Gezondheidsplein.nl

Ik lees zoveel ikke ikke ikke...... wat nou carriere?, brood op de plank is nodig maar moet dat ten koste van je toekomstige kids???? En wat als je kind een defect blijkt te hebben na de geboorte...?? Daar ga je dan, met je bachelor en enorme baan....tja dan ben je toch ook gewoon een ouder die heel graag bij zijn hulpbehoevende koter wil zijn, maar ja geld moet binnenstromen want die vakanties en extra auto zijn zoooooooo enorm bepalend voor je levensgeluk. Succes toegewenst met alle luxe levensstijl, geweldige functies; beter één vogel in de hand dan een carriere in de lucht?!

Ik ben zelf 21 jaar, ik heb 5 jaar een goede relatie en we willen zowieso trouwen. Zelf ben ik bijna klaar met mijn HBO studie. Mijn enige \'must\' is ons eigen plekje, trouwen en daarna zijn kinderen welkom. Ik wil zeker voor mijn 30e kinderen, zo rond mijn 26 kinderen. Stel dat ik zwanger wordt voor we getrouwd zijn, houden we het kindje en zullen we er zeker erg blij me zijn! :D Mijn vriend en ik zijn echt dol op kinderen. Maar ik begrijp zeker de vrouwen die liever willen wachten.

Het hangt van je situatie af natuurlijk. De meeste mensen willen eerst een eigen huis, vaste baan, reizen, enz. Ikzelf wil het liefst rond m\'n 22e proberen een kindje te krijgen. Heb inmiddels 4 jaar een stabiele relatie, eigen huis, afgerond HBO, beginnende baan... Hoe lang moet je dan wachten?

Ik vele reacties van jullie gelezen. Op dit moment ben ik zelf 26 jaar, net (ongepland) zwanger geworden en bezig met het afronden van mijn hbo bachelor. Dit komt zo onverwachts dat het al mijn toekomst plannen in de war gooit. Net als velen vind ik geld niet het belangrijkste in het leven, maar om een goede toekomst op te bouwen vind ik het volgen van een master en de eesrte stappen van een carriere toch belangrijk. Daarnaast ben ik een wereld reiziger en was altijd van plan om te emigreren en meer wereldreizen te maken. Nu ben ik zwanger en ik weet dat veel mensen veel moeten doorstaan om een kindje te krijgen, dus zou ik erg dankbaar moeten zijn. Helaas voelt het niet zo en ben ik erg bang voor wat er komen gaat en hoe mijn leven en dat van anderen op zijn kop gaat staan. Ik zit erg in tweestrijd, laten komen en zorgen voor mijn kindje of voor mijn eigen toekomst kiezen? Eerlijk gezegd voor mij een erg moelijke keuze.

Hallo, ook ik dacht eerst carriere en kinderen...nou ik was niet enthousiast. Ineens sloeg dit om, totaal onverwacht en ik weet nu uit ervaring als je het wilt dan is al het andere ondergeschikt, heel raar, dacht ook nooit dat ik zelf er zo op zou reageren. Maar afijn, 36, stoppen met de pil en dan dus meer dan een half jaar wachten op je eerste periode...wist ik ook niet. Toen we er voor gingen was ik wel snel zwanger maar het ging ook weer mis. Afijn nu 3 jaar bezig, 4e zwangerschap en 3 miskramen loop ik nu tegen de 40. Alles is verder goedn (?!) dus het is dè leeftijd...volgens de wijze doktoren. Dus meiden, wacht niet te lang als je nu al wilt...want ik heb voor veel vrienden de ogen geopend dat het toch niet zo makkelijk verloopt als je van te voren denkt en de klok tikt verder.... Succes met je beslissing.

Ik ben 21 jaar en heb al bijna 6 jaar een relatie met mijn vriend. we hebben besloten in juni eerst lekker op vakantie te gaan en dan proberen een kindje te maken. ik heb altijd al jong moeder willen worden. en omdat ik al parttime werk is dit dalijk ook heel goed te combineren.

Over dit onderwerp heb mijn vriend en ik ook vaak gediscusseerd. Wij hebben sinds 2 maanden een apartement gekocht met 1 inkomen en het apartement is groot genoeg voor 2 personen en geen 3,toch wil ik dolgraag een baby en hij ook. Maar ieder keer kwamen we tot conclusie dat we sowieso de komende 5 jaar geen kinderen kunnen maken,we moeten dan een andere woning zoeken, en je raakt je huis tegenwoordig niet zo snel meer kwijt als voorheen. Ik ben 26 en ik zie veel vriendinnen in mijn omgeving die of zwanger zijn of ze hebben al kinderen. Hebben jullie adviezen voor mij?

Ik ben 28, heb een goede baan (bij een zeer carrieregericht bedrijf) en een kinderwens. Dit betekent echter niet dat dit ook zal lukken. Vrienden die de hele medische mallemolen hebben moeten doorlopen (met een prachtige dochter als resultaat) hebben mijn ogen daar wel voor geopend. Ik ben van mening dat je niet eerder moet beginnen met proberen zwanger te worden dan wanneer beide partners daaraan toe zijn, maar verbaas mij wel als ik naar collega\'s kijk. Ik werk in een team van zo'n 30 man/vrouw, waarvan de helft bestaat uit meiden van eind twinting tot medio dertig. Allen met vaste relatie. En niemand heeft een kind, is zwanger of spreekt een kinderwens uit. De meeste verkondigen zelfs luid en duidelijk dat ze zeker de komende jaren nog niet willen beginnen, er niet aan toe zijn, leventje niet willen opgeven, et cetera. Maar volgens mij beseffen zij geen van allen dat het straks voor hen moeilijker wordt om zwanger te worden. Ondanks dat mijn vriendim problemen had met zwanger worden, heb ik altijd in de veronderstelling geleefd dat het bij mij vast zo raak zou zijn. Totdat vorig jaar opeens mijn menstruatie lang wegbleefop het moment dat wij net wilden proberen om zwanger te gaan worden. Ik bleek geen eisprong te hebben. Controleonderzoek bij mijn man leidde ertoe dat het beeld nog pessimistischer werd: zijn zaadkwaliteit is onder de maat. Gelukkig is mijn eisprong ondertussen teruggekomen. Nu staan we voor de keuze: het toch een aantal maal nog zelf blijven proberen of toch de medische molen in. We zijn er nog niet uit. Het liefste zou ik mijn collega's waarschuwen niet te lang te wachten, anderzijds is het hun eigen keuze te gaan voor hun carriere en een eventueel kind uit te stellen.

