Wat een bekende verhalen hier zeg! Ik ben 25 jaar en heb 2 jaar een relatie gehad met een borderliner. T was een leuke spontane meid in t begin, maar t ging van kwaad tor erger. Nu 2 weken later heb ik eindelijk mn rust gevonden! Hier op t forum lezen en eens wat van me afschrijven doet me goed. Mijn relatie, leuk in t begin. Al snel kwamen er leugens opduiken en ze bleven komen! Waarna het van kwaad tot erger ging: liegen over aankopen tot liegen over contact met andere mannen! Zelfs zo erg dat ze zelfs haar nummer afgeeft in een kroeg terwijl ik in dezelfde kroeg sta. Hierna gepraat en natuurlijk is zij het slachtoffer, mijn gevoelens of emoties waren geen ruimte voor. Dan de break na heel wat gelezen te hebben over hoe het aan te pakken, toch de knoop doorgehakt. Helaas kwam hierbij ook het zelfpijnigen e.d van haar in voort! Ik schrok me rot, ben na dit hele voorval nog 4 weken gestalkt via telefoon, email, achtervolgen enz. Nu blij dat ik rust heb en weer tijd voor mezelf vrij kan gaan maken! Mede schrijvers sterkte en bedankt voor jullie verhalen. Jeb er veel aan gehad!

Hallo, Ik dacht dat ik er helemaal alleen voor stond, maar zie dat er veel meer mensen zijn met dit probleem. Ook ik heb/had een relatie met een borderliner voor zo'n 2jaar, en ben nu zelf mijn realiteit aan het verliezen. Heb in die 2jaar al van alles gezien met dr, hulpverleners, ziekenhuizen, geestelijke gezondheids zorg, politie en noem zo maar op. Ze weet mensen goed tegen elkaar uit te spelen en denkt zo de lachende 3e te zijn. Het kan een lieve meid zijn, maar al snel komt de ware aard weer boven..... Ik zal later wat gedetailleerder reageren, nu heb ik er even niet de rust voor.

Voor wendy: wat lief dat je zo inzet. Ik heb zelf ook borderline en eerlijk gezegd kun je dit blijven doen. Maar het helpt maar kort, dat is zo jammer en voor jou een zware last. Ik heb nu hulp van thuishulp, die helpen mijn met de administratie. Verder kletst ze veel met mij zodat ik wat meer rust in mijn hoofd heb. Misschien is het fijn voor je als je deze last (cru gezegd ) uit handen geeft, zodat jij meer tijd over hebt voor jezelf. En ook heel belangrijk, voor leuke dingen die je samen met je zus kan doen. Want ik denk dat zij daar ook veel baat bij zou hebben. Ik hoop dat je hier iets aan hebt mvg

Oudjaar, tijd om de boel af te sluiten en in 2012 met een schone lei te beginnen. Waar ik het meest aan had was de reactie van anoniem: @Meryam, geloof me, je komt weer in die achtbaan terecht. Het kan zelfs na het 60e levensjaar nog erger worden en door jouw toegenomen inzicht wordt zijn gedrag er nog niet beter op..tenzij hij in therapie gaat. Bedankt. Ergens weet je het wel, met je hoofd, maar je hart wil wat anders. Dat brengt me bij @Jess. Ik herken alles in je verhaal. Mijn ex riep altijd "ouwe koeien" en wilde ook niets uitpraten.. Ik heb nooit iets lelijks tegen hem gezegd, maar hij schreeuwde dat ik hem terroriseerde en onmenselijk behandelde. Dat sloeg nergens op, maar ik kroop onder tafel van ellende en pijn. Dat is nu 5 jaar geleden en lijkt ver weg (we hebben geen contact meer), maar als ik jouw verhaal lees komt het weer boven. Het is ook voor jou een strijd tussen hoofd en hart. Het hoofd zegt dat je je niet zo moet laten behandelen en dat het niet zal veranderen en dan ook nog de financien... ik heb met je te doen. Vraag voor dat laatste in elk geval advies: ga naar Rechtshulp (1e keer gratis) en denk goed na: het is een beslissing voor je hele leven, ook als je besluit te blijven. @Ed: Misschien WIL ze niet gevonden worden, en dan waarschijnlijk zeker niet door jou. Kun je niet iemand inschakelen die ze vertrouwt en die jou op de hoogte houdt? Iedereen hier op het forum gelukkig 2012, veel sterkte, zoals Dr Phil zegt: wees je eigen beste vriend en zorg goed voor jezelf! En na 5 jaar zeg ik (maar dat kon ik destijds niet inzien) er is méér in het leven dan Borderline...

Mijn vriendin is 20-12 ineens vertrokken met alleen haar tel en portemonee. Bij haar is borderline geconstateerd! Kan ik haar vinden?? Ik ben kapot.

Ik ben een vrouw van 63 jaar en heb 26 maanden een latrelatie gehad met een borderliner. Ik heb zelf adhd en borderline, maar loop bij het ggz en met medicijnen gaat het prima. Hij kwam alleen in het weekend. De latrelatie ging goed en we waren gelukkig. Maar het is in die tijd door buien van hem (geeft hij ook toe) even slecht gegaan. Ik moest toen even alleen zijn en daarna ging de relatie wel weer goed. Vijf maanden geleden waren we een week op vakantie geweest en toen is het helemaal mis gegaan. Niks deugde er meer en iedereen was tegen hem. Hij heeft geen contakt met zijn ouders, kinderen uit zijn vorige huwelijken en heeft echt helemaal niemand. Geen vrienden niks. De relatie is nu echt helemaal uit. Ik ben er zo ziek van,weet je, ik hou van hem en hij van mij. Hij moet in behandeling, maar dat wil hij niet. Volgens hem is er niks met hem aan de hand. Ik ben zo verdrietig, maar zoals het was, gaat het ook niet meer. Het is zo dubbel en vreemd gaan, nee daar geloof ik niet in. Daar had hij de energie ook niet voor. Hij doet elke dag boodschappen en heeft in de schuur een heuse winkel. Maar ben blij dat ik niet de enigste ben als ik dit zo allemaal lees. Hij is bijna 54 en kan volgens mij geen relatie aan. Ik weet zeker dat hij over een poosje weer belt. Mijn verstand zegt dat ik hem moet loslaten en alleen moet blijven,is beter voor mij. Maar ik weet niet wat mijn hart zegt. Wens jullie allemaal sterkte. Greetje.

Ik wil graag een intervieuw doen met iemand die een ouder met borderliner heeft en die ermee gebroken heeft omdat hij/zij het contact niet meer aankon. Je mag me mailen op bcbouman@planet.nl

Lieve mensen, Ook ik heb een zus met borderline. 9 jaar geleden kwamen de eerste verschijnselen in full color bovendrijven. Vaak stomdronken zijn, huis vervuild, kinderen die uit de hand liepen, administratie een potje enz. Omdat ze altijd een goede zus voor me is geweest trok ik me, samen met mijn ouders, haar lot natuurlijk erg aan. Pas na de dood van mijn vader werd 7 jaar geleden de diagnose borderline gesteld. Dat hebben mijn moeder en ik, haar zus, geweten. Er kwamen en komen voortdurend hulpvragen op ons af, en niet van de lichtste soort. Mijn broer was het zo zat dat die er op een vrij ruwe manier het bijltje erbij neergegooid heeft. Na me bijna 10 jaar naast mijn werk vol ingezet te hebben voor mijn zus zit ik er bijna doorheen. Niet verwonderlijk als ik de berichten hier zo lees. Extra probleem bij mij is dat mijn moeder bijna geen grenzen aan mijn zus gesteld heeft en dus ook heel veel van mij verwacht. Na veel praten met mijn broer en schoonzus ben ik erachter dat de situatie zo niet verder kan, zeker nu mijn moeder een zware operatie ondergaan heeft waarvan het herstel niet vlot. Zelf ben ik erg onzeker hoe de situatie goed aan te pakken, zodat ik weer mijn eigen leven in handen krijg en de contacten met zowel mijn broer als zus (plus aanhang) als mijn moeder goed kan houden, zonder dat ik als "jongste bediende" eindig. Want ook borderliners hebben hun goede eigenschappen en zijn mensen! Kortom, wie heeft er goede tips hoe ik duidelijk en fatsoenlijk mijn mening kan duidelijk maken zonder ruzie te krijgen met m.n. mijn moeder en zus?

Hallo allemaal, Ik denk dat mijn vriend borderline heeft. We zijn nu 3 jaar samen en deze relatie gaat met extreme ups en nog veel ergere downs. Een onbenullige situatie kan uitmonden is een helse ruzie. En volgens mijn vriend ligt dit allemaal aan mij. Ik luister nooit naar hem, ik ben egoistisch, ik neem nooit iets van hem aan, ik ben altijd negatief, ik geef niet voldoende aandacht etc etc. Situaties kunnen in een seconde omslaan bij hem. Zo vertelt hij dat ik de vrouw ben waarmee hij wilt trouwen, die hem zo gelukkig maakt, waar hij oud mee wil worden.....en binnen enkele uren of een dag zegt hij de ernstigste dingen tegen me (dat hij vreemd gaat, nooit van me heeft gehouden, alleen maar bij me blijft omdat het huis anders met verlies verkocht moet worden etc etc). Ook kan hij niet praten. Als er een discussie ontstaat, wil hij niet praten. "Het is klaar!" roept hij dan. Niets wordt uitgepraat. De emoties zijn bij mij nu zo hoog opgelopen dat ik op het punt sta te vertrekken. Ongeacht of ik een enorme schuld van het huis met mij mee neem. Volgens hem ligt alles aan mij. En hulp zoeken? Nee, hij heeft geen hulp nodig (zegt hij) en borderline? (NEEE! Dat heeft hij volgens zichzelf ook niet). Wie kan me helpen of adviseren hierin? Een relatie en leven van 3 jaar opgeven doet pijn.

Aanvulling: uit mijn dagboek kan ik opmaken (als je erin zit, is alles veel te heftig en intens om het nuchter te bekijken) dat in de tijd dat het goed ging T zei: ik weet dat ik moeilijk ben, heb er wat geduld bij. Later werd dat: het ligt aan jou als je er niet tegen kan!

Beste Chris, Weet waaraan je begint. Ik heb bijna 2 jaar een LAT-relatie gehad en dat ging meestal goed omdat we elkaar alleen in het weekend zagen en dan ben je blij. Maar ook toen waren er vreselijke woedeuitbarstingen om een kleinigheidje. Ik hield veel van T en zoals jij zegt: ik was gek op hem, maar ik werd soms ook gek ván hem. Uiteindelijk heeft hij me als oud vuil gedumpt. Later wou hij me weer terug maar dan moest ik de moeite doen. Dst heb ik niet gedaan, ik durfde niet meer.

Al deze verhalen komen overeen met elkaar!!!! Als jij denkt dat jij ze kan helpen, dan zit je mis. Zoiets moeten ze zelf doen, maar de meeste kunnen dat niet. Vroeg of laat wordt de relatie verbroken en hoe langer je er mee omgaat, hoe meer pijn je wordt aangedaan.

@ chris geloof me.. ga er vanaf. Hheb anderhalf jaar geleefd met me exvriendin en had het al veel eerder moeten doen. Ze liegen, bedriegen, manipuleren alles. Opeens gooide ze me aan de kant als grof vuil. En nog schelden en dreigpartijen erbij. Achteraf ben ik achter veel dingen gekomen. Allemaal leugens, afspreken met mannen als ik er niet was, sex hebben met zomaar mensen. Ben zelfs bang dat ik iets opgelopen heb door haar.  Ook al is het moeilijk om er vanaf te gaan, doe het toch, want een normaal leven zou je nooit krijgen. Toneelspelers zijn het.

Ik denk dat mijn vriendin borderline heeft. Ik word er gek van. Ik hou van haar, maar weet niet wat ik er moet van denken. Ik zit in zak en as. Iemand tips?

Ik heb zo'n (ondertussen ex-)beste vriendin... Ik herken alles wat hier geschreven is. Leef enorm met de verhalen mee, maar het doet me deugd dat ik niet alleen sta. Het probleem is dat niemand anders in haar omgeving het ziet... Ondertussen maakt ze me wel gek door mensen op te stoken, leugens te gaan verspreiden, ... Die mensen houdt ze allemaal een masker voor, is ze de vrolijke, lieve, goede persoon... Al goed dat mijn vriend ook hetzelfde in haar ziet, anders zou ik nog denken dat er met MIJ iets mis in plaats van met haar... Ze heeft me laten vallen als een baksteen, en toch probeert ze "achterna te stompen" door andere mensen te beïnvloeden, zelfs de personen die ik het liefste heb...

@Petra.

Niemand weet wat er zich achter een andere voordeur afspeelt!

Daarom kun je niet oordelen zoals je nu doet.

Veel wijsheid gewenst.

Gr,

Ik heb zelf een moeder met borderline, ik heb hier samen met mijn broertje wel heel veel last van gehad in mijn jeugd en nu nog steeds (ben nu 22). Nu is het al jaren zo dat haar leven alleen maar kut is en dat vertelt ze dan ook zo beklagelijk mogelijk aan iedereen die ze tegenkomt. Ze zit continu in een slachtofferrol, als ik ( een keer) niet mijn mond houd en iets zeg van 'mam misschien moet je toch ook eens een beetje naar jezelf kijken, hoe je doet naar anderen' dan is de standaard reactie: 'sorry dat ik zo'n slechte moeder ben geweest, ik zal je niet meer lastig vallen.. wilde alleen maar hulp.. ik heb geen leven meer.' Zo moe word ik er van! Ik heb echt ALLES geprobeerd wat betreft zoeken naar hulp, maar ze krijgt het voor elkaar om tegen iedereen te vertellen hoe gek de hulpverleners zijn en dat ze niet weten waar ze het over hebben(logisch...). Het is alleen maar negativiteit wat er uit haar komt en het is altijd door een ander. Ze heeft al een keer of 8 een zelfmoordpoging ondernomen, dan gaat ze met een zak pillen en een fles water weg en belt dan een uur later helemaal versuft op dat het ""bijna gedaan" is en dat ze ABSOLUUT niet wilt vertellen waar ze is, om vervolgens een half uur later het toch maar te vertellen maar dat wij haar dan "echt niet" mogen zoeken.. (right). Hup weer een avondje ziekenhuis. Nu ben ik het wel zo ongelooflijk zat, de laatste keer dat ze belde om te vertellen dat ze de advocaat al had gebeld. Die had dan op zijn beurt gezegd dat als mijn broer en ik haar dood zouden vinden, dat wij door een gebrek aan testament maar eerst het huis leeg moesten halen en dan pas haar overlijden melden, want ze wilde toch wel heel graag dat haar spulletjes goed terecht zouden komen.. (ZIEK!). Ik werd toen zo boos dat ik gezegd heb dat ze het maar gewoon moest doen,d at ik het zat was. Dan wordt ze boos, want ik heb geen begrip (!!). Nu ben ik zelf in verwachting en ik wil mijn kleine zeker niet bloot stellen aan haar grillen, wat moet ik nu?!

Borderliners komen er ooit wel achter dat ze een ECHT goed persoon in hun leven nooit moeten laten vallen! Ze krijgen spijt en komen erachter dat ze nu niet meer gelukkig zijn. Dank, dat krijg je niet.

@William, wat ben ik blij met jouw heldere uiteenzetting. Ik weet zeker dat zowel borderliners als hun partners daar heel veel aan hebben!

ongeloofelijk dit mens lijkt wel last te hebben van borderline, eerst verteld ze dat ze haar ex er in gaat luizen. en een week later verteld ze met een staal gezicht dat hij zogenaamd haar kinderen zou moeten hebben geslagen en misbruikt tijdens hun huwelijk. wat een malloot dat mens. om zo om te gaan met de vader van je kinderen is echt asociaal. nou mijn kinderen zitten bij haar kinderen op school en ik kan de vader en ik kan geen betere vader voor zijn kinderen dan hij.
groetjes petra

Voor Ton,

Ik heb niet alle reacties gelezen, dus als je reeds antwoord op je vraag hebt gehad, dan is dit wellicht een extra bevestiging:

Je (ex) vriendin heeft het borderline syndroom! Geen enkele twijfel.

@anoniem, ja, ik ben er ook bang voor, maar tegelijkertijd wil ik heel graag... ik sta erg in dubio. @naamloos bz. je zit op het verkeerde forum. zoek onder Transgender of iets dergelijks. Ga anders/ook naar je huisarts en laat je doorverwijzen.

@el,  mijn therapeut noemt het een 'aandoening' waar de persoon geen schuld aan heeft en waar hij weinig aan kan verhelpen. En dat een relatie met zo iemand onmogelijk is... een zus kies je niet, een partner wel. Maar ik woon alleen en heb mijn eigen leven (baan, huis, vriendinnen, kerk) @soekie,  ik zou een kind daaraan niet blootstellen, nee. Dat 'er helemaal in gaan zitten' : ik neem aan dat je bedoelt dat de borderliner -bij tijden- helemaal voor zijn partner gaat. Ik vond dat heerlijk, temeer omdat we een weekendrelatie hadden. Na 2 spannende dagen ging ik weer naar mijn rustige huis. Een keerzijde is natuurlijk dat het soms ineens ook he-le-maal over is.

Hallo, help me, ik twijfel meer en meer dat ik een vrouw ben in een mannen lichaam. Ik zoek in leuvenze een bijeenkomst waar activiteiten over dit onderwerp zijn en waar er over dit onderwerp gesproken wordt. En waar dezelfde mensen op stap gaan, vaak is het aleen tot 18 jaar max 25 jaar maar niet voor 30gers. Help en laat berichten achter, dankje wel.

@Meryam,geloof me, je komt weer in die achtbaan terecht. Het kan zelfs na het 60e levensjaar nog erger worden, en door jouw toegenomen inzicht wordt zijn gedrag er nog niet beter op.....tenzij hij in therapie gaat.

Mensen met bordeline kunnen erg vermoeiend zijn en claimend. Ik zelf heb een zoontje uit mijn eerste huwelijk. Helaas is dat stuk gelopen en ben ik op jonge leeftijd alleenstaande moeder geworden. Ik heb een erg druk leven en werk en studeer veel. toch mis ik iets en in onze cultuur namelijk de marokkaanse zijn ziektes als bordeline etc een moeilijk bespreekbaar iets. Ik leerde iemand kennen die qua uiterlijk en persoonlijkheid helemaal bij me leek te passen. we gingen afspreken etc maar inderdaad hij ging al snel over mijn eigen grenzen heen. Ik vond dit erg lastig want in het begin twijfelde ik nogal over mezelf en dacht ik dat het misschien aan mij lag. Hij zelf ontkent trouwens zijn eigen diagnose en heeft geen bordeline en de psychiaters zijn gek. Dit maakt het nog moeilijker omdat je er daardoor niet over kan praten. Hij verschuilt zich continu achter andere zaken. Hij heeft zijn behandeling stop gezet en leeft zijn eigen leven. Hij woont op zich zelf en dat gaat redelijk goed. Helaas drinkt ie dagelijks wat zijn bordeline persoonlijkheid niet ten goede komt. Aan de ene kant wil ik ervoor vechten aan de andere kant denk ik nee ik heb een kind en ik kan mijn kind hier niet aan blootstellen. Dit is overigens ook nooit gebeurd in de afgelopen 2 jaar. We hadden ineens pieken dan ging het weken goed en hadden we het leuk vooral tijdens de ramadan omdat dan niet gedronken mocht worden en daaarna verdween ie weer eens een aantal weken. uiteindelijk zoekt ie me iedere keer weer op en idd hij gaat er dan gelijk helemaal inzitten super vermopeiend zeker voor mij ik werk 6 dagen per week en studeer dus ik heb weinig tijd. Iets wat ie niet begrijpt ook het fenomeen smart phones daar heeft ie een uitgesproken mening over. volgens hem is mijn leven appeltje eitje pas als je vier kinderen hebt wat ik volgens hem nooit zal krijgen dan mag ik klagen. Ik werd zo boos en dan of het escaleert en het word over en weer schreeuwen of hij kalmeert ineens en is poes lief.Ik weet niet wat ik met hem aanmoet. Ik denk dat als ie zijn ziekte zou accepteren en zou beaamen dat ie bordeliner is dat ie dan doormiddel van medicatie prima te handelen is maar nu op dit moment ben ik bang dat ik mijn eigen leven ga verkloten

Ik heb een zus met borderline.Ze heeft al voor veel ellende in de familie gezorgd, ik heb me altijd voorgehouden dat ze niet verantwoordelijk is voor haar gedrag en heb het dan ook vaak voor haar opgenomen. Het gevolg is dan ook dat de rest van mijn zussen niets meer met mij te maken willen hebben. Vorige week kwam het zo ver dat tijdens een gezellig bezoekje aan ikea ze een vechtpartij uitlokte. Het heeeft me heel veel kracht gekost om haar van de persoon af te trekken en haar te bedaren. Twee dagen later vroeg ze of ik vond dat het haar schuld was. Nou kan je iemand met borderline bijna geen negatief antwoord geven maar ik heb toch gezegd dat ik het niet slim vond wat ze deed. Ze had zo in de gevangenis kunnen belanden. Nu ben ik van alles en nog wat en wil ze niets meer met me te maken hebben. Zo kan een relatie met iemand met borderline verlopen. Ik ben me familie kwijt en zij gaat vrolijk verder. Dus denk goed na voordat je wat voor relatie dan ook aangaat met iemand met deze handycap. Zelf beseffen ze denk ik niet wat ze aanrichten, maar op een gegeven moment heb je zelf niets meer, inclusief geen familie meer.

Achterdocht en manipulatie -wat ik hier veel lees- herken ik niet bij mijn ex-vriend T. Lieve bijzondere man, met wie ik 2 jaar een intieme zinvolle relatie heb gehad, en een goed seksleven. Het voordeel was dat wij een weekendrelatie hadden. We hoefden niet altijd blij elkaar te zien, waren financieel onafhankelijk en hadden geen kinderen.

T. had zijn methodes om niet overprikkeld te raken: geen koffie of alcohol. Alleen groene thee, wiet en meditatie. Maar toch kwam bijvoorbeeld in de file soms de heftigheid op en dat vond ik akelig en soms ook eng. Vaak waarschuwde hij wel: "Nu voel ik een pestbui opkomen, laat me even uitrazen, het heeft niets met jou te maken". In onze 2 jaar waren er 5 heftige uitbarstingen tegen mij gericht. Volgens het forum is dat niet eens zo vaak. Hij bood nooit excuus aan, probeerde het wel uit te leggen. En hoe geschokt ik ook was, na een tijdje nam ik weer contact op. Want ik miste hem. Daar rekende hij op.

De laatste keer dat hij het uitmaakte was heftig schreeuwend aan de telefoon. Huissleutel etc. afhandelen ging goed omdat ik schijnbaar kalm en netjes was en daardoor werd hij dat ook. We hebben nu al jaren geen contact en ik krijg steeds meer het gevoel: had ik hem nog een kans moeten geven. Zouden we het nu wel aankunnen? T is inmiddels 60+, ik las ergens dat Borderline soms met de leeftijd 'uitdooft'. Ik ben benauwd omdat ik denk dat T zich er misschien meteen weer wil instorten zonder goed na te denken en dat we weer in de oude achtbaan komen, hoewel ik dingen nu wel anders zou aanpakken, vanuit mijn vooruitgeschreden inzicht. En hij was wel mijn grote liefde en je leeft maar een keer...

meryam
dat geloof je zelf omdat je er nooit niks aan gemerkt hebt

Laat ik -in afwachting van mijn lange ingezonden stuk- reageren: @Kees ik geloof niet dat alle Borderliners vreemdgaan. mijn ex-vriend heeft het volgens mij tijdens onze relatie nooit gedaan. @J je stelt dezelfde vraag als Maarten: weten Borderliners wel wat ze bij de partner aanrichten? Ik heb daar ook geen antwoord op. Hopelijk kunnen andere mensen reageren. En: als je een relatie hebt gehad kun je dan overstappen op vriendschap? dan moet je allebei wel heel sterk in je schoenen staan en hetzelfde willen!

ik hou veel van mijn vrouw en probeer te leven met haar woede-uitbarstingen, maar waar ik het meest moeite mee heb: ze biedt nooit, maar dan ook NOOIT haar excuses aan. als ze dat maar deed, zou ik het minder erg vinden. is dat ook typisch Bordeline? begrijpt ze niet wat ze anderen aandoet??

ik vind het onzin dat borderliners vreemdgaan!!!!
ze moeten zich niet verstoppen achter de ziekte! want vreemd gaan is iets wat jezelf in de hand hebt!!
als ze het ondanks toch doen dan komen ze er later wel achter wat ze hebben gedaan!!

Hallo,

Ik heb een dik jaar geleden een jongen leren kennen waarvan ik vermoed (bijna zeker weet) dat hij Borderline heeft.
Hij ging dag 1 al flink over mijn grenzen heen, alleen nu heb ik het probleem mijn grenzen aan te voelen,en kan ze dus moeilijk aangeven.

Het heeft me veel energie gekost het afgelopen jaar en hij heeft mij vaak gekwetst, maar op een of andere manier wil ik hem ook niet af doen (een relatie beschouw ik als vrijwel onmogelijk,maar vriendschap niet)

Ik wil graag met hem praten, maar ik weet niet goed hoe ik dit aan moet pakken.
Hij heeft mij van dag 1 gekwetst en ik wil hem uitleggen wat hij met mij heeft gedaan, niet uit woede of om hem neer te halen.
Maar wel om hem mogelijk bewust te maken wat hij bij mij heeft gedaan,en daaruit mogelijk begrip komt.
Of is dit tevergeefs en moet je het over 'nu' en de toekomst hebben?

tnx alvast voor het antwoord :)

Gr.

als je goed voor een borderliner bent geweest. en plotsling willen ze niks meer met je te maken hebben. dan komen ze er vanzelf achter wat ze hebben gedaan.
ze doen niet met opzet zo n gedrag vertonen al is vreemdgaan natuurlijk nooit goed te praten. en moeten ze dat niet achter de borderline verschuilen om te zeggen, dat komt daar door!!
als jezelf (zelfs met de zware tijde) en de borderliner terug komt en dat ook echt wil!!!
en aan derzelf hard gaat werken.
dan is het mogelijk dat er samen een goeden toekomst is.

echte liefde overwint alles.
maar moeten de beide personen er ook aan werken!!

En nog iets: als mijn vrouw fiks ruzie heeft gemaakt, vaak om niks, en ik het niet goed maak, dan hou ik niet van haar. Zegt ze. Als ik het wel probeer goed te maken, voel ik minachting (maar misschien beeld ik me dat in) is dat ook borderline? Soms word ik er helemaal moedeloos van.

mijn partner heeft borderline
waarom biedt zij nooit maar dan ook nooit excuus aan?
het lijkt wel of ze denkt dat ze het recht heeft zich ongeremd te uiten!
en dan bedoel ik kwetsend uiten.
is dat een kenmerk van bordeline?

hoi Ik weet sinds 8 jaar dat ik bps heb en heb een relatie van 18 jaar gehad met de vader van mijn kinderen en daarna zijn pas de symtomen er echt uit gekomen. Niet iedere bps er is hetzelfde en ik baal een beetje ervan dat iedereen vaak hetzelfde wordt bestempeld. Ik werk nu die 8 jaar hard dmv therapieen om inzicht te krijgen in ...mijn gedrag..die ik mezelf heb aangeleerd door een emotionele en lichamelijke verwaarloosde jeugd en mijn ouders waren ook psy patienten. Ik ben van hot naar her geslingerd in mijn jeugd en heb daar de klappen van gekregen. Ik heb nu een man die me laat zijn,die me respecteerd,de basis geeft die wij nodig hebben. We zijn niet gek!!!! En we handelen vanuit liefde maar gaan daarmee ook tevaak over de grens van onszelf....waardoor anderen ons misbruiken en we later inzien dat we daardoor onze eigen valkuil zijn in gelopen. 

2 jaar borderline vriendin gehad, toen ik het opgaf lag ze nog geen week later met een ander in bed. Ze hebben geen zelfvertrouwen dus sex met wie dan ook maakt hun niet uit en dat word al jullie dank die jullie er nu voor doen!!!!! Dus verlaten en als een baksteen laten vallen ze zijn niet te vertrouwen!!

Oh hemel.... Was naarstig op zoek naar wat er toch mis is met mijn vriend en ik kom hier uit... Vaak knetterende ruzie, hij sleept er van alles bij, scheldt me verrot vanuit het niets, nooit ligt iets aan hem, kan geen kritiek verdragen, slaat om als een blad aan de boom, zegt de vreselijkste dingen... En als ik dan woest bij hem wegga midden in de nacht en denk bekijk het maar gaat hij bellen alsof er niets gebeurd is. Hij liegt, gaat vreemd, manipuleert, is egoïstisch en zuipt en snuift teveel. Helaas is het ook vaak de liefste en leukste vent en daar geniet ik dan maar van! Zucht...

Ik ben geen borderliner maar een zus van. De andere zus gaat ook vreemd, zij is een hypochonder, ik kan het weten want ben een hoog opgeleide hbo verpleegkundige. Mijn ex man, ben gelukkig gescheiden, is een egoist en gaat natuurlijk ook vreemd, niets is te gek... Is dag na valentijns dag gedumd door zijn vriendin.  Vond het wel errug jammer, ze is een psychater bij de forensische psychiatrie.

Hallo, Ik ben marloes, ben bijna 21 jaar en heb dit jaar te horen gekregen dat ik borderline heb. Het verklaarde een hoop voor alles wat ik meegemaakt heb. Borderline word je niet mee geboren maar krijg na verloop van omstandigheden. Vaak heb ik het idee dat niemand mij snapt, begrijpt of weet wat er echt in mij omgaat. Het idee dat je voor alles alleen moet opdraaien. Het erkennen van je fouten is nog het meest lastig. Ik heb om de maand een nieuwe baan, mijn huis verander ik met de maand. Omdat ik in 5 jaar tijd 13 x verhuisd ben. Ik ben blij dat ik weet waar door het komt dat ik af en toe anders ben dan anderen, maar het feit dat ik het heb is moeilijk om onder ogen te komen. Mijn vriend heeft het best zwaar omdat hij zelf adhd heeft. Ik ben er van overtuigd dat ik niet verder kan leven zonder goede begeleiding. Ik weet dat het lastig is voor de omstanders maar voor mij is het ook niet makkelijk. Ik probeer me er aan te passen, maar makkelijk gaat het niet worden. Het liefst wil ik dat zulke van mij weg hebben maar dat kan alleen ik samen met begeleiding voor elkaar krijgen. Ik wens iedereen veel sterkte in moeilijke tijden. Houd hoop. Grtjs Marloes

Beste allemaal, Ik ben vanonder af aan de lap tekst aan het doornemen. Merk nu al dat ik er veel aan heb, m.n. aan de reacties van Borderliners zélf. Mijn ex heeft het nooit ter sprake gebracht en ik stond toen heel argeloos in de relatie (wist ik veel). Veel van zijn reacties herken ik. Ik merk al tijden dat ik hem niet kan vergeten en zit na te denken over een ontmoeting (als hij dat ook wil). Maar dan wil ik wel beslagen ten ijs komen.

Er is niet mee te leven. Ben altijd, tot nu voor mijn gevoel, goed voor haar geweest. Is al 5 jaar mijn ex. Nu is ze, nu ik een nieuwe relatie heb, niet te genieten. Heb een zoon van 9 jaar die ik het laatse jaar voor 95% opvoed. Ben nu niet goed meer en de groost terinlijer die er op de wereld rond loop. Heb ik niet verdiend vind ik. Nu is ze me overal: bij politie, school, AMK, jeugdzorg, LBIM, etc aan het zwart maken. Ga kopat. Was ze maar dood. Was haar grootste liefde maar ben 20 jaar giganties in de maling genomen. Ben bijna zover dat ik mijn kind gaat haten.

Hoi, mijn naam is M.en heb een schoonmoeder dit dit soort symthomen voorkomen. Heel erg vervelend, je wordt i.d.d. eerst op handen gedragen, en ze kan ineens een belediging maken of iets verzinnen wat niet waar is! Vaak geloofd de buiten wereld haar verhalen ook nog! Wat is de beste manier om niet meer door deze vrouw gekwetst te worden? Mijn man ziet gelukkig ook dat ze ter plekke iets verzint, maar het is natuurlijk toch zijn moeder! Wie heeft goede tips om dit los te kunnen laten. Ze kan ook nooit iets uitpraten met elkaar, zij heeft het nooit gedaan, ze doet alleen maar goed!

ik ga in het weekend deze reacties eens lezen.
ik heb 2 jaar een relatie gehad met -waarschijnlijk- een Borderliner. de psycholoog bij wie ik na het verbreken van de relatie een paar sessies had zei dat mijn ex-vriend T. "in ieder geval forse trekken van BPS vertoonde".
T is de liefste, gevoeligste, boeiendste man die ik ken, maar zo 2x per jaar werd het vreselijk: een razende uitval waarvan ik me iedere keer lam schrok: ik kreeg de gekste meest kwetsende dingen naar mijn hoofd gegooid. Wanneer ik dan na een maand of zo belde was hij nauwelijks gekalmeerd en deed bokkig, alsof IK vervelend was (geweest). Daarna werd het weer goed en was ik happy.

Inmiddels hebben we 5 jaar geen contact gehad (hij heeft het 2x uitgemaakt, maar wou het daarna weer aanhebben). Ik heb een prettig rustig leven en ben zeker niet ongelukkig of eenzaam hoewel ik sinds hem geen partner heb. Maar soms vliegt het me aan en mis ik hem heel erg, en dan overweeg ik hem te bellen. Zo van "weegt het bijzonder goede niet op tegen die 2 ellende-vuurpijlen per jaar?"

Ik heb zelf 2 jaar met een borderline vrouw van 26 geleefd. Vanaf haar 22ste is borderline vastgestelt bij haar. Er is geen vaste relatie mee te beginnen dus daarom heb ik hier wat kenmerken neergezet voor mensen die er mee moeten leven. 1 Ze controleren alles: telefoon. pc en gaan alles na. 2 Ze zijn niet te vertrouwen en kunnen gemakkelijk vreemd gaan of een 2e affaire erbij hebben zonder dat ze ook maar iets laten merken. 3 Jij mag niks. Zij mogen alles slaan,gooie,dreigen, verwijten maken, onnodig kwaad worden. U kunt beter er geen relatie mee beginnen want je raakt zelf uw leven en werkelijkheid kwijt!

Leuke verhalen, positieve en negatieve...
Jep, ik ben ook een Borderliner.
En de verhalen van wisselvallig, houden van en niet houden van zijn me allemaal bekend, maar een Borderliner die serieus zijn/haar probleem aan wil pakken moet weten dat we er nooit vanaf komen maar wel kunnen leren er goed mee om te gaan!
En ook met de mensen om ons heen, de meesten zijn lief en begripvol.
Als ik tips moest geven zou ik zeggen; neem de Borderliner met een korreltje zout. De emoties komen namelijk versterkt bij een Borderliner binnen.
Door het volgen van cursussen en therapiën (o.a de Vers-training, ademhalingsoefening) weet ik mijn 'probleem' redelijk goed onder contrôle te houden.
Vooral door de VERS-training leer je naar jezelf te kijken en te beoordelen of je gedrag juist is.

Dreigen met zelfmoord is aandacht trekken en het advies is er niet op in te gaan. Een reactie van "..ga je gang.." is voldoende om die persoon wakker te schudden.
Wie ècht dood wil schreeuwt dat niet van de daken!

Na een periode van steeds meer medicijnen, ik zat op 19 stuks per dag(!) heb ik het heft in eigen hand genomen en in overleg met mijn behandelaar ben ik nu medicijnvrij! En dat al bijna 1 jaar.
Echter dien ik wel bewuster te gaan leven, relaties blijven moeilijk dus heb ik besloten dat een goede vriendschap beter is als een relatie/huwelijk. Daarbij is die vriendschap op de basis 'wat in het vat zit verzuurt niet' oftewel we hoeven elkaar niet geregeld te zien, contact via email, sms of telefoon gaat prima en willen we elkaar zien en dat is wederzijds dan bezoeken we elkaar.

Borderliners die niet geholpen willen worden kunnen gedwongen worden indien men aangifte tegen die persoon doet. Bij calamiteit politie bellen, die schakelt een oproep-psychiater in en die kan een IBS instellen (IBS=In Bewaring Stelling)
Daardoor komt die persoon automatisch in het hulp-circuit terecht.

Vaak heeft familie schuldgevoelens en doet men dit niet.
Ik adviseer: WEL DOEN! U helpt de Borderliner èn uzelf met die actie.

Een Borderliner die zelf geen hulp zoekt is een persoon waarmee niet of nauwelijks te leven valt.

Deze ervaring heb ikzelf opgedaan dus ik weet heel goed waarover ik schrijf.

Bij relaties; een Borderliner heeft verlatingsangst en kan daardoor erg vreemd reageren.
Voor een ieder geldt; leidt uw eigen leven en laat dat niet teveel door een Borderliner bepalen. Doet u dat wel dan heeft die relatie geen toekomst.

Ik hoop dat u iets aan mijn verhaal heeft.

Groet, William

Mijn vriendin heeft borderline en ik ga goed en lief met haar om. Ik probeer alles voor haar te doen en geef haar elke dag bloemen. Doe ik daar wel goed aan?

Hallo en HELP Ik ben getrouwd met een super lieve man, maar hij heeft een oom met bordeline. Op zichniet zo veel mis mee, maar die beste oom maakt de hele familie kapot. Hij wil zich niet laten behandelen. Dus moet de hele familie er maar mee leven. Elke keer als hij bij iemand op bezoek komt, is er nog net niet (soms wel) slaande ruzie. Ik vlucht altijd meteen weg, want ik wil die stress en ruzie niet! Daar kan die oom niet tegen, en hoor ik dat hij de meest vreselijke dingen zegt. Hoe kun je zo iemand wel op laten nemen? Of behandelen? Of moet er eerst wat gebeuren met hem, of dat hij zijn kinderen wat aan doet. Of iemand anders van de familie. Heb zelf een keer moeten vluchten omdat ik anders een stomp zou krijgen terwijl ik net zwanger was. Wie kan me advies geven? Alvast bedankt! Joanne

Je weet nooit waar je aan toe bent. Zoals bij mij: zo ben je getrouwd en zo ben je gescheiden. Wisselende periode's komen vaak voor. Af en toe weet ik niet of ze het zelf is of de bordeliner of een van haar personages in haar meervoudige persoonlijkheid. Ze vertelt het ook niet zelf dat ze wil scheiden, dat moet ik van anderen horen. Veel mensen om me heen heb ik verloren hierdoor. Aan mij vragen ze of ik bij die 'gek' wil blijven. Ze zeggen dat ik de mogelijkheid heb om bij haar weg te gaan. Ik weet zelf dat dit nooit zal veranderen, dat ze nu van me houdt en misschien mij niet meer kan zien of luchten. Zee vroeg de laatste keer wat zij moest doen om tebewijzen dat ze echt van mij af wilt. Mijn antwoord was naar een advocaat gaan en de scheiding aanvragen. Wordt vervolg

Wij hebben een dochter van 30 jaar met een borderlinestoornis. Het maakt ons leven kapot. Dat van haar en dat van ons en onze andere kinderen. Zij wil niet aan de medicatie, maar maakt ondertussen haar eigen kind kapot. Ze voedt het jongetje alleen op, maar het kind is een stumper. Wij doen zoveel mogelijk om hem op te vangen. Jeugdzorg heeft inmiddels de handen van hem afgetrokken, doordat wij hem zoveel mogelijk opvoeden is er een 'wenselijke situatie'ontstaan. Maar ik kan er niet meer tegen. Mijn hele leven is ontregeld, ik ben bang en zo vreselijk moe...

Eigenlijk ben ik niet zo van stempels drukken op personen. Ik heb een relatie van bijna een jaar achter de rug die erg stormachtig was. Gelukkig woonden wij (nog) niet samen. Inderdaad: aantrekken, afstoten, schreeuwen, fysiek geweld, relatie per sms beeindigen en ga zo maar verder. Ik ben mij suf aan het piekeren wat er nu precies aan de hand is geweest maar dat hij een borderliner zou kunnen zijn hou ik niet voor onmogelijk! In het begin was ik alles voor hem, was ik de vrouw van zijn leven, heeft hij nooit eerder zoveel liefde gevoeld voor een vrouw en wilde hij met mij trouwen. Nu heeft hij vorige week wederom de relatie beeindigd omdat ik met een vriendin een borrel wilde halen in de stad???!!! Ik weet niet of ik nu moet huilen of ontzettend boos moet zijn! Hoe kan iemand dergelijke stemmingswisselingen hebben? Ik voel mij uitgekotst en al zijn prachtige woorden voelen nu als gebakken lucht! Ik weet het even niet meer! En waarom ben ik zo bezig om het te snappen!!!??? Herkennen jullie dit???

Ismael, leuk dat je het zo stelt, maar volgens mij is er iets meer in het leven dan geweldige seks! Ik heb een relatie met een borderliner gehad en ja, we hadden enorme pieken en dan leek t de hemel op aarde. Maar daarna kwam steevast de hel en was de ellende niet meer te overzien. Inderdaad: liegen, bedriegen, alles naar haar hand willen zetten, er was maar 1 manier en dat was haar manier. Als ik maar mooi opzat en pootjes gaf hadden we het goed samen, maar o, wee, als ik zelf iets inbracht wat niet direct in haar straatje paste, dan was het huis te klein. En dan achteraf zo'n spijt... dreigen met zelfmoord, slachtofferrol door heel zielig te zeggen wel weg te zullen gaan, zodat ze niet langer tot last was en als je daar dan niet goed op reageert weer extreme boosheid. Daar weegt die hemel zo nu dan echt niet meer tegen op!

hallo allenmaal,

ik ben zelf een borderliner persoon. ik heb dat sinds kort ondekt.
toen ik tot de conclusie kwam dat ik niet langer dan 2 jaar een relatie kan aanhouden.
ik heb een hele lieve vriend die mij op handen draagd. hij gaat bij mij vandaan omdat ik een onmogenlijk persoon ben.
hij is niet onmogenlijk maar ik ben dat. ik kan alleen maar zwart en wit zien. grijs raak ik van in paniek. ik kan niet zomaar mijn planning omgooien, dan raak ik in paniek. en hoe meer ik om iemand geef, des te meer dat ik hem van mij afstoot. maar hoe verder hij dan weer weg gaat, hoe moeilijker het is om hem los te laten. deze dingen zijn niet makkelijk om mee te leven. niet voor de partner maar zeer zeker ook niet voor de borderliner zelf. en ja er zijn in het verleden dingen gebeurd. ik ben er dus schijnbaar nog niet overheen. mijn pieken en dalen ken ik ook. ik zou liegen als ik zei dat meer meer happy was dan down.
ik wil mezelf heel graag veranderen. daarom ga ik ook hulp zoeken. ik wil andere mensen niet tot last zijn. ik wil weer me eigen kunnen zijn.
toen ik deze side vond, schrok ik echt hier van alle reacties. maar ze kwamen meerendeels overeen met t verhaal van mijn grote liefde.
bedabkt... bedankt om mijn ogen t eopenen. bedankt allemaal.

ik leef al 8 jaar met een borderliner en we hebben ook een zoon van 6 jaar! het is heel zwaar om met hem samen te leven! maar ik kan maar niet breken! ook dreigd ie er meer als ik hem buiten zet dat ie mijn keel zal over snijden soms ben ik echt heel bang als hij weer een woede aanval krijgt, begint met lastig doen en dan word het steeds erger en erger!!! maar kan er echt niet heel mijn leven mee samen blijven! stel dat hij me toch wat aandoet!!! ohh ik weet het allemaal niet meer!! groetjes s

Ik ben dus een bordeline.
En sta al wat div jaren stabiel.
Alleen ben ik er een die juist me zelf voor bij loop door mensen te veel te helpen te koste van me zelf, niks was me te veel en ik deed het.
Ik heb juist die mensen die daar misbruik van gemaakt hebben laten vallen.
Is jammer dat ze de bordeline mensen allemaal over 1 kant scheren

Anna ik ken er ook een paar. Ik laat ze vallen als een baksteen. Psychisch en medische klachten continu, later blijkt het allemaal mee te vallen. Of mankeren ze helemaal niets na een dure scan in een ziekenhuis. Het zijn gewoon leugenaarsen en aandachtrekkers. Ik heb zelf een zware operatie gehad wegens een hersentumor. Maar ik zeur verder niet en pak de draad weer op in het dagelijks leven.

Ik heb de hel op aarde meegemaakt laatste 3 jaar in mijn leven. Omgaan met een borderliner is voor mij onmogelijk. Twee rot eigenschappen krijg je er bij ze niet uit en dat zijn 'constant liegen en constant bedriegen'. Bedrogen worden is het ergste wat voor mij het hardste aankomt. Ik word onwijs boos als er hier nog mensen komen typen dat borderliners onschuldig zijn! Als de stoplicht op rood staat wachten ze wel, omdat ze weten dat ze aangereden kunnen worden. En dat dat pijn doet als t gebeurt, maar ze kunnen niet snappen dat iemand bedriegen veel meer pijn doet voor diegene die bedrogen wordt. Zeg vooraf tegen de mensen die vrienden met je willen worden, dat je een aandoening hebt die borderline heet. Dan kunnen mensen daar rekening mee houden. voor mij nooit meer nooit meer nooit meer! Ik ga liever dood...wat een ellende was het zeg...steeds maar gelijk willen hebben, steeds maar anderen de schuld geven, steeds maar liegen, steeds maar bedriegen! Bah! Eeen tip: zoek voor een relatie iemand met dezelfde aandoening, want liefde geven en bewaren kunnen jullie toch niet dus is de schade wederzijds. Jullie doen elkaar dan toch nooit pijn, want waarde aan liefde geven doen jullie toch niet. Sorry hoor mensen, maar ik heb het echt ervaren, ben mezelf kwijt geraakt me eigenwaarde, me zelfvertrouwen, me omgeving, echt me alles...ben zo boos. Mensen die willen communiceren en ervaringen wilt wissellen kunnen me mailen: yuvasiz_kus70@hotmail.com

ik ken er een paar ,ik laat ze vallen als een baksteen
psychisch en medische klachten continu
later blijkt het allemaal mee te vallen
Of mankeren helemaal niets na een dure scan in een ziekenhuis
gewoon leugenaarsen aandachtrekkers
Ik heb zelf een zware operatie gehad wegens hersentumor .
Maar ik zeur verder niet ,en pak de draad weer op in het dagelijks leven

Ik ben nu een jaar gescheiden met iemand waarvan ik uit mijn omgeving steeds meer signalen krijg dat mijn ex-partner symptomen heeft van borderline. Het afgelopen jaar is voor mij heel moeilijk geweest en verwarrend. Deze scheiding heb ik totaal niet zien aankomen. Na in mijn ogen een liefdevolle relatie van meer dan 30 jaar is er op een vreselijke manier een abrupt einde gekomen aan deze relatie. Op veel vragen zal ik nooit antwoord krijgen. Graag zou ik in contact komen met iemand die dit ook heeft meegemaakt. Misschien dat dit me wat meer duidelijk kan brengen en ik het kan plaatsen.

Lieve lieve lijders en degenen die de bps-er moeten verdragen; relax.

Adem in en adem uit. Want ik weet uit eigen ervaring dat bps een wanhopige uiting is van de ernstige mishandeling in de vroege jeugd. En daarin zit de onmacht van de bps-er / lijder. De verbindingen in de pscyche of beter juist het scheiden van het verleden van het heden (dus, je wordt niet meer verwaarloosd en ernstig mishandeld maar soms lijkt alles nog in het onderbewuste nog als gisteren en onstaat weer die paniek situatie en weet je van gekkigheid geen raad met al die nare gevoelens en psychische leed en draaf je helemaal door het lintje jawel helaas en is niet anders).

Pijnlijk voor de lijders en pijnlijk voor de omgeving die de wind van voren krijgt, met de haren erbij gesleept wordt, etcetera, jawel helaas, en is echt niet anders. Maar....waar ik niemand over heb gehoord (maar 1 persoon in dit rijtje) is dat bps-ers de liefste, zorgzaamste, gevoeligste, wildste sex (daaaaaaaar hoor ik niemand dan weer over klagen-vreemd hé???, de beste moeders/vaders zijn en alles doen om het weer goed te maken na de ontlading. Daar geniet de partner van de bps-er wel degelijk van. Heb ik ook gezien bij mijn partner. De sex vond hij fantaaastisch totdat ik weer flipte om iets dat hij deed. Dan was hij ineens gevlucht en zag hem weer enkele dagen niet. maar als ik weer rustig was en gekalmeerd moest mijn broekje meteen uit want goedmaaksex met een bps-er is natuurlijk uit de kunst voor meneertje. Hypocrisie ten top!!! En daar word ik nou weer helemaal woedend van. Ach ja, gewoon in en uitademen. De wijzers van de klok stoppen niet met draaien als we een klein probleempje hebben, niet??? Mijn zegen aan beide partijen en veel geluk, wilde sex, en liefde gewenst. Geniet maar lekker van mekaar. Dikke vette knipoog.

Hallo allemaal,

Ik lees dat er veel alleen maar negatieve dingen over borderliners gezegt worden, ik wou daar mijn mening over kwijt, ik heb een zwager die zware bps heeft, en hij heeft al zoveel vreselijke dingen gedaan en dan bedoel ik ook echt vreselijk bijv zich in de kreukels rijden, ontzettend liegen, vreselijk agressief zijn,zich ophangen en vervolgens de schuld bij een ander leggen en je een schuld gevoel geven dat je hem op tijd hebt gevonden en nog los hebt kunnen maken, manipuleren, en na zulke dingen net doen alsof het niks voorstelt en wij ons niet moeten aanstellen als je aangeeft dat je enorm geschrokken bent na zulke dingen enz ik heb ook op zulke momenten dat ik denk wat ben je een vreselijk persoon en dat ik echt een haat gevoel kan hebben naar hem toe en met haat bedoel ik op zo'n moment echt zo haten met mijn hele wezen, dus dat er mensen zijn die borderliners als alleen maar negatief betitelen begrijp ik ergens wel maar er is zoals met alle dingen ook een andere kant, als hij zich goed voelt is hij zichzelf, een hele prima vent die het beste met iedereen voor heeft hard werkt en altijd voor je klaar staat om te helpen als het nodig is iemand waar je mee kan lachen en normaal een gesprek kan voeren op zulke momenten is het gewoon een gouden vent, het is de aandoening die ze zo om kan laten slaan en die ze laat doen wat ze doen, als ik soms zie hoe moeilijk mijn zwager in dit geval het kan hebben met hoe zijn leven is door de bps heb ik echt wel met hem te doen!!! Ze vragen er zelf echt niet om niemand wil zoiets hebben en ze denken echt niet als ze s'morgens wakker worden zo vandaag ga ik eens ff lekker de hele boel op zijn kop zetten en me ophangen omdat ik daar zo'n zin in heb, of me eigen in de kreukels rijden omdat ik dat zo leuk vind om te doen, het is de aandoening die ze zo verward, gek , agressief , leugenaars , manipulators enz van ze kan maken dat doen ze niet zelf omdat ze dat zo ontzettend leuk vinden, het is voor naaste heel moeilijk om mee om te gaan maar voor hun zelf ook, wij kunnen denken stik maar en weglopen hun kunnen dat niet al zouden ze net zo graag als een ander gewoon ,,normaal" willen functioneren, iemand die een ernstige ziekte als kanker krijgt of mensen met hartaandoeningen of wat dan ook vragen daar ook niet om voor dr lol net zomin als mensen met bps dus probeer je op zijn minst een beetje in te leven in de persoon al is dat soms moelijk, en bedenk dat er altijd 2 kanten zijn, niet alleen maar goed en ook zeker niet alleen maar slecht!!!!

Heb er alles aangedaan om haar terug te krijgen, maar heeft nu zo vreselijk met mij gedaan. Dagen was ik er van aangedaan, telkens ik het probeerde. Het kost mijn leven als ik het nog eens zou proberen. Haar 2 kinderen onze kleinkinderen hebben we groot gebracht, tot 12 jaar het jongetje en tot 15 jaar het meisje en deze mogen we niet meer spreken. Tegen ons heeft ze het laten weten in een brief en ze zei dat ze een slechte jeugd heeft gehad, verschrikkelijk. Ik was altijd de braafste en de beleefste van de klas, veel komplimenten voor gehad. Hevig van liefde is mij ook de complimenten gegeven. Mijn man heeft er ook zoveel voor gedaan, alles.

Hallo, De vriend van mijn moeder is al een hele tijd bij ons in huis. In het begin leek hij aardig, maar dit veranderde snel. Hij is 46 jaar oud en ik denk dat hij borderline heeft. Hij reageert vaak fel en als iets in zijn ogen niet goed is, dan is hij gelijk klaar met je. Mijn moeder is al over dat ze hem misschien uit huis kan zetten, maar ik weet dat dit met grenzen stellen te maken heeft. Als wij er niks aan doen, wie dan wel? En hij voelt zich vaak eenzaam. Na het eten gaat hij vaak alleen zitten en ook 's avonds is hij bijna altijd alleen. Als we vragen of hij komt dan is hij ook zo weer weg en hij gedraagt zich als iemand die alles weet! Ook is hij heel erg zwart wit in alles en raakt soms met opzet een te hete pan aan. Hij schreeuwt dan even en als wij hem aandacht geven begint hij een onnodige discussie. Hij vergelijkt alles met zichzelf en als hij begint over vroeger beginnen we te twijfelen of dat niet uit die ENE film van gisteren of een andere keer kwam... Zo had hij een keer een verhaal dat er onweer was en dat hij met haaien werkte en dat hij een haai ving met een nummerbord in zn bek, erkend als deep bleu sea....naja... O nog meer te noemen, maar meestal vertelt hij dit verhaal. Omdat hij een ongeluk heeft gehad en pennen in zijn been heeft zegt hij dat hij nog erg veel pijn heeft. Hij is onderzocht, maar de dokter kan niet vinden waar de pijn vandaan komt. Ik zocht op internet veel over dit gedrag en kwam op borderline terrecht... Ik hoop dat jullie kunnen helpen. MVG, Marije 

Anne-Mieke doe aangifte, geef je grenzen aan! want als er wel iets gebeurt is het weer 'te laat' en neemt niemand je meer serieus omdat je geen aangifte had gedaan!

Ik ben 24, ik heb 4 zussen en 1 broertje, maar we wonen nu nog maar met z'n 4-en. Ik leef mn hele leven tot op heden met me borderline halfzusje van 22 en zij maakt mij het leven zuur met veel opzettelijkheid wanneer ze daar zin in heeft. Iedereen laat het eigenlijk toe waardoor er soms fysieke gevechten ontstaan. Ik heb haar nog nooit fysiek aangevallen, zij is elke keer degene geweest die mij fysiek aanviel. Ik kan mezelf wel verdedigen, maar het is gewoon geen fijn gevoel om te weten dat er iemand in huis woont die jou het liefst weg heeft. Ze wilde altijd spullen van me kapot maken en ze stuurt me in ruzies altijd dreigende smsjes waarin ze zegt dat ze me dood wil hebben en dat ze hoopt dat ik doodga zodat ze van me af is. Je vraagt je nu zeker af hoe zo'n ruzie tot stand komt. Om een voorbeeld te geven: zij denkt altijd dat de regels in huis niet voor haar gelden omdat ze er met haar chanterende gedrag en aggressifiviteit altijd onderuit komt bij mijn (alleenstaande) moeder. Maar ik buig niet mee in die onzin, dus wanneer ze dat bij mij probeert, geef ik daar niet aan toe. Ze krijgt dan haar zin dus niet en dan wordt ze hellemaal gek, gaat ze met spullen naar me gooien en/of mij fysiek aanvallen. Dat is soms tot 2 uur 's nachts doorgegaan en mijn moeder doet er niets meer aan omdat ze het niet meer aankan. Ik heb altijd moeite gehad met goed leren in huis omdat er zo'n negatieve spanning in huis hangt en vaak als ik tentamens had ging zij express keihard muziek aandoen of ruzie zoeken. Ook als ik visite meenam trok ze zich daar niets van aan, ze vond dat dan juist nog leuker omdat dat dan ook voor mij verpest was. Ik ben zelf een rustige meid, ik heb mn studie op de HBO toch af kunnen maken omdat ik dan bij mn ex ging leren etc. Maar ik ben emotioneel wel achteruitgegaan door deze situatie. In het gezin kan ik namelijk nooit bij iemand terecht, ze wuifen het maar weg en doen alsof hun neus bloed. Ik kreeg absoluut geen steun en dat frustreerde mij heel erg, ik weet dat ik er dus alleen voor sta. En als er een fysiek gevecht ontstaat omdat zij mij aanvalt, dan zegt mijn moeder dat we allebei schuldig zijn en maar eens het huis uit moeten. Ik wil heel graag het huis uit, maar ik woon in amsterdam, dus dat gaat niet zo makkelijk. Ik ben wel naar het buitenland, naar frankrijk, verhuisd omdat ik helemaal geen zin meer had om hier te wonen, ik wil rust. ik ben daar tot rust gekomen maar door mijn kwetsbaarheid heb ik daar ook een verkeerd vriendje ontmoet die me ook slecht behandelde (meer mentaal dan fysiek). Mijn vriendinnen in nederland hebben goed op mij ingepraat zodat ik weer terug zou komen naar nederland, want zij merkten dat die jongen niet goed voor mij was. Nu ben ik dus weer in huis en mijn moeder was twee weken op vakantie en ik moest op het huis passen: na twee weken vliegt mijn halfzusje me alweer aan omdat ze de afwas niet wil doen en ik er iets van zeg omdat het er al 3 dagen staat. Ze is dan meteen heel brutaal en respectloos tegen mij waar haar eigen vriendje en een vriendin bij zijn en probeert me dan meteen te chanteren: "als je er nog 1 keer iets over zegt dan doe ik het al helemaal niet!" Ik ben verbaasd dat ze mij probeert te chanteren (na al die jaren moet ze toch wel weten dat dat niet werkt bij mij) en ik zeg: ga je me nou proberen te chanteren? dat is net alsof ik zeg: als je niet gaat afwassen wil ik mijn koffer terug (zij ging namelijk ook op vakantie over een dag). Nadat ik dat gezegd had was het aan, ze sprong uit bed en ze gooide 5 keer opnieuw de deur van haar kamer keihard dicht voor mn gezicht. Toen dacht ik, weetje ik ga me nu toch niet omdraaien en weglopen? Ik wil mn koffer terug die ik uitgeleend had, als iemand zo met mij omgaat. Dus ik zeg: ik wil mn koffer terug. En toen vloog ze me aan. Haar vriend probeerde haar tegen te houden met enig succes waardoor ik op het laatst wel mn koffer weer kon meenemen. Ik heb op mijn deur een slot dus ik ging naar boven naar mn kamer en ik deed de deur op slot en toen ging ze me nog helemaal achtervolgen en voor me deur staan schreeuwen en daarna heeft ze met nog 10 smsjes gestuurd met dat ze hoopt dat ik aids krijg en doodga etc etc. Wat moet ik nou doen? Ik ben net terug uit frankrijk dus ik heb nog geen baan, ik wil hier weg, niemand doet iets aan de situatie. Ik ben de enige die voet bij stuk houdt wanneer zij de boel loopt te dirigeren en met haar agressie altijd haar zin probeert te krijgen. Zij doet zelf niks, ze ligt de hele dag in bed en ze leeft van een uitkering. Ik begin nu wel radeloos te worden en ik kan er met niemand over praten. Ik voel me niet veilig in mijn eigen huis omdat ik altijd maar op mn hoede moet zijn en dat gevoel dag in en dag uit is echt niet goed voor mij. Ik ben er gestrest door.

Heb hier op deze site alle verhalen zitten lezen snik. Mijn broer heeft een relatie met een bordeliner helaas heeft hij zn ogen nog dicht. Zij is iemand met vele gezichten sinds kort mocht ze weer bij mijn ouders komen, maar dit keer ging het weer mis. Ze begon ruzie te zoeken ze zei dat wij haar voor viswijf uitmaakten. Dit is allemaal niet waar nu mag ze er niet meer in komen. Zal graag eens in kontakt willen komen met mensen die slachtoffer zijn van een bordeliner. groetjes carla 

Ik heb vanaf mijn jeugd een meisje leren kennen,en kregen toen een relatie,deze relatie heeft bijna 21 jaar geduurd.

Mijn vrouw toen kwam uit een gezin met weinig ouder liefde,en de hele familie van haar kant lag uit elkaar. Ik vond dit vreemd omdat ik juist uit een warme familie kom. Op een gegeven moment is mijn toen mallige vrouw bij mij en mijn ouders in komen wonen,ze is het ouderlijk huis ontvlucht door alle jarenlange ruzie,s.

Tijdens onze relatie vond ik steeds meer dat mijn vrouw toen raar begon te doen,ik mocht nergens alleen naar toe naar een vereninging of vergadering. Ze zei toen dat ze het vervelend vond om alleen te zijn. Ook werd langzamerhand mijn vriendenkring minder en minder en mijn familie raakte ik ook steeds meer en meer kwijt door haar. ze vond zich op een gegeven moment een koningin zowel op het werk als in onze relatie. Zij wilde graag in de belangstelling staan.op een gegeven moment kregen we een kind. Mijn vrouw zei altijd tegen mij van zoals ik vroeger op ben gegroeid zal ons kind niet opgevoed gaan worden,maar toch zag ik in de loop van de jaren het toch verkeerd gaan als ons kind even tegendraadig was schold ze het hele huis verrot en dreigde ze met dat ze zich tegen de dikste boom in de buurt dood zo rijden. Ik was machteloos en gelukkig na 21 jaar voorgelochen en aan het lijntje gehouden te zijn en al mijn vienden kwijt ben geraakt ben ik eindelijk van haar af.

Maar ons kind ben ik kwijt heb n u na de scheiding ons kind al ruim 2 jaar niet meer gezien of gehoord. Ze blijft maar doorgaan met leugens en valse beschuldigingen de wereld in te roepen,en wat je zoveel leest leuk en aardig zijn tegen mensen die haar nog niet kennen,je gedragen als een wolf in schaapskleren.

ondertussen heeft mijn ex een volgende slachtoffer gevonden en ik wens hem veel succes en wijsheid toe!!!

Om te beginnen wil ik graag kwijt dat het lezen van deze site me erg geholpen heeft. Ik herken zoveel in wat ik de afgelopen 3 jaar heb meegemaakt. Ik heb in een situatie gezeten die wel verschilt van alle reacties die ik hier lees. De afgelopen jaar heb ik een "relatie" gehad met een meisje via het internet. Ik heb haar leren kennen via een online game. Het begon middels een ontzettend zielig verhaal over wat ze allemaal meegemaakt had. Ook was er altijd drama in haar leven, vooral met haar familie. Ze was altijd zo'n ontzettende leuke meid en praten uren en uren met haar, dagelijks over skype. Haar leven wat ze me voorhield was er 1 van uiterste. Rijk, slim, mooi, succesvol in haar beroep.

Ik heb haar in die 3 jaar nooit in het echt gezien, zelfs niet via cam. Hier had ze ook altijd haar redenen voor, zei ze. Van mij uit heb ik altijd elkaar willen ontm oeten, zij hield dit af. Telkens met andere redenen, maar wel vanuit de situatie waarin ze zich bevond. het klonk ook logisch, maar vaak twijfelde ik ook aan haar. Je wil zoiets alleen niet zien en ze was me altijd zo dankbaar dat ik er voor haar was, ik hoorde ook echt de rust in haar stem als ze weer online kwam.

Inmiddels ging ik er zelf meer aan onderdoor. Ben zelfs gestopt met werken, omdat ik het gewoon niet meer aan kon. Alsof alles wat ik had in haar stak, om haar beter te laten voelen. in het begin praten ik vaak via msn met haar broertje om haar gevoelens beter te kunnen begrijpen. Ik kreeg een andere kijk op dingen en voelde me in het begin ook ontzettend sterker worden. We waren altijd erg complimentues tegenover elkaar. Zij maakte mij sterker door wat ze over me zei en de waardering die ze naar me uitsprak. Ik ben dankzij haar van de harddrugs af gekomen en de daarbij komende argressieviteit.

Het laatste jaar hadden we zelfs trouwplannen en noem het allemaal maar op. Vorige week zouden we elkaar dan echt gaan ontmoeten en het leven starten wat we samen voor ogen hadden. Door haar situatie was dit namelijk niet mogelijk(wat daar achteraf van waar was). Ondertussen hoorde ik tegenstrijdige verhalen van een vriend die ze ook alleen via internet kent en merkte ik vreemde dingen over die ze vertelden, wat achteraf leugens blijken te zijn. Ik heb het vliegtuig gepakt en ik zou opgehaald worden. Dit pakte natuurlijk niet zo uit en ik heb 2 dagen later het vliegtuig terug gepakt. Ze heeft alle contacten verbroken en reageert niet meer op mijn telefoonoproepen. Maw, ze laat me achter met alleen maar vagen wie ze nou echt was, wat waar was en wat niet. Oprechte gevoelens of niet?

Nu ik alles analyseer en nadenk over alle momenten die we samen deelde, kan het zelfs zo zijn dat ze er gewoon een gezin op na hield. Ze had altijd veel gezondheisproblemen en dit hoorde ik ook echt wel aan haar. Maar daar begin ik zelfs over te twijfelen nu ik er meer over lees op het internet. Kan zelfs dat allemaal gespeelt zijn? Ik hou nog altijd zo ontzettend veel van die meid, tenminste dat denk ik. ik hou van een meid die totaal niet is zoals zich voordeed, of toch weer wel?

Gelukkig heb ik ondertussen wel goed contact gehouden met vrienden, familie en bekenden. Eigelijk is "gelukkig" alleen de relatie met mn zus er door beschadigd, maar deze ga ik zeker weer goed herstellen. Ik zit nu op een punt dat mensen zeggen dat ik vooruit moet en het positieve eruit moet halen. Alleen krijg ik haar maar niet uit mn hoofd. 3 dagen lang heb ik haar niet proberen te bellen en sinds gisteren begint het weer. Aan de ene kant wil ik verder, maar aan de andere kant hebben we ook zoveel gedeelt samen, zoveel lol gehad online dat dit het zo lastig maakt.

Ze heeft altijd gewild dat ik goed contact bleef houden met vrienden, me ook echt gestimuleerd. Om eerlijk te zijn heb ik me het laatste jaar wel erg afgezonderd, ik leefde voor haar en zat thuis te blowen om maar alles te kunnen handelen. Ik dacht dat komt wel goed zodra we samen zijn, dan kunnen we verder op een normale manier. We hadden het er ook vaak over dat we straks eindelijk een echte realatie konden hebben. Achteraf kan hdet niet anders dat ze zware borderline heeft of iets in wat daar op lijkt.

Ondanks dat ik er zo aan onderdoor ben gegaan, ben ik ook nog ergens blij dat ik zo iemand toch 3 mooie jaren heb kunnen geven, want ik heb haar veel aan het lachen gemaakt en ze klonk altijd zo gelukkig. Er is zoveel gebeurt in die tijd dat ik ook niet meer weet wat ik moet denken, maar ik moet verder. Dat besef ik heel goed. Toch zou ik nog de hele werled rondvliegen om haar leven dragelijker te maken. Hoe eng eigenlijk he? Voor dat ik op deze site kwam zei ik al tegen vrienden dat ik verslaafd aan haar was aan aan de situatie en uit hoop het door heb gezet, ook al wist ik beter en had ik die reis nodig als bevestiging, want ik kon het gewoon zelf niet afkappen. Achteraf ironisch, dat ondanks dat ik niet wist dat ze deze aandoening heeft, het hele proces wel heel herkenbaar is. Op dit moment hoop ik haar ooit nog te kunnen spreken voor uitleg, maar ik realiseer me ook dat ze nooit uit zichzelf contact op gaat nemen en misschien maar beter ook....



groetjes,



een naieve jongeman!

Vergeet niet dat een kind erg last kan hebben van de stemmingswisselingen van een ouder. Het is verwarrend en kan beangstigend zijn.

