun je helemaal \"knetter\" worden. Het is een moeilijk proces,...maar wel een proces waarvan ik kan zeggen dat ik tot nu heel veel van heb geleerd.

ik verloo in 9 weken tijd eerst mijn vader en toen mijn moeder ik was enigs kind en op deze horror zat ik uiteraard niet te wachten. want behalve het verlies van mijn ouders komen alle zaken omtrent de uitvaart het leeg halen van de woning etc etc op je af en schijnt het niet mogelijk te zijn om te kunnen rouwen.
nu 2 jaar later heb ik nog steeds geen plekje voor sit verlies gevonden voel me waardeloos

dank je wel gabriella

Mijn man kreeg in sept.2008 te horen dat hij longkanker had.Hij overleed in sept.2009.Het rouwproces ging in op het moment dat we hoorden van de specialist dat er niets meer aan te doen was.Dat jaar hebben we van alles nog gedaan wat kon.Mijn man zei dat ik door moest gaan en niet thuis achter de geraniums moest gaan zitten.De eerste maanden na zijn dood was ik helemaal de weg kwijt, was chaotisch en vergat van alles. Duizenden gedachten vlogen door mijn hoofd. Ik kon niet normaal denken. Alles ging langs me heen. Voor de buitenwereld was ik flink.Ik ben na maanden naar een workshop gegaan. Bleek de enige te zijn,iedereen had ervoor afgebeld. Ik denk dat het zo moest zijn. Deze man had dezelfde voornaam als mijn man.Deze man heeft mij aangehoord en een heel stuk geholpen.Geluisterd en veel tijd gestoken
om mij met mijn emoties op weg te helpen.We hebben allang geen kontakt meer. Maar ik ben hem nog steeds dankbaar voor zijn luisterend oor en zijn medeleven. Uiteindelijk moest ik het toch zelf doen.Ik ben bij heel veel aktiviteiten gegaan en zie wel over een jaar of het me nog steeds bevalt. Maar probeer niet te blijven \"hangen\" in je verdriet. Ook ik heb nog steeds dagen dat ik huil, maar ik weet ook dat hij wil dat ik mijn leven weer oppak. Ik heb heel veel aan het boekje gehad van Karin Kuipers, echtgenote van Karel Glastra van Loon. Zij beschrijft precies hoe het voelt als je geliefde overlijdt.Het boek heet ; Je mag mij altijd bellen:
Het is elke dag vallen en opstaan. Mijn man vergeet ik niet, we waren 36 jaar samen. Je wilt je kinderen ook niet steeds lastig vallen, maar aan hen heb ik ook veel steun. Ik probeer door tegaan, zeg tegen mezelf kom op, neem jezelf onder de armen en ga wat doen.Ga ramen lappen of soppen, doe iets met je handen dan zijn je gedachten ook even met wat anders bezig. Ik wens een ieder sterkte in zijn rouwproces,maar probeer ook naar de toekomst te kijken.

Hallo jannie Gunther, ook mijn vader is overleden en daarna gecremeerd. Ik had de eerste dag heel veel moeite met het idee dat ik geen plaatsje zou hebben waar ik naar toe zou kunnen. Maar mijn gevoel ging snel over. Hij kwam thuis in een urn. ik heb in glas wat as van hem en een speciale as bedel, zodat hij voor mijn gevoel, altijd heel dicht bij mij is. Ook al is het ruim vier jaar geleden. Ik mis hem nog iedere dag, maar het geeft mij heel veel troost op de wijze dat ik het gedaan heb. Veel sterkte

hallo beste allemaal, ik verloor mijn moeder 1 dec 2006 zij werd 58 jaar waarschijnliojk een long embolie helaas, ik kreeg januari 2009 een hartinfarct erachter aan en nu 20 jan 2010 ben ik angstig bijna dagelijks verdrietig niet de hele dag maar toch wel een 10 min ofzo dit wisseld de hele tijd dan weer even een weekje niets dan weer bam alles dit alles was de eerste 2 jaar niet zo kort meer vaker wat langer uit elkaar maar de laatste maanden lijkt het wel erger te worden ik mis haar verschrikkelijk en ook wil ik steeds naar het kerkhof . herkent iemand dit lijkt wel of het niet klopt ik heb bij psygelooge gelopen maar dat helpt afen toe wie herkent dit groetjes en sterkte allemaal

Na een relatie van 34 jaar, weet ik sinds kort dat mijn man mij 7 maanden belazerd heeft met een ander en mij nu dus in de steek laat.
Omdat hij emotioneel niet zo sterk was en vaak werkeloos, heb ik altijd gezorgd voor een stabiele omgeving. Heb altijd gewerkt en wanneer ik thuis kwam, kon ik opnieuw beginnen omdat hij het niet op kon bregen.
Voor het eerst in zijn leven, heeft hij nu een baan die hij leuk vindt. Eindelijk dacht ik de vruchten van mijn inzet te kunnen plukken en uitgerekend nu laat hij mij in de steek.
Ook al is hij niet dood, voor mij is hij er niet meer. Hij heeft me bedrogen en belogen en laat me in de steek juist op een moment dat ik hem nodig heb. Heb voor het eerst van mijn leven nu namelijk geen baan.
Voel me erg eenzaam en bijzonder verdrietig.

Ik heb 14 maanden geleden mijn man binnen 8 weken verloren. Heb heel veel steun gehad van familie. Maar de meeste steun heb ik gekregen van een groep rouwverwerking en daar 5 dames ontmoet die hun man in hetzelfde jaar hebben verloren. We zijn vriendinnen geworden en doe heel veel dingen samen. lachen en huilen. Ik zou ze niet kunnen missen. Zijn familie geworden.

Mijn pappa is eergisteren 28-12-2009 overleden, ik weet niet wat me overkomt ik mis hem, een leegte, en toch moet ik verder, hoe moet ik het verwerken? bestaat hier wel iets voor? ik weet niet hoe ik hier over moet geraken, wie heeft uitgevonden één jaar? ik kan hem morgen nog zien, voor een laatste keer, morgen als ik bij hem ben geeft me rust, maar wat na morgen??

31 mei 2008 heeft mijn man de strijd op moeten geven,hoe erg ziek hij ook was,we konden alles bespreken en alles tot aan het einde bespreken.Dan zeggen ze gauw,ja maar je hebt toch alles uit kunnen praten,als je moeilijk ter been bent willen ze gauw dat je met een rolstoel busje gaat reizen.Het eerste jaar ten overvloedde aan belangstelling,en het zakt vanzelf af,bezoek komt nooit meer met partner.Ik vind het tweedde jaar moeilijker om alleen dingen te doen ,invulling aan het bestaan toe te voegen.De arts is gauw geneigd om pilletjes voor te schrijven,met de mededeling dan kan je het beter aan.nee ik moet er dwars doorheen,althans dat is iets waar ikzelf voor heb gekozen.groet lia

Hallo ik denk persoonlijk dat er geen tijd en datum ervoor vastligt het is afhankelijk van zoveel omstandigheden en binding omgang opvoeding met de persoon in feite zijn er wel degelijk fases ook afhankelijk van zoals daarboven omschreven. Persoonlijk is het ook afhankelijk hoe de persoon is gestorven plotseling zelfmoord of de tijd die nog rest zoals b.v. kanker. Echter dit is ook weer afhankelijk van zoveel zaken en levenservaring enz. Ik ga niet persoonlijk worden ik meen dat ieders het op zij eigen manier het verwerkt ongeacht de tijd die ervoor staat. Het is jammer dat we er in deze maatschappij er niet echt de kans ervoor krijgen om te kunnen rouwen. Het leven gaat gelijk door na een sterfgeval. En ik vraag me af of dat wel zo goed is? Sterven kan aangevoeld worden zoals in mijn gevallen echter ik krijg nooit een datum en tijd door dus het zal mooi zijn als dat ook met rouwverwerking ook het geval zou zijn!?! Ik weet wel dat je op een gegeven moment het wenst dat die persoon gaat sterven gezien het lijden. Dat is een fase. De persoon die moest overlijden lag met het gezicht naar de muur om ons niet te hoeven te zien omdat ze wist dat ze dood ging is ook een fase. Het is mooi om te lezen hoeveel vwerschil er is per persoon dat doet me goed. Groette Spike

Van wie komt deze \"wijsheid\" vandaan iemand die er zelf nooit voor heb gestaan,en op hans te reageren,die weet niet wat verdriet is,die denk alleen aan geld verdienen!!!!

Beste allemaal,
Ik ben 15 juli j.l. mijn man verloren aan de gevolgen van een hersentumor. We waren bijna 6 jaar samen. Mijn man had daarvoor in 2000 zijn zoon op 23-jarige leeftijd verloren bij een auto ongeluk. In 2003 overleed zijn vrouw aan de gevolgen van longkanker. Hij bleef ontreddert achter. Na 2 maanden kwam hij even \"buurten\" bij me. We waren buren van elkaar. Vanaf dat moment had hij weer een doel. Hij heeft alles op alles gezet me te veroveren. Ik was bezorgd om hem. Werkte hij zijn rouwproces wel goed af? Hij had weer iets om voor te zijn. Het heeft inspanning gekost maar we hebben een fantastische relatie gehad met elkaar. Hij was geweldig. Hij stopte niets weg en was toch echt betrokken bij ons (ik had ook twee jonge kinderen). Wat ik hiermee wil zeggen is dat ok al heeft iemand na korte tijd weer een relatie, dat de rouw niet in de weg hoeft te staan. Het kan goed samengaan. Het verlies van zijn zoon en eerste vrouw heeft ij megenomen in ons huwelijk en het heeft een plaats gekregen. We hebben samen gerouwd, en samen weer opgebouwd. We hebben ze tot de dag van vandaag in herinnering.
Nu is mijn man ook gestorven. Zjn twe zoons hebben in 9 jaar hun moeder, broer en vader verloren. Over een aantal weken wordt de steen geleverd. We hebben een familiegraf gekocht waar zij zulle worden herbegraven als de 10 jaar grafrust voorbij zijn. Hun namen staan al op de steen. Ze zijn weer bij elkaar. En nee, ik vindt het niet gek of moeilijk. Het is mooi mensen die bij elkaar hoorden weer samen te brengen. Vooral voor de jongens die hun gezin zijn verloren. Maar ook voor mij. Zijn eerste vrouw heb ik goed gekent. Ze was een prachtig, zuiver mens. Ik kan nog uren doorgaan maar mijn kinderen moeten naar school.

Veel sterkte allemaal,
Jeannette

hallo iedereen die dit leest,

Ik heb mijn vader verloren. Toen ik zelf net 13 was geworden. Hij kreeg kanker, en na een ziektebed van 2 en half jaar, verliet hij ons. En nee, er was bijna niemand.. Ja ze kwamen naar de begravenis, maar daarna zag je ze niet meer.. Tot een paar maand later.. Dan staan ze ineens weer voor je neus, hoe is het met je? Gaat het een beetje? Ja tuurlijk gaat het goed, ik heb mijn vader verloren, en er was helemaal niemand om ook maar een beetje mee te praten.. Dankjewel familie!!

Gelukkig kwam even later een vriendin, bij haar kon ik alles uiten, en ben (na bijna 6 jaar) nog steeds bezig met verwerken.. Misschien voor anderen een beetje lang ofzo, maar voor mij niet. Dit is mijn tempo, zoals het ook MIJN vader was....


Gr, Marenthe

hallo iedereen

rouwverwerking is voor iedereen anders.
het ligt aan de omstandigheden en wat je al meegemaakt hebt en hoe je zelf bent.
ik heb mijn vrouw 3 1/2 jaar geleden verloren aan slokdarm kanker.
dit was voor mij zeer moeilijk omdat ik het gevoel had dat ik niets voor haar kon doen.
ik weet dat ik heb gedaan wat ik kon maar toch het knaagt.
maar ik wil hier niet te ver op ingaan.
na haar overlijden kwam het grote gat .
ik was helemaal stuk.
ben nu wel een stuk beter te pas maar ik merk toch dat ik elke dag nog verdriet heb.
maar het is niet alleen haar overlijden dat me parten speelt we hebben ook samen 2 kinderen gehad.
die vlak na de geboorte zijn overleden.
en die gedachten en verdriet komen ook nu na 20 jaar sinds het overlijden van mijn vrouw ook steeds erger terug.
mijn rouw duurt al 3 1/2 jaar en het eind zie ik nog niet.
maar ik geef niet op dat heb ik haar beloofd.

groetjes richard

Niemand anders kan uitmaken hoe je zelf het rouwproces doorloopt. Mijn man is bijna een jaar geleden overleden en ik loop er nog dagelijks tegenaan dat hij er niet meer is. Zelfs zo dat ik in het hulpcircuit terechtgekomen ben. Het is en blijft moeilijk te verteren dat je je leven een andere invulling moet geven met de nodige onzekerheid. Zelf denk ik dat een jaar tekort is, gezien de jaren dat je bij elkaar bent geweest. Voor mij is dat nu 39 jaar. Dat gaat niet in de kouwe kleren zitten. De omgeving denkt daar anders over als ze het zlef niet meegemaakt hebben en die hebben de wijsheid in pacht, denken ze.

Lieve mensen,het jaar is voorbij dus probeer je de draad weer op te pakken.Tegelijk denk je waarom,ik kan het nog niet ,veel erover dromen en huilende wakker worden.Wie bepaalt hoeveel tijd je ervoor nodig hebt,Er zijn zoveel dingen die in je dromen terug komen,daar heb jezelf toch niks over te zeggen.Het is er, en hopelijk komen er gauw betere tijden.Want de angsten en het alleen zijn blijft,want we hadden al een zoon verloren en daar heb ik ook langer dan een jaar over gedaan.Ik wilde dit gewoon even kwijt,want ik snap niet waar dat jaar vandaan nkomt

mijn vader is overleden en gecremeerd, dit laatste kan ik moeilijk mee omgaan, hij heeft geen rustplaats voor mijn gevoel.hoe kan ik dit het beste verwerken?
door zijn as in huis of tuin te bewaren,of toch verstrooien?re zijn ook zoveel mogelijkheden,was hij maar begaven.kunt u helpen?jannie

Eenieder mag zelf bepalen hoelang de rouwverwerking duurt.Het wordt er nadien niet beter op,en dan leer je je vrienden kennen.