Ik word 30 in maart en verander in februari van baan. Een pittige op carriere gerichte functie. Ondanks mijn half jaar contract gaan mijn vriend en ik toch proberen vanaf maart een kindje te maken. Ik wil al zolang een kindje en mijn werk is daarmee even ondergeschikt. Hopelijk mag ik na dat half jaar blijven en anders is het jammer...banen genoeg!

Mijn leeftijd is 29. Ik ben gelukkig getrouwd en heb een leuke baan. Na lang niet te hebben geweten wat ik wilde op werkgebied, heb ik 5 jaar geleden gekozen voor een HBO studie. Ik heb nu een ontzettend leuke baan, waarin ik mij verder wil ontwikkelen. Ik heb veel reacties gelezen waarin mensen vinden dat een carriere maken gelijk staat tot materiele zaken (geld verdienen en een mooie auto). Ik vind dat niet belangrijk. Wat ik belangrijk vind is dat ik mezelf kan ontwikkelen en dat ik me gelukkig voel in mijn werk (en gelukkig ben met mijn persoon). Mijn man en ik willen heel graag kinderen, maar voor mij is de tijd nog niet rijp. Ik denk namelijk dat het heel lastig is om mijn carriere voort te zetten wanneer ik drie dagen per week zou werken. Voor mij is dat het dillema. Uiteraard zal mijn man ook deel uitmaken van de opvoeding en mogelijk minder gaan werken. Hoe je het ook wend of keert, een kindje krijgen betekent een grote verandering in je leven. Je zult je levenswijze daarop aan moeten passen. Ik weet nog niet of ik daar nu wel aan toe ben.

Ik ben eenman van 50 en wil nog steeds graag een familie. Ik denk niet dat ik daar bij geholpen zal worden

Ik Ben een vrouw van 39. Wat mijn werk betreft is het me altijd voor de wind gegaan. Kansen en uitdagingen kwamen als vanzelf op mijn pad, zonder dat ik ook maar bezig was met iets van een carriereplanning. Ik Wist echter een ding zeker: ik wilde moeder worden. Nu is mijn priveleven minder voorspoedig verlopen dan zaken op mijn werk: na een lange relatie met een man die wel, geen, wel en uiteindelijk toch geen kinderen wilde, ben ik inmiddels vier jaar vrijgezel. En met het uitblijven van het vinden een partner met wie ik 100 wil worden, moet ik zo langzamerhand echt aan het idee wennen dat die lang gekoesterde wens van een gezin er deze ronde niet in zit voor mij. Bitter, maar wel de werkelijkheid. Maar wat zou ik mijn onbedoelde carriere graag inruilen voor een man die net als ik een kinderwens heeft en er samen met mij voor wil gaan. En dan nog realiseer ik mij, heb je niet de garantie dat het wonder van een kind je gegeven is. Sommigen dingen heb je simpelweg niet voor het kiezen en die moet je accepteren zoals ze zijn...

Hoi allemaal, ik ben 34 jaar en momenteel ruim 37 weken zwanger! Ik heb altijd gezegd dat het een mooie leeftijd zou vinden om tussen de 28 en 30 jaar moeder te worden. Nu heb ik de pech gehad, dat ik 1 van de weinige in Nl ben, die op zeer jonge leeftijd (28) eierstokkanker heb gehad. Je hebt het leven niet altijd in de hand en je kunt het niet plannen. Ik ben er gelukkig na twee besparende operaties goed van af gekomen. Na mijn herstel heb ik mij helemaal gericht op een carriere en dat is ook goed gelukt als Director of sales & marketing bij een groot vooraanstaand bedrijf. Momenteel zit ik in een fase, dat ik als aanstaande moeder word gediscrimineerd door mijn nieuwe leidinggevende. Heel vervelend allemaal, maar als goed opgeleide vrouw in deze functie en met mijn operatieve achtergrond pik ik het niet. Ik wil jullie nu alleen maar meegeven, dat ookal kies je eerst voor een carriere, je weet nooit hoe alles gaat verlopen, zowel bij de werkgever als in je gezondheid! Zo zie je maar weer, hoe een grote droom eerst helemaal verstoort kan raken.

Hoi allemaal, Ik zit hier de laatste tijd ook steeds meer over na te denken. Ik ben bijna klaar met mijn opleiding Ontwikkelingspsychologie, en hoop daarna wel te gaan werken. Nou hebben we onlangs slecht nieuws gekregen over mijn moeder, zij heeft uitzaaiingen van een eerdere borstkanker en het toekomstperspectief is nu wat onzeker. Ik heb altijd al van kinderen gehouden en wil al een paar jaar kinderen. Ik heb nu vier jaar een relatie met mijn vriend en wonen sinds januari samen.. We willen heel graag dat mijn moeder onze kleine ook nog mee maakt..en ikzelf vind het wel prettig omdat je moeder als geen ander weet hoe het voelt om zwanger te zijn.. Wat vinden jullie er van? Het is niet zo dat we alleen maar voor mijn moeder een kind nemen hoor.. Maar het lijkt me een voordeel om wat vroeger een kind te hebben zodat je daarna kan gaan werken, en niet midden in je carriere moet minderen met werken omdat je hormonen je gek maken? Financieel zou het wel moeten lukken, het zal geen vetpot worden..maar liefde is er genoeg!!

