Omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen

Is het verstandig om iemand te confronteren met deze symptomen? Ik heb een vriendin waarbij ze bijna allemaal kloppen, en mijn eerste reactie is haar ermee te confronteren. Gaat dat helpen of gooi ik dan mijn eigen glazen in?

Hallo mensen,

Fijn om deze herkenbare berichten te lezen. Mijn zus heeft naar mijn idee Borderline. Ze is een aardige spontane meid, die opeens kan veranderen in zoals ik het noem 'iemand anders'. Ze word dan erg boos, richting de agressieve kant, ook gaat ze uitlokken, zegt ze ongelooflijke nare dingen en trapt me me de grond in. Ze heeft erg veel last van stemmingswisselingen. En ik ben op een punt gekomen dat ik hier niet meer mee om kon gaan.

Het aardig doen wisselde zich zo sterk af in het opeens uitlokken, manipuleren dat het mij te ingewikkeld werd om mee om te gaan. Mijn eigenwaarde ging hiermee behoorlijk naar de knoppen, en dit gedrag werd me zo teveel dat ik onderuit ben gegaan. Ik heb sindsdien geen contact met haar. Ik heb voor mijn gevoel het idee met een geheim te leven, aangezien ze alleen bij mij deze kant van haar liet zien. Verder denkt iedereen (familie, ouders etc) dat ze heel aardig is, omdat ze naar de buitenwereld heel aardig doet. Aangezien we familie zijn kom ik haar nog geregeld tegen op gelegenheden. Ik hou haar nu op afstand maar dit brengt opnieuw veel woede met zich mee vanuit mijn zus.

Hebben jullie tips of adviezen hoe ik het beste met haar om kan gaan? Wel vanuit een afstand, maar dat zodra ik haar zie op familie gelegenheden ik wel weet wat ik moet doen als ze me weer uit wil lokken of weer de grond in wil trappen. Dit zodat ik niet weer onderuit ga.

Beste Jess, dat klnikt allemaal bekend in de oren. Ik had 2 jaar een relatie met een borderliner. Ik was bij haar ingetrokken en we woonden dus min of meer samen. De stemmingswisselingen kon ik niet mee omgaan, net zo min als de woedeuitbarstingen. Dan heb ik het nog niet over de leugens. Hoe langer je er mee doorgaat, hoe meer je jezelf verliest. Echt waar! Je kan zo'n iemand niet genezen en je zal keer op keer gekwetst worden. Meestal eindigt in het vreemdgaan van de borderliner zoals in mijn geval. Ze zijn niet in staat tot een normale intieme relatie! Ze kunnen de ene dag heel leif zijn en je wordt behandelt als een prins(es). De volgende dag wordt je de grond in getrapt en vernedert. Stop ermee. Neem afstand! Want echt, je eigenwaarde gaat naar de knoppen! Groetjes larser

Ik heb dezelfde problemen als de ongeruste moeder en oma, zo lang je ja en amen zegt is alles goed, maar als je iemand met zijn gedrag confronteerd ben je de boosdoener. Ook ik heb alles gedaan in haar ogen, alles is mijn schuld en ook ik ben razend ongerust over de kleinkinderen. Als mijn dochter een poos niet komt, vind ik het nog rustig zelfs. Geen manipulatie en boze buien. Maar voor de kleinkinderen vind ik het verschrikkelijk. Ik kan er bijna niet van slapen, het maakt me heel verdrietig. Een heel verdrietige moeder en oma.

Borderline....ik had er tot voor kort helemaal niet van gehoord. De kenmerken van een borderliner heb ik tot voor een paar maanden wel "mogen" ervaren In de vele berichten die ik hier lees herken ik zoveel dingen die ik de laatste 2 jaar heb ervaren. Het opgehemeld worden om daarna de grond ingeboord te worden, de leugens, manipulaties, woede aanvallen, de ene intrige na de andere, noem maar op ...Mijn (toenmalige) vriendin vertoonde het allemaal. Het ligt nu al enkele maanden achter me en ik mijd ze als de pest. Toch mis ik haar nog elke dag Voor diegene die denken het aan te kunnen met een borderliner samen te leven, je gaat er zelf aan onder door als je niet oplet. Voor diegene die dat nog niet doorhebben ....sterkte gewenst.