Ben de hele dag al aan het huilen.
Toen ik 15 was overleed mijn vader onverwachts.Daarvoor waren er al een Oom een nichtje en mijn Opa overleden.
Drie dagen na mijn 21e verjaardag verloor ik mijn vriend bij een busongeluk. Wat voelde ik me alleen. Elke vrijdag reed ik huilend naar huis.
Toen een Tante. Mijn moeders vriend zes jaar geleden. Toen kreeg mijn zwager kanker. 43 jaar. Mijn moeder kreeg een nieuwe hartklep. En heel onverwachts is ze daarna kort overleden aan heel wat anders vorig jaar Mei. Mijn zwager in September. De hele familie om me heen rouwt. Ik trek het niet. Dacht dat ik het allemaal wel alleen kon. Altijd al gedaan. Wat doet de dood ons aan?
Mijn moeder mis ik zo ontzettend.
Ben nu 49. Er doorheen niet er omheen ga ik. Alles komt weer goed. Wanneer?

Heb het zelf mee gemaakt
Weet ong steets niet wat rouwverwerking is.
Verwerk mijn beste maatje toch niet.
Ben blij dat ik hem gekent heb dat ik mocht genieten van hem .
Foto hoef ik niet te zien weet hoe hij was.Een man van goud.
Heb wel verdriet gehad maar neem het leven zo als het is.
Hem vergeten nee echt niet.
Als ik iets ziet met zijn naam denk aan de fijne tijd .
Droom ik even trug .

Maar ga echt wel verder met het leven.
Ons motto was het leven is maar kort dus geniet er van .
Als ik aan die woorden denk dat hebben we gedaan.
Zie de dingen anders .
Het gaat wat jij met het leven doet.
Als je volwassen ben.
Ja voor een kind is het veel moeilijker .
Dood gaan hoord bij het leven.
Hoe kan ik dat nu zeggen.
Wat mogen we blij zijn dat we niet in Afrieka woonen.
Daar gaan ze dood van de honger .
Dat is pas erg
(11 maanden trug verloor ik mijn maatje)

En ben blij dat ik hem mocht kennen.
Een man van goud die uit Gouda kwam

Hallo,
Ik ben Michelle en ik studeer voor opvoedster A2. Ik volg mijn stage bij personen met een mentale beperking. Deze mensen hebben ook te maken met afscheid nemen van dierbare personen. Nu is mijn vraag aan jullie, hebben jullie tips voor mij, hoe ik kan reageren tegenover hen? Hoe ik de client verder kan helpen?
Alvast bedankt,
Michelle

ik vindt dat iedereen een eigen rouw proces heeft want iedereen is anders je kan niet iemand vertellen hoe lang het rouw proces hoeft te duren ik heb zelf een broer die ook duchenne heeft en hij is op dit moment 24 jaar en de artsen zeggen dat hij voor zijn leeftijd een goed hart heeft zelf zou ik niet kunnen weten hoe lang mijn rouwproces zou duren en ook weet ik niet hoe ik zal reageren en eerlijk gezegt wil ik er niet aan denken want het is veels te pijnlijk voor me ik begin wel steeds meer te beseffen dat mn broer niet lang meer te leven heeft en we moeten het er maar het beste van maken vindt ik zelf

heb zelf 3 1 mijn man verloren aan kanker en merk dat er veel mensen zijn die denken dat je er weer overheen bent maar nu begint het pas het echte verwerken en sta je er met minder steun dan de eerste maanden voor

Rouwen is een persoonlijk iets. Iedereen rouwt op zijn of haar eigen manier. Logisch als je bedenkt dat iedereen anders is. Dit geldt ook voor de tijd van rouwen. De een verwerkt het misschien binnen een jaar, de ander geeft het nooit een plekje of doet er ruim 10 jaar of veel langer over. Wel geloof ik dat er een rouwproces is wat iedereen doormaakt. Eerst de verandering, het overlijden en de klap. De emotie, vaak boosheid en verdriet. Daarna komt het besef van het verlies en dat het echt nooit meer wordt zoals het was. Na dat besef het een plekje geven en kunnen loslaten zodat je verder je leven kunnen opbouwen. Hier staat echter absoluur geen tijdslimiet voor en het is niet zo dat als je in de ene 'fase' bent, je niet meer kan 'terugvallen' in de andere. Sommige zullen het misschien ook helemaal niet op deze manier voelen.

Mijn vader overleed ruim 9 jaar geleden, ik was toen elf. Inmiddels ben ik bijna 21 en ik heb altijd gedacht dat ik het verliezen van mijn vader verwerkt had. Ik stond (sta) vooral heel nuchter in het leven: niet te veel zeuren en klagen, het is zoals het is. Helaas is mij bekend geworden dat dit alleen maar mijn masker is. Diep van binnen is daar nog steeds het 11-jarige meisje dat veel verdriet heeft en niet kan beseffen wat dit verlies betekend voor haar en haar leven. Het was toen te veel voor mij, te veel in een keer, te veel om het een plekje te kunnen geven en te beseffen wat er was gebeurd. En nu ik juist in rustiger vaarwater lig, komt het weer bovendrijven. Ik wil het nu ook dolgraag een plekje geven, beseffen en verwerken. Kom maar op 11-jarige ik, ik kan het aan. Ik wil je troosten, ik wil je helpen te beseffen wat er is gebeurd. Maar na dat alles, wil ik je bovenal los kunnen laten. Ik wil verder met mijn leven.

Het is ruim 6 jaar geleden dat mijn man aan een hersentumor is gestorven. Hij was bijna 31 jaar en vader van een dochter van amper 9 weken voor constatering. We gingen door een hel en amper een jaar later is hij gestorven na intensieve strijd, gewoon thuis. Het is voor mij een dagelijkse strijd om met het verlies om te gaan, zelfs al woon ik sinds een jaar weer samen en heb inmiddels 3 kindertjes. Het blijft moeilijk om te houden van een man welke niet je eerste keus is, en 2 plekjes in mijn hart te hebben voor 2 bijzondere mannen in mijn leven.

Voor rouwverwerking staat geen tijd na mijn gevoel. Het is nu 16 maanden geleden dat mijn vader aan dunnedarm kanker is overleden en iedere dag is het een gevecht tegen het verdriet. Ik heb een lieve vrouw en twee mooie dochters die mij veel liefde en steun geven in de nog steeds moeilijke tijden ook na 16 maanden leven ze nog net zo mee en hebben zelf ook verdriet om hun opa (schoonvader), neem alle tijd en vecht niet tegen je verdriet dan kun je kleine stapjes voor uit maken.

Hallo,

Ik ben Indra, 19 jaar en studente orthopedagogie A1. Rond het onderwerp: voor rouwverwerking staat een jaar vraag ik mij af hoe dit zit bij mensen met een mentale beperking. Ik ben bij deze doelgroep actief en vind het nogal moeilijk om hierop te reageren bij hen.

Vriendelijke groeten
Indra

Ik heb zelf mijn broer 9 jaar geleden verloren,hij is om het leven gekomen door een auto ongeluk op 20 jarige leeftijd.
Mijn ervaring is dat de meeste mensen je in de eerste weken je heel erg steunen en veel begrip opbrengen maar dat ze na een tijdje toch al beginnen te denken dat het nu maar over moet zijn en je door moet gaan met je leven.
Maar hoe kun je iemand die je 20 jaar lang in je leven hebt gehad zomaar in enkele weken vergeten??
Mijn broer is altijd een belangrijk deel van mijn leven geweest en nu ineens heb ik het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta,ik zal nooit meer tante worden,ik kan geen advies meer vragen aan mijn grote broer,hij zal mijn kinderen nooit zien opgroeien.
Ik denk dat ieder mens op een andere manier rouwt,de een kan er beter mee omgaan dan de ander.Mensen moeten meer begrip kunnen opbrengen voor mensen die iemand hebben verloren die hun zo dierbaar was,als je het zelf niet hebt meegemaakt heb je echt geen enkel idee hoe het voelt om iedere dag weer geconfronteerd te worden met het ondraaglijke verlies.Er zullen dagen bij zijn dat ik me inderdaad goed voel en ik weer lach en plezier heb maar er zijn ook dagen dat ik snel geïrriteerd ben,dat zijn dingen die nu eenmaal horen bij het rouwproces.
Voor rouwverwerking staat een jaar?Nee wat mij betreft niet,oor rouwverwerking staat een leven lang,want er zullen altijd momenten in je leven komen waarbij je weer geconfronteerd word met iets wat niet meer zal gebeuren.

hallo,

wij hebben 6 maanden geleden onze zoon verloren aan een spierziekte(duchenne)hij was net 18 jaar geworden,het is niet te begrijpen dat hij er niet meer is,we kunnen het nog steeds niet bevatten,dit gaat nooit meer over,dit draag je je hele leven met je mee,dus dat er een jaar voor zou staan,dat is waanzin,dat slaat echt nergens op.de mensen die we kennen mijden ons,ze zoeken geen kontakt,wij,mijn man en ik staan hier helemaal alleen voor,niemand komt langs of belt,erg hoor.
sorry, ik ga nu stoppen want het wordt me eventjes te veel.
sterkte voor iedereen die een dierbare heeft verloren
sonja

2 jr. geleden is mijn grote liefde aan kanker overleden in mijn armen.Samen hadden we een zoon van toen 22. Ook hij is 6 mnd. daarvoor verongelukt. Stond op mijn 41ste geheel alleen. Wilde zelf ook niet meer leven. Had geen reden meer. Door veel vrienden en familie ben ik door die periode heengekomen. Niet gemakkelijk, nog steeds niet. Heb inmiddels wel een nieuwe vriend (kende ik
als vriend van mijn man). Hij is gek op mij en wil met me trouwen. Hij is al 15 jr. alleen, en wil niet dat na zijn dood de familie alles krijgt (huis, auto, motoren, pensioen etc). Hij heeft geen kinderen en wil dat hij alles aan mijn nalaat. Dit gaat nu al bijna 2 jr. zo. Wat moet ik doen? Ik ben best wel gek op deze man, maar hij zal nooit (en dat weet hij ook) mijn grote liefde zijn!. Ik zou zelf niet graag genoegen nemen met een zg. 2e keus. Hij heeft er geen enkel probleem mee. We praten er veel over, maar ik kan maar gen beslissing nemen. HELP!!!!!

voor diegene die anoniem er op staat en haar moeder verloor 9 jaar geleden aan kanker en je vader weer na 3 maanden een andere vrouw had ! Ik heb zelf mijn moeder verloren aan kanker en zij was de spil van het gezin. Mijn vader die idolaat was van haar en zelf na 7 jaar stierf, heeft ook een verhouding gehad na een half jaar na de dood van zijn vrouw onze moeder. Ik kan niet anders zeggen dat wij (2 broers en 1 zus) dat alleen maar aanmoedigden. Alleen is maar alleen en iedereen verwerkt zijn verlies op zijn eigen manier! Het hield niet in dat hij onze moeder zijn vrouw vergeten was. Maar wij gingen na de dood toch allemaal verder met ons leven ondanks het verdriet. Maar hij bleef ziels alleen achter! Wat is er dan mooier om weer je geluk te kunnen vinden bij een ander die al het begrip voor je heeft. Geloof me, jou vader zal je moeder nooit vergeten, tenslotte heeft ie een heel verleden met haar en jou!!! Probeer het van zijn kant te zien, hoe moeilijk het ook is. Ik ben zelf ook weduwe op 42 jarige leeftijd geworden en ik had al begrip voor me vader maar nu nog meer. Het doet niets af wat je voor diegenen voelde die er niet meer is. Denk er is over na, en ik wens je veel sterkte en wijsheid hierin! x D.

Hans, jongen toch!! Wat ben jij een ontzettende gevoelloze ***. Als jij mijn baas zou zijn en van mij dat zou verwachten wat jij meent, dan zou ik op staande voet ontslag nemen. Want voor zo'n iemand als jij zou ik niet eens meer willen werken. Hoogstwaarschijnlijk heb jij een groot verlies nog niet hoeven mee te maken, maar er komt een dag ........! En dan zou ik jou wel eens weer willen horen. Het beste met je leven en bedrijfje ***!!!!! groetjes Dorien

Ik zeg altijd maar, je kan pas voelen wat ik voel als je hetzelfde hebt meegemaakt, en dan nog ?! Maar dan is er in ieder geval meer begrip voor het verlies en de rouwverwerking die je daar zelf voor uit trekt.!!! Ik was 20 jaar toen ik mijn moeder moest weg brengen na een ziektebed van 6 maanden. 7 jaar daarna mijn vader die plots aan een hartaanval stierf. Een hele goede vriend na een motor ongeluk. En nu mijn man die bruut is dood geschoten !!! Van mijn man en vader van ons dochtertje van 8 jaar is het nu 2 jaar en 2 maanden geleden. Ik kan niet zeggen dat mijn rouwverwerking voorbij. In tegendeel, het word alleen maar erger. Het gemis en onbegrip van de mensen om je heen is ongekend. 1 maand na het overlijden van mijn man hoorde ik niemand meer!!! Te druk met hun eigen leven!!! Maar in de tussentijd wel je beoordelen op de dingen die je in het dagelijkse leven probeert te doen. Het is puur je hoofd boven water houden en door blijven ademen. Dus nogmaals, iedereen die iemand is verloren door ziekte, ongeluk of moord, geloof me er staat totaal geen tijd voor! Daarom wens ik iedereen die iemand verloren heeft alle kracht en sterkte vanuit mijn eigen gebroken hart toe !