Ik ben nu 21 en ik ben momenteel bezig mijn bachelor te halen van mijn studie psychologie. Ik heb nu iets meer een dan een jaar een relatie en het is niet zo dat we al over kinderen denken. Ik en mijn vriend zouden wel graag na mijn studie aan kinderen beginnen rond mijn 23ste dus. Jong kinderen krijgen brengt ook heel wat minder (gezondheids) risico's met zich mee en ik vind dat carriere en kinderen prima te combineren zijn. Mijn moeder kreeg mij op haar 22ste en heeft daarnaast zeker carriere gemaakt. Zij is mijn grote voorbeeld. Daarnaast is het zo dat de meeste vrouwen pas rond hun dertigste zo niet later echt carriere maken! Een voordeel is dan dat de kids al wat ouder zijn en je niet nog midden in de poepluiers zit. Daarnaast kan ik uit eigen ervaring spreken dat een jonge moeder heel erg leuk is!

Op mijn 18de leeftijd kreeg ik mijn eerste kind, 3 jaar later mijn 2de kind, nog 3 jaar later mijn 3de kind,1.5 jaar later mijn 4de kind en 3 jaar later mijn 5de kind,en daarmee hoop ik dat mijn gezinnetje compleet is. Ik ben nu 30 jaar oud en ben erg trots dat ik me echt goed voel in mijn job als moeder. Mijn man is degene die een hogere opleiding heeft genoten en een goed salaris krijgt om z'n kroost ermee te onderhouden. Ik ben wel een beetje trots dat ik een jong moedertje ben, want het leven raast voorbij, voor je het weet liggen we in ons graf.

Ik ben 31. Ik wilde sinds mijn 25e een kind. Ik heb nooit een echte relatie gehad, daardoor heb ik ook geen kinderen. Een carriere is er ook niet van gekomen. Soms wil je kinderen en het lukt helemaal niet omdat je geen partner hebt.

Ik ben nu 23 en in verwachting van mijn eerste kindje. Als alles goed gaat wordt ons kindje rond 1 mei 2008 geboren. Ik heb een leuke baan en voldoende doorgroei mogelijkheden: maar carriere maken kan altijd nog! Kinderen krijgen is niet iets vanzelfsprekends. Ik heb altijd al jong moeder willen worden. Ik wil niet eerst carriere jagen om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik niet meer vruchtbaar ben. Die carriere kansen zijn er over een paar jaar ook nog wel.

Ik lees de reacties van alle mensen en ik voelde me verbonden met de reactie van Wendy. Toevallig zit ik ook op de opleiding voor het lesgeven en moet ik nog 2 jaar. Ik ben 22 jaar en mijn vriend is 24 en we hebben ongeveer 8 jaar een relatie. Ik wilde graag kinderen vanaf mijn 16e! Maar omdat mijn ouders graag zagen dat ik eerst zou studeren deed ik dat dus. Eerst mijn MBO en nu doe ik HBO. Mijn vader heeft het helemaal in zijn hoofd hoe ik mijn leven moet leiden. Eerst mijn diploma, een tijd werken en geld verdienen. Maar ik wil hier niet aan voldoen. Ik wil heel graag kinderen maar mijn opleiding houd mij tegen en om eerlijk te zijn alle negatieve reacties die ik zeker zou krijgen van klasgenoten. Af en toe denk ik wat moet ik nu? Nog 2 jaar met dit rottige gevoel lopen of moet ik er gewoon voor gaan want wie zegt dat het in 1 keer lukt? Ik heb een goede relatie ik woon in een koophuis met mijn vriend (al drie jaar) dus wat houd mij tegen? Ja mijn opleiding en wat zullen al die mensen zeggen? Wat is nou twee jaar op je leven. Nou, als je er voor staat is dat heel lang!

Wat denken jullie, tegenwoordig als je een huis koopt is het de eerste jaren al niet mogelijk om een kind te krijgen. Er gaan een aantal jaren overheen voordat je weer wat met je salaris hoger zit dat je ook een kind kan geven wat hij/zij nodig heeft. Daarbij als je een eigen huis hebt dan is het vaak ook niet mogelijk dat 1 van de 2 thuis blijft om voor het kind te zorgen! Denk maar eens hoe duur de huizen nu zijn. Mocht een van ons 2 al zijn baan kwijt raken dan kunnen wij het al niet meer redden.omdat je beiden lonen nodig hebt om alles te kunnen betalen! En het is echt niet zo dat we een te hoge hypotheek hebben ofzo want we zijn naar de bank geweest en we hebben zelfs minder gepakt als dat we aan konden. woon in een doodnormaal rijtjeshuis. Maar ik heb dan momenteel ook geen kinderwens mijn vriend ook niet. ik denk maar zo ik ben net 23 dus heb nog 10 jaar de tijd misschien komen er wel nooit kinderen we zullen het nu nog niet weten. Maar als ik dan andere mensen in de straat zie.... man alleen wekren vrouw thuis voor 2 jonge kids.... nou dat is elke cent omdraaien... en manlief maar werken werken werken werken werken. Nee zo'n leven is niks voor ons. Wij blijven lekker nog alle 2 werken!groetjes