Hallo ik ben esmer, een borderliner en ben het eens met de stelling dat de omgeving waar de bordie in verkeert het erg zwaar te voorduren heeft. Ben 43 en heb nu grip op ziekte beeld en snap hoe het werkt in mijn bovenkamer. Probeer zo veel mogelijk het probleem bij me zelf tehouden maar soms raak je je zelf kwijt en bevries je, zo noem ik het zelf kom in passieve sfeer waarin je niet meer kunt denken laat staan correct handelen . Je wordt overladen door paniek en wordt mee gesleurd in een lawine van emoties alles wat maar lijkt op de situatie waarin je je bevind van vroeger passeren de revu in je hoofd dit is erg heftig en je baalt van je zelf.
Een ding wil ik namens mijn lotgenoten vermelden. Wij zijn juist erg gevoelig en willen geen mensen bewust kwetsen of belasten. Wij zijn de controle dan even kwijt.
Ik zelf ben juist erg begaan met mensen, werk in de zorg en doe vrijwilligerswerk bij de plaatselijke hospice. Ben dus niet alleen maar lastig het stempel wat de borderliner op zich gedrukt krijgt.
Ik wens naasten van borderliners veel sterkte en kracht. En hoop dat ze niet vergeten dat de bordie van hun houd en zijn buien niet persoonlijk op jou gerricht zijn.

Beste mensen,

Ik wil graag tegen de borderliners zeggen, lieve mense om deze psychische aandoening hebben jullie zelf ook niet gevraagd. De kiem van de borderline ligt namelijk tussen je eerste 4 levensjaren en heeft alles te maken met de onveilige leefomgeving van het nog kleine kind. De symptomen uiten zich ook vaak in de pubertijd en het begin van de nog jong volwassenen. Ik weet dat mensen met borderline weining eigenwaarde hebben en destructief ingesteld zijn, ze houden niet van zichzelf. Ik vind dat de mens achter deze ernstige ziekte te negatief wordt neer gezet en daar baal ik van. Deze mensen zijn vaak hunkerend op zoek naar liefde en aandacht, maar als ze het gevonden hebben roept dit vervogens weer angst op en kunnen ze er niet mee omgaan. De partner moet zonder zichzelf weg te cijferen hier wel terdege van bewust zijn en bereid zijn te investeren in haar of zijn partner en de relatie. Ik zou graag aan de jongere borderliner op deze site willen meegeven, zoek op de goede plaats naar professionele hulp, maar let op bewaak je eigen recht op autonomie wees duidelijk wat je wel wilt en wat niet.
Je bent eem mens wat net zoveel recht heeft op een normaal leven als ieder ander. Je zult in jezelf moeten investeren om deze ziekte te accepteren en er mee om te kunnen gaan. En geloof me de scherpe kanten gaan er naar verloop van de jaren wel weer vanaf het blijft niet altijd zwart/wit denken en pijn en verdriet het komt allemaal wel weer goed.

@ B: Somber zijn is niet nodig. Zolang je zelf weet waar je mee zit en er aan wilt werken alleen of met je ouders/partner is alles mogelijk.

Kijk eens op de site van xead. "ik leefde samen met een borderliner": geweldig mooi verhaal! Het geeft enorm goed weer hoe het is om met een borderliner te leven.

Hallo allemaal,

Hoewel ik slechts 21 jaar ben ben ik al meerdere malen geconfronteerd met een Borderliner.

Allereerst mijn ex-stiefmoeder. Zij is volgens vele de ergste persoon op aarde en maakt van het leven een hel. Zij is in staat alles te verwoesten wat op haar pad komt.

Daarnaast is mijn ex ook een 'borderliner'. Hoewel het sinds kort pas is geconstateerd, spookt het bij mij al langer door mijn hoofd.
Het is nu een week uit na een relatie van +- 2 jaar met daartussen erg veel ups and downs.

Wat ik heb geleerd van alles is dat niet elk persoon met borderline hetzelfde is. Mijn ex is het liefste meisje van de wereld, een supervrouw is het.
De symptomen die zij had lieten bij mij al snel alarmbellen rinkelen. Maar ze wilt er zelf aan werken en dat doet ze nu ook.
Eigenlijk ben ik gewoon erg trots op haar! Maar de pijn die ´ons´ met zich mee brengt is het achteraf bekeken niet altijd waard.

De verhalen die ik op deze site lees zijn erg herkenbaar voor mij. Toch is mijn mening dat je niet iedereen met Borderline over één kam moet scheren. Elk persoon is daar in anders en dat heeft, voor mij, vooral te maken met wat deze persoon er zelf aan wilt doen en waar zij/hij voor openstaat om er aan te werken.
Ex-stiefmoeder is de vrouw van de duivel voor vele, een verloren zaak. Sorry dat ik dat zo direct zeg.
Mijn ex heeft veel dezelfde symptomen, het ene meer of minder dan het andere. Maar ze wilt er aan werken en erkent wat ze heeft.

Leven met een Borderliner vergt heel erg veel energie, is niet altijd een pretje. Maar het is niet onmogelijk.
De vraag is wat zijn jullie samen bereid om te doen om de situatie leefbaar te maken?
Ik heb mijn ex losgelaten omdat het nu niet mogelijk is om te werken aan een relatie, niet omdat zij borderline heeft.

En sorry als dit verhaal wat warrig is opgebouwd, zo warrig zit dit alles in mijn hoofd.

Beste mensen,

Ik ben een meisje van net 19 jaar en gister is er bij mij borderline geconstateerd. Ik heb de hele nacht wakker gelegen over mijn toekomst, het leven met borderline. Het ziet er allemaal zwaar somber uit, kinderen(mijn grootste droom) valt behoorlijk in duigen... al het advies op de site's duidt niet op het nemen van kinderen, daar zou je ze niet aan mogen doen. Ik woon sinds mijn 17e in mijn eigen huisje wat mijn moeder voor mij geregeld heeft. Ik kon vanaf mijn 15/16e al niet meer thuis wonen door omstandigheden (we noemden het pubertijd) maar weet nu wel beter!
Ik heb bijna alle berichten gelezen op deze website en vraag me af waarom het sterfpercentage nog zo aannemelijk laag is, als je kijkt naar al deze negatieve berichten houd de borderliner de moed er natuurlijk niet echt in. Ik heb naast borderline ook nog antisociale persoonlijkheidsstoornis. In gevangenissen is het percentage van antisociale persoonlijkheidstoornissen 75% dat houd mij ook niet echt positief aangezien mijn pittige karakter(stier) mijn impulsiviteit en mijn aggressieve kant die soms naar boven komt in rottige situaties... ik word er bang van dit allemaal te horen en te lezen het is een klap in me gezicht. Ik dacht dat ik nog toekomst had maar die ziet er behoorlijk somber uit. Hebben borderliners geen goede eigenschappen meer? Groetjes

Goedendag



Ook ik heb 5 jaar met een vriendin met borderline in huis gewoond, helaas ben ik hiere pas achter nadat ik er onderdoor ben gegaan, ook al ben je vaak de lul, de manier waarop ze aan je hangen geeft weer een compensatie om er toch mee door te gaan, ook een gevoel van medelijden en plicht tegenover de kinderen.

Uiteindelijk ben ik zelf ook gecrasht, ik vraag me ook af of er mensen zijn die er wel tegen bestand zijn.

Iedere discussie werd beeindigd met een tegenverwijt naar mij toe. ieder probleem was mijn schuld, geld was er nooit genoeg, en zo kan ik nog een hele rij opnoemen.Momenteel ben ik lief tegen haar, sinds vorige week is ze naar de psygolooch toe, welke ik inmiddels al enkele weken ook zit gezien ook ik gecrasht ben, dit is naar boven gekomen bij de psygolooch.

Momenteel heb ik spijt er van, dat ik em al die tijd heb laten gebruiken om haar problemen op te lossen, dat ik zelf eerst moest crashen voor ik het in zag, maar helaas, ik ben geen medici.

Bijkomend probleem is dat er nog een vriendin is, dominant, en die maar wat graag het vuur tussen ons opstookt.Ook die helpt niet echt, na enkele malen daarover gecommuniceerd te hebben, en een lijn te hebben gevonden, komt het er toch op neer dat ze wederom aan mijn stoelpoten zaagt.

Momenteel ben ik diegene die van de verlatingsangst gebruik maakt om haar bij de psygoloog te krijgen, dit niet voor mijzelf zozeer, maar wel voor de 4 kinderen, die kunnen immers niet weglopen, voor de kinderen moet 't goed, daarna kijken we amen wel weer verder.

Voor de mensen die last hebben van borderline, ik denk dat 't ,moeilijk is om in te schatten wat het met je partner doet, voor de partners, zoek hulp in de omgang! Ook iemand die last heeft van borderline is een persoon die ontzettend lief kan zjin, alleen jij bent diegene die de controle over jezelf dient te behouden.

geheimpje, je dochtertje van 5 ziet en neemt jou zoals je bent, en hoeft geen verklaring waarom je bent zoals je bent.

hoi allemaal



ik ben een jonge vrouw van bijna 26 met een dochtertje van bijna 5 jaar oud,
ik weet sinds ongeveer 4 weken dat ik borderline heb.nu weet ik dus ook waar al mijn stemmings wisselingen en mijn implusieve gedrag vandaan komt.ik heb een lieve vriend waar ik nu 4 jaar mee gaat en hij staat altijd voor me klaar maar weet nooit wat hem tewachten testaat maar hij gaat hier goed mee om,mijn dochtertje vind het allemaal wat moeilijk die begrijpt niet hoe haar mama in 1 keer kan veranderen van bui en noem al de dingen er om heen maar op hoe leg ik mijn dochtertje van bijna 5 uit dat ik borderline heb???

ik zelf heb een relatie van 6jaar achter de rug, wat ik hier allemaal lees komt me bekent voor.

We hadden geen gemakkelijke relatie, een relatie met up and downs.

Telkens er iets scheelde had ik het gedaan, bij elk probleem heb ik de moeite gedaan om het terug bij te leggen.Ook als er een breuk was in de relatie deed ik altijd de moeite om het goed te maken.Ook al was ik niet in fout moest ik hemel en aarde verzetten om het goed te maken.Uren praten om het haar toch te doen inzien, soms helpte dat en soms kreeg je de reactie van "je bent me aan het manipuleren".Nu is er een einde aan de relatie, een goeie 3 maanden.Deels hoor ik haar niet meer maar als er een goeie 3a5dagen voorbij zijn zonder enige contact hoor ik haar en moet zeggen de eerste 4 berichten verlopen goed maar dan beginnen de probleempjes.Zoals dat ik haar zou gezegt hebben dat mijn vriendinnen mooier zijn dan haar.Ik heb haar het betreffende bericht terug doorgestuurd met als vraag waar ze dat uit leide dat ik dat heb gezegd maar krijg steeds geen direct antwoord of zelfs geen.Ik hou echt nog steeds van haar en wil haar niet opgeven des ondanks alles wat ik heb meegemaakt.

Ze trekt me aan en stoot me echt terug af.Vandaag is alles goed en positief en morgen krijg je reacties van "het word nooit nog iets tussen ons, het is nu 3maanden zet er u over" en dergelijk.Gisteren nog stuurde ik har een bericht ivm haar gezondheid, vandaag krijg ze nieuws, niks levensbedreigend maar wou het haar toch laten weten dat ik er ook met bezig ben en aan haar denk.De eeerste reactie was positief maar de 2de al een stuk minder.

Mijn vraag is hoe kan ik het best omgaan met haar, haar het gevoel geven dat ik het beste met haar voor heb, haar graag zie, mijn alles is?

Er gaat een wereld voor me open op deze site! bijgaand wat selecties uit verzonden en ontvangen e-mails van het laatste jaar:



"Was bij xxx gebleven, hij vind het waarschijnlijk wel lekker om constant als lulletje in de hoek te worden gezet.

Je hebt niet in de gaten dat ik door onbereikbaar te zijn de grip door jou minder dreigend wordt"¦ hoe leuk is het als alles wat je zegt wordt betwist of in het negatieve wordt getrokken, idd geen leuk gezelschap!

Het oude liedje; negatieve dominantie, geen ruimte voor eigenrichting op welk gebied dan ook.

Of het nou om mijn werk gaat, m'n kleding, kapper, vrienden, kinderen, boodschappen doen, het maakt niet uit.

Jouw credo "Alles wat ik wil, en dat de hele dagâ" voert in alles de boventoon.

Je moet stoppen met proberen mij of mijn wereld te veranderen want dat lukt niet, beetje sturen is goed maar geen dwingende dwangbuis met sancties als ik het niet aanpak.
En stop eens met superlatieven als: "Altijd, Nooit, Steeds, Tig etc. als het gaat om iets wat een keer voorvalt".



"
Wat gisteren betreft het volgende; het raakt me in mijn meest elementaire waarde als je mij verbiedt om te bellen met mijn kinderen.

Ik kan me voorstellen dat het ongelukkig uitkomt als we in een gesprek zijn verwikkeld of anderszins met elkaar genieten van wat dan ook, gisteren was dat allemaal niet aan de orde"



"Als ik dan als karakterloos, egoïstisch en gestrest wordt neergezet dan is het voor mij voldoende om m'n biezen te pakken.

Ik kom naar je toe om een gezellige avond te hebben en niet om als lijfeigene te worden geschoffeerd en in de hoek gezet, dat jij de kosten op wil pikken is heel aardig maar niet nodig, het betekend echter niet dat ik me alles moet laten welgevallen"



Jij noemt het een zwaktebod, ik noem het een wijze beslissing om weg te stappen; je stelt zelf dat je niet te veel had gedronken, het in de bar wegwerken van ca 4 ons chocolade en boterkoek, bedoelt voor 4 personen, spreekt in dit geval boekdelen"

"Ik ben behoorlijk geschrokken gisteren, na je sms'en over toekomst en niet kwijt willen, houden van en verder willen was het een schril contrast toen X en X (kids)op moesten draven om te verklaren dat ze heel erg blij zouden zijn als ik zo snel mogelijk zou “opfucken” uit hun leven. We hebben ongeveer een uur een soort vrede kunnen behouden.

Tja, drank.. maar die mensen spreken toch een soort van waarheid?"



Zij:"en dan ga ik van mezelf balen dat ik dingen niet beter en gestructureerder aanpak

lang verhaal maar je snap de strekking.

en ipv van van een glas wijn te genieten giet ik het dan naar binnen als vuur/dempwater



en dan wij, wel niet wel niet

of jij pakt je spullen of ik pak ze.

ik snap ook wel dat je niet op vijandigheid zit te wachten

en dat had ook niet gemoeten.

maar steeds maar die dagen afstand ook niet.

zie ik je vanavond? x"

Het is een willekeurige selectie en niet moeilijk om samen te stellen, het gevaar bestaat dat de dingen uit verband worden getrokken maar dat is niet zo.

Wij hebben nu 7 jaar een relatie die als een "rollercoaster" verloopt, van lief en aanhankelijk naar ruzie en spullen op straat..

Aandacht trekken door volledig uit de kleren te gaan op feestjes, een aanranding op toilet in scene zetten compleet met(zelf) gescheurde jurk en iedereen laten zoeken naar de dader terwijl het niet waar is...

Uitgaan tot een hel maken want alles wat baardgroei heeft is target om te flirten of verdergaand.

Overmatig drankgebruik met black-outs afgewisseld met weken thee gepaard met agressie en ruzie.

Gisteren was de druppel voor mij, afspraak om 18.00 en niemand thuis.. tas vol met heerlijke gerechten maar X in de kroeg met vriendinnen en straal bezopen bellen dat ik niet moet zeuren om 19.00.

Heb haar toegang geweigerd in mijn eigen huis, mijn dochter op bezoek en wilde geen confrontatie waar zij bij was.

Sms ontvangen met : "trouw dan met me, kom langs en het wordt een geweldige nacht" Ik deed dat niet want dronken en agressief, uur later mijn spullen bij haar in twee vuilcontainers en melding op facebook dat ze vrijgezel is.

Ik ben zojuist klaar met een ingrijpende verbouwing in haar huis zonder kosten voor haar, het brengt me niets... en moet dat ook niet verwachten.

Iedereen waarschuwt me in mijn omgeving, "denk niet dat zij er ooit voor jou zal zijn, je wordt gedumpt op het moment dat het haar teveel is" waarvan acte!

Hoe tragisch het ook is, mijn advies aan ieder is: verlogen jezelf niet en blijf trouw aan je eigenwaarde. Je eigen grenzen zijn het belangrijkst en ik wens iedereen heel veel sterkte toe.

Beste mensen,



Leven met een borderliner of het hebben van borderline showhat. Het is de relatie tussen vreugde en verdriet. Ik heb heel veel respect voor mijn partner die haar leven deelt met mij als boderliner.Ik heb ook oog voor haar en besef terdege wat mijn psychische ziekte met haar doet. Ik ben ook iemand die niet in de rol van slachtoffer gaat zitten en heb ziektebesef, maar ondanks dat komt mijn ziekte te pas en te onpas om de hoek kijken hier heb ik dan op dat moment weinig grip op. De scherpe kanten zijn er door de loop van de jaren er wat vanaf, gelukkig. Deze ziekte heeft van jongs af aan mijn leven voorgoed bepaald.Ik ben uiteindelijk in de zware criminaliteit beland, bewuste keuze en heb meer dan 15 jaar in gevangenissen en tbs-klinieken doorgebracht, gebruikte heroine/cocaine. Ter vergelijking uit een gezin met nog 3 broers waarvan er 2 directeur zijn, is het met zo vergaan. Ik ben ook onderzocht in de jaren 90 in het Pieter Baancentrum, daar is toen ook bij mij o.a ernstige borderline/agressiestoornis vastgesteld. Ik wist het nooit dat ik het had veel werd mij daar duidelijk, ik had volgens de deskundige ook met gemak een universitaire opleiding kunnen doen.Ik had een IQ van 138. mijn EQ daarintegen lag beduidend lager. Ik bedoel maar te zeggen je kiest niet voor borderline maar je krijgt het voor niks in het leven. Als partner kun je kiezen wel of niet. Ik heb tegen mijn toenmalige partner weleens gezegd ga weg bij mij nu het nog kan, herinner de mooie en liefdevolle momenten die we samen hadden, maar schat loop weg kijk niet meer achterom en vergeet dat je mij gekend hebt. Ik wilde haar geen gevangene van mijn belevingswereld maken. Maar deze meid zei toen dat MAAK IK ZELF WEL UIT. Je bent een gevoelige mooie kerel, met een persoonlijkheid die ik in andere \"normale\" relaties niet ben tegen gekomen. Ze houd van mij ik verstik haar ook niet ze is momenteel alleen met ons zoontje op vakantie, met mij erbij is er altid wel wat. Ik ben zo blij voor haar en tergelijkertijd doet mijn hart pijn dat ik aan zulke activiteiten niet kan deelnemen door mijn beperkingen.Ik ben trots op haar ze heeft jarenlange ervaring als spw-er en zit momenteel in haar 3de jaar HBO-maatschappelijk werk en dienstverlening. Ze werkt ook met dak en thuisloze met drugs/alcohol problemetieken dat is haar ding met de mens bezig zijn. Ik heb afscheid genomen van het leven wat mij zo vertrouwt was, en ben nu een hard werkende bouwvakker en probeer een goede vader/man en geliefde te zijn. Mijn leven is ook drastisch veranderd door de geboorte van mij zoontje nu 7jaar. Hij kwam met nog geen 27 weken te wereld en woog 800gram, mijn geliefde bijna verloren had helpsyndroom/zwangerschapsvergiftiging. Ik ben zo trots dat ze het beiden gered hebben en ongeschonden uit de strijd zijn gekomen.

hallo mijn moeder zoekt altijd ruzie met me om de stomste dingen het moet gaan zoals zei het wil ze kan ons vanvan alles wat je maar kan bedenken uit maken ze is heel erig geopsedeert van ons de tijden als we weg gaan en terug komen staat ze aan het raam steekt gewoon haar middel vinger op of kan zo maar schelden uit het naat zei iets neemt zich regelmatig medicatie in teveel behalve mijn zus kan geen kwaadt bij haar mijn vader is heet zelfde geworden als mijn moeder koop ik iets nieuws koop zie in de trendt ongeveer het zelfde gaan wij op knappen gaat zei ook op knappen van zo n dingen allemaal hoe kunnen wij hier het besten mee om gaan heeft dit ook met bordeline te maken gr wendy mak

Ik sta op het punt om mijn relatie met een borderliner te verbreken.Ik kan beter zeggen zij zal de relatie wel verbreken, maar normaal komt ze hier enkele dagen later weer op terug. Sinds een week ben ik weer een enorme klootzak en wil ze me weer nooit meer zien. Nu ik dit allemaal gelezen heb, en het zo herkenbaar is, denk ik dat ik deze keer mijn poot stijf hou, en definitief ermee kap. Zes jaar heb ik ze verwent met dagjes weg, uit eten , cadeautjes, want ik was / ben nog steeds gek op haar. Maar niks kreeg ik terug..geen liefde , niks. Elke dag moest ik klaarstaan, als ze belde, moest ik 10 min later op de stoep staan. Ook moest ze niks meer van mijn familie en vrienden hebben. Ook is ze tijdens onze relatie 2x vreemd gegaan met oude kennissen van haar. Gewoon voor de aandacht, of omdat ze zich op dat moment weer effe rot voelde.Ik weet zeker, dat als ik haar vraag of ze borderline heeft,dat ze me accuut de deur uitwerkt. Ik lees ook dat er veel borderliners zo goed zijn in ontkennen. Al met al, heb ik zes best leuke jaren gehad, maar met vallen en opstaan. Mijn eigen leventje veelal weggecijferd, en waarvoor?? Liefde maakt blind.Mijn gevoelens voor haar zijn nog niet over, maar ik ben ook leeggezogen en op, ik wil weer rust in mijn leven, en mijn vrienden en familie terug. Als het nog niet te laat is tenminste.

@Kees: de enige vraag die bij mij opkomt tijdens het lezen van jou verhaal is: Waarom? En dat bedoel ik echt niet sarcastisch. Vind je het daarnaast niet vreemd dat je alweer een borderliner treft?

@ anoniem. Veel partners van borderliners raken inderdaad min of meer verslaafd aan hun borderliner. Het leven is nooit saai. Hoogtepunten wisselen af met dieptepunten weer naar hoogtepunten. Aantrekking en wegduwen is voor sommigen heel spannend. Sommige exen hebben moeite met een "normale" relatie met een niet borderline partner.

Een vriend van mij heeft borderline. Hij zit daarvoor ook in therapie. Hij ziet alles zwart wit en kan enorm zeuren over bepaalde onderwerpen. Vooral als je zelf anders denkt wil hij dat hij gelijk krijgt. Je begrijpt me niet roept hij 1000x in een gesprek. Me hulpverleners geven me wel gelijk. Ik vermoed dat hulpverleners hem wel is expres gelijk geven om van dat gezeik af te zijn.
Hij praat ook veel dat die beter alleen kan zijn om op die manier geen gezeik aan z'n hoofd te hebben. Maar degene die altijd de discussies op zoekt is hij. En een vriendschap van 20jaar gooi je niet zomaar aan de kant. Hoewel ik borderliners zeer irritant vind.

Borderliners zijn de meest vreselijke type mensen die er rondlopen. Soms denk ik dat ze totaal geen gevoel, geweten of zelkritiek kennen. Ik heb een vriendin die borderline heeft en haar moeder heeft het vast ook. Ze reageren hevig paranoide op alles wat volgens hen op hun weg staat. Haar moeder praat met het grootste gemak dat ze vier keer is gescheiden, en nog kinderen uit andere huwelijken heeft, dat ze het wel goed vind dat haar kind (zwaar psychotisch) is gescheiden zijn vrouw was zo een #$$^#%6$. ALLES werkelijk ALLES is de schuld van anderen. Ik heb na elke ruzie mijn excuses moeten aan bieden aan mijn vriendin, door manipulatie van haar moeder. Ik voelde me er niet goed bij, maar ik onderdrukte dat gevoel. Ik kwam er al snel echter dat dit gewoon foute boel was. Ik kan met zekerheid zeggen; Borderliners zijn gemeen vals, en ziek, waardoor het vrijwel onmogelijk voor hun wordt om sociale contacten te onderhouden.

Als ik zo alle verhalen lees, vraag ik me af waarom partners van borderliners zo moeilijk zo'n relatie kunnen be-eindigen, hoewel het bijna onleefbaar is. Ik heb het mezelf ook afgevraagd. Ben ik misschien zo verslaafd geraakt aan die paar supermooie momenten? Krijg ik daar misschien die bevestiging van die IK zo hard nodig heb? Denk ik werkelijk dat ik die geweldige, supermooie, sexy, onmisbare, intelligente en noem-maar-op persoon ben? Het lijkt me belangrijk genoeg om dat voor jezelf uit te vinden.

Ik heb zelf sinds een aantal maanden een relatie met een borderliner.

De eerste maanden ging het best goed op wat kleine probleempjes na die ik goed heb op kunnen vangen,om dat ik al eerder een vriendin met borderline heb gehad
Zo'n 5 weken geleden ging het voor het eerst helemaal mis en de volgende dag kwam ze huilend bij mij(ze wist niet meer wat er gebeurd was),ik heb er toen alles aan gedaan om haar weer op gang te helpen en het leek er op dat er weer vooruitgang was in haar toestand.

Afgelopen dinsdagavond ging het weer helemaal mis met haar,zij was die avond zeer agressief en dan kon ik uiteraard niets goeds doen,zij raakte daardoor in een discensiatie waardoor ze zich niets kon herinneren van het gebeurde,het enige wat ik kon doen was haar zo rustig mogelijk houden om verdere problemen te voorkomen,wat al eens eerder gebeurd is.

De dagen daarna begonnen de reacties eerst met verwijten naar mij,ik had anders moeten handelen,en daarna sorry de verantwoording ligt bij mij.

Om haar niet verder in de put te duwen heb ik haar niets verteld over het gebeurde,want ik zag dat ze er slecht aan toe was.

afgelopen donderdag kreeg ik het berichtje dat zij liever een poosje niet meer met mij om wilde gaan omdat ik er niet voor haar was en alles fout deed.

ik heb haar een paar kleine dingetjes verteld over het gebeurde en kreeg toen het bericht van haar dat zij me nooit meer wilde zien,wat bij ieder berichtje van mij herhaald werd.

Sindsdien is er geen normaal kontakt met haar meer mogelijk.

Ik kwam haar gisteren nog tegen en ik merkte dat zij naar mij toe wilde komen maar door haar koppigheid dat niet deed,ik ben nu haar ergste vijand.

Wie kan mij raad geven want ondanks alles wil ik er toch voor haar zijn en haar bijstaan in haar strijd.

reacties mogen ook verstuurd worden naar c-a-v@live.nl

groet Kees

@ramona

Prima boek, geen dikke pil, maar wel vol met goede info..

Borderline de Baas - Koos Krook

ISBN10 9055744557

ISBN13 9789055744558

Ik weet bijna zeker dat mijn moeder borderline heeft. Ze wil alleen geen hulp en onderzoek laten doen. Zij heeft niks en de rest van wereld wel.
Ik probeer nu mijn grenzen aan te geven maar dat gaat niet zo gemakkelijk!
Ik ben u op zoek naar een boek hoe ik het beste met haar om kan gaan. Ik vind het heel moeilijk en het beinvloed mijn hele leven. groeten ramona

hoi allemaal!ik heb enkele reactie gelezen op deze site en het is allemaal heel herkenbaar.zelf ben ik hulpverlener voor mensen met deze persoonlijkheidsstoornis.ik probeer structuur in hun leven te brengen en hun te helpen met de dagelijkse beslommeringen.met enkele heb ik een hele goede band opgebouwd en geloof mij ,er zijn veel toffe en intelligente mensen bij die respect verdienen maar ik wil ook eerlijk zijn dat ik er mee moest samenleven zou mij dat niet lukken denk ik!want s,avonds ben ik doodop en ga ik sporten om mijn hoofd leeg te maken!dus partners alle respect voor jullie!!!!ik weet het wel ze doen niet opzettelijk ,,moeilijk,,maar het blijft moeikijk om mee samente werken en een relatie op te bouwen!maar ik blijf het volhouden om dat ik van mensen hou en ze wil helpen ook de ,,moeilijke,, veel sterke allemaal

@anoniem: dankjewel voor je positieve reactie, ik had eigenlijk meer haat/nijd verwacht, dus dat valt gelukkig weer mee. ik snap dat deze site voornamelijk wordt gebruikt door mensen die rottige ervaringen hebben met borderliners en zichzelf geen raad meer weten; ik wou toch nog even ingaan op je verhaal over je vriendin, als dat mag.

ik heb zelf een hele close vriendin gehad, zes jaar lang. door dik en dun heb ik haar gesteund, van problemen met haar kind tot het plots overlijden van haar vriend. uiteindelijk kwam ik erachter dat ze behoorlijk aan de drugs was (ik wist dat ze blowde, maar ze gebruikte dus echt veel meer van die s**it, echt, niet normaal meer) en uiteindelijk heb ik dan ook de vriendschap verbroken. ik vergelijk je verhaal dan maar met die (ex)vriendin van mij, ik geef je helemaal gelijk. je moet eerst aan jezelf denken, je mag niet aan een vriendschap onderdoor gaan. en ik heb het al eerder gezegd, maar herhaal me hier even; ik snap absoluut dat het niet makkelijk is om met een bps'er een relatie (wat voor relatie dan ook) aan te gaan...we hebben idd de neiging om je leeg te zuigen, dit is totaal onbedoeld. en ja, therapie is absoluut nodig om hier overheen te komen. ik heb zelf zes jaar therapie gehad, met tussenpozen...het heeft dus blijkbaar geholpen, anders was ik nu niet zo helder. ik wens je veel sterkte en hoop dat je door je ervaringen wijzer en verstandiger bent geworden in je keuze qua vrienden. voor mij geldt dat iig wel...



@HELP!!: tja, da's wel een kreet voor hulp, moet ik toch ff op ingaan. gaat die zus van je vriend ook naar therapie? het is misschien een optie om eens te vragen of je mee kan gaan, zodat je samen met een therapeut (en evt. je vriend) haar kunt aanspreken op haar gedrag. dat claimerige gehang is idd typisch borderline, ze zal zich echt niet bewust zijn van de gevolgen voor jullie. dat er in alles met haar rekening gehouden wordt, snap ik tot op zekere hoogte wel, maar natuurlijk moet er aandacht zijn voor alle familieleden, niet alleen haar. zijn haar ouders ook betrokken in haar genezingsproces? gaan ze naar meetings voor ouders/familie van? misschien kun je daar een keer mee naar toe gaan. ik weet dat dit veel verwachtingen VAN JOU zijn, maar het is denk ik beter als je je eens verdiept in het denken van een typische borderliner, zo kun je ook beter op dingen ingaan.



typische gedachtengang van een claimerige borderliner: ja maar hij is ook mijn broer en ik verveel me zo! en het is zo moeilijk om contact te maken! en ik vind je hardstikke leuk en zou het liefst net als jij willen zijn! naast jullie lijk ik normaal! (en dat willen we allemaal zijn/lijken, want we voelen ons niet normaal door die emotionele wisselingen)
niet om haar te verdedigen, maar ze heeft dus een stoornis. en die stoornis verstoort zo ook haar relatie met haar broer (lijkt me dat hij het ook niet fijn vindt dat ze zo aan hem hangt) en puur daarom zou het fijn zijn als jij goede wil toont tegenover de stoornis, en hoe het behandeld wordt....dan kan ze niet terugvallen in het denken van: het is een bitch, het kan haar nix schelen hoe ik me voel, dit is niet eerlijk, hij is mijn broer! snappie?



wat betreft dat ze haar kind dumpt (zo zie ik het), dat vind ik eigenlijk ook niet normaal. ik heb problemen gekregen met mijn moeder omdat ze probeerde de moederrol over te nemen voor mijn dochter; uiteindelijk heb ik het contact met mijn moeder (die zelf ook psychische problemen heeft) verbroken.



meerendeel van haar leven heb ik zelf voor mijn dochter gezorgd; dit was lang niet altijd makkelijk. maar al heb ik mijn fouten gemaakt, ik ben op niets trotser dan dat ik de moeder rol niet meer door mijn moeder laat overnemen.het kan zijn dat ze zichzelf niet vertrouwt met haar kind (ik vraag me ook vaak genoeg af of ik mijn kind niet vreselijk verpest heb)en misschien wordt het haar wat te makkelijk gemaakt? kweetnie. als het hele gezin om haar draait, lijkt me dat eigenlijk wel.

hoe dan ook, je kunt (en wilt) haar broer niet dwingen om het contact met haar te verbreken...zodra je dat doet, ben jij de lul en zal hij alleen maar meer geclaimd worden. niet kwaad bedoeld, ze zal vast hardstikke lief zijn, maar dat kan ik je beloven. zolang het haar alleen om de aandacht gaat, kun je haar misschien ook een alternatief aanbieden? bijv. een regelmatige (maandelijkse) dag uit shoppen, stappen, iets gezelligs doen...misschien dat, wanneer ze de geruststelling heeft dat jullie altijd tijd voor haar gaan maken (maar dan wel op JULLIE manier), ze dan iets minder claimerig wordt. ik kan je ook wel voorspellen dat er paniek achter die claimerigheid zit. misschien dat ze bang is om haar broer te verliezen, of dat ze niet meer de aandacht krijgt waar ze zo aan gewend is? nouja, ik hoop dat dit helpt...als je nog vragen hebt, vraag dan eens bij het ggz of ze ook iets hebben qua meetings voor familie/vrienden van borderliners...ik weet dat die er zijn.



hey, sterkte en de groeten.

Hai Allemaal,



Mijn vriend zijn zusje heeft borderline, en dat is best wel lastig. Nou ken ik haar al 6 jaar en ga 2 jaar met haar broer.

Ik weet zelf niet meer hoe ik er mee om moet gaan, en wat ik moet doen.
Ze is harstikke lief hoor maar ze hangt zoveel aan ons, ze heeft totaal geen eigen vrienden en wil altijd met ons mee overal naartoe, en ik vind dat nu wel heel erg vervelend worden. En als ze belt om mee te gaan en het kan niet dan gooit ze heel boos de hoorn op en praat ze niet meer tegen ons. Ik heb hier met mij vriend over gehad en gezegd van dat het niet de bedoeling is dat zij onze leven gaat leiden. we hebben er zelfs ook nog wel is woorden over we hebben nooit woorden maar als er woorden zijn is het altijd over haar. Haar broer is er zo aan gewend om altijd rekening te houden met haar, in hun gezin draait alles om haar ze geven totaal geen aandacht aan mijn vriend als we daar zijn.

Ze heeft een kleine van 7 waar papa niet naar omkijkt, maar daar gaat ie wel 1x in de 2 weken heen. Nou vind ik het heel knap van haar dat ze het allemaal alleen doet in die situatie, alleen is het wel zo dat minimaal 3 a 4 x per week naar opa en oma brengt om rust te hebben, en in de weekenden dat ze hem heeft brengt ze hem ook naar opa en oma om te kunnen stappen, dat zal wel aan mij liggen maar dat vind ik raar. Ik weet gewoon niet hoe ik hiermee om moet gaan, want wij houden rekening met haar gevoelens en borderline maar totaal geen begrip aan onze kant en ik ben daar klaar mee. Ik wil haar gerust helpen maar ik vind ook dat mensen eigen verantwoording moeten krijgen en gewezen mogen worden op hun fouten.

beste anoniem B; dank je wel voor je reactie; ik vind het super geweldig als mensen met een borderline stoornis dit willen onderkennen en eraan werken (therapie). Doen ze dat niet,dan is er geen hoop op verbetering, ook niet niet na het 40e levensjaar (mijn ervaring).

Ik heb een harts vriendin met borderline met wie ik een paar weken geleden gebroken heb omdat ze mega wisselende stemmingen heeft. Als ze zich goed voelde dan omarmde ze me met haar warmte,liefde en smsjes en was het zo fijn om bij haar te zijn. Maar als ze zich niet goed voelde dan stoote ze me tien keer af en moest ik weer tien stappen terug doen. Ik ben er heel verdrietig van maar heb en wil er geen energie meer insteken omdat ik dat al 4 jaar heb geprobeerd en het heeft niets opgeleverd. En ik heb ook nog een gezin.Maar dat neemt niet weg dat mijn gevoel voor haar weg is,want dat is niet zo en dat maakt het zo moeilijk.

ik heb net het bovenste berichtje gelezen en moet toch even reageren hierop; dit zijn nou net de stigma's die een borderliner NIET nodig heeft. ik ben het zat dat mensen, zodra ze erachter komen dat ik het heb, er meteen van uit gaan dat ik een pathalogische leugenaar ben en om dan ook nog te zeggen dat iemand met een stoornis niet in staat is om van een ander te houden, gaat me werkelijk te ver! misschien heb je slechte (heel slechte) ervaringen gehad met iemand die bps heeft en die je helemaal heeft "leeggezogen". ik geef eerlijk toe, dat kunnen we goed. maar ga er niet van uit dat het expres gaat, we zijn onderhevig aan immense emotionele schommelingen, het is zeker niet de intentie om een partner of familielid pijn te doen.

dat neemt niet weg dat in de meeste gevallen, borderline een aandachtsprobleem met zich meebrengt. oftewel, de meeste bps'ers zijn "aandachtsgeil". ik bemerk dit ook al bij mezelf, al gaat het de laatste tijd beter.

ik betwijfel niet dat het voor de mensen die het dichtst bij je staan heel erg moeilijk is om je te peilen als je borderline hebt. maar om nou opmerkingen te gaan maken als: vreemdgaan kunnen ze goed, ze kunnen geen liefde aan een ander geven, enz. is werkelijk wreed te noemen. ieder mens heeft gevoelens, ieder mens voelt liefde, ieder mens heeft behoefte aan aandacht en ieder mens maakt fouten. dat vreemdgaan heeft niets te maken met borderline, maar met de persoonlijkheid van het individu in kwestie. geen liefde kunnen uiten naar een ander toe is niet hetzelfde als geen liefde voelen. volg een cursus borderline voor familie/vrienden van of zo als je vragen hebt over deze stoornis. die wordt gegeven door het ggz, vraag er maar eens naar als je geen idee hebt wat de stoornis nou eigenlijk in houdt, dan krijg je tenminste ook een proffessioneel inzicht en hoef je niet af te gaan op wat je zoal online leest. want daar klopt dus duidelijk niets van!



voordelen van borderliners(want die zijn er ook):

prettig gestoord

in staat om zelfs de ergste dingen nog met humor te zien

trouwe vrienden/minnaars (uitzonderingen daargelaten)

aanhankelijk, zoeken graag contact

intelligent (dat geldt voor de meeste)

emotioneel erg betrokken met de rest van de wereld (actuele/politieke problemen, dierenleed, kinderbescherming e.d)

zeer toegewijde (en beschermende) ouders

perfectionistisch ingesteld (dus ook op het werk)

kunnen zich heel goed inleven in de emoties van een ander (te goed)



ik ben inmiddels stabiel. dat houdt in dat ik NIET claimerig ben, NIET lieg over dingen, mezelf presenteer zoals ik ben, NIET aggressief ben (al had ik daar nooit problemen mee, maar goed), mezelf prima thuis red met mijn 12 jarige dochter die ik al haar hele leven zelf verzorg (!!!) terwijl haar vader niet naar haar omkijkt (!!!)en nee, dat is niet omdat ik toevallig een stoornis heb (!!!) en ik ben ook prima in staat om liefde te voelen, te tonen en te uiten.



ik snap dat het moeilijk is om je in te leven bij een bps persoonlijkheid als je verder geestelijk prima gezond bent. maar het is niet onmogelijk. het is ook voor een borderliner niet onmogelijk om zich in jou te verplaatsen, al is het wel mijn persoonlijke mening dat hiervoor therapie nodig is om van het zwart/wit denken af te komen.



schrijf ons niet af. wij zijn ook maar mensen.

Partners van Borderliners,

besef in godsnaam dat: de intense uitingen van liefde voor jou, in wezen een diepe behoefte van jouw partner zijn om zelf zo bemind te worden; het heeft niets te maken met het werkelijk liefhebben van jou als persoon. Eigenlijk ben je alleen maar nodig om hem/ haar te bevestigen in zijn /haar schreeuw om eigenwaarde.

Al spoedig gebeurt dan ook het omgekeerde: Je wordt weer teruggeduwd, afgestoten, jouw gevoelens worden genegeerd, soms word je gekleineerd, of zelfs onderdrukt. Dit proces blijft zich herhalen en komt steeds harder aan: aantrekken, ophemelen, en dan afstoten; de emoties worden al heftiger, en worden ten onrechte aangezien voor uitingen van gepassioneerde liefde en het gevoel zonder de ander niet te kunnen leven. alles wordt een drama, een uitputtingslag. Je wordt totaal leeggezogen.

In je pogingen om hem/haar te volgen en te begrijpen in zijn/haar onvoorspelbare reacties, raak je zelf ook volledig de weg kwijt in wat nog geestelijk gezond genoemd kan worden.
Borderliners kunnen niet liefhebben, want ze houden totaal niet van zichzelf, kennen het gevoel niet.. maar roepen dat wel. Wat hun is overkomen reageren ze af op jou; wisten ze dat maar want.... uiteindelijk trek jij je terug, je moet wel, wil jij er zelf niet helemaal aan onderdoor gaan; dat is de moeilijkste keuze: ........ het is jij of ik.
Wat heb ik daar een verdriet van gehad. en nu wil ik anderen waarschuwen. Het duurt en duurt, maar het moment komt. Wacht niet tot je opgebrand bent, alsjeblieft. Ga weg! Doe dat voor diegenen die jou echt liefhebben.

Borderline heeft "voeding,brandstof" nodig om te bestaan.

Die word door de mensen uit de omgeving verstrekt. Wanneer dat stopt zal de borderline uiteindelijk doven als een nachtkaars.

gisteren heb ik/hij het uitgemaakt.

Voor de zoveelste x sinds 2 jaar.



Met een tussenpoze van 3 maanden, nadat hij vreemd was gegaan, want dat kunnen ze i.d.d goed..2 relatie's onderhouden.

Toen ik erachter kwam werd hij boos op mij!!!

Na een aantal stalk-pogingen, kwam het weer goed en hij zou intens voor mij veranderen...

Sinds onze relatie zit hij op datingsites en chatsites, en chat met "goedkope" dames.

Hij scheld me uit, gisteren kon ik nog een ziekte krijgen, en heeft me een aantal malen lichamelijk pijn gedaan, maar daar vroeg ik om en t'; was immers mijn schuld ook..

De wreedheid, gevoelloosheid, belangeloze enz enz, ik kan er niet meer tegen, hoeveel ik ook van hem houd..

hij is alweer op een datingsite aan het zoeken naar een nieuw slachtoffer.

Ik ben een leuke vrouwm met straks een eigen zaak, en 2 geweldige dochters!!

Daar stort ik me op..Binnenkort zal ie wel weer op de stoep staan als hij zin in sex heeft o.i.d.

Ik wil een man zonder al die puinhoopshit!

En anders maar alleen...want niemand "trekt' dit!! Sterkte allemaal.

Help me. Mijn ex is 5 jaar terug weggegaan voor een vrouw. Nu is ernstig ziek betreffende bordeline

Heb een kind van 9 jaar. Deze verzorg ik elke dag . Woont bij mij. 3 dagen gaf ik mijn ex, de moeder, in de week de gelegenheid om haar kind te zien opgroeien.

Had bij mij in huis een eigen slaapkamer voor haar.

Vanavond is het voor de zoveelste keer geescaleerd omdat ik 2 uurtjes voor me zelf had genomen.

Dit wordt mij door haar niet gegunt. Elke als ik wat leuks heb wordt het door haar de grond in gedrukt en maakt ze bonje. tot bijna slaans toe.

Vanavond heb ik haar de deur gewezen en gezegd dat ze voorlopig niet meer in mag. Maar ik vind het zo moeilijk voor mijn kind. Wat moet ik nou doen. Help me

hoi...



ben byna 8 maanden samen geweest met een vrouw die vaststelling kreeg van BPS.. het is niet gemakkelijk om samen te zijn maar ook niet om haar te laten gaan in haar moeilijke periode.. ze is nu reeds ff met therapien en psycholoog gesprekke begonnen, vind het een stap in de goede richting ... we kunne mekaar moeilijk lossen omdat we op slag verliefd werden op mekaar .. en er nog altyd liefde is van beide kanten ..het ding is dat ze uit een relatie kwam met een kind en nog tot heden samenwoonde met haar ex in een huis( dit wel gescheiden ) maar toch ... het werd te veel omdat ik geen verandering in zag...dus hebbe we besloten om er een goed eind aan te geven zodat ze haar pad kan volgen dat ze iets stabieler in leven staat ( werken en huisje vinden zodat ze haar dochter een normale toekomst kan geven ) dan zou ik met haar wel trug willen starten wetende dat het 'echte ' liefde was en is ... alleen had ik het gevoel wat ik zei of deed om haar gevoel van leegte weg te krijgen niet volstond.. men vraag is of dit verholpen kan worden met die therapies?




Alvast bedankt ( bps is niet zo slecht...het is niet dat de personen die het hebbe ziek zijn maar het is een aandoening )

hoi ben jeroen ik leef idd ook in een hel maar ik kan de relacie niet breken heb 1dochtertje van 3 kan ik niet lossen laten met de levens gedachten van haar en wat ik tot nu toe mee maak zei scheld over als en iedereen me fam komt niet hier haar eigen fam is af gestoten heb geprobeert het goed te krijgen maar wert erger ik weet niet meer wat ik moe doen ben idd op

Ik heb ruim zeven maanden en super lieve vriendin die de diagnose borderline opgespeld heeft gekregen. Eigenlijk sinds kort heeft zij dit echt geaccepteerd van haar zelf en doet erg haar best dmv therapie, psychiater, mij er zoveel mogelijk bij te betrekken, met mij samen naar maatschappelijk werk etc, daarnaast probeer ik mij zoveel mogelijk in haar te verdiepen dmv van boeken, internet, cursussen over bps etc. Borderline heeft in mijn ogen zijn vele na- maar ook zeker zijn voordelen. Dit is waarschijnlijk wat hier de balans brengt in de relatie. Soms is het overleven, met veel vallen en opstaan, elkaar onbegrepen voelen, elkaar even in de waarde te laten, door heel veel met elkaar te praten, maar soms juist elkaar ook even te laten voor wat het is en er later op terug te kunnen komen na een rust periode zodat de boel niet escaleerd. Vooral de aantrekkings- en afstotingsfase is voor mij als partner met een "borderliner" erg zwaar.



Daarin tegen mag ik ook van haar ineens spontane acties verwachten, inpulsiviteit die veelal ook weer iets positiefs en onvergetelijks te weeg brengt en soms een woordenkeus of een mening waardoor ik tegen haar opkijk en mij weer groos maakt hoe ze soms sommige situaties te lijf gaat. Wat ik hiermee probeer te vertellen is dat wanneer deze balans blijft bestaan, alle twee open blijft voor elkaar en SAMEN werken aan deze syndroom, het best wel samen uit te houden valt, wat niet weg neemt dat het soms tonnen aan energie vreet om het juist te doen om er voor elkaar te zijn en te kunnen wezen. Communicatie, acceptatie, respect voor elkaar en een luisterend oor kunnen zijn, veelal zonder oordeel maakt het dat je samen al een heel eind op weg kan komen met elkaar. Ieder mens heeft wat en/of krijgt wat opgedrukt. Mijn vriendin accepteert dat ze het heeft en werkt er keihard aan. Doordat ze het accepteert en er gewoon open en eerlijk over is en blijft is het al een stuk dragelijker voor haarzelf, maar zeker ook voor mij, als haar partner. Zoals ze zelf al aangeeft; "Ik ben geen bordeline, ik heb borderline!" Samen komen we er wel.. Door dik & dun, met vallen en opstaan!

Leven met een partner met bordeliner is een hel.

Ik ben 30 jaar samen en binnekort 25 jr getrouwd wat dat ook in mag houden.

Op eieren lopen, niet vreemd,na vele woede uitbarstingen met lichamelijk geweld is de koek nu op.

het vervelende is nog de ontkenning daarna ik heb je niet geslagen ?,maar jij?



Ik was altijd schuldig, verkeerde kleding, niet genoeg aandacht,heb jaren voor die man oplossing gezocht,maar ben nu moe,op, en leeg.Heb jaren agenda s bijgehouden, waneer de ellende begon tot de uitbarsting, en ik schrok ervan om het terug te lezen,dacht zelf valt wel mee, maar was dus om de drie weken ,ik maak je dood als je slaapt,ik maak je kapot,hoer kutwijf,dag erna tja zijn woorden ja sorry maar jij?

pardon ik heb jaren me mond gehouden hem het hoofd boven water gehouden,zelfs ervoor gezorgt dat hij niet ontslagen werd dus bij de uvw gezegt gaat echt beter.

Tegen beter weten in.

Maar nu ben ik nog verder van huis.

Vorige week ben ik dus weer geschopt en vernederd,heb de hele week op de bank gelegen en sinds vandaag weer een beetje opgekrabbeld.

Tot vanmiddag, eerst vriendelijke woorden,aandacht tot ik mijn eigen plan ging volgen.

Sorry maar leven met een borderliner is niet mogenlijk zonder je eigen ik volledig weg te vagen.

Dus zorg dat je jezelf niets waard vind ,het niet erg vind om vernederd te worden,en je totaal schikt naar de wensen.

Als je dat niet kan ren zo hard als je kan Er achter komen dat je ouders niet je echte ouders zijn is net zo erg als er achter komen dat zoveel jaar liefde een droombeeld was.



de dood van een liefhebbende partner is verdraagzamer dan er achter komen dat jou srtijd om liefde nooit beantwoord word en uiteindelijk ook eindigd met de dood.

ik heb een relatie verbroken met mijn vrouw die dus ook aan bps lijdt. Maar wie lijdt?

ik dacht zelf dat het niet zo'n vaart zou lopen en als ik maar deed waar zij zich druk om maakte dan zal het wel wat meevallen. Zelfs nu nog weet ze me in te pakken en draaf ik weer op. Ben zelf naar huisarts gegaan omdat ik dacht dat er iets aan mij "mankeerde". Het moeilijkste van alles is dat ik van haar hou maar weet ook dat het nooit goed kan komen tussen ons. Heb zelf het boek van Paul Mason gekocht en herkende bijna alles.Maar ja durf ik mijn eigen grenzen aan te geven?? nee volgens mij niet!

Mijn reactie op deze reactie zie eronder



A

Beste borderliners die zich geroepen voelen hier te reageren: dit discussiepunt heet "omgaan met een borderliner". Het gaat dus om ONZE ervaringen als familie/vrienden etc. Het is heel rot dat je borderline hebt, maar voor ons als omgeving is het dat misschien nog wel erger. Wij moeten tenslotte met jullie leven, en geloof me, dat is een meestal 'a hell of a job'. Een beetje respect dus voor ons. Naar ons wordt tenslotte al niet geluisterd door de GGZ in Nederland. Ga jullie maar lekker uitleven bij je psychiater, wij doen dat wel hier.



Sorry hoor maar mensen die met ons om moeten gaan hebben het echt niet moeilijker jullie kunnen er nog van weglopen wij moeten ermee leren leven dus stel je niet aan oke!!!!!

Hoi mensen ik weet sinds een jaar nu dat ik borderline heb, wie van de mensen die dit ook hebben wonen in hun eentje , het lijkt mij zo moeilijk alleen opmijzelf te gaan als mijn ouders een weekend weg zijn en dan zijn ze hier 5 min vandaan ben ik al angstig alleen thuis, ik denk echt niet dat ik ooit alleen kan wonen???



En ik las net eens stukje over een meisje waarvan haar moeder borderline heeft en dan wij borderliners nooit kinderen mogen krijgen enzo, nou sorry iedere borderliner is anders en misschien ligt het wel aan jou en heb je zelf wel nog ergere borderline dan je moeder, als je er zo over praat biatch denk voor je praat man

ik ben al zes in behandeling en weet nu pas dat ik boderline heb .Het kind heeft een naam gekregen .Ik weet eigenlijk niet zo goed of het nu beter is dat ik het weet .Mij problemen lijken daar niet mee opgelost.Ik kan niet alleen zijn ik word gek van alleen te zijn ik heb angsten die zijn niet te beschrijven nachtmerie's.Praten helpt maar ieder week naar de psy kost veel geld en als invalide is je inkomen niet echt groot.Ik heb ook een groot wantrouwen naar anderen toe.Heb net een relatie van 6jaar achter de rug .Mijn partner heeft mijn vertrouwen misbruikt.Nu sta ik weer alleen in het leven en dat maakt het moeilijk .Ik heb door de week vrijwilligers werk en dan gaat het nog wel
maar als ik thuis kom krijg ik het op mijn heupen ik kan niet alleen zijn ,ik heb een hekel aan stilte mijn radio moet altijd spelen of ik word zot.Ik zit met zoveel kwaadheid in mezelf .Ik ben in mijn jeugd sexueel misbruikt geweest heb nooit een goeie band met moeder gehad en mijn vader was er nooit.Ik val dan ook altijd op oudere mannen.Maar nu heb ik redelijk vlug een punt achter de relatie kunnen zetten .Maar ik krijg het moeilijk.Iedereen denk dat ik een sterke vrouw ben of zo wil ik over komen maar ik ben zeer kwetsbaar .Ik weet dat het nietmakkelijk word maar ik moet verder ik heb een vangnet enkele vriendinen en één goeie vriend .Zonder deze mensen en ja de hulpverleners niet vergeten mijn dokters en psy.en medicatie.Ik heb altijd gedacht nu word het beter maar één kleine gebeurtenis kan zo erg voor mij zijn dat ik in paniek sla en dan moet ik echt kalmeren ik weet dat ik beter dan niet met de auto rij

Deze site gaat ook mijn verbazing te boven!!!Iedere mens is anders dusssss ook ieder persoon met een persoonlijkheidsstoornis!! ik ben erg blij dat ik niet zo kortzichtig ben als sommige op deze site.

Bordeliners zouden noooooit kinderen mogen krijgen!

En ik kan het weten! Ik ben 23jaar lang opgegroeid met een moeder die bordeline
Heeft vreselijk was het! Ik woon nu al bijna een jaar samen met mijn huidige vriend en nog steeds zijn er problemen en ruzies en shit van haar kant pfff zo hard mogelijk wegrennen voordat jou leven verwoest word!

ik ben een borderliner en ik heb al jaren last van hevige buien dat kan binnen nu en een uur zo komen,of een aanvaring met mijn man,die dan ook weer hevig reageert op mijn uitbarsting,hij vind het moeilijk om er mee om te gaan.om nou te zeggen dat we een geweldige relatie hebben nou nee,het is vrij afstandelijk,en een knuffel is er niet bij.ik heb al vaak gedacht dat het beter is dat we bij elkaar weg moeten,alle therapieen ten spijt,ik heb al een paar keer een sicidepoging ondernomen,en dit heeft heel veel impact gehad op ons gezin,onze dochter van 20 heeft heel lang geen vertrouwen in mij gehad,en belt me heel vaak op vanaf haar werk(gelukkig houden ze er op haar werk goed rekening mee)maar onze zoon van 21 gaat er heel anders mee om.en als ik weer eens een poging had gedaan was iedereen boos,en verdrietig.ik heb ook wel een verstraining gedaan waarin je leert je eigen grenzen te stellen,maar het drong nie tot mij door waar het over ging,ik snapte er niks van,en het ging mij boven de pet.ik zit nu al ruim 6 jaar thuis en heb een wia uitkering.nog steeds gaan ze er bij het uwv vanuit dat ik herstelmogelijkheden heb.ik kan de boel thuis amper aan,en doe soms helemaal niks in het huishouden,maar er zijn ook dagen dat ik ver over de grenzen ga en alles in een dag schoon maak waarna ik om 9 uur in de avond helemaal kapot ben en veel pijn heb in mijn lichaam.momenteel heb ik veel baat bij siatsustoelmassage,het brengt wat rust in het hoofd,voor de rest wil ik dat men mij neemt zoals ik ben,ben ik boos dan ben ik ook goed boos,en kun je maar beter even een blokje om gaan.ik ben nu bijna 44 en men zegt dat het na je 40ste wel wat beter word,de scherpe kantjes zouden er vanaf gaan,nou nee bij mij niet,ik ben elke dag aan het overleven,het klinkt misschien overdreven maar het is zoals het is,en daar kan niemand iets aan veranderen.

hallo ik heb een vraag over mijn moeder we zij op verkantie geweest en een paar dagen van te voren zag ik mijn ouders niet meer. volgens mij komt dat door mijn moeder. we hebben naast mijn ouderes gewoont maar erviel niet televen met mijn moeder. we zijn uiteindelijk moeten verhuizen. ze heeft al een paarkeer medicatie in genomen en in het ziekenhuis belandt. wordt hier zo moei van al die aandaCHT DIE mijn moeder vraagt. alles moet zo ghaan als zij wilt. zo niet kan ze best moeilijk doen en is of ze de grooste ruzie heeft met je. is dat ook een ziekte. mijn zusje kan geen kwaad tegen over mij. zou graag eens een reactie van u willen. gr wendy

Beste,
Ik ben Vicky 20 jaar oud. Ik heb zelf borderline en heb een gezin met 2 kinderen.

Ik merk zelf dat het erg moeilijk is om met mij samen te leven. Ik vergeet heel vaak dingen wat voor mijn omgeving en mezelf lastig is. Doordat ik een enorm groot schuld gevoel heb als iemand mij zegt wat ik vergeten ben reageer ik zeer impulsief en dan denken mensen vaak dat ik daarmee aandacht probeer te krijgen.

Dat klopt niet volledig: mensen met borderline hebben vaak een probleem met realiteit vandaar dat wij vaak (vanwege ons warhoofd) hevig reageren op zaken die niet erg zijn maar voor ons lijkt het alsof er iets ergs gebeurd is. Omdat wij vaak gewoon zijn om iets telkens op de zelfde manier te doen is het een enorm leerproces als we dat zelfde iets moeten aanpassen. bv; de suiker staat op het bovenste schap maar moet om een reden naar het onderste schap verhuisd worden. dan gaan wij nog steeds de suiker op het bovenste schap plaatsen. Heel simpel om uit te leggen. Wij hebben een herinnering van onze daad (de suiker bovenaan) en zolang die herinnering er is,is het moeilijk om te aanvaarden dat het niet zo hoort. Dus een tip voor al de mensen met dit probleem: Zorg ervoor dat de nieuwe verandering een daad word waarbij er een beeld hoort.Bv; Heb je een afspraak schrijf het op dan herinner je dat je een afspraak hebt en vergeet je hem zeker niet want je hebt een daad verricht bij het gene dat je te onthouden hebt.

Met vriendelijke groeten Vicky

wat geeft deze site prachtig weer hoe de maatschappij, de mens, naar elkaar luistert en advies geeft. Niet dus!!!!

Een ieder doet zijn verhaal, maar antwoorden komen er niet. Bordeliners worden neer gezet als de meest vreselijke mensen die er bestaan! schaam je!

even dacht ik er een vriendin te hebben

ze viel voor mij althans dit dacht ik

maar na dat zij er dacht een eenvoudig restantje shag kwijt geraakt zou zijn

nam ze er de benen en schold mij uit

oprotten schreeuwde ze mij toe

is dit een vorm van borderline ?

even daarna stonden er ook m'n fietsbanden leeg

@ A.



A hell of a job voor jullie maar voor ons onmogelijk hiermee te leven of met ons zelf! Ben blij dat je gezond bent en niet elke dag in strijd hoeft te liggen met jezelf en de hele wereld. Ben blij dat je niet denkt dat je er beter niet meer kan zijn dan wel! BEN BLIJ DAT JE LEEFT..

hallo ik heb iemand ontmoet met bordeleine ik ken haar nu 5 maanden,maar vin het zo moelijk ik ben zo veel om haar gaan geven en we zijn wat aan het opbouwen maar ze is nu al vreemt gegaan dat vin ik
maar zijn vint van niet om dat we nog niets hebben met el kaar maar voor mij voel het wel zo en toen zijn we even uit elkaar gegaan en toen is ze weer terug gekomen
maar het is nu heel moeilijk voor me om haar te vertrouwen hoe moet ik daar mee omgaan en wil het nog niet op geven

Beste borderliners die zich geroepen voelen hier te reageren: dit discussiepunt heet "omgaan met een borderliner". Het gaat dus om ONZE ervaringen als familie/vrienden etc. Het is heel rot dat je borderline hebt, maar voor ons als omgeving is het dat misschien nog wel erger. Wij moeten tenslotte met jullie leven, en geloof me, dat is een meestal 'a hell of a job'. Een beetje respect dus voor ons. Naar ons wordt tenslotte al niet geluisterd door de GGZ in Nederland. Ga jullie maar lekker uitleven bij je psychiater, wij doen dat wel hier.

Lieve Mensen,



Ik heb sinds 4 maanden een relatie met een hele lieve meid. We hebben elkaar in een onstuimige periode van mijn leven leren kennen, maar waren op slag verliefd. Doordat ze de afgelopen jaren enorm veel heeft meegemaakt en niet meer bij haar ouders kon wonen, woont ze sinds kort in een beschut wonen project. Deels om tot rust te komen en maar ook om haar te helpen met haar borderline, verwerking van trauma's en alles wat daarbij komt kijken. Omdat ikzelf nooit eerder met iemand met BPS in aanraking ben geweest, kan je je voorstellen dat ik nogal geschrokken ben van de heftige emoties en stemmingswisselingen. De eerste tijd had ik eigenlijk nog niet eens zoveel in de gaten, maar merkte pas echt dat er iets aan de hand was tijdens de 1e keer sex. Door haar ervaringen in het verleden, vanzelfsprekend met de grootste voorzichtigheid en respect. Alles ging zoals je zou verwachten, maar plotseling veranderde ze. Ze "verdween" uit haar lichaam en lag daar maar te staren. Ik schrok me rot en kreeg geen kontakt meer met haar. Toen ze eindelijk reageerde keek me aan alsof ik iemand anders was. Toen ze dit besefte verontschuldigde ze zich en zei dat ze liever wou slapen. Vertwijfeld en verward lag ik naast haar toen ze zich omdraaide. Wat had ik gedaan? We hebben er later nog over gepraat en de wil is er wel, maar ze vindt het nog steeds moeilijk. Soms gaat het goed, soms ook niet. Ik laat het iig van haar afhangen, wil niet pushen.


Ook in het dagelijks leven gaat het soms erg moeilijk. Echt alles of niets. Ik merk dat mijn rationeel denken totaal anders is als dat van haar. Probeer me zoveel mogelijk in te leven, maar het is moeilijk dat geef ik toe. Ik wil haar niet kwijt en zij mij niet, maar begin te twijfelen of ik dit wel aankan. Wil er alles aan doen om er zo goed mogelijk voor haar te zijn, zonder er zelf aan onderdoor te gaan maar weet niet goed hoe. Het lezen van informatie en ervaringen van andere mensen helpt, maar is dat genoeg? Zoals je ziet roept deze relatie een boel vragen op. Veruit de lastigste die ik ooit heb gehad, maar ook de meest heftigste en liefdevolste! Ik hoop dat we het vol kunnen houden.

lieve mensen



ik lees de reacties hier onder en ik moet zeggen zelf omdat ik ADHD en borderline heb ja het is vaak wel waar van de agressie en scheldbuien en binding angst het is wel pijnlijk om te horen maar ik moet sommige tegen spreken
sommige mensen die borderline hebben willen echt zich beter gedragen ik ook

bijv. dat ik mezelf aanleer niet mensen weg te jagen en als ik een aanval voel opkomen dat ik het onderhand aan kan geven ook kijk ik naar mezelf en vraag mezelf dan af praat ik niet ontzettende onzin en dat doe ik dan ook soms inleving vermogen heb ik mezelf aangeleerd alle dingen die ik miste

ook volg ik nu Pilatus en sport om mijn woede ergens anders op te richten en mezelf moe te maken
de hulpvragen doe ik soms maar dan aan mijn broer vader en moeder
maar soms herinner ik mezelf dat niet alles verklaarbaar is en retorisch klinkt in andermans oren en mensen idd weg kan jagen
en zo ken ik er nog meer mensen die het beste ervan willen maken
het word schadelijk als mensen niet willen erkennen dat ze iets hebben dan word het wel veel agressie verbaal en fysiek
misschien heeft iemand iets aan dit advies dacht ik


ook moet ik zeggen dat er vaak mensen naar therapeuten gaan en psychiaters en in mijn ervaring raad ik dat af
het herinnerd je constant aan het feit dat je "ziek" ben en dat kan je ook boos worden

uiteindelijk zijn we allemaal mens


het beste is en dat heeft in mijn situatie erg geholpen dat mensen mij een kans boden om een opleiding te doen met sociale contacten en mij het gevoel te geven dat ik ook nuttig kan zijn i.p.v. een stempel krijgen

ja soms heb ik er nog last van
maar dan eventjes een dagje rust en me weer beseffen dat er meer is dan dat moment alleen



moet er wel bij zeggen dat het me wel een heel moeilijke tijd heeft gekost om zover te komen maar het is het wel waard :D

Nou ik had een schoondochter die had bordeline.

Was gewoon een raar mens .Of ze had ineens een ziekte of haar kinderen hadden de meest erge dingen.

En haar vriendin was helemaal hot.

Die vriendin was me der smerig in der huis ongelovelijk.Maar daar had mijn ex schoondochter geen smet vrees.Maar als ik in der keuken stond hield ze het om in haar termen te zeggen (graag op de rails en veegde me zo de keuken uit als ik de geheledag opgepast had.)Of ik smerig was.

En daar ben ik zo vaak mee gekwetst.Dat ik nu nog denk wat een doetje was ik.
Uiteindelijk stond ik wel de gehele dagvoor niks te sloven op haar kind ,
En dan keek ze het kind nog na of hij vergiftigd werd door zijn oma de doekjes gingen eroverheen tot exeem aan toe.

En bij die vriendinlagen de honden op de bank en daar was niks mis hoor.En dan als ik er wat van zei: dan begonnen de ziekte verschijnselen bij haar .Ik heb het ff voor gehad zei ze geheid.

Hoi allemaal,

Ik ben bang dat ik borderline heb, op school hebben we hier een les over gehad en zag veel symptomen die met mezelf overeen komen.

Ik vind het echt vreselijk want ik weet dat ik bepaalde mensen ontzettend gekwetst heb! 1 persoon die ontzettend belangrijk voor me is heb ik echt heel veel pijn gedaan maar niet bewust! Daar heb ik echt ontzettend veel spijt van. Ik wil weer worden wie ik was want ik weet dat er ook betere tijden geweest zijn! Ik wil mensen niet van me afjagen! Ik wil gewoon een normaal mens zijn!!! Heeft iemand misschien tips hoe ik met mezelf om kan gaan en personen kan vergeten en vergeven



Gr simone

hallo

wat ken ik toch veel uit de verhalen die hier neer worden gezet.
bij mijn man is ook ondekt en bewezen dat hij bordeline heeft.
nou ik kan je vertellen dat het geen pretje is om er mee om te gaan.
niet voor mij zelf maar ook niet voor de kinderen.

toen ik mijn leerde kennen wist ik al dat er iets niet klopte maar heb het nooit aan iemand verteld. mensen hebben toch snel hun oordeel klaar staan maar ze weten nooit wat er af speelt.

ik heb zelf al heel veel meegemaakt.
ik kom uit een gezin met 9 kinderen waarvan de vader alcohollist was,mijn moeder bleef met 9 kinderen allen zitten en waarvan ik het jongste kind ben.
ik was 4 jaar toen mijn vader er uit geknikkerd door mijn oudere broers gelukkig. hij had losse handjes en kon van niemand afblijven.

ik heb zelf 7 keer een miskraam gehad.
en heb een longemboli gehad een hernia operatie pas weer gehad en een man met bordeline ,wat ik o zo moeilijk vind om mee om te gaan het word alleen maar erger.

hij zit nu onde de medicijnen ,maar hij blijft dagen agressief mondeling ,tot op het bot wordje gekleineerd en dan gaat het weer een paar dagen goed ,ik weet ook echter niet meer wat ik moet doen de kinderen hebben het er ook moeilijk mee.

ik krijg vaak te horen dat ik moet scheiden ,maar is dat wel een oplossing.

ik werk me kapot en dan zegt hij even zo vrolijk dat ik te lui ben om te werken en dat doet zo zeer ik krijg zelden rust ik ben kei moe.maar we geven niet op we gaan door moet ook voor de kinderen.

de mensen met bordeline krijgen hulp wat heel goed is natuurlijk ,maar er word weinig gedaan met de naaste hoe we ons zelf het beste kunnen beschermen of wat we ook kunnen doen.

ook wij lopen soms gevaar ,hier is al een aantal keer het crisisteam geweest omdat het gewoon een gevaar was voor het gezin.
dan namen ze mijn man mee en de andere dag liep hij gewoon weer weg en dan kon ik het weer uitzoeken hoe het verder moest.
er is nooit een gedwongen opname geweest dan vinden ze het niet zo gevaarlijk voor de omgeving nou ik kan je verzekeren dat het dat wel degelijk is.

ik weet als geen ander hoe mensen zich voelen die met een persoon moeten leven met bordeline het is echt geen makkie.

door een verdrietig moeder

hallo



heb me twijfels over me ex

dank jullie voor jullie verhalen

er zijn zoveel overeenkomsten

weet nog niet hoe ik t haar gaat zeggen

voorlopig zoek ik geen contact

denk dat dat het beste is wat ik nu kan doen na de zoveelste breuk

Jammer om zo vaak te lezen dat iedereen met ERS over één kam geschoren worden. Zelf heb ik ERS en ben ik me goed bewust van dat ik mijn naasten veel pijn kan doen. Dit is nimmer mijn intentie en daarom wordt er hard aangewerkt!