Een jaar? Hoe kan het verzonnen worden? 20 jaar geleden verloor ik mijn man, maatje, lover. 22 was ik, amper een jaar getrouwd. In het begin kwam iedereen nog wel. Maar op een gegeven moment werd ik een bedreiging voor vrienden. Net of ik erop uit was hun man in te pikken. Men ging door met leven, feesten. Voor mij stond de tijd stil. Ik veranderde. Vond alles niet meer vanzelfsprekend. En dat vind ik nog steeds niet. Dat idiote ongeluk heeft me gevormd in de degene die ik nu ben. Bij een begrafenis huil ik, ruik ik. Ik moet bekennen dat ik huil om mijn eigen verdriet dat 20 jaar geleden begon. Ik denk dat ik nog rouw als is het niet dagelijks. Geloof nooit dat het over gaat maar dat je het een plek kan geven. Scherpe kantjes gaan ervan af. Voor mij blijft dat intense en de impact die het voor me had gewoon door gaan.

Dat is voor iedereen anders ik ben na 13 jaar er nog niet over het overlijden van mijn moeder heen

Ik wil even reageren op Nanda. Ook wij zijn onze kleine meid na een zwangerschap van 38 weken verloren, en iedereen roept 'we zullen jullie steunen", "we zijn er voor jullie". Letterlijk nog geen 3 weken later, waren er mensen die ons niet meer aan durfden te kijken als we elkaar in de winkel tegen kwamen. Ook kwam er niemand meer, ja de baas van mijn man, die is ons in alles blijven steunen, en daarom heb ik ook zoveel verdriet dat juist hij nu bijna 4 maanden geleden een ongeluk met de auto heeft gehad, en is overleden. Hij was een enorme steun, en nog zelf maar 35 jaar, dus in onze leeftijd. Mijn eigen moeder zei na 4 maanden, zo nu moet je maar eens gaan stoppen met dat gejank, en ik deed dat al heel weinig, want er zijn nu belangrijkere dingen, zoals jullie spullen naar een nieuw huisje verhuizen, en de urn van onze kleine meid, stond alleen nog in de kamer. Ja toen werd ik verdrietig, gek he. Ik zeg altijd maar zo, tijd heelt geen wonden, er komt een korstje overheen, en die kan er op elk moment van elke dag weer afvallen, en dan moet dat korstje weer helen, tot het er weer afvalt, enz. Het is nu 8 jaar geleden, dat ons meiske een mooie ster werd, maar ik krijg het er steeds moeilijker mee, zo lijkt het. Niemand praat er meer over, dat werd zowiezo niet veel gedaan, want in mijn mans familie zijn ze niet zulke praters. Mijn ouders, verzwijgen het ook, ze wonen gelukkig niet zo dichtbij. Veel sterkte alle mensen die een dierbare verloren zijn, pas geleden of 30 jaar geleden, dat maakt geen enkel verschil.

Drie jaar geleden is mijn dochter overleden aan de gevolgen van een hersentumor. Het is onbeschrijflijk wat een verdriet als het overlijden van mijn dochter met mij als mens heeft gedaan. Het is niet uit te leggen, het is niet in te voelen, het is niet te begrijpen. Prijs je gelukkig wanneer je het niet begrijpt, dan heb je zoiets (nog) niet mee hoeven maken. Maar het is wel ongelooflijk triest hoe men in de maatschappij met rouw omgaat. Zelf heb ik helaas ook schrijnende voorbeelden. Om er maar 1 van de velen voorbeelden te noemen: mijn baas vond dat ik na een half jaar maar weer 100% moest kunnen functioneren. Dus er zijn meer 'Hansen' (ik refereer aan de hans die hieronder ook een belachelijke reactie heeft gegeven). Het heeft mij dus ook nog mijn baan gekost na bijna 25 jaar trouwe dienst. Ik denk dat we er geen tijd aan moeten willen verbinden. Laten we leren respect te hebben voor rouw en verdriet. Prijs jezelf gelukkig wanneer je het niet mee hebt hoeven maken. Besef dat je je dierbaren nog om je heen mag hebben en koester ze, elke dag weer. Want wanneer je ze moet missen, wordt het leven zwaar en soms zo ondraaglijk. Help hen die het nodig hebben. Is er een jaar nodig, 2 jaar, 5 jaar of 10 jaar, maakt niet uit. Luister en heb respect voor het vaak zo zware verdriet. Misschien komt er ooit een tijd, dat je het zelf zo nodig hebt.

3 weken geleden is mijn moeder overleden aan de gevolgen van darmkanker. De kanker was al 2 jaar geleden geconstateerd en we zagen haar ondanks alle pogingen achteruit gaan, vooral de laatste weken. Maar toch wil je tot op het laatst niet accepteren dat ze er straks niet meer zal zijn. En nu is ze er niet meer. De ergste onrust voorbij, begin ik dit pas langzaam te beseffen. Een jaar? Nee, het feit dat de persoon die mijn hele leven mijn basis heeft gevormd er niet meer is zal ik zeker de rest van mijn leven blijven voelen. Gelukkig maar zou ik bijna denken, ik wil mijn moeder niet zomaar vergeten, haar niet wegstoppen ook al is ze er niet meer en ook al brengt de herinnering aan haar verdriet mee. Hopelijk zal het verdriet steeds meer plaats maken voor de mooie herinneringen ook van voordat ze ziek werd, die ik met veel warmte en dankbaarheid in mijn hart zal blijven dragen.

Mijn vader stierf verleden week, hij had lever en maagkanker. Zijn chemokuur c loda begon eindelijk aan te slaan, we hadden weer hoop. De tumoren waren fors geslonken, totdat hij een longinfectie kreeg. Door zijn zwakte (hij kon geen voedsel binnen houden) ontstond er een eiwit tekort in zijn bloed. Hierdoor kwam er veel vocht via zijn longen vrij, uiteindelijk is hij gestikt. Op de avond dat hij stierf heeft hij zitten wachten totdat mijn moeder en ik bij hem waren. Hij stierf zonder angst, mijn moeders rechterhand bracht ik met vaders hand in contact, zelf zocht ik naar zijn linkerhand onder zijn laken. Met mijn rechterhand streelde ik over zijn hoofd, met de woorden dat ik voor alles zou zorgen en dat hij niet bang hoefde te zijn stierf hij in onze handen. Nu ik dit schrijf moet ik weer huilen, het is en blijft je vader die je nooit kunt vergeten. De duur van een rouwproces mogen we niet in hokjes plaatsen, we zijn immers geen computers waar je de harde schijf even van defragmenteerd. Sterven en rouwen doe je niet alleen maar doe je samen zolang dit nodig is. Mijn vader is er niet meer, maar ik voel hem nog wel en dat doet pijn. Sterkte aan iedereen die een dierbare verloren is. Grtz Marc

Ik verloor 4 jaar geleden mijn vader heel onverwacht. Zit vanaf de dag dat het gebeuren in de knel met mijzelf terwijl ik daarvoor goed in het leven stond met een lieve zorgzame vriend en een dochtertje van 4 maanden. Nu pas heb ik hulp gezocht omdat ik dacht dat ik dit wel kon verwerken, maar nee, dat lukte tot op de dag vandaag nog steeds niet. Ben bezig nu met psycholoog. Ik hoop dat dit gaat werken omdat ik dan verder met mijn leven kan en mijn vader kan laten rusten. Ik wilde hiermee zeggen dat het niet te zeggen is hoelang het duurt voordat je het heb verwerkt omdat ik ben nu nog steeds bezig om verder te kunnen met mijn leven.

geen mens kan bepalen hoelang een rouwverwerking duurt.\r\nhet belachelijkste wat je ervaren kunt is, dat een ander denkt te kunnen bepalen wanneer het afgelopen moet zijn, dat ook aan ongevraagd aan je meedeeld. ik vind dat, ieder voelt het zijne. laat ieder in zijn waarde. luister naar de rouwende. noem de naam van de overledene. geef a.u.b. geen raad, geen preek, advies. LUISTEREN is echt het enige wat je nodig hebt. een arm om je schouder, een bloemetje, een lief compliment, een kus, een tedere omhelzing, dat is wat je kunt gebruiken, bij het verlies van je kind, van je ouders, van je werk, van je zelfvertrouwen, van je huis, van je huwelijk, liefde heelt alles. en verwerken doe je nooit helemaal, \r\nhet afsnijden voel je niet, maar het afgesneden zijn, duurt levenslang, mieke 2007

Inmiddels 9 jaar geleden stierf mijn moeder aan kanker. Nog steeds mis ik haar iedere dag weer. Wat moeilijk te begrijpen is, is dat mijn vader na 30 jaar huwlijk met mijn moeder, binnen 3 maanden na haar sterven alweer een ander had. Nog steeds kan ik dit niet begrijpen en heb ik inmiddels al jaren mede hierdoor geen contact meer met hem. Hij heeft zijn kinderen en kleinkinderen gewoon ingeruild voor die andere vrouw zonder daarmee moeite mee te hebben. In dit geval was de rouw dus nog niet eens een jaar, terwijl anderen rouwen voor de rest van hun leven.

Dat voor rouwverwerking 'een jaar staat' zegt vooral dat het een gemiddelde is! De impact voor groot en klein is voor iedereen verschillend, afhankelijk van je achtergrond, je type persoonlijkheid, je relativeringsvermogen en de aard van wat je hebt meegemaakt. Vast staat dat je na een jaar 'de seisoenen' met je verdriet voor het eerst hebt doorgemaakt en dat na een jaar de aandacht van je omgeving verslapt. Jouw leven staat (nog) stil of loopt langzamer, en dat van je omgeving tuft al weer volop door (en dat is ook mooi, breng daar begrip voor op, en kijk niet alleen naar jouw eigen behoefte). Ik zie in mijn omgeving juist dat na de eerste shock de echte verdieping juist aanvang neemt na een jaar. Stil verdriet en het nader onderzoeken van wat je is overkomen en de impact die het heeft op je verdere ontwikkeling kan je nu enigzins gaan overzien. Dan moet je nog bedenken hóe je verder wil en met name WAAROM. Wil ik nog, heeft het nog zin voor mij en zo ja hoe? En zo nee, ik zal toch moeten! Hoe doe ik dat? Mij heeft het bijna 20 jaar gekost om mij opnieuw te motiveren. (Het grootste dilemma voor mij) Ik heb volgehouden, dwz mijn verplichtingen allemaal in meer of mindere mate uitgevoerd, en ben blij dat het mij gelukt is !! Als jonge moeder ben ik aangereden (door een dronken kerel) en zowel ik als mijn zusje hebben hierbij onze mannen verloren. Onze kinderen waren resp. vier, anderhalf jaar en 6 maanden. (De dader is gelukkig ook overleden, Ik wordt onpasselijk als ik lees dat zo iemand 1 jaar proeftijd, 6 maanden ontzegging en € 500.- boete krijgt.) Je begrijpt jonge moeders in de kracht van hun leven verliezen al hun illussies in een keer. Maar goed, ieder het zijne. Grootheden van verdriet zijn per definitie onvergelijkbaar. En dat wil ik hier ook zeggen. Ga door en zoek hulp bij een professional. STERKTE

Dat is ook de reden waarom ik een rouwverwerkingsforum ben begonnen! Rouwen heeft tijd nodig, veel tijd. http://rouwverwerking.yourbb.nl

Rouwverwerking is eigenlijk geen goed woord, je bent aan het rouwen en die rouw moet je ook nog eens verwerken? Lijkt me nogal "dubbelop hard werken" voor iemand met erg veel verdriet! Als je als ouder je kind verliest is er zelfs helemaal geen sprake van verwerking, hoe kun je zoiets nou verwerken? 3,5 jaar geleden verloor ik binnen een maand tijd eerst mijn 33- jarige nichtje en daarna m'n 32- jarige nichtje (zussen van elkaar) aan een ernstige hartkwaal waarvan zij beiden niet wisten dat ze het hadden. De jongste liet een man en 3 kinderen van 7, 2,5 en 2 maanden achter en was als een zus voor mij. Mijn tante was in 1 klap kinderloos. We vielen met de familie in een groot gat. We zijn altijd erg hecht geweest, gaan elk jaar een week met elkaar op vakantie. Nu zijn we alleen maar hechter geworden. Mijn tante kon in het begin rekenen op ons, nu nog steeds en dat zal altijd zo blijven. Ik hoor wel eens verhalen dat familie helemaal niks laat horen of dat na een jaar op de sterf- of verjaardag geen post meer komt. Zoiets is bij ons ondenkbaar! We blijven hun namen noemen! Ze zijn onvergetelijk!

Ik weet niet hoe iemand in zo'n korte tijd dit kan verwerken. Ik heb 4 jaar geleden mijn 16 jarige geestelijk gehandicapte dochter verloren. Heb 3 jaar in shock rondgelopen en hoopte elke dag dood te gaan, om weer bij haar te zijn. Loop nu 1 1/2 jaar bij een psycholoog slik antidepressiva om door te gaan. Het is zwaar om door te gaan met leven, maar het moet.

Mijn vader is 9 jaar overleden, leeftijd 49, na een periode van 3 jaar ziek zijn. Ik ben het absoluut niet eens dat er voor rouwverwerking een tijd moet staan. Iedereen verwerkt op zijn eigen manier en ik kan uit eigen ervaring zeggen dat het je heel wat teleurstellingen en verdriet moet doorstaan na een overlijden, want dan pas weet je wie je "echte" vrienden zijn en wat je aan je famielie hebt. Dus dat rouwen begint pas veel later en zoals bij mij pas nu. Nu je een beetje in rustig vaarwater komt. En dat gemis dat blijft altijd!!!!

Rouwverwerking staat een jaar voor. Nou, ik heb op een nog geen jaar 4 mensen verloren en daarna kreeg ik te horen dat mijn ma borstkanker had. Dat zijn dingen die je niet verwerkt krijgt en het is nu 10 jaar geleden. Ik ga nu naar een psycholoog om het te verwerken.

Mijn beide schoonouders zijn plotseling bijna tegelijkertijd overleden. Mijn schoonvader op 07 november en mijn schoonmoeder op 08 november dit jaar. Dit heeft een heel groot verdriet te weeg gebracht bij zowel mijn vrouw als bij mij. Dit verdriet is heel moeilijk te verwerken, slecht slapen, slecht eten, huilbuien depressief e.d.