Ik ben zelf 32 jaar en voor het eerst zelf bewust bezig met mijn kinderwens. Hiervoor zat ik in een slecht huwelijk en was een baby uitgesloten! Nu heb ik een hele lieve vriend en begint het gruwelijk te kriebelen. Ook doordat in mijn omgeving iedereen al moeder is of zwanger is. Ik wil dat ook en kan echt vreselijk jaloers zijn op mensen in mijn omgeving. En ik kan je vertellen, dat is niet zo'n prettige emotie! Ik schaam me er ook ontzettend voor want zo ben ik in het dagelijks leven helemaal niet. Maar ik kan het gewoon niet onderdrukken, ik kan, tegen mijn wil in, nu pas aan kinderen beginnen. Ik ben al 32 maar geen carrière vrouw. Het kan af en toe in het leven heel raar lopen. Dus oudere kinderloze vrouwen zijn niet per definitie carrière vrouwen.

Ik ben 24 jaar en ik heb er bewust voor gekozen om jong kinderen te krijgen. Ik heb nu 2 zoontjes van 3 jaar en van 6 maanden, als het aan mij lag had ik een aantal jaren eerder al kinderen. Ik heb een eenmanszaakje en ik werk wanneer het mij uitkomt. Voor mij is dit goed te combineren. Ik ben van mening dat als je na je 30ste bewust voor het moederschap kiest dat je dan niet meemaakt dat je oma wordt. In mijn familie heeft iedereeen ook jong kinderen gekregen (sommige echt te jong) dus ik vind ook met een jonge leeftijd is het mogelijk een carierre en moederschap te combineren. Ik volg daarnaast ook nog een curcus via een bedrijf die cucussen verzorgt. Zo heb ik tijd genoeg om te genieten van de opvoeding van mijn kinderen, te werken en te leren. Ik vind het jammer voor de mensen die graag zwanger willen worden. Toen ik 16 was ben ik gestopt met anti-conceptie en ik weet niet of t helpt maar ga rond de tijd van de ovulatie een verfen in huis (misschien toeval maar ik ben daardoor 2x zwanger geworden). Hopelijk helpt het bij jullie ook

Ik ben 25 en heb een dochter van anderhalf. En ik ben niet laag opgeleid! Integendeel. Maar ik heb ervoor gekozen om op tijd kinderen te krijgen, uit een soort plichtsgevoel tegenover mijn kind misschien, ook omdat ik altijd al graag kinderen wilde. Dus waarom wachten? Carriere maken kan altijd nog... Enne... waar word je nou gelukkiger van?? In mijn geval is dat NIET die carriere! Ellen

Ik was 26 toen ik mijn eerste zoon kreeg en 28 toen ik mijn tweede kreeg. Heb altijd gezegd dat ik voor mijn 30 te kinderen wilde. Waarom??? Tussen mij en mijn broertje zit 7 jaar leeftijdsverschil, omdat het gewoon niet lukte om zwanger te worden. Dat heb ik altijd in gedachte gehouden. Mocht het niet spontaan lukken, heb je toch nog genoeg tijd om de medische molen door te gaan.....en de kans op risico's te verkleinen. Maar al met al blijft het een persoonlijke keuze, mijn keuze was om niet met 50 jaar nog een kind van bv 10 jaar te hebben.

Dames; u beschikt in Nederland uit de keuze om jong kinderen te krijgen zodoende de meeste kans op gezonde kinderen en minste complicaties terwijl u later alsnog een carriere kunt overwegen. Blijf bij uw kinderen als ze nog jong zijn, minstens tot de schoolleeftijd. Okay deze opoffering vraagt 6 jaar van uw leven- u wint echter achteraf als u op uw leven terugkijkt. Wat is eigenlijk 6 jaar op een mensenleven? Uw zorg is dat u na de eerste opvoedingsperikelen over voldoende maatschappelijke bagage beschikt; denk na wat u daarna zou willen doen en zorg dat u geschoold bent. Ik doe een oproep aan overheid en werkgevers oudere vrouwen (35+) niet per definitie links te laten liggen. Gelukkig helpt de wetgever al mee; leeftijddiscriminatie mag niet meer ! Veel wijsheid toegewenst met uw beslissing!

Waar ik het niet mee eens ben is dat het altijd gepland is als je laat kinderen krijgt. Ik denk dat je als vrouw tegenwoordig zoveel keuzes hebt dat je pas echt aan kinderen begint als je daar aan toe bent. En als je studeert en daarna een leuke baan hebt, duurt het langer voordat je denkt, ja ik heb zin in een ander leven. Ik ben 31 jaar en zwanger van de eerste. En ik heb echt niet toen ik 25 was de agenda erbij gepakt en gekeken hoe het gaat lopen. Ook denk ik dat er genoeg vrouwen zijn die eerder kinderen willen maar misschien niet de juiste man op tijd tegen komen. Dus een late moeder is niet altijd een geplande cariere vrouw!

Ik ben 26 en moeder van 2 jongens van bijna 4 en 1 jaar, en zwanger van de 3e. Zwanger worden is niet zomaar iets dat je uitsteldt of plant, want een zwangerschap is niet te plannen. Het is helemaal niet zo vanzelfsprekend dat je zwanger kunt worden. Ik kan me dan ook mateloos ergeren aan de uitspraak: Eerst wil ik carriére maken en dan begin ik aan kinderen. "Begin ik aan kinderen!" wie zegt dat je kinderen kan krijgen of dat je zomaar binnen een paar maanden zwanger bent??? Sommigen doen er jaren over en anderen hebben eerst de hele medische molen moeten doormaken voordat het eindelijk zover was. En dan is er nog het gevaar dat je op latere leeftijd meer kans hebt op een gehandicapt kindje, en dan wil ik niet zeggen dat een jonge moeder dat niet kan gebeuren maar het is wel algemeen bekend dat oudere moeders hier meer kans op maken, en wie wil dat nou. Als je al een vaste partner hebt of man en je hebt allebei leuk werk, waarom dan persé wachten tot je carriere hebt gemaakt. Je hebt als het lukt nog zoveel jaren daarna om carriere te maken, waarom moet dat allemaal persé voor die tijd?? Dat snap ik dus niet en zou er ook nooit voor kiezen, als ik het over mocht doen en het mocht lukken dan werd ik gewoon weer moeder op mijn 22e.