Het zou velen kunnen helpen om zich meer te verdiepen in ERS, de zogenoemde 'levels' en de verschillen.



Vergeet niet dat comorbiditeit kan leiden tot een getinte blik. En dat net als ieder ander, iemand die ERS heeft een individu is en dezelfde emoties heeft als uzelf. Zij het dat de emoties heftiger zijn en minder goed te reguleren.



Ik leef mee met zowel omstanders als lotgenoten. Sterkte en liefde!!

Ik heb nu bijna een jaar een relatie met een vrouw gehad, die alle kenmerken heeft van borderline, maar dat stellig ontkent. Ze is ruim 10 jaar geleden opgenomen geweest voor depressie en had ook een eet stoornis. Ze kan ontzettend lief en aanhankelijk zijn, maar is tergelijker tijd zo achterdochtig, dat ze me ten alle tijden verdacht van vreemd gaan. De laatste 2 maanden hebben we samen gewoond, waarbij ze me 3x de deur uitgezet heeft. Het was haar huis en omdat ik ik in scheiding lig met mijn vrouw gaf ze me onderdak. Ik hou echt van haar, maar de spanningen zijn niet dragelijk. Ik twijfel dan ook om weer te gaan praten, ik zou graag vrienden willen blijven maar dat lijkt bijna onmogelijk.

Een kennis met BPS laat plots niet meer van zich horen. Volgens hem "weet ik wel waarom", maar ik kan écht niet bedenken wat de reden is waarom hij plots afhaakt.

Ik denk dat we té dicht kwamen, waardoor hij angstig werd en om niet gekwetst te worden later, breekt hij waarschijnlijk nu al het contact.
Volgens mij is dit uit een soort van" zelfbeschermend" gedrag.. want hij heeft helemaal géén vrienden. Iedereen die een tijdje bevriend met hem was, haakte na een (slopend) tijdje af.



Kan ik het vertrouwen herstellen met deze persoon ?

We willen hem niet in de steek laten, maar wel onze grenzen bewaken. Hij deed - voor het afhaken - wel erg veel beroep op ons. Dat werd een beetje te zwaar.



Of houd ik beter geen contact meer ?

Voor alle duidelijkheid: dit is mijn ervaring met iemand die BPS heeft. Hiermee doel ik dus op niemand anders. Het gaat over mijn ex, waar ik vier jaar mee samen ben geweest.



We hebben 2 kleine kinderen die onder geen enkele voorwaarde naar hun vader gaan. Dit, omdat ik heb moeten aanzien hoe hij ze behandelde. En mij daar ook bij. Kleineren, psychologische spelletjes spelen, kinderen negeren/verwaarlozen/uitschelden en opzettelijk laten schrikken. Alle verantwoordelijkheid in mijn schoenen schuiven en als er dan iets niet goed ging dus ook automatisch de schuld. Daarnaast ook heel veel liegen, zijn werkelijkheid is heel anders dan hoe de zaken zijn. Stoken, manipuleren, zijn zin doordrijven en ontzettend veel met zichzelf bezig zijn.



Ik trok het niet meer en heb hem de deur uit gezet, maar ja, niemand laat hem in de steek natuurlijk dus toen kwam het gedreig, alcoholmisbruik e.d.

Nu is hij me op wekelijkse basis aan het testen, probeert hij me te shockeren, over de hoofden van de kinderen.



Het enige wat ik kan doen is kalm blijven en glimlachen. We zijn nog steeds niet gescheiden, meneer vertraagt de boel. Maar als het achter de rug is... Dan is het belangrijk dat ik grenzen ga stellen. Want nu nodigt hij zichzelf constant vaker uit en langer. Het is hem niet om de kinderen te doen dat is duidelijk, loslaten van mij en het gespreide bedje kan hij niet.
Maar het wordt hoog tijd.

Lector salutem, Kleindochter 20 voldoet aan de regels over borderline.Ik ben voor haar niet de opa bij wie ze vragen stelt. Bij oma daarentegen juist wel. Niettemin heb ik met haar te doen. Wat kan ik doen om bij haar de zon te laten schijnen?

Met dankbare groet, anton rekers

ik heb 23 jaar met een borderliner geleefd en dat is mij niet in de koude kleren gaan zitten.

Toen ik na jaren steeds meer voor mijn eigen leven ging kiezen werd het helemaal een drama.

het begon al voor dat de kinderen er waren, zolang ik thuis op de bank bleef zitten ging het goed maar had ik contacten met de buitenwereld dan was het een opeenstapeling van eerst emotioneel geweld later fysiek geweld Niks deugde er, nog van mijn vrienden en familie en nog van mijn werk.

Ook aan mij was er weinig goed zowel uiterlijk, innerlijk en begaafdheid.
Toch gaf het mij ook de kracht om wel te gaan studeren, te blijven werken en de werken aan mijn eigen spiritualiteit.


Dat nam niet weg dat de agressie erger werd en ook het fysieke geweld nam toe.
inmiddels had ik 2 puber kinderen die haal je niet zomaar weg uit hun "vertrouwde omgeving" Toen ik wilde gaan scheiden brak de hel los en ik heb toen op voorwaarde dat mijn ex-partner in therapie zou gaan besloten om te blijven.

We zijn samen ook in therapie gegaan maar hoe anders waren de gesprekken binnen dan buiten in de werkelijkheid.


Ik heb echt gebeden dat mijn partner een andere partner zou vinden en dat dat het loslaten zou vergemakkelijke.

Mijn wens kwam uit en mijn partner vertrok van het ene op het andere moment.
Wat ik had gehoopt kwam helaas niet uit.

Toen begon pas echt het stalken, huiselijk geweld ect ect.

Ik heb urgentie gekregen en ben de kinderen naar een andere woonplaats vertrokken.

Nu zijn we ruim 4 jaar verder en hoewel het allemaal rustiger is zijn we er nog niet.

Onlangs heeft mijn Ex de spaarrekeningen van de kinderen leeggehaald, dus weer met de advocaat aan de slag.


Ik kan wel zeggen dat je sterk in je schoenen moet staan, juist omdat iemand met borderliner 2 gezichten heeft.

Een spontane (uitbundig) gezicht naar de buitenwereld toe maar binnenshuis speelt er heel wat anders.

Nog valt mijn Ex de kids lastig op school en noem maar op.

Maar ik geef niet op omwille mijzelf en de kinderen ga ik door en probeer ik iets moois van ons leven te maken.

We genieten van onze vrijheid, we mogen weer lachen en worden niet meer dagelijks gekleineerd.

We hebben het zeker niet makkelijk gehad en we moeten alles ooit een plek gaan geven maar we houden van elkaar en van ons leven.

En daar ben ik enorm dankbaar voor.

Mijn Ex kan ons niet loslaten ondanks dat er een nieuwe partner is en hopelijk blijft die partner lang in het spel anders worden de problemen weer heel wat erger.



Van mij mag er wel wat meer aan nazorg gedaan worden voor mensen die hebben geleefd met een borderliner.

In ieder geval erkenning want het is vaak een stille strijd omdat de omgeving het vaak niet in de gaten hebt en nog steeds is het motto van vandaag: Waar 2 schelden hebben er 2 schuld.

Beide hebben we geen schuld, we hebben naar vermogen gehandeld maar slachtoffers zijn we wel.(geweest)



Ik droom nog vaak over die periode, ben erg moe het kost tijd om het een plek te geven, zorgen dat je kinderen door kunnen gaan met hun leven.
Dat ze zoveel mogelijk uit blijven.



Maar door alles heen ben ik trots op mijzelf, ik heb altijd geweten dat het beter zou gaan worden, of meer dat vertrouwen gehad.

En dat is ook zo.



Wat ik vooral wil zeggen met deze mail, zorg goed voor jezelf als je er voor kiest om met iemand met borderline te leven.

Geef je grens aan en laat je niet persoonlijk schofferen, hoewel je ook je "fouten" zal hebben zeg dit laatste nog meer over de persoon met borderline.

ik ben pas 6 maandan in een relatie met een borderliner man. hij is alles wat je kan en wil hebben in een man, maar hij doet raar af entoe. een keer hij had mijn arm gebrandt met hij koffie lepel tewijl hij had de lepel in de hette water. is dat normaal denk ik niet.I k vraag waarom doe jij dat hij zegt, omdat ik hou van jou. ik heb ook een kleine jongen thuis kan ik hem vertrouwen met mijn kind alleen? dat is mijn zorg ook en soms ik vraag mijnzelf kan hij mij vermoorden tewijl ik slaap het is moeilijk hoor in zo relatie tehabben wij hou van elkaar maar ik wil niet bang en onrustig in mijn relatie. wat kan ik doen of uit kijken voor. gr anna

@ Monique.

Lees alle reacties van zowel borderliners als hun omstanders (ouders, geliefden, kinderen, buren etc) op deze site. Verdiep je verder in de materie met bijvoorbeeld behulp van boeken of kenners. Zo krijg je een beeld van je toekomst met jouw borderliner. Als je denkt dat je dit aankunt en vooral aan wilt kunnen; ga verder met deze ma. Mocht je denken dat je dit leven niet aan kunt. Meteen kappen.

hoi, ik heb nu 10 maanden een relatie met een schat van man van 42. Hij draagt mij op handen alleen kan hij ineens als er iets voorvalt zo omslaan. Hij stampt mij de grond in zonder dat hij het beseft, dit duurt dan op een dag of langer en dan ineens is het weer goed en ben ik weer alles.

Ik weet echt niet meer hoe ik er mee om moet gaan, ik ga er aan onder door en heb hem al voorgesteld om ergens te gaan praten maar dan gaat hij zich helemaal naar beneden halen. Het is zn goede man als hij maar niet in zn bui zit, ik dacht dat ik hem met mijn liefde wel kon veranderen maar krijg steeds meer besef dat ik het niet kan.

Als we ruzie hebben zegt hij dat hij gaat als ik dan zeg ja als je dat wil moet je dat doen en dan krijg ik het helemaal op me brood en zegt hij, ja dat is wat je wilt hé. Als we in zijn huis zijn stuurt hij mij weg en als ik wil gaan word hij helemaal gek. Ik weet het echt niet meer, hij is erg bang om mij te verliezen maar hoe ga ik hier mee om????????

Ik ben nog maar 17 en ik vind het vreselijk dat bordeline. Kan het ooit nog verdwijnen?

Een goede kennis leek een vriendin te worden.Haar diagnose is chronische depressie, maar voor mij lijken haar symptomen ook veel op borderline. Van een aardige vrouw werd zij naar mij toe een kattig iemand. Altijd tegenspreken of proberen te ontkrachten wat ik zeg. Zo langzamerhand lijkt er niet veel goeds meer aan mij. Wat ook opvalt is dat dingen die ze beweert niet meer kloppen en met elkaar in tegenstrijd zijn, waardoor het lijkt of ze liegt. Ze is echter altijd van haar eigen waarheid overtuigd en ze geeft de indruk dat ook de énige waarheid te vinden.

Ze heeft al weet ik hoeveel dingen aangepakt, maar het wordt nooit afgemaakt.( Haar huis is wel pico bello)


Mijn oplossing in de omgang met haar heeft te maken met het feit dat ik ook een zakelijke overeenkomst met haar heb via PGB-gelden. Al twee jaar ben ik een paar uur per week beschikbaar voor haar. Ik heb zodoende voor mezelf besloten dat het contact zoveel mogelijk zakelijk moet blijven; doe mijn opgedragen dingetjes, vertel niet teveel meer over mezelf (lijkt haar ook totaal niet te interesseren)en hoor haar aan als ze wil vertellen over wat voor onderwerp dan ook. Meestal wordt het verteld met een houding dat zij echt overal verstand van heeft en iemand anders wel eens zal vertellen hoe de dingen in elkaar steken.


Wat een fijne vriendschap leek te kunnen worden is in die zin dus verwoest. En uiteraard vindt zij dat dat voornamelijk aan mij ligt!

Ongelooflijk!

De reacties van de personen met borderline tonen nogmaals aan dat ze het zelf HELEMAAL NIET in de gaten hebben wat de partner, familie en vrienden meemaken.
Het bewijs kom je telkens weer tegen.

Ze doen het af als overtrokken en overdreven en vervallen zelfs weer op deze forum in het patroon soms ook opgefokt. Ieder mens heeft wel z'n of haar problemen en ik onderschat het syndoom ook helemaal niet.
Ik heb twee jaar een relatie met een borderline patiënte (gehad) en het was vanaf het begin al eigenlijk ondraaglijk.

De wanhoop is te groot voor woorden en alles wat er gezegd wordt, is en zal in het verkeerde keelgat schieten van de borderline patiënten, dat lees je hier ook weer. Deze forum wordt op deze manier niet meer een uitlaatklep voor de omgangers van, maar juist het goedpraten van de borderliners zelf!

Respect voor de mensen die met borderline patiënten omgaan, en aan de patiënten zelf, veel beterschap!

Meneer Peter de Beterweter...

Een schop onder je hol moet je krijgen! Wat een ontiegelijke onzin loop je uit te kramen, man! Geloof me, ik heb ook nauw contact (gehad) met mensen met diagnose Borderline, maar nee... zo is het niet! Het is niet iets wat met een simpele kernelupgrade te verhelpen is. Het is geen computer waar je het over hebt!!


Ik heb echt het idee dat je mensen hier probeert te sarren. Hou je alsjeblieft in, je weet niet wat je mensen aandoet door er zo denigrerend over te spreken! Precies wat de hele samenleving doet helaas! Hokjes denken en denken dat deze lieve mensen zich aanstellen!! Uitspraken als deze helpen mensen juist verder de vernieling in. Het onbegrip.


Niet iedere Borderliner is ook gelijk. Ken jij er een, waar het misschien zo is, generaliseer het dan niet richting de rest!! Juist Borderliners die dit lezen, zullen die heel, heel erg naar vinden. Ze zijn zichzelf, maar de maatschappij kan er niet mee overweg, kan ze niet goed begrijpen. Misschien door onwetendheid of onmacht of iets dergelijks. Maar hou a.u.b. op met die belachelijke uitspraken uit te kramen...

Sorry, maar je maakt me kwaad!

Ik spreek liever van een "emotie regulatie stoornis", de moderne term. Deze term dekt de lading beter. Mijn vrouw heeft na 31 jaar(!) in een ruzie, die zij emotioneel niet kon verwerken, het huwelijk opgeblazen! Dit totale destructieve gedrag heeft ze al meerdere keren getoond.

Op het moment dat een reactie op haar is gericht, kan ze niet anders meer dan vluchten uit de situatie. Waarom, omdat de emotie niet meer te reguleren is. Zoals "A.J." schreef, inderdaad ook hier een gezin met 2 tieners verbrand achter zich latend. Ook hier lijkt het dat een scheiding definitief wordt! Ook hier is de schade voor de kinderen enorm groot. Ook op haar 18e heeft ze het ouderlijk huis op deze manier vaarwel gezegd, waarbij ze 9 jaar lang absoluut geen contact wenste met haar familie!


Hoe kan je dan toch 31 jaar een relatie hebben? Eenvoudig, de gemeenschappelijke toekomst voor ogen houden, wederzijdse liefde en hechting. Echter de zorgvraag van de kinderen veranderd met het ouder worden. De rol van ouders wordt anders. Er moet dan ook een herontdekking binnen je relatie plaats vinden. Dit vormt een obstakel immers ook de midlife gaat meespelen, ook een veranderende hormoon huishouding gaat bij een vrouw meespelen voordat ze in de overgang komt. Met andere woorden, de stabiliteit in de relatie komt onder druk te staan.

Nu is het een bekend verschijnsel impulsiviteit, de "ik vraag", de steeds veranderende stemmings wisselingen, etc. Alles wat voorgangers reeds geschreven hebben en o zo bekend is. Terecht dat sommige schrijvers die BPD hebben niet willen dat er gestigmatiseerd wordt gereageerd! "ze" hebben, net als u en ik de normale dagelijkse moeilijkheden! Niet alles kan en mag aan de persoonlijkheid worden toegeschreven! Ook mijn vrouw is erg gevoelig, hunkert naar aandacht, liefde, geeft aandacht, geeft liefde. Ze is ontzettend creatief, wordt alom gewaardeerd in de gemeenschap. Ze legt gemakkelijk contacten en heeft veel levensvreugde. Ook heeft ze veel levensvreugde nodig omdat ze zich steeds "leeg" voelt van binnen! De vraag "wie ben je eigenlijk?" of "wat wil je nu in het leven" is niet door haar te beantwoorden.
Dat heeft te maken met een zelfbeeld wat door anderen gevoed moet worden.

De innerlijke strijd die ook mijn vrouw voert is verschrikkelijk. Er wordt geschreven "toneelspelen kunnen ze als de beste, maar wanneer het publiek naar huis is houden ze op te bestaan". Een somber en denigrerend beeld wordt hiermee geschetst! "zij" spelen geen toneel! Zo zitten "zij" in elkaar. DAT heeft te maken met hun zelfbeeld, dat heeft te maken met hun innerlijke verschrikkelijke strijd.


Ja, inderdaad voor de familie is het vaak bijna niet vol te houden! Het is rekening houden met, laveren; de kracht ontbreekt je op een gegeven moment! Wellicht wordt het met deze bijdrage ook duidelijk voor BPDers en de andere schrijvers dat we toch met normale mensen te maken hebben, die een zware innerlijke strijd moeten voeren, een innerlijke strijd die helaas niet altijd in toom gehouden kan worden! Het is voor mij absoluut waard om 31 jaar een relatie te hebben (gehad) met deze geweldige vrouw, ondanks de grote schade en verdriet nu door haar aangericht!!

Hallow beste lezers.



Als ik reactie's zo bekijk worden mensen die bordeline hebben of denken het te hebben in het donker licht gezet. Er wordt veel negatief over gesproken en naar gekeken.



Ik ben een man 32 jaar heb zelf ADHD en heb een vriendin van 26 jaar en ik vermoed dus dat ze dat ook heeft, omdat ze de symptomen daar er wel van heeft.
Ik ken mijn vriendin heel erg goed en heb er 2 jaar verkering mee. Voordat ik met haar ging wist ik al dat er iets met haar was, maar wat wist ik nog niet. Ik liep zelf met haar ook tegen diverse dingen aan. Ik ergerde me aan dat ze zo lui deed en over kwam en werd ook boos maar was toch ook heel erg begripvol voor haar. Besprak alles met haar, was open en eerlijk. We vertelden elkaar ook alles.

Ondanks dat ik zelf een gave heb dat ik paranormaal ben en veel kan merken en zien bij haar kon ik het juiste woord niet vinden wat het was. Iemand zei heef dze mis geen bordeline? Ik heb er informatie van opgezocht en het blijkt dat ze dat idd wel kan hebben. Ik ben altijd positief gebleven. Het kost idd veel energie en je moet dit ook kunnen en goed mee over weg kunnen gaan en goed een plek kunnen geven om weer nieuwe moed en kracht te hebben. Gelukkig kan ik dat nu veel beter. Gaf mijn vriendin overal de schuld van. Aan de ene kant is het waar, maar ze kan er niks aan doen, wist ik in mezelf. En steeds maar praten met haar maar lukt ook niet. Ben ook heel vaak uitgeput geweest en ben er weer uitgekomen.

Mensen in mijn buurt zeggen van: "hoe kan jij dit nou volhouden? Heb respect voor je". Ik zeg: "ik weet weet ook niet". Er zit veel liefde en geduld in, heeeel veel geduld. In het begin kostte het veel van mezelf. Ik moest regels instellen. Dat vond ik ook moeilijk. Ik wilde niet als een politieagentje overkomen dus deed ik het niet en dacht ze doet het vanzelf wel, mij helpen. Maar nee hoor. Kon ik lang op wachten.
Als ADHD met een gave en omdat ik niet goed kan leren en hulp van mijn gevoel moet hebben, heb ik achteraf toch alles goed gevoeld over wat er speelde. Alleen wist ik niet wat het was. Nu ik denk te weten wat ze heeft gaat het voor mij makkelijker worden om er mee om te gaan

@Peter 3 (also known as Peter 2).
Hoe verzin je het elke keer weer? Echt te triest voor woorden om elke keer weer die onzin te moeten lezen die jij bij elkaar verzint. Het heeft geen enkele toegevoegde waarde, niet voor degenen bij wie de diagnose Borderline is vastgesteld en die heel hard met zichzelf bezig zijn en ook niet voor de partners en familie die proberen te begrijpen en te helpen.
Moet ik even kwijt. Kijk even naar je eigen software versie, want die draait niet al te stabiel!



Gr.
Rob

Ja, eens leerde ik een leuke dame kennen, ze leek net een pareltje . Maar tijdens de omgang voelde ik dat er iets niet helemaal klopte. Haar spontaniteit leek soms een act, net een masker.
Maar het was een aantrekkelijk masker dus ik ging er voor!



Ik bracht haar uit eten en op de mooiste plaatsen die ik maar kon vinden. Verder sprak ik veel met haar zodat ik een beeld kreeg van haar persoon. Ze gaf aan dat het bij haar vaak alles of niets was ! Ze vertelde me dat ze een vervelende ervaring heeft gehad met haar oudere broer en een keer versuft was wakker geworden op een achterplaats samen met een vent die ze niet kende.



Hoe wel het met mijn trots het niet altijd even leuk is om te horen wat je vriendin heeft meegemaakt moedigde ik haar aan om te blijven praten. Ze gaf aan dat ze impulsief was en heel competitief ingesteld. Na een paar weken was het raak, hemelse seks. Ik had nog nooit zoveel acrobatiek gezien in een vrouw. Het leek wel alsof ze helemaal was gemaakt van rubber. Elke vent krijgt een glimlach op zijn gezicht als hij daar aan terugdenkt.



Maar plots stopte ze met vrijen en ging ze in een hoek van mijn slaapkamer zitten. Ik vroeg aan haar wat er was en ze keek voor zich uit en zei helemaal niks. Plotseling balde ze haar vuisten en ze keek heel kwaad. Ik dacht; Wat is dit voor twilight! Ze keek om zich heen maar het leek alsof ze dwars door me heen aan het zoeken was naar iemand anders. Het leek ook net alsof ze een immense woede wilde onderdrukken. Ze begon heel ongecontroleerd te ademen.Kort na deze woede uitbarsting viel ze in slaap. De hele nacht vroeg ik me af wat dat was en probeerde ik het te verdringen uit mijn gedachten.



De volgende morgen zag ik weer en spontane meid, ze vond het moeilijk dat ik naar werk ging en hield mijn vast dat ik niet weg kon. Ik gaf haar een kus en vertrok. Fuck it,dacht ik, in ben zo verliefd en zij is zo mooi. The good comes with te bad, dacht ik.



Een andere dag zaten we relaxed te praten op de bank en in eens werd ze ergens boos over. Ik legde mijn hand op de stoel naast mij en zei. lieverd kom even naast mij zitten. Ze begon te huilen en schreeuwde NEEE, NEEEE, NEEEE !!! en er leek een doods angst uit haar te komen. Plots kreeg ik het idee dat ze opdat moment niet mij zag maar haar broer. Ze keek me namelijk niet echt aan maar wazig langs mij heen. Huilend stond ze op en ze liep mij deur uit. Ik besloot om haar niet achterna te gaan omdat naar mijn idee iemand op zo een moment niet gevonden wil worden.



Ik begon me steeds meer zorgen te maken.
Het begon me steeds meer energie te kosten om te letten op wat ik zei. Het leek net alsof 1 verkeerd woordje een vonk was op een vuurwerkopslagplaats.



Op een avond was ik weer thuis lekker aan het zappen achter de tv en ze was er weer! Voor het eerst schrok ik van mezelf dat ik zei, ze was er weer! Omdat ik werkelijk van haar hield. Ze kroop helemaal in mij, net zoals een kavia die niet gewend is om bij mensen te zijn. Ze leek wel een klein kind schuilende van monsters of enge beesten. Ik hield haar in mijn armen vast en keek hoe ze in slaap viel. Op dat moment dacht ik kind wat is er toch met je. Waar zit je met je hoofd.



Later die week zei ze van mij, als je dat zou weten zou je net als al die andere jongens heel hard van mij wegrennen. Kort hierna verdween ze. Ik koos er voor een maatschappelijk werker hier over te vertellen. Ze gaf aan dat haar gedrag leek op symptomen van borderline. Ze gaf aan dat het was afstoten en aantrekken. Alles of niets. Ze gaf aan dat ik een mentaal sterke jongen was en ik door geduld en begrip maar ook veel inleving vermogen ik haar in balans zou kunnen brengen. Mijn moeder gaf aan dat gezien er ook een genetische factor is die mee speelt het beter was om een ander vriendinnetje thuis te brengen. Middels heb ik geleerd hoe met een borderliner om te gaan, maar wat bij mij eigenlijk de drempel is om haar opnieuw een kans te geven is het feit dat de borderliner geen historische context opbouwt. Dat houd in dat na jaren investeren ze plots kan beslissen dat ze je niet meer wilt kennen.



De enige kuur hiervoor is onvoorwaardelijke liefde voor de ander en de liefde voor jezelf als basis. Maar als jonge bijdehante vent ben ik daar toch niet aan toe? Come on!!

Mensen gedragen zich op een bepaalde manier, wat we de naam borderline geven.
Zodat we een heel verhaal in één woord van enkele lettergrepen kunnen weergeven.


In werkelijkheid is, dat het geen ziekte of aandoening is, maar een verkeerd geinstalleerde 'software'. Vastgeroeste 'emotiedenkpatroon'.
Het is niet meer dan op een doek geprojecteerde film. Als je achter dat doek kijkt, dan zie je dat het niets is.

Even een reactie over alles wat ik gelezen heb. Mijn exvriendin psychologe van beroep is volgens mij een borderliner. Ik herken zoveel zaken uit de verschillende reacties. Het ergste is ik vermoed het van begin af aan. Het probleem is echter dat ze me helemaal in haar grip heeft (gehad). Zit nog in het verwerkingsproces. Vind het natuurlijk erg voor haar (ze lacht me uit als ik het zeg). Maar ik besef nu wel dat ik haar niet kan helpen en het ten koste van mezelf gaat. Denk dat de erkenning er moet zijn voordat er mee kan worden omgegaan, zowel bij degene die borderliner is als de mensen in haar directe omgeving.
Vind het alles treurig, verdriet woede, machteloosheid, twijfel heel het cirecuit heb ik gehad en ben bezig het nu een plaats te geven.mijn advies blijf bij jezelf.
André

@ Peter 2.

Alsjeblieft zeg. Heb je niks beters te doen dan zulke opmerkingen te plaatsen over Borderliners? Ook ik ben er 1 (je zult me nu wel minachten)
Ik vind je reacties echt de grootste onzin die ik in jaren heb gehoord.
En ik als Borderliner zal toch wel beter weten hoe Borderline is of ben je almachtig? Bah.
Nee Borderline is niet makkelijk. Maar jij bent blijkbaar ook niet perfect.
En verstand zal ook wel ver te zoeken zijn als je zulke opmerkingen plaatst.

OVERDUIDELIJK dat hier een hoop onwetenden tussen zitten! Oke zeker niet gemakkelijk voor buitenstaanders maar daarom zijn wij geen slechte mensen! Ik zou mijn eigen leven geven voor de mensen die ik liefheb of eendert welke hond! Voor ons is het pas ondraaglijk, jullie kunnen op een zekere manier nog weglopen van de problemen. Wij niet, enkel door suicidaal gedrag maar dat moet je dan ook nog durven eh! Bij deze, denk 3 keer na voor je zoiets online zet, wij borderliners kunnen dat ook lezen en het maakt me WOEDEND om te zien hoe men denkt over zo'n mensen. Danku!

Ik heb enkele maanden geleden ontdekt dat mijn partner borderline heeft. We zitten momenteel in een scheiding. Ik twijfel of het wijs is om de zorg voor de kinderen 50-50% te verdelen of dat ik beter 85-90% van de zorg op kan eisen ... de kinderen zijn 5 en 7.

Hallo iedereen,



ik vind het erg fijn om jullie bijdrages te lezen, ik herken veel en het geeft me steun om te lezen dat ik niet de enige ben die dit meemaakt...



Mijn moeder heeft borderline. Die diagnose is overigens onlangs pas gesteld, terwijl ze bijna 59 is en al tig jaar patient is. Als er ooit ook maar 1 dienstverlener was geweest die ons als familie bij de behandeling had betrokken, was die diagnose al veel eerder gesteld, maar goed.



Omgaan met mijn moeder is een hel. Het komt er eigenlijk op neer dat ze ons leven heeft verwoest. Dat klinkt misschien dramatisch en overdreven, maar het is wel zo. Vooral nu mijn broertje onlangs zelfmoord heeft gepleegd; de reden is voor een groot deel terug te voeren op onze jeugd. Sinds deze gebeurtenis haat ik haar helemaal. Maar toch kan ik haar niet helemaal loslaten. Omdat het toch mijn moeder is en ik haar zielig vind. Ze heeft verder nl niemand meer, iedereen heeft haar al laten vallen. Een schizofrene situatie eigenlijk.



Maar dat is het ook met borderliners: ze vinden zichzelf altijd zielig, ZIJ zijn altijd het slachtoffer, niets is hun schuld. De hele wereld is tegen ze, zo zien ze dat. Mijn moeder kon de ene dag lief zijn, en de volgende dag woedend mijn kamer instormen, compleet agressief, mij slaan was ook 'normaal' in haar ogen, ik had het 'verdiend'. Talloze keren heeft ze mij op straat gezet, mn sleutel moest ik inleveren. Later deed ze dit ook bij mijn broertje. En altijd lag het aan ons, wij waren schuldig, wij maakten haar boos.



Ondertussen heeft ze al tig zelfmoordpogingen gedaan, het zijn er zoveel dat ik de tel ben kwijtgeraakt. Altijd met pillen, voor de trein stappen zoals mijn broertje heeft gedaan, durft ze blijkbaar niet. Bij haar gaat het meer om aandacht krijgen. Ik ben ondertussen zover dat ik hoop dat het een keer lukt. Klinkt misschien hard maar ik denk nu echt zo. Zij slurpt alle energie uit me en doet nog steeds niks anders dan mij verwijten maken en me zien als haar persoonlijke secretaresse. Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoudt...



Ik wens iedereen die hetzelfde mee maakt heel veel sterkte en kracht!

Kennis heeft borderline, vermoeden we. Eerst werden we overladen met hulpvragen en verdronken we er bijna in...


Plots, zonder aanwijsbare reden -althans hoe wij het ervaren - verbrak hij alle contact... SMS-jes bleven onbeantwoord, telefoon werd niet opgenomen. Contact verloopt zeer stroef en heb het gevoel dat die persoon me nu echt haat terwijl ik zeer veel deed voor hem: boodschappen, papierenwerk, hem vergezellen naar dokter, enz.. eigenlijk te veel om op te noemen.


Misschien ben ik daar al in de fout gegaan door grenzen niet duidelijk genoeg af te bakenen, maar tegen de tijd ik doorhad dat hij aan BDL leed, was het al te laat.


WAT DOE IK NU HET BESTE: OOK AFSTAND NEMEN OF VOLHOUDEN ? (dat laatste is bijna onhoudbaar want hij behandelt me als 'stuk vuil' en beledigt me constant...

Goeiedag.

Ik wilde ook mijn verhaal kwijt.

Mijn moeder 52 heeft ook al heel lang borderline. Het is echt heel erg moeilijk om mee te leven. Toen ik nog klein was waren mijn ouders gescheiden en woonde ik alleen met mn moeder in een huis. Ik heb meer voor haar moeten zorgen dan zij voor mij.


Af en toe liet ze zichzelf 'dood' op de grond neer vallen zodat ik haar aandacht gaf. Of met een mes op dr keel zeggen dat ze het leven zat was.. En ik was nog maar 10 jaar. Uieindelijk ben ik bij mn vader gaan wonen, omdat ik het echt niet meer aankon. Maar ook toen bleef ze me elke keer opbellen om me te laten weten hoe slecht het met haar ging zodat ik me zorgen ging maken en naar haar toe kwam. Haar vrienden wilde niks meer met haar te maken hebben. Nu is ze ongenezelijk ziek en heeft ze al veel aandacht, omdat we zoveel mogelijk bij haar willen zijn natuurlijk. Maar dan nog komt de borderline weer naar boven.


Maar ik wil niet zeggen dat mensen met borderline altijd 'slecht' zijn, want ik heb ook veel leuke tijden met mn moeder mee gemaakt.

Ze zeggen wel eens dat borderliners zwartwit denken.

Volgens mij denken de bedenkers en diagnose makers van de term borderline juist zwartwit.


In werkelijkheid zit iedereen in een groot grijs gebied van 10 tot 90 % borderline. Als het goed is kan iedereen zich wel in mindere of meerdere mate herkennen in borderlinegevoel


Laat iemand met borderline niet alleen door hem/haar te isoleren van jezelf.
Maar geef deze juist relativerende herkenning.

hi ik lees zo veel negatieve verhalen over borderline, maar dat klopt niet altijd hoor. Borderliners zijn vaak lieve en intelelegente mensen die veel van dieren houden en zich ook vaak goed in andere kunnen verplaatsen.


Door hun aandoening staan ze vaak heel rijp en wijs in het leven en natuurlijk zijn ze soms niet makkelijk om mee om te gaan, zijn ze depresief of hebben het erg moeilijk.

Ik heb zelf borderline, maar veel van wat ik hier lees klopt echt niet hoor. En borderline is bij iedereen weer anders. Mensen met borderline zijn vaak ook hele fijne mensen hoor, dat is mijn ervaring, juist door hun aandoening. Borderline is ook zo'n breed begrip, de ene borderliner is de andere dus niet. Een mens heeft zijn eigen karakter en is niet borderline, al heeft hij de diagnose, maar heeft borderline.

Ik vindt dat er vaak te negatief over deze menssen gesproken wordt.

@ Roland Vaessen



Beste Roland, ik vraag me af waarover je wilt discussieren?



Alle reacties die hier geschreven zijn, zijn vaak uit frustratie en onmacht geschreven. Mensen worden gekwetst door iemand met BBPS en weten niet meer hoe ze met zo'n persoon om moeten gaan. Ze willen de dingen die ze meegemaakt hebben van zich afschrijven om er zo misschien mee om te leren gaan. Alle reacties zijn dus geschreven vanuit een geleurde visie.



Als je alle reacties hebt gelezen en dit zijn er nogal wat kunt u zich ook bedenken dat alle verhalen die geschreven worden door familie en vrienden van mensen die door een psychiater gediagnosticeerd zijn een behoorlijke overlap vertonen.



Ik spreek uit ervaring en ik weet dat een persoon met BBPS niet per definitie een slecht persoon is. In tegendeel zelfs het zijn vaak lieve en onzekere mensen die bang zijn om alleen achter te blijven, maar ze zien vaak alleen niet welk leed ze de personen in hun omgeving aandoen. Dat wil alleen niet zeggen dat ze niet verantwoordelijk zijn voor de keuzes die ze maken en de mensen die ze pijn doen. Ze zien vaak niet dat zij degene zijn die er juist voor zorgen dat ze alleen achter blijven. Kunnen zij verder ook niets aan doen dat hoort bij hun ziektebeeld. Iemand die de griep heeft kan er ook niets aan doen als hij of zij iemand anders aansteekt.



Daar komt bij dat het niet gek is dat een Borderliner ontkent dat hij of zij ziek is, want een Borderliner legt de schuld liever niet bij zichzelf. Dan moet hij of zij naar zichzelf kijken en dan zien ze wat ze in hun omgeving aangericht hebben en daar kunnen ze vaak niet mee omgaan.



Met vriendelijke groet,



J.

Op die paar reacties nagelaten.. wat een onzin hier..

Wat ik hier vaak lees is dat men borderliner is omdat een vader moeder zus echtgenoot of genote dat op internet heeft gelezen en hier in gemotiveerd worden door de opmerking... ze ontkennen het dus ze zijn het...
borderliners of wat dan ook voor een mensen met een rugzak zijn en blijven altijd MENSEN. Zoals niet iedere marokaan een dief is en niet elke blanke een racist is, zal het ook zijn dat niet elke borderliner slecht is en opgesloten moet worden. als ik iemand tegen zijn zere been geschopt heb... mijn excuses.. maar ik moest dit kwijt.


PS wil iemand met mij discussieren of gewoon een praatje maken.. geen probleem.

Wij hebben een dochter van 21 jaar met een borderline stoornis. Inmiddels heb ik een script geschreven over ons leven met onze dochter vanaf de geboorte. Het schrijven van het script-waarvoor ik nog steeds op zoek ben naar een uitgever-heeft mij heel erg geholpen met de verwerking van de vele traumatische gebeurtenissen. Mijn man en ik zijn wel eens naar bijeenkomsten geweest voor familieleden van borderliners, maar we hebben eigenlijk nog nooit een ouderpaar ontmoet met dezelfde ervaringen. Graag zouden wij in contact komen met andere ouders van dochters in de leeftijd van 18 tot 25 jaar, om ervaringen uit te wisselen.

Goede morgen,

Mijn vrouw is drie maanden therapie gehad bij de viersprong in Halsteren.
Er si o.a. Borderline geconcstateerd.

We hebben dertig jaar een relatie.

Mijn vrouw heeft in haar jeugd veel meegemaakt.

Zelf ben ik optimist. Mijn vrouw heeft, ik kan de klok er op gelijk zetten,
ideremaand weer 'zo'n bui'. Dat uit zich in heel veel verwijten. Ik ben maar een flierefluiter en doe ga gewoon maar m'n gang zonder rekening te houden, en zo meer.

Ik heb een paar jaar geleden een besluit genomen om wel te luisteren en lijkt het soms dat ik verkeerd reageer.

Metten allerlei argumenten om me te kleineren.

Te luisteren maar het van me af te laten glijden. Ik stomp een beetje af omdat het telkens(en al jaren) hetzelfde blijft.

Ik zou het kunnen opnemen en afdraaien, zal ik zeggen.

Ik hou van haar als ze weer in haar oude positie zit.

Het blijft moeilijk maar ik laat me hierdoor niet afleiden. Ik heb ook mijn leven.


Groetend,

Frans Borgers

Hebben 'borderliners' empatisch vermogen ?

Hallo ik ben Gert

Heb 18 jaar relatie met Bordeliner gehad.

Heb veel geduld maar op geven moment heb ik de relatie gestopt veel nare dingen meegemaakt ze sneed haar vaak met een mes in been en armen of meer keren overdosis aan pillen.

Erg impulsief met kopen van dingen vooral via postorderbedrijven.

We hebben af een toe contact vriendschapelijk en hebben beiden een andere relatie
ik hoop dat haar partner een betere toekomst heeft.

Hallo

Mijn zoon heeft een relatie met een vrouw die borderline heeft.

In het begin van de relatie vond ik haar heel verstandig overkomen en heel begripvol naar anderen toe. Ze hebben nu samen een zoon. Helaas na een tijdje bleek ze mijn zoon helemaal voor zichzelf te eisen en hem te isoleren van zijn familie.

Ze kwam heel begripvol over naar de anderen toe en ze hebben haar ook veel toevertrouwd maar ze heeft dat 'misbruikt' en verteld aan iedereen waar mijn zoon een band mee heeft hoe slecht of misplaats die en die persoon is.

Nu is het zover geescaleerd dat zijn zus en broertje en ik een conflict hebben met mijn zoon en mijn zoon niet meer bezoeken mede door haar uitlatingen.


Ik heb haar een keer verteld dat ze zich niet zo moest bemoeien met andere mensen en dat heeft als gevolg dat ze al haar pijlen nu op mij richt en mijn zoon vertelt hoe slecht ik wel ben.

Mijn zoon is deze relatie begonnen op een moment dat hij geen huisvesting had. Zij had een kamer en regelmatig bleef hij er dan slapen en van het een kwam het ander zij raakte zwanger.

Eens is hij vreemdgegaan en dat heeft heel veel voeten in de aarde gehad, hij is teruggegaan omdat hij bang was dat ze zichzelf sneed en toen begon het: hij mocht nergens meer naar toe met zijn vrienden of zijn familie. Ze begon iedereen op een negatief blaadje te zetten tegen elkaar en niemand was goed genoeg.
Ook ik ben een 'slachtoffer'. Mijn zoon komt niet meer.

Wat moet ik hier tegen doen?



Gr Eef

Renate:

Het antwoord op jouw vraag is denk ik: grenzen stellen. Stel eerst voor jezelf vast tot hoever hij mag gaan, wat jij absoluut niet wilt etc. Bespreek dit samen met hem en tja als hij er niks van wil weten en geen medicijnen neemt als zijn diagnose is vastgesteld dan denk ik dat hij niet anders wil en heeft dit gewoon gevolgen voor hem. Bijvoorbeeld minder vaak en minder intens contact met hem! Je moet wel aan jezelf denken hoor!


In het begin zal het wel ruzie worden misschien maar hier ontkom je niet aan.Het draait nou eenmaal niet alleen maar om hem! Ik hoop dat je hier iets aan hebt!!!

Een aantal reageerders vraagt om tips op het gebied van hoe om te gaan met hun borderline geliefde.
Zoals deze site al heet: 'omgaan met een borderliner: leer je eigen grenzen stellen'. Dat is een hele goede tip. Spreek ze door met de borderliner en houd je er vervolgens ook altijd aan. Je zult namelijk merken dat de borderliner veelvuldig over die grenzen heen probeert te gaan. Maar goed, dit kan alleen met borderliners die ook erkennen dat zij borderliner zijn, en dat gebeurt niet altijd. Sterker nog, sommigen van hen beschuldigen anderen van het hebben van allerlei psychische mankementen.


Ik heb gemerkt na een aantal contacten met borderliners (op het schoolplein, als buurvrouw etc) dat ik niet kan en vooral niet wil omgaan met borderliners.
Ondanks dat ik veel empathie heb met deze groep vind ik het een ongelooflijke opgave om met hen te verkeren. Het geldverspillen, de scheldpartijen, het liegen, manipuleren, roekeloos rijgedrag, bedriegen en bedreigen etc. maakt dat ik dit soort mensen niet in mijn omgeving wil.
Ik besef dat dit pas een deel van hun gedrag is. Zij kunnen ook heel anders zijn. Echter, bij mij weegt het een niet op tegen het andere. Liefde maakt niet geheel blind en houden van lost niet alles op. Ik heb gemerkt dat partners van borderliner ook min of meer verslaafd kunnen raken aan hun borderliner.
Geen dag is hetzelfde en het kan soms heel spannend zijn. Maar ik weet liever waar ik aan toe ben dan dat ik het gevoel krijg op een vulkaan te leven.

Hallo,



Mijn moeder heeft borderline. Hier is heel moeilijk mee om te gaan vind ik, ondanks dat ik het nu wel beter kan dan vroeger. Maar waar ik mee zit is dat mijn moeder al redelijk vaak een tentamen suicide heeft gepleegd, en ik nu weer de bui zie hangen dat het weer gaat gebeuren.

Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik ben het gesteun een beetje zat, maarja haar laten stikken kan ik ook niet, want ze is mn moeder. Is dit herkenbaar bij sommige mensen?

Groetjes

Hai mijn ex had borderline en heb het dus uitgemaakt na 5jaar.

Er is niet mee te leven de stemmingswisselingen, zo ben je de wereld en ander moment kotsen ze je uit hij ontkent dat hij dat heeft.
Zoals ik lees is dat heel normaal bij borderline: ontkennen dat ze deze ziekte hebben. Ik heb geprobeerd rustig te blijven als hij weer zo een bui kreeg maar het werd erger en de bui was elk uur ipv om de dag.
Hoe kan je het beste ermee omgaan als de borderliner ontkent dat hij dit heeft?

Mijn vriendin. 4-12-2010


5 1/2 jaar zijn we nu bij mekaar. Meestal gaat het goed en hebben we lol met mekaar. Ben zelf licht autistisch wat betekent dat ik een zeer hoge grens heb qua laten en doen van andere.

Zij is degene die met dingen komt om te doen en die doen we dan ook omdat in het verleden ik er tegen in ben gegaan om bijvoorbeeld een stuk te gaan wandelen maar zij liever naar de bioscoop wilde.

Nu op dit moment hebben we er voor gekozen om een time out in te stellen wat erg moeilijk voor mij is omdat ik echt niet zonder haar kan.

Zij wilde graag de gezamenlijke rekening op haar nemen, omdat zij vond dat ze dat wel kon.
Nu een jaar later blijkt dat er bijna niks is betaald en we een aardige schuld hebben opgebouwd. Ik heb nog steeds het gevoel om toch bij mekaar te willen blijven ondanks de schuld en ook moeilijke tijd die er zal aan komen om de schulden af te lossen.

Liefde maakt blind zeggen ze wel eens maar ik zelf zie dit anders.
Als je onvoorwaardelijk voor mekaar gaat dus ook de schulden af lossen en daarna de draad weer oppakken maar dan met een soort van begeleiding om de zaken goed in het oog te houden zullen we vast en zeker heel gelukkig worden.



Ik wil hiermee zeggen: Als je echt van iemand houdt en dit als een klein probleem gaat zien dan kun je de ware liefde zien wat mensen geven voor mekaar.



We blijven mensen, en borderline is iets waar we niks aan kunnen doen maar het zou makkelijker zijn voor jezelf en voor je mede mens om het te accepteren en er meer leren omgaan.

Hoge verwachtingen zal geen verrassing meer zijn.

Wees jezelf en heb geduld.

Sta niet te sterk in je schoenen als je tegen over iemand staat met borderline.




Ramon.

Vaak zien vaders hun kinderen nooit meer door het manipulerende gedrag van hun ex, vaak zijn dat borderliners.

Zij gebruiken het kind als wapen de vader te kwetsen door hem omgang met zijn kinderen onmogelijk te maken, lees gastenboek dwaze vaders.nl maar eens, tevens zijn deze borderlinemoeders er niet vies van hun ex vals te beschuldigen van allerlei zaken en weten zij instanties, A.M.K., schoolhoofden gruwelijk te manipuleren en te bedriegen.

Lees boek: leven met een borderliner, maar eens.

Moeders met borderline die kind gebruiken om de ex te pesten en te chanteren: permanent ontheffen uit de ouderlijke macht!!! Google tevens maar eens op: MUNCHAUSEN BY PROXY.

Hallo
aangezien volgens mij iedereen hier ervaring heeft met borderline hoop ik dat iemand mij kan helpen. Ik ben 16 en mijn beste vriend heeft borderline. Ondanks het niet goed vast te stellen is voor je twintigste, is de kans bij hem ongeloofelijk. Doctoren proberen het nu met zekerheid vast te stellen maar ik weet het zo goed als zeker. Zijn moeder en opa hebben het namelijk ook, hij heeft veel nare dingen meegemaakt wat de laaste tijd alleen maar erger word en bijna alle symptomen kloppen. Nu heb ik twee vragen. Namelijk hoe moet ik hier mee omgaan? Hij manipuleert mij constant tot ik in huilen uitbarst en hij erkent het zelf ook maar weigert hier iets aan te doen. Daarbij claimt hij mij heel erg. Dit gedrag is altijd al geweest maar de laatste tijd zeer extreem Het drijft mij echter tot wanhoop, wat moet ik hier mee doen? want hem laten vallen kan ik niet maar het constant "zorgen" voor hem gaat mij me eindexamen kosten (wat ik dit jaar doe). Mijn tweede vraag luidt: Zodra bewezen is dat hij aan borderline lijdt wil hij hier niks aan doen geen medicijnen, geen behandeling. Maar ik weet dat dit niet lang goed gaat als er geen hulp komt hoe krijg ik hem zo ver dat hij bereid is hulp te aanvaarden?
alvast bedankt

Borderline zijn lastige mensen. Of ze daar zelf wat aan kunnen doen? Ik weet het niet. Hun gedrag zal best iets te maken hebben met "dingen" uit het verleden. Zelf heb ik enige tijd contact gehad met een vrouw, die na een paar ontmoetingen al samen wilde gaan wonen. Want ik was haar ideaal. In de maanden die daarna kwamen was het van heel veel naar helemaal niets. En dat een paar maal gedurende ons contact. De ene dag waren we intens samen, deelden we onze verliefdheid en de volgende dag wist ze het niet meer. Naar zich toe trekken en daarna weer afstoten. Het kenmerkte vaak door scherpe schommelingen in stemmingen, gedachten en gedrag, in een dag, in een week tijd. Vaak impulsief, zwart-wit denken, en soms ook extreme reacties (naar haar kind toe) vond ik met momenten heel vreemd.
Achteraf bleek ze ook diverse relaties te hebben die kortdurend bleken te zijn geweest. Ze kon moeilijk relaties onderhouden.

Ik vind het raar dat er niks te vinden is hoe de borderliner er zelf mee om moet gaan. Alleen over die rot omgeving en dan andere mensen er last van hebben.... hoe zit dat nou... is het erger voor de mensen eromheen..

Er word hier vaak gereageerd met klaagzang over borderliners.
Volgens mij zijn borderliners er erg goed in om hun eigen problemen tussen hun eigen oren, te gaan verweven met hun omgeving.
Die omgeving lijkt dan ook een deel van het probleem van de borderliner, wat werkelijk niet zo is.
Voor de borderliner ligt het probleem dan aan een ander.
Advies: Isoleer het probleem in de borderliner zelf. Ga niet mee in de problemen.
Wees er en blijf er altijd met liefde voor de borderliner wat wel goed gaat en leid alle gedachten steeds weer naar dat wat goed gaat . En vertel de borderliner duidelijk jouw omgangs werkwijze. Dit bied ook zekerheid.
Trek je onmiddelijk mentaal terug wanneer het even moet.
Maar laat ze nooit in de steek. Blijf de betrouwbare pilaar.

Ze zijn totaal niet te vertrouwen. Het zijn sowieso kunstenaars in liegen en bedriegen. Ze kunnen echt zo mooi toneelspelen en alles verdraaien. Ik ging ook een paar maanden met een meisje met borderline en die zat gewoon terwijl ze mij had te kloten met allerlei gasten op profielensites en dan vervolgens op msn en per sms. Ik ben blij dat ik er op tijd achterkwam, want ze wilde zelfs met ze afspreken om sex mee te hebben. Serieus, WTF?! Ik voelde me op dat moment zo gebruikt en de grootste sul ooit. Ik was haar alles en de beste die ze ooit had ontmoet... ja tuurlijk! Het leukste was nog wel dat ik de grote klootzak was toen ik haar ermee confronteerde. Eerst nog ontkennen ook, maar toen ik zei dat ik de berichten had gelezen met de letterlijke teksten en haar in de gaten had gehouden. Tja, toen wilde ze me gelijk niet meer zien en er niet meer over praten. Het was meteen over en ik werd overal zwart gemaakt en meteen daarna ging ze om met een van die gasten. En wat ik in die tijd dat we samen waren allemaal voor had gedaan en de liefde die ik haar had gegeven deed haar blijkbaar helemaal niks. Echt erg gewoon!

Wat doet het mij goed om te lezen dat ik niet de enige ben met een moeder die borderline heeft/is.

Het is niet de bedoeling om mijn moeder hier af te gaan stempelen als een slechte vrouw want dat zou niet eerlijk zijn. Maar ik wil wel graag mijn verhaal vertellen en zij komt hier nou eenmaal niet erg goed uit de verf.

Mijn moeder is altijd al de onruststoker geweest. Als klein meisje was ik altijd erg teruggetrokken en rustig. Mijn moeder was altijd overspannen en ik denk dat ik als klein meisje dat onbewust al heb gevoeld. Mijn moeder was altijd bezig met mannen, zichzelf en op zoek naar geluk! Ik was vaak alleen maar lastig om te hebben, ik heb nog wel een oudere zus alleen is zij bij mn opa en oma opgegroeid omdat mijn moeder een postnatale depressie had na haar geboorte. Mijn moeder had het altijd te druk met zichzelf en zat vaak te huilen, was vaak zomaar boos en ik voelde heel goed de spanning in huis. Ik had altijd het gevoel; ik moet lief zijn, niet lastig. Toen ik ouder werd en ik de pubertijd kwam kreeg ik het moeilijker met mezelf. Ik dacht dat ik niks kon en voelde me zo eenzaam. Ik werd (gelukkig) na heel veel ruzie, slaan, haren trekken uit huis gezet. Mijn vriend heeft mij samen met mn familie geleerd afstand te nemen en mij doen laten inzien wie mijn moeder is. Alleen door afstand en een bepaalde muur om je heen (bij haar) kun je met haar leven. En wat heb ik het er soms moeilijk mee, echt ik vind het soms ook zo oneerlijk en ik hoop dan dat ze het ooit zal inzien en sorry zal zeggen. Maar dat zal niet gebeuren. Ik heb inmiddels twee kinderen en mijn moeder dreigt altijd met; ik wil je kinderen hier niet meer zien, je doet nooit wat voor mij, wat heb ik aan m'n kinderen. verder ben ik altijd een dikke egoist, heb ik alleen oog voor mn vriend en mn kinderen en kom ik er nog wel achter! Dat zijn de meest gebruikte uitpsraken van mn moeder. Ze vind het vreselijk dat ik goed met mn zus kan en haat m'n gezin.
Ondanks dit alles denk ik niet dat ze het verdient om geen contact meer mee te hebben. Ze weet zelf helemaal niet wat ze doet, zegt etc. Ze leeft in haar wereld en tja ik ga 1 keer in de week erheen maar hou me erg rustig; ik vertel niks over mezelf, ik ga niet in discussie.
Ik heb het soms erg moeilijk met mezelf maar probeer zoveel mogelijk naar de goede dingen te kijken!
Voor iedereen; heel veel sterkte! En voor de mensen die het hebben natuurlijk ook en probeer de ervaringen van slachtoffers die hier staan niet meteen te zien als aanval maar doe er iets mee!

Mijn dochter van 17 heeft bordeline en net haar tweede poging achter de rug. Ik weet ze kunnen het pas later echt vaststellen maar het gedrag wijst toch steeds meer die kant op en ja als ouder is het zwaar maar ook verdrietig te weten dat haar leven met zoveel pijn en eenzaamheid gepaard gaat en dat de liefde nooit genoeg zal zijn om de pijn weg te halen. Mijn hart huilt daarom je wil het geluk toch zeker voor je dochter.
Zelf ben ik moe van alle spelletjes en machtstrijd ik weet dat het erbij hoort, maar ben zelf een mens die gaat voor eerlijkheid en oprechtheid dus het schild wordt ook zwaarder te dragen. En ja tuurlijk zoek je zelf ook hulp en steun om het allemaal te dragen en haar goed op te blijven vangen, maar wie begrijpt je, zelfs nu mensen blijven weg het wordt te moeilijk om mee om te gaan. Partner is er niet want dat was niet leefbaar en vader die denkt dat dochter iets meer drama heeft. Wie weet er een site die me informatie geeft hoe er mee om te gaan?

@Peter 2,

Ik heb zelden zoveel onzin bij elkaar gezien als wat er in die berichten van jou elke keer weer komt testaan. Normaal zou ik niet eens de moeite nemen om te reageren(doe ik maar 1 keer overigens). Ben je door een studie of werk een specialist betreffende kennis van borderline of andere persoonlijkheidsstoornissen?

Zelf heb ik geen borderline maar heb ik wel een relatie gehad met een fantastische vrouw met Borderline die een groot deel van haar leven keihard geknokt heeft om met haar problemen te kunnen leven. Om uiteindelijk toch voor zelfdoding te kiezen, waarschijnlijk omdat ze zo graag een helemaal "normaal" had willen leven maar dat dit voor haar niet haalbaar was. Moest ik even kwijt

Voor wie het nog niet helemaal door heeft: het is echt geen persoonlijkheidsstoornis.
Je hebt namelijk geen probleem met jezelf maar met anderen! De anderen spelen daar een cruciale rol in.
Denk daar eens goed over na.
Er zijn mensen die leven als sociale honden, maar er zijn ook legio einzelgangerkatten. Je kunt je afvragen hoe het komt dat fors veel mensen vaak alleen leven met niet zo veel vrienden.
En toch gelukkig zijn. Zouden ze borderline hebben? En geleerd hebben dat aleen vaak het beste voelt. Of hebben ze juist geen borderline omdat ze het voorkomen door te leven zonder anderen overdreven hun geluksgevoel te laten bepalen.
De meeste mensen zijn sociale honden en einzelgangkatten.
Ze vinden anderen en hun mening deels belangrijk, tot op zekere hoogte.
En deels leven deze "gezonde en normale" mensen los van anderen.
Dat deels helemaal los en alleen voelen is belangrijk. Dan leer je het verschil waarnemen tussen de groep (honden)en alleen zijn(de kat). Dan kan je leren even op jezelf terugtrekken wanneer je gevoelens door de aanwezigheid van anderen uit balans en of op hol slaat.

Hoe durven jullie zulk reacties op te stellen? Denk je niet dat we proberen aan ons zelf te werken? Denk je nie dat het een vreselijk leven is om borderline te hebben? Ik zit voortdurend met een piekrgevoel in m'n maag, word voortdurend verkeerd begrepen en daardoor msibruik door andere mensen. Want neen ik maak andere mensn hun leven niet kapot! Ik help vaak mensen, ben te aardig en dan steken ze een mes in mijn rug. Oke ik heb een gigantisch gevoel van verlatingsangst, maar ik denk gewoon anders dan jullie "normale" mensen. En ik doe echt mijn best aan mezelf te werken. Ben er juist achter gekomen via psychiater dat dit de benaming is voor waar ik al jaren mee te kampen heb. Maar jullie moeten echt niet zo gemene verhalen doen enzo. Want gelijk ik nu zocht naar tips voor m'n vriendje en m'n familie hoe met mij om te gaan en dan lees ik al die negatieve en grove reacties , gelijk dat die persoon dat express doet. Heb tranen in de ogen! ZO geven jullie mij gewoon het gevoel dat ik slecht ben en dat er geen way out is.
Ik hoop dat jullie inzien dat niet alles de schuld is van degene met borderline hoor. We zijn gewoon een beetje anders van gedrag en denkwijze maar dat wil niet zeggen dat we rotmensen zijn!

Ik heb het vermoeden dat mijn dochter (36 jaar) een vorm van borderline heeft, mijn vraag is: is dit erfelijk? m.a.w heb ik het ook, na alle info gelezen hebbende denk ik van niet. Hoe kan ik mijn dochter helpen, heb al 2 jaar geen contact met haar, na een paar behoorlijke conflicten, zij wil haar vader en moeder niet meer zien. Is het raadzaam om contact met haar op te nemen, het is voor mij erg verwarrend.



PS. vader en moeder zijn (na 29 jaar) al 8 jaar gescheiden

hoe om t gaan met iemand die borderline heeft .en persoonlijkheidsstoornis

keihard weglopen en contact vermijden met dit soort mensen. Ze maken je eigenwaarde en jezelf uiteindelijk kapot.
Gaan net zolang door dat je niemand(geen vrienden, familie) meer hebt. En financieel richten ze je ook ten gronden, hebben een gat in hun hand...
Dus beware of the borderliners, kies voor jezelf en breek ermee...

Ik had een relatie met een vrouw die aan borderline lijdt.
Nu ben ik gestopt met deze relatie en nu blijft ze mij steeds lastig vallen,wat moet ik daar aan doen?
Ik ga er nu bijna zelf van onder door.
Wie geeft mij raad?

Zelf ook 19 jaar relatie gehad met borderliner, als ik deze items lees zie ik hier heel veel in terug, zat ook in die tang, had geen eigen leven meer en werd in zijn totaliteit door haar vernederd, Uiteindelijk gescheiden, gelukkig maar eigen leven weer terug en nu zie ik in dat ik dat jaren eerder had moeten doen. Huisarts, psychotherapeut en andere hulpverleners totaal door haar op verkeerde been gezet,pathologische leugenaar wens iedereen die zulk een relatie vol houdt alle sterkte wensen, maar denk aan je eigen leven en je \"ïk\" met zulke personen is niet te leven ze maken je kapot

hallo
ik ben nu 27 en ben 5 jaar geleden bedrukt met bps.ik doe nu de vers training die helpt wel moet ik zeggen ik ben net gestopt met mijn medicijnen omdat ik daar zo moe van werdt.maar laten we eerlijk zijn mijn dagen zijn raar dan voel ik me goed een week of dag en ik zit me af te vragen waneer ik me weer bevindt in de wervelwind waneer komt het zo leef ik dag voor dag en het is meer overleven.ik ben blij met de man wat ik heb hij is er nog steeds ook na 5 jaar en heeft heel veel van me gepikt terwijl ik soms van mezelf wil wegrennen.ik wil alleen maar zeggen dat ook al wil je er iets aan doen die gevoelens blijven altijd en daar moet je mee leren omgaan het hoort bij mij dit is mijn leven nou al wou ik soms dat ik dat leven niet meer had maar accepteren daar begint het mee ik overleef ik ben een overlever en ik accepteer wat ik heb en ik doe er iets aan en dat zou iedereen moeten doen want uiteindelijk moet je toch leven tot je doodgaat en voor je familie man enz enz vindt ik dat je niet het recht hebt voor je te laten hangen ook al is het moeilijk bedankt aan iedereen die begrip toont voor iemand met bps maar zelf moeten we ook iets eraan doen dat is het belangrijkste.

heb een relatie gehad van 2 en een half jaar met een borderliner het enigste wat ze niet deed was verschillende seksuele relaties op na houden of met andere woorden vreemdgaan voor de rest is mijn ervaring 2 jaar energie in gegooid en ze trappen je zo het huis uit na dat je hebt geprobeerd om haar te helpen dat krijg je cado mijn ervaring is dat je kapot gemanupileerd word tot op het bot het gaat steeds verder egoistisch gedrag het draait allemaal om hun en geen verantwoording nemen nee het ligt altyd aan een ander willen dan weer dood zetten de hele famillie op de kop verwoesten iedereen om hun heen daar kun je niet mee leven ik zie het nu als berekende sluipmoordenaars en dan door naar de volgende slachtoffer het is een optel som zie het om mij heen allemaal het zelfde verhaal en bij de instanties worden ze nog beschermd ook dus zeg ik begin er niet aan want dat ga je niet trekken en begrijpen ze kwetsen je en maken je kapot dit mag ook wel gezegd worden was er maar een pagina voor de slachtoffers

Ja, ik heb zo\'n relatie en kan er niet goed mee omgaan doordat ik teveel accepteer -- een toch geheel andere aanpak zoek ik dus ..

Lieve deugd, wat een reacties, ik heb ze helaas nog niet allemaal kunnen lezen maar ik wens jullie wel te vertellen dat de borderliner in mijn leven mij aan het gek maken is. Reeds 21 jaar gehuwd en 24 jaar kenne we elkaar. Ik wist inderdaad in het begin niet wat er met hem aan de hand was, en dacht op een charmante man gevallen te zijn met \"karakter\". Heel mijn leven heeft hij stuk gemaakt, alles afgenomen, mijn centen ben ik kwijt, mijn carrière. Ik ben gebleven, waarom ??? Voor de kinderen ??? Misschien niet echt want ik was wel sterk genoeg om het met hen alleen te redden. Misschien omdat hij me ergens heeft kunnen laten geloven me nodig te hebben. Maar ik vrees dat de maat vol is. De kinderen zijn groot en begrijpen de situatie maar al te goed. Ze houden er ook niet van dat hun moeder bij tjden afgesnouwd en gekleineerd wordt en zijzelf ook trouwens. En dan is het weer één koek en ei. De buitenwereld merkt (nauwelijks) dat er een probleem zou zijn en zeker niet dit soort probleem. Hij is hooguit een zenuwachtig man want hij kan zo goed laten geloven dat hij een druk professioneel leven heeft (dat hij o zo slecht organiseerd, maar dat zien ze niet). En binnen de vier muren is het om de haverklap ruzie

mijn man is ook borderlijne,wat heb ik met hem veel mee gemaakt ups en downs en alle elenden maar uit eindelijk sta ik sterk in mijn schoenen,tuurlijk voel ik nog steeds pijn maar laat ik me niet meer door leiden.wat ik wil eigenlijk tips en ervaring heb met een borderlijne partner af en toe contact houden.want mijn omgeving heeft niet echt begrip voor.mijn e mail adres is guner72@live.com bedankt

Ik heb jarenlang samen gewoont met een man met borderline..helaas is deze diagnose nooit gesteld omdat hij eenvoudig weigerde toe te geven dat hem iets mankeert. Iedereen is gek behalve hijzelf. Het is nooit zijn schuld. hij heeft een negatief zelfbeeld, is gaan roken..waarschijnlijk drinken en gaf/geeft veel geld uit. Ik ben uiteindelijk gevlucht na veel zenuwslopende jaren..stiekum met wat spulletjes. Dat is nu 4 en half jaar geleden maar helaas leef ik nu ook nog met de gevolgen. We hebben nl. samen nog een huis. Verschillende uitspraken bij de rechter hebben leuke vonnissen opgeleverd maar de uitvoering lukt niet. Hij maakt zijn post bv. gewoon niet open. Vorige week is een makelaar eindelijk binnen geweest en is zich rot geschrokken. de woning is verwaarloorst, vuil, kapot en stinkt. de tuin was niet meer te zien..overal glazen met schimmel en boven mocht hij niet komen. Ik heb het probleem al vaker aangekaart maar mijn advocaat zegt..als het niet op papier staat bestaat het niet. Ik kan dus niets bewijzen. Zijn ouders komen er kennelijk niet meer en de enige kennis die hij nog heeft in de buurt komt niet binnen. Ik ben nu zover dat ik loonbeslag heb laten leggen maar ik ben eigenlijk wel bang voor escalatie. mijn advocaat zegt dat we een ruitje moeten intikken als hij niet aanwezig is en dan de sloten vervangen en gaan schoonmaken e.d. ik zie dat niet echt zitten want ik ben nog steeds bang voor hem en de gevolgen.
niemand gelooft mij maar ik heb jarenlang met de man samengewoont. help..wat kan ik nog doen ?

hey ik ben 22 jarige jongevrouw die borderline heeft op zware basis maar ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan zodat mijn leven tog nog aangenaam wordt kan er mij iemand uit ervaring mij tips geven dat mij heel hard helpen kan ik ben je dan voor eeuwig dankbaar want zo leven kan echt niet meer ik ben echt alles kwijt geraakt van partner tot werk huis ja gewoonweg alles en ik wil graag mijn leven beteren maar ik weet niet oed hoe help me alsjeblieft ik heb het echt nodig alvast bedankt hopenloos borderlener vrouwtje xxxxxxxxxxx

Hallo lezer(s)
Mijn vrouw heeft bordeliner.
Ik heb het er bijna ook van gekregen haha
Gelukkig heb ik een grenzeloos optimistisch karakter, anders was ik er allang aan onder door gegaan.
Mijn vrouw wordt in haar buien ook zeer geweldadig en slaat regelmatig de huisraad aan puin en verwond zichzelf en mij ook. Bijna ongelofelijk om te zien hoe
haar schoonheid van het ene op het andere moment veranderd in een duivels masker waar de haat en woede vanafspat. Ik moet regelmatig voor mijn leven vechten en heb ook diverse steek, bijt en slag wonden opgelopen. Ik moet dus goed oppassen

maar... Tussen haar buien door is het een vrouw uit duizenden, ongelofelijk zorgzaam lief en teder. Daarom is haar ziekte te verdragen voor mij.
Ik sleep haar over de hele wereld op zoek naar genezing. Ik heb mij tot doel gesteld haar te helpen beter te worden en als dat niet mogelijk is haar lijden ( en dat van mij haha) te verlichten

Nick, je hoeft niets te doen. Blijf bij jezelf
naar haar toe en laat je deur open staan. Als niemand het spel mee speelt,
krijgt ze ruimte om te ervaren en geconfronteerd te worden dat het probleem alleen nog in haar hoofd zit. En dat anderen er zijn om haar te helpen met de beste bedoelingen. Een borderliner ben je nooit alleen

Hallo, ik ben ook 2 jaar geweest met een vrouw met borderline. Je moet al sterk in je schoenen staan om de agressieve en zware taal te kunnen weerstaan. Ze was zwanger en ze heeft uiteindelijk abortus gepleegd (in een of andere bui). 5-maal heeft ze voor de abortuskliniek gestaan om uiteindelijk de knoop door te hakken. Op een periode van 2 jaar tijd verlies je gans je vriendenkring (die je niet meer mag zien) en zakt je professioneel leven in elkaar. Veel sterkte aan alle die dit nog dagelijks meemaken

Ik ben er achter gekomen dat mijn vriendin dit dus heeft, ze heeft 9 kenmerken van de 9 doet precies al de dingen en heeft me dus verlaten, met gevoel: IK word toch wel in de steek gelaten door je ?
Wat moet ik nu doen? haar rust geven of haar helpen ?
Ik heb geen problemen met dit syndroom, maar wil graag haar helpen, mensen tips over hoe je moet reageren/doen wat te zeggen ?
Bedankt

anoniemje :
bordeliners zijn, gewoon egoisten... meer niet. ze maken je hele leven tot een hel en hun eigen leven ook.. ze liegen, bedriegen. relaties lopen niet goed. ze leggen de partner onmogelijke dingen op van vrienden aan de kant zetten ze nemen je helemaal in hun macht..en dat ken ik van me ex.. sterkte ik heb het er mee gehad..