Beste Femke. Alleen jij kan ervaren hoe lang je over een verwerking doet. Neem de tijd, voel het verdriet en laat je door niemand iets aan praten. Deze maand is het drie jaar geleden dat mijn vriend aan een hersentumor overleed. Ik kan zeggen dat het een plaats heeft gekregen in mijn hart en in mijn hoofd, maar er zijn momenten waarop ik hem ontzettend kan missen. Ik zal hem nooit vergeten, dat wil ik ook niet. Hij hoort bij mij, het heeft met gemaakt tot wat ik nu ben. Ik wens jou alle sterkte toe om het verlies te verwerken. Daantje

Bijna 6 weken geleden ben ik door een vliegtuigongeluk mijn man (29) verloren. Ze weten nog niet wat de oorzaak was, dus dat brengt nog veel onzekerheid met zich mee. Maar wat helemaal moeilijk is, is dat na de 10 jaar dat wij bij elkaar waren, en de 4 jaar dat we getrouwd zijn geweest, mijn alles weg is. Niet alleen mijn mannetje, maar al onze plannen zijn weg. Dus ik moet niet alleen iemand heel erg missen, ik moet weer een hele nieuwe toekomst creeeren. Een mooi leven heb ik de afgelopen 10 jaar opgebouwd samen met mijn man, hoe lang duurt het voordat ik dan weer een nieuw leven heb?? Toen mijn moeder 5 jaar geleden een hersentumor had, en het gelukkig uiteindelijk goed is afgelopen, heb ik daar zeker 3 jaar over gedaan om dat te aanvaarden en zij is dus niet eens overleden. Dus hoe lang zal het duren voordat je de dood van je naaste heb verwerkt??Ik weet nu dat het steeds zwaarder wordt en ook als ik straks weer ga proberen een 'ritme' op te pakken. Een jaar is zo voorbij.... Ik wens een ieder hier veel sterkte met de verwerking en iedereen verwerkt op z'n eigen manier!! Gr. Femke

Bijna drie jaar geleden ben ik mijn vriend verloren aan een hersentumor. De eerste tien maanden was ik echt van de wereld en holde ik van hot naar haar om alles maar door te laten gaan. Een jaar is niet lang. Na het eerste jaar besefte ik het gemis pas op zijn ergst was. Iedereen doet het op zijn eigen manier en volgens mij sluit je het nooit helemaal af. Dat wil ik ook niet, want ik wil hem nooit en te nimmer vergeten. Soms overvalt het verdriet me om wat we allemaal hebben meegemaakt, maar ik denk dat het wel goed is om er af en toe bij stil te staan. De pijn wordt wel minder maar het gemis blijft af en toe komen. Dus om nu zo maar te stellen dat voor rouw een jaar staat, lijkt me niet goed. Het maakt dat mensen die er langer of korter over doen zich misschien onzeker gaan voelen of ze het wel goed doen. Ze doen het goed op hun eigen manier.

Vorig jaar is mijn vader overleden. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee, omdat ik niet de tijd kreeg om dit te verwerken. Ik vind dat je niet kunt zeggen na een jaar dat je een overleden dierbare niet meer mist. Dat is voor iedereen verschillend. Zoals met de feestdagen, zijn of haar verjaardag, speciale dagen enz. Dat kun je niet uitdrukken in weken of jaren, dat is persoonlijk.

Mijn moeder is vorig jaar plotseling overleden. Ik heb haar gevonden. Mijn vader lag op dat moment op de Intensive Care van het ziekenhuis. Sinds enige tijd heb ik last van hoge bloeddruk en hoofdpijn. Zouden dit nog naweeen kunnen zijn? Ik word hiervoor sinds kort behandeld door de huisarts.Het afgelopen jaar is een rotjaar geweest.

Mijn vader is 22 januari 2006 overleden na een ziekteperiode van drie maanden. Mijn moeder dreigt in een depressie te raken. Ze woont drie kwartier bij mij vandaan, ik ga iedere woensdag naar haar toe. Ze heeft hartepijn van verdriet, heeft nooit kunnen huilen en kan nu niet meer ophouden. Nu merkt ze ook hoe in de war ze eigenlijk is, ze is altijd door mijn vader daarin gesteund.M'n moeder is 78 en m' n vader zou kort geleden 82 zijn geworden. Soms weet in niet meer hoe ik haar kan troosten. Begrijp ook wel dat het verwerken heel moeilijk is.Z e heeft ook hulp van een psycholoog voor de verwerking. Die heeft nu gezegd dat de levenden ook kontakt kunnen maken met de doden, m'n moeder heeft daar nooit in geloofd maar wil er nu meer van weten. In de reaktie's komen alleen jongere mensen aan het woord, zijn er ook ouderen die willen reageren?

In 1991 heeft mijn man een eind aan zijn leven gemaakt. Hij is 30 jaar geworden. Hij liet de wereld geschokt achter (zich). Onze dochter is nu 15-al half zo oud als hij toen. Wij missen hem bijna haar hele leven. Het 1e jaar: Ik verloor op mijn 27ste bijna al onze vrienden. Het 2e jaar: Ik vertelde liever niet meer dat mijn man dood was vanwege de reacties van anderen; sommigen begonnen meteen te huilen toen ik het zei; er was dan geen ruimte om te huilen meer voor mij. Het 3e jaar - Het 14de jaar: Ik mis hem nog steeds heel erg zelfs nu ik soms nieuwe liefdes tegen kom en mij zonder mij daar schuldig over te voelen gelukkig kan zijn. Ik denk dat rouwverwerking een heel leven duurt als je het maar toestaat en de ruimte geeft - het is namelijk helemaal niet erg om verdriet toe te staan.

Ik heb met veel aandacht de reacties gelezen , en ik voel erg met jullie mee. Ikzelf heb mijn moeder op 58 jarige leeftijd verloren, mijn broer paar jaar geleden, was 46 en twee jaar geleden mijn lievelingszus, was 52 en nu een jaar geleden mijn vader hij was 75. En wat verdriet en gemis betreft dat het een jaar of minder zou duren is echt flauwekul! Het gemis wordt zelfs erger naarmate ik ouder word. Natuurlijk moet je na een tijdje wel verder leven, zo is het nu eenmaal, maar inderdaad mensen die zoiets nog niet hebben megemaakt begrijpen dat gewoon niet. Ik ben ondertussen oma van 4 kleinkindjes en ik doe mijn best om er voor hen te zijn , het brengt me vreugde en geluk . Maar soms heb ik het heel erg moeilijk, ook omdat niemand begrijpt hoe ik me soms voel en het gemis van hen, vooral de dood van mijn zus die ik op één week ben verloren aan kanker weegt nog erg zwaar. Ik mis haar nog elke dag , en mijn moeder ook, soms denk ik hoe zou ze eruit gezien hebben nu? En zoveel vragen stel ik me, ik heb een goed gevoel dat ik zoveel jaren voor mijn vader gezorgd heb. Met zijn dood na een lange lijdensweg kan ik rust hebben , hij voelt nu geen pijn meer, ook al mis ik hem ook heel erg, maar echt op verdriet staat geen tijd, dat kan soms plotsklaps in je hart opwellen en wil je eigenlijk wenen , van het grote gemis, en al de dingen die je nog wilde vragen en zeggen hoeveel je van hen hield. DE DOOD IS EN BLIJFT EEN ERGE VIJAND WAT iemand anders wil beweren, ik wil dan ook iedereen veel sterkte wensen die net als ik verdriet hebben, en je mag me steeds mailen dan ben je niet zo alleen in je verdriet ik mail zeker terug. Nooit gaat het gemis over, je leert er alleen mee omgaan. GROETJES ,liefs en heel veel sterkte van Jeannine

cCmplete onzin, en die Hans moet eerst nadenken voordat ie iets zegt of schrijft! Je inleven in een ander is tegenwoordig voor sommige mensen blijkbaar niet meer mogelijk! Ik kan me daar zo kwaad over maken. In 1986 (inderdaad bijna 20 jaar geleden) hing mijn vriend zich op en ik heb hem gevonden. Nog steeds zie ik af en toe dat beeld voor me. Nog steeds heb ik schuldgevoelens waarom ik het niet zag aankomen en naderhand wel bepaalde dingen 'zag' die misschien wel de voortekenen waren. Ik heb er met 2 verschillende maatschappelijk werkers over gesproken met een tusssenpose van 4 jaar. Ik geloof niet dat het verdriet ooit overgaat! Op bepaalde momenten grijpt het je toch weer naar je strot, meestal op de momenten dat je het niet verwacht; tijdens een film op tv of iets wat iemand zegt. Ik geloof wel dat verdriet zoiets is als een enorm gat dat als een soort krater is ingeslagen. Hoe oud je ook wordt, hoeveel jaar er ook overheen gaan; Het gat blijft even groot maar de tijd gaat door en daardoor sta je in het begin aan de rand van het gat en kom je steeds verder van het gat af te staan. Het verdriet lijkt daardoor minder te worden en kun je ermee leren leven totdat er iets gebeurt of wordt gezegd en je terug wordt getrokken naar dat gat; want je weet dat het er is en dat het altijd zal blijven bestaan. Ik weet dat een zo normaal mogelijk leven mogelijk is en dat er zelfs dagen of weken komen dat je er niet aan denkt maar helemaal verdwijnen zal het nooit. Mede daarom wil ik iedereen hierbij enorm veel sterkte wensen en Hans.....jij moet maar eens heel goed gaan nadenken over wat je schreef en je attitude naar je collega's: je doet hiermee enorm veel mensen erg veel pijn; hiermee laat je zien dat jij tot die mensen hoort die totaal niet geinteresserd is in zijn medemens!

Als je eerste kindje doodgeboren wordt, na een heel moeilijke zwangerschap, en je bevalt in het zkh zonder zuster of dokter erbij, en je familie is naar een verjaardag, en je hoort na 6 weken dat het nou maar over moet zijn, want ze heeft niet eens geleefd!! heb je niet alleen een rouwproces, maar ook een diepe depressie. Je gelooft dat je door je omgeving wordt opgevangen, maar niets is minder waar. Na een jaar ben ik bij maatschappelijk werk terecht gekomen, en heeft het nog een jaar geduurd voordat ik uit dat diepe dal kon klimmen. Veel mensen kunnen zich niet inleven in andermans situatie, en dat maakt het rouwproces zoveel zwaarder. Nanda

Voor sommigen is een jaar misschien genoeg. Het ligt er ook aan of je de ruimte hebt gehad om je verdriet te verwerken. Kort nadat mijn vader overleed, kwam mijn moeder in het ziekenhuis te liggen en heeft het maar nét overleefd. Door de zorgen om haar is de rouwvberwerking van mijn vader in het gedrang gekomen. Voor haar én mij. Wij zijn nog steeds erg verdrietig en kunnen ons niet voorstellen dat dat óóit overgaat.

Wat is tijd? De een doet levenslang over de dood van zijn moeder, een ander 2 jaar over de dood van zijn kind. Het maakt niet uit zolang er maar iemand luistert. Ik word volgende week 45 en ben beide ouders en schoonouders al vele jaren kwijt en nog veel mensen die ik van zeer dichtbij heb gekend. Ook heb ik het verdriet van mijn beide dochters {21 en 19} gezien bij het overlijden van een vriendin en later van 3 klasgenoten. En dat op zo'n jonge leeftijd. In mijn omgeving merk ik dat iedereen er op zijn eigen manier op reageert. Zelf betrap ik me er geregeld op dat ik iets vertel over mijn ouders. Ook dit is een verwerking. Een ding is me echter duidelijk: DE PIJN SLIJT, HET GEMIS WORDT ALLEEN MAAR GROTER. Mensen laat je verdriet toe en probeer iemand te vinden die dat accepteert en luistert.

Ik ben net 28 geworden en heb een harde klap moeten incasseren. Mijn moeder die al 10 jaar ziek was, heeft bijna 2 jaar geleden zelfmoord gepleegd, omdat haar ziekte uitzichtloos en niet te verwerken was. Als gezin hadden we wel signalen opgevangen en haar dus overgedragen aan de GGZ, maar daar werd het alleen erger. Onverwachts was het dus, toen zij daar haar keuze heeft gemaakt en wij de volgende ochtend werden gebeld. Deze klap heeft me lange tijd ondersteboven gebracht, waardoor ik bijna mijn baan heb verloren, omdat het verlies werd gebaggetaliseerd door de omgeving. Nu bijna 2 jaar later heb ik er soms nog last van/moeite mee, maar besef ook dat ik verder moet. Een grote verandering in mijn leven (ander werk en ander huis) heeft hieraan bijgedragen. Helaas weet ik dat ik binnenkort nog een groot verlies ga meemaken. Mijn vader heeft ongeneeslijke, uitgezaaide kanker en de levensverwachting is relatief kort. Waarschijnlijk zal ik dan wel in een groot gat vallen, omdat hij 1 van de weinigen in mijn omgeving is waar ik mee optrek...Veel succes aan iedereen die een verlies te verwerken heeft. Bij iedereen duurt het gezien de band en omstandigheden van het verlies toch weer anders, maar ik ben het ermee eens: praten neemt een hoop verdriet weg.

toevoeging: Ik zou iedereen die een kind verliest wel willen bijstaan en willen zeggen doe alles op je eigen manier en laat je door niemand iets aanpraten. Maar laat iedereen in je verdriet meedelen en laat je huis en hart openstaan voor de mensen die het goed met je voor hebben. Maar hoop dat ze dat 2 jaar ook nog blijven doen, want dan zijn dat de juiste personen die je verder willen steunen en helpen dan en later. Misschien kunnen die je uit het zwarte gat houden waar je dreigt in te vallen. Ik wens alle mensen welke een dierbare hebben verloren heel veel sterkte voor nu en in de toekomst

Ik vind het bespottelijk dat ze voor een rouwverwerking een tijd aangeven. Onze zoon is 29 maanden geleden bij een autoongeluk om het leven gekomen en we zitten nu in een ergere fase dan voorheen. Daarbij komt dat het proces tegen de bestuurder nog loopt, dus vraag ik me af waarneer mag ik gaan rouwen. En zijn broertje en zusje beginnen hem nu nog meer te missen en mijn man is een wrak. Dus wie bepaalt de regeltjes over de rouwverwerking?????