Ik wil geen carriere maken maar wel een baan krijgen waar ik mij helemaal thuis in voel. Ik moest mij van vbo helemaal omhoog werken naar het HBO om mijn wens in vervulling te laten gaan, voor de klas staan en les geven. Deze opleiding duurt nog 2 jaar, maar ik begin mijn twijfels te krijgen. Ik ben nu 23 en mijn vriend 26 en zijn nu 6 jaar bij elkaar en samen willen we dolgraag een kind, maar mijn studie zit eigenlijk in de weg. Mijn vraag is uitstellen? of verder studeren? Op deze vraag heb ik geen antwoord. Wie kan mij advies geven?

Ik ben 19 jaar, ga naar mijn eerste licentie sociologie...en verwacht een eerste kindje eind januarie! Natuurlijk hadden ik en mijn vriend die zwangerschap niet echt gepland, maar we zijn beiden dolgelukkig. Ik heb er altijd al stiekem van gedroomd een jonge moeder te kunnen zijn. Ik weet ook wel dat het niet gemakkelijk is een universitaire studie te combineren met een baby, maar ik kan nog steeds niet geloven hoe juist het is geweest van mezelf de baby te houden. Een eventuele abortus zou me mijn leven lang achtervolgd hebben. Ik ben volledig klaar om moeder te worden. Ik denk ook wel dat dit een persoonlijke kwestie is. Je maakt die beslissing volgens mij op gevoel. Het eerste wat mijn vader eiste, toen hij het hoorde, was dat ik de beslissing zou nemen onafhankelijk van mijn studies. Het krijgen van een eigen kindje is zo uniek, dat het een beslissing op zich moet blijven. Dat lijkt mij nu ook het probleem te zijn van de laatste jaren. Andere waarden beslissen grotendeels of de natuur zijn gang mag gaan of niet. En of we het nu willen of niet, we zijn er allemaal aan onderhevig. Ik hoop gewoon dat er niet te veel mensen zullen zijn, die eigenlijk tegen hun gevoel in, die heersende waarden zullen vertegenwoordigen.

De vraag waar ik al eigenlijk bijna een jaar mee rond loop. Ik heb de reacties gelezen die hier bovenstaan. Om eerlijk te bekennen ben ik het volledig met Hans eens! Ik ben nu 27 jaar, pas getrouwd en een huis dat zo goed als compleet klaar is. Bovendien heb ik een 40+ baan. Ik heb werk op mijn eigen vakgebied dat niet makkelijk te combineren valt met eventueel een kleine. Maar je moet toch keuzes maken! Mijn zus heeft nu ook een kleine van het een jaar oud en die zegt; "je levert er een hoop voor in maar je moet ook kijken wat je er voor terug krijgt! Na een jaar denken en praten met mijn man ben ik gewoon van mening, hoever moet je gaan? Het meer is toch nooit vol!? De vrijheid, carriere, financieel moet je gaan inleveren en ik ben nu op het punt gekomen dat ik gewoon ga stoppen met de pil en we kijken wel wanneer hoe of wat. Zo is het toch niet super gepland en wie dan leeft wie dan zorgt...

Ik ben nu 22 jaar, mijn vriend (over een paar weken mijn man) is 29. Ik heb net mijn HBO-opleiding afgerond, en wij willen heel graag kinderen. Ik heb altijd gezegd dat ik jong moeder wil worden. Na ons huwelijk willen we dan ook proberen om zwanger te raken. Ik weet zeker dat er mensen in mijn omgeving zijn die vinden dat ik eerst een vaste baan moet zoeken, maar het is wel ónze keuze om eerst voor een gezin te gaan. Natuurlijk ga ik wel proberen om erbij te werken, mocht het allemaal lukken. Maar ik vind het mogen krijgen van een kind veel belangrijker dan carrière maken.

Ik denk dat het vooral een kwestie is van gevoel: ben je er aan toe om moeder te worden? Jarenlang heb ik gedacht, dat ik (waarschijnlijk) geen kinderen wilde (al zei ik altijd: "Zeg nooit nooit..."), en toen opeens was dat gevoel er wel. Ik kan me niet voorstellen, dat we op dat moment redenen hadden kunnen bedenken om niet aan dat (oer)gevoel toe te geven. Als je echt graag wilt, is er meestal wel een oplossing voor de problemen, die je verwacht. Als het gevoel er (nog) niet is, lijken die problemen onoverkomelijk. Denk ik.

Ik ben 21 jaar en heb een zoontje van 17 maanden. Mijn zwangerschap was niet gepland, maar de kleine was wel gewenst. 3 weken na de geboorte van mijn zoontje zat ik alweer mijn tentamens te maken. Nu moet ik alleen nog een examenweek en dan heb ik het gehad. In september begin ik aan het HBO aan de opleiding commerciele economie. Ik wilde altijd al graag carriere maken en het feit dat er nu een kleine is verandert daar niets aan. Wel zorg ik ervoor dat hij niets te kort zal komen. Een geluk is het dan ook dat mijn vriend een goede baan heeft en dat het financieel geen probleem is.