Sorry anoniempje,
maar dit ga ik toch zeker niet pikken.
NIET alle borderliners zijn zoals jouwn ex.
Dus het is ronduit achterlijk dat je alle borderliners zoals jouwn ex gaat zien.

Ik heb zelf BPS, ik ben nog maar 18.
heb niet veel recht van spreken opzich over relaties behouden als borderliner.
of whatever.

Maar ik weet 1 ding wel.
Natuurlijk is het moeilijk voor de mensen die bevriend/partner zijn van iemand met borderline.
het is geen pretje. het is moeilijk omdat elke dag een verassing is.
Maar zo is het ook voor degene met BPS.
Ik weet ook niet hoe mijn volgende dag eruit zal gaan zien.
als ik iemand kwets per ongeluk, of als ik het even gewoon niet zie.
hoe denk je dat ik mij daarna voel?!
Zo erg dat ik en mischien meerdere personen los moeten laten omdat we simpel weg ook niet mensen willen kwetsen.
en de andere dag krijgen we spijt dat we die mensen loslaten, en willen we ze weer terug.
Het is niks meer dan een CHAOS in ons hoofd. maar we kunnen van mensen houden.
zielsveel zelfs.
we kunnen alles voor een persoon over hebben.
door van iemand te houden leren we niet alleen onze grensen. maar ook om die te behouden. Om te zorgen dat BPS geen stoornis mag zijn die ons leven gaat verknallen.

Wij vechten elke dag met onzelf,
we vechten om ons zelf, maar ook voor de ander.


Dus trek niet overhaaste conclusie\'s.

Mijn moeder heeft ook borderline, ik vind het helemaal niks meer aan en wil het huis uit helaas zit ik financieel niet ruim.
Nooit vraagt ze aan mij hoe het gaat, ze dreigt dat ik van alles moet doen en nooit vraagt ze iets netjes, het is zo erg dat ik haar wel eens uit de weg heb geduwd en elke keer scheld ik haar nu uit want dan bereik ik dat ze weg loopt.
Ook heeft ze aanhang van mijn nichten en tante ze hoeft maar even te piepen en hun zeuren ook tegen mij terwijl ik een meid van 20 jaar ben?
Ze is vooral in de laaste jaren achter uit gegaan ze ziet er niet meer zo verzorgt uit als dat ze deed, ze onderneemt geen leuke dingen meer met mij en ze verwaarloosd het huis (ik heb ook niet alle tijd voor het huishouden) daarbij ben ik het liefst op mijn eigen kamer, of weg uit huis.
Ik vind het erg vervelend, en nu dat wanneer ze meer hulp heeft lijkt het zelfs erger vroeger zocht ze geen hulp toen leek ze in mijn ogen normaal afentoe had ze over zinlose dingen een woede aanval en kreeg ik zomaar uit het niks een pak slaag dat is nu gelukkig niet meer zo maar ze lijkt geen gevoelens meer te hebben het is gewoon een schelle vrouw.
Erg jammer vind ik dit. Mijn vriend woont ook bij ons in zijn eigen familie had die ook al veel mee gemaakt maar hij word hier ook knetter gek.
Vind het zo jammer!

Het is belachelijk dat alle \'boderliners\' over een kam gescheerd worden door zoveel mensen. Er zijn, net als in ieder groep mensen, veel verschillen. Bovendien kun je meer en minder last hebben van borderline. Zelf heb ik niet al te veel sociale contacten omdat ik dit gewoon weg vermoeiend vind. Ik besef me nl dat ik niet altijd handig ben in de omgang met anderen. Dit maakt me onzeker waardoor ik oppervlakkige contacten uit de weg ga. De vriendschappen en relatie\'s die ik in mijn leven gehad heb, en nog heb, zijn altijd van lange duur geweest. Tuurlijk eindigd er wel eens een vriendschap. Naar bv. een scheiding kunnen niet alle vrienden weer aan een nieuwe situatie wennen. Of aan een nieuwe partner ook niet. Ik ben ook niet van het vergeven en vergeten. Ik kan heel veel hebben, maar als je me diep en onnodig kwets, dan zal ik geen contact meer willen. Ik kom hier ook niet meer op terug. Ik ben zelfstandig en heb met heel hard knokken mijn eigen appartementje kunnen kopen. Dat kunnen niet veel meiden zonder speciale opleiding zeggen. Met of zonder borderline. Verder ben ik niet het type dat steeds loopt te dreigen met zelfmoord of zichzelf snijd. Hoewel ik me kan voorstellen dat er mensen zijn die dit wel doen. Ik heb het geluk dat ik me redelijk goed uit kan drukken, maar het meeste geluk heb ik met mijn lieve partner die open staat voor mij. En als dat toevallig een keer net anders is dan \'normaal\', heeft hij er ook vrede mee. Tuurlijk heb ik gebruiksaanwijzing, maar ik ken die van mij ook. en iedereen heeft een gebruiksaanwijzing. Dus voor alle mensen met borderline of die een partner ofzo hebben met borderline, het is niet in ieder geval hopeloos. En soms is anders zo gek nog niet. Alsof onze maatschappij nu zo super is... lijkt me niet hoor. Rekening houden met elkaar, en respect hebben voor elkaar lijkt me meer belangrijk dan het label dat je krijgt.
Bovendien hebben veel mensen met psychische problemen hier ook in eerste instantie zelf de meeste last van. En vaak, niet altijd, is er sprake van \' erfelijkheid\' en/of problemen in de jeugd. Als je nooit geleerd hebt om normaal te doen, zal die norm altijd moeilijk zijn om te halen. Laat mij maar lekker gek zijn, als ik hier de meeste recties lees ben ik liever mezelf, en heb ik meer respect voor mensen.

Iemand is alleen een borderliner als anderen hem/haar daar de ruimte voor geeft. Een borderliner is het nooit alleen. Net als met kinderen.
Duidelijk je grenzen stellen.
Er zijn meer sommige volwassen mensen die deze duidelijke grenzen nodig hebben. Ook niet-borderliners!

Mijn moeder heeft borderline,
het is af en toe absoluut geen pretje.
en ik zit nu zelf in therapie om met mijn moeder om te gaan. ik ben namelijk te gevoelig voor haar. Dat is ontzettend vermoeiend kan ik je zeggen. Ik herken veel uit dit verhaal. dat ze om aandacht schreeuwt. en ik vind het heel moeilijk om er mee om te gaan.
ik houd nu al 17 jaar rekening met mijn moeder. ik moet nu voor mezelf kiezen!

Na de eerste paar reacties te hebben gelezen hier op het forum kan ik het niet laten om geen bericht achter te laten. Ik vind het heel naar voor jullie dat jullie allemaal zo gekwetst zijn door een partner/familielid met borderline maar er is ook iets als generalisatie. Zelf heb ik al zo\'n vier jaar het predicaat borderline maar ik beschouw mijzelf niet het monster wat jullie hier omschrijven. Ik zie mijn vrienden niet als zwart/wit en de contacten die ik heb zijn gelijkwaardige vriendschappen. En ja ik ga soms door fases heen waarin ik niemand iets laat weten van mezelf en mensen daarin teleurstel maar ik denk niet dat dit zo heftig is als jullie omschrijven. Ik heb het hier met vriendinnen over en zij kunnen mij erover ook aanspreken. En dat doen ze ook. Dit maakt de band alleen maar sterker.

Verder heb ik een heel normaal leventje, ik werk 4 dagen overdag, zit \'s avonds op school en sta 2 dagen voor de klas. Woon op mezelf en loop om de drie weken bij een psychiater voor psychotherapie. En ik heb me nog nooit zo goed en vooral zo normaal gevoeld. Borderliners zijn gewoon mensen zoals ieder ander. Heb je zelf ook niet een gebruiksaanwijzing als het over je leven gaat?

Ik ben heel lang getrouwd geweest met een vrouw met borderline. de gevolgen van het verder ontwikkelen van haar borderline heeft een enorme impact op mij gehad en grote gevolgen voor mijn verdere leven.
Ik hield heel veel van deze vrouw, het was mijn jeugdliefde. ze dumpte mij, omdat ik haar obsessieve, agressie buien niet meer pikte. ik werd na 31 jr aan de kant gezet. ik was een lieve man, die alles voor haar deed, zoals koken, huis opruimen,ik had het huis gerenoveerd tussendoor voor 16 jaar lang, hele leuke dingen deed ik met de kinderen,ik liet haar vrij liet en had veel humor.
er werd een man op haar verliefd.
met de leugen, dat ze geslagen was, creeerde ze een bult in haar gezicht en hij sloeg mij in elkaar waar mijn beide dochters bijstonden, terwijl zij doodleuk met de hond langs liep. hij kreeg een procesverbaal en ik een brief van de rechter,dat ik mijn vrouw jarenlang mishandeld zou hebben. dat luste justitie wel. ik werd onschuldig 1 maand in de gevangenis gezet. Hoe ziek kun je zijn!
Ik raakte mijn kinderen, familie en kennissen kwijt,evenals mijn huis en veel geld. Ik heb een hel meegemaakt, ook door liefdesverdriet.gelukkig heb ik weer een goed contact met mijn jongste dochter en hoop in de toekomst, dat er dat inzicht bij mijn oudste dochter ook zal ontstaan.
Gelukkig heeft haar vriend ook borderline,met daarbij een eet-en drankverslaving. Ook veel toestanden gehad met haar obsessies en narcisme.Nu mogen ze het samen uitvechten. Achteraf blijkt mijn moeder een zelfde patronen erin hebben zitten, liegen, manipuleren, sensatie ziek,aantrekken en afstoten. een kind trekt vaak een zelfde partner aan. Latere ontmoetingen met vrouwen met dezelfde symptomen. gelukkig heb ik vrede met mijzelf en hoeft een ander mijn geluk niet te maken. daar ik wel nuchter ben,maar wel in paranormale zaken geloof, werd mij dingen verteld betreft karma, dingen die ik mee moest maken en eigenlijk als een legpuzzel klopte.
Het leven lijkt vaak oneerlijker als het in werkelijkheid is.
Ik hoop, dat de ellende voor de borderliners en omstanders ooit zal ophouden, door de juiste behandelingen.
we zijn gelukkig op de goede weg.

ik heb een partner leren kennen en heeft borderline door dat gaat het moeilijk ik zie hem dood graag hij heeft zoveel pijn gehad en wil een toekomst opbouwen met mij en ik met hem ben onzeker en ben bang hoe pak ik het best aan ik heb zelf fybromyalgie en ben 16 jaar ouder ik ben 46 wanneer het me teveel word stuur ik hem terug naar nederland we wouden gaan samenwonen maar ben bang dat ik het niet aankan en wil hem niet kwetsen maar ik doe niets anders omdat ik bang ben graag hulp en reactie groeten nicole ik zie hem echt graag

Ik lees dat er zoveel mensen zijn die gedupeerd zijn van een persoon die het borderline syndroom heeft. En vooral die mensen die er mee leven of er mee geleefd hebben, dus diep in hun gevoel zitten. En die personen die er mee geleefd hebben ook niet meer losgelaten worden. Ik heb het zelfde helaas. Een relatie van 4 jaar wat nu al 3.5 jaar afgelopen is. Maar ze laat mij nog steeds niet los. Ik kwam erachter dat ze een borderline syndroom had toen de relatie afgelopen was. Ik heb er in de tussentijd heel veel door geleerd. Wat ik aan iedereen wil adviseren. Ze zijn bikkel hard tegen je. Je moet ze ook bikkel hard terug pakken. Hard is nog niet hard genoeg. Je stelling hoe je het wil hebben kort en krachtig aan hun zeggen. En dat ook vasthouden. Ook al wordt je gemanipuleerd. Nooit het woordje MOET gebruiken maar IK WIL DAT. Als ze dreigen met. “dan neuk ik met die man of vrouw”. Gewoon doen hoor wat je niet laten kan. Maar dan is daar de deur als ik er achter kom. Want dat willen ze niet horen dat ze het foute mogen doen. En doen ze het meestal niet. Als je zegd dat ze het niet mogen. Dan doen ze het wel. En je kan die personen ook niet aan de ketting leggen;-) Beslist geen medelijden hebben met wat ze hebben meegemaakt, sorry dat heb je aan jezelf te danken. En proberen zoveel mogelijk afstand te houden bij die personen. Soms even negeren. Want daar kunnen ze niet tegen. En gaan weer harder lopen voor je. Het klinkt heel hard allemaal. Maar het moet gewoon bij hun. Ze hebben een stoornis (helaas) waar ze zelf niet om gevraagd hebben. Maar aan ons de taak hoe ga je er mee om, en hoe kan je daar mee leven. Het is ook heel erg dat er voor mensen zoals wij die gedupeerd zijn. En kapot gemaakt zijn door hun. Geen hulp kunnen krijgen. Er staat alleen wat op internet. En daar moeten we het er mee doen. Ik heb hulp gevraagd bij Labyrint. Maar die kreeg ik niet omdat ik er niet mee samen woonde. Maar ik werd wel geestelijk helemaal kapot gemaakt door hun. Ik ben naar een lezing geweest over het leven met een persoon die een borderline syndroom heeft. En daar had ik veel van opgestoken. Ik heb ook veel advies van andere gedupeerde gekregen. En daarna zelf ook uitgeprobeerd op haar. En de resultaten zijn gewoon goed. Maar ze blijven toch proberen om die muur omver te trappen. Maar ze doen maar wat ze niet kunnen laten. Het zijn in het kort gewoon pubers die zijn grenzen op aan het zoeken zijn. Sterkte allemaal. Groeten Paul

bordeliners zijn, gewoon egoisten... meer niet. ze maken je hele leven tot een hel en hun eigen leven ook.. ze liegen, bedriegen. relaties lopen niet goed. ze leggen de partner onmogelijke dingen op van vrienden aan de kant zetten ze nemen je helemaal in hun macht..en dat ken ik van me ex.. sterkte ik heb het er mee gehad..

@Jos. Je hebt gelijk dat er meerdere soorten therapieen zijn waar een borderliner baat bij zou kunnen hebben. De VERS training bijvoorbeeld. Het probleem is echter (zoals bij velen met een stoornis) is dat vele borderliners ontkennen dat er iets met hun aan de hand is. Het probleem is eigenlijk altijd de buitenwereld, die deugt niet en doet hen allerlei kwaad aan. Omstanders zoals partners, ouders en kinderen van borderliners ontkennen tevens dat er iets met hun geliefde aan de hand is en komen daardoor steeds geisoleerder in de wereld te staan. Het leven is zwart wit volgens hen, net zoals mensen dat zijn. Je bent geweldig en een dag later door en door verrot. Ze hebben grenzen nodig maar doen er vervolgens alles aan om deze te overtreden.

De \'helpers\' dienen zich te realiseren waarom de borderliner nu juist met hen om willen gaan en niet met een ander. Meestal zijn ze (korte tijd) bevriend met mensen die denken dat zij hun kunnen helpen en profiteren van deze goedzakken. Eenmaal opgebruikt en niet meer van nut kan de helper weer gaan. Inmiddels staat er meestal wel weer een andere goedzak klaar. En zo gaan ze jaar naar jaar door. Door mijn commentaar lijkt het alsof ik heel hard ten opzichte van borderliners ben. Dat is niet zo, ik heb heel veel compassie maar door mijn ervaringen weet ik dat ik niet meer met hen wil en kan omgaan.

Als mensen er meer over willen lezen dan raad ik het boek Leven met een borderliner van Mason en Kreger aan. Daar hoort ook een werkboek bij. Een interessante roman is Borderliner van Kraus.

Ik heb ook een moeder die ook bordeline heeft. Er is bijna niet mee te praten, mijn vader is moeder en vader in één. Ik ben in haar ogen de boe man omdat,ik een vriend heb. Ik heb een lieve vriend, maar haar gedrag zegt alles hoe zij of hem denkt.Ze noemt hem loverboy of die kerel. Mijn vriend heeft haar niks gedaan, ik hou van hem en ik ga volgend jaar trouwen daar kan ze niet mee omgaan. Op de begravenis van mijn oma, ben ik huilend weg gelopen.Ik kon even niet met het verdriet omgaan en ze bleef gewoon zitten.Mijn vriend heeft de brief voor gelezen die ik had geschreven. Maar morgen komt ze weer! Ik hou heel erg veel van mijn vader,daarom hou ik contact. Ik praat er veel over dat helpt ik denk maar zo, ik heb het goed voor elkaar heb een website die alleen maar groter wordt.En ik ga trouwen heb een leuk flatje als ik maar gelukkig ben.Sterkte iedeeen, ik weet hoe het is maar denk vooral aan jezelf.

Joyce, ik heb trouwens je verhaal gelezen, en ik sta er versteld van hoeveel dingen ik herken... Mijn moeder heeft voor mij ook zoveel kappot gemaakt, ook de relatie met mijn vader en met mijn familie... Mij heeft ze ook zwart gemaakt bij jan en alleman, en ook zij wist iedereen te overtuigen... ik was ook een rustig kind, ik ging niet uit, had geen vriendjes, rookte niet etc etc... maar ondanks dat was ik volgens haar onhandelbaar en slecht. En dat terwijl ik alles voor haar deed. Ik mocht ook helemaal niets voor mezelf hebben vooral geen vrienden of vriendjes... Zo\'n jeugd vraagt om veel verwerking... ik heb er twee jaar over gedaan voordat ik enigzins ermee om kon gaan... Helemaal goed komt het nooit, maar ik kan ondanks alles nu toch weer genieten van het leven, zolang ik het verleden achter me weet te laten. Jouw verhaal lezend heeft veel naar boven gehaald, dat was pijnlijk, maar anderzijds ben ik blij dat er toch mensen zijn die het begrijpen omdat ze het zelf hebben meegemaakt. Want soms voel ik me wat dat betreft wel alleen... voor veel omstanders is dit namelijk moeilijk te begrijpen, want het is ook te gek voor woorden! Met alle respect voor mensen met borderline... maar tenzij ze zelf echt goed behandeld worden, vind ik het ook onverantwoord als ze kinderen krijgen... want de risico is groot dat zij een emotionlee speelbal van hun grillen worden.

Ik heb zelf ook een moeder met extreme vorm van borderline (ze heeft nooit hulp willen accepteren waardoor het ze ongeremt al haar grillen op mij kon botvieren ). Ik deel dezelfde ervaringen als emmie en joyce... Het heeft me heel veel moeite gekost om van haar los te komen (24 jaar lang...) en daarna heb ik zelf 2 jaar bij een psychologe gelopen om alles te verwerken wat ik met mijn moeder heb meegemaakt. Zo\'n jeugd wens ik niemand toe... God zij dank ben ik er redelijk goed vanaf gekomen. Maar ik heb nog dagelijks last van de gevolgen al kan ik er nu veel beter mee omgaan. Gelukkig weet ik nu dat het borderline is, want anders had ik haar gewoon als \'slecht\' kunnen bestempelen. Maar alsnog snap ik niet hoe iemand, stoornis of niet, zo met de eigen kinderen om kan gaan... Ik deed het nooit goed bij haar, ik werd geestelijk en soms zelfs lichamelijk mishandeld, ik mocht geen vrienden hebben, mijn vader en andere familie werd bij me weggehouden (mijn ouders zijn gescheiden), ik was volgens haar verschrikkelijk, maar als ik weg wou gaan uit huis, dan ontaarde dat in vreselijke situaties met dreiging tot zelfdoding etc. etc. Nog steeds heb ik er soms nachtmerries van. Gelukkig is het met mij nu goed afgelopen, ik ben gelukkig getrouwd, heb zelf een kind, en de relatie met mijn moeder gaat... zolang ik maar mijn afstand bewaar... Maar zelfs op mijn trouwdag heeft ze het voor elkaar weten te krijgen om drama te schoppen en is ze na de stadhuis ceremonie weg gegaan. Nu ik zelf moeder ben, snap ik niet hoe iemand zo kan doen met haar eigen kinderen, maar aan de andere kant: ik ben blij toe dat ik het niet begrijp...

Hallo,
Ik ben zelf getrouwd geweest met iemand, die de stempel borderline heeft, jammer.
Maar ik heb 3 foto\'s naast elkaar gezet, 1 van een vriendin van ons, de sfeer in het rest. was gezellig, een andere foto van een andere vriendin, van een concert, we hebben genoten en 1 foto waar de ex op staat, gespannen, amper een glimlach.
in plaats dat ik haar uit de diepte haal, trok ze me haar depressie in, maar we hebben ook een vriendin, die ons als familie ziet ondanks haar verleden, zo kan het ook, wel rekening houden in wat voor gezinssituatie iemand zit.

ik heb ook een relatie met een bordeliner. Ik herken me zo in jullie verhalen. Ze heeft me ook helemaal in de tang. Nu wil ze mij verlaten terwijl ik haar kind en alles heb onmet. Ik ben er echt stuk van... Wie heeft er tips?

Beste Borderliners en Familie/vrienden van borderliner, goed nieuws!
Dat er niets aan borderline te doen is, dat is onzin. Als je dat beweert is er ook niets aan jou te doen.

Bij het discussiepunt op deze site over borderline, waarin werd gediscussieerd over hoe om te gaan met borderline was ik gechoqueerd door het gebrek aan \'informatie verschaffende reacties\'. Ik las bijna alleen maar haat, woede, angst, onwetendheid, hulpeloosheid, etc. Met heel af en toe een cryptische en bruikbare tip voor borderliners zelf.

De meeste mensen hebben echt geen benul wat tegenwoordig allemaal mogelijk is aan therapieën. Er is zo gigantisch veel mogelijk. Alleen al de laatste 10 jaar is er meer over de werking van hersenen en gedrag ontdekt dan in de hele menselijke geschiedenis.

Er zijn verschillende therapieën die de verkeerde patronen die een borderliner heeft aangeleerd in de loop de jaren weer kunnen ombuigen naar een normaal, oprecht en eervol leven. Een leven waarbij je gewoon kan genieten en waarbij je net zo raar bent als ieder ander op deze planeet.
Die therapieën staan vaak in relatie tot cognitieve gedragstherapie. (je interne waarneming op alle terreinen: horen, voelen, zien, etc)
Heb jij zelf borderline of een familielid? Ga opzoek naar therapieën in die richting met behulp van google. Zelfs niet speciaal medisch bedoelde technieken helpen al bij borderline. Een prachtig voorbeeld is NLP (Neuro Linguistisch Programmeren). Dus stop met klagen, stop met hulpeloos voelen en ga actief zoeken op internet naar moderne benaderingen van borderline en de oplossing die gegeven wordt.
Vindt je dat te eng? Verdiep je dan in zaken als meditatie en bewustzijn. Als je daar mee bezig gaat heb je kans om ruimte in je hoofd te creeëren zodat je bij de kern van je stoornis komt en dat je leert accepteren.

Zoek op google naar \'cognitieve therapie\\\' of cognitieve gedagstherapie en je zult versteld staan. <
Een nieuwe therapie die dezelfde richting op wijst en waarbij in 2006 wetenschappelijk is bewezen dat men kan genezen van Borderline heeft de naam: \"Schema focused therapy\". 52% van de deelnemers geneest volledig bij een 3 jaar durende behandeling. Een klinisch betekenisvolle verbetering werd bereikt door tweederde van de patiënten.

Conclusie:
Jij zal hard moeten werken, wil je dat? Zo ja, dan is het onmogelijke nu mogelijk.

Borderliners Iijn vieze uitgekookte smeerlappen die zich verschuilen achter de ziekte, maar o wee als je zegt dat ze ziek zijn dan gaan ze door het lint.
Heel bewust elimineren ze alle obstakels uit hun leven ook als dat familie is.
Mijn zusje heet mijn ouders zo gemanipuleert dat ze nu van mij en mijn kinderen vragen weg te blijven want anders raakt mijn zusje van streek.
Ze vraagt van mijn ouders o kind en kleinkinderen op te geven anders pleegt ze zelfmoord. Ik ben op t punt dat ik hoop dat ze t doet. Zal even lastig zijn maar uiteindelijk worden veel levens er stukken makkelijker op!!!!

Ik heb borderline zolang iedereen het meespeelt, anders schrompelt het langzaam weg. Het verdampt dan. Maar het lukt me onbewust toch altijd om het niet zo ver te laten komen. It keeps me alive and kicking.

onze buurvrouw heeft borderline,wij proberen haar met alles te helpen,echter soms zijn we haar beste vrienden , en plotsklaps is ze kwaad en roept de meest verschrikkelijke dingen,wij beginnen daar moeite mee te krijgen.Ze bied bijna nooit excuses aan,wij proberen hier mee om te gaan maar het wordt steeds moeilijker om haar in bescherming te nemen hoe pakken we dit nu aan.moeten we niet meer met haar praten,of juist wel en hoe moeten we met haar praten en haar wijzen dat je niet ons kan blijven beledigen

hoi joyce,

als ik jou verhaal lees, het lijkt ontzettend veel op mijn leven met een bordeline moeder.het is een regelrechte ramp, ik heb geen een goed woord ove r voor bordeliners.. , en ik kan me niet voorstellen dat er \" goede \" bordeliners zjn , dan vraag ik me af of die wel goed gediag nostiseerd zijn. bordeliners hebben vaak nog wat ziektes er bij zo als bijvoorbeeld narcisme. zij izjn geweldig jij bent niets.. jij doet alles verkeer d hun doen goed terwijl hun gemene dingen doen en jij niet. alles wordt omgedraaid. hun gedrag projecteren ze op jou zelfs je geovelens kunnen ze nadoen. wie weet kom je nog op het forum.. en lees je dit.en ik kan me er in vinden dat er veeel te weinig tot helemaal niets aandacht is voor mensen die slachtoffer zijn voor bordeliners dat is vreselijk. omdaar mee te moeten leven en grenzen aangeven helpt niet eens dat wordt dan gezegd dat je dat moet doen maar daar krijg je juist de kans niet voor. dan ben je ook weer slecht. en de bordeliners zijn zo zielig zo wordt er dan gedaan. terwijl ze met opzet, dat gedrag doen ze zjin sluw. en weten donders goed wat ze doen.

bij een bordeliner kun je je grenzen aangeven wat je wilt , maar een bordeliner accepteerd geen nee , kan er niet tegen om afgewezen te worden, gaat dan slijmen manipuleren. .. of ander raar of lelijk gedrag op je vertonen waardoor je tegen je wil in ja zegt zeker als je eendochter ben van zo,n iemand, maa rik heb al gelezen dat het zelf s voor mensen die bordliner als buurvrouw hebben al ondraaglijk is.. grenzen aangeven helpt niet een bordeliner doet nooit iets verkeerd vinden ze zelf zo is mijn ervaring. jij bent schuldig..

i kheb zelf moeten leven met een moeder die een extreme vorm van bordeline heeft, en kort omschreven dat is een verschrikking.. nooit kun je iets goeds voor ze doen, waardering krijg je nooit, steun en stimulans ook niet, alles wordt altijd om gedraaid , veel geestelijke manipulatie.. je doet alles voorje moeder maar als jij je moeder nodig hebt geven ze niet thuis.. ze negeren je.. je bestaat niet doen voornamelijk lelijk of niets.. en de gevolgen voor een ouders wordend kind zijn destrateus... een band op bouwen met je ouders kan niet . waardoor je dat op latere leeftijd ook niet kunt met andere mensen. zo mocht ik ook noot dingen doen diebij mijn leeftijd hoorden , en ik heb op jonge leeftijd hulp gevraagd maar niemand wilde mijn verhaal horen... wel wil iedereen geloven dat i khet vervelende lastige kind ben , maar er bij vertellen dat mijn moeder lelijk gedrag op mij uitvoert. , dat wordt er nooit bij verteld.

dit in het kort.. wat informatie over extreme bordeline en de gevolgen , voor een kind die daar bi j moet opgroeien, verder stoken ze ook in kontakten die jou ook aan gaan. op latere leeftijd ga e jpas echt merken wat ze je hebben aangedaan onthouden enzovoorts. hoe jeje ontwikkelt als ouder wordend mens en je neit goed kan redden tussen andere mensen.

Mag ik gericht mijn eigen verhaal vertellen?
Ik ben het n.l. niet eens met de pschyatrie en andere onaangename factoren.
Met vriendelijke groet,
Thea Ligtvoet.

mijn zoon van 34 heeft bordeliner hij woont sinds kort weer bij ons thuis omdat hij zijn huis is uitgezet ik merk nu hoe moeilijk het is om hem in huis te hebben maar ik kan hem ook niet het huis uit zetten als hij het niet ziet zitten grijpt hij naar de druks hij liegt ik weet niet wat wel of niet waar isik zou graag willen weten hoe ik hier mee om moet gaan moet ik zeggen dat ik hem betrap op zijn leugens of moet ik mee spelen gr hannie

Zie ik het nou goed of niet.
Bij borderliners lijkt het probleem hoofdzakelijk in het contact, interactie en communicatie met anderen mensen te zitten.
\"Borderliners\" Jullie zijn een uniek persoon als iedereeen. Je bent geen borderliner, Het is je rol in het leven die je is toebedeelt, Zoek een andere rol.
En laat anderen geen overdreven rol spelen in jouw geluk.
Je hebt heel veel krachten om zelf je leven allèèn!!!! te sturen.

Nou weetje..
Mijn moeder heeft Borderline..
Ik heb haar nu 5 jaar niet gezien..
Nu zegt ze ineens tegen mijn oma (Waar ze ook al weer eens 6/7 jaar contact mee heeft gehad, haar moeder dus, dat ze kanker heeft..Maar dat bleek gelogen..
Eindelijk een beetje hoop dat ik haar nou dan eens zou zien..
Maar Blijkbaar niet.
Alleeeeeeen maar door dat stomme Borderline gedoe.. Iksnap geen reet van dr..
Ik wil het heel graag, maar het lukt niet..
So i Dont Gife a fuck..
de enige rede waarom ik dit allemaal opzoek enzo,. is zodat ik zelf kan leren hoe ik er mee om moet gaan..

Apetjoo
Xx!

Hallo Chantal de Bruin.
Je wilt weten hoe je omgaat met die hefti ge wisselende gevoelens. Nou ik denk, Niets doen!! Trek je terug op jezelf! en pak een hobby aan. Tot het weer afzakt.
Relativeer je gevoelens.
Je hebt een gevoelige plek in je kop zitten, ooit in het verleden ontstaan door ervaring. Maar die gebeurtenis bestaat niet meer.
Door het steeds serieus te nemen, activeer je het. Je kan zelfs verslaafd raken aan de fijne en nare kick in je lichaam, omdat dat juist je gevoel geeft dat je leeft. Maar het is net zo als je jeuk aan je kont hebt, niet krabben! Hoe meer je krabt, hoe erger het word. En je blijft krabben.
Het lijkt een abstract en belachelijk advies. Maar denk er toch maar eens over na wat ik hier in de kern bedoel!!!

ik ben al 11 jaar getrouwd met een borderliner. het is een vreselijke verstikkende relatie.alles en iedereen moest ik in de steek laten en altijd en alleen voor hem klaarstaan.dit heb ik ook gedaan totdat hij mij plotseling liet vallen hij vond het fijn om afspraakjes te maken met andere vrouwen gewoon voor de lol en ik moest hem niet controleren en het leren aanvaarden.ik had iedereen laten vallen en was voor hem gaan leven en nu dit.ongelooflijk egoistisch.ik begrijp dat hij er niets aan kan doen maar dit gaat te ver als ik het uitleg lijkt hij wel te begrijpen hoezeer hij mij kwetst maar sorry zijn pijn gaat voor.wij leven samen maar ik laat hem zijn ding doen en ik probeer weer te vinden wie ik ben en wat ik belangrijk vind.eigenlijk is zijn ontrouw goed van pas gekomen want nu kom ik eindelijk voor mijzelf op maar wat een harde les.

hoi,

ik ben chantal. en ik heb bordeline..
ik weet zelf niet hoe ik er mee om moet gaan.
ik zit bij de spigoloog en bij de dokter heb vorige week anti depresief pillen gehad,
ik wou vragen of jullie me meer informaite konde geven hoe ik er mee om moet gaan en de mense om me heen?

gr chantal

Hai Danayly, wat zou ik ook graag met je in contact willen komen, want ik word nl gek van die vrouw en wil ook verhuizen naar een ander gedeelte van de stad. Het is zo erg omdat we hier pas net zijn komen. Ze is ook nog eens nieuwsgierig en bemoeizuchtig. Elke keer als ik bezoek uitlaat komt ze naar buiten om zogenaamd wat schoon te maken bij haar raam. Helaas zitten onze huizen aan elkaar en de voordeuren zowat ook. Dus je kan haar niet ontwijken. Ze kijkt ook steeds over de schutting in ons tuintje als we daar thee zitten te drinken. Ik ben vaak bang als de bel gaat dat zij aan de deur staat om het een of ander om daarna weer zonder enige rede boos weg te lopen!. Heeft iemand tips hoe je hiermee om moet gaan? Ik blijf haar in ieder geval altijd groeten, hoe moeilijk ik het ook vind, meer kan ik niet, ik vind haar eng.

Onze buurvrouw is een hele overheersende vrouw met borderline kenmerken, zij heeft uiteindelijk veel kapot gemaakt. Haar kenmerken zijn er, maar haar man doet net alsof er niets aan de hand is. Dat is nog het moeilijkste van alles. Hij wordt vaak gecontroleerd in wat hij doet en hij blijft maar aardig tegen haar, zij stoot af en trekt aan. Ze raakte meteen heel erg bevriend met ons toen we er kwamen wonen, zelfs dagelijks kwam ze psychologische hulp claimen voor allerlei, problemen van school werden met je gedeeld en besproken, de school en juffen kregen de schuld. Ik kreeg heel veel prive van haar te horen,van vroeger en over haar man en daardoor weet ik nu -maar besefte ik helaas veel te laat- dat zij een hele gevaarlijke vrouw is, ze is boulimia patient, heeft steeds intense vriendschappen en aanbidding van mensen met wie ze dan breekt. Ik werd haar vertrouwens persoon en hoorde meest intieme verhalen van anderen die eerst op een simpele roddel leken, maar ik werd opeens bang. Toen ik wat afstand wilde en er wat van zei viel ze uit, hysterisch gedrag en van de een op de andere dag werden wij zwart gemaakt en heeft ze ons psychologisch bedreigd met haar kinderen. Ze komt nog steeds aanbellen met vragen en verwijten, ook haar kinderen vallen ons lastig. Kunnen jullie mij helpen, tips geven, hoe moet ik hiermee omgaan???? Graag wil ik anoniem blijven, maar ik zet mijn afzender erbij, want ik heb jullie raad nodig. Alvast bedankt>

Anoniem, Wat zou ik graag met je in contact komen! Ik heb ook zo\'n buurvrouw! Ze gaat zelfs zo ver, dat ze mn viste aanklampt om over mij te klagen!!! En dan te weten dat er NIETS is voorgevallen.
Ik woon hier nu een jaar. In het begin liep ze de deur letterlijk plat. Blijkbaar heb ik iets verkeerds gezegd of zo, inmiddels haat ze me. Niet alleen ik, maar ook mn kinderen zijn er de dupe van. Die kaffert ze gewoon uit!
Ik heb de hele dag mn luxaflex dicht, wil haar kop niet zien. Helaas is ze zowat altijd thuis, dus op adem komen lukt niet echt. Als t maar enigzins droog is staat ze op straat. Liefst zou ik verhuizen, en dat om 1 persoon! Verder wonen hier oude mensen, maar wel allemaal aardig.
Wat kan 1 iemand je leven verzieken.

@Anoniem: Ik leef met je mee. Ik heb ook zo\'n buurvrouw gehad. Eerst wilde ze vriendinnen met me zijn en vond ze met geweldig. Daarna, toen ik wat meer afstand nam, was het alleen maar ruziemaken en schelden. En natuurlijk rondvertellen hoe gemeen ik wel niet voor haar ben geweest. Uiteindelijk is zij met haar gezin verhuisd. Kom haar nog vaak tegen en moet dan nog altijd letterlijk oppassen met oversteken. Maar wat ben ik blij dat ze is opgerot. Ik gun het jou ook zo! Houd vol!

Het is het heel moeilijk mee om gaan. maar vraag me af of het minder word of over gaat ? Mijn vriendin heeft het namelijk !

Ik heb een relatie gehad met een vrouw met borderline kenmerken Had dit eigenlijk pas na de relatie door
Ze vertelde mij door meerdere mannen verkracht te zijn in verleden
Ze had veel schulden, allen voor haar opgelost, was de eerste echte vaderfiguur voor haar kinderen zei ze, vertelde mij vaak dat ik haar had geholpen haar eigenwaarde terug te vinden, had voor mij alleen maar gewelddadige vrienden gehad. Was eerste 1,5 jaar knettergek op mij.
IK was/ben knettergek op haar, ze kon zo lief zijn, en de sex was geweldig na 1,5 jaar begon ze met regelmatig afstootgedrag. Ik kwam erachter dat ze veel dronk en harddrugs gebruikte. Ze kwam steeds meer afspraken niet na
Op gegeven moment had ik haar geholpen met werk vinden, en was haar leventje weer op orde
Ik was toen helemaal op en werd ziek. Toen heeft zij mij via de mail de bons gegeven, na veel praten wilde ze er nog over nadenken, totdat ik haar met een ander in bed vond. Ik was helemaal kapot van verdriet
Na 1,5 maand heeft de nieuwe prins haar verlaten. e zat stuk van liefdesverdriet vertelde ze mij
Via haar kinderen kwam ik weer met haar in contact, en ging haar weer helpen Ondertussen was ik er achter gekomen dat zij in het begin van onze relatie mannen voor geld ontving als ik er niet was

Ze loopt nu bij AA en is in therapie, zegt van mij te houden , maar op dit moment geen relatie aan te kunnen Ze zegt zowel bindings als verlatingsangst te hebben en daar eerst aan te willen werken Ze zegt dat ze niet van mij kan verwachten dat ik op haar zal wachten


Ze zegt het fijn te vinden als ik zo nu en dan langs kom, maar het innitiatief moet steeds van mij uitkomen. Behalve als er iets gebeurd is, dan neemt ze zelf contact op
Ik kan op mijn werk en in andere contacten goed grenzen aangeven.
Maar het lijkt wel of ik verslaafd aan haar ben
Ik ben nog steeds gek op haar maar heb het idee dat zij met mij speelt al liegt ze de laatste maanden minder tot niet dan tijdens onze relatie. Heeft u raad aub

Mijn buurvrouw heeft het en nadat ze iedereen uit de buurt heeft \'gehad\' ben ik nu aan de beurt. Schelden, ruzie zoeken etc om niks. Ik moet altijd opletten of ze thuis is, wanneer ze weggaat, zodat ik even op adem kan komen. En het ergste is: je kunt er niks aan doen dan alleen verhuizen of hopen dat ze zichzelf wat aandoet.

Ik heb een borderline stoornis, een ex-vriend en een kind van een jaar.
Mijn kind woont bij mij.
Helaas wil mijn ex het kind wekelijks zien, maar hier voel ik niet veel voor.
Het liefst heb ik dat hij zijn kind zo weinig mogelijk ziet.
Toen we een relatie met elkaar hadden was mijn ex alles voor mij.
Sinds het uit is heb ik een grote hekel aan hem. Als hij zijn kind op komt halen probeer ik hem zoveel mogelijk te ontmoedigen. Helaas gaat hij toch door om zijn kind te zien.Het liefst verwijder ik hem uit onze wereld.Ik heb genoeg aan mijn ouders en zij zijn als ouders voor mijn kind. Ze passen dan ook vier dagen per week op hem. Mijn vader is als een vader voor mijn kind. Dan heeft hij toch een andere vader niet nodig.
Mijn moeder heeft ook wat van een borderliner. Gelukkig kan mijn vader daar mee omgaan, gewoon door zichzelf helemaal weg te cijferen.
Dit is even mijn verhaal.

Mij ex heeft kort geleden te horen gekregen dat hij add heeft. Ik heb een klein jaartje met hem samengewoond. We gingen veel te snel samenwonen dat besef ik nu.Want onze relatie verliep alles behalve normaal.
Hij vertelde vaak over zijn vroegere ex die ook borderline heeft. En vond haar een gestoord mens en zei dat zij iedereen kapot maakte en manipuleerde. Maar ik dacht ver in mijn achterhoofd \'eigenlijk is dat precies wat jij nu met mij doet\'.
Ik ben bij hem weggegaan omdat ik weer op krachten moest komen, ik ging er bijna aan onderdoor.Ik was net een cursus begonnen werken en leren tegelijk om samen een betere financiele situatie te verkrijgen en samen een huis te kopen in de toekomst en wilde dat dus zeker niet kwijtraken omdat ik er geen kracht meer voor had. En hoopte dat we door deze adempauze beter terug de relatie aan konden pakken.
Toen ik nog bij hem woonde kreeg ik dagelijks denigrerende opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd, hij kreeg het voor elkaar dat ik mij isoleerde van mijn familie en vrienden, want hij had zoveel last van angstaanvallen. Dus bleef ik bij hem thuis omdat ik hem niet alleen wilde laten met zijn negatieve gevoelens.
Hij praatte ook vaak slecht over zijn vrienden familie en ook over de mijne en tja het leek ook allemaal waar.
Hij maakte met iedereen ruzie en was niet bang zijn vuisten te laten zien ook winkelbediendes hebben zijn woedeaanvallen vaak moeten slikken.
Mij heeft hij nooit geslagen en dat zou hij ook nooit doen zei hij.
Zijn chaos en rotzooi daar kon ik wel mee leven ookal begreep ik niet dat iemand zoveel rotzooi kon maken.
Hij klaagde elke dag over zijn lege gevoel en dat hij niet wist wat het was.
Hij kon zomaar ineens over iets heel boos worden tegen mij. Was heel veeleisend naar mij toe en ik was de schuld van alles en deed niets goed.
Ik kleedde me niet goed, mijn haar was niet goed, mijn accent was niet goed nou ja echt vanalles.
Ik was alleen wel goed genoeg om de was te doen en zijn rotzooi op te ruimen inclusief zijn werkbus, want dat kon hij zogenaamd niet door zijn add.
En ik dacht; Ach hij doet ongevoelig omdat hij zelf zo is behandeld door anderen vroeger door zijn ex en ouders etc.
Ik heb zoveel als ik kon hem geprobeerd te helpen en begrip te tonen.
En ik dacht ergens in mijn achterhoofd ook \'als ik hem alleen laat ga ik me nog meer zorgen maken over hem, ik bleef maar in zijn goede kant geloven. Maar ik ontdekte daarna dat hij veel tegen mij had gelogen en stiekem deed en bleef!
Hij draaide alle zaken om, begon zelfs te beweren dat ik wel iets moest mankeren.
Dat ik hem controleerde enzovoorts.
Hij had allerlei smoezen om toch maar niet actief een oplossing te zoeken voor zijn lasten en onverklaarbaar gedrag.
Geduld dacht ik is een schone zaak, maar het leek wel of hij er juist nog meer paranoide van werd.
En toen dacht ik \'er is meer aan de hand dan alleen add\'.Dat heb ik hem ook gezegd.
Nu is het ook vreemd dat hij zo snel een nieuwe vriendin heeft na alles wat we hebben meegemaakt samen. Hij belt mij niet meer en doet alsof ik niet besta.
Zelfs een paar vrienden van hem doen alsof ze mij niet kennen.
Ik vermoed nu dat hij mij allang en breed zwart heeft zitten maken bij iedereen.
Heb ik het punt bij hem bereikt dat ik te dicht bij hem kwam? Dat ik teveel over hem te weten ben gekomen?
Dus de reden dat ik op deze site mijn reactie neerzet is mijn grote vraag;
Nu ik niet meer bij hem woon en hij zelfs al heel snel nu een nieuwe vriendin heeft gevonden moet ik niet iemand waarschuwen voor mijn vermoedens? Zijn moeder steekt haar hoofd in het zand. Hij heeft vrienden die veel op hem lijken.
Ik weet dat ik niet meer met hem kan leven ookal houd ik veel van hem dus dit is geen poging hem terug te winnen.
Ik maak mij alleen zorgen om hem. Zal ik mijn vermoedens ventileren naar een goede vriend van hem om die vriend te waarschuwen alsmede ook mijn ex nog te kunnen helpen? Ik hoopte alleen maar dat zijn vrienden en zijn ouders mij eerlijk hadden verteld wat zij wisten over hem. En niet toelieten hoe ik eraan onderdoor ging. Ik wil niet degene zijn die \'het\' verzwijgt. Als moeder wil je toch je kind helpen? Natuurlijk weet ik dat ik nu voor mijzelf moet gaan zorgen, maar is er iets wat ik nog had kunnen doen? Is het eigenlijk te voorkomen dat zo iemand anderen weer gaat gebruiken om zichzelf maar te ontlopen? Of heeft dit meer weg van een narcist? Hoe laat je iemand los als je ontzettend veel om hem geeft en ziet wat er aan de hand is maar het schijnbaar niet kunt zeggen?
Ik heb zeker ook mijn fouten gemaakt, want ik heb totaal geen ervaring gehad hierin en ik ben verdrietig dat hij me de kans niet meer geeft er mee te leren omgaan. Ik kan er wel een boek van schrijven.

Ik ben Karin, 26 jr en bij mij is Borderline afgelopen maandag vastgesteld en weet niet zo goed wat ik ermee aan moet. Aan de ene kant ben ik erg opgelucht dat ik er nu mee aan het werk kan, met mijn rare gedrag zo nu en dan en mijn woede aanvallen. Maar aan de andere kant heb ik net een super leuke jongen leren kennen. Weet ik ten eerste niet of ik dit gelijk moet zeggen en ben ik bang dat ik weer in hetzelfde zal vervallen. Zoals in iedere relatie wat ik tot nu toe gehad heb. Ik ben super achterdochtig en zie dingen wat er niet zijn. Ik voel me snel achter gezet en vind snel dat ik aandacht te weinig krijg. Ik vind hem super leuk. Kan ik dit nou beter wel of niet vertellen? Wie heeft hier ervaring mee?

L.s. Ook wij hebben een zoon met borderline. Alles wat jullie beschreven hebben is heel herkenbaar. Onze zoon is daarbij ook zelfdestructief. Ook dit is een vraag om hulp. Vaak kunnen wij die niet geven omdat wij dan niet weten hoe te reageren. Vaak ben ik dan ook heel boos op hem. Verder hebbeb wij bij het RIAGG een cursus gevolgd, maar dat leek meer op een kleuterklas dan dat wij er wat aan hadden. Een cursus die werd gegeven door leken. Wel hebbeb wij hulp gekregen van een psychologe, die borderline in haar pakket heeft gehad. Zij kon ons behoorliojk adviseren wat wel en wat niet te doen. Op het ogenblik is het zo dat hij onze telefoontjes niet beantwoord. Zijn wij heeeeeel ongerust omdat hij ook met zelfmoord dreigt. Daarbij drinkt hij en blowt daar ook bij. Al met al een behoorlijk moeilijke zaak. We slaan ons er momenteel wel doorheen maar het blijft altijd ons zorgenkind. Daarbij weet hij, dat hij ons tot op het bot pijn kan doen, maar dat wij hem toch nooit zullen laten vallen. Vr. groet,

Hoi allemaal,

Bij mij is 2 jaar geleden borderline perschoonlijkheidsstoornis vast gesteld. Daarbij ook depressieve stoornis, PTSS, vermijdingstrekken en narsitische trekken.

Ik vind zoals door de meeste hier geschreven word vooral de negatieve kant word benoemd wat ik heel erg begrijp. Maar er word niet lijkt wel gekeken naar de therapien, die wel degelijk kunnen helpen.

Vanaf mijn 4e zit ik al in de molen van psychologen en psychiaters. Nooit kwam er wat uit en wisselde na 2 a 10 gesprekken naar de volgende. Puur omdat ik me niet begrepen voelde.

Na mijn 20ste ging het helemaal berg afwaards met me. Ik ben nu 25.

Ik ben veel gaan rond bellen en gaan praten met vrienden. Uit eindelijk belande ik bij PsyQ. Door deze gesprekken voelde ik me eindelijk een keer sirrieus genomen en gooide al mijn kaarten op tafel omdat ik merkte dat ik geen andere uitweg meer zag dan suicide te plegen.
Ik kreeg oa anti depressiva en slaapmedicatie om rustiger te worden in mijn lijf en in mijn hoofd. Want ik sliep soms dagen achter mekaar nadat ik weken niet geslapen had. Met continu nachtmerries en herbelevingen.

Er werd een psychologisch onderzoek gedaan wat veel tijd en energie koste. Dit was zwaar confronterend. Ik heb steun gevraagd aan mijn vriendinnen. Dit heb ik ook overlegd met mijn therapeut hoe ik dit het beste kon aan pakken.

Vanuit PsyQ ben ik naar Bavo Europoort gegaan naar de afdeling persoonlijkheids problematiek. Maar snel werd duidelijk dat 1 gesprek per week niet voldoende was en dit was ook uit het psychologisch onderzoek gekomen.

Ik volg sinds een half jaar een klinische behandeling van 5 dagen in de week. Zondagavond ga ik er heen en vrijdagmiddag mag ik met verlof.

Dit heeft letterlijk mijn wereld ten positieve veranderd.

Ik ben altijd heel angstig en nu leer ik om te gaan met deze angst en te kijken hoe realistisch is deze angst?

Mijn emoties begreep ik nooit, voelde alleen maar boosheid meer niet. En die kon ik alleen maar uiten als ik gedronken had bij vreemden. Of als ik thuis was zodat ik mijzelf pijn kon gaan doen.
Door mijn emoties te leren kennen, begrijpen, er te laten zijn voel ik steeds minder drang om te snijden. Nu weet ik dat ik het ook op andere manieren kan aanpakken. Door uit te spreken waarmee ik zit, te voorkomen dat de spanning zo hoog op loopt en eventueel zo nodig medicatie nemen.

Ik ben zelfs weekenden daar gebleven omdat ik mezelf niet vertrouwde. Maar nu ik een terug val gehad heb en gemerkt heb dat ik er anders mee om ga weet ik dat ik het kan.

Door mijn huidige sociale contacten uit te diepen hoef ik mijn beste vriendinnen niet continu te smse of bellen als ik me minder voel maar kan ik ook bij anderen terecht. Ook voor de leuke dingen.
Hierdoor voel ik minder druk.

Maar hierdoor voorkom ik het ook met een afwijzing opzoeken want ik moet er ook niet aan denken dat iemand mij continu belt en smst als er wat is en verder met niemand het deelt.

Ik heb vooral geleerd mijn grenzen aan te geven. Maar ik kon deze niet. Door de therapie ben ik langszaam soms snel er achter gekomen wat deze zijn. Door dat ik deze aangeef voorkom ik ook weer spanning.

Wat ik eigelijjk wil zeggen is bij borderline komt meer kijken dan zelfverwonding, claimen en zwart/wit denken.

Het word tegenwoordig steeds vaker ook emotie regulatie training genoemd de therapie voor mensen met borderline trekken/ stoornis.

Want het gaat om je emoties, je denken. Het wel willen maar het niet kunnen. Er kunnen zijn voor anderen maar niet voor jezelf.

Per persoon is het ook verschillend hoe het zich uit. De een gaat meer impulsief met dingen om en de ander gaat weer denken.

Omgang met borderliners is soms heel moeilijk, vooral als de persoon zelf het niet begrijpt maar ook omdat je niet altijd weet wat te doen.

Zoals borderliners hun grenzen moeten aangegeven op een onderbouwde manier om het maar zo te zeggen raad ik dat ook aan voor de omgeving. En misschien helpt het om te zeggen dat je de persoon niet afkeurd/afwijst maar dat het nu niet uit komt.

Borderliners, zet door! Zoek een goeie therapie. Als het kan een deeltijd of klinsich gewone 1 op 1 gesprekken heb je weinig aan. Groepstherapie heb je het meeste aan.

Je zult nooit genezen maar je leert er mee om te gaan, zie dat als iets wat je uniek maakt.

Sommige dingen zijn je aan gedaan en heb je niet voor gekozen en straf jezelf hier niet voor!

Heel veel geluk allemaal.

Dikke knuffel
SFF

hoi ik zit met zo een probleem ,en heb al vel fouten gemaakt door har te helpen met dingen waar ik niet achter sta mijn vriendin heeft borderline en snyt zich zelf en als ze weer van die buien heeft dan dwingt ze me min of meer om haar te helpen door de politie te bellen terwijl er niks aan de had is ja niks an de had ze heeft zich dan weer gesneden
en da wil ze politeie rbei snap t helemal niet nmeer weet niet meer wat ik mioet nu op moment speelt dit weer en zit met hande in t haar help help wat moet ik

ik ben zelf een alleenstaande moeder met borderline-sindroom: van een zoontje van 6 .Ikzelf ben 37 jaar.En wat ik het meeste als naar ervaar, dat er veel te veel negativiteit is op tv over deze ziekte!Ik ervaar de omgeving vaak als naar,omdat mensen vaak denken dat je geestelijk gestoord ben.(wel over je praten,maar niet met je praten) En er word vergeten dat niet iedere borderline ér hetzelfde reageerd! Of wat ik ook meemaak,dat mensen dan denken dat je kind ook niet goed bij zijn hoofd is! Ouders die niet tegen je willen praten,of je kind uit nodigen om te komen spelen! Mijn zoontje is daardoor vaak alleen buiten school tijd. Ikzelf grijp alles aan om mijn kind een goed leven te geven,en vraag overal hulp bij.GGZ SCHOOL BURO PARLAN etc etc JEUGZORG. Zo ziet u maar dat niet iedere borderliner slecht is voor zijn kind! De gezondheid van mijn kind gaat voor alles! Wou dat er wat meer verteld werd op tv over wat boderline sindroom in zijn geheel inhoud! Zoals jullie het beschrijven vind ik prima! Met name dat er ook vermeld word dat er heel veel verschillende degredatieties zijn etc.Wou alleen dat er meer was voor kinderen met psychische zieke ouders,dat kinderen dan een leuke dag word aangeboden ofzo,of een weekendje naar een zorg boerderij kan! Maar voor dit soort kinderen is er maar heel weinig! En betere hulp/ondersteuning voor je kind via GGZ ofzo! Maarja daar kun je pas met je kind terecht als het 7 jaar is en vaak niet eerder!Maar zoals ik eerder zei jullie hebben het goed beschreven! Groetjes van marianne

Jaren lang heb ik met een man samengeleefd en twee kinderen gekregen, het begin.....
Ik leerde zo\'n ontzettend leuke man kennen die zorgzaam was, wilde dat het goed met me ging, overlaadde me met aandacht en hield zoveel van me zei hij en zo snel nadat we elkaar hadden leren kennen. Toen raakte ik zwanger....aandacht ging niet meer zoveel naar hem maar naar de zwangerschap, werd stinkend jaloers op alles en iedereen maakte niet uit of het een vriendin, famile was of werk, overal waar ik tijd in stak in ieder geval. Was zelfs bezorgd dat we bij de verloskundige te snel weg waren en zoals hij zei niet zoveel aandacht, ikzelf maakte me daar niet druk om maar hij wel, ik begreep dit niet zo goed, ik bedoel als we snel weg waren was dit juist een teken dat het goed ging toch!
In de zwangerschap werd ik geslagen, vernederd, emotionele chantage, als ik eraan terugdenk het was verschrikkelijk. Tuurlijk waren er ook goede momenten, maar toch als er ook maar iets fout ging kreeg ik overal de schuld van, ik ben verschrikkelijk uitgescholden voor alles. Ineens kreeg ik de beschuldiging dat ik vreemd ging, werd erg wantrouwig en ik mezelf maar verdedigen, toen het kind geboren was geloofde niet dat hij de vader was. Oh en onder de bevalling werd ik ook nog eens uitgelachen, de verloskundige rolde met haar ogen...
In de anderhalf jaar daarna heeft hij meerdere malen gedreigd om weg te gaan, zichzelf wat aan te doen, door de goede buien heen hield ik het vol, en ik wilde ook zo graag voor m\'n kind, werd zelfs weer zwanger, deze zwangerschap verliep iets rustiger in het begin.
Maar hey toen plots kreeg hij het waanzinnige idee om een groot bedrag uit te geven, overleg was er, maar mijn mening telde niet!
Toen er steeds meer schulden kwamen werden dingen moeilijker, het slaan was terug, soms echt heel erg. Het dreigen met zichzelf wat aandoen als ik bij hem weg zou gaan want ik ging vast vreemd. Toen op een dag ik zelf zei dat ik het niet meer trok, echt hoor het lag weer allemaal aan mij, ik had ook alle ingredienten ervoor want ik kom zelf uit een gebroken gezin. Vader geen goede band mee enzovoort.
Maar hij wist precies te vertellen met een wijzende vinger waar het volgens hem aan lag.
Nu zijn we twee jaar uitelkaar en het gaan redelijk tussen ons. Ik ging liegen om moeilijke dingen te ontwijken, ik heb mijn vrienden gevraagd om voor me te coveren als ik een date had, ik heb gedacht dat ik het allemaal niet waard was tegen beter weten in. Maar nu met deze site denk ik het allemaal anders.......
Aan zijn tweede kind had hij een hekel omdat deze op mij leek.....
En dan nog, ik heb de helft nog niet eens opgeschreven.

Is deze man een borderliner?

Een relatie met een persoon die aan deze stoornis lijdt is niet eenvoudig, dat heb ik vijf jaar mogen meemaken. De relatie is nu 9 maanden voorbij en het heeft mij nog veel tijd gekost om echt los te komen van wat ik heb meegemaakt.
De man met wie ik een relatie had was 9 jaar ouder en hij heeft een zoontje, een engel van een jochie. Ik zag hoe het kind beschadigd raakte door de onvoorspelbaarheid van zijn vader. Ik woonde niet samen met hem. Gelukkig maar, ik heb hier het verhaal gelezen van een dame die een zoontje heeft met een borderliner en ik heb zelf een zwangerschap afgebroken tijdens de relatie. Haar verhaal had anders het mijne geweest. Ik begrijp precies wat zij bedoelt en op een of andere manier voelde ik aan mijn hele wezen dat ik dit niet moest doen. Tot op de dag van vandaag, hoe vreselijk het ook was, heb ik daar geen spijt van. Een zwangerschap en een kindje zijn zo intensief, als ik dan ook nog eens al die buien van hem erbij had moeten krijgen, ik had het niet getrokken. En dat wil ik een kindje niet aandoen.

Het begon al stormachtig. We waren knetterverliefd op elkaar, maar ik merkte ook vrij snel dat hij om niets helemaal als een blad aan een boom kon omslaan en ineens de relatie acuut wilde stoppen, meestal via een smsje. Kapot was ik dan. Ook werkten we samen op dezelfde afdeling destijds, een ware hel. Ik had nergens rust, omdat ook daar zijn buiten continu omsloegen en dat had altijd weer met mij te maken. Dan bestookte hij me met sarcastiche mailtjes of negeerde me volledig en ging dan zonder iets te zeggen naar huis, zelfs als we daarna hadden afgesproken bij elkaar te zijn. Dat deed me elke keer weer zoveel pijn. Het werd van kwaad tot erger. Hij begon me te controleren, mijn wachtwoorden te achterhalen en las al mijn privemail aan vriendinnen of dat ik weleens mailcontact had met mannen van school, puur voor school zelf. Ik werd al snel beticht van vreemdgaan en hij had al mijn mail uitgeprint en sloeg me dan om de oren met dingen, want soms deed ik weleens mijn beklag aan een vriendin over mijn relatie. Dat was olie op het vuur en onvergeeflijk natuurlijk. En ik me schuldig voelen, dat ik over hem had geschreven. Dat hij mijn prive-leven overhoop haalde vond hij geheel terecht, want ik had het tenslotte over hem. En zo praatte hij alles recht wat krom was en ik ging mee in die overtuigingen van hem. Hij kon zo goed praten en zo goed in een slachtofferrol zitten, dat ik altijd weer degene was die sorry zei.
Ik sliep steeds slechter, omdat hij vaak laat in de avond nog rot-smsje stuurde of ruzie zocht aan de telefoon. Als we samen waren zocht hij altijd laat in de avond of \'s nachts ruzie of een heel weekend werd erdoor vergald. Dood en doodmoe was ik. Hij veroordeelde iedreen met wie ik graag omging, dat was een bedreiging voor de relatie en aan iedereen mankeerde wat, mijn familie, vriendinnen, kennissen. Hij wilde me isoleren. Zolang we samen waren ging het redelijk of soms helemaal fantastisch. En ik dan weer blij als hij in een goede bui was, want dat was het weer eens gezellig voor een tijdje. Ik kreeg dat liefdesbetuigingen waarbij ik soms God zelf was voor hem, met zoveel overtuiging en ik vond het geweldig als hij me aanbad en zo lief voor me was. Vooral na crisis, want dan had ik wel wat extra liefde nodig na al dat verdriet. Ik vergaf hem altijd weer, ik snapte hem elke keer wel weer na al die overtuigende woorden.

Om niets kon zijn stemming omslaan, een woord, een zucht, als ik wilde afspreken met iemand, als ik een keer niet had gebeld op een bepaald tijdstip. Vooral als hij uit was op oorlog kon ik niets goed doen. Hij kon dan de meest valse en kwetsende dingen zeggen, me totaal neerhalen. Het venijn in zijn ogen, vreselijk. Ik kon op kilometers afstand voelen dat zijn stemming omsloeg, zo erg was ik op hem gericht, omdat hij 24/7 mijn aandacht vroeg. Alles draaide om hem. Hij vond me egoistisch, terwijl ik mezelf liet leegzuigen en hem alles maar bleef geven, en maar lief blijven doen om het niet nog veel erger te maken allemaal. Grenzen? Ik kon ze wel aangeven, maar hij draaide alles altijd zo dat er altijd een No-Win situatie ontstond. Ik kon weglopen, ik kon blijven, het was allebei even erg en hij nam altijd wel wraak of deeds iets misselijks. Hij maakte tijdens onze relatie ook valse emailadressen met mijn naam en ging dan mensen die ik kende daarmee lastig vallen, om informatie over me los te peuteren. Maar hij liet altijd stomme steken vallen en iedereen had het altijd door.
Ik kan er een boek over schrijven. Die onberekenbaarheid was zo killing, ik wist nooit met wie ik te maken had. Als hij binnenkwam kon ik al voelen wat het weer voor dag ging worden.

Hij kon momenten hebben dat hij alleen maar totaal depressief voor zich uit zat te staren, zitten roken en dan urenlang verwijten naar mijn hoofd slingeren. Toen besefte ik totaal niet dat ik me dat niet had hoeven aantrekken, dat ik voor mezelf had moeten kiezen. Ik wilde zo graag dat het slaagde, hem gelukkig zien, het weer goedmaken. Hij was een waardeloze vader, zijn kind was angstig, omdat hij nooit wist of hij werd uitgescholden of liefgehad. En zelfs dat liefhebben was ziekelijk. Gelukkig was hij de meeste tijd nog bij zijn moeder, aan wie hij ook niet veel had, maar toch.

Op een gegeven moment had ik zoveel van mijzelf, mijn hobbies en bezigheden opgegeven dat de relatie ineens stabieler begon te lijken. Ja logisch, hij had me helemaal in de tang. En ik dacht dat ik gelukkig was. Ik begon allerlei vage klachten te krijgen. Tot vorig jaar ineens ik weer door hem werd bestookt en hij me betichte van vreemdgaan. Bleek dat hij nog steeds mijn mail las en zat te rotzooien met mijn gegevens.

Toen ging de knop bij me om. Dat jaar was ik me gaan verdiepen in Borderline en verhalen gaan lezen van mensen die ook een partner hebben met die aandoening. Ineens donderden bij mij alle kwartjes naar beneden. Ik had me altijd zo alleen gevoeld hierin. Had hier nog nooit zo van gehoord en wist al helemaal niet dat er meer mensen waren die met exact dezelfde problemen worstelden. Zoveel gelijkenis.

Toen heb ik besloten: nooit meer. Het is nu over. Ik ben zelf naar een therapeute gegaan met de motivatie om te gaan werken aan mijn eigen patroon, waarom trek ik deze man aan. Wat zegt dit over mij. Ik kan hem wel de schuld gaan geven over wat hij me aangedaan heeft, maar ik heb het zelf laten gebeuren. Omdat ik altijd al over grenzen liet gaan, te aardig was en ellenlang geduld kon hebben, snapte altijd iedereen maar.

Daarom kon hij met me spelen, daarom vond hij me zo geweldig. Omdat ik de enige in zijn leven was die om hem gaf. Ik was het middelpunt van alles, zijn obsessie. Mij kwijtraken was zijn hel en dat moest ik elke dag wel horen. En dat stootte hij me weer af en zo ging het maar door. Hij had geen vrienden, dat vond ik altijd wel merkwaardig, maar nu ik zijn gedrag doorzie, begrijp ik dat geen mens dit trekt. Nu het uit is is hij nog steeds met me bezig, ik ben nog steeds zijn grote liefde en nu wil hij zichzelf van kant maken, is aan de drank gegaan enzovoorts. Totaal de afgrond in, hij kan zich niet meer aan mij vastgrijpen en met me sollen. Dus kan hij alleen nog maar zichzelf ten gronde richten. Heel vervelend, maar ziek of niet, het is zijn eigen keuze om zo destructief te zijn. Ik geloof dat veel mensen met deze aandoening ook gemotiveerd zijn om aan zichzelf te werken. Ook al blijft het lastig en zullen de buien blijven, ik denk dat je er, als je echt wilt, mee kunt leven. En dat je dan misschien als partner ook samen verder kunt, hoe zwaar ook. Liefde is iets moois, maar moet van twee kanten komen. En als een blok aan iemand gaan hangen, dat werkt niet. Ze hebben verlatingsangst. Geef ze een vinger en ze nemen je helemaal over. Bepalen alles, en het is zoiets sterks, zo lastig je ervoor af te sluiten. Ze spelen goed op je gevoel, weten elke snaar te raken. Vaak zijn ze slim, intelligent en met die paranoide trekken is het geen leven voor me geweest. Hij kon me intens liefhebben en hij kon me intens hard kwetsen. Ik ben nog nooit zo hard gekwetst als door hem, omdat ik van hem hield en omdat hij mijn minpunten onder een vergrootglas legde, waardoor ik me niets meer voelde.

In die vijf jaar werd ik somber, een grijze muis, kon niet meer genieten van dingen, durfde geen plezier meer te hebben. Ik werd er altijd voor afgestraft, dat ik flirtte, te uitbundig was. Alle spontaniteit en alle vreugde werd uit me geknepen. Ik moest me voelen zoals hij en dat lukte hem. Ik werd zelf ook negatiever, lusteloos, pakte niets meer aan. Zag alles grijs en moe, doodmoe.

Taak voor mij dus om voor mezelf te gaan staan en nu 9 maanden verder kan ik zeggen dat ik zo enorm ben veranderd. Ik heb een nieuwe liefde en het is zo heerlijk om met respect behandeld te worden en rust te hebben in een relatie, jezelf kunnen zijn, vrij zijn om te gaan en staan waar je wilt. En dat kan alleen als je jezelf respecteert. Als je dat niet doet, trek je mensen aan die je slecht behandelen.

Ik heb zoveel geleerd van deze relatie. Hoe slopend het is, je letterlijk kapot kan gaan en je sterk in je schoenen moet staan om ermee te kappen. Je zit in een rollercoaster en niet iedereen in je omgeving begrijpt je. Want je houdt van de mooie kanten van iemand, je ziet het mooie mens achter de aandoening. Maar jezelf laten misbruiken gaat te ver.