Rouwverwerking kun je niet in een tijdslimiet plaatsen vind ik. De ene persoon kan na 1 jaar zn leven min of meer oppakken en ziet engiszins de zon weer doorbreken en de ander heeft veel langere tijd nodig. Wel herken ik de verschillende fases. Ik denk wel dat *rouwverwerking* en *gemis* 2 dingen apart zijn. Rouwverwerking is een proces om het verlies van een dierbaar persoon een plek te geven en om na de grote schok je leven weer op de rails te kirjgen. Gemis blijft een leven lang. Zelf heb ik mijn ouders binnen een jaar verloren en dit was natuurlijk erg heftig. Het gemis blijft hoor......altijd. En ik lees ook veel dat men mensen kwalijk neemt als ze na 1 jaar geen begrip meer kunnen tonen. Ik ben van mening dat je dat deze soort mensen niet kwalijk kunt nemen. Het leven is een leerproces en degenen die in rouwverwerking zitten zijn als het ware een stapje verder. Als je iets nog nooit hebt meegemaakt, mis je die levenservaring en is het moeilijk om in te leven. Eigenlijk moest men maar blij zijn voor die mensen die het niet kunnen inleven, zij hebben tenminste dan nog niemand verloren, want uiteindelijk overkomt dit iedereen.

Wat is tijd? Iemand die ongeveer twee jaar ziek is geweest, en daarna sterft, is 'n hele andere rouwverwerking dan iemand die plotseling sterft. Op het moment dat ze niets meer voor je man kunnen doen begint de rouwverwerking, neem dat maar van me aan. Ook ik vond 'n vriend toen mijn man 'n half jaar was overleden. De details zal ik maar niet op papier zetten, alleen onze kinderen vonden het geweldig en dat is het voornaamste. Ik ben blij dat ik heb doorgezet, en niets van kletspraatjes heb aangetrokken.

Hallo,
Ik heb drie jaar geleden na een ziekbed van een aantal jaar mijn moeder verloren, we hadden afgesproken dat ze thuis zou overlijden en dat ik haar zou verzorgen..dat is allemaal gebeurd. Mijn toenmalige partner had last van een burn out en wilde dat niet erkennen. Doordat hij dat niet wilde kwam hij in een depressie terecht, hij beelde zich dingen in die er niet waren.
Nadat mijn moeder was overleden had ik wat tijd nodig om alles te regelen...crematie enz. Mijn partner ging zich doordat ik telefoon weinig opnam, inbeelden dat ik een ander had. De dag voor de crematie had ik nog een lang gesprek met hem en alles leek goed te zijn. Niet dus...een week na het overlijden van mijn moeder heeft mijn vriend zelfmoord gepleegd. Terwijl wij het jaar daarvoor een miskraam hadden gehad waar ik nog niet overheen was werd nu de rouwverwerking voor mijn moeder volledig overschaduwd door het overlijden van mijn vriend. Nu een aantal jaar later krijg ik allerlei klachten, last van plotselingen emotie's, rugontstekingen enz.
Mijn vraag is eigenlijk...heeft dit met een onverwerkte rouwproces te maken en heeft iemand hier ervaring mee? En heeft iemand wel eens last gehad van een terugslag na een aantal jaar?

Een jaar is grote onzin. Voor de één duurt het langer, voor de ander zelfs korter. Het ligt aan de situatie en omgeving waarin die persoon zich begeeft. Ik heb alleen mijn oma verloren, zij overleed op 58 jarige leeftijd toen ik zeven was. Ik weet wel dat mijn moeder hier erg lang over gedaan heeft om dit te verwerken. Ze heeft iedereen opgevangen en voor gezorgd, zijzelf had pas 2 jaar later de tijd om het te kunnen verwerken. Na 13 jaar merk ik dat ze mijn oma nog ontzettend mist en nodig heeft, maar daar is niets raars aan vind ik.
Een vriend van mij heeft 2 jaar geleden zijn vader verloren. Hij is vrij zakelijk en rationeel en zo benaderde hij deze situatie ook. Hij hield iedereen op afstand door te laten weten dat het erg kut was allemaal, maarja, het leven ging door. Ik wist nooit zeker of hij er echt zo instond.
Ik sprak hem gisteren, hij had veel te veel gedronken. Ik sprak voor het eerst oprecht zijn gevoelens uit en daaruit bleek dat hij het totaal niet zag zitten. Ik ben blij dat ik hem altijd in de gaten heb gehouden en dat hij weet dat hij op mij kan rekenen. Ik zal nooit weten hoe hij zich voelt, maar ik zal altijd begrip hebben.

Het is nu bijna 8 jaar geleden dat mijn man op 53 jarige leeftijd is overleden aan kanker. Ik had alleen al een jaar nodig om te overleven. Daarna begint pas het rouwproces dat nooit ophoudt. Natuurlijk wordt het in de loop van de tijd anders, maar het gaat nooit over.

Ik ben amper drie weken terug mijn kleine (24 jaar nog maar) bijzondere broertje en beste vriend verloren bij een verkeersongeluk. Ik heb verder geen zussen noch andere broers. Het doet me pijn dat hij, net nu hij zelfstandig wilde leven, zo abrupt uit het leven is weggerukt. Het doet me pijn dat hij niet op slag dood was maar nog heeft geleden en dat hij misschien gered had kunnen worden (het medisch tuchtcollege en de officier van justitie zoekt nu alles uit). Het doet me pijn om te zien hoeveel pijn mijn ouders, vooral mijn moeder, hebben. Het doet me pijn dat in ons gescheiden gezin geen plek is voor gezamelijk rouwen. Het doet me pijn dat ik er nu geheel alleen voor sta als ik problemen heb met mijn ouders. Het doet me pijn dat hij niet de mijlpalen van zijn of mijn leven mag meemaken. Het doet me pijn dat als mijn ouders ooit overlijden dat ik alleen overblijf. Het doet me pijn dat ik en mijn broertje juist dit jaar zoveel plannen hadden (voor het eerst alleen samen op vakantie o.a.). Het doet me pijn dat ik als Christen verlang naar de dood om bij hem te zijn. Het doet me pijn dat we veel hebben gepraat over leven en dood en dat ik hem nooit heb verteld hoeveel ik van hem houd. Het doet me pijn dat ik hem niet heb kunnen bijstaan in de laatste uren van zijn leven. Het doet me pijn dat ik vanaf nu elk jaar rond mijn verjaardag aan zijn sterfdag moet denken (hij is 4 dagen voor mijn verjaardag heengegaan). Het gehele leven doet me pijn.... Waarom? Waarom? Ik weet niet wanneer ik dit ooit kan verwerken, als het te verwerken valt...

Ik was 15 toen mijn vader plotseling overleed aan een hartstilstand. Het ongeloof is dan ook niet te beschrijven. Nu na 10 jaar (!) later komt pas het besef, het verdriet en het gemis. Ben na het overlijden van mijn lieve vader gewoon doorgegaan alsof er niks aan de hand was. Mijn gevoel wens ik nog geeneens mijn ergste vijand toe, ik zeg ook vaak tegen mensen:"Het is erger dan je je kunt voorstellen". Merk nu pas dat praten helpt, zit in therapie wat vreselijk zwaar is, maar ik weet ook dat ik het dan ook een plaats kan geven. Praten, huilen, praten dat is de enige remedie.

Mijn moeder overleed 3 weken voor mijn 14de verjaardag. Bij ons thuis is de fout gemaakt, om (bijna) nooit meer over haar te praten. Mijn vader vond het zelfs niet nodig om een grafsteen op haar graf te laten leggen. Daar lag dus gewoon een ordinaire stoeptegel op.
Toen ik op mijn 33ste jaar flink depressief werd, kwam dit hele fenoneem eruit. Ik heb zelf nooit geweten hoeveel invloed dit heeft gehad op mijn leven.
Ik wist alleen maar dat wij als familie nuchtere mensen waren die niet moesten klagen maar dragen....

Daarom wil ik pleiten, om een overleden persoon niet dood te zwijgen, niet voor voor ander, maar ook zeker niet voor jezelf. Blijf erover praten zolang en wanneer dit maar mogelijk is. Geef jezelf de kans om het overlijden van een dierbare te verwerken. Dit kost tijd, pijn en verdriet. Maar langzaam, heel langzaam, gaat de pijn wat slijten en worden de doorns wat minder scherp.

Heel veel sterkte toegewenst aan een ieder die in een rouwproces zitten.

Hallo ik ben Ton, 52 jaar. De stelling: 'Een verlies verwerken in 1 jaar' kan alleen verzonnen zijn door iemand die
geen verlies heeft meegemaakt. Uiteraard begrijp ik ook wel dat die geplaatst is om reacties uit te lokken. Dit is er ook een, na enige twijfel laat ik mij ook verleiden tot zo'n reactie. Eigenlijk is door de andere inzenders alles al geschreven.

Ik heb mijn lieve vrouw Loes na een beenamputatie uiteindelijk aan longkanker verloren. Dit proces heeft zich in een dik jaar afgespeeld. Van gezond tot invalide, weer revaliderend en daarna haar overlijden. Tijdens dat jaar heeft ons gezin ontzettend veel medeleven gehad van eenieder om ons heen. Gelukkig heb ik Loes tot haar overlijden thuis kunnen verplegen. Zij heeft haar lot moedig gedragen en haar ziekte was gelukkig bespreekbaar. Hierdoor was het voor mij, onze kinderen en de familie nog een beetje dragelijk. Ik hoef u niet te vertellen dat zo'n proces een
enorm zware wissel trekt op eenieder.

Na het overlijden dan plotseling verandert de wereld om je heen. Opeens lijkt het alsof zij nooit bestaan heeft, en
het ergste is dat zij in gesprekken wordt overgeslagen. Net alsof je niet meer over haar praten mag. Je wordt ontweken en niet meer aangesproken. Net alsof je een enge ziekte hebt. Die ziekte heet rouw en daar weet men niet mee om te gaan. Dit geldt natuurlijk niet voor degenen die altijd zijn blijven en nu nog steeds reageren.

Gelukkig kan ik het ook een beetje relativeren, en weet dat het voor anderen heel moeilijk is op zo'n onderwerp in te
gaan. Ik hou mezelf maar voor dat de mensen dat niet expres kunnen doen maar dat zij er niet mee om kunnen gaan. Het is eigelijk maar goed dat men die verschrikkelijke impact niet kan voelen. Het gekke is dat als een ander iets mee maakt ze je nu wel weten te vinden, gek toch he.

Nu ca. 2,5 jaar later blijft het nog steeds moeilijk. Het wordt er niet echt makkelijker op. Gelukkig ben ik gezegend met 2 hele lieve zorgzame kinderen met schoondochter en zoon en 2 wolken van kleinzoons. Er wordt, behoudens diegenen die blijven reageren, bijna niets meer gevraagd; het is al zo lang geleden. Men vergeet dat het niet stopt, het is geen hoofdpijn en er bestaat geen aspirientje voor.

Je moet het een plaats geven, maar geloof me je stopt het niet in een kastje deurtje dicht en niet meer aan denken. Je zet 's morgens naar het werk je masker maar weer op, je verdrukt je verdriet en 's avonds kan hij gelukkig weer af en
mag je ook weer eens bedroefd zijn. Tijdens het tikken van deze brief zit ik weer eens lekker te snotteren wat weer heerlijk oplucht. De lotgenoten weten waarschijnlijk precies wat ik bedoel. Ik zou een boek kunnen vullen met het grote gemis maar kan nog geen letter van troost op papier krijgen. Gelukkig kom je daar pas achter als er iets bij je of om je heen gebeurt. Samen was ons motto, helaas nu alleen verder.Het is niet mijn bedoeling met deze brief mensen te kwetsen.

Terug naar de stelling: ik kan niet vooruit kijken maar m.i. bestaat er geen tijd voor verlies ofwel verlies duurt je
leven lang.

Lotgenoten, Sterkte!

Ton

Ik hoopte dat ik na een jaar de dood van mijn man zou verwerkt hebben, daarna hoopte ik na 2 jaar, nu, op 4 maart is het 3 jaar geleden dat hij zelfmoord pleegde en neen, het is nog niet verwerkt!
Ik functioneer wel, werk, ga uit, lach, praat...maar er moet niet veel tegenzitten om me weer helemaal naar beneden te voelen glijden. Het is amper een paar dagen geleden dat ik weer eens uit een diepe put gekropen ben, waar ik gedurende ruim twee weken in verdwaald was.Ik vind mezelf toch heus behoorlijk sterk, maar rouw moet je verwerken in je eigen tempo en op je eigen manier. Ik wil wel even reageren op die werkgever Hans.Het is duidelijk dat die man nog nooit verdriet heeft gekend in zijn leven, helaas gaat er vroeg of laat toch iemand dood van wie je houdt, misschien dat "Herr Hans" dan ook zal beseffen wat rouwen betekent!

Er is zeker geen tijd voor rouwverwerking! Dat heb ik zelf ook wel ondervonden. Een hele tijd heb ik het achtergehouden voor iedereen, mijn verdriet. Mijn ouders weten ook bijna niks van wat er in mijn leventje gebeurd en wie ik allemaal moet missen! Ik heb het verdrongen tot ik er niet meer tegen kon en eindelijk iemand vond met wie ik praten kon! In het begin was ik doodsbenauwd en wilde ik helemaal niet. Ik vertrouw amper iemand en het was dus erg moeilijk ineens tegen een 'vreemde' te gaan praten over je leventje. Toch, voor mij pas sinds een paar weken, heb ik hem in vertrouwen genomen. en ik zie dat deze gesprekken best goed voor me zijn! Pijnlijk, maar wel goed! Dus, als je de kans krijgt, praat erover! (Dit klinkt voor mij heel raar, want ik moet naar een psychologe toe en ik wil niet eens, maar dat is gewoon angst, ik weet dat het goed voor me is!)