@Gwen "gezonde afstand" dat was voor mijn ex-vriend ook niet haalbaar. Hij begon te roepen dat ik niet meer van hem hield en hem terroriseerde! Terwijl ik mij alleen niet wilde laten meezuigen in zijn heftigheid en stemmingswisselingen. Juist die redelijkheid en balans kunnen ze niet aan. Heel jammer dat een blijvende relatie er niet inzat, want op zijn toppen was hij de meest spannende interessantste lieve man die ik ken.

mensen met bordeline zijn ook mensen, zeer gevoelige mensen is mijn ervaring. inmiddels heb ik mijn grenzen weten aan te geven aan een goede vriendin met deze aandoening. sinds die tijd gaat het met mij een stuk beter, met haar daarintegen minder goed. ze voelt afstand tussen ons. voor mij een gezonde afstand, voor haar een gevaar. het blijft lastig om er goed meeom te gaan hoor

zo herkenbaar allemaal, ik wens ieder sterkte op zijn eigen manier

Ik heb problemen met het uit elkaar houden van de werkelijkheid. Soms denk ik dat ik kinderen heb en vertel dat ze uit logeren zijn. Ook denk ik vaak dat ik echt een relatie heb en val dan anderen lastig. Ik verzin dingen en probeer anderen ongelukkig te maken. Nu ben ik rustig in mijn hoofd maar dit kan zo weer omslaan. Heeft iemand hier ervaring mee of heeft iemand tips voor mij? Groeten, Anne 

@henk gooi niet elke borderliner op 1 hoop, de ene is de andere niet he? En voor diegene die borderline heeft: een therapie kan wonderen verrichten, zodat je met je ziekte leert om te gaan en hoe ouder je wordt, hoe rustiger het wordt.

Wat een bekende verhalen hier zeg! Ik ben 25 jaar en heb 2 jaar een relatie gehad met een borderliner. T was een leuke spontane meid in t begin, maar t ging van kwaad tor erger. Nu 2 weken later heb ik eindelijk mn rust gevonden! Hier op t forum lezen en eens wat van me afschrijven doet me goed. Mijn relatie, leuk in t begin. Al snel kwamen er leugens opduiken en ze bleven komen! Waarna het van kwaad tot erger ging: liegen over aankopen tot liegen over contact met andere mannen! Zelfs zo erg dat ze zelfs haar nummer afgeeft in een kroeg terwijl ik in dezelfde kroeg sta. Hierna gepraat en natuurlijk is zij het slachtoffer, mijn gevoelens of emoties waren geen ruimte voor. Dan de break na heel wat gelezen te hebben over hoe het aan te pakken, toch de knoop doorgehakt. Helaas kwam hierbij ook het zelfpijnigen e.d van haar in voort! Ik schrok me rot, ben na dit hele voorval nog 4 weken gestalkt via telefoon, email, achtervolgen enz. Nu blij dat ik rust heb en weer tijd voor mezelf vrij kan gaan maken! Mede schrijvers sterkte en bedankt voor jullie verhalen. Jeb er veel aan gehad!

Hallo, Ik dacht dat ik er helemaal alleen voor stond, maar zie dat er veel meer mensen zijn met dit probleem. Ook ik heb/had een relatie met een borderliner voor zo'n 2jaar, en ben nu zelf mijn realiteit aan het verliezen. Heb in die 2jaar al van alles gezien met dr, hulpverleners, ziekenhuizen, geestelijke gezondheids zorg, politie en noem zo maar op. Ze weet mensen goed tegen elkaar uit te spelen en denkt zo de lachende 3e te zijn. Het kan een lieve meid zijn, maar al snel komt de ware aard weer boven..... Ik zal later wat gedetailleerder reageren, nu heb ik er even niet de rust voor.