De zon schijnt weer, ik geniet van elke dag dat ik vrij ben. Dat ik kan doen en laten wat ik wil, met wie ik wil, tot hoe laat ik wil. Niemand die me nog neerhaalt en niemand waarbij ik nog op mijn tenen moet lopen.

Ik ben zo ontzettend blij dat het over is.

Een stukje uit mijn leven met een borderline moeder.

Zelf ben ik een kind van gescheiden ouders en heb ik een moeder met een redelijk heftige vorm van borderline stoornis en een alcohol probleem.
Het valt me ook sterk op dat er meer te vinden is voor mensen \"met\" borderline, dan voor de omstanders.

Er is \"veel minder\" voor de omstanders te vinden.
Het gaat altijd over de borderliners zelf en dat ze geen begrip krijgen en graag begrip willen voor hun ziekte etc.

Maar wanneer is er eens begrip voor de omstanders?
En zeker voor kinderen en partners van iemand met een borderline stoornis, al dan niet in combinatie met een alcohol en/of drugs verslaving?

Er is veel te weinig begrip voor kinderen of partners van....
Familie begrijpt er vaak niks van of steken \"lekker makkelijk\" hun kop in het zand.
Ik snap het ergens ook wel want anders krijgen zij al het gal over zich heen maarja...toch.

Men vergeet dat dit gewoon onder het kopje \"geestelijke mishandeling\" valt.

Ik vind het moeilijk om begrip te hebben voor de ziekte borderline, omdat er vaak veel wordt gelogen, verdraait en zelfs gemanipuleert etc...
Daardoor heb ik erg veel moeite om iemand met borderline in vertrouwen te nemen.
Ze doen zich vaak voor als een \"goed\" mens, maar dat is vaak naar de buitenwereld.
Borderliners kunnen hun eigen gezin letterlijk terroriseren, alles \"moet\" altijd binnen 4 muren blijven en het zwijgen wordt je \"letterlijk\" opgelegt door degene met de borderline stoornis.
Sorry als ik mensen over 1 kam scheer maar het is mijn persoonlijke ervaring.

Er wordt daardoor zo weinig over gepraat en vaak weten mensen familie/vrienden niet eens wat er speelt in zo\'n gezin.
Helaas was dit bij mij ook het geval, toen ik kind was en nu nog weet mijn moeder familie en mensen tegen mij op te zetten.
Terwijl ik niks fout doe of heb gedaan.
Ze verzint letterlijk leugens om mij in een kwaad daglicht te zetten.
De ene dag ben je haar \"alles\" en de andere dag kan je bij haar dood vallen
Dat vergif krijg ik al mee sinds ik een klein meisje was.

Ook verwijt ze me al jaren lang en dit herhaalt ze nog regelmatig, dat ik de schuld was van de scheiding tussen mijn ouders.
Hoe kan ze?
Ik was een meisje van pas 13.. toen dat gebeurde, ik had het al moeilijk genoeg met de scheiding en dan krijg je ook nog dat soort dingen naar je hoofd.

Het is heel wat om als kind met een moeder met deze ziekte op te groeien.
En vind het niet gek dat ik nu zelf met allerlei problemen kamp.

Dood moe ben ik van het gedrag van mijn moeder, ik kan er niet meer tegen, ze maakt zoveel kapot en het erge is \"het doet haar niks\".
Waarom gaat iemand met die ziekte zo ver?
Zeggen \"ze kunnen er niks aan doen\", vind ik onzin.
En dan schijnen er nog ergere gevallen rond te lopen.
Van mij mogen mensen die een bepaalde vorm van borderline hebben geen kinderen krijgen of geen voogdij krijgen bij scheiding etc...
Want ze maken hun eigen kinderen en gezin kapot.

Ik vertrouw door haar weinig mensen en normaal functioneren in de maatschappij kan ik momenteel niet door \"Burn-Out\" en chronische vermoeidheid, dit komt natuurlijk door de Burn-Out want ik voel me ook letterlijk opgebrand.

Toen mijn ouders gingen scheiden toen ik 13 jaar was, heeft mijn moeder er alles aan gedaan om mij tegen mijn vader op te zetten.
Elk beetje liefde wat ik voor hem voelde maakte zij weer kapot met leugens en verdraaide verhalen.
Ze had er alles voor over om hem in een kwaad daglicht te zetten.
Zodra ik ook maar een beetje van hem hield werd zij vreselijk jaloers.

Daardoor wist ik heel lang niet wat ik aan mijn vader had en we hadden dan ook een knipperlicht relatie en juist in mijn pubertijd hebben we elkaar veel moeten missen en tot op vandaag de dag voel ik nog steeds wat het vergif van mijn moeder met me heeft gedaan en nog steeds met me doet.
Ik voel me daar ontzettend schuldig over en familie verteld me nog regelmatig hoe erg het voor mijn vader was dat \"ik hem heb laten vallen\".
Maar ik was 13 jaar pas?
Ik zag mijn vader als een slechte man omdat mijn moeder zo over hem praatte.

Mijn moeder kon zo overtuigend zijn, heel lang heb ik haar verhalen geloofd tot enkele jaren terug...toen werd mij van alles duidelijk.
Moet ik mij terecht schuldig voelen dat ik mijn vader zo heb afgewezen.
Familie lijkt het soms wel zo te vinden.
Terwijl ik ook maar gewoon werd vergiftigd met de ideen van mijn borderline moeder.
Ik was pas 13, dan weet je gewoon nog niet zo veel, wat waarheid is en wat niet.

Zoals in veel van deze gevallen werd ook mij het zwijgen opgelegt als kind en als tiener.
Van mijn moeder mocht ik absoluut met niemand praten over wat er zich thuis tussen 4 muren afspeelde.

Ik vind het ongelooflijk en tegelijkertijd logisch hoe lang zoiets kan voortduren, al dat vergif wat ze in mijn hoofd stopte over mijn vader..
Pas sinds twee jaar kunnen mijn vader en ik eindelijk een band op bouwen, kun je nagaan ik ben inmiddels 25 jaar.

Haar manipulatieve gedrag en leugens doet ze ook bij familie.
Wat ze vroeger en nog steeds probeert bij mij met leugens over mijn vader.
Dat zelfde doet ze met mij bij de familie van haar kant.

Ze verteld mensen dat ik een onhandelbare dochter ben die altijd maar moeilijk doet en lelijke dingen zegt blabla...ze verzint letterlijk verhalen die niet eens waar zijn om mij maar in een kwaad daglicht te zetten bij familie en vrienden.
Hiermee heeft ze helaas veel succes, waarom toch?
Ze neemt letterlijk een slachtofferrol aan en weet dit ook zeer overtuigend te spelen.

Mijn eigen moeder heeft me op mijn 19e uit huis gezet.
Ik had niks fout gedaan.
Alleen gezegd dat het bij een ander gezelliger was thuis.
Nou dat had ik beter niet kunnen zeggen.
Want diezelfde avond hoefde ik niet meer thuis te komen.
Ook mijn stiefvader ging hier in mee.
Want mijn moeder wist ook hem ervan te overtuigen dat ik \"te ver\" was gegaan!

Als ik nou een crimineel was, of net als mijn moeder een verslaving had of als ik nou heel opstandig was of een dief was of weet ik wat..
Pas dan kan ik me voorstellen dat je je kind de deur wijst.
Maar ik was altijd een rustig kind, ook in mijn pubertijd was ik in mijn ogen de ideale dochter.
Ik ging niet uit naar disco\'s, kroegen etc, had geen vriendjes, rookte en dronk niet, geen drugs etc...ging netjes naar school en probeerde dat ook altijd af te maken ondanks de problemen thuis...

UIteraard was ik zo rustig en terug getrokken omdat ik thuis de spanningen niet wilden laten oplopen.
Want ruzies waren er genoeg tussen haar en mijn stiefvader.
Vooral als ze gedronken had, lokte ze het ook echt uit.
Ik hield me altijd erg in maar soms ging ze te ver en zei ik wat van haar gedrag.
Maar ik had niet mogen zeggen dat het bij een ander gezelliger of beteder was thuis, dat was voor haar en mijn stiefvader de reden om mij uit huis te zetten.
Belachelijk!

Vervolgens werd ik bij de hele familie afgeschildert als \"onhandelbaar\", \"grote mond\" en weet ik wat.
De hele familie en zelfs mijn opa en oma keerde mij de rug toe!
Nooit heeft iemand me gebeld om naar mijn kant van het verhaal te vragen.
Mijn moeder kan kennelijk zo goed vertellen dat dat voor de familie genoeg was, om aan te nemen dat ik ook echt \"zo slecht\" was als mijn moeder zei dat ik was.
(Maar ik was niet slecht).

En tot op de dag van vandaag heeft de familie nog steeds geen vertrouwen in mij...zo veel heeft mijn moeder voor mij stuk gemaakt.
Nog steeds heb ik het gevoel mijzelf te moeten bewijzen, zodat mensen niet slecht over mij denken.
Heel erg vind ik dat.
Waarom zien ze het niet?
Of waarom willen ze het niet zien?

Er is inmiddels na een poos weer licht contact tussen mij en de familie van mijn moeders kant maar \"waarom\" vraag ik me wel eens af.
Ik moet het verleden achter me laten en overal zand over doen.
Lekker makkelijk
Ik moet erg op mijn hoede zijn want mijn moeder kan elk moment weer achter mijn rug om een verhaal verzinnen en mij daarmee zwart maken bij de familie en hun vervolgens weer tegen me opzetten.

Mijn moeder heeft zeker succes gehad (en nog steeds) bij de familie met haar slachtoffer rol.
Ondanks dat de mensen nu weten van haar stoornis, weet mijn moeder alles goed te praten en vervolgens denkt iedereen dat het allemaal wel meevalt en dat ik dus degene ben die overdrijft en in het verleden blijf leven.

Echt ongelooflijk hoe volwassen mensen zo\'n plaat voor hun hoofd kunnen hebben.
Aan de andere kant is mijn moeder gewoon overtuigend, zo deed ze ook bij mij over mijn vader.
Je zou het gewoon niet van haar zeggen, ze heeft een masker op naar de buitenwereld toe, leuk en vlot gekleed, goed verzorgd uiterlijk, make-upje etc...
Dus niemand ziet hoe ze werkelijk kan zijn.
Ze kan erg goed acteren.
Ergens kan ik het mijn familie niet kwalijk nemen maar ja ik zit er maar mooi mee opgescheept en het maakt me echt stuk van binnen.
Hoe kan iemand zo ver gaan bij haar eigen kind?

Als ze op visite is ergens of mensen zijn op visite bij haar dan gedraagd ze zich als een voorbeeldig persoon.
Daardoor verdoezelt ze de werkelijkheid, daardoor geloofd bijna niemand mij.
Ik heb het al lang op gegeven om de situatie uit te leggen aan mensen, men geloofd me toch niet en ik vind dat vreselijk.

Ik kreeg nog lang regelmatig te horen dat \"ik\" me moet schamen voor mijn gedrag naar mijn moeder toe...
Welk gedrag? Want ik doe niks?
Het voelt alsof ik in een omgekeerde wereld leef.
Dat is al sinds ik kind was zo aan de gang.
Ik heb nooit op haar kunnen bouwen, geen veilige thuishaven geen leuke moeder dochter dingen, geheimen zijn bij haar niet veilig. etc.

Moeder dochter dingen, helaas dat gaat niet of nauwelijks..
ALs ik met haar wil winkelen dat moet ik daar een jaar om vragen en als we dan eindelijk af spreken dan laat ze me zitten.
Dan heeft ze weer gedronken en verzint ze smoesjes als \"de bus reed niet vandaag\"
Terwijl ik dan al bij de halte haar sta op te wachten en de bus gewoon netjes stopt en dus gewoon rijd.

Of we spreken eindelijk eens af en dan komt ze niet opdagen en ze belt me helemaal niet af en laat niks weten.
En daar mag ik dan vervolgens niks van zeggen.
Ik mag haar nooit aanspreken op haar gedrag.
Dan vind ze gelijk dat ik haar slecht behandel en dat ik zeur en zeik.
En dan begint ze weer mij zwart te maken omdat ik dan tegen haar in ga door te zeggen dat ik het niet leuk vind dat ze me voor niks laat wachten zonder af te bellen....
Echt waar zij doet zo raar tegen mij en ze behandelt me totaal zonder respect.

Ze probeert mensen tegen me op te zetten, ik ben namelijk een verschrikkelijke dochter.
Onhandelbaar en weet ik wat ik allemaal niet ben.
Terwijl ik altijd een rustig kind was, ook in mijn pubertijd was ik in mijn ogen de ideale dochter.
Ik ging niet uit, had geen vriendjes, rookte en dronk niet, geen drugs etc...ging netjes naar school en probeerde dat ook altijd af te maken ondanks de problemen thuis...

Ik wilde door studeren maar dat mocht niet of ik moets alles maar zelf betalen, opzich niks mis mee maar het was de manier waarop.
Ik moest daarnaast gaan werken en mocht niet doorstuderen omdat ik volgens hun met mijn pet er naar gooide.
Wat absoluut niet waar was, ik probeerde zo goed als kwaad als het ging te leren en mijn huiswerk te doen.
Maar door de situatie thuis was dat voor mij heel erg moeilijk.

Ik was daardoor vaak bij een paardenstal te vinden waar ik de paarden verzorgde en trainde, hier stak ik veel tijd in om de boel thuis te ontvluchten.
Mijn moeder en stiefvader draaide het echter om, ik gooide met mijn pet naar school.
Ik zat te veel bij de paarden en volgens hun gooide ik daardoor met mijn pet naar school.
Ze draaide alles om, nooit werd er eens gekeken naar hoe dingen voor mij zijn.

Ik ben nog nooit op school blijven zitten.
Ik heb altijd erg mijn best gedaan het af te maken.
Door de porblemen thuis kon ik mij slecht concentreren op huiswerk en echt hoge cijfers haalde ik daardoor niet maar ik haalde ook zeker geen belabberde cijfers, beetje gemiddeld.
Ik hoopte dat mijn leraar nog wat goed kon praten naar mijn moeder en stiefvader toe.
Ik wilde graag Engels studeren en je zou verwachten dat een leraar je stimuleerd en je ouders helpt overtuigen.
Maar helaas mijn leraar praatte met mijn moeder en stiefvader mee.
Dat doorleren voor mij onmogelijk was, ik zou daar \"niet toe in staat zijn\" gezien mijn cijfers.
Gevolg --> ik voelde me dom!

Ach die man neem ik het maar niet kwalijk, hij wist niet van de problemen thuis, hij dacht daardoor waarschijnlijk dat ik echt niet betere cijfers kon halen.
Maar ik was niet dom en ik kon beter maar dat kwam er niet uit door de situatie thuis.
Ik durfde er niet over te praten op school, dat werd mij wel duidelijk gemaakt thuis door mijn moeder.
Daar ging mijn droom, want ik was \"te dom\".
Het zou een 10 jaren plan worden, studeren moest ik maar niet aan beginnen, werken moest ik.. etc...

Maar goed ik had mijn middelbare school gehaald zonder te blijven zitten, ik had redelijke cijfers en het was zeker niet met de hak over de sloot.
Ook mijn MBO heb ik zo doorlopen, gewoon in 1 keer geslaagd.
En als je je MBO-4 diploma op zak hebt, mag je HBO doen.
Dus ik kon alsnog Engels gaan studeren.
En alsnog mijn droom in vervulling laten gaan.

Ik had mij ingeschreven op een HBO school en toen was ik dus 19 jaar en ja hoor, toen werd ik uit huis gezet zoals ik eerder vertelde.
Deze inpact was mij te heftig en na een half jaar heb ik helaas de studie af moeten breken, ik vond dat zo erg.
Het was alsof mijn moeder dan haar zin kreeg, dat ik inderdaad te dom was voor deze studie.
Onzin natuurlijk, ik zat gewoon in een rot situatie.
Maar toch, de onzekerheid die je moeder er bij je inpraat komt dan toch weer naar boven..

Om terug te komen op familie, van mijn moeders kant.
Mijn moeder wist de hele familie te overtuigen dat ik een slechte dochter was, onhandelbaar etc...
En zij geloofde haar allemaal....
Het contact werd verstoord en mij werd veel de les gelezen door familie terwijl ik niks fout deed en zeker niet onhandelbaar was.

Ook met de familie heb ik daardoor een knipperlicht relatie.

Vriendschappen houden slecht in stand omdat mijn moeder altijd zal proberen mensen tegen me op te zetten.
Als ik ook maar een beetje van \"iemand\" houd, dan zal zij er alles aan doen om dat te verstoren.

Gelukkig lukt dat haar steeds minder omdat ik niet meer thuis woon en inmiddels 25 ben.

Maar voor die tijd was ik kwetsbaar en was ik haar speelbal waar ik niet tegen op kon boksen.

Het gekke is, ik houd van haar...zag ze dat maar eens en deed ze maar eens wat aan haar Borderline stoornis.
Ze maakt iedereen wijs dat ze goed bezig is en alles onder controle heeft en af en toe nog terug valletjes heeft.
\"terugvalletjes\" zoals zij het mooi weet te verwoorden.
Maar die \"terugvalletjes\" van haar, reageerd ze helaas op mij af met alle gevolgen van dien.

Ik heb contact met haar maar ik zal in haar nooit de moeder vinden in haar, die ik graag zou willen.
Dat vind ik een ontzettend gemis.
Ik blijf het proberen maar soms sla ik mezelf voor de kop want ze zal nooit veranderen.

Ook nu probeert ze de familie weer tegen me op te zetten.
Elke keer als er weer een beetje contact is dan probeert zei het weer te verpesten voor me.
Ik heb nu een beetje hoop dat dat haar dit keer niet lukt maar toch, die angst dat mensen me weer laten vallen door haar verdraai en leugens, blijft bij mij aanwezig.
Die angst gaat nooit meer weg.

Ze spuit nog regelmatig haar gal over mijn vader...
Gek wordt ik ervan.

Binnenkort ga ik een cursus volgen voor omstanders van mensen met borderline.
Of misschien ga ik de KOPP-cursus doen, ik ben nog net 25...dus dat zou nog net mogen.
Maar ik heb geen idee welke ik moet kiezen en aan welke ik het meest zou hebben.

Ik hoop dat ik ooit de schade die zij heeft aangericht kan verwerken, ik vind het heel erg moeilijk en heb helaas een Burn-Out er door opgelopen.

Dit jaar staat er onwijs veel op de planning om beter om te leren gaan en om mij af te leren sluiten voor haar gedrag en gemanipuleer.
Dit vind ik echt moeilijk, dus hopelijk zijn er mensen met ervaring die dit willen delen?

Bedankt voor het lezen!

alles wat ik lees klopt. ja borderlinr is een veel en vaak omschreven iets. maar ik , partner van een borderliner wat moet ik na de zoveeldte ruzie, kinderen die hier ook mee geconfronteerd worden, waar kan ik heen? Nee ik heb zelf geen probleem, maar ik hou ziels veel van m,n partner met border line. maar hoe moet, kan? ik daar mee leven? Ik ben een heeel emotioneel mens, ik jank om alles, waarom overkomt mij dit!!!!
Kut

Mensen met Borderline hebben méér, véél méér dan Borderline. Ik heb sinds 8,5 jaar een relatie met iemand die heel leuk, heel lief, heel intelligent, heel zorgzaam èn heel Borderline is (ze voldoet aan alle criteria). We wonen vanaf de eerste 2 maanden samen en hoewel het lang niet altijd makkelijk is, zijn er veel meer goede momenten. Ik leer veel van haar, bijvoorbeeld hoe ik conflicten kan aangaan. Zij is het hele conflict namelijk 5 minuten later weer vergeten. Ze is de meest onvoorspelbare persoon die ik ooit heb gekend (ik ben 54) en tegelijkertijd vertrouw ik haar blind. Ik denk dat de ruimte die we elkaar geven (ieder mens heeft een gebruiksaanwijzing, die van haar is gewoon ietsje dikker) garant staat voor een gelijkwaardige, goede relatie.

lieve anoniem22
uit het verhaal maak ik op dat je mijn dochter bent. Ik weet hoe je over je moeder denkt maar vind het wel moeilijk om dit terug te lezen. Ik heb vooral geprobeerd om jullie uit de wind te houden en besef achteraf dat dit niet altijd gelukt is. Als kind heb je in mijn ogen altid recht op een onbezorgde jeugd en daar past het egocentrische karakter van een borderliner niet bij. Ik heb in ieder geval gemerkt dat ik zelf in die drieentwintig jaar dat ik met je moeder samen ben geweest, heel wat problemen oner het tapijt heb proberen te vegen, soms tegen beter weten in. Ik heb de nodige deuken opgelopen en vind het moeilijk om een nieuwe relatie te beginnen omdat ik op dat gebied super onzeker ben geworden en bang ben dat ik wederom voor een dergelijk karakter val. Ik hoop dat jij het een plekje kunt geven en toch kunt genieten van de leuke momenten die je met je moeder hebt gehad. Misschien lukt het je, om in de toekomst je moeder te accepteren zoals ze is, zonder dat je zelf last hebt van het idee hoe het zou zijn als je moeder geen borderliner zou zijn. Je kunt haar niet uitgummen! Ik hou van je en je weet dat je altijd op me kunt rekenen.

Hej,

Mijn naam is Stefanie.Ik ben 20jaar en borderline is nog niet zo lang vastgesteld bij me. Ik vind het enorm moeilijk te aanvaarden en weet dat mijn omgeving het er ook moeilijk met heeft soms, al beweren zij van niet om mij te troosten(veronderstel ik). Tegenwoordig krijg ik het gevoel dat het mijn leven inpalmt. Ik herken mijzelf niet meer en denk/zeg constant tegenstrijdige dingen, daar horen ook leugens bij, soms ben ik mij bewust van de leugens, maar soms ook helemaal niet. Daardoor ben ik af en toe bang om mijn vrienden kwijt te raken.
Ik kan mij volledig vinden in het bovenstaande tekstje omdat ik weet dat ik heel zwart/wit denk. In mijn ogen is dat normaal. Ofwel is iets goed ofwel slecht, ofwel negatief ofwel positief. Maar niet matig! Eigenlijk kan ik zo nog uren doorgaan..
Ik ben momenteel al 6maand in therapie en heb het gevoel dat dit mijn woedeuitbarstingen en stemmingswissels toch kan stabiliseren. Alleen is het nu eerder een kwestie van : omgaan met jezelf als borderliner. Aan alle anderen die ermee geconfronteerd raken, soms is het goed om de kleur achter het zwartwit te zien ;-). Het vraagt alleen enige moeite maar zal met vallen en opstaan wel lukken.

Groetjes.

nog een laatste reactie, moeder en vaders met borderline partner of partner die op een andere manier ontspoort is. Lees alsjeblieft het verhaal van Jaimy. hier breekt je hart toch van. Laat dit alsjeblieft niet met je kind gebeuren. En Jaimy..heel veel sterkte jongen. Ik hoop dat je wel mensen hebt waarmee je kunt praten hierover en misschien kan de huisarts je helpen. Het ligt niet aan jou..jij doet het niet fout en het is niet jouw schuld dat je moeder je geen liefde kan geven. Dat wil niet zeggen dat je het niet verdient. Ik vind het heel moedig dat je hier je verhaal verteld en hoop echt vanuit het diepst van mijn hart dat je hulp hierbij krijgt. je jeugd kun je helaas niet meer veranderen hoe graag je dat zou willen, en je moeder ook niet. Je kunt wel proberen hulp te krijgen om te leren met die vervelende gevoelens om te gaan en er nog een mooie toekomst van te maken met heel veel mensen die wel zielsveel van je zullen houden. kop-op jongen, ik wens al heel veel geluk en liefde voor de toekomst.

Na drie jaar relatie heb ik eindelijk het gevoel het leven weer zelf te kunnen sturen. Sinds deze week heeft hij zijn eigen huis. Bij mijn ex is niet formeel Borderline vastgesteld maar voldoet aan bijna gehele profiel. Het was UITPUTTEND met hoofdletters. Eerst periode vol overgave en een man die helemaal voor me ging zoals nog nooit iemand voor me gegaan was. Na korte tijd woonde we samen. begon na een tijd wel dingen te merken. Neiging ruzie met iedereen in mijn omgeving te maken. Proberen mij te overtuigen vriendschappen en familiebanden te verbreken omdat deze mensen \"niet goed genoeg voor me waren\". Altijd uit gaan van het slechte in mensen, boosheid op de wereld, boosheid over verleden (jeugd vol mishandeling, verwaarlozing, drankmisbruik door vader en broer en in drie maanden tijd zelfmoord van beiden, overlijden moeder aan kanker enz.). Wisselende stemmingen, slaapproblemen, telkens nieuwe banen en telkens conflicten op werk en daarna ontslag, hypochondrie (hij ging ongeveer dagelijks dood aan de meest ernstige aandoeningen die hij ergens gehoord had enz. Natuurlijk lag het nooit aan hem. Hij was telkens het slachtoffer die door het noodlot en foute mensen achtervolgt werd. Hij was in therapie en volgens hem ging het steeds beter en ik hoopte/geloofde dat het allemaal goed zou komen, dat ik het allemaal wel aan zou kunnen...sja het beroemde \"met genoeg liefde en aandacht lukt het wel\". Wat heb ik aan zelfoverschatting geleden, denk ik nu. Na een jaar was ik zwanger. Wat waren we blij. En dan kom je er pas echt achter wat het betekent als je zelf niet meer de kracht hebt om telkens alles op te vangen. Zwangerschap verliep redelijk goed. Wel de bekende vermoeidheid die helaas werd afgedaan als \"je kunt je werk niet aan\" waarheid was dat hij rustig twee uur s nachts volop de lichten aanknipte omdat hij niet kon slapen en dan verwachte dat ik hem ging troosten. urenlang verhalen aanhoren en dan zelf na drie uur slaap met dikke buik naar werk. Als ik niet wou luisteren scheldpartijen over hoe onmenselijk ik was om niet naar hem te willen luisteren. Als ik dan wees op feit dat ik naar werk moest en dat niet meer trok dan was dat volgens hem verwijt naar hem omdat hij geen werk had. Met dikke buik zelf de kinderkamer schilderen en in elkaar zetten omdat hij te neerslachtig was om uit bed te komen. De dag erna liep hij weer stuiterend rond en vertelde hij aan iedereen hoe \"hij\" de kamer toch zo mooi had gemaakt. Aan het einde van de zwangerschap was ik uitgeput en had inmiddels veel te hoge bloeddruk. Gelukkig is dit met medicijnen onder controle gehouden. Voor mijn uitputting was helaas geen ruimte want hij had het pas echt zwaar. Toen werd ons jochie geboren. De bevalling liep goed maar zelfs tijdens de bevalling werd ik door hem uitgescholden omdat ik niet genoeg aandacht had voor hem omdat hij zo zielig door de sneeuw de spullen uit de auto had moeten halen. Ons jochie was en is geweldig. Het begin van zijn leven verliep echter moeizaam. Eerst een bacterie bij geboorte waardoor hij nog een aantal dagen op de couveuse afdeling moest blijven. We konden bij hem op de kamer blijven en eindelijk ontstond even het gevoel dat we dit samen deden. Mijn hoop groeide weer even enorm. Hij was zo lief en betrokken, tot we thuiskwamen. Ons manneke bleek een ernstig vorm van reflux te hebben en daardoor kwam steeds zijn maagzuur in zijn keel waardoor zijn hele slokdarm verbrand was. Gevolg, een kind dat alleen nog maar overgeeft, huilt, soms wel 12 tot 14 uren aan een stuk, verslikt en dan lijkt te stikken, en zichtbaar enorme pijn lijdt en hoeveel artsen je ook raadpleegt, niets lijkt te helpen. Het was een nachtmerrie waarbij het enige dat ik kon doen is hem het gevoel geven dat ik bij hem was en hij er niet alleen voor stond. En dan leer je de persoon waar je mee samen bent pas echt kennen. ik heb hem continue moeten beschermen en verdedigen. Kleine acties van vader zoals in kader van inbakeren vastbinden van armpjes aan lijf met broekriem, oprollen in sjaal, verwachten dat ik hem niet meer te eten gaf want dan geeft hij ook niet over, hem niet mogen laten slapen overdag want daardoor sliep hij volgens hem s nachts niet meer (ons manneke was drie weken oud), telkens net te hard tegen zich aandrukken waardoor ons zoontje bijna geen adem meer kreeg en op na een tijd heb ik hem zelfs aangetroffen terwijl hij hem aan het schudden was. Gelukkig was ik er op tijd bij en is er zover bekend geen schade ontstaan. Van toen af durfde ik hem nog geen minuut meer alleen te laten met ons zoontje. Waar ik was, was ons kind. Dan heb ik het nog niet eens over de scheldpartijen omdat ik ons zoontje niet stil kreeg. Ik weet nu niet meer hoe ik het gered heb maar op dat moment ben je alleen nog maar bezig met overleven en beschermen van je kind. Letterlijk verstand op 0 en doorgaan. Na ongeveer 5 maanden en nieuwe medicatie ging het plots veel beter met ons zoontje en inmiddels is hij nu een heel normaal gezond vrolijk jongetje. Helaas kwam de rust in relatie niet meer terug. Het ene moment was het gezellig en zag ik een man die ontzettend zijn best deed er het beste van te maken, het andere moment een wraakzuchtig vals persoon, dan weer een persoon vol zelfvertrouwen en vrolijkheid, soms iemand die ronduit boosaardig was en dan weer iemand die zo klein en kwetsbaar was dat je hem het liefs zou willen troosten en vertellen dat alles goed zou komen. Iedere dag was een verrassing wie je nu weer aantrof en elk woord woog ik voordat ik het uitsprak om hem niet voor het hoofd te stoten, iets wat ik onvermijdelijk toch weer deed. Het was letterlijk op eieren lopen en weten dat je er hoe dan ook een of twee zou breken. De scheldpartijen werden steeds vernederender en moet eerlijk bekennen dat ik ook dingen heb gezegd waarvoor ik me ontzettend schaam. Na een tijd kan had ik echt het gevoel mezelf kwijt te zijn en heb ik me voor de spiegel meerdere keren staan afvragen wie die persoon was die me aankeek. Als laatste poging hebben we nog relatietherapie geprobeerd maar problemen werden zodanig verdraaid, ontkend en of gebagitaliseerd dat ik uiteindelijk telkens het gevoel kreeg weer de labiele kwaaie pier te zijn die zo weinig rekening hield met de dingen waar hij mee worstelde. Ik snap het in zekere zin nog wel, we zaten bij de foute therapie en hij weet perfect op iemands gevoel te spelen en heeft een enorme dossier charme met ook nog een aantrekkelijk uiterlijk. Hij weet hoe mensen \"werken\" en waar met name vrouwen gevoelig voor zijn. Gelukkig was een blik op mijn zoontje weer genoeg om weer overeind te komen en het is dankzij hem dat ik de kracht heb gevonden dit te doorbreken. Zijn lach is goud waard. Op gegeven moment werd me helder dat er nog maar twee keuzes waren, of samen ten onder of hij alleen. Ik heb uiteindelijk voor het laatste gekozen, voor mezelf en voor ons zoontje, voor een stabiele toekomst voor een jongetje die hier niet voor gevraagd heeft, voor een jongetje die als hij thuiskomt verdient in een veilig nest aan te komen en niet iedere dag hoeft af te vragen wat hem nu weer boven het hoofd hangt. Ook dit is een hele strijd geweest. Mijn ex weigerde weg te gaan (het huis heb ik gekocht toen ik nog alleen was en stond alleen op mijn naam). Vijf maanden heeft het geduurd waarbij hij ondanks dat hij weigerde te vertrekken, wel een nieuwe vriendin kreeg, en nog een, en in geuren en kleuren hun dates met mij wou bespreken. Vijf maanden paaien, dreigen, ontkennen dat er iets mis was, ontzettend lief zijn dat als ik hier niet op inging weer omsloeg in woede, mooi weer spelen, maar ook leven alsof hij helemaal alleen in huis woonde. Na vier maanden en een schaar die hij door de ruimte gooide waar ons zoontje, twee honden en ik rondliepen ben ik naar de politie gestapt voor advies. Hij had inmiddels gedreigd dat ik maar moest zien hoe ik hem uit huis zou krijgen. Gelukkig werden dingen daar wel serieus genomen. Sommige dingen werden zelfs nog hoger opgepakt dan ik verwacht had. Bureau Jeugdzorg is ingeschakeld, ik heb hem formeel schriftelijk per 1 maart de toegang tot de woning ontzegt. Vanaf dat moment heeft er weer een persoonsverandering plaatsgevonden. De laatste maand is hij zo lief, zo aardig, zo meegaand geweest dat ik bij vlagen weer even het gevoel kreeg dat we echt vrienden waren. Weer even zag ik de persoon waar ik verliefd op ben geworden en ook dat is moeilijk. Ook dat maakt dat ik me weer begin af te vragen of ik niet dingen in mijn geheugen overdreven heb. Als ik het zo echter allemaal neer-type weet ik echter dat het echt is geweest. Het leven met hem was alsof iemand met je hoofd speelt. Na een tijd ga je zelfs aan jezelf twijfelen. En nu is hij eindelijk weg...sinds vier dagen heeft hij een eigen huis. Het is een illusie om te denken dat het nu over is. Hij is twee straten verder verhuisd en bedenkt bij voorkeur iedere dag een reden om langs te komen. Als ik niet meega in zijn \"goedwillendheid\" wordt hij boos of gaat huilen, en ik voel me schuldig...tegen beter weten in. Ik maak hem kapot en hij doet zo zijn best krijg ik te horen. Elke vinger die ik geef veranderd in een arm met een stuk romp eraan en als ik niet uitkijk slokt hij me op. Gelukkig kan ik nu letterlijk hem buitensluiten. De sloten worden dit weekend nog vervangen. We hebben een zoon samen en ook dat blijft schipperen. Nu is de afspraak met jeugdzorg dat hij hem twee keer per week mag zien onder mijn toezicht in mijn huis. Het blijft balans zoeken tussen wat beter is voor ons zoontje, weinig vader en meer rust (nu met name voor mij)of wel de kans krijgen om een band met papa te krijgen (in goede buien is hij ook echt leuk met hem)maar dan met risico op onrust. Gelukkig heb ik inmiddels zelf hulp van een psychologe om hiermee om te gaan en starten we binnen korte tijd met bemiddelingsgesprekken met maatschappelijk werk over de zorg voor ons zoontje. Ik heb inmiddels weer vertrouwen in de toekomst en ik red me wel samen met ons zoontje en mijn hond. Neemt niet weg dat ook ik inmiddels nog een lange weg te gaan heb, heel erg goed mijn grenzen zal moeten bewaken en bij hem continue op mijn hoede zal moeten blijven. Inmiddels geeft hij zelf aan ook vast te lopen en heeft ook hulp gevraagd. Uit rapporten van eerdere therapieen blijkt nu dat er heel erg veel speelt. Borderline is (nog) niet formeel vastgesteld maar merk inmiddels zelf dat met de richtlijnen voor omgang van borderliners ik wel een heel stuk verder kom. Dus op naar een mooie toekomst. Hoe het ook gaat..het gaat goed komen met mijn zoontje en mij...al moet ik alles uit de kast trekken dat er voorradig is aan hulpverlening. Je komt gemakkelijker aan een \"foute Man\" dan er vanaf, maar je als je op tijd vertrekt heb je tenminste altijd jezelf en je gezond verstand nog. Dus tip aan mensen die zich nog in een situatie bevinden waar ze het gevoel hebben zichzelf niet te kunnen zijn..Ga alsjeblieft weg voordat jezelf ten onder gaat...dit is altijd groter dan jou...dit kun je niet winnen of redden..je kunt niemand redden die dat zelf niet kan of wil. In geval van kind....geloof me...redt wat er te redden valt voor je kind...laat de ellende hier stoppen en niet nog een generatie verpesten. Je kind leeft hopelijk nog 80 jaren op deze planeet en moet het dan wel doen met de dingen die jij hem o.a. meegegeven hebt. Het leven is kort zeggen ze altijd, maar vergeet niet dat het leven ook ondragelijk lang kan zijn als je het psychisch beschadigd en ongelukkig doorbrengt. Kijk maar naar je (ex-)partner. Het stomme is dat ik zelf maatschappelijk werker ben dus toch ook de domste niet met ook nog genoeg praktijkkennis uit werk, met eigen huis, goede baan, voldoende inkomen en dan nog met open ogen hierin liep. Het ligt niet aan jou...zijn of haar waarheid is gewoon heel anders dan de waarheid van de \"gemiddelde mens\". Daar kun je niets tegen beginnen.

Tot voor kort had ik weleens vaag wat gehoord over borderliner. Ik heb jarenlang terroracties van mijn moeder mee moeten maken in mijn jeugd; zware emotionele mishandeling, soms fysiek. Zelfmoordneigingen, dat ze mij en mijn zus mee wilde nemen. Elke dag kon ze anders reageren en kortgezegd was ik de zondebok voor van alles en nog wat; niks waard, een rotkind; wat moest er in godsnaam van mij terecht komen. Mijn ouders zijn ook gescheiden waarop mijn moeder nog verder in het zwarte gat is gevallen. Nu jaren later zit ze in een rustoord, nog altijd niet beseffend wat ze heeft aangericht of enige verantwoordelijkheid nemen. Ze is 50 dus hopelijk zal ze rustiger worden, als ik sommigen mag geloven, moet dat zo zijn. Borderliners die beseffen wat ze aanrichten of hoe ze zijn en daar verandering in willen brengen, petje af. Andere gevallen kan ik de naasten alleen maar heel veel sterkte wensen. Ik heb in een ware hel moeten opgroeien en moet zelf damage control toepassen in het feit hoe het mij heeft blijvend heeft veranderd en dat is geen pretje.



Ik begrijp dat borderliners heel veel steun en begrip willen, maar dat is juist ook mijn probleem geweest. Ik ben er zelf bijna onderdoor gegaan. Voor naasten (en vooral waar geen erkenning is voor de problemen) heb je geen idee watvoor schade het kan aanrichten en zeker wat betreft de eigen kinderen.

Dag Bert - herken je jezelf misschien een beetje in die verhalen? Ik schrok een beetje van je reactie moet ik eerlijk bekennen. Jammer want - lieve mensen - zowel borderliners als omstaanders, ik hoor de vraag/de roep om een handleiding -om tips. Jammer genoeg - voor het leven zelf bestaat er zo geen pasklaar iets. Het leven dient zich aan en het is aan ons om dingen een plaats te geven. En ik durf dat zeggen ja want ik leef ondertussen al 30 j met een borderliner. Ik heb heel veel meegemaakt geloof me vrij maar er zijn 3 pijlers die me rechthouden: geloof, hoop en liefde. Niemand geeft je een vrijkaartje op eeuwigdurend geluk en ieder geval is anders. Je hebt nu eenmaal met mensen te maken en da\\\'s heel complex maar tegelijkertijd ook heel eenvoudig. Ik hou zielsveel van mijn man en moest hij me ooit ontvallen dan zal me dat verschrikkelijk pijn doen - dat weet ik nu al. Hij is dus borderliner, alcohol verslaafd en met periodes zwaar depressief. Hij weigert alle hulp van buitenaf - wil met rust gelaten worden. Zit vaak geplaagd met waanideeën enz.. Maar het is en blijft mijn man met ook zijn zeer mooie eigenschappen. Een supergevoelig warm iemand die doorheen al die jaren al heel veel voor mij heeft gedaan. Buitenstaanders begrijpen dit niet. Je levenswandel bepaal jezelf met zijn ups en downs. Sommigen vragen me: hoe doe je dat? En dan zeg ik steeds : ik roei met de riemen die ik heb - ik pluk niet de dag maar het moment en ben heel dankbaar voor wat is. Ik probeer om heel veel liefde te geven maar verwacht weinig of niks terug. Het maakt me boos als mensen dan spreken van zelfopoffering of van \\\'ik bewonder je hiervoor\\\'. Nee - hiervoor kies ik zelf en niemand anders staat in mijn schoenen - ik kies ervoor om samen te leven met iemand die het in dit leven niet makkelijk heeft en omdat ik vind dat hij het waard is doe ik verder in deze relatie. O - ik heb ook al dikwijls gezegd nu is het gedaan - nu klets ik de deur dicht. Doch op zulke momenten denk ik steeds aan die goeie dagen en trek me er altijd opnieuw weer uit - met vallen en opstaan. Ik breng heel veel tijd door in de natuur - probeer zo goed als mogelijk voor mezelf te zorgen doch mijn (onze!) problemen probeer ik waardig te dragen en ik ben heel dankbaar voor wat ik eruit mag leren. Ik ben ervan overtuigd dat er na dit leven meer is en daardoor ben ik er eveneens van overtuigd dat mijn man ooit gelukkig zal zijn - dat het uiteindelijk al de moeite waard is om er gewoon voor iemand te zijn - om hem wat liefde en warmte te geven - zo goed als dat ook maar mogelijk is want met een borderliner is dat niet zo evident zoals jullie wel weten. Verder heb ik een heeeeeeeeeel grote spons en probeer om, als ik me gekwetst voel te vergeven - altijd maar opnieuw. Nee - het is niet evident maar niemand zegt dat het leven makkelijk is. Ieder huis draagt zijn kruis. De vraag is alleen wat wil jij zelf? Het is niet makkelijk, niet voor de borderliner en zeker ook niet voor de omstaander maar waar een wil is, is een weg. Gisteren nog hoor ik mijn man zeggen: waarom toch, waarom mij, ik doe zo mijn best, waarom overkomt mij dat .. Vragen die wellicht nooit een antwoord krijgen maar zoals ik al zei - er bestaat geen pasklare gids. We leven in een denkmaatschappij en zijn zo gewoon om alles in vakjes te verdelen - om het voor ons beredeneerd en gemakkelijker te maken. Maar borderliners bevinden zich in een gevoelswereld waardoor ze in onze maatschappij ook moeilijker aanvaard worden. Maar des te meer bewonder ik hun moed om hierin recht te blijven staan want het is een eenzame en zeer harde weg daar ben ik mij wel van bewust. Het is een weg van lijden en voor een stuk \\\'geleefd worden\\\'. Maar beste borderliner, als je de wil hebt en de moed hebt om naar jezelf te kijken, jezelf te zien als een prachtig uniek wezen met z\\\'n goede en slechte kanten, dan kan je ook daadwerkelijk genieten van alle mooie dingen rondom je. Ik wens jullie allemaal heel veel warmte en liefde toe want niets is apart - alles is één.

misschien tog volgende keer een artikel met hoe een borderliner met zichzelf om moet gaan. Dat hebben mensen nodig. Niet die bullshit voor de omstanders, dat is hun probleem

wat een tyfusonzin, deze artikelen vind ik beschamend voor de borderliner.
Triest, triest en nog maals triest.

Ik ben een dochter van een Borderliner.Mijn vader heeft een traumatische jeugd gehad vol mishandeling, alcohol en geweld. Geweld heeft hij nooit gebruikt, al merkte ik dt hij zich vaak wel moest inhouden, hij duwde wel, maar echt slaan deed hij niet. Wel werd hij om niets boos en de dingen die hij zei en mijn moeder (geen borderliner) ging er gewoon in mee. 1 van de dingen die me veel schade hebben toegebracht en waar ik nog tegen vecht is: dat ze zeiden dat er nooit iemand van me zou houden, want ik had een slecht karakter en ook nog heel wat dingen over mijn uiterlijk, waar ik toen al onzeker van werd. Ik kreeg ruzie om het minste en vaak wist ik echt neit wat te zeggen of te doen. We spraken dan bijv iets af om ruzie te vermijden ik hield me aan de afspraak, jammer genoeg mijn vader niet, wat me erg verwarde. Ik heb altijd het gevoel gehad dat mijn ouders, familie niet van me hielden, dat gevoel heb ik eigenlijk mijn hele jeugd behouden. Ze waren nooit trots op mij, er was wel altijd iets aan temerken. Mijn vader is daarbij ook heel perfectionistisch, dus als ik dan het bijv het huishouden had gedaan, was het nooit goed en kreeg ik ruzie,terwijl ik echt mijn best had gedaan. Als ik terugkwam van school of werk of een avondje stappen, zal ik het licht aan en wist ik al hoe laat het was. Ik trok me vaak terug in mijn kamer uit angst voor ruzie, maar daar was ik niet veilig genoeg. 2x heeft mijn vader me het huis uitgejaagd, het werd erger en erger en zelfs het hoesten maakte hem nerveus of het feit dat ik bijv schoenen ging kopen en zonder thuiskwam, omdat ik mijn smaak of maat niet vond of dat ik bijv, op een andere plaats stond dan hij in gedachten had om me op te halen. ik was enorm verward. Toen ik al heel jong alleen ging wonen, was het heel anders. Hij was veel liever en mijn moeder ook. Na een drietal jaren alleen gewoon te hebben ben ik op vraag van mijn moeder weer thuis gaan wonen. 1 jaar ging het goed, en toen ging het weer mis. 2 jaar volgehouden en goed gespaard en toen ben ik er weer letterlijk uitgegooid en heb gelukkig snel weer een appartement gevonden. Ik heb nog altijd last van faalangst en onzekerheid en het is soms best wel moeilijk om iemand te vertrouwen, want mijn vader vertrouwt niemand, ook niet ons. Iedereen is tegen hem, echt de hele wereld. Nu is mijn contact heel voorzichtig met hem, hij is gewikkeld in een deken van zelfmedelijden en ondertussen gescheiden van mijn moeder, heeft hij ook iedereen van zich afgeduwd en zijn eigen wereld gecreeerd. Afspraken, die via de rechtbank werden gemaakt, verlegt hij of gaat er tegen in. Hij maakt ruzie met echt iedereen en is vaak tegen het onredelijke in. Meer dan eens heeft hij mij eruitgegooid tijdnes een bezoek, waar we beiden hetzelfde zeiden maar hij het anders begreep. Er waren tijden dat ik bij hem op bezoek ging en dat hij wist dat ik kwam en gewoon zorgde dat hij niet thuis was, hij belde nooit en deed hetzelfde bij mijn broer. Nu ben ik heel voorzichtig met wat ik zeg, want hij boort je de grond in, heel erg diep. Ik kan zijn leefwereld minder en minder volgen. Het is helemaal niet realistisch meer. Het is heel moeilijk want je weet niet hoe hij zal reageren. Zowel ik als mijn broer kampen met zelfvertrouwen problemen en angsten. Alhoewel hij ook wel leuke dingen heeft gedaan hoor, hij speelde ook met ons enzo. Aan mijn moeder heb ik nooit steun gehad, nog niet eigenlijk.Zij heeft geen stoornis maar zowel zij als mijn vader leven met het idee dat niets hun schuld is maar iemand anders zijn. Het slachtoffementaliteit. Het wordt me moeilijker en moeilijker om mee om te gaan, want het eist echt veel van je energie op

Sinds kort is er bekend bij mij dat ik bordeline heb. En ik heb er enorm last van. Ik heb hier helemaal geen zin in. Ik wil gewoon leven! Ik loop mezelf alleen maar in de weg. Mijn vriend steunt me enorm op dit moment, hij kan er goed mee omgaan.maar ben bang dat hij ook op een gegeven moment zegt \"ik heb er geen zin meer in\". En ik zit op school. Maar ik kom voor geen meter vooruit met de opdrachten, gewoon omdat ik daar te moe voor ben. Wat moet ik nu? Even stoppen en op therapie gaan of gewoon door proberen te gaan?(zelf zou ik wel voor even willen stoppen, maar weet niet of dat een goede keus is.)

ik had ik 1990 een ongeluk gehad waar ze bordeline hebben geconstateerd oke!
maar daar heb ik zelf geen moeite mee want ik kan een boel dingen heel goed ik heb m\'n eigen mening en ik doe wat ik leuk vind als vrienden van me die dat niet hebben meer vergeetachtig zijn danme zelf problemen krijgen is het in de ogen van anderen heel normaal maar als het bij mij iets gebeurt of ik vergeet iets kleins dan weten de geleerden dat het door m\'n borderliner komt hihiihiii...
dat is tog niet normaal.

Ik heb zelf ongeveer vijf jaar een relatie met een borderliner gehad. Hij weet zelf niet dat hij het heeft en als ik het hem zou vertellen, zouden de ruiten bij mij thuis er vermoedelijk in not-time uit liggen.



Op de goede momenten was de relatie heel goed. En dat is ook het probleem, daar houd je je aan vast. Voor de rest heeft het me vooral geldproblemen gebracht. En een deuk in mijn zelfbeeld.



Standaard was: regelmatig woedeaanvallen (veel dingen stuk en deuren met gaten er in), ik die regelmatig bang voor hem was, zeuren om geld, gebruik van wiet (voor hem een manier om zijn gedachten onder controle te houden, maar wel weer een aanslag op mijn portemonee), gevaarlijk rijden en regelmatig schade, een keer of 2 per jaar ontslagen, minimaal 1 keer per jaar bij de eerste hulp omdat hij weer wat roekeloos had gedaan.



Gelukkig maar dat hij verliefd werd op een ander. Want ik hing blijkbaar nog te sterk aan hem om het zelf uit te maken.



Dat weerhield hem er niet van om mij daarna nog lastig te vallen. Mij overal de schuld van te geven (inclusief zijn affaire) en zijn eis dat ik hem financieel bij zou staan. Terwijl ik eigenlijk nog aardig wat geld van hem te goed heb.



Als ik het had geweten, was ik er NOOIT aan begonnen. Om een relatie met een borderliner aan te gaan, moet je erg je eigen grenzen kunnen bewaken. Ook is het handig als je een rotsvast gevoel van eigenwaarde hebt.



Ik heb na de breuk mijn best gedaan om hem helemaal uit mijn leven te bannen: geen contact meer met zijn familie, amper meer in zijn dorp, contact met de huisdieren.... ik geef hem geen kans om me weer te domineren.



Ik heb nu een geestelijk gezonde man, ben na behandeling bij een psycholoog zelf ook weer in orde, financiën weer ok... Wat een opluchting!!!

Ook ik als ex partner van een borderliner kan meer dan genoeg verhalen vertellen. Er valt niet of nauwelijks mee om te gaan, ze zullen altijd zorgen dat jij degene bent die de schuld is voor de problemen in de relatie en dan is het weer even heel harmonieus en zodra je denkt het gaat weer goed, dan begint de ellende weer. Het is nagenoeg onmogelijk hier mee om te gaan.

ik ben een meid van 23 jaar en erken in mezelf dat ik veel trekken van bordeline heb, ik vraag voordurend het zelfde en verlies er veel mensen mee en trek verkeerde mensen aan om erbij te horen omdat ik voel dat ik eenzaam ben en veel stoten me af door me rare gedrag. bv als ik verliefd ben op iemand eis ik diegenen op en controleer alles en wil daar graag van af en zie soms niet in dat ik fout ben dus blijf door gaan, terwijl ik merk dat niemand meer met me om wil gaan en dat doet pijn leef ook in een gevaarlijk wereldje, kies altijd gevaar uit en later ben ik weer bang waarom doe ik dat snap er niks van

Mijn moeder (42) heeft een ernstige vorm van Borderline. Mijn moeder is sinds mijn 15e echt heftig ontspoord, ze snijd zichzelf en is suïcidaal.

Mijn ouders zijn na een huwelijk van 23 jaar gescheiden, nadat mijn moeder weer een nieuwe lover had (1,5 jaar geleden). Ze is toen vertrokken en we hebben toen twee maanden niet geweten waar ze zat. Ze wilde een nieuw leven beginnen en daar paste wij niet in.

Ondanks dat ze dat zei en ook de signalen hiervoor af gaf, bleef ze toch telefonisch contact met ons houden. Maar deze gesprekken waren nooit leuk, ze maakte ons alleen maar verwijten, schold ons uit en bedreigde ons met de dood.

Na drie maanden wisten we eindelijk waar ze woonde, ik was jarig en ze vroeg of ik langs wilde komen. Ik ben dus met goede moed naar haar toegegaan. Maar toen ik daar aankwam lag ze nog in haar bed, het was 3 uur s\'middags. Ze was boos op me, omdat ik haar niet geholpen had met verhuizen en verven (ik zit nog op school en ik wist niet waar ze woonde), maar toen ik dat tegen haar zei werd ze alleen maar bozer. Toen ik hier iets tegenin bracht, wilde ze me slaan en heeft ze me de deur uit gezet.

Mijn moeder is vanaf mijn 15e, toen ze ziek werd nooit meer een echte moeder geweest. Als ik met haar ging winkelen controleerde ik haar zakken voordat we bij de kassa waren, om te kijken of ze niets wilde stelen. Als ik uit school kwam fietste ik altijd extra langzaam, omdat ik bang was haar in een plas bloed aan te treffen. Ik heb haar verzorgende rol overgenomen en ben een soort van tweede moeder geworden van mijn broertjes.

Toen mijn moeder ziek werd was zij altijd de stressfactor er hing altijd een gespannen sfeer. Ze wilde niet meer bij ons zijn ze zat bijvoorbeeld bijna nooit meer bij ons aan tafel en als ze dat wel zat had ze geen rust en stond ze ook zo weer op. Ook was ze er bijna nooit op momenten waarop we allemaal thuis waren, ze moest dan altijd weg.

Het afgelopen anderhalf jaar is zoveel gebeurd, mijn moeder heeft mij zoveel pijn gedaan, dat ik het moeilijk vind om met haar om te gaan. Ik kan wel met haar bellen, maar dan is het net een hulpverlener-client gesprek. Ik kan mijn moeder niet zien of aankijken zonder dat ik verdrietig, boos en teleurgesteld wordt. Ik kan niet normaal reageren als ze weer met een belachelijk verhaal komt waar niets van waar blijkt te zijn. Ik heb een hekel aan leugens gekregen.

Het laatste gesprek via de telefoon dat ik met haar heb gehad, zei ze \"waren die zelfmoordpogingen mij maar gelukt\". Dit was niet de eerste keer dat ze dit tegen mij zei, ik heb toen gezegd \"als je zelfmoord wil plegen dan doe je dat nu toch\" en wat ik zo erg vind is dat ik het ook nog meende. Ik voelde me hierna zo schuldig, maar ook opgelucht. Want als ze er niet meer zou zijn, zou ik eindelijk alles kunnen afsluiten en een plaatsje kunnen geven.

Heeft iemand anders hier ook ervaring mee? Is het vreemd dat ik dit zo voel?

hallo ik ben christina.

ik leerden mijn vriend ken toen had hij al bordelijn maar ik dag oke ken ik wel hebben klopt oke want ik woon nu al samen 3 jaar maar nu als we ruzie hebben is het best wel moelk ik weet niet echt wat ik moet doen hoe ik moet antwoorden
af en toe wat ken ik het west doen
me grenzen stel ja klopt maar hoe kan ik er mee om gaan wat moet ik doen wie ken we even paar tips geef om hem nog liefer voor hem te zijn of wat ik moet doen als hij boos word

Mijn ervaring met borderline is altijd ruzie!!
Ik kan niet met mensen met borderline omgaan.
Ik loop altijd op mijn eieren oftewel op mijn tenen bij borderliners!
Want ze kunnen zo van blaadje per seconde omdraaien in boze buien.
Daar kan ik niet tegen.
Dus ben ik allergisch voor borderliners!!

hallo,ik heb borderline en in die tekst staat er dingen wat zeker wel overeenkomt met mij. ik vind het echt zo moeilijk om er mee om te gaan,ook door de borderline heb ik veel moeite met menen een het leven zelf. ik wil graag een goede therapie gaan volgen dat ik weer normaal tegen de mensen kan doen en normaal tegen het leven aan kijken,want mensen om me heen en ikzelf natuurlijk ook word er gek van. groetjes priscilla uit rotterdam

Lieve mensen,
Ik ben na 10 jaar incasseren van vreemdgaan met een adoptiezus, geweld, drank en drugsexcessen, verliefdheid op mijn eigen zus, zelfmoordpogingen en nog meer ellende omgeruild voor een vrouw die mijn man beter begrijpt dan ik. Mijn hart is niet alleen gebroken; ik weet niet eens meer wat ik zelf ook alweer ben en wil, zo heb ik altijd met hem meegedacht. Zijn er meer mensen die zomaar zijn ingeruild voor een flutreden? De reden was dat ik niet elke dag bij hem was, terwijl we zijn gaan latten om de relatie een nieuwe kans te geven en ik nog wel met de pil was gestopt. Ik ben bijna 40, heb twee kindjes verloren (weinig steun van hem in die tijd) en nu ruilt hij me in voor een vrouw die ook een kind verloren heeft, die een ex had met borderline en die hij elke dag kan zien. Wat ik allemaal heb doorstaan maakt ineens geen zak uit. Telefonisch deelde hij me mee dat we gaan scheiden omdat hij met een ander in ons bed had geslapen en verliefd was. Een dag later al spijt en voicemail inspreken dat hij mij het liefst wil maar dan elke dag en dat het niet goed ging tussen ons. Niks van gemerkt; ik heb alleen wat tegengas gegeven omdat ik zag dat adviezen van de therapeut helemaal door hem in de wind werden geslagen. Maar een week voor dit verhaal vertelde hij nog rond hoe goed het met ons ging? Niemand heeft er iets van gemerkt. Hoe kan zoiets in twee dagen gebeuren (ik was twee nachtjes uit huis en de weken ervoor alweer hele lange weekendene en kerstvakantie samen) Wie snapt het?
Een lege afgedankte Miri

Hallo! Ik ben Ergin(30). Sinds een week heb ik een Islamitisch meisje(20) leren kennen. Via een Dating site voor Moslims. Ze was me eerste contact bij iets wat ik nog nooit gedaan had op die manier. Ze maakte gelijk een enorme indruk op me. Allebei besloten we ons profiel op niet tonen te zetten bij de dating. Oh ja ze gaf toe enorm jaloers te zijn en dat ook van dr aanstaande verwachte. Echter er was volgens haar een groot en belangrijk verschil tussen ons. Zij praktiseert al en ik nog niet. Maar zij ging me helpen...

Beide zijn we als Moslims geboren. Zij pratikeert sinds 5 maanden, daarvoor heeft ze geleefd, net als ik trouwens hoor. Zij was zelfs model geweest. ik accepteerde haar zoals ik dr had ontmoet. Zij wenste echter dat ik zou beginnen met praktiseren. Omdat elke Moslim dat verschuldigd is aan zijn Geloof zag ik haar als aanleiding om daarmee te beginnen. Dat moest ik vroeg of laat toch. Zij Bosnische ik Turks. Het voelde net als of de Ottomaanse Bosnië nog 1x onder hun hoede namen =). Maar er kwam een raar patroon in het contact.

Sowieso wilde ze me niet zien, vanwege haar overtuiging maar onder tussen maakte ze me behoorlijk lekker. Maar oke alleen bellen en MSN en ook mocht ik een bos bloemen voor dr deur achter laten (van Haarlem-Rotterdam). Het rare vond ik dat elke keer als we wat meer naar mekaar groeiden dan kwam er vanuit haar een terug val. Ik had de bloemen bezorgd in Rdam en eenmaal terug in Hlm kreeg ik geen dank maar twijfels als beloning. Dat ze het niet meer wist. Dit stelde mij enorm teleur. Ik heb dat echter niet tegen haar gebruikt. Zulke twijfels gebeurden nog 2x. Na de eerste keer op de cam bv sloten we met een goed gevoel af en ja ja daarna, soms een paar uur, wist ze het weer niet. En steeds meer begon ze mij zeg maar te kleineren. Want ik praktiseerde nog maar net en zij wilde iemand die verder was in het geloof. Dat ik me best deed of dat zij ook maar 5 maanden (wederom niet mee geconfronteerd)telde niet.

Ze wist niet of ik het vol kon houden dat soort twijfels. En de hele tijd heeft ze het over een zeg maar andere kandidaat die haar ook belt en graag wilt en natuurlijk WEL praktiseert... Elke keer heb ik gewoon gezegd goed van hem of zo, nooit een slecht woord naar die gene die ik toch niet ken. Hoe kan ik dan slecht praten, ik ben niet haat dragen. Wel liet ik haar weten niet amused te zijn door deze persoon. Heeft ze hem, die goede Moslim over mij verteld. Hij woont in Bosnië, zou mij wel een bom brief of iets dergelijks bezorgen. Mijn reactie was: dan hoop ik maar dat ik die zelf ontvang want ik woon nog met mijn familie thuis. En sarcastisch zei ik: ik wist niet dat je als goed Gelovig Moslim bommen mocht verzenden. En dat als Mr echt een held is dat ie dan mij maar moest benaderen, rechtstreeks.

Gister was het weer eens zover. Leuke opening van de dag gehad samen, bellen enz en s\'avond weer twijfel. Ik was te min, haar vader had op mijn leeftijd al 2 kinderen. eerder die dag had ze nog uitvoerig haar lust fantasie over mij met me gedeeld. Ik was gevleid. In die avond was alles weg. Ze had eerder wel mij als seks gefantaseerd maar nu kon ze zich niet naast me voorstellen????? Ze maakte het weer uit. Zei dat ze het nooit had moeten doen. Ik heb meerdere keren gebeld en ze nam nog niet op. Door een gevoel ging ik gelijk naar de dating en raad eens, mevrouw dr profiel stond weer actief, zelfs online. Ik belde haar op en kreeg dr te spreken. Ze zei dat ook zei daar was om mij te checken. Maar dat ze me nou eenmaal had afgewezen, ook die Bosnier, ze moest ons beiden niet! En stond weer open om te daten op de site. Liet me dus geen sprankje hoop voelen, dacht ik.

Want toen ik uit een reactie op haar me eigen profiel ook weer activeerde brak de hel los. Want ik was een leugenaar. Ik was te soft geen stoere man. Omdat ik had gezegd (klopt) er uit te zijn wat haar betreft, dus dat ik wist dat ik haar wilde. Maar dat zij twijfelde en ik had gezegd dat ik op haar zou wachten. Hoe kon ik dan mijn profiel activeren. Dat ik haar confronteerde met het feit dat zij dat eerst gedaan had en dat ik toch echt eerst haar beweeg reden gevraagd had maar dat zij mij geen hoop gaf maakte het alleen maar erger! Niets van me was goed en alles wat ik zei was fout of werd nog erger. Ik zei dat ik van dr hield en als ik niets voelde ik niet ff een bosje bloemen breng waar ik 2uur voor moest rijden: fout. Dat ik me geld maar 1x kon uitgeven en dat die profiel me 80 euro had gekost en ik, en dat is echt zo, om haar te leren kennen nog niets op die site had gedaan/gezien, maakte mij een geld wolf, ik werd steeds slechter. Alles werd verkeerd begrepen. Ik werd telefonisch opgehangen, uit alle soorten profiel verwijderd of geblokkeerd. Nu is mijn vraag, wat is dit? Is het wat ik denk? Heeft zij misschien Borderliner? Ik vind het echt een leuke meid en heb het idee dat zij ook wat voelt maar het is alsof ze zich ergens blokkeert. Ik wil mijn kans wagen haar vertrouwen te winnen. Maar weet niet wat ik moet doen. Ik heb 1x na zo\'n bui haar een halve dag genegeerd en dat nam ze mij toen kwalijk. Moet ik nu iets laten weten of horen aan haar of haar juist met rust laten. En zo ja wat ga ik zeggen? Ik zou graag mijn kans willen wagen om haar te veroveren, maar wat moet ik doen? Hoe moet ik haar benaderen? Ik zou het vreselijk jammer vinden als alle leuke aandacht en moeite van beide zijden voor niet is geweest. Maar wil geen fouten maken, haar niet verder weg stoppen. Trouwens ze woont op dr zelf, studeert en werkt. Heeft wat ik weet 2 msn account en een stuk of 3 nr waarvan ik naar haar zeggen nog het hoofd nr niet heb gekregen.

Kunt u mij helpen of adviseren wat ik zit hier zo mee. Excuus voor het lange verhaal. Ik wil u bij voorbaat danken voor uw tijd en aandacht. Hoop snel uw antwoord of advies te mogen ontvangen.

Met vriendelijke groet een leeuw die nu niet brullen kan….

zelf leef ik samen met een borderliner. soms ben ik echt bang van hem. hij maakt me zo bang met te zeggen dat vogend jaar in mijn doodkist lig, of dat hij me de kop zal inslaan, of mijn eigen huis in brand zal steken. en toch blijf ik van hem houden,soms kom ik daar gek van en toch hou ik het omdat ik steeds denk dat het zal beteren, nu is hij nog eens naar een dokter gegaan. ik hoop op licht in de tunel.

hallo, ik weet al 5jaar dat ik borderline heb eb ben ook netjes op mijn therapie afspraken geweest. maar had op een gegeven moment het idee dat het niet meer hielp en ben gestopt. ik dacht dat ik het wel allemaal zelf kon. ik leerde mijn huidige man kennen en kreeg een geweldige zoon en het ging allemaal super. tot nu en juist vandaag denk ik dat ik een flinke terug val heb en zie het allemaal niet meer zitten. het enige waar ik voor doorga is me zoontje dat houd me op de been maar ik weet niet meer hoe ik me hier uit moet redden.want vind maar geen manier om er mee om te gaan. kan iemand mij helpen??

@Hedwig. Ik het het zeer met je stiefkinderen te doen. Ik vind het goed dat je actie gaat ondernemen!
Gelukkig is er in deze tijd meer aandacht voor kinderen met ouders met een psychiatrische stoornis dan vroeger het geval was. Zo is er voor mijn beste vriendin en haar zussen nooit aandacht geweest. Alle zorg ging naar haar manisch depressieve moeder. Met alle gevolgen van dien. Je kunt op internet googlen naar steunpunten voor kinderen van ouders met psychiatrische problemen. Er bestaat een site van het trimbos die www.kopstoring.nl heet. Ook het Trimbos en GGZ doen iets aan voorlichting voor kinderen. Misschien is het een idee eens met de huisarts te praten. Hij/ zij kan ook doorverwijzen naar de juiste personen.

Dat het een zeer vervelende stoornis is voor degene die er aan \"lijdt\" en voor de omstanders is duidelijk. De ex van mijn man, moeder van zijn 2 kids, heeft boderline. Zij komt geen van haar plichten na m.b.t. tot het co-ouderschap en alles wat zij nalaat gaat rond alsof mijn man degene is die dit doet. Zelfs aan vriendjes van hun kinderen vertelt ze de meest lelijke dingen over mijn man! Kids hebben het hier moeilijk mee en hebben nooit professionele uitleg gekregen over de stoornis van hun moeder. Nu proberen mijn man en ik hulp te krijgen voor zijn kids, maar dat blijkt vooral als vader, een zeer moeilijke weg. uiteindelijk lijden zijn kids hieronder, want op het schoolplein zien veel ouders hun moeder niet voor de meest betrouwbare persoon aan, waardoor er dus weinig tot geen vriendjes in het leven van de kids bij moeder is. Iets bespreekbaar maken is helaas niet mogelijk. Mijn man kan er alleen maar ten allen tijde voor de kids zijn, maar de overige dagen....Tips?

Ik geloof niet dat borderline echt bestaat.
Ik zie het als een etiket van iets wat niet goed begrepen word en wij het dan maar een naam geven.
Volgens mij komt het door teveel denken en bewust zijn. Je werkelijke gewone \"zijn\" , door het leven te doen vanuit je oergevoel raakt dan uit balans, en slingert van de ene kant naar de andere.
Een beetje identiek aan manisch depressie en vele ander psychische stoornisen.
Je krijgt het denk ik door je opvoeding van ouders,school,media, religies (goed en fout) etc.
Die je aandacht voortdurend vestigen vanuit je denken.
Het is een cultuur en opvoedingsprobleem en geen individuprobleem.
Wil je ervan af, neem dan afstand van denk,informatiemaatschappij en ga eens lekker survaivelen en houthakken bij een blokhut in de Ardennen. Net zolang als je het nodig hebt. Desnoods forever.
Als er iets ziek is, dan denk ik dat het de moderne maatschappij is

Goedemorgen, ik heb een vraag. De dochter van mijn man is 27 jaar en ik ken haar vierjaar. het ene moment is ze heel aardig en is ze blij en moet je er helemaal zijn voor haar, en het andere moment reageert ze als een koud iemand die zwaar beledigt doet omdat je iets terug vraagt omdat ze iets geleend heeft van je en je het nu zelf nodig hebt.Dan herken je haar totaal niet meer en loopt ze te schreeuwen dat het kleinkind ook niet meer komt. En hier gaat het bij mij om, dat ze bij het minste en geringste ons (mij) manipuleert met het wel of niet oppassen van onze kleinzoon. Ik loop zwaar onder de stress maar mijn grens is bereikt. Wat adviseren jullie? Praten wil ze niet want zij heeft geen probleem. En niet praten betekent dat ze echt niet te bereiken is, per telefoon dan gooit ze hem erop, aan de deur mag je dan niet binnen. En dan staat ze de volgende dag vrolijk(bij wijze van spreken) bij ons aan de deur en komt ze binnen en is er niets aan de hand en moet je vooral niets zeggen, anders vliegt ze weer weg.
Wat te doen?