Lieve mensen,

ik ben 6 weken geleden mijn man verloren. Hij had kanker. Ik heb hem 8 maanden thuis verzorgd. Hij heeft veel broers en zussen en die menen alles voor je te moeten regelen, want zij weten het beter. Ze zijn allemaal nog getrouwd en weten niks van het verdriet dat ik heb. Er zijn zelfs vrienden die je in de steek hebben gelaten. Oude vrienden spreken ook een troostend woord en dat is het dan. Ik moet mijn verdriet zelf verwerken en niet op hun manier. Zij bedoelen het mischien goed, maar ik ben hen alleen niet.

Wij vinden dat dat absoluut niet waar is. Wij hebben allebei mensen verloren die ons zeer dierbaar waren en dat is meer als een jaar geleden gebeurd. Nog steeds missen we die personen heel erg en bevatten we nog steeds niet dat ze er niet meer zijn. We willen er ook liever niet aan denken. Ook al weet je eigenlijk wel dat het zo is, je kan het gewoon niet geloven.

Wij zijn nog steeds bezig om het te verwerken.

3 maanden geleden hebben we onze moeder dood aangetroffen in bed. Wat er dan door je heen gaat... 2 jaar geleden is m'n zusje aan kanker overleden; ze heeft 3 kinderen. Mijn zwager had na 5 maanden een nieuwe vriendin; het contact met hen is aardig kapotgemaakt. Hoezo, een jaar rouwen is genoeg? Ik weet alleen dat het keihard is en dat de meeste mensen om mij heen er best mee begaan zijn, maar er over praten niet zo, want het leven gaat door, DAT WEET IK ZELF OOK WEL. Maar ik ben er wel achter gekomen dat, als je veel verliest in een korte tijd, er maar heel weinig mensen zijn die even spontaan langskomen of even een arm om je heen slaan, want ze zijn bang voor hoe ik nu weer reageer. Na het overlijden van mijn zusje heb ik "teveel verwacht", zegt men, waardoor je vriendschappen ook veranderen. Is dit nu echt zo?Verwacht je echt teveel van je vrienden als je zo in de put zit? Mensen beloven zoveel, maar in de praktijk komt er weinig van terecht. Is dat nou echt vriendschap? Tegenwoordig lijkt het wel of iedereen zich beschermt tegen de reactie van iemand die verdriet heeft. Het doet zo vaak pijn. Ik weet af en toe niet wat ik met m'n gevoel aan moet. Met m'n man kan ik er niet echt over praten. M'n kinderen (een woont op zichzelf en een van 20 jaar woont nog thuis) zijn druk met hun eigen leven bezig en dan moet je maar weer zo snel mogelijk gewoon doen, want er zijn wel ergere dingen. Wat dan???????????

Nee, voor rouwverwerking staat zeker geen jaar. Misschien voor de buitenwereld, omdat ze ervan uitgaan dat het nu maar eens over moet zijn. Elk individu heeft zijn eigen tijd nodig en het is geen wet van Meden en Perzen die zegt dat er een tijd voor staat. Er zijn mensen die na jaren pas werkelijk ontdekken wat er met hun gevoelens in het kader van de rouw gebeurd is, of mensen die er achter komen dat ze nooit werkelijk gerouwd hebben en de terugslag krijgen als eigenlijk iedereen vergeten is wat er aan de hand was.

Je hebt geen standaardtermijn voor rouwverwerking. 5 maanden geleden is ons eerste dochtertje doodgeboren. Heel veel mensen weten niet hoe ze moeten reageren. Ik adviseer mensen om gewoon af en toe eens te vragen: "Hoe gaat het met je?". En in ieder geval normaal doen!!! Nooit met een boogje om mensen heen lopen.

Toen ik 14 was, is mijn moeder overleden; dit is inmiddels alweer 17 jaar geleden. Je kunt geen standaard termijn noemen. Nog heb ik het hier vaak moeilijk mee.

Gelukkig heb ik die Hans niet als baas; wat een eikel zeg. Zeker nog nooit iets meegemaakt zelf!!

Mijn vader is in februari plots overleden. Hij zou een week later 47 zijn geworden. Dit is heel erg pijnlijk geweest voor mij, mede omdat ik hem al zeker 5 jaar niet had gezien. Mijn ouders zijn ongeveer 12 jaar geleden gescheiden. In het begin had ik nog wel contact met hem, maar door de jaren heen is het contact verwaterd. Ik zal dan ook nooit het moment vergeten dat mijn schoonzus mij opbelde en zei: 'ik heb slecht nieuws voor je, je vader is overleden'. Het was een complete schok voor mij, omdat ik hem nu na 5 jaar pas zou zien. Ik zag hem dan ook in het ziekenhuis, maar iemand levend zien is héél anders dan iemand dood te zien. Ik heb zoveel spijt en verdriet, dat ik niet weet hoe ik hiermee moet omgaan. Op mijn werk hebben ze in eerste instantie rekening gehouden hiermee, maar na drie maanden zat mijn baan op het spel. Ik moet nu tot januari mezelf bewijzen, anders ben ik mijn baantje kwijt. Hierbij komt ook nog, dat ik nog studeer en eigenlijk sinds februari niet meer heb gepresteerd. Nu ga ik mijn afstudeerjaar in en ik heb verschrikkelijke angst. Ik ben bang dat ik het nooit een plaats kan geven in mijn leven, omdat ik hem zó graag één keer zou willen zien en alles met hem wil uitpraten. Ik heb eigenlijk al heel lang geen 'echte' vader gehad en miste dat heel erg; nu kan deze leegte niet opgevuld worden, omdat ik nooit iemand anders als mijn vader zal zien. Een lange tijd heb ik de leegte willen opvullen met de liefde van mijn vriend, maar ik besef nu dat ik de liefde van mijn vader echt hard nodig had en het komt zo hard aan wanneer je bedenkt dat alle kansen zijn vervlogen. Mensen die dit niet kunnen begrijpen, omdat ze denken dat ik toch al heel lang geen contact met hem had, zijn ontwetende en zeer kille mensen! Voor alle mensen die nu nog de kans hebben om de contact met (een van) je ouders te verbeteren moeten nú hun kansen grijpen...

Ik vind het de grootst mogelijke onzin om te stellen hoe lang een rouwperiode mag duren. Hoeveel je om die persoon hebt gegeven, speelt de aller grootste rol daarin. Ik ken een vrouw die al na 7 maanden een nieuwe partner had. Ik ken ook vrouwen die nooit over het overlijden van hun man zullen kunnen komen en die nooit meer een andere man zouden willen. Het ligt voor iedereen anders. Ik ben zelf 68, dus ik weet echt wel waar ik het over heb. Zelf heb ik ook mijn vader en moeder verloren. Ik denk nog heel veel aan ze en ik mis ze ook nog, maar er echt overheen komen, daar geloof ik niet in. En je moet ieder in zijn waarde laten in het verwerken van z'n groot verlies; daar kan en mag een ander zich niet in mengen. Als je al wat doen wilt, LUISTER dan altijd en blijf luisteren.

Ik heb het laatste jaar 5 mensen verloren: 2 opa's, een oom, een bewoner (van mijn werk), en mijn neef van 25. Ik zit nog middenin de rouwverwerking en ik denk dat dit nog wel even zal duren. Mijn neef is ernstig ziek geweest en heeft ontzettend veel geleden en alleen dat al krijg ik niet uit mijn hoofd.Verder is dit nog maar 12 weken gelden geleden. Mijn opa's is makkelijker te accepteren al is dat ook ontzettend moeilijk. Mijn laatste opa is nog maar 4 weken gelden. Mijn oom is ook schrikken geweest want die is plotseling overleden. Tot slot de bewoner van mijn werk (verstandelijk gehandicaptenzorg), ja het is je werk maar het went echt nooit daar ben ik van overtuigd. Er wordt meteen gezegd dat je onprofessioneel bent als je een traantje laat maar ik vind dat absolute onzin. In de zorg voor mensen met een verstandelijke handicap bouw je een band op met de zorgvragers en het is en blijft dan moeilijk als er iemand komt te overlijden. Toen mijn eerste opa overleed kreeg ik een kaart van een vriendin en daar stond het volgende gedicht op want ik schitterend vond en wat ik erg goed onthouden heb:

Sterven doe je niet ineens,
maar af en toe een beetje
en alle beetjes die je sterft
het is vreemd, maar die vergeet je.
Het is je dikwijls zelf ontgaan
je zegt ik ben wat moe
en op een keer dan ben je aan
je laatste beetje toe

Ik zal nog een aantal maanden en misschien wel jaren bezig zijn met de rouwverwerking van mijn overleden dierbaren. Mijn omgeving houdt er eigenlijk maar weinig rekening mee, bij ons in het gezin kunnen we er wel goed over praten maar zo gauw iemand begraven is wordt er vaak al niet meer over gesproken terwijl dan de verwerking pas begint en je de mensen in je omgeving zo hard nodig hebt!

ik vindt het de grootste onzin dat voor een rouw piriode een jaar staat dat is voor iedereen verschillend ik ben op 29-09-1999 mijn moeder verloren en heb er nog steets enorme verdriet

reactie op Hans. Zoveel onwetendheid in een persoon, sommige mensen weten je steeds weer te verbazen. Ik condoleer je medewerkers met zo'n baas.

ik wou even reageren op I.(16), ik vind het knap dat je de stap hebt gezet om een mail te sturen. Ik heb zelf ook een aantal dierbaren verloren, ikzelf ben een jongen van 20. Ik heb niet precies uit je brief kunnen opmaken hoe plotseling het je allemaal is overkomen, maar de mensen in je omgeving die zeggen dat je je er over heen moet zetten, zullen zoiets niet meegemaakt hebben, of ze zijn geen mensen. Ik vind het echt erg dat ze zoiets zeggen, je kunt een dierbare gewoon niet vergeten, en in jouw geval zelfs 3, daar zal echt een hele lange tijd over heen gaan om ze een plaatsje te geven in je hart. Dat gebeurt niet in 1 jaar, daar gaat een lange tijd over heen. Je zult zoiets niet vergeten, het enige wat verandert is dat je in het begin alleen maar aan nare dingen denkt, en na verloop van tijd ga je toch denken aan de leuke tijden die je met die persoon hebt meegemaakt, tenminste zo ging het bij mij. Maar vergeten doe je nooit! Je zult denk ik moeten proberen om niet te de!
nken aan hoe en waarom ze weggegaan zijn, maar aan hoe ze waren toen ze er nog waren, je zei zelf dat je met hun kon praten, nou , probeer aan de mooie momenten te denken die je samen met hun hebt meegemaakt. Ik weet, dit is echt niet makkelijk, maar wat ik heb geleerd is dat je toch, ondanks alles, moet proberen positief te blijven. Geef ze een plaatsje, bijv. maak een boek met allerlei foto's en probeer er alleen maar leuke momenten in te zetten. Je bent toch constant met je gedachten bij hun, als je iets opschrijft over hun kan dat goed helpen bij het verwerken, geloof me. Als je iets dwars zit, schrijf het dan op en loop er niet mee rond. Misschien een stomme vraag, maar praat je met je ouders er wel eens over? Of op school met bijv. een maatschappelijk werker. Die mensen hebben het misschien niet zo dichtbij meegemaakt en aan een onbekende kun je soms

Hans
Heb jij ooit je vrouw of kind verloren .Er zijn mensen in onze samenleving die weinig tot geen begrip hebben .Ik ben blij dat er ook nog mensen bestaan die niet zo in elkaar zitten als jou dan zou het hier wel heel erg kil zijn .Voor rouw verwerking staat geen tijd ik denk dat het na een jaar pas begint.groetjes gerda

Ik vind dat een rouwproces je hele leven lang duurt. Ik ben nu 15 en anderhalf jaar ging in 2 maanden mijn tante(48)en mijn broer(19)dood. Mijn tante had een hartstilstand en mijn broer was verongelukt op zijn werk. De meeste mensen denken dat het naar een jaar al het verdriet bijna weg is terwijl het dan eigelijk moet beginnen. Ik begin mijn broer pas nu echt te missen en ik weet hoeveel hij voor mij betekend. Het rouwproces begint pas eigelijk naar een jaar. je begin de gene die overleden is nu echt te missen en je realiseerd je dat je die gene nooit meer terug ziet. en dan heb je je vrienden echt hard nodig. maar die zijn het meestal het gepraat over mijn broer een beetje zat behalve mijn echte vriendinnen

Ik ben het helemaal met Mary eens over Hans...
Volgens mij heb jij nog nooit iets soortgelijks meegemaakt of ben je een type die nooit zijn emoties toon en die als een dementor (zie Harry Potter van J.K.Rowling )door het leven gaat.

Eigenlijk ben je het niet waard, dat ik me zo druk maak over jouw uitspraak!

ONZIN!!!

rouwverwerking wat houd dat in????
ruim 4 jaar geleden overleed mijn geliefde man 48 jr. aan kanker. we hebben vanaf het moment dat we het wisten ,altijd over kunnen praten ook samen met onze 6 kinderen.het was een goede leerzame tijd. MAAR nu het NOOIT...
NOOIT meer . dat is heel hard . toen mijn man stierf is in mij de helft ook gestorven.ik heb al verschillende manieren bedacht om alles een plekje te geven... helaas ik denk niet dat ik er uit kom.het is een vaststaand feit.
ik denk dat ik dit verlies nooit meer kwijt raak, ook al heb ik nu weer een vriend.maar dat is heel anders en word nooit meer zoals het was. je hele wereld en dat van je kinderen staat helemaal op zn kop, ondanks dat we ons hebben kunnen voorbereiden

Hans, meen je dit nu of ben je echt zo on-
wetend? Ik hoop dat je in de toekomst an-
ders praat over dit onderwerp.
Of zit je de boel te stangen?
Marieke

Dat veel mensen zeggen dat het na een jaar(of korter) maar over moet zijn met het verdriet,is mij wel duidelijk.Ik verloort mijn man drie jaar geleden aan een hartstilstand.We(mijn twee kinderen en ik) waren er nioet bij.Het gebeurde volkomen onverwachts tijdens het sporten.Dan staat opeens de politie op je stoep met die vreselijke mededeling.
Natuurlijk pak je het leven wel weer op,en natuurlijk weet je na verloop van tijd dat het nog wel de moeite waard is om geleefd te worden,maar het is soms verdomde moeilijk.Zelfs nu,na drie jaar,val ik nog af en toe in een gat.Dan is het heel prettig om te ervaren dat er gelukkig mensen in je omgeving zijn die dat begrijpen en met je meevoelen.Ook op je werkplek.Want als je alleen bent(de kinderen zijn inmiddels volwassen)dan is dat je dagelijkse contact.Gelukkig heb ik zulke collega"s en Familie(ook schoonfamilie).

femmy schrijft dat zij stukjes in een kerkblad heeft geschreven naar aanleiding van de dood van haar man in juni 1999
zou het mogenlijk zijn in bezit te komen van deze stukjes,IK verloor mijn man in nov.1999 plotseling en heb nog steeds geen energie gevonden om m'n ok maar iets meer te doen dan nodig

In het afgelopen jaar is mijn vader na een ernstige en langdurige ziekte overleden. Dit jaar is tot op heden een hel want nu in januari 2001 is mijn moeder overleden. Je voelt je leeg en de mensen om je heen reageren heel anders op je. Ook zijn de vaste ontmoetingspunten en momenten volledig weggevaagd nee tot nog toe kan ik mij niet voorstellen dat dit na een jaar verleden tijd is.