Voor wendy: wat lief dat je zo inzet. Ik heb zelf ook borderline en eerlijk gezegd kun je dit blijven doen. Maar het helpt maar kort, dat is zo jammer en voor jou een zware last. Ik heb nu hulp van thuishulp, die helpen mijn met de administratie. Verder kletst ze veel met mij zodat ik wat meer rust in mijn hoofd heb. Misschien is het fijn voor je als je deze last (cru gezegd ) uit handen geeft, zodat jij meer tijd over hebt voor jezelf. En ook heel belangrijk, voor leuke dingen die je samen met je zus kan doen. Want ik denk dat zij daar ook veel baat bij zou hebben. Ik hoop dat je hier iets aan hebt mvg

Oudjaar, tijd om de boel af te sluiten en in 2012 met een schone lei te beginnen. Waar ik het meest aan had was de reactie van anoniem: @Meryam, geloof me, je komt weer in die achtbaan terecht. Het kan zelfs na het 60e levensjaar nog erger worden en door jouw toegenomen inzicht wordt zijn gedrag er nog niet beter op..tenzij hij in therapie gaat. Bedankt. Ergens weet je het wel, met je hoofd, maar je hart wil wat anders. Dat brengt me bij @Jess. Ik herken alles in je verhaal. Mijn ex riep altijd "ouwe koeien" en wilde ook niets uitpraten.. Ik heb nooit iets lelijks tegen hem gezegd, maar hij schreeuwde dat ik hem terroriseerde en onmenselijk behandelde. Dat sloeg nergens op, maar ik kroop onder tafel van ellende en pijn. Dat is nu 5 jaar geleden en lijkt ver weg (we hebben geen contact meer), maar als ik jouw verhaal lees komt het weer boven. Het is ook voor jou een strijd tussen hoofd en hart. Het hoofd zegt dat je je niet zo moet laten behandelen en dat het niet zal veranderen en dan ook nog de financien... ik heb met je te doen. Vraag voor dat laatste in elk geval advies: ga naar Rechtshulp (1e keer gratis) en denk goed na: het is een beslissing voor je hele leven, ook als je besluit te blijven. @Ed: Misschien WIL ze niet gevonden worden, en dan waarschijnlijk zeker niet door jou. Kun je niet iemand inschakelen die ze vertrouwt en die jou op de hoogte houdt? Iedereen hier op het forum gelukkig 2012, veel sterkte, zoals Dr Phil zegt: wees je eigen beste vriend en zorg goed voor jezelf! En na 5 jaar zeg ik (maar dat kon ik destijds niet inzien) er is méér in het leven dan Borderline...

Mijn vriendin is 20-12 ineens vertrokken met alleen haar tel en portemonee. Bij haar is borderline geconstateerd! Kan ik haar vinden?? Ik ben kapot.

Ik ben een vrouw van 63 jaar en heb 26 maanden een latrelatie gehad met een borderliner. Ik heb zelf adhd en borderline, maar loop bij het ggz en met medicijnen gaat het prima. Hij kwam alleen in het weekend. De latrelatie ging goed en we waren gelukkig. Maar het is in die tijd door buien van hem (geeft hij ook toe) even slecht gegaan. Ik moest toen even alleen zijn en daarna ging de relatie wel weer goed. Vijf maanden geleden waren we een week op vakantie geweest en toen is het helemaal mis gegaan. Niks deugde er meer en iedereen was tegen hem. Hij heeft geen contakt met zijn ouders, kinderen uit zijn vorige huwelijken en heeft echt helemaal niemand. Geen vrienden niks. De relatie is nu echt helemaal uit. Ik ben er zo ziek van,weet je, ik hou van hem en hij van mij. Hij moet in behandeling, maar dat wil hij niet. Volgens hem is er niks met hem aan de hand. Ik ben zo verdrietig, maar zoals het was, gaat het ook niet meer. Het is zo dubbel en vreemd gaan, nee daar geloof ik niet in. Daar had hij de energie ook niet voor. Hij doet elke dag boodschappen en heeft in de schuur een heuse winkel. Maar ben blij dat ik niet de enigste ben als ik dit zo allemaal lees. Hij is bijna 54 en kan volgens mij geen relatie aan. Ik weet zeker dat hij over een poosje weer belt. Mijn verstand zegt dat ik hem moet loslaten en alleen moet blijven,is beter voor mij. Maar ik weet niet wat mijn hart zegt. Wens jullie allemaal sterkte. Greetje.