Hoeft helemaal niet, als je met je partner (als je die hebt natuurlijk) maar goeie afspraken maakt. En als je jong moeder wordt ben je ook sneller weer fulltime inzetbaar en ben je nog steeds jong en heb je nog jaaaaren voor je om carriere te maken terwijl je kinderen naar school gaan. Je kunt wel tot je 65e doorwerken, maar niet tot je 65e kinderen krijgen!

ik zie de laatste tijd alleen maar oudere moeders! wel jammer,ik hoop dat ik jong kinderen krijg ik zou er niet aan moeten denken om dalijk 30 te zijn en dan pas kinderen krijgen,is mijn kind 20 ben ik al 50!jong moeder zijn lijkt me gewoon veel leuker.maarja iedereen heeft z'n eigen mening hierover.

Ik vraag me af of mensen tegenwoordig nog beseffen wat het betekent als je een kind op de wereld zet. Dat is wel heel iets anders dan zomaar een boodschapje doen! Mensen zouden zich moeten realiseren dat het krijgen van kinderen een geschenk is, en niet iets waar je 'even voor kiest'. Ik ben van mening dat degenen die ervoor kiezen om het moederschap nog even uit te stellen daar goed recht op hebben, maar ze moeten zich wel realiseren dat zij en hun ongeboren kind extra risico's lopen.

Wat een onzin. Zwanger worden uitstellen? Bestaat dat dan? Je mag allang blij zijn als je zwanger word. Hoeveel mensen zijn er wel niet die graag zwanger willen worden en waar het niet bij lukt? Maar goed, even terugkomend op het onderwerp, carriere en zwangerschap. Je kunt toch ook een parttime carriere hebben? En tegelijkertijd een kindje hebben? Je kunt toch dingen met je partner regelen? Kinderopvang? Het liefst zou ik willen stoppen met werken, maar voor de centjes in de maand zal ik er toch een paar uurtjes bij moeten werken. Het kindje heeft er toch zeker niet voor gekozen een "parttime baby" te zijn????

ja het is erg moeilijk dit punt ik ben nu 23 en werd onverwachts zwanger op me 21 en toen heb ik na veel wikken en wegen me kindje weggehaald omdat ik dacht dat ik het niet zou kunnen en cariere en een kindje en ik wist het gewoon niet zeker omdat ik bang was me partner te verliezen echt erg vervelend maar nu 2 jr verder heb ik spijt!!! werken en werken en werken hoort er wel bij maar ik zou het ook niet erg vinden als ik nu zwanger zou raken.

Ik zit al twee jaar op de HTS en ik vind het wel belangrijk voor een vrouw om door te studeren of een vervolgopleiding te volgen. Mijn ouders hebben mij altijd gestimuleerd om te studeren. ik heb al een jaar een vriend en we praten ook altijd over later, hij is ook student dus van trouwen is er nog geen sprake maar wel over onze carrieres later. ik heb altijd gedacht om na de HTS een paar jaar door te werken, maximaal twee jaar. Om daarna een gezin te stichten. En wat mirjam zei over een part-time baan vinden in de bouwwereld, ben ik het niet echt eens. Als je een lange tijd bij een bedrijf werkt en je legt uit dat je graag kinderen wil, en het wilt combineren dan doen ze daar denk ik niet moeilijk over. Tegenwoordig is alles met de computer in de bouw, dus je kunt ook wel thuis werken. Dus dat vind ik wel een rare smoes om te bedenken. Het is altijd te combineren. Mijn vriend is het helemaal met mij eens om mij eerst de vrijheid te geven om fulltime te werken en daarna een gezin te stichten. Ik kan me geen betere kado wensen en dat is een kind op de wereld te zetten. Iets wat een man en vrouw die heel veel van elkaar houden verbind voor het leven. Er is niks liever wat ik wil. Een gezin stichten, dat is iets wat ik later dus wel wil en het liefst zo snel mogelijk, na het afstuderen dan.

Lieve mensen, denkt er ook wel eens iemand aan de mogelijkheid om boven-staande vraag om te draaien? Je carrière uitstellen tot de kinderen groter zijn? Ik ben 45 en moeder van 4 kinderen 24, 21, 18, 15. Toen de jongste naar school ging ben ik begonnen aan een opleiding. 4 Jaar lang was ik fulltime moeder, echtgenote en fulltime student. Sinds 6 jaar ben ik fulltime moeder,echtgenote en heb een fultime baan. Ik ben dus tijdens mijn carrière als moeder begonnen aan mijn tweede carrière. Nu moet ik daarbij direkt bekennen dat dit geen echte planning was maar dat we vooral gebruik hebben gemaakt van de kansen en mogelijkheden die zich voordeden en waarop wij de sprong in het diepe gewaagd hebben. Met veel energie en inzet van ons hele gezin is het allemaal gelukt. Het was knokke maar de moeite meer dan waard,voor ons hele gezin. We vormen geen gezin van een vader en een moeder die samen zorg dragen voor het gezin. Wij zijn een gezin van 6 personen die samen de verantwoording hebben voor elkaar. Het weer, of pas gaan werken en studeren wanneer de kinderen groot zijn heeft naar mijn idee dan ook behoorlijk wat positieve kanten. Hiermee wil ik zeker niet zeggen dat dit hét antwoord of dé oplossing is, maar wellicht voor sommige toch ook één van de moglijkheden die naar mijn mening het overwegen waard zijn! Ik wens iedereen heel veel sterkte, wijsheid bij het maken van keuzes. Blijf vooral wel eerlijk tegen jezelf. Kies je echt voor die carrière of is het eigenlijk de vakantie, het grotere huis, de auto??? Dat kan en mag, prima zelfs, maar maak jezelf dan niet wijs dat je eerst alle zekerheden voor je gezin wil opbouwen. Wanneer je kiest voor kinderen is niks zeker, niet eens of je ze ook werkelijk mág krijgen. Er is maar een zekerheid, dat kind heeft jouw nodig als zorger, begeleider, opvoeder en verzorger. Ik wens jullie allemaal minstens het enorme geluk en dankbaarheid die ik elke dag voel voor ons gezin, iedereen minstens zoveel plezier in het werk én als het kan dus beide!!!