Ik moet even reageren op het mailtje van Hans. Wat ben jij een ontzettende eikel zeg, hoe oud ben je eigenlijk? Ik ben het met je eens dat je zo snel mogelijk moet proberen je leven te hervatten, maar na een week niet meer zeuren!!!!! Zeker zelf nog nooit een opdonder gehad.

kijk 2 jaar geleden in juli 1999 heb ik me pleegvader gevonden in coma en heb nu dus nog steeds het niet kunnen verwerken dat hij helaas 4 dagen later is overleden en toen er opeens fam van OPA kwam opdagen heeft het niet makkelijker opgemaakt voor mij en mij kinderen opeens hadden wij niks meer in te brengen en wie wel niet waren.....ik het geluk gehad dat ik hem 12 jaar voor mezelf heb gehad en alles voor hem heb kunnen doen ..behalve de laatste reis heb ik hem niet kunnen begeleiden (ivm) die fam.....
En dus kan je nooit zeggen wanneer je eindelijk je rouwproses kan afsluiten want ik zit er dus nog iedere dag mee...en hoop in de toekomst het af te sluiten op MIJ manier alleen het is denk ik nog een lang proces.
DUS met andere woorden niks of niemand kan je zeggen het is nu alweer een jaar of langer geleden dat je dierbaren is overleden,,,,,voor iedereen is het echt anders na mij weten.

Rouwverwerking kun je lang last van hebben. Zelf heb ik het ervaren toen mijn moeder overleed. Ik had veel verdriet omdat ik mijn moeder moest afgeven,na een lange psychische strijd.En in de jeugdjaren van mij was mijn moeder vaak ziek en heeft mij niet kunnen opvoeden.Maar toen mijn moeder eenmaal dement begon te worden had ik mijn moeder voor mijzelf.Maar dat mocht niet lang duren.Die rouwverwerking was een zeer moeilijke tijd voor mij en heeft zeker 2 jaar geduurd en af en toe kan ik nog wat emotioneel worden.Zij was afhankelijk van mij en ik van haar.Ik had een zeer fijne band met haar maar het mocht niet lang duren.Dus een rouwverwerking heeft ook te maken hoe je emotionele band met iemand is.

Doodgaan hoort bij het leven. Natuurlijk ben je verdrietig als een dierbare overlijd, maar we moeten daar niet ons verdere leven door laten beinvloeden. Van mijn werknemers accepteer ik persoonlijk een rouwperiode van een week, maar daarna moeten ze niet meer zeuren en gewoon weer als vanouds aan het werk gaan.

Na een ziekte van krap 3 maanden is mijn vader in januari 99 overleden, hij was net vijftig geworden. De bedrijfsarts vond dat voor rouw 3 maanden stond. Toen raakte ik in verwachting, dus de rouw werd een beetje verdrongen. 1.5 jaar later overleed mijn lievelingstante, en 4 maanden later kreeg mijn moeder voor de 2e kanker. Ik krijg het steeds moeilijker, tijd om te rouwen is er bijna niet, iedere keer is er weer iets. Dus het ligt aan de situatie maar ook aan de tijd die je jezelf geeft.

Ik ben een meisje van bijna 17 en heb binnen één jaar en drie maanden drie goede vrienden van me verloren, 1 van 15 en 2 van 16. Ik had de één nog niet verwerkt, of de ander overleedt al. Dit is zo verschrikkelijk, zeker gezien de manier waarop ze allemaal stierven. En dat ene jaar van rouwverwerking, daar geloof ik niet in. Het is nu anderhalf jaar geleden dat 'de eerste' overleed, maar dit heb ik absoluut nog niet verwerkt. En de dood van de andere twee al helemaal nog niet. Het lijkt alsof het verdriet steeds erger wordt.
En dan de angst... De immens grote angst voor de dood die ik zelf heb gekregen... Deze angst vreet aan me en ik kan er niets tegen beginnen. De mensen in mijn omgeving vinden dat het tijd wordt om me over de dood van deze vrienden heen te zetten, 'want het is toch al drie maanden geleden'. Maar dat kán ik gewoon nog niet; ik heb pas net de klap echt gekregen, maar nu heb ik dus niemand meer met wie ik erover kan praten, want praten dat was wat ik deed met alle drie de mensen die overleden zijn...
En zeker omdat ik nog best wel jong ben, denk ik dat ik hier de rest van mijn leven mee bezig zal blijven en dit nóóit meer zal vergeten.
Ik ben benieuwd of ik dit echt binnen een jaar verwerkt heb; ik zelf denk van niet...
Ik hoop dat er iemand is die dit leest en denkt me te kunnen helpen, want in mijn eentje red ik dit niet...

Na het lezen van de reacties, kan ook ik zeggen dat voor rouwverwerking een jaar staat hele grote onzin is.Drie jaar geleden is mijn man plotseling overleden en noch steeds ben ik stukje bij beetje aan het terugkomen. De grond wordt onder je voeten weggevaagd. Het voelde als een explosie. Een inslag, BOEM,weg, uit, over. Ongeloof, woede, onmacht. Je bent helemaal kapot. Je kan nergens meer bij. Ups en downs beheersen je leven. Nu na drie jaar, en na een flinke dip heb ik ineens het gevoel dat ik groei en zeg tegen mezelf, vasthouden en doorgaan.

Ik, 21 jaar, had nog nooit over de dood en rouw nagedacht, ik liep het liefst met een boog om rouwende mensen heen.

Tot ik een jaar geleden zelf een dierbare verloor; mijn moeder, ze was nog maar 47 en overleed totaal onverwachts.

Ik mis haar iedere dag nog verschrikkelijk, het verhaal van Sandra klinkt mij daarom dan ook bekend in de oren.

Pas nu besef ik hoe moeilijk het is als je iemand, waarvan je houdt, verliest.
Meestal leeft je omgeving de eerste paar weken met je mee, maar daarna.......dan mag je het zelf uitzoeken. Daarom probeer ik het anders te doen dan de meeste mensen en er wel te zijn voor nabestaanden.

Ik snap wel dat mensen niet weten hoe ze moeten reageren, je weet tenslotte niet wat de rouwende meemaakt. Maar om nu de makkelijkste weg te kiezen en er helemaal niet over beginnen is wel heel laf!
Zelfs na een jaar of veel langer kan je vragen hoe het met de nabestaande gaat want het verdriet en gemis zal nooit helemaal verdwijnen.

Ik zou graag Sandra en alle andere mensen een hart onder de riem willen steken en zeggen: gun jezelf de tijd om een verlies te verwerken, ook al geeft de omgeving die tijd niet!

Ik ben Hélène, ik wordt 20 januari 35 jaar. Ik ben 27 november 2000 mijn vader verloren. Hij was al 4 jaar ziek en ik ben trots op hem hoe hij deze jaren nog mijn vader is geweest. Dit wilde ik graag melden, ik mis hem vreselijk! En kan niet echt met andere mensen over hem praten omdat deze mensen mijn vader niet gekend hebben. Pappa ik zou zo graag nog even met je willen praten.
Hélène.

Hallo, ik ben een vrouw van 39,
en heb van meerdere mensen afscheid moeten nemen dit afgelopen ROTjaar.
De allerliefste moeder voor mij van de wereld is in juni overleden,maar ik heb
niets met dat jaar, het lijkt zelfs alsof
als ik word overvallen door dat vreselijke gemis, het steeds meer pijn
doet. Maar erover praten doe ik niet veel ,mensen vervallen al gauw in cliches.
Ik trek me terug en laat het komen.
Het zal zo verschillen per persoon, mijn moeder was mijn alles, maar voor mijn man
was het ook net als z,n moeder.
Toch praat ik er niet vaak over.
Het zit in mijn hart en mijn hoofd, en probeer zo verder te gaan, en dat is al moeilijk genoeg.
Ik wens een ieder heel veel sterkte, helemaal nu in december 2000.

wie bepaald dat er voor rouwverwerking een jaar staat??in elk geval niet de "ervaringsdeskundigen""!mensen die dierbaren verloren hebben weten wel beter,en weten dat daar geen vast termijn voor staat.ieder verwerkt het op zijn manier,en op zijn tempo!helaas is het inderdaad wel zo dat het voor buitenstaanders wel na een jaar vaak over moet zijn,hoewel er natuurlijk ook nog wel genoeg begripvolle mensen zijn.alleen degene die in deze situatie zit bepaald wanneer het "over" moet zijn.

Het proces van rouwverwerking is n.m.m. net zo uniek als de personen en de relaties die het betreft, evenals het tijdstip en de wijze waarop men met verlies wordt geconfronteerd. Ik vind het dan ook van een beperkt inzicht getuigen dat voor rouwverwerking een jaar zou staan. Natuurlijk kan dat wel, maar dit kan natuurlijk nooit als 'normaal' gelden. Naar mijn ervaring bestaat er eigenlijk niet eens zoiets als rouwverwerking, maar wel het op eigen wijze leren omgaan met verlies. Immers iedereen verliest in zijn of haar leven meerdere personen, waarmee verschillende relaties worden onderhouden zodat in feite het leven tegelijkertijd nogal wat rouwverwerking impliceert. In feite denk ik dat verlies niet te verwerken is, omdat we met verlies geconfronteerd zullen blijven, maar door communicatie met elkaar wel kunnen leren elkaar tot steun en troost kunnen zijn op die momenten dat dit nodig is. Helaas heb ik op dit moment geen tijd hier verder en dieper op in te gaan, !
maar hoop wel dat er veel reacties komen op het opgemelde onderwerp, zodat andere lezers weten dat langere of kortdurende rouwverwerking net zo normaal is als rouwvwerking binnen een jaar.
Met vriendelijke groeten,

De stelling lijkt er een uit een enquete.
twee kinderen verloren:een doodgeboren,het andere op 11jarige leeftijd,gehandicapt,na een epilepsie-aanval:twee jaren om te verwerken.
In 1992 gescheiden,twee jaren om te verwerken,7(zeven)jaren om alle ellende te verwerken.
Elk verlies van je naaste is rouw;hoe meer met elkander verbonden geweest,hoe langer de rouw duurt.
Geen enkele therapie helpt,slechts geloof
in God,die werkelijk geneest.

Mijn buurvrouw heeft 4 jaren geleden haar enige zoon verloren bij de Herculesramp.Haar man heeft haar een jaar na het sterven verlaten want samen kwamen ze er niet aan uit.Ik wip met regelmaat even bij mijn buurvrouw binnen en ik ervaar dat rouwverwerking niet over is na EEN jaar. Wie verzint zoiets. Van alle mensen die ik ken die hun dierbare(n) zijn verloren hoor ik vaak zeggen dat het elk jaar zwaarder wordt. En niet alleen kerstmis of feestdagen zijn de moeilijke dagen, nee, wat ik zie zijn ook alle kleine dingen of opmerkingen die ervoor zorgen dat een nabestaande of rouwende het daar moeilijk mee kan hebben. Rouwen is houwen. Het kan slijten maar dat wil niet zeggen dat rouwen na een jaar voorbij moet zijn. Echt rouwen draag je je hele leven mee. Ieder mens is uniek dus om ieder mens mag gerouwd worden hoe lang het ook duurt. Wij rouwen op Goede Vrijdag toch ook om iets wat HEEL lang geleden is. En wat doen we met kerstmis? Iets vieren wat al ik weet niet hoelang geled!
en is. Dat mag allemaal wel.De mensen hebben het inderdaad te druk met zichzelf...maar laat ze van een rouwproces afblijven.

mijn Jongste dochter heeft nu bijna 2 jaar geleden haar leven stopgezet ze had borderline.Pas een half jaar geleden kon ik aan de rouwverwerking beginnen. op de crematie werdt er o.a. een toespraak gehouden door een hulpverleenster van het FIOM waar de honden geen brood van lusten! Dus dat was eerst knokken voor een rectificatie.Ze was op naam van een vriendin verzekerd,terwijl ze zelf de premie betaalde. Dus weer moeite moeten doen om de machteging over haar urn te krijgen. Daarna was er geen geld
om de urn te begraven,het geld dat daarvoor was bestemd,had die zogenaamde vriendin. Hier was niets aan te doen, om dat het op haar naam stond en niet op die van mijn dochter.Afgelopen october was het dan toch zo ver en hebben we haar urn begraven, alleen mijn andere dochter en mijn partner waren hier bij aanwezich. Nu pas kan ik haar verlies gaan verwerken. Heel veel mensen in je omgeving willen er niet over praten soms wordt er gereageerd van ze heeft het toch zelf gedaan,dat doet heel veel pijn.alleen wij mijn andere dochter en partner begrijpen het waarom. en gelukkig mijn twee beste vriendinnen, en haar echte vriendin. gelukkig heb ik veel kracht en steun van mijn dochter en mijn partner, en van uit de kerk van de Dominee,de kosteres en de maatschappelijkwerker waar ik eens in de 14 dagen naar toe ga (in het begin was dit 2x p.w.) Hij heeft mij ook geholpen met de machteging en het krijgen van de Financieén voor het begraven. Dus vind ik dat ieder geval opzich zel!
f staat en dat er geen tijds lemiet aan een rouwproces is
waarom ze het heeft gedaan

Ik ben een vrouw van 55 en heb geheel onverwacht mijn man verloren.Van mijn direkte omgeving,(familie,vrienden en buren) heb ik nu nog alle steun.Ik kan en wil daar ook niet over klagen.Veel erger vind ik het dat de familie van mijn man na de crematie helemaal niets meer heeft laten horen. het lijkt erop dat ik voor hen nu ook niet meer besta.
Ik ben gelukkig in het bezit van mijn eigen familie en onze vrienden.Daarvan heb ik veel liefde en warmte ontvangen en nog steeds

Gaarne zou ik hier op willen reageren.
Ik heb op 25.10.1999 mijn vader plotseling verloren op 50 jarige leeftijd.
Ik ben zelf 29 jaar en heb een dochter van 6. Ik kan ondanks dat het meer dan 1 jaar gelden is er nog altijd niet mee omgaan er gaat bijna geen dag voorbij of ik laat wel even een traan. Ik had een zeer goede band met mijn vader. Mijn ouders waren 3 jaar voorheen gescheiden.
Ik heb nog altijd het gevoel dat ik er nog niet mee om kan gaan.
Zijn er mensen die dit herkennen.