Ik wil graag een intervieuw doen met iemand die een ouder met borderliner heeft en die ermee gebroken heeft omdat hij/zij het contact niet meer aankon. Je mag me mailen op bcbouman@planet.nl

Lieve mensen, Ook ik heb een zus met borderline. 9 jaar geleden kwamen de eerste verschijnselen in full color bovendrijven. Vaak stomdronken zijn, huis vervuild, kinderen die uit de hand liepen, administratie een potje enz. Omdat ze altijd een goede zus voor me is geweest trok ik me, samen met mijn ouders, haar lot natuurlijk erg aan. Pas na de dood van mijn vader werd 7 jaar geleden de diagnose borderline gesteld. Dat hebben mijn moeder en ik, haar zus, geweten. Er kwamen en komen voortdurend hulpvragen op ons af, en niet van de lichtste soort. Mijn broer was het zo zat dat die er op een vrij ruwe manier het bijltje erbij neergegooid heeft. Na me bijna 10 jaar naast mijn werk vol ingezet te hebben voor mijn zus zit ik er bijna doorheen. Niet verwonderlijk als ik de berichten hier zo lees. Extra probleem bij mij is dat mijn moeder bijna geen grenzen aan mijn zus gesteld heeft en dus ook heel veel van mij verwacht. Na veel praten met mijn broer en schoonzus ben ik erachter dat de situatie zo niet verder kan, zeker nu mijn moeder een zware operatie ondergaan heeft waarvan het herstel niet vlot. Zelf ben ik erg onzeker hoe de situatie goed aan te pakken, zodat ik weer mijn eigen leven in handen krijg en de contacten met zowel mijn broer als zus (plus aanhang) als mijn moeder goed kan houden, zonder dat ik als "jongste bediende" eindig. Want ook borderliners hebben hun goede eigenschappen en zijn mensen! Kortom, wie heeft er goede tips hoe ik duidelijk en fatsoenlijk mijn mening kan duidelijk maken zonder ruzie te krijgen met m.n. mijn moeder en zus?

Hallo allemaal, Ik denk dat mijn vriend borderline heeft. We zijn nu 3 jaar samen en deze relatie gaat met extreme ups en nog veel ergere downs. Een onbenullige situatie kan uitmonden is een helse ruzie. En volgens mijn vriend ligt dit allemaal aan mij. Ik luister nooit naar hem, ik ben egoistisch, ik neem nooit iets van hem aan, ik ben altijd negatief, ik geef niet voldoende aandacht etc etc. Situaties kunnen in een seconde omslaan bij hem. Zo vertelt hij dat ik de vrouw ben waarmee hij wilt trouwen, die hem zo gelukkig maakt, waar hij oud mee wil worden.....en binnen enkele uren of een dag zegt hij de ernstigste dingen tegen me (dat hij vreemd gaat, nooit van me heeft gehouden, alleen maar bij me blijft omdat het huis anders met verlies verkocht moet worden etc etc). Ook kan hij niet praten. Als er een discussie ontstaat, wil hij niet praten. "Het is klaar!" roept hij dan. Niets wordt uitgepraat. De emoties zijn bij mij nu zo hoog opgelopen dat ik op het punt sta te vertrekken. Ongeacht of ik een enorme schuld van het huis met mij mee neem. Volgens hem ligt alles aan mij. En hulp zoeken? Nee, hij heeft geen hulp nodig (zegt hij) en borderline? (NEEE! Dat heeft hij volgens zichzelf ook niet). Wie kan me helpen of adviseren hierin? Een relatie en leven van 3 jaar opgeven doet pijn.