Lieve Tanja,
Ik herken vel van je verhaal, heb je er wel eens bij stil gestan wat je je kinderen hiermee aandoet?
Zij kunnen straks ook niet meer functioneren in de maatschappij als ze zo opgroeien, die onverwachtse woede-uitbarstingen maakt een kind extreem angstig, ook voor de rest van zijn/haar leven, want het is ín huis niet \'veilig\'. Kies voor je kinderen en ga weg!

Boodschap voor Jaimy: Lieve Jaimy. Ik begrijp dat je je moeder wil helpen maar de enige persoon die jouw moeder kan helpen is zij zelf. Zoek professionele hulp voor jezelf (via de huisarts bijvoorbeeld) zodat je beter met deze situatie om kan gaan en je leven weer op de rit kan krijgen. Zorg ervoor dat je niet in de ellende van je moeder wordt meegezogen. Het probleem is te groot voor jou om op te kunnen lossen.

Mijn mama heeft borderline , ik vind het heel moeilijk om met haar te praten .. het enige wat ze doet is veel drinken om haar probleemen weg te werken , en haar uiterste best doen om voor ons te zorgen . ik heb nog een jongeren zusje van 13 . maar zei beseft niet dat onze mama eigelijk een zeer moeilijke ziekte heeft om een echte normaale mama te zijn .
ik heb sins kort een vriend die mij steunt en helpt .aangezien dat mij zusje en ik van een andere vader komen licht de zaak nog moeilijker :s er is altijd geschreeuw en ruzie . Ze toont haar emoties heel onverschillig ... maakt het geld meteen op als het gestort is ! en dan gaat ze lenen bij vrienden om nog net wat eten te hebben in het weekent .
Mijn vriend ziet haar als alcholiste
ik dacht eerst ook dat ze dat was,maar eigelijk komt het door haar depressie .
Onze mama heeft een paar jaar geleden 3 maanden in de cel gezeten wegens het onderverhuuren van onze zolder ( omdat ze geld nodig had ) het was enkel bij de verkeerde mensen verhuurd . er stonden 200 cannabisplanten op onze zolder .ik was jonger en wist niet eens wat dat was!
Ze stond in de krant mij zusje en ik werden steeds gepest .. Jou moeder is een drugdealer , jou moeder is een verslaafde , jou moeder is een hoer , enz..
Toen ze eindelijk terug was dacht ik : ze heeft er van geleerd.
we woonde 1 jaar op een camping in een houte huisje .
toen zat ik op een horeca opleiding .. ik had het mega moeilijk ik werdt in de bus altijd gepest .. gewoon omdat ik lelijk was ! en een makkelijk slachtoffer ! flesjes kwamen tegen mij hoofd ,kaugom kleefde in mijn haar. Dan kwam ik tuis en mama vroeg niet eens : hoe was je dag lieverd ? hoe was het op school ? . ik hoopte altijd dat ze dat zou vragen,maar dat was nooit zo.
En dat hoopte ik dat we samen gezellig aan een tafel gingen eten of samen een gezeldschapsspel gingen spelen .. nee hoor Nooit!!
als ik nu kijk naar toen ben ik heel ongelukkig en verdrietig !! wandt het is nooit verandert .. zij is nooit verandert !
Wat zou ik kunnen doen zodat ik haar maar ook mezelf help ?
Zodat ik wel bij haar kan blijven en voor haar kan zorgen ?
zodat ik nogsteeds kan toonen wat HOUDE VAN IS . Zo dat ik kan bewijzen dat ik wel altijd om haar gegeven heb ! Zodat ze me niet weer achteruitsteld omdat ik wel een vader heb die naar mij omkijkt en mijn zusje niet . zodat ik GELIJK ben :\'(

Jaimy

ik had graag meer tips gekregen
een handvat om mee te leven

Ik weet dat het hard klinkt maar ik ben zo blij. Vorig weekend is mijn borderline buurvrouw verhuisd! Na eerst de uitverkorene te zijn geweest werd ik na enige tijd voor haar de bron van al het kwaad. Veel ruziezoekerij met daarbij behorend gescheld en zwartmakerij bij de andere buren. Nu: nooit meer checken of zij ook buiten loopt. Niet meer oppassen in het verkeer. En ook mijn kinderen zijn nu veilig! Ook hoef ik niet meer aan te zien hoe zij haar man en kinderen behandeld. Van hel weer terug in de hemel!

Hoe reageer je op een ex met borderline die via internet een contact met braziliaanse begint. Vrouw flipt met drank op waar dochter van 18 met vriend bij is. Ben al bijna 10 jaar gescheiden(was daarvoor 20 jaar met hem samen). We waren ondanks zijn veelvuldig vreemdgaan en huwelijk met vrouw, inmiddels gescheiden en daarna braziliaanse, altijd min of meer vrienden gebleven. Nu zijn er diverse escalaties geweest met gewelddadigheden. Zoon van 14 was daar niet bij, maar wil niet naar pa als zijn braziliaanse vriendin bij hem is. Ex volgt therapie. Door afstand is niet te beoordelen, of het o.k. is om kinderen te laten gaan. Nu willen ze zelfs niet. Ik vermeld dat ik zelf een fijne latrelatie heb met zeer begripvolle vriend, die ons zoveel mogelijk ondersteunt.

hoi ik heb ook bordeline, maar ik reageer alle sop me vriend af !! en dat wil ik helemaal niet hij doet eigelijk helemaal niks hij lijkt juist bijna perfect maar ik probeer aardig voor hem te zijn maar ik kan het gewoon niet soms lukt het wel! maar ik weet niet wat ik moet ik ben nu begonnen met vers training dat moet schijnbaar helpen hoop ik maarja, ik weet nite wat ik moettt!! moet ik het uit maken omdat ik zo erg tegen hem ben, maar ja dat wil ik niet en hij ook niet maar wat kan ik anders ik snap er zelf helemaal niks van ???

Hallo, ik ben een vrouw van 29 en leef samen met mijn man die in erge mate ADHD heeft en borderline. Deze combinatie maakt het leven met hem vaak lastig.
Ik leef nu 6 jaar met hem samen, hij is gescheiden en heeft 2 kinderen ( 7 en 11 ) met zijn ex. Wij hebben samen een kindje van 4.5 jaar en na jaren sukkelen is ons tweede kindje nu op komst!
Ik vind het leven met hem heel vaak heel moeilijk, hij is het ene moment heel begaan met je of onze dochter, het andere moment barst hij uit elkaar van woede om iets kleins waarvan mijn dochtertje niks snapt en ik ook niet. Hij is niet agressief maar kan extreem boos worden en ons uitschelden of verwijten maken.

Je zal wel denken van joh, en dan nog een kindje op komst. Nou, dat is dus het lastige. Hij lijkt 2 kanten te hebben. Hij is een hele lieve man, staat dag en nacht voor me klaar, gaat voor mij en zijn kinderen door het vuur, kan ontzettend goed met me communiceren en wanneer de kids op bed liggen hebben papa en mama het heel leuk samen zal ik maar zeggen!
Ondanks de hele moeilijke situaties die zich voor doen is er dus ook de andere kant waar ik zoveel van hou. Zolang die kant er is kan je blijven afwegen en het is en blijft moeilijk maar wat ik wil zeggen is; wanneer iemand alleen maar negatieve kanten laat zien en je niet het idee hebt dat afspraken maken of iets niet werkt dan ben je snel geneigd een punt achter je relatie te zetten.
Ik zou graag met iemand willen praten die zelf borderline heeft of ook een partner heeft met dit.

Ik zal voorbeelden geven van wat ik moeilijk vind; Mijn man kan niet tegen langer dan 5 min wachten bij een dokter, kinderarts, enz. Aangezien ons kindje veel ziek is en op andere gebieden onderzocht wordt, hebben we vaak afspraken buiten de deur, zoals kinderartsen, psychologen, enz. het is dan erg moeilijk als een afspraak van iemand uitloopt van dan maakt hij zich snel boos, loopt geiriteerd te vloeken en stapt gewoon op!

Wanneer mijn dochtertje zich bezeert kan ze erg overdreven gaan huilen en tekeer gaan. ( dit heeft te maken met haar HSP en waarschijnlijk pdd-noss) Mijn man kan hier niet mee om gaan, is snel geprikkeld door het harde huilen, gaat schreeuwen tegen haar en mij, scheld ons uit en maakt verwijten. Het lijkt dan net of ik 2 kinderen heb want mijn man verlaagt zich tot het nivo van een kind door zijn uitspraken. Wanneer ik dan zeg dat hij op moet houden of even een wandelingetje moet gaan maken wordt hij nog bozer, wil zich niet weg laten jagen, enz....Dat is mijn bedoeling niet, ik wil hem behoeden voor nog meer prikkels waar hij niet tegen kan en mij en mijn dochtertje tegen het gevloek en de verwijten....
Maar wanneer hij zo boos is pakt niks meer....Herkent iemand dit? Ik vraag mijn man wat hem zou kunnen helpen dat ik dan moet doen in zon situatie maar dat kan hij niet aangeven...
Laatst had mijn dochter zich verbrand aan het gourmetstel...We hadden het zo leuk tot dat moment, maar na we het eerste stukje vlees erin leggen gebeurde dit. Logisch dat mijn dochter erg hard huilde en ik ging haar vingers onder de kraan houden. Mijn man is meteen boos en toont geen begrip of medeleven. Hij kan niet rustig verder eten en ze huilt te hard naar zijn zin en te overdreven, en het liep anders dat hij in gedachten had. Tuurlijk baal ik er oo van maar ik troost mijn kind en bied zorg. Ik bel de hov op voor informatie over verbranding en meld dat er een blaar op komt. Mijn man blijft schreeuwen en dat terwijl mijn dochtertje huileld op mijn schoot zit. Ik voel me dan erg alleen staan en machteloos. Ik weet dat hij niet tegen gehuil kan maar met zoiets kan ik niet weg gaan uit de situatie en ik heb niet altijd invloed op het gebeuren.
Vervolgens ben ik naar boven gegaan met mijn dochter want wat hij dan zegt is niet nodig en ik wil mijn kind daarvoor beschermen. na 5 uur op haar bed naar het geschreeuw en verdriet te hebben geluisterd en haar hebben getroost viel ze in slaap.
Mijn man ik hebben die avond niet meer met elkaar gesproken. De volgende dag schrok ik van mijn dochtertje haar vingers...4 grote blaren dus naar de dokter. Die zeiden dat de hov mij hadden moeten laten komen want het was een flinke tweede graads verbranding.
Eenmaal thuis vertel ik dit aan mijn man; hij vind toch dat het wel mee viel en ook al doet iets pijn, dan nog hoeft ze niet zo tekeer te gaan zegt hij dan.
Ik voel dan niks van medeleven ofiets. Ik mis mijn man op zulke momenten....ik wil graag wat begrip naar mijn dochtertje en mij toe ipv verwijten....

Ik hou echt heel veel van mijn man en probeer continu ervoor te zorgen dat mijn dochter niet flipt, het netjes opgeruimd is in huis, en zo nog meer zodat hij niet overprikkeld raakt. Dat is moeilijk want hij zit in de WAO en is dus elke minuut van de dag thuis....
Ik ben op zoek naar hulp die mij kan leren hoe ik en mijn dochter hier mee om kunnen gaan, of hem kunnen leren begrijpen...
Ik hoop dat iemand me verder kan helpen....Onze gezinsbegeleidster ( voor mijn dochter) is hier nu klaar en zei laatst iets en zo voel ik het ook; het is zo dat ik met mijn man en mijn dochter leef en met zijn adhd-borderline. Soms heb ik te maken met mijn man, soms met zijn aandoeningen. Dat is zo lastig en ook zij weet ons met zoiets niet verder te helpen..

hallo ik ben albert uit holland en heb de zelfde problemen als ra uit belgie dwz borderline/homosexualiteit/seropositief graag zou ik met hem willen spreken van wege de raakvlakken zouden jullie zoiets kunnen regelen bvd albert

Beste Rachelle, (Nav: Hoi, Ik heb bijna alle verhalen hier gelezen... ) ***

Wat je zegt is begrijpelijk en voor een belangrijk deel ook wel terrecht.
Derhalve, is het ook een zelf-bevesting van jezelf door jou verhaal te vertellen en van je
af te schrijven maar het is ook een spiegel voor jezelf houden hoe borderliners denken en voelen.
Door niet alleen de inhoud maar ook de intenties - manier en stijl - van schrijven is het wederom
een bevesting hoe de identiteit van borderliners, verhouding-gewijs manifesteert naar hun (directe) omgeving. ***

Mensen ( de meeste partners,vrienden, familie, kennissen enz...) hebben in princiepe altijd begrip en
handelen over het algemeen naar beste geweten.Hier is dus niks mee. Probleeem is wel dat diezelfde
borderliner(s) denken van ene uiterse naar het andere uiterse, vervolgens hierbij een beeldvorming maken
dat in het uiterse - negatieve; of - meest postieve tot uitdrukking komt of verwoord wordt.
Een van de voorbeeld kenmerken is : je verontschuldigen dat je anderen ongelukkig maakt en bij na gelijktijd
zegt dat ze geen begrip hebben voor bordeliners. * Vertrouwen: Verder willen deze zelfde mensen altijd het vertrouwen blijven geven
aan borderliners, maar als zij *(al is het op moeilijke moment voor de borderliners)* ff geen aandacht geven, wordt
door de bordelineres als (zeer negatief) op gepakt en verwoordt. Zo kan ja door gaan met praktijk ( Pos,- Neg,- tieve) voorbeelden
dat je zelf hebt mee gemaakt. De identificatie wat borderliners moeilijk vinden is eigelijk niet met de pen te omschrijven.
Het is net als de voortgang van dag dat ieder keer anders is en de zee dat elke keer nieuwe vormen van interactie wat tussen
Eb en Vloed me zich mee brengt.***

Mvg, De liefde,

Beste M.S.P, (Nav:Op sta op het randje van het beëindigen.... )***

Om haar werkelijk te helpen zal jij voor jezelf een andere rol en houding aan moeten nemen om A: Zelf bescherming
voor jou zelf - als hulp en ondersteunde personage - en in relatie tot haar & B: laten inzien door de harmonische
ondersteuning en aandacht gewoon niet helpt maar wel een conflict-concept als strategie om haar een beetje duidelijk
te maken in haar rol en houding relatie tot de actuele - niet_werkbare - situatie.
Natuurlijk heb je van alles geprobeerd om het beste van te maken om het sociaal evenwicht beter in balans te houden.
Echter moet hierbij gezegd worden dat jij zelf gaande debet bent door te gaan zoeken voor oplossingen voor haar
ipv voor jullie beiden. Gaande weg is de bordliner de baas geworden en jij de verslaafde knecht in steun en toe verlaat.

De twijfels van jou over jullie relatie is begrijpelijk, alleen je moet wel die knoop door hakken.Het is heus niet
moeilijk om een verstandelijk conflict aan te gaan rekening houdend met de emoties van de een en/of gevolgen van de ander.
Je weet zelf zo goed te vertellen hoe de hoge berg ontstaan is maar je onderschat dat aan de andere kant dat, onder de
berg, The VULCANO warmer en heter wordt. Het gevolg, een spontaan conflict uitbarsting waarvan de sporen diep binnen
jullie korte levens-relatie opnieuw het bewijs is van een herhaald en nieuw geboren berg-geschiedenis.
M.a.w waar ben je nu mee bezig.!! Je hoeft inderdaad niet 100 % controle te hebben, maar je moet wel gaan handelen
ipv zwaarwichtig heen en weer te schouwen met gedachtes voor en over de ander, ipv de afweging voor jezelf.
Pfff zou opnieuw kunnen puffen door niet te denken Wat Te Doen maar de ander te helpen door; WEL Te Doen.
mvg De Liefde,

Voor de familieleden van borderliners;

Ik ben Peter. Mijn reactie is al eens gegeven (moeder en zus). Lees deze nog maar eens door.
En mijn tip: Ga niet naar de hulpverlening.
Zoals omschreven in mijn eerste reactie, men helpt je niet tegen deze mensen.
En ja inderdaad,\'helpen tegen\'.
Sinds twee jaar hoor ik niets meer van mijn \'lieve moedertje en zus\'.
Ik word wel heel schijnheilig gefeliciteerd op mijn verjaardag via e-mail of sms. Dan wordt er door hen gevraagd waneer ze weer welkom zijn.
Als ik dan bedank voor hun bezoek en vraag of ik mijn persoonlijke \'jeugdspulletjes\' kan ophalen of dat deze gebracht kunnen worden, dan is er weer bonje.
Zij hebben genoeg voor mij gedaan, ik moet zelf maar mijn spullen komen ophalen en ophouden om hen \'te bedreigen\'. O? Ik bedreig tegenwoordig….
Mijn zus haar man is net zo erg. Vergelijking: hij was bezig met het afronden van zijn Hbo scriptie, vier jaar lang.
Ik was ook bezig mijn Hbo aan het afronden, alleen moest ik veel meer doen dan enkel een scriptie.
Ik ben uiteindelijk geslaagd. De man van mijn zus is niet geslaagd omdat hij bijvoorbeeld drie maanden voor het aflopen van de termijn om nog te kunnen afstuderen, liever bezig was met het doorverkopen van een gestolen TV.
Volgens deze man moest ik vanaf moment dat ik geslaagd was en hij niet \'hulp zoeken\'.
En uiteraard volgens mijn moeder en zuster ook.
Wat een stelletje proleten.
Egoïstisch, gierig, zelfingenomen, narcistisch, stokers, gewetenloos, zijn zomaar wat steekwoorden over deze mensen.
Ik hoop echt dat ik nooit meer wat van deze moeder en zus en haar man hoor.
De prijs hiervoor is bijvoorbeeld geen enkele jeugdfoto van jezelf bezitten.
Want die krijg je pas als je ‘je excuses hebt aangeboden’ en ‘respect toont’ naar ongeschoolde proleten, die zich verschuilen achter zogenaamde problemen veroorzaakt uiteraard door anderen en nooit door zichzelf.

Peter

Beste Marije, (Nav: Ik ben al een tijdje informatie aan het verzamelen .... )

Twee probleem stellingen: 1. - Je denkt dat je moeder de borderline heeft en
2.- Je hebt geen rust en vertrekt het huis uit.

Als eerste : Als je denkt dat je moeder last heeft van uitspattingen die lijken op
bordeline - storende handelingen van haar naar de directe omgeving, dan is het naar jou toe
zeer begrijpelijk en meest voor de hand liggend, dat je momenten van rust wilt hebben.
Deze rust, kan je op verschillende manieren oplossen door; - je afzonderen van de directe onrustige
omgeving bijv. je slaapkamer, - of je zorgt voor een regelmaat van ontspannig buiten het thuis-situatie
bijv. naar je vriend of vrienden op bezoek, en nog meer van deze gelijksoortige aandachtspunten.
Maar als je weer terug bent, dan het net zo goed van belang dat je na rust of ontspanning hebt genoten
dit ook mee terug neemt naar je thuis situatie. Vindt je dat je dan toch niet mee om kan gaan en
opnieuw in die onrustige en storende gezins omgeving blijft zitten, tja dan is de logica dat je geen
rust of niet voldoende ontspanning hebt genomen.***
M.a.w ; je ontvlucht het probleem - thuis situatie, maar je neemt het ook mee naar die ander omgeving
ipv het ff los te laten.***

BIJV: Als je gaat sporten dan ga je voor je gezondheid en ontspanning. ** een Oosterse spreekwoord zegt dan : Als je sport
ga dan ook sporten, of als je ergens op bezoek wilt gaan, ga dan ook op bezoek of als je wilt verhuizen
ga dan ook met hart en ziel voor jezelf ook verhuizen.===> Andergezegd neem de probleem-situatie van i.c thuis
niet mee naar die ander plek. Anders bestaat de kans dat het je gaat achtervolgen en geen rust vindt.
Het is dus niet zo, dat je in die andere omgeving, dit onderwerp niet aan de orde mag brengen, integendeel zelfs
Natuurlijk kan je dit altijd aansnijden maar dan meer als; kort gesprekje of mededeling, meer ook niet.
Door dit te gaan doen en naar toe handelen ga je meer concentreren op de afbakening en onderscheiden van terreinen
tussen i.c. - spanning en ontspanning ; - drukke en onrustige omgeving ;- thuis en buitens huis, en nog meer voorbeelden
dat jezelf kan bedenken. Hierdoor werk je ook aan een stuk eigen waarde en zelfvertrouwen dat je het inprinciepe altijd
goed doet in je denken, doen en laten. Natuurlijk zal niet alles 100% lopen zoals het misschien gewild hebt,
maar dat is altijd wel bij te spijkeren, geen mens is in deze ideeen en voorbeelden uniek.

2.- Je hebt geen rust en vertrekt het huis uit; ***

Met het bovenstaande - voorbeelden - in acht te nemen, wil je uiteindelijk het huis uit. Dat is voor jou keuze
een goed idee, maar dan alleen als je de probleem situatie van je ouder huis niet naar die ander plek mee neemt.
M.a.w. Als je verhuist - Verhuis dan ook echt, omdat je aan toe bent of echt de intentie hebt om met je vriend
te gaan samen wonen. Dus om werkelijk rust te krijgen en wat heet meer met de verhuis optie doe het dan voor elkaar
(jij en je vriend) en niet om de thuis situatie te ontvluchten, wat opnieuw kan leiden tot achtervolging ect.. .

mvg De liefde,

Op sta op het randje van het beëindigen van mijn relatie met mijn vriendin. Ik vind dit ontzettend moeilijk. Vooral omdat ik weet in wat voor put zij valt, op het moment dat ik zeg dat het over is tussen ons. Mijn probleem is dat ik niet durf door te zetten. Ik ben bang dat er weer sprake zal zijn van automutilatie of erger. Het is al vaker gebeurd. Onze onstuimige relatie is al een paar keer verbroken geweest met als gevolg dat er gekrast werd in de armen. Ik vind dit het ergste wat er is. Ik snap het ook niet, waarom je jezelf beschadigd. Puur om de druk er van te halen. Hoe diep is die put waar je dan in zit. Waarom komt het verstand niet in actie. Ik ben gewoon bang. Wetende dat als ik de relatie verbreek, zij weer in een depressieve, vicieuze cirkel terecht kom. Ik heb er dan geen invloed meer in en kan haar ook niet meer opvrolijken. Haar een knuffel geven when she\'s down. Problemen bespreekbaar maken, ook al moet ik het er uitsleuren.

Ik heb het er nu vooral moeilijk mee, omdat ik merk dat mijn energie stillaan op begint te raken. Elke dag kom ik al vermoeid thuis, wetende dat zij een bui kan hebben. Welke bui is dan maar de vraag. We lopen elkaar voorbij in huis. Ze neemt de laptop in beslag en de tv en ik mag koken, wassen, opruimen, schoonmaken. Meestal ben ik pas om 9 uur klaar, terwijl mevrouw dan al 3 uur op haar luie reet zit. Besef is er niet bij. Als ik haar vraag wat te doen, is dit met frisse tegenzin. Het is haar huis niet zegt ze dan. Toch woont ze al zo\'n 7 maanden bij mij in. De verhoudingen zijn ver te zoeken. Liefde, passie en genegenheid zijn als de noorderzon vertrokken.

Ik kamp heel erg met de vraag of ik voor mezelf moet kiezen. Wat er 1st was, is er nu niet meer. Praten helpt niet meer, want de onderwerpen herhalen zich en het antwoord blijft hetzelfde. Mijn geduld en begrip raakt op, omdat veel dingen al ter sprake zijn geweest. Misschien ben ik te nuchter om volledig te begrijpen hoe emotioneel het soms kan zijn voor haar. Nu is het moment aangekomen, dat ik twijfel over onze verstandhouding en relatie. De reacties lezende hier, zijn niet erg hoopvol. Mijn beslissing om einde te maken aan de relatie is erg moeilijk. Ik wil haar niet laten vallen als een baksteen, maar wil er zelf niet aan onder doorgaan. Ik wil niet mijn hele leven lang verantwoording afstaan aan iemand die niet inziet wat de gevolgen voor een begripvol mens kan zijn. Dan maar egoïstisch? Voor mezelf kiezen? Als ik daaraan denk, zie ik het snotterende gezicht van mijn vriendin, die nog dieper in de put zit als ooit tevoren.. Weer in de steek gelaten door iemand die dacht te kunnen helpen.

Therapie help mij niet echt. Samen hebben we eens in de maand een afspraak met een relatietherapeut. Deze behandeld dit met fluwelen handschoentjes en heb niet echt de indruk dat hieruit knopen worden doorgehakt of resultaat laat zien. Ik snap de problematiek wel, maar een echte oplossing zie ik niet. Behalve dan dat borderline levenslang is en je ermee moet leven. Soms kan ik het wel, maar meestal kruipen haar buien langs mijn nek naar boven en voel ik ontevredenheid. Dan besef ik me meer en meer dat het ook anders kan. En die weg is uit elkaar gaan... en dan komen de gedachten weer van automutilatie en kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om haar aan haar lot (wat borderline heet) over te laten.

Ik wou dat ze het gewoon kon zien. On top of the world, looking over the edge. Probeer erover heen te kijken. Niet iedereen is slecht. Probeer nu eens niet zo wanhopig of depressief te zijn. Probeer nu eens niet die 100 procent controle te hebben of er met je neus bovenop te zitten. Pfff.. en nog steeds sta ik voor het dilemma. Wat te doen, wat te doen.

Gr, M.S.P.

Beste Bezorgde mama, (nav: Wie weet raad? Ik ben nu 2,5 gescheiden van mijn ex man....)***
Wat is lastig??
Twee zaken onderscheiden:
1 - Je positie binnen en buiten je gezin.***
2 - Jou kinderen in relatie hun vader.***

1 - JE POSITIE BINNEN EN BUITEN JE GEZIN;
Ten eerste: Jou positionele rol ( sociale houding,omgang en voortgang) als alleenstaande moeder is het in belangrijke mate bepalend
binnen het voortgang-proces, bijv.- in relatie tot jou kinderen en ex-man.***

In jou geval moet je zeker niet in negatieve termen of gedachtes gaan handelen, dat maakt het voor jou (nog) moeilijker
om beslissingen te nemen, te meer omdat het in werkelijkheid de problemen voor het oprapen liggen.
Alleen al om deze reden zal je eerst voorjezelf onderscheidt moeten maken tussen relatief en absoluut ontstane situaties
en de voortgang van afspraken.***

Dit kan je het beste doen door: jezelf meer rust en ontspanning te geven waardoor meer zelfvertrouwen kan krijgen
om adequate stappen te ondernemen.
Doe je dat niet dan heeft het altijd een negatief implus op je persoonlijke handelingen.
Deze negatieve beeldvorming is vaak merkbaar voor en door de omgeving, bijv.je kinderen, ex-man, en instanties.
(Een onrustige moeder,laat bijna altijd naar de omgeving - dus ook binnen dit forum- een verkeerde indruk achter).***

Dus, zorg ( altijd eerst) voor jezelf alvorens je verdere stappen te gaat ondernemen.
Aan jezelf denken en de tijd nemen geeft een postief effect in je dagelijks levens-ritme - doen en laten.

Door deze stap te zetten en zorgen voor regelmaat ga jij jezelf meer waarderen en respecteren wat je doet.
Het resultaat: - bevorderd je zelfvertrouwen , beter bereikbaar en aanspreekbaar zijn van jezelf en naar anderen; ***

2 - Jou kinderen in relatie hun vader.
Ten tweede: (Citaat;... maar men zegt, moet je gewoon even overleggen... enz.)
Met pogingen voor overleg heb je verschillende keren reeds je best gedaan, derhalve maakt het voor jou nog steeds niet gemakkelijker.

Je kan ook zeggen over de omgangsregeling; Overleggen doe je altijd in dialoog en je staat dus ervoor open, maar je hebt je twijfels
ivm aantoonbaar bewijs van ervaringen in relatie tot de echte praktijk. Dit betekent naar jou toe: dat er niets mis is met je sociale houding
en intenties om de kinderen bij jou ex-man hem achter te laten. Maar dat gewoon niet kan en te verantwoorden is om tot deze uitvoering over te gaan.
Hierdoor kan en legt je de verantwoordelijkheid ook bij en naar de anderen, bijv: formeel naar de bevoegde begeleidings instanties.
Door dit laatste vast te leggen maakt het voor jezelf makkelijker, overtuigender en formeel ondersteund door instanties.
Werken de verantwoordelijke instanties niet mee voldoende mee om aan jou voorwaarden of beter gezegd eisen voldoen,
dan gaat het feest gewoon niet door.Want Borderline of geen bordeline, kinderen hebben bij een vader of moeder relatie recht op veiligheid,geborgenheid,
en voor jou de grens op recht en plicht op een gezond thuis omgeving. ***

mvg De liefde,

Ik ben al een tijdje informatie aan het verzamelen wat borderline nou precies inhoudt. Ik vermoed namelijk dat mijn moeder het heeft.
Het is van de week zo ver gegaan met een ruzie dat ik mijn spullen heb gepakt. Ik ben nog niet het huis uit maar ga dat zeer binnenkort wel. Ik heb geen rust meer in mijn eigen huis. Alles wat ik doe wordt door mijn moeder in een negatieve spiraal gezet. Heel het gezin lijdt er onder. Mijn ouders zijn nog wel bijelkaar maar ze doen dat eigenlijk voor de kinderen.
Ik zelf ben 19jaar oud en heb een vaste relatie.
Nou is mijn vraag een beetje doe ik er goed aan om einde van deze maand het huis te verlaten en bij me vriend in te trekken om zo mijn rust te vinden?
Zijn er meerdere meiden die in zo\'n situatie verkeren en hoe zijn jullie daarmee omgegaan?
Alvast bedankt!!
Groetjes

Rachelle,

ik weet niet of je msn hebt maar je mag me wel even toevoegen als je wilt hoor. het lijkt me wel eens fijn om er met een \'lotgenoot\' over te praten maar ik kan niet op je naam klikken ofzo iets dus dan maar zo


jou stukje is echt EXACT hoe het is!

ik twijfel er niet aan dat het klote is voor partners en omstanders, maar voor ons is het minstens zo klote.

liever voel ik me ook heel de dag fijn en gelukkig!

maar dat schijnen ze niet te snappen

voeg me maar toe als je wil (of andere mensen)

hitbycupid@msn.com

Wie weet raad? Ik ben nu 2,5 gescheiden van mijn ex man, dat was een borderliner. Ik heb twee jongen kinderen, 7 en 3 jaar.
Leven met hem was een hel, maar nu gescheiden stuit ik op nog meer lastige problemen. Bijvoorbeeld omgangsregeling???? Hoe kan ik in hemelsnaam iets afpreken met hem??? Pffff weet het even niet meer. Her en der info gezocht, maar men zegt, moet je gewoon even overleggen met hem. Tuurlijk was het maar zo makkelijk. Hij leeft op een boot, heeft hoge schulden, geen verantwoordelijkheid,drank,drugs enz....

Alvast bedankt! Hoop dat iemand me raad kan geven!

Hoi,

Ik heb bijna alle verhalen hier gelezen, en ik vraag me een ding af. Ik wil niet verwijtend doen maar in veel verhalen van mensen die met een borderliner een relatie hebben gehad schijnen blij te zijn dat ze van diegene af zijn en etc. Maar heeft iemand zich wel eens afgevraagd hoe erg het is voor iemand die borderliner heeft? Diegene zal nooit gelukkig zijn. Jij komt er nog overheen en zoekt en vindt iemand anders en gaat je leven verder. Iemand met borderliner blijft ongelukkig. Ik heb zelf ook borderliner. En ik probeer mijn hele leven lang (althans zo lijkt het) gelukkig te zijn. Maar er gaat geen maand voorbij of de problemen komen alweer. De ruzies breken aan. Ik maak mensen ongelukkig en dat is hard om mee te leven. Je vraagt je af wat je hier nog doet. Wat voor zin het nog heeft. Mensen kunnen geen begrip voor je opbrengen en laten je vallen. Je voelt je alleen en zal dat ook altijd blijven. Er zijn maar een paar mensen die ik vertrouw en nog twijfel ik daaraan. Maar ik doe mijn best en probeer alsnog te genieten al is het maar voor 1 week. Ik bekijk t leven maar van dag tot dag.

Mijn man(71)en ik(68) hebben uit liefde en mededogen onze kleindochter van 18 jaar in huis genomen. Moeder en vader hadden haar de deur uitgezet.Het is moeilijker dan we dachten en met veel liefde en zorg alleen kom je er niet. Toch redden we het tot nog toe goed met z\'n 3-en, ondanks dat het heel vermoeiend is.

Wat een verhalen, zo herkenbaar. Een aantal maanden geleden kreeg ik de diagnose, op m\'n 47ste. Dat terwijl BPS na je 40ste afzwakt, zeggen ze, door levenservaring. Het zal wel, maar ik heb er vrnl. de laatste jaren last van. Agressief (vrnl. verbaal, zelden lichamelijk), stemmingswisselingen, depressies, zelfmoordneigingen, etc. Toch een man gevonden, die nu al 17 jaar met mij samen is. We hebben zelfs een dochter van 10. Voor mijn gevoel bracht ik altijd ongeluk, maar toen ik mijn man leerde kennen ging het beter tot aan de geboorte van mijn dochter. Nu heb ik spijt dat mijn dochter moet opgroeien bij mij.Ik heb weliswaar therapie (al voor de derde keer, maar nu ook pas diagnose), mijn dochter ook, neem antidepressiva, maar het gaat nog steeds op en neer. Dat bi polaire stoort mij ontzettend. Laat staan voor mijn omgeving. Het is moeilijk om met BPS te leven, laat staan om te gaan. Eén verkeerde opmerking van mijn man, en ik zit weer in een dip. Dat maakt dan boos. Gelukkig heb ik thuisbegeleiding, waardoor ik een beetje hulp krijg om structuur te krijgen in mijn leven. Echt lukken wil het nog niet, maar als ik nu opgeef, geef ik mijn dochter en mijn man op. Ik heb nog een hele weg te gaan en ondanks steun van de omgeving, familie, therapeuten, etc., moet ik het wel zelf doen. Dat is soms moeilijk. Stress is uit den boze, dus werken doe ik niet meer.
Gelukkig ben ik nooit agressief tegen mijn man of dochter, wel tegen de buitenwereld. Dat blijken dan triggers te zijn, want ik heb net zoals veel BPS\'ers ook nog last van PTSS.
Dus omgaan met een borderliner, moeilijk, maar niet altijd onmogelijk. Zoals hier op het forum ook al werd geschreven: de ene persoon is de andere niet. Een zeer belangrijk aspect is het aanvaarden dat je ziek bent. Pas dan kan je er wat aan doen. En dan duurt het nog lang. Veel sterkte allemaal.

Iemand met borderline heeft moeite met het regelen van afstand en nabijheid. Je moet met veel geduld uitleggen wanneer en waarom je een beslissing neemt. Je moet hen ook helpen bij het zoeken naar een oplossing, al lijkt het probleen in jouw ogen maar een klein détail. Ook als je ziet dat ze door een bepaald gedrag grote problemen gaan krijgen, moet je hun daarop wijzen, zonder te kwetsen. Positief gedrag bekrachtigen en negatief gedrag geen aandacht geven doet wonderen. Eens dat er een vertouwenband is gaat de rest vanzelf en de persoon met borderline ps zich graag laten bijstaan waar het echt nodig is. Dat beetje bijsturen maakt het dagelijks leven voor hem aangenamer, voorspelbaar en leefbaar.

ik heb een aantal van jullie reacties gelezen. na een stuk of 30 ben ik daarmee gestopt. bijna overal herken ik mezelf in.

-relatie met mij is een HEL
-huiselijk geweld.
-ruzie maken om niets
-moodswings. van het ene uiterste naar het andere

ga zo maar eindeloos door.

wat ik me afvraag (en wat mijn partner gisteren nog tegen me zei)

waarom begin ik nog een relatie?

is een relatie met een borderliner mogelijk?? het is een HEL voor degene die er mee samen moet leven (het is ook een hel voor degene die het heeft overigens.) een relatie hoort geen hel te zijn. maar borderline is een persoonlijkheidsstoornis. dat verander je niet zo maar.

vroeg of laat breekt je partner. lees maar al die stukjes van (ex) partners hier! en terecht! wij zijn onmogelijk om mee samen te leven.. ik zou mezelf allang al gedumpt hebben.

mijn partner zegt dat ze wel WIL helpen begrijpen etc maar dat er grenzen zijn en dat dit haar breekt en kapot maakt.

heel mijn leven voel ik al dat ik iedereen en alles om me heen kapot maak. ik weet niet beter. ik weet niet hoe het anders moet.

ik denk niet dat ik ooit in staat zal zijn om een echte relatie in stand te houden. vroeg of laat kiezen ze voor de makkelijkste weg en verlaten ze je (en terecht)

ik geef ze geen ongelijk. absoluut niet. maar mijn vriendin vroeg me dus dat als ik al weet dat dat gaat gebeuren, dat die kans heel groot is dat mensen er niet mee om kunnen gaan en vooral partners je er door verlaten, waarom ik dan uberhaupt nog een relatie begin.

heel mijn leven lang wacht ik op het moment dat ik ooit gelukkig zal zijn. vanaf dat ik kon lopen wacht ik daar op. nu ik ontdekt heb dat ik dit heb besef ik dat dat moment nooit zal komen. er zullen tijden komen dat het beter gaat! maar echt gelukkig zal ik nooit zijn.

al die tijd heb ik gedacht dat ook ik een ware had. en dat die ooit wel voorbij zal komen.. \"ook voor mij loopt er ergens iemand rond\" dacht ik.

na die opmerking van mijn vriendin (die zwaaaar overweegt het uit te maken) vrees ik dat ze gelijk heeft. en dat het ook in de liefde niet gaat lukken.

ik wil bewust geen kinderen. ik maak IEDEREEN ongelukkig. ik besef dat heel erg goed! dat is mijn eigen schuld maar veranderen lukt niet. het is niet 1 ding, niet één eigenschap wat ik moet veranderen maar mijn hele complete persoonlijkheid PLUS mijn gevoel van binnen. onmogelijk dus.

zoals elke standaard prototype borderliner denk ik vaak aan de dood. (maar ik snij mezelf niet en niemand weet het van me.) als dit bovengenoemde allemaal waar is.. dus dat ik mijn geluk en rust nooit zal vinden en mijn liefde in mijn leven ook niet.. wat heeft het leven dan nog voor zin?

ik heb nu sinds heel kort therapie. daar vestig ik nu heel fout al mijn hoop op. het gaat enkele jaren duren. als ook DAT niet helpt.. (ik ga er voor knokken, ik weet dat het niet aan komt waaien) dan heb ik besloten er een einde aan te maken. maar ik hoop dat het niet zo ver hoeft te komen.

ik maak het mezelf en anderen gewoon onmogelijk gelukkig te zijn. puur en alleen door simpelweg mezelf te zijn. want zo is het en niet anders. ik doe mezelf niet anders voor, daar heb ik een hekel aan. hoe mijn partner mij ziet, als rotwijf als heks aggressief kutwijf. noem maar op. (zo noemt ze me niet maar zo IS het wel) zo bén ik gewoon.

alle partners van borderliners.. jullie hebben tussen heel grote aanhalingstekens nog het \"geluk\" dat jullie ons kunnen dumpen.. dan ga je verder op zoek naar echt geluk. wij kunnen dat niet. wij zitten voor eeuwig met onze alles beheersende en kapotmakende klote stoornis opgescheept.

men had mij ooit het stempeltje borderline persoonlijkheidsstoornis gegeven. nu blijkt dat deze diagnose helemaal niet klopt en ik dus een borderline persoonlijkheidsorganisatie heb.wat veel mensen niet weten of lijken te negeren is dat de bps en de bpo niet met elkaat te vergeleiken vallen.
helaas heb ik nu eenmaal ooit dat stempelje gehad en dus blijft het me achtervolgen tot het eind van mijn dagen...
wanneer ik in een zkh kom om verscheidene redenen doet men mijn zkh bezoekje af alsof ik het mezelf aangedaan zou hebben.
voorbeeld:
naast mijn bpo heb ik ook ehler danlos syndroom wat ervoor zorgt dat ledematen regelmatig uit de kom gaan.
rgelmatig krijg ik dan op de eerste hulp te horen dat ik het mezelf wel eens aangedaan zou kunnen hebben.
naar mijn idee (waar ik werkelijk van baal dus)zien artsen me dus als de zoveelste borderliner die om aandacht vraagt.
hebben meer mensen hier ervaring mee?

mijn ex had ook boderlin niemand die me gelovedein de tijd dat we gehuwt waaren had hij het al als we aleen waaren was het geen leven van als en nog wat loogde hij maar was er iemand rond ons was hij poes lief ik ben er weg van gegaan in 1996 ik heb 2jaar moeten bedelen om de zoon zijn slaapkamer speelgoed enz....als hij mij kon duivelen dat deed hij al 12jaar in 2007 heeft de zoon een zwaarongeval gehad hij is er door gekomen maar een jaar nadin is hij gestorven aan een hartstilstandik hier niet ales vertelen wat de zoon en ik alemaal tegen ben gekomen je zou het mechien niet geloven maar verleden week heeft hij zelfmoord gepleegt ik hoor van een famielid dat ze er bang van zijn geweest wat hij al deed nu hoop ik dat ze nu begrijpen wat ik 19jaar heb meegemaakt maar altijd is het mijn kind al hoewel ze al veel meegemaakt hebben ik ben er wat verdrietig om maar er is ook een opluchting dank om het hier eens optechijven

@ Martina. Bij het doorgeven van persoonlijkheidsstoornisse,n zoals borderline, aan het nageslacht heb je te maken met omgeving en erfelijkheid. De bipolaire stoornis is voor een belangrijk deel erfelijk bepaald. Onderzoeken hebben uitgewezen dat kinderen met één bipolaire ouder tienrnaal zo veel kans hebben om zelf ook bipolair te worden als kinderen zonder zo\'n ouder. Zijn je vader en je moeder bipolair dan loopt het risico om het ook te krijgen op tot circa 60%. Hoe die erfelijkheid precies in zijn werk gaat, is nog niet bekend. Of de aangeboren aanleg zich ook echt openbaart, hangt erg af van het feit of iemand in zijn leven sterk belast wordt, of veel stress ervaart. Maar, heel veel bipolaire mensen hebben geen bipolaire ouders, grootouders of overgrootouders. Dit duidt erop dat de bipolariteit vele generaties kan overslaan. (bron Volkskrant). Je kunt ook veel informatie vinden op de site van Trimbos. Misschien is het in jouw geval echter raadzaam eens met je huisarts te praten. Die kan je, indien nodig, doorsturen naar een psycholoog. De psycholoog kan onderzoeken of jij nu wel of niet met borderline bent belast. Succes!

ik ben een meisje van 14 en mijn moeder zelf heeft bordeline . dat is best moeilijk om mee om te gaan , want mensen met bordeline hebben veel stemmingswisselingen. je weet nooit hoe iemand kan reageren .mijn vriendje zelf heeft ook bordeline , dat is ook best moeilijk want je weet ook nooit hoe die reageert , dan kan die heel lief voor je zijn , maa t andere moment laat die niks meer van zich weten..
mij vraag is , kan ik zelf ook bordeline hebben omdat mijn moeder dat heeft , is t erfelijk?
groetjes martna

Ik ben zelf een bordeliner van 23 jaar oud!
Toch kan ik van mezelf zeggen, dat ik mezelf goed in de gaten begin te krijgen!
Woede aanvallen, mijn gevoeligheid voor oa verliefheid en heel veel andere algemene dingen!
Ik ben 2 jaar geleden in verwachting geraakt, en in die periode heb ik het erg moeilijk gehad.Alles is echt na voren gekomen mijn stemmingen, altijd anders voelen angsten en ook weer veel bordeline dingen!Heb het heel moeilijk gehad met mijn eigen herkenning van deze ziekte want ik wou niet zoals mijn moeder worden!
Altijd was ik al bordeline achtig hoor, als klein kind heftig agresief, huil baby veel te veel emotie\'s grensen verleggen weglopen internaten enzv.
Ik heb zelf ook een bordeline moeder.
Ik heb heel veel respect voor mijn partner.Hoe hij met me omgaat en dat hij bij mij blijft, ik ben best lastig en dat geef ik toe!Mijn dagen zijn vaak heel erg donker en zwart!Wil vaak niemand zien en zonder mij erg vaak af!Ben erg onzeker en heb eet problemen!Toch besef ik dat dit niet rationeel is, en ik ben er mee aan het werk gegaan! Al 3 jaar leef ik met heel veel structuur (zoooo belangerijk voor bordeliners)!Ik kom mijn afspraken allemaal na en volg thepien!Sinds 1 week een dagbehandeling!Ik wil namelijk graag leren handvaten in mijn gedrag te krijgen!
Dit allemaal met zicht op mijn dochtertje!
Wat ik wel heb is dat ik mij zelf als er gevoelig zie voor andere!Die stel ik voorop, dat zit in mijn karakter waar ik ook erg blij mee ben!Ik hecht total geen waarde aan matriaal of kleding, en ga beslist verandwoordelijk om met geld!
Mensen probeer ik meer kansen te geven en het gaat steeds beter, ik was echt een mensen hater alles zwart wit zien goed of slecht!Tegen woordig denk ik heel erg na voor ik een oordel ga trekken over iemand!
Mijn problemen wil ik grag voor mij en mijn psygiater bewaren, wil mijn familie er voor behoeden!Mijn dochtertje staat voorop en mijn vriend!Wat ik hiermee wil zeggen is dat het niet zo is dat iedereen het zelfde is!Het is vaak een puinhoop in onse hoofden en in onse harten maar je moet als buiten staande proberen niet iedereen die deze ziekte heeft als zelfde te zien!Er zijn altijd een aantal uitzonderingen die willen vechten voor hun omstanders!En om eerlijk te zijn merkt bijna niemand meer wat van mijn ziekte beeld!Behalve mijn partner, daar kom ik ook gewoon niet onderuit!

Moeder duin haar vraag is volkomen terecht en heel herkenbaar. Wij zijn ouders van een borderliner met nu een kindje.Onze dochter is nooit mishandelt of degelijke geweest. Heeft op speciaal onderwijs gezeten.Wel heeft ze de meest schrikbarende vrienden meegebracht.Is heel makkelijk te beinvloeden door mensen.Criminelen en drugsverslaafden enz passeerden.Nu woont ze alweer een paar jaar samen met een man die aangaf geweld te gebruiken als ze weggaat. Bont en blauw geslagen is ze een paar keer naar huis gekomen maar ging weer terug naar deze man.Is opgenomen geweest enkele jaren terug op de paaz en daar vertelde ze: Mijn ouders zijn tegen mijn relatie? Direct werd ik afgeschildert als een moeder die de confrontatie zocht? Haar vriend bracht samen met zijn moeder de drugs en wij de pyama naar het ziekenhuis. daar verlies je van ,altijd.Leugens worden steeds verteld en daar kun je jezelf niet tegen beschermen.Na jaren weer btj moeizaam contact en daar is dan je kleinkind en je houdt je hart vast als je ziet in welke omstandigheden dit kleintje groot moet groeien.De moeder van haar vriend leeft in de aurawereld en probeert steeds meer de zeggenschap over te nemen van haar kleinkind. Ze ziet haar kleinkind als haar dochter en spoort niet. De vriend van onze dochter militair notabene gebruikt nog steeds 7 jointjes per dag en is gokverslaafd.Zijn superieuren zeggen: Afspiegeling maatschappij.Is samen met zijn ouders lid van parenclubs en doen aan swingers,dacht eerst aan een discotheek maar helaas bleek het veel grover te zijn. Onze dochter is bezig zijn schulden af te lossen en heeft nog meer dan 5000 euro schuld op haar naam staan.Weegt ongeveer 50 kilo en is vel over been. Je schrikt ervan als je ziet dat wat eens een mooi meisje was zo afgetakeld is.Nu is haar verteld dat als haar vriend in december naar Afghanistan gaat zij haar kindje kwijt raakt. Ze trouwen nu en weer horen wij niks..Wij zijn de ouders die geld moeten storten en dat doen we niet. Wel proberen wij een oogje in het zeil te houden vanwege onze kleindochter.Zorgen dat er eten en dergelijke komt als het even niet gaat.Maar je raadt het al: Ouders van vriend willen niet dat ze contact heeft met ons en straffen haar daarvoor met opsluiting. Naar raar verhaal,ik weet het maar het is echt.We zijn er iedere keer onderste boven van .. Heel veel sterkte jullie met alles.

mijn stiefmoeder zou da hebben was altijd perfecte schoondochter tot mijn derde kindje geboren is nu ben ik zo slecht omdat zij geen meter is ze vertelt allemaal leugens over mij en mij overal zwart maken.ze wilde me zwaar kwetsten da is gelukt ik zit ervan onderdoor ook door die problemen is mijn relatie op de klippen gelopen omda da was wat ze wou mijn vriend die vind da ik haar moet vergeven maar da kan ik niet met wat ze allemaal gedaan heeft weet niet wat ik moet doen meer zie geen andere oplossing dan uit elkaar te gaan met mijn vriend

hallo allemaal

ik schrok even van alle verhalen
ik heb zelf borderline
en heb mezelf gedwongen om het af te lezen
ik herken mezelf zo erg in de personen waar over verteld word
maar ook dingen die mijn partner aanhaalt naar mij
en dat die fataler lijken te zijn voor een relatie als ik dacht
en dat heeft me wel even na laten denken
ik zou heel graag met iemand willen spreken die uit een relatie komt met een bordeliner om gewoon eens te babbelen en om het eens van een ander te horen hoe het is te leven met iemand als ik
en omdat ik zie ik dat een vrouw en een man heel erg verschillen in de ziekte
zou ik liever met een man spreken

misschien tot snel

groetjes yvon
misschien tot snel

Graag zou ik in kontakt komen met andere ouders van borderliners. Onze dochter van 25 en net moeder van een zoontje,nu 13 weken heeft onlangs (niet voor de 1e x) het kontakt met ons verbroken na steeds weer onenigheid die ontsaat door het feit dat wij moeite hebben met het gedrag van haar vriend. Onze negatieve mening over hem is ontstaan door verhalen die zij ons steeds heeft verteld. Vervolgens verteld zij hem dan weer hoe wij daarover denken dus heeft hij intussen een bloedhekel aan ons (met name aan mij, haar moeder ) gekregen. Mijn dochter en ik, haar moeder, hebben altijd een heel hechte band gehad maar het gaat altijd fout als ze weer een nieuwe relatie heeft. Dan krijgt ze daar problemen mee en legt die bij mij neer. vervolgens gaat ze dan met je adviezen en tips naar hem toe en ben ik natuurlijk de schuldige van het kwaad. Zo ook deze keer weer maar nu is er ook een kleintje in het spel die we niet meer mogen zien als we niet doen zoals zij willen. Prijst ze me pas nog de hemel in, ik was ook haar beste vriendin zei ze, nu komt het natuurlijk allemaal door mijn slechte opvoeding en heb ik haar hele leven verpest. Boulimia, doorgesneden polsen, het is allemaal mijn schuld. Hoewel mijn verstand zegt dat ik afstand moet nemen krijg ik dat in mijn hoofd niet voor elkaar. \'s Nachts wordt ik rond 3 uur wakker en dan begint het weer te malen. Tegen 6 uur val ik dan weer in slaap maar ben ik de rest van de dag gebroken. Misschien helpt het als ik eens met anderen zou kunnen praten. Vorig jaar nog heeft mijn dochter een poosje therapie gevold en heeft de psychiater de overeenkomsten met borderline genoemd. Wij hebben deze diagnose dus niet van ons zelf. Heeft u tips? A.u.b niet mijn naam vermelden!!!!

Duidelijk is dat borderline persoonlijkheden (meestal vrouwen) bijna altijd huiselijk geweld plegen.

Maar waarom krijgen deze vrouwen dan geen huisverbod ?

Waarom word een melding van een man niet serieus genomen door politie ?

Waarom worden buitenlandse borderline vrouwen (huiselijk geweldpleegsters)heel gemakkelijk als slachtoffer opgenomen in een vrouwenopvanghuis, blijf van me lijf huis ?

Waarom mogen borderline vrouwen hun echtgenoten en kinderen mishandelen en/of gijzelen of erger?

Waarom worden de vaders en/of echtgenoten buitenspel gezet ?

Waarom krijgen ze alle ondersteuning aangeboden van instanties en overheid bij hun volgens de wet verboden gedrag ?

Het antwoord is dat de hysterie van de ziekte \"borderline\" is geintegreert en geaccepteert in de samenleving en heeft zijn oorsprong bij de opkomst van
het op haat gebaseerde feminisme in Nederland.

Nederland leer je eigen grenzen stellen !

Hi, ik heb volgens mij borderline vriendin, maar zij geeft niet toe dat het zo is zij heeft alleen depressie zegt ze, maar geloof het of niet we zijn een jaar samen eerste 2 maanden heb ik niks gemerkt daarna ieder dag ruzie en helemaal om niks maar als we ruzie hebben ze doet alles om mij zo ver te krijgen dat ik haar moet slaan en ik doe het niet…maar eerlijk gezegd ik ben erg bang dat ik een keertje haar wel gaan slaan en niet zo maar want ik ben nu zelf erg op en als ik geen oplossing kan vinden dan hoef ik echt niet te leven, vandaar het volgende beslissing : ik ben op zoek naar een baan in het buitenland stiekem zodra ik iets vind dan ga ik want leven met zo iemand is echt een hel en ook het leven in een land waar de politie niks kan doen en alle die nep psychiaters met hun dikke slaris niks kunnen doen….belachelijk.

@Pierrot
Je noemt een aantal veel voorkomende zaken op die te maken hebben met borderline gedrag. Allereerst het ontkennen van stoornis door de patient zelf en soms ook van haar familie. Ten tweede het wisselende gedrag. Het ene moment een schatje, het andere moment een agressieve feeks. Dan komt er nog bij dat de patient altijd iets of iemand anders de schuld geeft van de ontstane problemen. Dit resulteert vaak in het aanwijzen van de zondebok. Oftewel de veroorzaker van alle problemen. Helaas lijkt het dat ze jou hiervoor heeft aangewezen. Ik heb dit allemaal ook meegemaakt. Alleen heb ik de mazzel dat het in mijn geval mijn (bijna verhuisde) buurvrouw betrof in plaats van mijn partner. Ik kan je uit ervaring vertellen dat het alleen helpt om je grenzen te stellen. Als je dus geen contact meer met haar wilt, houd je hier dan ook altijd aan. Dus niet het ene moment wel en het andere moment weer niet. Borderliners hebben grenzen nodig, ook als het voor hen negatief uitpakt. Tegen het zondebokgebeuren is het moeilijk je te verdedigen. Je kunt er slecht op vertrouwen dat mensen, die jou al langere tijd kennen. zelf wel weten hoe je in elkaar zit. Ik wens je heel veel succes en geluk!

hee hallo ik laatst iemand leren kennen
ging goed harstikke gezellig
heel veel tijd in korte tijd samen geweest
toen ging hij ineens naar huis reageert een week nergens op toen hadden we weer contact hij wil ook verder met mij maar ik moet niet te lief zijn zegt ie anders neemt hij een loopje met mij
nou heb ik via via gehoord dat hij borderline heeft hij heeft daar nog niks over gezegd
maar ik geloof het wel
want hij heeft wel alle symptomen ook

hallo sorry dat er zo tussen kom.Ik heb 2,5 jaar samen gewoond met mijn inmiddels ex-vriendin echt toen haar zag WAUW(ken je dat zo,n wit licht door god geschenen op een engel)idd een engel.Begin hartstikke verliefd,contact op elk manier tja liefde maakt blind totdat SAMENWONEN.....als een blad om de boom maakt niet uit winter,herfst,zomer,lente dat blad bleef aan die boom hangen ondanks de herfst,windvlagen,storm noem maar op.

Wat ik ook deed,hoe,waar,waarom,met wie,goed,slecht maakt niet uit AFGEKEURD op elk front en praten,praten en nog eens praten kon haar niet bereiken,Tja begin pik je nog wel eens wat maar op gegeven dacht ik:nou is het leuk geweest die woorden,maar die woorden werd vervangen door klappen(ik ben een man)ik sla geen vrouwen nooit een vinger aangeraakt nooit steeds meer,steeds harder totdat het zo erg werd met een ijzeren buis heb ik aangifte gedaan.Een heel verhaal daarna maar uiteindelijk ben ik de dader.....de schuldige vinger naar mij toe want daar begon het.

Weet je ik wou dat mijn ex-vriendin zelfs inzag ook haar familie antandeer haar daar op,maar oke ze wel willen en toch hou ik heel veel van haar nog steeds.



Afz:Ik heb het geprobeerd

Hallo,
Ik snap niet waarom ik zo op borderliners, cq vrouwen met persoonlijkheidsstoornissen. De eerste werd mn vrouw 12 jaar samen, 12 jaar mezelf wegcijferen, getrouwd en ze stapt zo op binnen 1 dag. Ik emotioneel eraan onderdoor. 3 jaar later ik verliefd , duurde 1,5 maand en ze was stapel op me en daarna was ze weg. Dan kom ik voor mij de ware tegen en was wederzijds, nadeel ze zat nog in een relatie , dus ik haar beschermen en niet fout willen doen , ook respect naar haar vriend toe. Maar wat gebeurd er, 1,5 maand heftig en ik hoor en zie haar opeens niet meer. Waarom zie ik zoveel puurheid in die vrouwen en vind ik ze zo interessant en leef met ze mee, want hebben vaak heel veel meegemaakt en ben ik degene die er uiteindelijk aan kapot gaat. Eerst ben ik alles voor ze, met woorden van ik ga kapot zonder jou ,wat moet ik zonder je, ik hou van je, ik kan geen dag zonder je, slaat om in, helemaal niets meer horen en zien. Nou meer kwetsen kan je me niet, en wat ik vooral niet snap en hoop dat iemand me dat uit kan leggen : Ze hebben veel meegemaakt, waaronder misbruik en gebruik, geen waardering , geen respect. En ik geef ze juist dat wel. Hoe kan t toch dat ze dat niet willen, blijkbaar? Zeggen eerst dat ze dat zo graag ns een keer zouden willen, en vervolgens doen ze precies datgene met mij , wat ze niet willen dat ik met hun zou doen. Pffffff ik word er echt niet goed van en blijf ermee in hoofd en hart zitten, vooral bij deze vrouw die echt teveel rotdingen heeft meegemaakt.

Heb hier een aantal dagen geleden mijn post geplaatst.Na verder zoeken ben ik er achter gekomen dat ik te maken heb gehad met een narcist.De kenmerken komen 100% overeen. Volgens mij als ik de verhalen lees op deze site zitten sommige ook niet op de goede site.
Er is een forum echt heel verhelderend, voor mij althans, Ik hoop voor sommige van hier ook.
liefs Patricia

leef met partner al 5 jaar die een borderline storing heeft.Kan na al die tijd nog niet mijn grenzen aangeven of uit angst of om geen ruzie te krijgen

ik wil graag iets kwijt. ik lees hier van alles en nog wat over bordeline. ik zelf heb een vrouw met bordeline ik kan je vertellen het is een hell !!heb 3 kleine kinderen met haar ben nu al 6 jaar aan het vechten maar ik ben moe, moe om te vechten ik wil alleen zeggen dat ik stop met vechten en ga scheiden!! ik heb respect heb voor vaders die dit kunnen opbrengen en blijven volhouden, maar geloof me dit is ziek stop er mee !!!

mijn zus heeft borderline na 25 jaar problemen met haar kan ik het niet meer aan.
de relatie met haar tussen de periodes in waarin zij normaal is, zijn eigenlijk ook steeds minder goed geworden.
ik kan de hulpvraag van haar en de haat van haar naar mij toe niet meer aan.
Ik merk dat de ontwikkeling in mijn leven en de relatie met mijn man zeer is verslechterd.
Wij staan op het punt uit elkaar te gaan omdat de emoties bij mij na een haataanval van haar eigenlij k niet meer te hanteren zijn ik moet er steeds maar over praten.
Ik ben tenslotte ook maar een mens.
Ik kan een betere baan krijgen van een gesubsidieerede baan naar een echte baan is voor mij een grote stap.
Ik merk dat mijn grenzen bereikt zijn en dat haar haat gevoelns bij mij nu eindelijk niet meer te hanteren zijn.
Het kan opeens toeslaan, na een gezellig etentje krijg ik dan na een week opeens een zeer destructieve email waarin staat dat ik haar ontzettend in de steek heb gelaten omdat ik heb gevraagd of zij mee wil naar de film of zo of iets anders: dat ik bijvoorbeeld in een boek heb zitten bladeren waardoor zij op dat moment het gevoel had dat ik haar bestaan heb ontkent omdat zij dan naast mij zat terwij ik in het boek iets aan het opzoeken was of zo...
Zij heeft ook last van alcoholmisbruik .
wij hebben haar vaak uit het ziekenhuis moeten halen en ik ben een paar keer per jaar wekenlang bij haar om haar te eten te geven en met haar naar de dokter te gaan na een slechte periode, zij prijst mij dan de hemel in en zegt dan dat we snel wat leuks gaan doen. maar dat doen we nooit. ophaar verjaardag is zij altijd dronken of zij heeft een kater en als haar dochter er niet is wil zij dat we snel weer vertrekken.
maar zij is mijn zus en we houden ook van elkaar, maar het wordt te moeilijk voor mij omdat ik die negatieve energie en de schok niet meer kan verdragen.
Ik heb mijn eigen opgaves in het leven en ik ben mentaal ook niet als superman geboren.
Mijn vader heeft zelfmoorde gepleegd mijn moeder zit in een isolement mijn broer is verongelukt mjn andere broer heeft ook borderline mijn zoon heet add en pdd-nos. mijn broer heeft twee weken geleden opeens gezegd via een email dat hij mij nooit meer wil zien terwijl ik altijd met hem heb geprat en hem heb opgezocht keer op keer als hij was opgenomen in het ziekenhuis .
ik heb een lieve broer maar ik begrijp het niet. wat heb ik fout gedaan. Ik kon altijd denken het is hun probleem niet het mijn ik moet alleen maar zorgen dat ze bij ij terecht kunnen maar nu kan ik het niet meer.Mijn broer en mijn zus schelden elkaar vaak uit als ze dronken zijn zij hebben dn contact via de sms of telefoon of email zij schelden elkaar dan verrot dat hoor ik dan via mijn arme moeder. Da dag erop hebben ze opeens weer dik contact met elkaar er is dan niets meer aan de hand terwijl ik dan nog helemaal beduusd ben van wat er allemaal is gebeurd omdat zij mij dan ook dronken opbellen.
Ik heb geprobeert mezelf te ontworstelen aan mijn verleden maar ik merk dat mijn broer en mijn zus mij elke keer weer mee trekken naar beneden toe.
Ik wil het niet meer maar het is moeilijk want ik hou van ze en ik heb ze nodig, maar ze doen me pijn en ze zijn zo gestoord dat het mij moeite kost om gezond te blijven. mijn man is de gezondste factor in mijn leven maar hij gaat er nu ook bijna aan onderdoor. dat is voor mij nu de grens. mijn zus beseft helemaal niet wat zij aanricht met haar gedrag. ik ben al heel vaak in therapie geweest en heb daar heel veel aan gehad ook zit ik twee keer per week op yoga om eenheid te brengen in lichaam en geest dat helpt. ik ben enorm gegroeid door naar anderen te kijken en te leren wat gezond gedrag is. ik heb het van huis uit niet meegekregen maar zij blijft mij meetrekken Ik wil haar niet meer zien. maar dat is moeilijk want ik weet dat zij ziek is en eenzaam. maar als dit zo doorgaat kom ik ook alleen te staan en mijn man en mjn kind hebben ook een gezonde moeder en echtgenote nodig. wat moet ik doen, ik begin gevoelens van haat te ontwikkelen naar mijn zus toe,
Het is voor het eerst dat ik op deze manier aan de bel trek.
Ik weet dat ik het los moet laten enweer terug in mijn kracht moet komen maar ik kan het vandaag niet, ze is zo gestoord en verwrongen ze maakt alles stuk .

help!!!! voor eens wil ik kunnen zeggen dat ik haar haat ik wil haar niet meer in mijn leven!!!!!

ik kan het niet meer relativeren.

brigitte aben

Mijn dochter is 14 en je kunt wel zeggen ze was een model kind.
ongeveer twee jaar terug ,begon het dat ze iets gemerkt hadden op school .
ze zei dat dat ze twee persoonlijk heden heeft.
een tijd je terug had ze verkering ,die wij overigens gestopt hebben .
Ze ging dingen doen net of ze volwassen was ze maakte eigen regels.
in eens zei ze dat ze het niet goed had bij ons.en ze ging steeds meer naar haar vriend toe trekken.
We hebben het hechtste gezin dat er bestaat.
en ineens wil onze oudste dochter niks meer met ons te maken hebben.
Ze moet de onderzoeken nog krijgen.
Maar we hebben alles na gezocht op internet en ze doet heel veel die mensen die deze ziekte hebben doen.
Ze plukt aan haar neus ,ze krast zicht de hele boven armen kapot.
Ze is heel snel boos en gebruikt verschrikkelijke woorden.
ze loopt weg van huis ,ze kan geen nee verdragen.ze haat mensen heel snel verteld war taal en verzint verhalen
Wij zijn te einde raad .
Ze zit nu in een crissis gezin om dat ik in zieken huis terecht ben gekomen met hart problemen.en ze willen ze binnen kort weer thuis plaatsen,
wat moeten we doen we weten het niet mee

Hallo ik Heb een zus die zoals ik dit lees met deze benaming te maken heeft zij is de op een na oudsten van een gezin van vijf kinderen. Wij als broers en zus hebben ons af gevraagd wat er met haar aan de hand was en nog is.Zij is 47jaar en nu onze moeder is over leden gebeuren er nu dingen waar ook mijn vader mee te kampen krijg en die vroegen nooit op gemerkt zijn en ook nu mijn broers de dingen onder ogen zien die ik vroeger al aan gaf. wij weten niet hoe we hier precies mee om moeten gaan we kunnen er wel een boek van schrijven. ze kan ook zo boven je staan. en ik dus heel gevoelig ben(HSP) zie ik nu dat dit ernstige gevolgen heeft gehad in mijn jeugd qua leren en zelfvertrouwen. door mijn minderwaardigheid is het moeilijk grenze leggen vooral vroeger gaarne een reactie om onze zus te helpen met vriendelijke groet corrie

Kwam er via een programma op tv achter dat ik dus 3 jaar heb samengewoond met een borderliner. Ik had er weleens van gehoord maar wist niet precies wat het inhield. Door de verhalen die ik hier lees kan ik de conclusie wel trekken. Ik kan het achteraf absoluut niet van mezelf voorstellen dat ik het zoooo lang volgehouden heb.
Kan onmogelijk mijn hele verhaal opschrijven omdat het dan veels te veel wordt en eigenlijk te bizar voor woorden.
Weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Begin maar met zijn karakter: extreem jaloers, driftig, woedeaanvallen om niets,liegen, mijn woorden verdraaien, geen respect wel voor personen welke meer verdiende dan hij dan wel,uiterlijk vertoon m.n op materialistisch gebied, geen afspraken nakomen b.v. trouwen, gemeen, vals, kinderachtig, de macht willen hebben zo van wie betaald die bepaald en houd jij je bek maar, zich totaal niet in kunnen leven in een ander, lui, drinkt teveel, niet ondernemend in de relatiesfeer, geen emotie tonen ...zou er vast nog een paar vergeten zijn.
Heb van het bovenstaande legio voorbeelden.
Hij belde me 20 x per dag + sms-jes was dan aardig en lief, maar zodra hij thuiskwam nou berg je dan maar.
Mij van alles beschuldigen wat gewoon niet waar was, mij mijn vrienden weghouden want dat waren allemaal stuk voor stuk debielen of golddiggers enz. enz. Ben paar x weggegaan voor de rust 1 nachtje wist hij altijd waar ik was, kwam toch terug omdat ik van hem hield, hoest mogelijk, als ik dan terugkwam mocht ik niet slapen. Hij noemde me kankerhoer, teringwijf, je bent onzeker, je bent niet aardig, je bent lelijk, je flirt met iedere man, ja als ik naar de bakker ging belde hij wel 3 x op waar ik bleef hij dacht dan dat ik tussen de broden lag te vrijen zeker??? weghouden bij vrienden enz. enz. Met zijn moeder weleens over zijn gedag gesproken en dit gedrag had hij al zodra hij kon lopen. Zijn moeder heeft haar hele leven al op haar tenen gelopen. Ze zag hem liever gaan dan komen, wel heel erg om dat van je eigen kind te zeggen. Raar maar waar: ik ben weggegaan maar ik houd nog steeds van hem, ben nu echt nog steeds aan het afkicken ik was er echt bijna aan onderdoor gegaan. Krijg mijn leventje wel weer op de rails, heeft zijn tijd nodig. Het volgende slachtoffer heeft zich binnen 1 maand alweer aangediend een vrij onzekere vrouw met 2 kinderen van 4 en 6 jaar, denk niet dat dit goed kan gaan.
Heb medelijden met haar, ze zien nu alleen zijn charme net als ik in het begin.

hoi, ik ben op zoek naar een borderline forum (netals Hyves of MSN) waar ik in contact kan komen met de partners van een borderline. ik wil meer weten over hun ervaringen en hoe ze hiermee om gaan.