ik ben nu 19 jaar en ik heb al 4 jaar een vaste vriend. Nu al wil ik graag een kindje terwijl ik nog 3 jaar studeren voor de boeg heb. Maar er zijn altijd dingen te regelen, zo heb ik een liefhebbende moeder en een opvang op school voor kindjes, maakt niet uit hoe oud ze zijn. Het enige probleem is dat mijn vriend een kindje nog niet zo ziet zitten......

Tja, zoals zo vele hoogopgeleide single vrouwen (zie o.a. Volkskrant van Vrijdag 'zonder man zonder gene decadent') kan ik pas later over kids nadenken, niet zo zeer om carrieretechnische reden, maar gewoon keihard omdat ik geen partner heb. Vriendinnen van ongeveer dezelfde leeftijd met een relatie die langer duurt dan 2 jaar zijn praktisch allemaal zwanger of hebben al een kind. In mijn vriendenkring is dus een hele duidelijke aanwijzing te vinden waarom vrouwen later kids krijgen.

Ik ben 20 jaar en hoogst waarschijlijk zwanger. Het was niet gepland, maar absoluut niet erg!! Ik studeer diergeneeskunde en mijn vriend werkt full-time. We zullen het financieel moeilijker krijgen en ik moet mijn studie zeker een jaar helemaal stop zetten. Natuurlijk maakt het plotselinge idee dat er een baby op komst is me wel bang. Ik hoop dat ik nog met m'n studie door kan gaan na het stop-jaar. Als dat lukt dan zijn er toch twee dromen tegelijk uitgekomen waarvan ik nooit had verwacht dat dat samen kon en alleen dat idee maakt me al heel trots. Ik heb er vertrouwen in dankzij de liefde van mijn vriend en het idee dat onze ouders ons volledig zullen steunen. Ook mijn vriend zal minder tijd aan zijn werk kunnen besteden. We hebben het er allebei voor over.

Ik ben zelf 34 en combineer werk met het moederschap wegens omstandigheden. Daarvoor ook nooit financieel afhankelijk geweest. Onze dochter is nu 9 jaar en kan nu redelijk voor haar zelf zorgen. Helaas wonen haar vader en ik niet meer bij elkaar en zorg ik nu zelf voor mijn dochter dus ben ik wel genoodzaakt om te combineren. Mijn dochter is er, door het kinderdagverblijf vanaf 6 maanden oud, niet slechter op geworden. In tegendeel het is een zeer zelfstandig en intelligent kind en weet wat zij wil. En als je eerst carriere wilt maken doe het dan, volg je hart dan komt de rest vanzelf. Ben je over de 40 dan geeft je moedergevoel de kracht om verder te gaan voor je gezinsuitbreiding en kun je na je carriere er 200�oor gaan! Luister niet naar anderen; luister naar je gevoel....men kan zich nooit in jouw situatie verplaatsen laat staan te voelen wat je voelt!

.. en dan is er opeens een man die reageert. In deze tijd doet iedereen maar alsof het heel normaal is dat je kinderen krijgt. Een heleboel mensen gaan er vanuit dat het allemal "vanzelf" gaat en dat het perfect gaat. We plannen zorgvuldig en de paniek breekt uit als "het" niet meteen lukt. Met name de reactie van Miriam verbaasde me enigszins. Er wordt hier zomaar 10 jaar vooruit gepland, een lange tijd naar mijn idee. Er hoeft maar een ingrijpend iets te gebeuren en je leven gaat een totaal andere kant op. Ik zou zeggen: geniet van het moment, een carriere is leuk maar het gezin is nog altijd de hoeksteen van de samenleving. Sjappoo voor degene die voor carriere kiezen maar veel ziektes (of een onbeantwoorde kinderwens) zijn met al het geld in de wereld NIET te betalen. Geld is papier, een kind je eigen vlees en bloed, waar hecht je meer waarde aan ??

Ik kan begrijpen dat sommige mensen carière belangrijk vinden, maar ik niet. Ik ben 32 jaar. Moeder van 4 kinderen en 5 de op komst. Ik kon een vcariéère hebben maar ik heb ze gewoon laten schieten en dat vind ik best!

Ik ben 21, mijn vriend 23 en ik woon nu 1 jaar met hem samen. We studeren allebei nog. Hij moet nog ongeveer 3 jaar (TU) en ik ben volgend jaar al klaar (HTS). Ik denk dat het moment waarop je aan kinderen wilt gaan beginnen erg afhangt van hoe je het plant en wat je prioriteiten zijn. Wat wil je met je leven? Als mens, als vrouw, als stelletje heb je gewoon een aantal doelen in je leven en als 1 ervan carriere maken is, dan moet je dat gewoon als eerste doen. Maar dat wil niet zeggen dat je tegelijkertijd geen kinderwens kunt hebben. Je moet de risico's afwegen. Zou ik namelijk na de HTS direct gaan werken, dan kan ik op z'n minst nog 2 jaar lekker werken, want we gaan ZEKER niet aan kinderen beginnen als mijn vriend nog aan het studeren is en we nog niet getrouwd zijn. Als hij dan is afgestudeerd en we getrouwd zijn ben ik ongeveer 25. Dan gaan we waarschijnlijk nog ongeveer 2 jaar wachten met kinderen, om in die tijd de dingen te doen die je niet meer kan doen als je kinderen hebt (verre reizen maken o.a.). En dan zou ik 27 zijn als ik zwanger zou willen worden. Maar zou ik door gaan studeren (TU), dan ben ik dus nog 3 jaar zoet en werkt mijn vriend al ongeveer een jaar, voordat ik überhaupt klaar ben. Dan ben ik dus 25 en heb ik nog geen werkervaring.. Als ik dan nog wil werken en kinderloos wil genieten, dan ben ik zeker over de 30 voor ik zwanger wil worden. met alle risico's van dien. Echt wilde, lange carriereplannen heb ik niet, maar ik wil wel een aantal jaren werken en in die tijd ook iets bereiken.. ik heb niet voor niets gestudeerd. Dus kies ik er waarschijnlijk voor om na de HTS direct te gaan werken. In de bouwwereld is geen parttimewerk te vinden. Het is dus fulltime, of helemaal stoppen. En op het moment dat ik stop hoop ik dat wij er beiden aan toe zijn om een gezin te stichten.