15 jaar terug verongelukte mijn man en bleef ik achter met een tweeling van 17 maand. Van het daarop volgende jaar weet ik niet veel meer. Je bent heel veel bezig met jezelf en je verdriet. (Nee ik slikte niks en dronk ook niet, daar ligt het niet aan). Kwam nog eens bij dat een week na het ongeluk mijn ene zoon de diagnose spastisch kreeg, zodat ik eigenlijk een dubbel rouwproces doormaakte. Veel mensen laten het afweten omdat ze bang zijn voor je verdriet. Maar een paar, waaronder mensen van wie ik het helemaal niet verwachtte waren wel in staat me te steunen. Wat ik nodig had is veel praten over mijn man en met hen kon ik dat gelukkig. Gezamelijk herinneringen ophalen helpt.
Zo'n eerste jaar is erg moeilijk, vooral omdat er steeds dagen zijn waarop het extra pijn doet, zoals Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw, de verjaardagen, je trouwdag.
Maar mensen moeten ook niet vergeten dat je naast een luisterend oor ook gewoon afleiding nodig hebt en je best eens kunt lachen ondanks je verdriet.
Zo'n verlies blijft , zeker als je kinderen hebt, toch altijd zoiets als een oude wond. Bij tijd en wijle schrijnt het weer, zelfs na jaren. Bij elke belangrijke stap in de ontwikkeling van je minderen bijvoorbeeld.

Ik ben een gehuwde vrouw van 43 jaar. Vanaf 1989 heb ik zo ,ongeveer, om de twee jaar een familielid verloren. Mijn eigen familie is door al deze sterfgevallen gehalveerd.Mijn man en ik krijgen nauwelijks tijd om iets te verwerken. We merken wel dat de omgeving ons een beetje links laat liggen.Zelfs mensen van wie wij dachten dat het echte vrienden waren,komen niet graag meer bij ons.We merken dat 7 sterfgevallen in 11 jaar te veel voor iedereen is.
Dat voor rouwverwerking een jaar staat zou best kunnen,maar dan zul je daarna wel de tijd moeten hebben om wat te rust te vinden. Wij hebben deze rust"nog"niet gehad. Hopelijk in het nieuwe jaar!

Wat te doen als iemand een dierbare verliest? Probeer eens om te beginnen met te vragen hoe het (echt) gaat. In plaats van te doen of je neus bloedt.
Zelf ben ik 18 en heb onlangs meegemaakt dat omdat het zo moeilijk is iemand die door een rouwproces heengaat te helpen, sommigen het liever opgeven. En soms wordt het dan heel moeilijk. Om naast het feit dat je verdrietig bent omdat je die ene persoon verloren hebt, ook nog eens te maken krijgt met een ander verdriet. Maar gelukkig zijn er ook nog anderen. En daar ben ik ontzettend blij mee.
Een jaar voor rouwverwerking? Absoluut niet. Voor rouwverwerking staat zo lang als iemand zelf nodig heeft. Of dat nu 2 maanden is of 5 jaar.

Ik ben een vrouw van 39 jaar en heb in 8 maanden tijd mijn ouders verloren in 1996, vader gestorven aan kanker, en moeder aan acute hartstilstand, dus eigenlijk maak je verschillende facetten mee, het aan zien komen en het plotselinge sterven.
Dit heeft een enorme impact gehad op mijn "kijk op het leven"
Sterven van een geliefde, doet pijn, maakt je boos, je word onzeker, hulpeloos, je staat machteloos, en waarom omdat NIEMAND kan vertellen wat er ná de dood gebeurt met de overledenen, gaat hij/zij naar de hemel ? is er een wedergeboorte ?
Ik heb door er veel over te praten ( en nog steeds) en er open over te zijn geleerd om mijn ouders een voor mij acceptabel plaatsje in mijn leven te geven zodat het overlijden van hun door mij nu niet als negatief maar als positief ervaren word, ik heb ervan geleerd om te relativeren en gevoelsmatig de juiste stappen te kunnen ondernemen naar andere mensen die kampen met verdriet, ik probeer hen te helpen door een positieve uitstraling, want sterven kan ook "mooi" zijn, en het is één van de lessen van het leven.
Als iedereen gewoon zichzelf blijft en open staat met een gesprek van mens tot mens dan putten mensen met verdriet daar kracht uit om door te kunnen gaan, óók na lange tijd, maak van je hart geen moordkuil, is mijn advies.

De duur van de rouwverwerking hangt af van wie en op welke leeftijd.
We hebben drie gezonde kinderen, maar ...
Je blijft in zo'n geval je hele verdere leven ( samen ) bezig met de verwerking van het verlies. Ieder op zijn eigen manier.

Belachelijk, die termijn van een jaar. Ik was 28 toen mijn man overleed, nu elf jaar geleden. Ik vond dat het na een jaar pas echt begon, dan realiseer je je pas goed wat "nooit meer" inhoudt! Voor mijn kinderen, toen 2 en 5 jaar begon het verdriet pas veel later en gaat het in fasen. Bij mijn oudste is het nu in de puberteit in alle heftigheid naar boven gekomen. mijn ervaring is dat je wel verdriet moet hebben maar dat de meeste mensen daar geen last van willen hebben. Het is heel belangrijk om zelf op mensen af te stappen maar dat valt niet altijd mee.
echte rouwverwerking duurt jaren!!!!

Ik Johan sinds een week wees heb momenteel een gevoel van wat je in deze tijd noemt "welbehagen" Ik heb goed voor mijn moeder gezorgd en zij voor mij in haar laatste week heeft ze dat ook goed naar mij verwoordt. Ik denk dat als je de kans krijg afscheid te nemen je een sterkere nieuwe start maakt.

In hoeverre een verlies van een dierbare te verwerken is en in hoeverre niet is sterk afhankelijk van allerlei verschillende factoren. Het karakter/ karakteristieke aanleg van de persoon, en WAT precies hun band en relatie was; hoe hecht, WIE er stierf, en bijv. hoe de persoon overleed en wanneer, bla bla bla. Je kunt dus onmogelijk aan de persoon die achterblijft een verwachting geven over OF en in hoeverre hij/zij het zal kunnen of moeten verwerken. En hoe lang daar voor staat, want dat verschilt per persoon. Daarmee zou je de persoon niet helpen, maar hij/zij zou zich onbegrepen voelen.

Een overlijden van een erg diepe liefde verwerk je niet wezenlijk. Al wat voor mooie plaatjes de mensen je ook voorhouden om je te troosten. Bij de een wordt de pijn wel draaglijker dan bij de ander. Ipv verwerken kun je dus beter spreken over het een plaats geven van de blijvende wond en pijn..

In 94 is mijn man (41jaar) plotseling overleden aan een hartstilstand. Mijn kinderen waren toen 12 en 14. Alles staat dan stil. Niets is meer hetzelfde.Het is niet te bevatten dat de wereld buiten gewoon doordraait. Woede, onmacht, onbegrip. Ik was radeloos, hopeloos en reddeloos. Vol met heel veel vragen. Geen afscheid hebben kunnen nemen maakte me in het begin helemaal kapot. Toch heb ik vrij snel geprobeerd het leven weer op te pakken, omdat ik vond dat ik er voor mijn kinderen moest zijn, dit is mijn grootste drijfveer geweest .Zelf heb ik heel veel steun gehad, fijne mensen waar ik altijd bij terecht kon en nog steeds kan en een paar gespreksgroepen met lotgenoten. Hier vond ik de erkenning en herkenning van heel veel zaken waar ik tegen aan liep. Hierdoor ben ik sterker geworden . Maar
dat verdriet pijn doet ervaar ik nog steeds. Voor rouwverwerking staat een jaar is voor mij een loze kreet. Rouw is niet in een vakje te stoppen. Wie bepaald of je de dood van je geliefde hebt verwerkt. Dat bepaal jezelf, niet de buitenwereld. Niemand mag zeggen dat het na een jaar over moet zijn, degene die dit vinden hebben zelf waarschijnlijk nog nooit iets meegemaakt.Mijn leven heeft een andere wending gekregen. Ik vind zelf dat het goed met me gaat, dat bijna alles een plaats heeft gekregen. Moeilijke momenten zullen er echter altijd blijven,daar ben ik me goed van bewust.

Verdriet kun je verwerken, door erover te praten. Honderd keer. Tweehonderd keer. Als er iemand luistert.....

sinds juni 1999 ben ik weduwe, 52 jaar. mijn man is omgekomen bij een verkeersongeval. wat heet verdriet. immers de omgeveing vindt dat het maar over moet zijn! hoe kan dat nu vraag ik mij af? je mist een arm en een maatje en alles. je staat overal alleen voor.
ik heb stukjes geschreven voor het kerkblad tot de dood ons scheidt.
als er mensen zijn die dit willen hebben kunnen zij reageren. misschien komen er leuke en zinvolle contacten uit zodat we samen verder kunnen vechten tegen het onbegrip dat er heerst als je iemand verliest.

Helaas is het nog steeds waar dat mensen in je omgeving denken dat het na een jaar toch wel over moet zijn. Jammer genoeg is mijn ervaring dat de verwerking pas na een jaar begint. Ik ben 4 jaar geleden mijn broertje verloren aan kanker, hij was 17 jaar oud. Sommige mensen begrijpen gelukkig heel goed dat het gemis nooit overgaat. Daar concentreer ik me op. Mensen die denken dat het nu wel weer over is probeer ik het niet meer uit te leggen. Ik wordt te boos over zoveel domheid. Soms ben ik wel blij voor degene die dat niet begrijpt, dat betekent dat er ook mensen zijn die nog nooit zoiets vreselijks hebben meegemaakt. Er zijn wel bepaalde fases waar je doorheen moet, zoals boosheid, acceptatie enz, maar het verschilt per persoon hoe lang deze fases duren. Gun iedereen de tijd en probeer dit te respecteren. Vraag af en toe nog eens hoe het gaat, dat doet zoveel goed zelfs na 4 jaar...

Ik ben een vrouw van 42 jaar.In 1999 hebben wij 4 sterfgevallen in 7 mnd te verwerken gehad.Ik kan u vertellen dat dit niet bij te houden is. Degene die bij ons weg zijn gegaan waren mijn zwager (41 jaar),mijn schoonmoeder en schoonvader en een buurvrouw van 38 jaar.
In ons gezin wat bestaat uit 2jongens van 17 en 18 jaar heeft dat veel verdriet te weeg gebracht.
Ook zo dat de jongste zich voor ons afsloot onder het mom van jullie hebben al verdriet genoeg,dat van mij hoeven jullie niet erbij te hebben.
Nu we ondertussen een jaar verder zijn wordt het weer wat rustiger in huis ,de personen zijn en blijven gelukkig bespreekbaar,zo hoor je dan ook dat zowel mijn, man als de kinderen als ook ik er op onze eigen manier mee omgaan. Met respect voor ieder van ons.
Maar er blijven nog steeds momenten waarop het verdriet weer even de bovenhand krijgt,meestal met bijzondere gebeurtenissen of voorvalletjes.
Die je zowel in je prive als werk-situatie mee maakt.
Ook in je omgeveing begin je nu te voelen van niet zeuren het is toch al weer een jaar geleden. Net alsof het verdriet bij een jaar ophoudt!!!????
Meestal krijg je zo'n reactie wel van mensen die zelf nog geen dierbare hebben verloren.
Ik wil maar zeggen dat het verwerken van verdriet geen tijd kent.
Dat probeer ik ook aan andere die een dierbare verliest duidelijk te maken ,dat je moet blijven praten.
Want een luisterend oor en serieus genomen worden is heel belangrijk!!!!!
Dit was mijn mening in het "kort" ik zou nog wel een heel ervaring op willen schrijven over hoe ik het overlijden van mijn ouders heb ervaren, want dat was weer heel anders.
Hopelijk kunnen jullie toch wat met het bovenstaande.?

Een reactie

Ik ben een weduwe van 34 jaar. En weet hoe de reacties van mensen zijn. In het begin hebben mensen nog begrip maar naarmate zij ook weer verder leven staat jouw wereld nog stil en heb je veel verdriet.

Je durft dan bijna er niet meer over te praten bang dat mensen je in de steek laten.

En dat gebeurd! Als je je partner verliest verlies je ook helaas vrienden en kenissen.

Bij je verlies en vedriet van je partner heb je juist steun nodig en wil je veel erover praten.

Veel mensen zeggen ook dat ze het heel druk hebben, en leven in hun eigen gezinnetje wat jij niet meer hebt.

Verder begrijpen ze de eenzaamheid niet, en als je er van de buitenkant goed uitziet zal je er van de binnenkant ook zo uit zien.

En zo kan ik wel verder gaan!