Ik ben nu bijna vier jaar samen met mijn vrouw, die borderline heeft. In een van onze allereerste gesprekken heeft ze me aangegeven dat ze hieronder leedt. Respect!! Wij werden hopeloos verliefd op elkaar, alles ging vanzelf en we spendeerden natuurlijk alle tijd aan elkaar. Na een half jaar trok ze bij me in, kochten samen het huis en na 2 jaar waren we geregistreerd. Prima! Zelden hadden we een crisis en als we die hadden dan praatten we tot het weer gesust was. Helaas bleef dat niet zo, ik weet niet waarom, maar op een gegeven moment begon ik het gevoel te krijgen dat ze me steeds meer op de huid zit en de touwtjes in handen had. Ik ben echter nooit een ster geweest in het aangeven van mijn grenzen en heb dat dus ook niet consequent gedaan waardoor ik later in de gaten kreeg dat ik soms liever ergens anders was dan bij haar. Dat voelde niet fijn en gaf aan dat ik bepaalde vrijheid miste. Ik voelde niet dat ze me los kon laten en dat werkt op den duur erg benauwend. Het lijkt mij voor haar ook erg belangrijk dat ze meer vrienden heeft dus andere mensen om op terug te vallen. Het is niet mijn bedoeling om nu geheel gescheiden te leven maar het lijkt wel of ze dat zo ervaart. Net als ik denk dat we het voor elkaar hebben na erover te praten komt ze er op terug en is het weer niet goed. Dit is zoooo vermoeiend. Ben ik nu eigenlijk zo fout geweest? Heb ik me anders voorgedaan dan ik eigenlijk was? Ze doet continu beroep op mij en ik wordt er zoooo moe van. het voelt alsof mijn gevoel niet telt, alleen haar gevoel, telkens weer. Ik moet me meer verdiepen in \"borderline\" zodat ik meer een idee krijg van hoe zij zich voelt als het zover is. Of hoe mij op te stellen op zo\'n moment. Maar ik ben zo bang dat ik alleen maar meer energie erin moet steken en het nooit \"GOED\" zal zijn. We willen allebei graag nog eens een kindje, dat is haar levenswens. Ik heb echter steeds meer mijn twijfels over deze beslissing. Ik ben moe.

Hm,... dit is niet echt een volledige beschrijving van dit ziektebeeld, waar ik overigens ook zelf mee ben gediagnosticeerd. De klachten verschillen van persoon tot persoon zo veel dat dit echt zo\'n beetje 1% dekt van de inhoud.

Ik heb een vriend en zijn ex vriendin is boderliner. Ik hoor de meest rare en verschrikkelijke dingen en herken dan ook veel van de verhalen van de mensen die hun verhalen op deze site vertellen.
Bij mijn vriend is het zo, dat zijn ex vooral dreigt met hun zoontje van 5 jaar. de meest verschrikkelste dingen dreigt zij mee.
Zij bedreigd ook mijn vriend en heeft toen hij nog bij haar woonde hem een keertje opgesloten, geschopt en geslagen dat hij daarvoor 3x aangifte bij de politie gedaan heeft.
Mijn vraag is eigenlijk, hoever kan een borderliner gaan, en in hoeverre komt zij die dreigenmenten na?
Zij gebruikt ook geen medicatie en blowt en drinkt veel.
Ik las een stukje van iemand die hier op de site onder de naam Hopeloos staat, ik zou graag met deze persoon in contact komen.
Groetjes annoniem

Als ik de verhalen lees dan ben ik spraakloos! Ik had nooit eerder van borderline gehoord tot 1/2 jaar terug. Ik ben niet direct hierbij betrokken; een moeder van school is een borderline patiënt. Dankzij internet weet ik nu een beetje wat het is! Na het lezen van deze verhalen wil ik de patiënte heel veel sterkte toe wensen. Ik vind het heel zware situatie voor de familie leden, de partner en vooral de kinderen.
Ik heb heel veel respect en begrip gekregen voor de partners die toch uiteindelijk kiezen voor hen zelf en kinderen. Hoe pijnlijk of moeilijk het ook is nemen zij op voor zichzelf en de kinderen en zetten een punt achter de relatie. Misschien is het beter voor de kinderen om bij een gezonde ouder in rust te kunnen wonen dan in een huis met beide ouders die niet stabiel zijn (door de ziekte en spanningen).
Ik hoop dat ik niet bot overkom maar toen ik dit van mijn familie hoorde en las deze verhalen, dacht ik bij mezelf als ik dit heb, smeek ik mijn partner om met de kinderen weg te gaan; voor hun bestwil.
Wat ik ervan begrijp is dat als patiënt het doorzet en helemaal hiervoor gaat dan leert ze om het gedrag te beheersen maar genezen zit er niet in. Maar dan moet de persoon ook 1000% ervoor gaan! Ik vroeg me af of er instanties of opvanghuizen zijn waar de patiënten kunnen opgenomen worden. Waar ze ongestoord van buitenwereld kunnen werken en worden begeleid aan hun genezing?
Ik hoop voor die kennis van mij dat ze tijdig een verstandige keuze kunnen maken, een beslissing nemen voor hen eigen geluk en bestwil en vooral voor de toekomst van de kinderen.
Mensen heel veel sterkte en succes. Ik blijf deze verhalen lezen en volgen. Groetjes

Beste John LD,

Als je vrouw zichzelf niet wil laten helpen of volledig ontkend dat er iets met haar aan de hand is, ben je bezig met een hopeloos gevecht.
Verbetering komt niet, hoe graag je dat ook zou willen zien. Klinkt hard als ik het zo zeg, maar is wel realiteit.
Allemaal heel herkenbaar wat je schrijft, ik denk zelfs dat je het nog netjes geformuleerd hebt ^^

Ik neem aan dat je grenzen eindeloos overschreden zijn, misschien wel zo erg dat je je eigen grenzen zelfs hebt verlegt. Alles wat schrijft komt mij helaas al te bekend voor, en vertonen meerdere symptomen van Borderline.

Ik kan geen advies geven, wel mijn ervaring. Ik heb éénzelfde situatie meegemaakt met twee kleine kindertjes. Ik heb de streep gezet vanwege hen. Ze kwamen letterlijk en figuurlijk in gevaar. Ik kreeg sinds de scheiding weer m\'n leven terug en de kinderen kregen ook eindelijk rust. Ik zit nog midden in allerlei rechtzaken, de wereld wordt op zijn kop gegooit door mijn ex vrouw. Leugens, bedrog en beschuldigingen met een hoog Pinokkio gehalte zijn nog steeds aan de orde van de dag. Daar heeft ze geen enkel schuldgevoel over, ook niet als het uitkomt tijdens een rechtzaak. Ik krijg voor het gemak gewoon de schuld....Typerend voor Borderline. Maar, ... het is de beste beslissing voor mij en mijn kinderen geweest om te scheiden. Ondanks rechtzaken voel ik me een stuk prettiger en alsof er een last van 100 kilo van me afgevallen is. Ondanks dat ik vanwege de kinderen haar nog af en toe zie, ben ik ontiegelijk blij dat ik dat niet meer elke dag hoef mee te maken. Altijd die tijdbom in je leven en je weet nooit wanneer die wéér ontploft.

Succes, Mike

Even kort mijn situatie schetsen. Is een lang en triest verhaal maar ik probeer het beknopt te houden.
Ben 54j ,mn vrouw 57j, al vele jaren probeer ik een verklaring te vinden voor haar stemmingswisselingen. Ik zocht naar een duidelijk patroon of weerkerende aanleiding, maar helaas ik kon er nog kop nog staart aan krijgen. Ondertussen zijn we 33j getrouwd en is er de voorbije 6 jaar heel veel gebeurd. Relatie is een ramp geworden. Relatietherapie geprobeerd maar de confrontatie met haar zelf kon ze niet aan en werd zelfs depressief. Intussen heb ik al heel wat bijgeleerd en door wat opzoekwerk en veel praten met therapeute en mensen in de gezondheidszorg kan ik nu tenminste een groot deel van de problemen een naam geven, idd borderliner. Ik geef hier maar enkele symptonen die ik bij mijn vrouw vaststel en die ik ook las in dit forum.
stemmingswisselinge, manisch depressief, denkt zwart wit, geeft mensen stempel goed of slecht, verlatingsangst, nachtelijke discussies, rookt veel, kan af en toe stevig drinken, alles wat haar tegenzit geeft ze een draai dat het wel mijn fout is, beweert dat ze mij graag ziet maar kan evengoed mij uitschelden voor zak, lul, zonder relevante aanleiding, reageert vaak zeer verbaal agressief, wijzigt vaak haar eerder genomen beslissing, spreekt vaak haarzelf tegen in haar uitlatingen, haar visie over de dingen zijn voor haar de norm, alles wat afwijkt heeft ze het zeer moeilijk mee, zeer conservatief in haar denken, bekijkt het leven en de wereld met een paardebril, ze kan niet verdragen dat anderen mij in een positief daglicht stellen, en zo kan ik nog lange tijd het lijstje aanvullen...............
Mijn vragen naar de lezers van dit forum zijn :
- is dit volgens jullie duidelijk Borderliner of toch niet?
- wat doe je na 33 jaar huwelijk en je zit in de shit waar ik nu in zit ?
Wil daarbij nog aanvullen dat ze ontkent dat ze ziek is en zeker niet dat ze iets fout doet in onze relatie.
Het liefst wil ik scheiden maar mijn soft karakter is hierin mijn grote vijand.
Alle reacties zijn welkom.
Priveberichten kan je sturen naar ffhvt@hotmail.com

mijn dochter van 21 heeft bordeline, ze heeft ook in een gesloten huis gezeten, maar dat heeft er volgens mij niet goed aan gedaan, opeens ben ik volgens mn dochter de schuld aan alles. soms belt ze 2 maanden niet en vervolgens belt ze alsof ik haar gister nog gesproken hebt! hoe ik hier mee om moet gaan weet ik nog steeds niet! heb haar zo lief! ondanks alles, wie herkent dit? en hoe nu veder?
leyla bezorgde moeder

ik vind dat je geen enkele bordeliner over een kam mag scheren.

tegen woordignoemen ze het eERS emotie regulatie stoornis. omdat bordeline een te groot begrip heeft.

ik vind dat men paszijn mening mag geven als je er goed in verdiept hebt.

ik vind dat de bordeliner te negatief word neer gezet, maar dat is mijn mening

Mijn oudste dochter heeft altijd veel om aandacht gevraagd. Toen zij trouwde was haar man vrachtwagen chauffeur in het buitenland en was dus alleen tijdens de weekenden thuis. Omdat zij toch moeite had met alleen zijn deden wij veel samen. Zij belde mij, zeker in het begin van haar trouwen regelmatig midden in de nacht omdat zij inbrekers hoorde op het dak, dan schoot ik mn joggingpak aan en reed naar haar toe. Na samen met haar door het huis te hebben gelopen ging ik dan meestal wel weer naar huis. Dit als voorbeeld van de aandacht die zij vroeg. In aug. 2003 raakte zij zwanger en ook toen vroeg zij veel aandacht. Het ging niet goed tijdens haar zwangerschap en moest haar laatste weken in het ziekenhuis blijven. Hier kreeg zij last van \"epileptische aanvallen\" en na haar bevalling kreeg zij tevens last van napostale depressies en bekken instabiliteit. Door al deze klachten is zij, samen met mijn kleindochter ruim een half jaar bij mij in huis geweest, want zij kon door al die medicijnen moeilijk voor haar dochter zorgen. N.a.v. van die aanvallen moest zij naar het epileptisch centrum in Heemstede en na maanden constateerden ze daar dat het paniekaanvallen waren. Zij heeft daarna lang gebruikt gemaakt van antidepressiva. Maar ook in deze tijd vroeg zij altijd veel aandacht en zo ben ik dus erg veel betrokken geraakt bij de opvang van mn kleindochter. Helaas liep haar huwelijk mis. Hierdoor moest hun huis verkocht worden en moest zij in grote mate gaan zorgen voor haar docter. Ook nu heb ik haar zoveel mogelijk geholpen. Ik paste op een gegeven moment 4 avonden per week op zodat zij 2 avonden kon gaan sporten en 2 avonden kon gaan werken. In deze tijd ontdekten we dat zij bijv. tegen collega\'s hele vervelende leugens ging vertellen over haar zus, die bij het zelfde bedrijf werkte. En ook over mij gingen de vreemdste verhalen rond. Zij ontmoette via internet een nieuwe \"vriend\" en toen werd het nog erger. Nadat zij hem 1x ontmoet had vroeg zij mij of ik op de msn wilde komen omdat \"Peter\" met mij wilde praten. Tijdens dit gesprek kreeg ik van hem te horen dat ik mijn dochter los moest laten want zij was oud genoeg om haar eigen beslissingen te nemen. Dit was de eerste keer dat ik hem sprak en had hem nog nooit gezien. Vanaf dat moment ging het bergafwaarts met mijn dochter en heeft zij na vele ruzie\'s werkelijk iedereen afgestoten. Familie vrienden en ook van haar zus wilde zij niets meer weten. Terwijl zij juist zo close waren met elkaar. Het draaide er op uit dat zij zich ziek ging melden bij werkgevers en ook ik werd letterlijk buiten de deur gezet. Zij strafte mij door mij te verbieden om mn kleindochter te zien. Ik heb hierover contact opgenomen met mn huisarts (dit was ook haar huisarts) maar daar had zij verteld dat ze supergelukkig was en dat alleen niemand haar begreep. Dus deze huisarts zag totaal geen probleem. Ook heb ik toen bij vele andere instellingen hulp gevraagd maar overal kreeg ik als antwoord \"zij is volwassen en mag haar eigen beslissingen nemen\" En omdat zij niet haar dochter verwaarloosde kwam ik nergens verder met mn probleem.Op 3 april heeft zij haar huis opgezegd en was met hoge schulden vertrokken naar onbekende bestemming. Na 1 1/2 week belde zij mij huilend op en vroeg of ik naar haar kon komen omdat zij haar verhaal wilde vertellen. Ik vroeg of zij wilde dat ook haar zus en zwager mee kwamen en zij zei graag. Toen kreeg ik dus ook haar nieuwe adres en haar nieuwe telefoonnummer. (Zij woont nu in een caravan op een camping). Zij vertelde toen weer een verhaal waarvan wij direkt aanvoelden dat het van leugens aan elkaar hing. Toen haar zus haar daarop wees ging zij compleet door het lint. Ik heb ook een vermoeden dat zij mij nodig had om een sleutel probleem op te lossen. Een nicht heeft hierna contact met haar gezocht en ook hier vertelde zij weer dat mn schoonzoon haar aangevallen had ipv anders om. Sindsdien mag ik dus alleen op haar verzoek komen. Zij had mij afgelopen weekend beloofd dat ik mn kleindochter een weekend mee mocht nemen op vakantie want dat kwam mooi uit dan kon zij gaan werken maar nu trekt zij dit weer in en zegt dat zij niet hoeft te werken. Zo liggen alle verhalen constant tegenover elkaar. En het vervelende is dat als ik het probleem met haar wil bespreken zij er gewoon weer voor zorgt dat ik haar en mn kleinkind niet meer kan zien. Nou werd ik door vele mensen attent gemaakt op bordeline. En als ik de uitleg hiervan lees ben ik er bijna van overtuigd dat dit haar probleem is. Maar hoe zou haar huidige huisarts hier ook van op de hoogte gesteld kunnen worden zodat zij misschien behandelt kan worden, want natuurlijk ziet mijn dochter het probleem niet.Het ligt aan de buitenwereld en niet aan haar zelf. Ik heb hier zo vreselijk veel verdriet over en voel me zo machteloos. Wie zou mij advies kunnen geven.

ik heb sinds een week mijn relatie beeindigd met mijn vriend.
mijn vriend heeft idd deze symtonen. hij belde mij de hele dag door kwam soms drie x per dag langs mijn werk. ik woonde bij hem met mijn zoon en als ik mijn zoon aandacht gaf dan was hij jaloers. hij schreeuwde heel veel en als hij daarmee klaar was was hij weer poeslief maakte koffie en verzorgde mij. totdat het escaleerde met mijn zoon en hij mijn zoon in elkaar heeft geslagen. dat was de druppel voor mij. eerst dacht ik dat het door de gevangenis kwam waar hij een hele lange tijd heeft gezeten. maar na 2 jaar na je vrijlating nog niet gewend is dacht ik nu hij heeft stemmingswisselingen ik kijk nu naar de symtonen en moet ik zeggen dat hij het in een zorgwekkende gradatie heeff
ergens ben ik blij dat ik de relatie heb beeindigd en aan de andere kant mis ik het drukke gedoe om hem heen. voor mezelf heb ik rust nodig dus heb ik de juiste beslissing genomen

Komt er ook ooit eens een site waar we tips krijgen om van een borderline te scheiden zonder dat hij zijn gezin zal uitmoorden of het huis in brand zal steken of zo ? Ik heb hier al de meest griezelige dingen meegemaakt en telkens loop ik met mijn kop tegen de muur omdat niemand mij gelooft.

Hallo, ik probeer al sinds eind augustus 2008 van mijn vrouw af te komen, inmiddels woont mijn zoontje bij mij en mijn dochter en ik heb mijn zaakjes goed en netjes voor elkaar.
In 4 jaar tijd ben ik heen en weer geslingerd tussen hoop, geluk, onbegrip zelfbescherming, schuldgevoelens en medelijden.
Mijn (ex) vrouw is op haar goede momenten een hele mooie lieve meid die alles voor je wil doen.
Op de slechte momenten ( 3 kwart vd tijd)een depressieve agressieve manipulerende liegende schulden makende.............ja wat eigenlijk?
Iedere x hoop je weer dat een nieuw medicijn helpt, dat ze haar beloftes nakomt om intensieve terapie te gaan doen, dat ze nu eindelijk eens nakomt wat ze beloofd.
En iedere x weer word je teleurgesteld.
Het is nu zover dat ze weer haar huis is uitgezet wegens het niet betalen vd vaste lasten, mijn kleine baby boy woont bij mij en mijn dochter.
Zelf vind ze het erg gewoon om boos de kroeg in te duiken en als ik naar een bekende van mij ging was ik een ontaarde vader en een waardeloze echtgenoot.
Ik had voor mij zelf gewoon geen andere keuze dan een einde te maken aan m,n huwelijk, hoe graag ik het ook anders zou zien.
Als ze zich goed verzorgt is ze een hele mooie vrouw, het nieuwe slachtoffer diende zich aan 2 dagen nadat ik mijn grenzen gesteld had( nadat ik hoorde van maatschappelijk werk dat ze dr huis uitgezet zou worden, ze ging er blind van uit dat ze wel weer bij mij en m,n dochter in mocht wonen.)
Door alle leugens was ik er zo zat van dat ik 1 belangrijke voorwaarde stelde: schuldhulpverlening in combinatie met beschermingsbewind.
Op die voorwaarde wilde ik de 5 maanden huurachterstand betalen, antwoord: Je bent een grote mongool, ik kan prima met geld omgaan!!
Op vrijdagavond teruggebracht naar huis, op zondag woonde ze samen met iemand anders en op woensdag werd haar huis door de woningbouwvereniging leeggehaald.
De vers trainig zou ze doen, niks van terechtgekomen, schuldsanering zou ze doen, niks van terechtgekomen, een baantje zou ze zoeken, niks van terechtgekomen.
Ik heb gevochten voor mijn kleine prins van 14 maanden, die woont bij mij, ik hoop dat ze in godsnaam interne terapie gaat volgen, maar hoor overal al dat ik het allemaal gedaan heb en dat ik een mishandelende klootzak ben( meerdere aangiftes).
Goddank sta ik bij de politie goed te boek vanwege m,n werk en meerdere exen die voor me getuigen dat ik never een vinger uit steek ten onrechte naar een vrouw.
Na bijna een jaar worstelen om van haar los te komen is mijn zoontje me toegewezen, maar heeft ze nog steeds niet haar handtekening gezet onder de scheiding, terwijl ze notabene samenwoont met iemand anders.
Ik mag absoluut niet met haar weer in zee gaan, anders raak ik mijn beide kinderen kwijt, dus dat is een beste stok achter de deur.
Tot mijn eigen verdriet heb ik mijn grenzen gesteld, was erg moeilijk, ik mis de goede dingen, maar god wat ben ik blij met de rust die ik nu heb..........

Hallo,

Van elke zin dat ik hier over een borderlines heb gelezen, kreeg ik kippevel. Bijna alle beschreven eigenschappen herken ik in mijn (ex-) vrouw. In 9 ongelukkige jaren heb ik bijna al deze eigenschappen meegemaakt en nu zijn we zo ver dat we in een echtscheiding beland zijn. Ik vrees voor de toekomst van ons 7 jarig kind. Op 20 april heeft ze na een heftige ruzie aangifte gedaan met allerlei valse verklaringen. 25 mei is de zitting en ik mag me dan verantwoorden voor zaken die nooit hebben plaatsgevonden.

Ik ben radeloos en erg onzeker over haar toekomst en die van ons zoon. Maar hoe kan ik mijn verhaal (juridisch) hardmaken?

Graag zie ik jullie reactie tegemoet.

Mvg,
Amir

Mijn zus heeft borderline en dit put mij volledig uit. Ze is niet in staat om iets aan haar leven te veranderen, therapie loopt op niks uit en eigenlijk ontkent ze zelf ook dat ze het heeft. Ondertussen is de hele omgeving uitgeput van de aandacht die ze vraagt voor haar problemen. Nu steeds meer mensen zich terugtrekken en aangeven het niet meer aan te kunnen dreigt ze constant er een eind aan te maken. Ik wil mijn zus graag helpen maar haar gedrag kost me al mijn energie terwijl ik zelf ook een gezin heb. Wie weet hoe ik hiermee om moet gaan? Ik wil haar niet in de steek laten.

hoi ik ben yvon.Heb een vriend met borderline,we zijn nu 15 maanden samen en zelf kom ik uit een relatie waar ik flink werd beschadigd.Mijn vriend heeft me dan ook het eerste half jaar van onze relatie uit deze dip weten te halen.Na dit half jaar werd ik voor mezelf wat rustiger en kwam bij hem steeds meer het borderlinegedrag naar voren hij vertelde mij ook dat hij dit probleem had maar wist niet wat ik er van kon verwachten.
inderdaad het afstoten en naar zich toetrekken werd steeds heftiger.Depressies en pogingen tot zelfdoding werden steeds meer.Ook het manipuleren en de verlatingsangst en bedreigen en chanteren zoals ik dat voelde werd steeds meer. Nadat we samen besloten om hiervoor in therapie te gaan kwam hij op een wachtlijst echter het escfaleerde 3 weken later en leidde tot huiselijk geweld en een inval van het arrestatieteam.Hierdoor werd de hulp versneld ik gaf hem een tweede kans. Hij zit nu in therapie en krijgt medicatie.
Helaas zal er nog meer therapie nodig zijn en zijn we er nog lang niet ik ven soms zo moe en radeloos wil alleen de moed niet opgeven.Merk wel dat het heel veel energie kost en moet zo af en toe even mn verhaal kwijt bij deze zou t fijn vinden als ik met mensen hierover het verhaal kon delen.groetjes yvon

Hallo ik ben 21 jaar en mijn moeder heeft boderline in de hoogste gradatie, ze snijdt zich zelf nog steeds en is om de stomste dingen boos op mij.
De eerste keer dat ik zag dat ze zichzelf sneed vond ik dit heel erg, maar nu als ik zie dat ze zichzelf gesneden heeft doet het me niets meer. Ik weet dat dit hard klinkt.
Maar er is de afgelopen jaren zoveel gebeurt dat ik nu zelf met een psychologe aan het praten ben om alles wat er gebeurt is een plaatsje te kunnen geven en om tips te krijgen over hoe ik met mijn moeder moet omgaan.
Soms denk ik weleens aan hoe het zou zijn als ze er niet meer zou zijn, ik denk dat ik het erg zou vinden, als haar zelfmoordpoging eens een keer zou lukken, maar dan zegt mijn gevoel dat dit eigenlijk niet zo is, ik zou een stukje rust vinden als ze er niet meer zou zijn.
Ze woont nu een half jaar niet meer bij ons, ze is ervandoor gegaan met een andere man.
Ze heeft meerdere keren gezegd dat ze ons niet meer wilt zien, dit vond ik heel erg. Nu wilt ze wel weer contact maar dit verloopt soms erg moeizaam. Ze kan geen gesprek beginnen zonder het te hebben over hoe vuil en vals haar ex en exschoonfamilie is.
Ook heeft ze mij en mijn brooertjes bij iedereen zwart gemaakt, als je haar hierop aanspreekt begrijpt ze het niet. Ik vind het echt moeilijk om met haar om te gaan, ik moet mijn grenzen aangeven bij haar maar als ik dit doe ben ik bang dat ik haar kwets, maar hier kan ik niets aan veranderen ik moet ook een beetje aan mezelf denken.
Als ik elke keer mee zou gaan in haar crisissen dan zou ik er uiteindelijk zelf aan onderdoor gaan.
Mijn moeder is niet meer te \"redden\" maar ik heb nog een heel leven voor me en hier wil ik ook van genieten en dan kan ik al die negatieviteit die zij met zich meebrengt niet gebruiken.

hallo ik heb iemand een half jaar geleden leren kennen via internet hij heeft bordeline ging heel goed ik begreep hem tot hij verliefd werd op mijn pleegzusje nu ben ik hem via de liefde kwijt en wil hij mij alleen nog als vriendin eerst was gezegd begin wil verder met je en nu sta ik aan de kant zou hij er nog over na gaan denken of spijt krijgen hoort dit bij het ziekte beeld ben erg verdrietig graag uw antwoord en zou u mij kunnen helpen eventueel met tips vriendelijk groeten connie edelschaap

Hallo,
Ik heb sinds korte tijd een nieuwe relatie. Zelfs in het begin al heel veel strubbelingen meegemaakt. Ik heb wat zitten googelen en herken heel veel in wat ik lees hoe een borderliner denkt/doet/handelt. Er is een verleden dat ook \'aanleiding\' geeft tot borderline.Sinds vandaag is de relatie verbroken. Ik wéét nu al, dat zij het nog een keer gaat proberen met mij, ookal zegt ze nu van niet. Wat moet/zal ik doen? Ik ben erg gek op haar, nog steeds, maar heeft het wel zin om te prberen om een langdurige liefdesrelatie aan te gaan?

Hoi, mijn vrouw heeft borderline, is zo\'n 5 jaar geleden vastgesteld. Aan het begin was ze volledig gefocused op het feit dat ze borderline heeft, aangezien we er samen hard aan hebben gewerkt is ze nu tot het besef gekomen dat ze iets heeft wat het dichtst aansluit bij borderline problematieken. Natuurlijk is het zwaar voor iedereen en vooral voor haar zelf. Ze krijgt nu eindelijk een passende behandeling via het GGZ waarbij mentalisering het uitgangspunt is. Ik begrijp dat ondertussen (door de verhalen) aardig en probeer haar daarbij te helpen. Het lijkt nu (na 2 maanden) wel invloed te hebben op haar \'zijn\' en ik heb goede moed (al gaat het nu nog bergafwaarts) dat als ze het vol houdt ze beter met alle gevoelens, gedachtes etc. om kan gaan. Nu: Mensen die last hebben van iets dat men over de borderline kapstok heeft geslingerd: Ga eens informeren naar deze behandelmethode, hij komt schijnbaar uit engeland en heeft daar al veel positieve resultaten opgeleverd. Voor mensen die een persoon in de omgeving hebben die aan deze kapstok hangt, probeer met de persoon mee te gaan tot JOUW grens, zorg dat deze heel duidelijk komt te liggen. Geef de grens op een rustige maar duidelijke manier aan, op die manier heb ik bij mijn vrouw een stuk rust gewonnen. En natuurlijk zoekt iemand met veel twijfels vaker naar bevestiging, breng die dus op onverwachte momenten maar wel regelmatig.

een vers training help vaak mensen die bordeline hebben maar ook mensen die de ziekte niet begrijpen kunnen veel baat hebben met de vers training

ho ik ben 9jaar en mama heef dat hoe moet ik daar mee omgaan???mama is super gestrest en da kuurts ze op mij!

HELP !!!! Wie kan mij helpen.
Ik ben nu al 8 jaar samen met mijn vriendin en ze heeft een hevige borderline stoornis met vaak crisissen .
Maar het probleem is dat als ze in crisis raakt ze mij dwingt om haar pijn te doen en dan heb ik het niet over een kneepje maar echt pijn (slaan) .We kunnen vechten als honden maar ik ben nooit zo geweest voordat ik haar kende was ik heel rustig nooit ruzie en het word me door de familie kwalijk genomen dat ik het nooit zie aankomen als ze in crisis raakt. ik ben echt radeloos ze blowt heel veel en ze neemt vaak een overdosis ik weet niet hoelang ik dit nog vol kan houden we hebben ook een zoontje en nou ben ik niet bang dat ze hem wat aan doet maar het is niet goed voor hem.
wie kan mij tips geven want ik ben bang dat ik een tekeer te ver ga en dan opgepakt word want ze verteld de familie dat ik haar mishandel terwijl ze mij ertoe dwingt want als ik het niet doe dan gooit ze alles kapot of wil ze zelfmoord plegen help me alsjeblieft iemand ik weet het niet meer.

ik ben zelf een borderliner en zit nu al vijf jaar thuis in de ziektewet,nu heb ik een uitkering,het gaat de laatste tijd niet goed met me en ben vaker wel dan niet depressief,ook voor mijn gezin is dit heel erg zwaar,de zoon is 19 jaar en onze dochter is 18,zij hebben ook moeite met het feit dat er wel eens suicidepogingen worden gedaan door hun moeder.je kan ook niet zeggen dat ons huwelijk het nu zo goed doet het is al een wonder dat ik nog steeds getrouwd ben en dat al 21 jaar,maar het is zwaar voor zowel mij als mijn partner en de kinderen,ze beseffen maar al te goed hoe ik mij voel,en soms had ik wel gewild dat ik geen kinderen had gekregen,door mij voelen ze hun soms heel slecht,waardoor ik mij nog weer schuldiger ga voelen,zo kom je dus in een spiraal terecht.mijn man wil ook niets over borderline lezen,het helpt toch niet zegt hij,en eengesprek met de psychiater wil hij ook niet,wan t daar wordt het toch niet beter van zegt hij.ik ben al vele malen in therapie geweest,en uiteindelijk heeft dat ook niet de gewenste resultaten gegegeven,ook opnames waren zinloos,ik doe mijn best al is elke dag een toneelstuk,wat ik opvoer,nee ik voelme slecht met medicatie(nardil)soms wou ik echt wel dat ik niet geboren was dan hadden de mensen in mijn omgeving ook niet last van mij.gelukkig snappen mijn ouders en mijn zus me wel heel goed,maar ja daar ben je niet mee getrouwd.

ik heeft bordeline kan er mowilijk mee omgaan als boos ben dan op iedereen niemand kan goed doen relatie moeilijk ik vertrouw niemand als hij te laat komt verdenk ik hem van alles maar ook goede tijden dan erg posetief alleen me kinderen zijn alles doe ik moord voor maar laat wel over me heen lopen ze mogen alles krijgen alles al kom ik zelf in problemen zie na de hand gaat nu beter zeg nu op 4 keer op 10 al nee gaat al beter doe alles voor ze ik ben oopk in de perodes dat ik me zelf wat aan doet veel medicijnen of me eigen snijden gaat ook steeds beter dat ik maar naar me eigen luisterd en panasia is de op lossing niet je moet het zelf doen en zeker geen medicijn die schrijven ze voor als snoepjes als jij je mond maar houdt groetjes ria

Borderline persoonlijkheidsstoornis....
Het is een stoornis!!! geen ziekte.. het betekend dat in dit geval het gedrag niet strookt met de normen en waarden van een maatschappij. Echter kan die verstoring minder ernstig worden met de juiste begeleiding. Dus wees direct naar de persoon zelf.. opvoeding!! Het is niet zo dat men niet wil of kan.. maar men weet niet altijd hoe!!! En als je als omstander wel weet hoe dan help je toch??? Alleen maar zeuren en klagen dat zo\'n persoon een verstoring en ellende is, is toch niet echt hulpvaardig of wel???
Ik heb borderline kenmerken, ben aardig intellectueel en zodoende reflecteer ik regelmatig op mijn gedrag, om zodoende minder \"verstoord\" te zijn.
Vaak zijn personen met deze kenmerken emtioneel of anderzijds enorm verwaarloosd en gedwongen vrij eenzaam op te groeien. Zodoende leert men niet alle gangbare facetten die wij als maatschappij goedkeuren.

Hopelijk is dit een denkertje voordat er zo makkelijk met die term gegooid wordt.

Maria

goede middag ik ga even mijn verhaal doen al wat ik lees op deze forum heb ik meegemaakt.ik had een relatie van 15 jaar met 2 prachtige kindjes tot gevolg plots komt mijn vrouw thuis met de melding dat ze iemand heeft leren kennen en de relatie beeindigd.daar stond ik dan mijn vrouw nam reeds van haar 17 de antidepresieva dus ben ik de huisats gaan opzoeken deze melde mij na veel praten dat mijn vrouw leed aan het Borderline syndroom heb veel gelezen en opzoeking gedaan over deze materie en veel slimmer geworden.ik kon nooit iets goed doen ik deed alles in het huishouden op uitzondering van strijken ik verzorgde en voede de kindjes alleen op want ze was moe of weg(fitness,zonnebank)alle uitvluchten waren goed.het minste dat werd gezegd was aanleiding tot hevige ruzie en scheldpartijen in mijn richting ik ben in de loop der tijden van iedereen geissoleerd heb geen vrienden meer enkel nog mijn ouders(daarmee wou ze ook dat ik brak maar heb ik nooit gedaan).dinsdag belde ze met de mededeling dat ze wou terug komen en wou praten maar ze is niet komen opdagen ze laat de kindjes bij haar ouders slapen de enen dag en de andere dag neemt ze ze mee.ik weet me geen raad meer heb zoveel vragen waar heb ik gefaald(als ik de forum lees in alles)ik heb nooit een grens getrokken heb haar altijd laten doen wou geen ruzies meer dus ik sloot mezelf af ikzelf ben volledig uitgeblust maar de gedachten dat ze in haar ongeluk loopt houd me bezig ze blijft tenslotte de moeder van de kinderen wie kan mij raad geven ikzelf heb ook hulp nodig want ik ben ten einde raad

Hallo iedereen,
Ik ben Mona, vrouw van 47jr. Ik heb borderline vanaf mijn 15e jaar.
Ik heb heel veel aan de Vers-training.
Dit is een cursus om om te leren gaan met de heftige emoties die gepaard gaan met borderline.
Vers betekend: vaardigheden emotie regulatie stoornis.
Er komen onderwerpen aan te pas als: impulsiviteit, destructief gedrag, boosheid, relaties, enz. Je krijgt handvatten aangereikt om hier mee om te gaan. Je krijgt huiswerk mee en een lijst om bij te houden hoe je stemming is.
Zo krijg je inzicht in jezelf, waarom je de dingen doet zoals je ze doet.
De cursus wordt gegeven in groepsverband. Dus je zit met lotgenoten, waarvan je ook veel leert en die van jou kunnen leren.
De groep wordt geleidt door een psycholoog en een psychiatrisch verpleegkundige.
Ik heb de Vers 1 en de Vers 2 (vervolg) gedaan. Allebei twee keer.
Het is moeilijk om de vaardigheden die je hebt geleerd in 1 keer toe te passen in het dagelijks leven.
Ik heb nog ups en downs hoor, maar mijn leven is een stuk aangenamer geworden.

groetjes Mona

Hoi ik ben ra uit Belgie en heb borderline ik ben ook homosexueel en seropositief mijn leven ben er 42 is een hel.Oa door de stoornis.Ik slaag er niet in een behoorlijke relatie op te bouwen.Wordt achtervolgd door tegenslag alles lijkt fout te gaan en dan zeggen ze tegen je ,je moet daar allemaal niet op denken .Denk aan plezierige dingen maar ik heb er helemaal geen fun aan zie mijn leven als een straf.Heb niet alleen traumatische jeugd gehad waar geweld praktisch dagelijks brood was misbruikt geweest door vrouwen als ik zeer jong was.
Verkracht geweest door een man als ik 17 was.Van mijn 20 tot mijn 30 gewerkt als een paard 4 horecazaken gehad.
Altijd alles in de steek gelaten.Nooit heb ik er iets aan overgehouden.Na mijn 30ste zware depressie verschillende zelfmoordpogingen mislukte korte relatie waarvan 2 maal 2 jaar met alcoholverslaafde...heb 10 jaar gebroken met mijn moeder en broer.2 jaar geleden ben ik ergens vanaf gesprongen 15 meter hoog en had mijn nek op 4 plaatsen gebroken en dat is goedgekomen,?dat is nu gelukkig bijgelegd.Nu gaat het niet zo goed met mij alles wat ik doe wordt een echte opdracht ,heb een agenda in mijn hoofd warvan niet mag worden afgeweken of ik sla in paniek ben verschrikkelijk paranoia en zie schimmen die mij of andere mensen voorbijflitsen het is ondraagelijk geworden angst en pijn .Heb sind een jaar een relatie met een pracht van een jongen van 22die al zoveel voor mij gedaan heeft en ik probeer het goed te doen ma het lukt niet.
ben in behandeling bij psycholoog en psychiater.Ik neem veel medicatie 375 mg Efexor 300 mg seroquele loramet 100 mg trabzolan temesta calcium vit. fomiumzuur enz Heb er mijn buik van vol .Volgende stap is hypnotherapie en daarna ECT en ik ga ver nu maar wil hier vanaf of toch veel veel beter worden . Dat verdiend hij dat verdient mijn vriend en mijn familie reacties welkom

Hallo allemaal,

Heel herkenbaar wat ik hier allemaal lees. Ik ben een vrouw van 28 jaar en moeder van een prachtige dochter van 6 jaar. Ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk is om te leven met iemand die lijdt aan een bps. Aan de andere kant zie je ook heel vaak dat bepaalde mensen toch keer op keer verliefd worden op een borderliner. Als je het mij vraagt, zitten er ook heel veel voordelen aan iemand met een bps. Ze zijn heel gezellig en heel intens. Ik denk dat het eigen karakter van de borderliner ook niet vergeten moet worden. Iemand is een persoonlijkheid met daar aangebonden karaktereigenschappen los van de stoornis. Dit wordt vaak vergeten! Ik ben meer dan alleen borderline. Ik ben Willeke en ben een heel lief persoon. Soms lukt het me alleen niet om die negatieve gedachtenstroom te relativeren. Ik uit het niet in schreeuwen, slaan, dreigementen of manipulatief gedrag (zoals ik hierboven lees), maar probeer het weg te stoppen. Ik weet dat mijn gedachten irreeel zijn. Ik weet dat dit niet klopt en dat ik ze om moeten zetten in iets positiefs. Wat gebeurt er? Ik wil tijd om dingen te relativeren, probeer mijn gedachten te negeren, maar mijn gezichtsuitdrukking verklapt alles waardoor de boel toch weer escaleert.... Zeg alstjeblieft niet dat mensen met borderliners in en in slecht zijn. Ik bedoel het goed. het lukt me gewoon niet altijd! Vergeet niet dat iedere borderliner anders is en dat borderline een gedragsstoornis is, maar geen karakter! Dus....iedere borderliner is anders en een uniek persoon. Groetjes Willeke

hoi ik heb al vanaf mijn 18de borderline verschijnselen ik ben begonnen met snijden naar erger ik heb heel mijn leven heel vaak overdosis ingenomen van mijn medicatie en dat kan mij dan niks schelen pas als het te laat is vindt ik het wel erg maar dan ben ik niet meer boos verdrietig teleurgesteld op iedereen die ik ken een week geleden had ik een overdosis op en nu nog kan het me niks schelen ik had liever dood gewild ik woon al 4 jaar op de ggzwnb in halsteren en nog weet niemand hoe ze dit kunnen stoppen zelfs ik niet overdosis slikken is nu mijn gewoonte geworden en als ze zeggen dat het slecht is voor mijn lever dan boeid mij dat niet ik zou het nu nog steeds doen en dan hopen dat ik er niet meer ben ik haat heel de wereld het leven is niks waard voor mij ik heb geen reden om te blijven mijn moeder komt nooit langs mijn zus broer broertje ook niet mijn moeder toont geen ene liefde meer voor mij maar ik ben wel blij als er eindelijk iemand vraagt hoe gaat het en sindts ik uit het ziekenhuis ben heeft mijn zus en broer gevraagd per sms hoe het is dus hun allebei geven wel om mij ik moet altijd mijn leven wagen zodat mijn moeder eindelijk komt als ik wil dat ze naar mij komt moet ik er voor zorgen dat ik bijna dood ben en in het ziekenhuis lig ik haat haar maar als ik mij goed voel dan mag ik haar redelijk ik zal mijn moeder niet helemaal mogen want ik ken haar al 20 jaar niet en ben nu
27 jaar niemand respecteerd mij hoe ik ben en dat is heel moeilijk voor mij ik besta niet voor mijn familie.
ik voel me al heel lang alleen in de steek gelaten ik kan nooit een vriendin krijgen waar ik leuke dingen mee kan doen want die mogen mij niet vanwege mijn kleur en gedrag tegen hun ze zeggen dat ik negatief ben en niet van haar ouders naar binnen mag ik voel mij lelijk vanwege al die littekens op armen buik en nek ik wil heel graag hulp hoe ik mij geen pijn kan doen dat mijn gedachten niet zeggen pleeg zelfmoord en hoe want ik moet van mijn lichaam een glas kapot gooien of overdosis innemen of snijden of dreigen naar de leiding of weglopen en als ik dit niet doe voel ik mij heel raar dan hou ik mij vast aan mijn bed totdat het gedachte weg is of de gedachte in mijn hoofd wordt erger en ik ben dan heel druk in hoofd en heel lichaam als de leiding iets verkeerds zegt wordt ik gelijk kwaad heel kwaad en dan na 5 minuten is alles weer oke ik wil gewoon een rustig leven zonder ruzie of spanning ik wil leven als een normaal mens kunnen jullie helpen dat heb ik nu echt nodig

Ook ik heb een 4 jaar durende relatie gehad met iemand met borderline kenmeken. Zoveel herkenbaarheid nu in de verhalen, ik ben door een hel gegaan en ze heeft me (bijna) emotioneel kapot gemaakt. Ik heb 4 jaar lang op eieren gelopen want hoe je het ook wende of keerde er ontstond altijd ruzie en sterker nog, ik ging er ook op reageren waardoor het vaak erger werd. Grappig bedoelde opmeringen werden verkeerd geinterpreteerd en heel veel dingen werden veroordeeld vanuit een zwat-wit visie. Veel verwijten richting mij (niet dat alles onterecht was) maar het waren vaak buitenproportionele reacties op situaties die eigenlijk niet nodig waren daar zo agressief of geirriteerd op te reageren. Alles draaide vaak om haar persoontje. Ze heeft de relatie 3 keer beeindigd en nu de laatste keer 5 maanden geleden definitief lijkt het. Ik was gebroken want ik hield veel van haar maar nu ben ik in een periode aangekomen dat ik blij ben van haar af te zijn.

Ano 8 en Rogier en nog vele anderen. Ik begrijp jullie volkomen. Ik heb zelf een relatie (gehad?) met een borderline/schizoaffectief iemand. Toen ik hem leerde kennen was hij de liefst gast uit, het zonnetje. Hij was wel zeer angstig om een relatie te beginnen en liet vaak niets van hem horen. Maar als hij iets liet horen was het de liefste jongen. Tot je er meer tijd mee gaat doorbrengen. Hij was snel achterdochtig, als ik mijn gedacht zei kon het niet zijn en werd hij vaak boos en aggressief. Hij is al 10 jaar werkloos en woont bij zijn grootmoeder. Hij heeft erge periodes gehad waarbij hij in het ziekenhuis lag. Hij verliet me en dan maanden later kwam hij terug met \"inzichten\". Ik heb hem telkens terug genomen. 6maand was het langste. Zoals Rogier ook zei. De ene moment ben je de ware en alles en dan de week erop maakt hij het gedaan en laat maanden niets meer van hem horen. Nu na 2,5 misery ging het iets beter en beslisten we om samen te gaan wonen. Hij werkte niet dus zijn we met drie gaan samenwonen. Heb dit toch bewust gedaan want zie dat hij weer wegging lopen en ik stond daar dan met de huur en zo. Dit kon ik niet riskeren. We hebben in het totaal bijna een half jaar samengewoond. De eerste twee maanden gingen redelijk goed. Maar hij voelde zich veelal leeg, geen werk ook nog altijd en veelal als ik thuis kwam van werk had hij zitten piekeren over vanalles, zelfs of hij wou door doen met de relatie zonder er enige aanleiding was. Hij is dan gestart met medicatie waardoor hij was minder achterdochtig was en minder piekerde. Maar het nadeel was hij voelde nu totaal NIETS meer, heel apathisch en geen empathie. precies een robot. Als ik hem wou vastnemen het deed hem niets. Vrijen zei hem ook niets meer. Hij wist niet of hij nog van me hield, hij voelde niets.Enorm pijnlijk om te horen van iemand waar je alles in legt en zielsveel van houdt en om geeft. 3 weken geleden vernam ik iemand dierbaars ging verliezen. Ik had hem die dag nog aan de telefoon en hij praatte 1u30 over zijn gevoelens en de maatschappij zonder ook maar 1 keer te vragen hoe het was met mij. uiteindelijk is die persoon dan gestorven. Een schock. Maar volgens hem was ik teveel bezig met de begrafenis en verwerkte ik het verkeerd (iedereen zijn eigen manier toch!?). Ik ben toen gaan slapen want echte troost vond ik niet bij hem. Smorgens als ik weg was kreeg ik een sms dat ik kon ontploffen, grove smsen. De dag nadat ik iemand verloren was dus. Ik smste nog vriendelijk terug: aub we gaan dan praten, zal naar huis komen. Maar blijven grof zenden. Ik heb dan niet meer teruggestuurd want ik was kapot aan het gaan vanbinnen. Savonds kwam ik thuis en ik zag dat hij mijn wagen dan zelfs nog gebruikt had om zijn materiaal weg te voeren naar zijn grootmoeder en nog leukweg enkele papieren ging gaan regelen met mijn wagen en dan heeft hij hem teruggezet. Ik was er het hart van in. De zaterdag was ik weg voor regelingen voor het overlijden en hij begon te smsen dat hij niet zonder me kan,dat hij spijt had,alles wou doen omt goe te maken. Maar ik had die smsen niet gzienn, want ik was bezig. Later zag ik ze..en ik dacht als hij morgen belt zullen we dan praten. Hij heeft niet meer gebeld en ik kon weer ontploffen. Heb toen een week niets meer gehoord van hem. En dan belt hij dat hij me mist en niet gelukkiger is. Ik vraag hem dan: dus je ziet me nog graag? en hij zei: dat hij niets voelde.En hij gooide de telefoon dicht. Ik smste dan nog dat hij moet stoppen met mijn gevoelens te spelen.Sindsdien een week er niets meer van gehoord. Precies of dat het hem niets kan schelen en ik zelfs zo weinig waard ben voor hem dat hij zelfs niet eens kan vragen aan mij hoe het gaat met mij. te weten dat hij voor het voorval nog een mooie brief had geschreven dat ik zijn alles was.Onvoorstelbaar! Nu is hij gisteren langsgeweest toen ik niet thuis was om nog de rest van zijn spullen te komen halen. En weer heeft hij niet alles mee en heeft hij zelfs een boek van mij mee. Met opzet zal het wel niet zijn. Maar als je iemand laat vallen neem dan al je spullen meteen mee, zodat je niet twee weken later nog eens die persoon moet pijn doen en het laten herbeleven door nog achter ander materiaal te komen. Ik smste naar hem: dat ik jammer vind dat hij niets meer laat weten en ik precies zelfs geen gewone vriendin meer ben voor hem, van alles naar niets. Hij stuurt niet terug. Het kan hem blijkbaar niet te veel schelen. Ik heb alles wat ik moet hebben en ik heb er enorm veel pijn van. Ik deed alles voor hem en hij heeft er geen pijn van en doet alsof er niets aan de hand is. Ik snap het niet. Is dit dan de medicatie die hem zo apathisch maakt of is dat weer zo\'n slechte periode. Hij zegt dat zijn energie op is. Maar met zo\'n ziekte is je energie gewoon snel op. Wat moet ik dan zeggen van mijn energie? Hij zorgt erzelf voor dat hij energieloos wordt door zich in alles te frustreren.Ik kan gewoon niet geloven dat zijn liefde na 3jaar zomaar over is en dat hij niets meer voelt na wat ik allemaal gedaan heb voor hem. En te weten dat hij nog de week ervoor een brief geschreven had dat ik zijn ware was. Bij mij slaat de gedachte ware niet zo snel om naar NIETS. Ik snap er niets van. wie weet is het een momentopname zoals anders of komt het door de medicatie waardoor hij heel apathisch is en denkt de wereld aan te kunnen alleen, of wie weet meent hij het wel...Je mag nog alles voor zo iemand doen ze leven in hun wereld en jij bent de slechte hoeveel je nog mag doen voor die persoon. Ze laten je vallen als een baksteen alsof je een stuk vuil bent....ok dat je moet rekening houden met hun ziekte. Dat deed ik ook. Maar als alles in jouw schoenen geschoven wordt en hij telkens je verlaat en wegloopt en alles op jou schuift om dan later tot inzicht te komen. Dat is gewoon gebruiken op den duur.Sorry maar dan is het het niet waard om daar energie in te steken. Liefde maakt blind maar niet dwaas. Je wordt er wanhopig van. Hoe graag je die persoon nog ziet en hoeveel je ook doet je zal nooit goed genoeg kunnen doen en ze kunnen zonder boe of ba je verlaten terwijl hun energieverlies aan hun zelf ligt en hun ziekte...contacteer me als je wilt praten met me of uitwisselen. Zou aangenaam zijn..

Ik wil mensen die een partner met borderline hebben graag het volgende zeggen: Je partner heeft er niet voor gekozen om borderline te hebben. Maar je kiest zelf wel je partner. Bedenk, dat als een relatie serieus wordt, er mogelijk aan kinderen gedacht gaat worden. Op dat moment is er geen ontsnappen meer mogelijk. Je staat voor een toekomst waarin je jezelf volledig verliest en je wordt verscheurd door alle ellende die je kinderen gaan meemaken. Bedenk hoe het zal zijn om, in geval van een vrouwelijke BPS partner, de onhoudbare relatie uiteindelijk toch te beëindigen en hoe je vrouw er vervolgens vandoor gaat met je kinderen. En dat terwijl je weet dat de kinderen niet veilig zullen zijn. Dit is het moment je af te vragen of je dat wel wil en nu is het nog je eigen keuze.

Ik zal zeker het nodige los maken met deze reactie en de nodige kritiek te verduren krijgen, maar helaas ben ik, zoals dat heet, een ervaringsdeskundige.

Ik wens jullie veel wijsheid toe.

Allen met interesse in het thema wil ik aanraden de hier geplaatste reactie van Nienke te lezen. Naar mijn mening een heel treffende en gevoelige beschrijving van deze, gewoon andere, belevingswereld.

Hallo, ik wou hier ook even mijn verhaal kwijt. Ik ben 28 en heb al 6 jaar een relatie met een jongen van ondertussen 32. Ik ben ervan overtuigd dat hij hevig borderliner is, maar toch twijfel ik verschrikklijk. Kleine situatueschets - hij is zijn vader zeer vroeg verloren, is in een ontwricht gezin terecht gekomen, heeft veel tranen en ruzies gezien, kortom een verschrikkelijke jeugd. Ik ben met hem begonnen en werd op een voetstuk geplaatst, hij zei alles, huilde eindelijk, kon alles kwijt, ik was zijn godin... Perfect dus. Na een klein jaar ging dit mis. Hij dronk altijd al graag, maar hij wordt echt een monster als hij gedronken heeft, vind mij dan het slechtste op aarde, maakt veel vriendschappen kapot, gaat zich nogal spastisch en storend gedragen. Maw hij is heel gevoelig aan verslavingen, rookt enorm veel wiet, drinkt dagelijks, laat zijn werk in de steek, hangt in de zetel vaak voor zich uit te staren. Ziet zijn vrienden erg weinig (alleen diegenen die aan de toog met hem hangen, vaak oudere mannen zonder vrouw, alcholverslaafden,...) Sinds 3 maanden wonen we eindelijk samen, en dit is een HEL. Ik ontdek eindelijk wie hij echt is en ik kan er niet mee om. Hij maakt me het leven een beetje zuur, brengt niets in orde, doet niets in het huishouden (vind zelf van wel), en hangt elke dag zeer lang in zijn bed. Elk toekomstplan dat hij maakt, maakt hij niet waar. Een afspraak maken met hem lukt niet. Nooit komt er een voorstel van hem, kortom hij is de pedalen kwijt, drinkt veel te veel, en rookt zichzelf te pletter in de wiet. Als we ruzies hebben schept hij er plezier in om me af te dreigen en komt hij heel agressief uit de hoek, hij slaagt en schopt me, en het ergste van al is dat het lijkt of hij een kick krijgt van me te zien huilen, dan lacht hij me vaak uit, en duwt hij me nog is en... Ik kan hier niet normaal op reageren, ik word hysterisch van zo onrespectvol behandeld te worden.

Dit is nu bijna dagelijks zo. Elke dag roept hij op me dat ik moet verdwijnen, en uit \'zijn\' huis moet gaan, dat hij me nooit meer wil zien, dat ik niet \'probeer\' om hem te begrijpen.

Enkele citaten:
\'als je weet, dat het zo slecht gaat met me, waarom doe JIJ dan niks aan JOUW gedrag?\'
\'Ik weet niet meer wie ik ben en dat is jouw schuld\'
\'ik wil gewoon meer plezier in het leven en of dat nu met of zonder jou is, kan me niet schelen\'
Hij is ook heeeel negatief ingesteld, de maatschappij is stuk, etc...
Toch kan dit ontzettend omslaan, en kan hij niet van me afblijven, overlaad hij me met kusjes, knuffels, is hij de liefste man ter wereld.

Ik weet niet meer hoe ik moet reageren, en voel mezelf ongelooflijk slecht. Ik begin ook erg te zeuren, als ik thuis kom (want ik ga wél elke dag werken), hij is al de hele dag thuis, en ik vraag hem waarom hij is niet heeft opgeruimd? Dan wordt hij gek, zegt hij dat ik heel de tijd hem afval, terwijl dit de doodnormaalste zaak van de wereld is (naar mijn mening), maar hij heeft het gevoel dat het persoonlijk op hem is.

Ik kan het hier niet echt omschrijven, maar ik hoop dat iemand me kan helpen om hem te helpen, want de situatie wordt uitzichtloos.

Mijn eigen ontdekking.Heb al bijna 2j.een vriendin met borderline. Gewoon onvoorspelbaar. Krijg er zelf heel veel aandacht van en zie haar ontzettend graag. Heb zelf heel grote bang om haar te verliezen.Soms geeft ze mij dat gevoel en dan opeens weer niet. Weet jij raad??

Ik ben zelf borderlijnerje heb het goed weer gegeven meestal is het nog erger ik zelf zit in de laatste fase er van zit veel alleen heb ook kinderen zie ik niet veel ben opa heb me klein kind nog niet gezien. ik kan er redelijk mee om gaan maar het blijf alle dagen overleven.

Ik werk halve dagen dat is me enige uitje.

Ben ook heel angstig ik denk als je ouder ben word dat erger.Ik denk dat ik een heel boek kan schrijven er over Groetjes

Hallo,
Ik ben een 35 jarige moeder van 13 jarige dochter en een lieve man waarmee ik ben getrouwd.
Eindelijk is erbij mij duidelijkheid omtrent mn levensloop.
Eind 2008 kreeg ik officieel te horen dat ik Bordeliner ben met paniekaanvallen, achterdocht en nog meer.
Doordat ik eindelijk mn vaste stek heb gevonden en getrouwd ben, dus in zekere zin "veiligheid" heeft 't nu zijn tol geeist.
Mn reacties en agressie steken ver boven alles uit. Ik haal uit naar mn man als hij iets doet of zegt wat mij niet aanstaat.
De politie is hierin ook al diverse keren te pas geweest.
Dit willen wij gewoon totaal niet.
Mijn dochter is hierin gelukkig wel gespaard gebleven omdat ik haar nooit aan zal raken.
Maar daar integen, ondanks alles, willen wij met zn 3en ervoor gaan dat we een normaal gezinsleven kunnen hebben.
We merken door onze eerlijkheid naar een selectegroep mensen, waaronder hulpverleners en politie, dat we nu wel de juiste hulp krijgen die we nodig hebben.
Ik heb gesprekken met psychiater, riagg, ga agressiebehandeling doen en heb besluiten dat ik over ga na medicatie, ondanks ik fel tegen medicijnen ben vanwege de chemischestoffen.
Vor mijn dochter hebben we vrijwillige ondersteuning van jeugdzorg met de juiste hulp.
Voor mij dochter bieden ze juiste hulp waaronder KOP ( kinderen van ouders met psychische aandoening)een praatgroep met kinderen onder elkaar over hoe zij het ervaren.
Dan nog mijn man, hij gaat leren hoe hij met mij om moet gaan en hoe hij met mijn wisselde karakter moet om gaan.
Wees niet schuw en ben eerlijk naar anderen maar vooral jezelf.
Betrek je gezin erbij en anderen die je naast staan.
Alleen dan zul je t eind schoppen.
Het heeft geen zin om anderen te gaan verwijten, zwart maken of wat dan ook.
De ene bordeliner is de andere niet.
Uiteindelijk is ieder mens uniek, ook in zijn gebreke, want uiteindelijk zal er ook iets positiefs zijn, want anders hou je niet van die persoon...

Hoi mensen,

Ik ben een Borderliner die het nu allemaal goed op een rij heeft staan.
Mijn leven is nu een stuk makkelijker dan een paar jaar geleden.
Ik kan er goed mee omgaan en heb dit alles geleerd via de VERS training bij het RIAGG.
Ook omdat ik een man heb die mij bij alles steunt heb ik het zover gehaald.
Nu heb ik een boek geschreven die 20 januari 2009 uit komt met de titel "Laat mij maar lekker Borderliner blijven!!!"
want Borderliners zijn zo raar nog niet.
Ik zie nu overal het positieve van in en maak er het beste van.
Ik leef niet meer in het verleden maar in het heden en probeer dit elke dag ook uit te stralen.
Ik hoop dat een hoop Borderliners goede hulp en steun krijgen van hun naaste en van hulpverleners dan komen ze net als ik een stuk verder en is Borderline best draagzaam.

Groetjes Nietje

mijn naam is gerard en ik heb omgang met een borderline drie jaar waar van het twee keer is uit gegaan.
ik ben een gevoelig mens ,als er wat gezegt wordt kan dat bij mij behoorlijk pijn doen,mijn vriendin doet dat vaak, en ik weet er geen raad mee,ik val dan vaak in stilte,is niet goed dat weet ik, maar als ik er wat van zeg, gaat ze door het lind, en is dan behoorlijk gestrest,en ik ben er ook achter gekomen als ik haar rust geef dat het veel beter gaat,daar bedoel ik mee geen gestres op kweken.
ik ben al op een borderline cursus, maar ik heb er veel moeite mee hoe zei is.
ik blijf zoveel mogelijk kalm, en dat vind ze fijn, en ze zegt dat ik har ook een fijn gevoel geef aan haar en dat ze bij me te recht kan.
ik heb nog een probleem, ze heeft een ex vriend waar ze acht jaar mee samen heeft gewoond en die kan ze niet los laten zeg ze,twee maanden geleden kreeg ze werk voor vast heel blij dat ze was, maar ze moest die avond werken tot 12 snachts na haar werk is ze naar haar ex vriend gegaan en is een tijdje daar geweest, ik heb daar moeite mee, want het is al twee keer uit gegaan door die ex, ik weet dat borderline twee verhoudinge kan hebben.
wat moet ik hier mee, ik ben gek op haar en wil haar niet nog een keer kwijt raken,
ze heeft ook gezegt dat ze nooit meer weg gaat bij me, ik heb een twijfel,ik weet het niet wat kan ik doen.
af gelopen week was een hoop spanning tussen ons, kunt uw me helpen

Bordeline is erg dat snap ik ook wel maar als moeder van een lieve zoon die al 7 jaar een relatie heeft met een bordeliner wordt je daar niet vrolijk van om het maar even zacht uit te drukken.
Ze heeft mij (ons gezin) tot een hel gebracht,door alles kapot te maken wat mooi was.
Ze liegt en bedriegt en haar ouders steken hun kop in het zand zoals ze zeggen,
Mijn zoon denkt dat hij haar kan genezen en ik ben radeloos.
Ik ben het kwaad in haar ogen ik deug niet voor mijn zoon.
Ze is geadopteerd of dat een reden is ?ik weet het niet.
Ze sleeld de kleding die ik voor mijn zoon koop uit de kast en gooit het weg omdat hij niets van mij mag hebben.
Onze vakanties zijn hopeloos want hij mag niet mee van haar.
Hij is bang doodsbang maar geeft niet toe want doet hij dat wel is ze tot alles in staat.
Ze heeft een paar maand in het buitenland gezeten voor een stage en toen was het redelijk rustig met uitzondering van de hoge telefoon rekeningen die we hadden.
Ook mijn zoon slaat aan het liegen om haar toch enigsinds te beschermen.
Ik weet niet meer wat ik moet doen ik ben radeloos is er iemand die mij kan helpen?

Ok, ik weet sinds kort dat ik borderline heb. Op dit moment zou ik mijn leven willen beeindigen. Ik ga hulp krijgen, maar na wat ik allemaal lees... zakt de moed verder weg. ik ben niet manulipatief wel ongelukkig met mij... Wil verder niemand tot last zijn of pijn doen. Wil niet verder een eenzaam leven tegemoet gaan!

Mijn vriendin heeft borderline/manisch depressief.
Zij heeft hiernaast een blow-verslaving een behoorlijk heftige eetstoornis.
Het moeilijkste vind ik haar blow-verslaving.
Hierbij manupileert zij mij door op mijn gevoel te werken. Dit probleem ligt dus bij mij daar ik het mijzelf aantrek dat mijn "beste" vriendin gedrag vertoont naar mij.
Heb nu mijn grens aangegeven door te melden dat ik haar arsenaal aan smoezen behoorlijk zat begint te worden, dit al 2x, des te meer daar zij het zelf weet dat zij het doet. Ik bemerk dat zij mij niet hoort cq wil horen.

Ik heb zelf een manisch-depressieve achtergrond.

Ik weet niet meer of ik deze vriendschap aan dient te houden of voor mijn eigen welzijn dient te kiezen.
Kunt U mij helpen hoe ik mijn grens eerder aan kan geven daar ik besef dat ik tever ben gegaan

Ik heb zins kort een relatie met een vrouw van 39 jaar en ik ben zelf 21.
zei denkt dat ik niet van haar hou of om haar geef en ze dreigt het ook met uit maken. ik snap het niet ze zegt ook dat ik haar pijn en verdiet doe, maar dat doe ik niet. ik weet het ook ff niet meer.
afz ezmo

mijn 28 jarige dochter heeft borderline en daarbij een eetstoornis(blumea)als ouder is het best lastig om hiermee om te gaan komt ook nog bij dat ik zelf met mensen werk die ook borderline hebben,je wilt als ouder ook ouder blijven en niet in de schoenen van hulpverlener voor je kind gaan staan.Ze krijgt nu prozac voorgeschreven na een reeks klinieken te hebben doorlopen ,zijn er mensen di ervaring hebben met deze problemathiek en ook prozec gebruiken??

hallo ik ben een jonge van 21 ik heb als ex-drugsverslavde in mijn vroegere instelling de diagnose borderline syndroom gekregen veel van de vermelde zaken heb ik en ik heb ook juist een zelfmoord poging achter de rug en ben het echt waar beu ik zou graag wat raad krijgen over hoe ik met mijn probleem beter overweg kan want dit maakt mijn leven soms te moeilijk en zou er graag verandering in brengen maar ik zou niet weten waar ik moet beginnen. Ik neem nu momenteel medicatie maar dat helpt niet echt. Graag wat raad!! dank u.

hallo Rogier,

ik weet precies hoe je je voeld heb in de zelfde situatie gezeten. geloof me het is beter zo met haar was het je hele leven een achtbaan van extreme ups and downs geweest. wees maar blij dat je er geen kinderen mee hebt.

Het is een moeilijke vraag hoe je moet omgaan met een borderliner. Ikzelf ben er een en een zware. Bij mij werd borderline in 1996 vastgesteld maar de problemen begonnen al in 1977. In die 19 jaar die er tussen liggen heb ik 12 opnames gehad en deed mijzelf 13 keer wat aan. Dat ik nog leef is een wonder te noemen. Ik ben alles kwijtgeraakt wat ik had en dat twee keer. Ik verviel in criminaliteit, geweld, verslavingen en 6 jaar dakloosheid. Al die tijd heb ik niets van mijzelf begrepen. Hoe kwam het toch dat ik de dingen deed die ik deed? De grote contradictie in dit geheel is dat ik mijzelf als een pacifist beschouw, maar dan toch al dat geweld?!? Toen bij mij de diagnose werd gesteld had ik mijzelf al 'genezen'. Daar bedoel ik mee dat ik mijn borderline zo goed als het kan onder controle heb. Die enorme pieken zijn heel erg genuanceerd geworden. Toen ik na de diagnose de symptomen las besefte ik pas wat er met me gebeurd was. Hoe zwaar borderline mij in zijn greep heeft gehouden. Nu ik weet waar ik op moet letten gaat het goed tot uitstekend zelfs. Mijn huidige vriendin en ik zijn al weer 6 jaar bij elkaar. Zij heeft zich verdiept in mijn ziekte en kan daardoor goed op mij anticiperen. Voordat wij ruzie krijgen haalt ze me uit mijn borderlineroes. De woede is dan nog niet over bij me maar omdat wij latten heb ik het geluk, en zij ook, dat ik thuis kan afkoelen. Meestal ben ik het dan snel kwijt. Ik lees vele wanhopige reacties van mensen die iets met een borderliner hebben. Tja, zelfreflecterend beschouwd kan ik zeggen dat dat geen eenvoudige opgave is. Wel denk ik dat de leeftijd en de duur dat je borderline hebt en de heoveelheid hulp bepalend is voor het controleren van deze ziekte. Ik vind ook dat je, als partner, voor jezelf moet kiezen als het niet meer gaat en jezelf het slachtoffer dreigt te worden van andermans ziekte. Maar je moet hier wel voorzichtig mee omgaan en niet bij de eerste keer dat je het woord borderline hoort weglopen. Borderliners kunnen ontzettende aimabele mensen zijn. Helaas worden ze vaak verkeerd begrepen. Mijn familie zie ik niet meer omdat ze niet de moeite willen doen om borderline te begrijpen. Voor hen ben ik niet ziek maar die geweldadige, alcoholistische klootzak. Ik heb sinds kort, na 14 jaar, contact gelegd met mijn oudste zoon. Of dat contact stand zal houden is maar de vraag want waarschijnlijk zal mijn borderlineverleden daarin een grote rol spelen. Borderline heeft mijn leven zwaar vernietigd. Het voelt daarom ook alsof ik keer op keer gestraft wordt voor iets wat is bepaald door een ziekte. Want zover ben ik inmiddel wel na al die jaren van geanaliseer met mijzelf. Veel van al mijn fouten zijn onder invloed van borderline begaan. Dat is mooi dat ik dat zie maar het zou mooier zijn als anderen dat ook zouden kunnen. tot slot; hoe ga je met een borderliner om? Ik denk dat je moet verdiepen in de materie om het te kunnen begrijpen. Knok niet verbaal tegen een borderliner want dat verlies je. Laat het niet escaleren. Ikzelf heb besloten relaties waarbij samenwonen of trouwen aan de orde komen de rug toe te keren. Ik besef dat ik te complex ben voor een 'normaal' mens. Ik zou alleen maar ruzies krijgen die slecht voor me zijn. Ik ben gelukkig zo al mis ik mijn basis en roots die ik verloor door borderline. Maar ik vind mijn weg al jaren in de verwarrende wegen van borderline. Dat zal niet anders blijven.