Ik ben een moeder van een dochter van 13 maanden. Ik volg nu de HBO opleiding Commerciele economie en dit is to mijn verbazing zeer goed te combineren met de zorg voor een kind. Wel moet ik erbij zeggen dat mijn partner het merendeel van de verzorging op zich neemt. Hij heeft een full-time baan en ik werk 32 uur per week. Ik ga twee dagen in de week naar school en wordt intern in het bedrijf ook opgeleid tot adviseur. Nu nog ben ik junior. Mijn dochter geeft mij extra stimulans en motivatie. Het vooruitzicht dat zij zich aan mij op kan trekken later geeft mij de kracht om door te gaan. Ook wanneer het even niet meer gaat hoef ik haar alleen maar op te bellen en ik kan er weer tegen aan. Ik ben van origine Kaapverdisch. In onze cultuur is toekomstplanning niet zo geintegreerd al in de Nederlandse. Ik ben zeer verhollands en ben een polanfreak. Het was voor mij een verluchting om dit los te laten en de belangrijke dingen in het leven op mij af te laten komen. In deze ma! atschappij zijn wij jachtig op zoek naar Geld, roem noem maar op. Pas na het krijgen van een kind weet je waar het in het leven eigenlijk om draait. Sowieseo ben ik een positief ingestelkd men en weet ik dat je in iedere situatie het beste eruit kunt halen, mits je het al een uitdaging ziet.

Ik ben nu 31 jaar en heb een zoon van 2. Ik ben blij dat ik hem wat later gekregen heb. Op dat moment was het niet een bewuste keus om eerst carriere te maken en dan aan kinderen te gaan denken, maar achteraf ben ik er erg blij mee. Ik heb eerst geprobeerd om gewoon 4 dagen te blijven werken, toen naar 3. Voor mij was die drukke baan niet goed te combineren met mijn zoon. Nu kan ik 2 dagen met plezier naar mijn werk gaan en de rest van de week heerlijk met mijn zoon doorbrengen. En omdat ik al een bepaalde functie (met bijbehorend salaris) had is het financieel ook allemaal haalbaar. Eigenlijk zou het natuurlijk zo moeten zijn dat je als moeder(of vader)parttime kan werken en ook nog carriere kan maken. Maar ik denk dat dat op dit moment nog heel moeilijk is. Tijd voor de werkgevers om daar wat soepeler mee om te gaan!!

Ik ben 25 jaar en op het moment 3 maanden zwanger. Het was geen geplande zwangerschap maar wel erg gewenst. Naast mijn werk studeer ik ook fysiotherapie. Het krijgen van een kind betekend voor mij niet noodzakelijk een stop in de studie. Met goede afspraken moet er toch een mouw aan te passen zijn. Ik ben mij heus wel bewust dat een kind 24 uur 7 dagen per week aandacht vraagt, maar ik wil de dingen waar ik van droom niet opgeven. Mijn voordeel is wel dat mijn partner mij hierin steunt en ik mij ook op financieel gebied niet zo'n zorgen hoef te maken. Ik kan me voorstellen als dat anders was geweest, ik er niet zo over denk als nu!!!!!!

als ik dit lees zou ik bijna ongerust worden. ik ben al vier en een half jaar bezig om zwanger te worden, maar het wil nog niet lukken. over 2 weken word ik 30 dus dat zou betekenen dat daarna het 1 grote risico word om een kindje te krijgen? mijn moeder was 36 dat ze mij kreeg(niet vanwege carriere!)en ik ben prima gezond.ik denk wel dat je pas aan kinderen moet gaan denken als je daar zelf aan toe bent. wie voor carriere kiest heeft dus geen moederwensen, OF is gewoon 'bang' om moeder te worden en 'stelt' het daarom uit onder het mom van eerst carriere en dan het moederschap. ik denk wel dat als je eenmaal voor een kindje hebt gekozen, je dan samen met je partner er voor moet zorgen dat het ook je eigen kindje is en het dus niet moet laten opvoeden door een creche vanwege je carriere. daar bedoel ik niet mee dat je baby nooit naar een creche zou mogen, maar tussen iets en niets zit ook nog wat(dus geen 7 dagen in de week!) verder denk ik wel dat een van de partners voor carriere zou kunnen gaan, als de ander voor het kindje zorgt, en of dat nou de vader of de moeder is die werkt, dat maakt volgens mij niet uit. maar voor mij staat boven aan, als je eenmaal een baby hebt moet je er zelf voor zorgen en vooral van genieten! want ik denk als je voor je carriere gaat en ook een baby wilt grootbrengen....dat je dan een hoop van je kleintje gaat missen.