Geachte,
Sedert mei 2008 mij ken ik M, het was (is?)een vrij hevige relatie. Doch haar gedrag viel mij op dat ze enorm wispelturig is, impulsief, vroeg naar aandacht.
Ze woont nog bij een vriend (?), per toeval niet ver van mijn woonst. De laatste 2 weken is het woord Borderline gevallen en bij nader inzicht vertoont zij een groot aantal kenmerken. Eigelijk weet ik veel en niks van haar. Tevens heeft ze een serieus alcohol probleem.
Bij haar vriend krijgt ze regelmatig een pak rammel, op een bepaald ogenblik is ze op bevel van de onderzoeksrechter moeten komen inwonen bij mij. Wat bizaar is, altijd keert ze terug bij die persoon.
Een feit is zeker ze moet daar weg, zodat ze zich zelf kan zijn.
Heb ondertussen ook kontakt gehad met haar huisdokter (?)maar zijn reactie was flauw.
Nu aangezien ik daar mijn verantwoordelijkheid tracht op te nemen en zielsveel van haar hou, ben ik door al die miserie ten einde raad. Trouwens ze heeft alle kontakt met me verbroken (als ik haar telefoneer, haakt ze af).
Wat kan ik nu doen voor goed te doen. Want er bestaat nog een wet op de privicy, met als resultaat dat ik mijn kop tegen de muur loop.

mvg

Frank

Als ik de reacties op dit forum lees dan zie ik mijn eigen leven voorbijtrekken. Ik ben elf jaar getrouwd geweest met een man die aan borderline leed. Ik herinner me mijn huwelijk als een grote crisis met beschuldigingen, geldgebrek, problemen met instanties, manipulaties, onredelijke boosheid, vreetbuien, kortom alles wat hier op het forum staat. En steeds was ik de puinhopen aan het opruimen. Maar ik heb het meest geleden door de leugens die hij over mij vertelde achter mijn rug. Daardoor zijn heel wat vriendschappen en andere relaties verziekt.
Hij had problemen, dat wist ik. Hij was als kind mishandeld, ook dat wist ik. Maar dat hij borderline had, dat wist ik dus niet ! Ik hield van hem, ik vertrouwde hem, en ik hoopte dat hij zijn problemen zou verwerken. Daarom heb ik het zo lang vol gehouden. Maar hij weigerde om hulp te zoeken voor zijn problemen. En toen hij eindelijk (na aandringen van de huisarts) toch bij het riagg zat begon hij daar weer die onzinverhalen te vertellen, ook over mij....
Ik zette een echtscheiding door toen hij vreemdging en openlijk vreemd bleef gaan. Ik kon er niet meer tegen. Ik was leeg en uitgeput, en zijn gedrag werd alleen maar erger. Toen we uit elkaar waren kwam er opeens heel veel rust in mijn leven. Ik had opeens genoeg geld om rond te kunnen komen, het huis was geen puinhoop meer, er was geen gedoe meer met instanties, en ik kwam weer toe aan andere dingen zoals werken, vriendschappen en hobby's. Maar na de scheiding hoorde ik ook dat hij borderline had, en dat hij die leugens over mij verteld had. Dat zette alles in een ander daglicht. Aan de ene kant was ik vreselijk kwaad, maar aan de andere kant ook weer niet, want hij was psychisch ziek. Maar ondertussen was ik mezelf helemaal kwijt geraakt en was mijn eigen leven kapot aan het gaan. Uiteindelijk moest ik kiezen tussen samen kapot gaan of alleen opnieuw beginnen. Inmiddels (acht jaar later) ben ik er redelijk bovenop gekomen, maar soms heb ik nog steeds last van deze vreselijke herinneringen.
Nee, dit overkomt mij geen tweede keer.

Ik kan iedereen het boek Leven met een Borderliner van Paul Mason en Randi Kreger aanraden. Het is een praktische gids hoe je met een borderliner kunt omgaan zonder er zelf aan onder door te gaan.
Aan D Dijkstra: medicatie is afhankelijk van verschillende zaken. Laat je door je huisarts doorverwijzen naar een psychiater. Hij/zij zal in samenspraak met jou medicatie en/of therapie voorschrijven.

ik heb bordeline en gedragsstoornis en wat voor medicatie krijg je er voor gelukig mijn kinderen bergrijpen het en ik ben vaak ontzettend moe dit is eigenlijk mijn vraag?

wat de doen met borderliner mijn schoondochter heeft bordertlijn getrouwt en twee kinderen wij zijn ten einderaad ik vraag advies wat te doen help

tja dat is vervelend voor diegene die dat treft. ik herken dat ook van een bekende kennis die verhalen die je leest.voor diegene die het treft is het ook erg natuurlijk. maar als ze een relatie hebben en diegene ziet het niet meer zitten en niet wetent dat ze bordrliner hadden komt er meestal pas laat achter meestal als het te laat is ze maken ook vaak relaties kapot waar het zo goed ging en kunnen ook niet met geld om gaan . en ze willen maar een ding diegene die ze als vriend hebben blijven controleren of ze niet vreemt gaan ze gaan tot het uitterste . ze gaan de hele computer na of ze iets kunnen vinden en ze bellen kost wat kost waarzeggers of waarzegsters op om maar te horen wat ze willen horen

ja ik ken iemand in de kennisen kring die dat ook heeft ze gaan voledig uit hun dak als ze de zin niet krijgen. meestal goed van karakter maar ze zijn erg wiselent met hun heumeuren ze gaan door het vuur om te krijgen wat ze willen en willen niet afgewezen worden met hun relaties wand dan zetten ze alles op het spel kost wat kost ze zijn dan ook erg labiel.

ik heb een vriendin gehad die de zieke borderline heeft kan je wel vertelen dat het niet altijd makelijk is om daar mee om te gaan maar ze kunnen ook heel lief voor je zijn dat moet ik wel even zegen gr sjoerd

hallo

ik heb een vraag ik lijdt aan bordeline en heb een verslaving en last van erge woede uitbarstingen waardoor ik erg agressief kan zijn.
Door deze drie samen word ik overal weg gekickt!
ik wil graag werken aan me verslaving en me agressie.
weten jullie waar ze mij het beste kunnen helpen?
alvast bedankt voor de moeite!
ik ben radeloos omdat ik nu thuis zit en het niet goed gaat!

alleen een psychiater of psycholoog kan door middel van een uitgebreide persoonlijkheidstest diagnosticeren of iemand borderline heeft.sterkte

Een goede dag,

Mijn naam is Rogier en ben 26 jaar. Ik heb bijna een half jaar met een meisje gehad die borderliner heeft.

In het begin wist ik nog niet dat ze daar aan leed, maar vermoeden wel dat ze iets had. (heftige reacties op andere, zware stemmingswisselingen, geen middenweg zien in ingewikkelde zaken in het leven, etc.)

In het begin was ik echt alles voor haar, was gewoon mezelf en heb haar nooit versierd. Ik dacht dat ze gewoon op de persoon zelf was gevallen.
maar hoelanger het duurde des te meer wrijving er kwam.

Het is ook een paar keer uit gegaan, en heb er zelf steeds weer opgezocht en het uitgesproken met haar.
Via via kreeg ik te horen dat ze aan borderliner leed en heb het rustig aan haar gevraagd, we hebben het er veel over gehad, en plots wou ze er niet meer over hebben.

Als ze bij me was hadden we heftig sexueel contact.
Ze was gestopt met de pil, en had het regelmatig over kinderen.
Ik ben gek op kinderen, maar ben wel sceptisch op dat gebied, omdat ik vind dat er een grote verantwoordelijkheid aan vast zit. Dat heb ik ook met haar besproken, maar denk dat ze dat liever niet wilde horden.

3 dagen geleden heeft ze definitief het contact verbroken, en vertelde dat ze niet meer van me hield. Ik kan er gewoon niet met mijn gedachten bij.
En heb echt heel veel verdriet.

Mijn verstand en mn gevoel zijn in de war.
Veel mensen die m e opbeuren zeggen dat het zo beter is en dat er zo niet mee te leven valt.
Mijn gevoel zegt, dat ik echt heel veel van haar hou, en dat het oneerlijk is dat ik zo de bons krijg.
Ben zo bang dat ze eenverkeerd iemand tegen het lijf loopt. (ondanks het niet meer aan mij is om me daar zorgen over te maken.

Ik weet even niet meer wat ik moet doen.
Moet ik haar maar helemaal vergeten?
Moet ik haar weer gaan opzoeken, het goed maken en dan misschien dat ik over een paar weken weer de bons krijg?

kan iemand mij daar meer advies over geven?

b.v.d. Rogier

Mijn zusje heeft een vriendin met psychische stoornissen waaronder Borderline.Hoewel vriendin, het lijkt meer op een huwelijk,zoveel als die twee met elkaar omgaan. Mijn ouders en ik maken ons hier zorgen over. Mijn zusje is erg trouw en wil iedereen graag helpen. Wij hebben het idee dat ze geclaimd wordt door deze vriendin en geen nee durft te zeggen. Wat ook meespeelt is dat deze vriendin zich in een \"verkeerd\" milieu bevindt van verkeerde vrienden ( drugs etc). Mijn zusje neemt ook trekjes over van deze vriendin, zoals de stellige zwart-wit meningen. Helaas ziet zij het zelf niet in. Het enige wat wij als familie kunnen doen is haar liefde geven als ze weleens bij ons is ...Of heeft iemand nog andere tips?

Ik ben een student Social Work van 20 jaar. Sinds kort ben ik erachter dat mijn moeder Borderline heeft, in een hoge gradatie. Tijdens mijn studie heb ik in het DSMVI model verschijnselen gezien van een Borderliner, ik ben hiermee toen naar mijn ouders gegaan en heb gezegd dat ik dit allemaal bij mijn moeder herkende. Op dit moment ontkende ze het allebei en werd mijn moeder zelfs boos(dit was toen al ongeveer 5 jaar bekend).

Mijn moeder is sinds twee maanden bij mijn vader weg en nu heeft hij alles fout gedaan, hij heeft haar al die tijd zogenaamd geestelijk gemarteld en ze had totaal geen vrijheid (ze kon doen en laten wat ze wilde, wij verwachtte verder niets van haar). Ook alles wat wij (mijn broers en ik) tegen haar zeggen heeft mijn vader gedaan.

Jullie moeten weten dat mijn vader echt een hele lieve man is die geen vlieg kwaad doet. Hij heeft alleen al die jaren van ups en downs alijd voor haar klaar gestaan.

Toen ze vijf jaar geleden werd gediagnostiseerd met Borderline zaten we echt in een diep dal. Ze deed aan automutulatie en wilde niet meer leven. Ook gaf ze aan dat ze verliefd was op een ander, want die begreep haar wel.

Na flink wat knokken en vele therapie uurtjes later kwam ze er toch steeds weer een langzaam steeds meer er bovenop.

Je kunt een Borderliner niet genezen, dus zoals alle andere moeders die ik ken is ze niet, dat weet ik en dat moet ik accepteren.

Nadat we het idee hadden dat alles langzaam weer goed was, kwam ze met de mededeling \\\"ik heb een ander\\\" en heeft ze haar spullen gepakt en is ze zonder boe of bah vertrokken, geen vraag die ze wilde beantwoorde, want ze zou nu haar eigen weg gaan.

De eerste keer dat ik haar belde klonk ze vrolijk en was ze gezellige dingen aan het doen met haar nieuwe vriend.

Dit was het punt dat ze nog vriendschappelijk met mijn vader wilde scheiden.

Na een week was mijn vader al de slechtste man die op aarde rondloopt en ze zou het hard op hard gaan spelen.

Na drie weken wilde ze mijn vader letterlijk zijn hoofd inslaan en heeft ze aangifte bij de politie gedaan van alles en nog wat(de politie heeft alleen een notitie gemaakt over een histerische vrouw die binnen was gekomen).

Nu na twee maanden, alles wat mijn broertjes en ik zeggen heeft mijn vader gezegd, want hij zet ons tegen haar op?

Verder voelt ze zich vreselijk in de steek gelaten door mij en mijn broertjes, omdat we niet altijd bellen en omdat we boos op haar zijn en teleurgesteld in haar zijn.

Nu heeft haar nieuwe vriend die zegt dat hij alleen een vriendschappelijke relatie met haar heeft...ze wonen wel samen, zij heeft zijn naam laten tatoeren, hij belt haar de hele dag en ze gaan vaak samen uiteten.

Ik vind het moeilijk om te zeggen en nog moeilijker om het ook te doen want het blijft je moeder, maar ik trek hier toch ergens mijn grens.

Ik heb geen zin om nog eens mee te maken wat ik de afgelopen jaren allemaal heb meegemaakt, ik heb geen zin in de leugens die ze constant verteld dag in dag uit.

Maar van de andere kant ik wil ook wel haar kant zien, als ik vanuit haar ziekte beeld kijk, kan ze de fouten die ze nu maakt niet onder ogen zien, ze ziet het niet wat het met ons allemaal doet. En omdat we dan allemaal even geen contact met haar zoeken, (omdat zij dat ook niet doet) zij zich in de steek gelaten voelt.

Maar om jezelf te beschermen, moet je soms ook voor jezelf kiezen...en daar de grens trekken...

Hoi wanhopige dochter! Vind het echt heel naar voor je dat je zoveel zorgen hebt aan je hoofd. Jammergenoeg door je eigen moeder! Zij is de volwassene, zij dient jou eigenlijk ook te ondersteunen. Kan je nog wel je eigen leven leiden als je zo wordt afgeleid?? Ik zal als ik jou was hulp gaan vragen hoor. En ik ben geen dokter dus kan ik niet de diagnose stellen, wel of geen borderline. En wat heb je aan zon diagnose..Het belangrijkste is wat nu?? Ga direkt hulp halen! Anders kunnen ze jou ook zo naar de afdeling psychiaterie brengen!

Weet iemand of dit gedrag borderline is?

Mijn moeder is koopziek, alles wat ze leuk vind MOET ze hebben. Ze heeft grote schulden, maar toch blijft ze kopen.
Ik ben van plan om haar onder bewind te stellen, hierop reageerde ze eerst positief, ze was blij dat ze hulp kreeg. Nu, 2maanden later, reageert ze agressief op alles wat maar met deze zaak te maken heeft.
Ze heeft na overlijden van mijn vaader (bijna 3 jaar geleden) steeds een andere relatie. Dat begint met dat ze hem/haar geweldig vind, maar uiteindelijk wordt hij/zij aan de kant geschoven.
Mijn broer en ik hebben nu al een week niks van haar gehoord, omdat ze haar eigen conclusies trekt en ons tegenover iedereen die het maar wil horen zwart maakt. Degenen in de familie die in eerste instantie achter mijn broer en mij stonden en blij waren dat we haar gingen helpen met de financien, keren ons nu de rug toe. Dit laatste komt doordat mijn moeder iedereen inpalmt met haar mooie praatjes. Want volgens haar doen wij alles stiekum en achter haar rug om. En is het helemaal niet nodig om onder bewind te gaan. Zij denkt nu dat de hele wereld tegen haar is, terwijl mijn broer en ik de intentie hebben haar te helpen. Zodat ze een nieuwe start kan maken zonder schulden. Niet alleen voor haarzelf, ook voor ons zusje van 9 jaar, die nog thuis woont!!!

Geen idee of dit borderline is, of misschien een lichte vorm. Maar alle reacties zijn meer dan welkom.

Hoi iedereen,

ik weet dat ik borderline heb, mijn vriend weet het ook. Ik wist zelf niet dat het zo lastig was, want alles gebeurde gewoon en ik vond alles best. De dokter heeft wel gezegd dat ik borderline heb, maar zei ook dat het misschien was doordat ik aan het puberen was. In andere woorden; ik heb nooit therapie gehad, maar denk en gedraag me nog steeds als 'de puber'.

Afgelopen tijd merk ik dat mijn vriend steeds afstandelijker wordt. Hij durft vaak dingen niet meer te zeggen en niet meer te doen, praat alleen nog maar over wat hij leuk vind. Vanmorgen maakte ik hem wakker om 7.00 en vroeg hem waarom hij zo egoistisch was. Hij zei niets en ik werd echt helemaal boos. Daarop zei hij weer dat hij niet meer over mij durfde te praten, omdat ik dan weer misschien een woede aanval kreeg. En toen schoot er iets door mijn hoofd en wou ik gewoon zijn nek omdraaien en hem helemaal kapot maken. Ben toen maar snel weggegaan, want ik weet van mezelf dat ik hem anders echt pijn ga doen.

Nu ik er over nadenk, besef ik ook wel dat het niet raar was dat hij niets zei. Hij was aan het slapen en het was 7.00 in de morgen. Het is niet zijn schuld, het is mijn schuld. Ik heb vandaag ook op werk aangegeven dat ik borderline heb. Ze zeiden dat ze mij naar de Arbo zouden sturen voor hulp.

Ik hou zoveel van mijn vriend dat het pijn doet. Als ik aan zijn ex vriendin denk (die ik niet eens ken), voel ik echt een harde stekende pijn. Ik wil ze allemaal stuk maken. Ik wil niet meer dat m'n vriend bij mij weg gaat, maar ik ben zo bang, misschien wel zo bang dat ik bij hem weg ga.. dat is iets wat ik normaal doe. Het spijt mij zo erg dat ik mijn 'vrienden' laat stikken (in mijn ogen heb ik geen vrienden) en mijn relatie op de klippen laat lopen.

Ik hoop heel erg dat de Arbo dienst mij en mijn vriend kan ondersteunen. Tegen de tijd dat ik 'normaler' ben, zal mijn vriend vast ook wel psychische hulp nodig hebben...

Ik heb een dochter met borderline symptomen. Mijn relatie tot m'n dochter is altijd goed geweest, maar sinds mei van dit jaar lig ik in scheiding en woon ik niet meer bij m'n gezin. Ik heb nu geen contact meer met m,n dochter en ze reageert niet meer op mijn telefoontjes, sms of email. Ondanks dat ik dit heel moeilijk vind en ik enorm verdrietig ben heb ik geen spijt dat ik m'n vrouw verlaten heb. Ik had daar echt m'n redenen voor, maar m'n kinderen zien dit alleen niet. Hoe moet ik hier nu mee omgaan?

Het verhaaltje geeft wel uiterst summier weer welke materie dan -borderline- zou zijn. Ben (ex)partner van iemand een dame met borderline die er letterlijk vandoor is met ons kind onder de plu van een verzwijgende ggz ook nog eens en laat ik er verder dit van zeggen. Voor 2000 heb ik talloze malen gevraagd te worden betrokken in gesprekken daar bij die ggz (die ook later zijn aangeklaagd logsicherwijze), alleen weigerde men dat -het pastte niet in beleid- Zolang dat dus niet gebeurd is dat voor de borderliner alle reden en (dus bevestiging) om gewoon door te kunnen gaan met dat gedrag, totaal liegend en bedriegend ook. Manipuleren achter mekaar en voor die valkuilen waarschuwde men al jaren zo bleek www.bpdcentral.com. Niet voor niets is het een zootje in familierecht helemaal al waarbij vele vaders van kinderen onterecht worden afgenomen aan kinderen omdat men te maken heeft met een -borderlinemoeder- en nog steeds slaat men in de wind de waarschuwingen niet mee te gaan als rechters ook niet in gedrag van die mensen. Duizenden kinderen zo in problemen, alleen omdat men er niet aan wil aan het feit dat geen enkele verklaring is te vertrouwen zonder waarheidsvinding bij borderliners.
Bizar land en een komplete afgang van kinderrechten als er kinderen zijn te verwachten of ter sprake zijn en zo\'n relatie te grond wordt gericht door borderliners zelf (met behulp ook nog vaak van familie overigens die dan ook maar verzwijgt waar ze mee vandoen hebben).
Kortom een komplete verschuilingspolitiek en een geraffineerde rottigheid c.q. criminaliteit in gedrag en handel. Alleen te bestrijden door de vrijblijvendheid voor die mensen helemaal af te schaffen want het gaat niet werken als kinderen er zijn. Het kostte genoeg slachtoffers omdat gezag zondermeer wordt gegeven, ook zonder onderzoek naar zulke.
Dat bewijzen de kinderen nu die daardoor in de psychiatrie terechtkomen en lopen. Zonder meest de eigen vaders.
Dat heeft niks te maken met je grenzen stellen, ook al doe je dat wordt het weer afgebroken door slechte hulpverleners onder andere c.q. verzwijgende.

Nienke:
ik ben blij dat je dit helemaal hebt opgeschreven,eindelijk het gevoel dat er hier ook medestanders zijn ipv bijna alleen maar tegenstanders.ik ben het met heel veel eens.niet 10x ja zeggen en dan ineens nee.grenzen bewaken.eerlijkheid,openheid.bevestiging van de vriendschap,allemaal mee eens.vers-training:hele goeie tip!ook DGT (Line-Han)training kan goed helpen. ben het alleen met 2 dingen niet helemaal eens:
de angst om kwijt te raken zou ervoor zorgen dat de Borderliner zelf de ander maar weg jaagt schrijf je.ik ben wel heel bang om mensen waar ik veel om geef of van hou kwijt te raken maar wegjagen zou ik ze nooit doen!ik peins er niet over,ben al teveel kwijt geraakt dus waarom zou ik deze lieve mensen weg willen jagen?no way! het is wel zo natuurlijk dat er Borderliners zijn die dit wel doen omdat ze de pijn niet willen voelen.maar iedere Borderliner is uniek,er is er geen 1 hetzelfde.
ook dat volwassen Borderliners als kinderen van 5 zouden denken:ben ik het niet helemaal mee eens.er zijn er bij die het wel doen,er zijn er bij die het soms doen en er zijn er bij die het niet doen.ik doe het soms maar doe mijn best dat negatieve te veranderen in het positieve. en daarnaast heeft iedereen een kind in zich zelf.
je verhaal/uitleg was verder heel goed Nienke.dit is niet persoonlijk tegen jou gericht,blijf vooral schrijven en praten hierover want dat is goed als je wil dat mensen je begrijpen.dit schrijf ik alleen maar om je iets duidelijk te maken en zeker niet tegen jou gericht. we zijn immers lotgenoten en al waren we dat niet dan ken ik je niet eens dus geen reden om iets tegen je te hebben.complimenten juist voor jou dat je voor de Borderliners op komt en daarmee ook voor jezelf!dat is niet makkelijk en daarom vind ik het heel goed van je!veel sterkte en alle goeds voor jou. veel liefs

Ik heb nu ruim 14 maanden een relatie met mijn vriend die borderline heeft.Als kind is het gesignaleerd en hij ontkend het te hebben zegt erover heen te zijn gegroeid (wat onmogelijk is)!
Het leven met iemand met borderline is erg moeilijk ik worstel zelf dagelijks nog met hoe ik het beste kan reageren op hem.
Vaak is alles mijn schuld en de ene keer ben ik alles en het volgende moment niets.
Hij heeft ook ADHD hierbij in combinatie en dat maakt het nog moeilijker,therapie weigert hij!!
Hij is erg opvliegend en snel agressief en egoistisch maar ondertussen is het net een klein jongetje die aandacht wilt en liefde.
Hoe verradelijk dat ook is want het volgende moment is hij boos omdat ik iets verkeerds zeg en vliegt er van alles door de kamer heen.
Hij dreigt overal mee maar als ik wegloop doet hij alles om me tegen te houden.
Geweld heeft hij ook gebruikt in combi met drank op.
Ik heb de grens gesteld geen drank meer voor jou!en dat accepteerd hij.
Ik weet nooit waar ik aan toe ben bij hem het is ontzettend lastig om samen te leven met zo ietmand.
Ik loop zelf bij maatschap.werk voor hulp hierin omdat als je niet sterk in je schoenen staat je het je zelf persoonlijk aantrekt en dat moet je dus nooit doen!!!!
Stel duidelijke grenzen en ga er alleen voor als je van die persoon onvoorwaardelijk houdt want dat heb je echt nodig!
Ik wil graag in contact komen met mensen in dezelfde situatie misschien kunnen we mekaar helpen.
reageer alsjeblieft !

Beste Friedman,
Jou leven is een copy van mijn leven.Exact hetzelfde!Ga scheiden alleen als jij gelukkig bent kan je je kinderen geven wat ze toekomt!Na de scheiding zal het nog moeilijk zijn.Maar jij leeft ook.

Wij hebben een dochter die naar alle waarschijnlijkheid borderline heeft. Het is nog niet gediagnostiseerd omdat ze nog geen hulp heeft gezocht voor haar problemen. Doch zien wij wel vele kenmerken. Op dit moment ligt het grootste probleem op financieel gebied. Ze heeft hoge schulden en haar huis wordt ontruimd. Zij is inmiddels gevlucht naar buitenland en laat ons met grote zorg en ellende achter. Gelukkig is er nog een lijntje via de mail maar we moeten onze woorden wegen! We weten niet hoe dit moet eindigen!!! We zijn radeloos!!!

Ik heb zelf borderline. Ik lees hier dat het heel moeilijk is om met iemand om te gaan die borderline heeft. Het is voor degene die borderline heeft net zo moeilijk. Iemand die niet onder behandeling is of niet de goede behandeling krijgt, begrijpt de 'normale' mensen niet. Net zoals de 'normale' mensen een borderliner niet altijd even goed begrijpt. Daar kan niemand wat aan doen, want de borderliner begrijpt zichzelf soms evenmin.
De stemmingswisselingen hebben niet zoveel te maken met externe prikkels, als wel met interne prikkels. Het zijn stoornissen in de frontale hersenkwab. Ik ben zo vrij om mensen zonder borderline even normaal te noemen, anders is het nogal langdradig.
Een borderliner kan niet zo heel veel doen aan die stoornis. Het enige is dat ze d.m.v. VERS-training normale gedachtes en reacties aan kunnen leren. Het blijft echter wel zo dat de emoties die een borderliner voelt heel anders kunnen zijn als die ze uiten. Ze hebben immers geleerd om 'normaal' te reageren.
Voorbeeld: iemand scheld een normaal mens uit. De normale mens kan kwaad worden of het gewoon negeren. Als het genegeerd wordt, is er eigenlijk geen probleem. Als ze kwaad worden, slaan ze er niet gelijk op om te proberen iemand zoveel mogelijk pijn te doen.
Ik voel die enorme, extreme woede wel. Ik krijg het gevoel dat ik de kop van iemands romp af wil trekken. Ok, dat doe ik niet, omdat ik geleerd heb dat ik niet agressief mag reageren. Maar soms is dat heel erg lastig.
Dan zit ik nog met de interne prikkels. Ik kan zomaar opeens omslaan van humeur. Daar heb ik geen externe prikkel voor nodig.
Moeilijk te begrijpen voor een normaal mens? Ja, absoluut! Moeilijk voor een borderliner? Ja, absoluut! Als borderliner moet je het ervaren, oplossen en doormaken. Je hebt altijd het gevoel dat er een storm aankomt, terwijl op dat moment de zon schijnt. Wanneer gaat het weer mis? En als je je rot voelt en iemand zegt dan iets verkeerds tegen je, gewoon stomweg omdat ze niet kunnen weten hoe je je van binnen voelt, krijgt die persoon wel eens de wind van voren.
Wat ik eigenlijk mee wil geven aan iedereen die met een borderliner omgaat: probeer zoveel mogelijk je grenzen te bewaken. Laat je niet manipuleren en zeg gelijk nee als je iets niet wil. Zeg niet 10x ja en opeens nee, want dat is voor een borderliner onbegrijpelijk. Ze hebben enorm veel behoefte aan duidelijkheid. Niet om de pot heendraaien, maar gewoon zeggen wat je wil en vindt. Ik doe het zelf ook: nee is nee en blijft nee, ook al vraag je het over 100 jaar weer! Ik wil altijd de waarheid horen, maar heb een bloedhekel aan ongevraagde meningen. Ik geef zelf dus ook nooit ongevraagd mijn mening over iemand.
Wat ook belangrijk is: geef ze de ruimte! Als je een afspraak hebt gemaakt met ze om de stad in te gaan en de borderliner belt opeens af omdat hij/zij geen zin meer heeft, accepteer dat dan. Het is niet persoonlijk! Ze kunnen het op dat moment gewoon niet. Als je ze toch mee zou nemen de stad in, krijg je gegarandeerd een klotenmiddag! Bevestiging van vriendschap is belangrijk, begrip is belangrijk en ruimte is belangrijk. En die grenzen zijn heel erg belangrijk. Het heet niet voor niets borderline. Een borderliner moet grenzen aanleren. Dat kost heel veel tijd en heel erg veel moeite. Een borderliner zal zich verzetten tot het uiterste. Ze zijn niet anders gewend dan eeuwig en altijd maar gevechten aangaan met emoties en mensen. Of dat nu een fysieke strijd is of een psychische strijd, ze zullen lang blijven knokken.
Het wegjagen van mensen die belangrijk zijn voor ze, las ik hier ook. Ook dat heeft wederom niks te maken met de persoon die weggejaagd wordt, maar met de borderliner. Ze zijn gewoon doodsbang je kwijt te raken en dus jagen ze je gelijk maar weg, dan is dat ook achter de rug! Want de pijn die ze voelen als iemand na jaren een relatie verbreekt, is soms ondragelijk. Als ze ze zelf wegjagen, na korte of na lange tijd, kunnen ze zichzelf de schuld geven. Iets wat een borderliner altijd doet. Ze vinden altijd dat wat er ook gebeurt, het is hun schuld. Ook dit is weer moeilijk te begrijpen voor 'normale' mensen, maar emotioneel heel zwaar voor de borderliner.

Ik ben bang dat het verhaal wat ingewikkeld is geworden. Maar ik hoop toch een klein beetje inzicht gegeven te hebben in het verwarde en verwrongen leven van iemand met borderline. Het sterke zwart-wit denken, zoals een kind doet. Zoals een kind van 5 denkt, zo denkt een volwassen borderliner ook. Pappa en mamma gaan scheiden: het is mijn schuld. Hij wil vandaag niet met me spelen: hij vindt me niet aardig, ik heb vast wat verkeerd gedaan.
Enzovoorts.
Voor iedereen die met een borderliner omgaat en het moeilijk heeft: petje af dat je het vol kan houden!!!
Voor iedereen in elk geval: sterkte en soms zwakte toegewenst. Want zwakte is niet altijd slecht!

hoi ik ben dimitri en heb sinds 5 maanden een relatie met een op het eerste gezicht hele nette vrouw die alles op een rijtje heeft helaas kwam ik er snel achter dat ze bordeline heeft ik herken dit want mijn ex vriendin heeft het ook omgang met een bordeliner is mogelijk als je haar steund en ertoe kan bewegen naar een vers training te gaan.
dit heeft een zeer goed effect op het zelf inzicht en zal zeker helpen haar te of hem te laten begrijpen dat wat ze doen te maken heeft met haar zelf de vers training leert ze ook omgaan met de emoties want daar liggen de problemen die zijn ontstaan in hun verleden de meeste bordeliners weten of kunnen niet acccepteren dat wat ze hebben niet hun schuld is jij kan daar wat aan doen door de gevoeligheden te leren begrijpen en steun te geven waar nodig maar bewaak zelf je eigen grenzen dan kan het stukken beter gaan geloof me ik zelf heb bordeline en geloof me er is hoop maar je moet er wat voor doen ik zit met mezelf in het reine en loop weer aardig mee en doe veel als ervarings dduskundige op vrijwillige basis bij verschillende instanties dus je kan het wel maar moet weten hoe en daar moeten de meeste nog iets aan doen je kan kijken naar een website van mij beschreven in mijn profiel laat daar een reactie achter en we zoeken de hulp in jou buurt sucses

Mijn partner en ik willen graag hulp. Ik heb een hele lieve vriendin die voor ze mij leerde kennen een relatie had met een Borderliner. Om heel eerlijk de waarheid te zeggen vermoed ik dat ook zij, zei het een mildere vorm, Borderline heeft.
Maar het grote probleem is dit.
We hebben nu sinds December een relatie. Al die tijd heeft zij geprobeerd om een vriendschap te onderhouden met haar ex. Dit blijkt echter niet mogelijk omdat de ex op elke mogelijke manier tussen ons in probeerd te staan. Gisteren heeft mijn vriendin van haar een boze mail gekregen en mijn vriendin heeft daar met een hele rustige mail op gereageerd dat het zo niet gaat en dat ze zich wil inzetten voor haar nieuwe relatie met mij omdat ze veel van mij houdt. Dit maakte bij haar ex iets vreselijks los. Ze is ontzettend boos, gooit mijn vriendin allerlei verwijten naar haar hoofd. Voornamelijk verwijten van dingen die ze zelf doet of is. Mijn vriendin zou niet weten wat liefde is (dat weet zij niet), mijn vriendin zou 5 jaar lang een spel hebben gespeeld (dat was zij) en mijn vriendin zou het alleen voor de sex met mij doen anders was ze wel gebleven (zo is zij).
Vannacht om half 2 belde haar ex haar wakker (ze weet dat mijn vriendin om 4 ur op moet) en heeft haar volledig voor rotte vis uitgemaakt. Ook heeft ze zitten dreigen dat ze haar ramen wil ingooien, dat ze over haar schouder moet kijken als ze op straat loopt, en dat ik dat ook moet doen. Mijn vriendin is vreselijk bang dat haar ex haar inderdaad een dezer dagen iets zal proberen te doen, onder het mom van \'ik jou niet krijgen, dan niemand\'. En ik denk dat ze wel eens gelijk zou kunnen krijgen. Of dat ze mij iets aandoet omdat ik in haar ogen degene ben die mijn vriendin van haar heeft afgepakt. Ze weet waar ik werk en ongeveer waar ik woon.
Wat kunnen we hier het beste mee doen? Ik heb al gedacht aan aangifte van stalken, maar daar doet politie niks mee. Bovendien zou dat het voor haar niet beter maken. Zij heeft zelf geen idee dat ze Borderline heeft. Alle problemen komen door mijn vriendin en niet door haar.
Mijn vriendin en ik zijn inmiddels ten einde raad. We weten niet meer wat we hiermee aan moeten. Heeft iemand hier een idee wat we het beste kunnen doen hiermee?

Uit gesprekken met artsen en een psychiater heb ik begrepen dat mijn vrouw ook deze aandoening heeft. Ze kan plots voor futiele dingen van stemming veranderen en mij uitschelden voor het rot van de straat, ik ben ook het ene moment een goede en het andere moment de Duivel zelve. Ze liegt ook opdat ik niet gewoon even het huis verlaat, of belt zelf aan bij mijn buren als ik er ben onder het mom dat mijn oudste dochter mij wou zien (terwijl de bel te hoog is, mijn dochter zegt het zelf dat ZIJ heeft gebeld). Ze heeft ook al foto\'s van mijn moeder verscheurd. Ze heeft me ook al geslagen en bespuugd met onze kinderen erbij (met aangifte bij de politie). Zij doet weinig in het huishouden en als ik weiger dan doe ik nooit iets in het huishouden. Ik zou op familiebijeenkomsten ook egocentrisch en dwars en koppig. Haar familie zou me stuk voor stuk niet moeten hebben, maar als ik ze dan persoonlijk aanspreek dan blijken ze die dingen niet gezegd of anders bedoeld te hebben. Gewone dingen als op mij wachten met eten of zelf afruimen nadat ze heeft gekookt is teveel gevraagd. Ze is heel gevoelig voor kritiek en als er iets misloopt lijk ik altijd de schuldig (vb. dat ik moet gaan werken). Ze heeft me ook al in een woedeaanval in de tuin opgesloten, dingen stukgemaakt. Als ze een woedeaanval heeft dan worden haar ogen asgrijs en verschijnt er fijn wit schuim op haar mond. Mijn dochter begint te zeggen dat ze zo\'n mama niet wil (4j.)Ik houd altijd mijn hart vast voor die stemmingswisselingen en ik voel me beperkt in mijn ontwikkeling omdat wat ik ook vraag het telkens teveel is. Het is alsof ikzelf niet meetel in de relatie en alle aandacht naar haar hoort te gaan, zodat ze zich niet tekort geschoten voelt. Ze heeft ook al gedreigd met me te wurgen in mijn slaap en heeft al een melding gedaan bij de politie dat ik \'pedofiele neigingen\' heb, terwijl dat helemaal niet zo is. Ze is zielig en tegelijkertijd zo breekbaar, maar ik houd het niet meer uit - haar gedrag is soms echt afschuwelijk en pedagogisch gezien heel slecht. Ze lijkt ook niet van vrijen te kunnen genieten. Ook intimiteit is moeilijk: wanneer we kussen lijkt ze het snel benauwd te krijgen en kan het heel gedoe maar best zo snel achter de rug zijn. Ze neemt geen initiatief om te knuffelen of om te kussen, laat staan om een drankje in te schenken. Als ze de tafel dekt lijkt het alsof alleen zij gaat eten - ze merkt zelf niet hoeveel schade ze berokkent met haar gedrag en lijkt geen spijt te hebben van het onrecht dat ze mij aandoet. Ze lijkt emotioneel bot, weinig empathisch en regelmatig gespannen. SOms verzinkt ze in een periode van zwaarmoedigheid. Ze lacht ook zelden, lijkt altijd wat depri te zijn. Haar ouders zijn emotioneel onbetrokken bij haar. Toen ik zei dat ze mij had geslagen tegen haar moeder keek ze de andere kant op. Haar vader zei doodleuk dat ik het moest vergeten. Haar zus heeft haar moeder al in het ziekenhuis geslagen en er is een groot wantrouwen onder de familieleden met het risico dat dingen die je met goede bedoelingen zegt worden verdraait om je belachelijk te maken. Het lijkt in haar familie de regel te zijn: \'WIe sterk is wordt uitgelachen, wie zwak is wordt opgevreten.\' Ik ben echt op van het moeten dragen van de stemmingen, het geroep, die hatelijke blik, die onduidelijkheid over wat ze nu echt voelt voor mij. Ik denk soms aan scheiden maar wil mijn kinderen niet verliezen en ze zeker niet laten opgroeien bij een moeder met zo\'n labiel karakter. Wat moet ik doen? Lijkt dit erop? Waarom zou ik dit nog allemaal moeten verdragen?

Mijn ex is ook een Bordeliner (en Narcistisch) en ik ervaar dat als zwaar.
Samen hebben wij een zoon van 8 en dat maakt dat ik nog de rest van mijn leven te maken heb met hem.

Mijn zoon heeft daarom al heel wat met zijn vader meegemaakt, veel tussen agressie gezeten. Een paar jaar hebben zij elkaar niet gezien, omdat vader daar geen zin in had die was te druk met uitgaan e.a. zaken, maar was dat niet het geval geweest dan had ik de omgang gestopt om mijn zoon te beschermen.

Elke keer wanneer hij weer een vriendin kreeg wilde hij zijn zoon wel zien, ik denk om te laten zien dat hij zo'n goede vader was.

Nu sinds een klein jaar gaat hij weer naar zijn vader en dat brengt dan weer voor mij een hoop ellende mee, veel geschreeuw, bedreigingen, scheldpartijen richting mij maar gelukkig (nog) niet tegen mijn zoon.

Daarbij komt ook nog dat zijn hele familie net doet dat ik het probleem van alles ben, dit terwijl ze heel goed weten hoe hij is. Meerdere malen hebben zij mij tijdens de relatie moeten helpen, of omdat ik een mes op mijn keel kreeg of omdat hij op het punt stond mij te vermoorden door mij van het balkon af te gooien.

Zijn hele familie probeert mij wijs te maken dat mijn zoon op een dag niet meer bij mij wilt zijn maar bij hun. Ook al weet ik dat mijn zoon zijn ogen op een dag geopend worden, maakt dit mij toch nerveus.

Ik ben zo moe van alle spanningen, schreewpartijen vanuit mijn ex en ex schoonmoeder, dat ik laatst voor het eerst flink tekeer ben gegaan tegen hun.

Het lukte mij tot dan toe de eer aan mijzelf te houden maar het wordt steeds moeilijker.

Ik zou willen dat ik nooit meer iets met ze te maken zou hebben en vraag mij af hoelang ik dit nog volhou.

Ik begrijp dat mensen zullen denken, dat ik de omgang misschien helemaal moet stoppen maar als jullie mijn hele verhaal kennen is de keus dat mijn zoon zijn vader ziet, voor nu het beste.

Ik vind het allemaal zo zwaar dat ik er over na denk te gaan verhuizen zodat ik minder met hem en zijn familie te maken zal hebben.

Beste Anoniem,
Elke relatie bestaat altijd uit compromissen. Je bepaald altijd wat je wel en niet van de ander accepteert of je partner nu borderliner is of niet. Zoals je op deze site kunt lezen is het leven met een borderliner vaak (niet altijd dus, borderline is er in gradaties) moeilijk. Als je bang bent dat je niet tegen de problemen inzake veel borderliners bent opgewassen, dan kun je misschien beter deze relatie niet voortzetten. Dat is beter voor jou maar ook voor haar! Succes met je moeilijke beslissing.

Hallo ,

Ik ben reeds 4 jaar getrouwd met mijn vrouw (24 jaar oud)en we hebben nu 3 schatten van kinderen , ze zijn nu bijna 2-3 en 4 jaar.Vanaf de 3de bevalling viel mijn vrouw echter van depressie in depressie , ze verloor gewicht , begon met geld te smijten en geraakte verslaafd aan de drugs.Ruzie\'s kwamen steeds vaker en vaker voor en nu is ook nog bekend geraakt dat ze al vanaf de 3de bevalling een zware drugsverslaving heeft.Het laatste jaar kwam het woord scheiding meer en meer ter sprake langs haar kant en ze zei dat ze geen gevoelens meer voor me had en dat we uit elkaar gegroeid waren.Ze is nu opgenomen in een psychiatrische instelling en als ik haar zie heeft ze ofwel iets nodig ofwel blijft ze erop hameren dat we niks meer van elkaar zijn.De psychiater zegt me dat ze niet in staat is om dergelijke beslissingen te nemen maar ik zit wel met een hoop vragen.Ze is nu opgenomen voor minstens 6 maanden , ik blijf achter met de kindjes , heb een hoop financiele problemen door haar gedrag , moet gaan werken en weet niet of ik dat allemaal aankan , hoe kan ik in een 4 ploegenstelsel werken met 3 kleine kinderen ? Hoe moet ik met haar omgaan en komt het nog ooit goed tussen ons ? Ik hou enorm veel van mijn vrouw en weet niet wat ik nog moet doen , ik kan haar niet helpen , moet er zijn voor de kinderen maar ik heb het al moeilijk om de dag door te komen , denk veel aan zelfmoord maar mag zo niet denken omdat ik nu een verantwoordelijkheid heb t.o.v de kinderen maar het is hard...Ik kan wel eens rekenen op haar ouders maar ok zij werken allebij.Morgen begin ik normaal weer te werken maar ben ten einde raad.Ik doe niks dan huilen en als ik haar zie ben ik zo blij en toch kwetst het me omdat ze zo koel en afstandelijk doet en toch sms\'t ze me de hele dag...Ze heeft ook een oude vriend teruggezien voor ze opgenomen werd en ze zegt nu dat hij de enige is die haar steunt en begrijpt , ze belt hem iedere dag en hij gaat haar bezoeken.Ik heb hem ook gesproken en hij zegt dat hij er alleen wil zijn voor haar en geen verdere bedoelingen heeft maar ze is zo kwetsbaar nu en hoe moet ik hier mee omgaan , ik fantaseer dat ze vrijen , kussen , ... Het maakt me gek en zou verder willen met mijn leven maar ik weet niet hoe.Ik ben 28 jaar en had alles wat ik van mijn leven verwachtte en om de zoveel tijd heb ik een leven en enkele dagen later word het weer weggerukt... Ik heb het gevoel dat ik op ben en probeer me toch sterk te houden ondanks alles maar kan met niemand praten omdat \"borderline\" een begrip is waar ik tot voor kort nog nooit over had gehoord...Ik ben ten einde raad

Ik heb sinds twee maanden een relatie met een fantastische vrouw. Lief, zorgzaam, sociaal, (over)gevoelig. Ze werd op de eerste avond dat we elkaar zagen zo verliefd op me dat ze wist dat ik haar man voor het leven was. Al snel bleek dat ze heel heftig reageerde als we ruzie hadden- felle blik- heel felle reactie- me wegjagen, zichzelf afsluiten en in een hoekje op de grond gaan zitten. Soms provoceert ze me, door ruzie uit te lokken met een vraag waarvan ze weet dat die me gaat chockeren (bijvoorbeeld "hoe zou je ht vinden als ik over 2 jaar 6 maanden voor artsen zonder grenzen naar India zal gaan") terwijl ze weet dat ik dat nooit zal willen omdat we het er al eerder over hebben gehad. Het tonen van emoties of ter sprake brengen van een probleem is bijna onmogelijk. Alles wodt omgedraaid in een aanval of verwijtende sfeer en dan werd ze woedend. Voorbeeld: Bij het vrijen de laatste keer (eergisteren) was ze bijna afwezig en koel en toen ik daar een opmerking over maakte werd ze laaiend. "Dus ik ben een plank in bed". Daarna heeft ze me letterlijk de flat uitgeschopt en het uitgemaakt. Natuurlijk was dat voor haar beledigend en niet leuk maar ik vind het geen reden de relatie te verbreken. Het enige wat ik wilde was een verklaring waarom dat zo was of dat ze wellicht geen zin had in vrijen! Maar meteen kwam het gesprek in verwijtende sfeer voor haar (dat is altijd zo..). Ik verwacht echter dat ze me terug zal willen. 10 dagen daarvoor nog liefdesverklaringen en tot eergisteren een fantastische tijd (wel met een heel heftige ruzie om niks). In de liefdesverklaringen woorden als : ik laat je nooit gaan, we moeten elkaa beter leren kennen etc. Ze heeft zelfs al geopperd samen te gaan worden en is bang dat ik haar verlaat. Zo bang dat ze soms onzeker is. Ze vraagt veel aandacht en dat is nooit voldoende , ze wil altijd geknuffeld worden maar vaak is dat eenzijdig. Ze heeft voor mij diverse korte relaties gehad en 2 langere: eentje op jonge leeftijd met een lieve jongen waar ze eigenlijk niet van hield en op latere leeftijd een met een getrouwde man die niet voor haar kon kiezen (5 jaren!). Als we ruzie hebben zegt ze wel eens "ga maar, ga maar weg" maar wat ze dan wil is dat ik blijf, ze vasthoud en laat zien dat ik heel veel van haar hou. Gisteren is de bom geploft en heeft ze me "gedumpt" - onterecht. En dat terwijl ze zoveel van me houdt zegt ze. De discprepantie tussen "man voor het leven" drie dagen terug en dit gebeuren is voor mij onbegrijpelijk. Ik vind het heel moeilijk, de pijn is erg groot en weet nu niet hoe ik hiermee om moet gaan. De man van de 5 jarige relatie (arts) heeft haar gezegd dat ze borderline heeft en daar is ze woedend over en ontkent dat ten stelligste. Maar ik begin nu ook langzaam in te zien dat dat best eens zou kunnen kloppen. Als dat zo echt is zal ik de relatie niet opnieuw oppikken. Graag advies...

ik heb het niet kunnen oplossen enkan het ook niet heb 8,5 jaar relatie met een bordeliner gehad en ze heeft ook disiosiatieves stoornis en de rest wordt nog onder zocht
maar ik heb alles geprobeerd maar niks werkte ik ben kapot mijn gezin is kapot haar kind is in een nog ergere situatie terecht gekomen dan ze zat en ze maakt alleen verkeerde keuzes ik was iemand die alles heeft overgenomen door angst voor haar agressie
maar het is een hel dat zeg ik wel ze blijft kansen willen liegt en bedriegt en had al die jaren nooit hulp begon maar ging nooit verder nu wel hulp maa ral 5 mnd bezig met intake omdat ze of afbeld of andere smoes maar wel 100x zeggen echt te willen maar het willen kan er zijn maar dan nog maak je andere keuzes als je wil zo groot is om verder te gaan met iemand
wacht nu weer op het volgende vertrouwen dat ze beloofd heeft maar kom steeds bedrogen uit en gekwets en mijnn kids ook

Mijn man is 4 jaar geleden verliefd geworden op een andere vrouw.
Hij wil deze relatie al na 3 maanden beeindigen maar durft dit niet omdat zij al een paar keer zelfmoordpogingen heeft gedaan. Hij vind zichzelf schuldig omdat zij voor hem is gescheiden. Hij helpt haar wat hij kan. Hij is om de week daar om haar te helpen met verbouwen van haar chalet. Zij heeft bijna geen inkomen en ook daar ondersteund hij haar. Hij wil bij mij zijn maar durft niet te breken met mij. Ik heb een ultimatem gesteld op 1 december 2008. Wat kan ik nog meer doen. Ik probeer mijn eigen leven zo goed en zo kwaad mogelijk te leven. Maar alles is anders. En niet meer zo leuk. Heeft u voor mij en voor hem een advies.

Ook ik heb 3 jaar lang een relatie met een borderliner gehad... Het was een intensieve periode vol met heftige momenten, zowel positief als negatief.

ik heb eerder verschillende keren gereageerd met uitleg en begrip voor beide kanten(borderliners en niet-borderliners).ik vraag me af of sommigen wel eerst lezen voordat ze gaan schrijven.ik ben zelf borderliner en heb geen zin om over 1 kam geschoren te worden met andere borderliners.nogmaals:de ene borderliner is de andere niet.omdat iemand een nare ervaring heeft met een borderliner wil dat niet zeggen dat het zo bij iedereen loopt.dus hou het alsjeblieft bij je eigen ervaringen en praat niet ook gelijk voor de anderen,met mij valt namelijk best te leven en ik weet met anderen ook maar helaas ook met sommigen niet

Ik zou graag in contact willen komen met partners of ex-partners van borderline patienten.
Heb zelf 8 jaar een relatie gehad met een borderliner.

ik heb sinds een paar weken een relatie met iemand met borderline en ik zou graag willen weten hoe je in een bepaalde situatie moet reageren als hij heel boos is of verdrietig hij is ook heel vaak afwezig dan moet ik alles 3x keer herhalen wil ik er andtwoord op krijgen en dat is ooit best moeilijk wat kan ik het beste doen

groetjes

ander half jaar lang. ellende, verdried ,om begrip,woede, pijn, leugens. [seksuele bedonderd ,vertrapt.en vernederd, te worden. wat een hel is het om met bordelijner te leven. tot ramp kraakt ze je hyves ook nog, om haar woede af te rejageren om dat ik niet meer van haar hou . STOM HE!!!!! , blij dat ik alleen bent nu. in het in het licht van god. blij dat ik het leven weer heb . ik heb een hoop geleert in deze thijd met haar

zoek hulp via de huisarts.de huisarts zou je kunnen doorverwijzen naar de goede hulp.alleen een professionele hulpverlener (psychiater oid) kan na goed onderzoek de diagnose borderline vast stellen!

Ik ben zelf een borderliner.En ik herken de symptomen.De ene x vindt ik je op en top en de andere x ben ik zo pissed off.
Wat kan ik daaraan doen om het te veranderen?? Want vaak lees je alleen de symptomen maar niet hoe je er vanaf kan komen.Kan je er uberhaupt wel vanaf komen? De grote vraag!!!! HOE??? Want wij zitten er denk ik het meeste mee.

beste allemaal,
via deze site wil ik jullie allen laten weten zeer onder de indruk te zijn van wat ik op deze site lees. ik zou het allemaal zelf hebben kunnen schrijven. net als het boek 'leven met een borderliner' een regelrechte confrontatie. mijn steun en toeverlaat in GT en ST is een 'bijzonder' persoon. de momenten dat ik dingen naar m\'n hoofd krijg die ik heb gedaan of gezegd ( dus niet heb gedaan en niet heb gezegd) worden met de jaren erger en frequenter. in een van de reacties wordt aangehaald, 'de kinderen eruit, want die kan ze niet meer aan' herken ik. op een moment dat ze geen controle meer over mij had, ik had mijn grenzen gesteld en deed niet meer exact zoals zij het wilde, kreeg ik ook het 'bevel' er uit ! ook vind het moeilijk te hanteren dat een persoon vandaag de hemel ingeprezen wordt en morgen is het een nietsnut !!??
wanneer geen 'macht' over de persoon te voeren is/valt is die persoon niet interessant en dat was in de puberteit van haar 3 zonen ook een moment is geweest ze de deur te wijzen.( naar hun vader)leuke momenten zullen door haar 'verstierd' worden, het kan en mag niet gezellig en leuk zijn, er moet iemand buiten de boot vallen om te kunnen aanspreken en de controle op de situatie te herstellen.
ik wens een ieder sterkte met het vinden van de juiste toon en het juiste strikje op het juiste moment; het kost heeeeeeeeeeel veel energie, maar is de moeite waard voor de leuke en gezellige momenten die je wel samen met een borderliner kunt beleven...CARPE DIEM !!

Mijn vrouw heeft borderline in een ernstige vorm. Het is als of ik op eier schalen moet lopen voor de laatste 15 jaar. Ze haat je een dag en houd van je de andere dag, het is zelfs zo ernstig dat ze me 3 jaar geleden gestoken heeft met een mes.

reactie op van vuuren:
"oplossing:het huis uit want je kunt het toch niet meer goed maken"
ik ben het hier absoluut niet mee eens.
zo worden alle borderliners over 1 kam geschoren en dat is niet terecht!zoals ieder mens uniek is zo is iedere borderliner ook uniek.de 1 heeft er ernstig last van en de ander minder ernstig en de ene situatie is de andere niet!de 1 heeft meer last van dit symptoom en de andere weer meer last van een ander symptoom! het is moeilijk ,dat is wel zo maar ook erg makkelijk om alle problemen maar bij de borderliner neer te leggen en niet bij jezelf te kijken wat er dan mis ging.een borderliner is naast borderliner ook nog een mens met gevoelens.doe es moeite om die te begrijpen en bekijk ook es of je je eigen grenzen wel goed hebt aan kunnen geven en bewaken,hoe ging je zelf met de problemen om?en was dat dan wel zo gezond?een borderliner heeft vaardigheden verkeerd ontwikkeld/aangeleerd,als de borderliner deze vaardigheden op de goede manier kan leren en ontwikkelen dan kan er vaak een heel stuk verbetering optreden maar geef het wel de kans en heb een lange adem!en ook heel belangrijk:vergeet niet de positieve kanten ook te zien in deze persoon,ooit is er een relatie aangegaan en dat was vast niet omdat alles toen zo slecht was toch?lees anders onderstaande ook es allemaal door,er staat genoeg wat nuttig is

Ik heb 2 x een bosderlinevriendin gehad, beide met een verstoorde ouderrelatie.
Eigenlijk speel je dan de vaderrol; geven geven en nog eens geven. Als je dat een keer niet kan, dan laat je haar, voor haar gevoel, dus in de steek. Oplossing, net als bij kinderen: het huis uit! Want je kunt het toch niet meer goed maken.
Valt me op, dat verreweg de meeste borderliners, in mijn omgeving, vrouw zijn.

hallo,
ik ken deze aandoening, ik heb een al 7 maanden een relatie met een goeie jongen, jammer genoeg heeft hij Borderline.
hij verblijft vaak in het buitenland, daardoor word hij onzker en bang dat ik hem ga verlaten! soms is het moeilijk want zo ben je zijn konigin en paar dagen later laat ie niets meer van zich horen.
ik probeer geduld te bewaren, en blijven mailen dat ik er ben voor hem, maar dat hij mij wel erg veel verdriet doet door niets te laten horen! ik weet het ook niet, als hij terug komt in Nl en alles gaat redelijk wil ik hem gaan vragan om zijn therapies weer voort te zetten, anders gaat het ten koste van onze relatie! hij heeft al menige relatie achter de rug. nu begrijp ik waarom dat ze stuk zijn gelopen, in zijn goede dagen heeft hij mij gewaarschuwd en gevraagd als het zo ver zou zijn dat ik aub geduld moest bewaren, want hij houd zielsveel van me. ik weet dat hij gevangen zit in zijn eigen negatieve gedachtens, probeer vol te houden, maar zonder wederzijds gevoel van liefde is dit heel hard, zker omdat mijn zoontje erg veel van hem houdt, en hij merkt dat er degelijk iets aan de hand is met mama. ik wacht en wacht. meer kan ik niet doen! alles tips en aanwijzingen zijn van harte welkom, want ik vind dat een Borderliner ook de recht heeft op een gelukkig leven!
groet een bezorgde vrouw

ik ben deze persoon en ik veracht mezelf soms nog ook omdat er soms op me neer word gekeken, het gevoel dat ik niet voor vol word aangezien! Ik vraag ook vaak aandacht wat erritatie opr oproept bij de anderen, daarom slik in medicatie,s en word ik in behandeling gebrachtomdat ik het moeilijk vind dierbare mensen los te laten omdat ik bang bent ze te verliezen!

hallo Melanie wojtyniak

ik herken het wat je schrijft.een kant en klare oplossing heb ik niet voor je. zelf worstel ik hier ook mee. wel denk ik dat het altijd goed is om dit bespreekbaar te maken met de personen bij wie je dit zo ervaart.probeer ook naar hun verhaal te luisteren en wat je niet begrijpt: vraag het hun. als je dit moeilijk vind kan het helpen om een brief te schrijven en deze hun te laten lezen. in een brief kun je nog woorden veranderen net zo lang tot je denkt dat het oke is wat je wilt vertellen en deze dan kunt geven. als je dit ook liever niet wilt dan kun je misschien nog samen met iemand die je goed vertrouwt dit gesprek aangaan. als je niemand vertrouwt zou je de persoon kunnen kiezen waar je je het meest veilig bij voelt en bespreek dan vooraf wat je wilt gaan vertellen en vraag of deze persoon je wil helpen wanneer het dreigt mis te gaan door impulsieve reacties of paniek etc.ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen door deze tips te geven.het zal niet makkelijk zijn voor je maar pot het niet op.praten kan opluchten,schrijven ook en ik hoop dat het ook oplossend kan werken voor je zodat de band met deze mensen sterker kan worden en dat door te praten erger voorkomen kan worden.wat ook nog een tip is:zoek hulp en vraag de hulpverlener om samen met jou en deze mensen een gesprek hierover te hebben.ik weet niet hoe oud je bent maar iedere stap voorwaarts is er 1 , hoe klein die ook is: het maakt niet uit hoe langzaam je vooruitgaat,als je maar blijft lopen.veel sterkte en pas goed op jezelf.

Een paar jaar geleden kwam er een gezin met kinderen naast ons wonen. Zo op het eerste gezicht leek er niets mis met de nieuwe buurvrouw. Alhoewel ze na een week al ruzie had met een van de buren, maar dit kon nog weggerationaliseerd worden. Ook viel het na een tijdje op dat ze wel erg vaak bij mij langs wilde komen. Allerlei aanleidingen leidden tot een bezoekje. Het begon mij te benauwen. Het leek wel alsof ik tot nieuwe beste vriendin van de buurvrouw was gebombardeerd. Na een poosje van veel gezelligheid begon zij steeds vaker (verbaal) ruzie met mij te zoeken. Tijdens die ruzies verdraaide zij de waarheid en maakte allerlei pijnlijke verwijten in de categorie 'maar ik voel dat gewoon zo'. Na een jaar begon ik alle vreemde incidenten eens bij elkaar op te tellen en kwam tot de conclusie dat ik helemaal geen contact meer met haar wilde. Ik begon haar een beetje te ontlopen maar dat leidde alleen maar tot meer ellende. Na het laatste treffen (ik werd finaal uigescholden met behulp van allerlei schuttingtaal) hebben mijn man en ik in een gesprek met de buren gezegd dat wij geen enkel contact meer met hen willen. Een vreselijke opluchting, ik ben van haar af. De buurman begreep niet hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren maar inmiddels heb ik uit betrouwbare bron vernomen dat zij een Borderliner is. Voor mij een opluchting omdat ik aan mijzelf was gaan twijfelen. Ik ben namelijk geen ruziemaker of ruziezoeker en begreep maar niet hoe ik toch telkens met haar in deze situaties terecht kwam. Wij hebben dit allemaal voor ons gehouden, dus andere buren etc. weten van niets. Ik houd namelijk niet van roddelen en wil haar niet ten koste van mij beschadigen. Inmiddels heeft zij wel met iedereen in de buurt een akkefietje gehad. Velen bestempelen haar als 'gek', 'irritant' of gestoord. Ergens heb ik medelijden met haar maar ben blij dat ik van haar af ben.

Mijn zus is er pas sinds september 2007 achter dat ze bordeline had. Had ja, want 6 mei jl. is ze dood gevonden in Belgie (Bekkevoort). Pas toen (Renate) dood was zag ik papieren waarin stond dat ze dus inderdaad diagnose bordeline had. Meteen vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Renate was in april 2006 vastbesloten om naar Belgie te vertrekken om bij D.A. in te trekken samen met zijn partner D.

Het is een zeer lang verhaal maar toen we hoorde dat Renate Bordeline had werd alles weer helder. Ik hield ontzettend veel van haar ondanks de ontzettend moeilijke momenten. Renate kon mij en de rest van het gezin het bloed onder de nagels vandaan halen en op zo'n moment kon ik haar wel wat aandoen.

Een tijd later maakte ze het altijd weer goed met excuses en cadeaus. Ook wist ze zelf vaak niet meer wat ze had gedaan of gezegd. Zo verwarrend voor haar maar ook voor alle mensen om haar een.

Als ik het toch had geweten......

Ik hou van je Renaat!
XX

Mijn ex heeft borderline en ik weet daar slecht mee om te gaan en kan hem meestal alleen maar als 'normaal'iemand zien en begrijp er niet veel van,behalve dan dat ik zie hij zich vaak heel rot voelt,maar kan niet goed bepalen of hij zich soms aanstelt of dat hij dingen echt niet aan kan. We hebben regelmatig contact omdat wij samen een zoon hebben.Ik heb niet echt een gerichte vraag,maar zit hier wel erg mee.

Ik ben nog een jonge meid van 19 jaar, die 3,5 jaar een relatie heeft met een Borderliner.

Alles is zo tegenstrijdig...
Het ene moment is het je prins op het witte paard, maar dat kan in 1 minuut omslaan tot een Monster.
Een Monster die aggresief wordt, je familie de ergste ziektes toewenst en jij, het meisje die haar familie en vrienden heeft opgegeven voor hem, moet dood op de meeste verschrikkelijke wijzes. Dat doet pijn, want de volgende dag is er in zijn ogen niets aan de hand. Terwijl jij compleet in de war raakt en als onzekerpubertje van net 16, raak je in een diepe depressie, want ligt het nou aan mij? Ben ik inderdaad zo slecht voor hem? Je wordt steeds kleiner en kleiner...

Waar liggen onze grenzen? Hoe ver wil je gaan voor iemand die zo'n ziekte met zich meedraagt?

Mijn angst was dat hij vreemd zou gaan, wat ook gebeurd is en ook dit wordt op zijn ziekte geschoven.

Grenzen stellen in een situatie met een Borderliner, is voor mij persoonlijk onmogelijk. Want al mijn grenzen zijn in 3,5 jaar tijd allang overscheden.
Het doet een hoop verdriet :(.

ik heet melanie en heb bordelijn ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan ik heb steeds het gevoel als ik mezelf weer wat aan heb gedaan mijn familie dan terleur stel vooral als ze me die dag gebrobeert hebben te helpen en de volgende dag niks van ze hooor dan ben ik bang dat ik teveel ben en niet serieus gevonden word wie weet wat ik dan moet doen.

ik lees een paar dingen hier waarop ik graag wil reageren.
ja,het is wel mogelijk om met een borderliner te leven.het vergt wel veel energie,doorzettingsvermogen en engelengeduld maar het is mogelijk. de diagnose borderline kun je kwijtraken omdat je dan niet meer aan alle kriteria voldoet maar we blijven wel kwetsbaar,sommige dingen zullen wel blijven maar het kan echt wel verbeteren met ook veel doorzettingsvermogen van de borderliner zelf.gelukkig ben ik aardig een taaie ook al zie ik het soms ook helemaal niet meer.
voor de gene die echt zeker weten dat de borderliner helemaal niet wil,lees: zeker weten!!! daar zeg ik tegen: kies inderdaad voor je zelf maar trek niet al te snel deze conclusie,sommige hebben nu eenmaal langer nodig om zich bewust van dingen te worden maar blijken dan echt wel te willen,dus pas deze conclusie trekken als je alles hebt gedaan en geprobeert en het steeds hetzelfde blijft en geen kant op wil.
internaat:kan goede ondersteuning zijn natuurlijk maar ik vind dat de borderliner ook wel es een weekje of 2 weken af en toe es er tussen uit kan gaan om de omgeving rust te bieden,dat zou ook een oplossing kunnen zijn.voor de borderliners: kom op,laat je niet kennen en knok voor je leven en je toekomst!gooi het mooie niet weg en zoek hulp en denk mee met je omgeving,ze houden van je en gooi dat niet weg!
voor de omgeving: neem de rust die je nodig hebt,bewaak je grenzen,zoek steun en hulp bij lotgenoten maar geef niet meteen op en trek niet te snel conclusies.verlies ook de goede kanten van de borderliner niet uit het oog en vooral heel veel sterkte voor iedereen

Vader van twee kinderen, dochter van 5 en zoon van 6, waarvan de moeder 9 op 9 behaald op het borderlinerapport. Sedert drie jaar wonen wij gescheiden. Na rustpauzes komen we toch telkens weer bij elkaar vol goesting, hoop, liefde en het gelul om voorgoed samen te zijn maar uiteraard is het borderlinebeestje sterker dan haar en mij en zien, horen de kinderen weer wat ze niet moeten zien, horen. Ditmaal wil ik mijn gewonnen energie inzetten om de boel te forceren. Dwz praten met haar afwezige familie, de ex en vader van haar oudste zoon van 14. En kijken voor een oplossing voor de kinderen (internaat = structuur tijdens de schoolgaande week?) alhoewel ik twijfel tussen of zij zo verder kunnen leven onder één dak met haar omwille van de psycholigsche schade dat er wordt aangericht of de moederliefde die ze zouden kunnen missen. Ik heb niet veel zin om gebeurtenissen en anekdotes van de laatste zeven jaar te vertellen maar ik kan u wel vertellen dat het er al een hoop zijn ... Na nu twee jaar er veel over te hebben gelezen vraag ik me af: Is leven met een borderliner als partners mogelijk of niet ? Is de schade voor de kinderen groot en/of is het doorgaans in 'gewone' gezinssituaties ook niet zo ? Is het een modewoord ? Kan iemand van 43 nog enigszins genezen ? Kan ik mij nog openstellen voor een ander ? Ik weet dat ik mijn grensen nog veel beter moet stellen en consequenter zijn en aanpakken want als het samen niet kan gaan is vluchten en er me niet van aantrekken ook géén oplossing ... Zeker niet als fiere vader
Borderboy (wel moe maar niet gekraakt)

Kan iemand mij helpen,met de vraag,mijn ex vriendin was regelmatig in tweespraak met zichzelf,dus een zware stem en haar eigen stem,het was beangstiggend en kan er niet achter komen wat haar bezielde,of het iets met borderline te maken heeft ?

niet iedere borderliner is een stalker en als het er wel op lijkt dan zou het heel goed kunnen dat het simpelweg verlatingsangst is. er zullen best borderliners tussen zitten die werkelijk stalken maar dus lang niet iedereen die borderline heeft stalkt. scheer niet alle borderliners over 1 kam!en ook tussen de niet-borderliners zitten personen die stalken, daar hoef je niet perse borderline voor te hebben.ik als borderliner verdiep me ook in mijn omgeving en probeer ook mezelf voor te stellen hoe het voor hun moet zijn en gelukkig doen ze dat ook in mij. het zou goed zijn als er meer personen dit doen,het zou een hoop ellende kunnen schelen

lieve,leonarda ik herken je verhaal ik heb relatie gehaad met borderlijner dat mijn leven altijd in conterol haud tijdens relatie en als wij uitelkaar gaan omdat hij mij manupilerde elk keer met shuld en angst gevoel omdat hij ook akresief gedraag toont keerde ik trug naar hem.jij moet sterk zijn en liever ook geen contact nemen,beter reageren negeren dat soort mensen want hij ziet je zwakke moment en ben je geraakt,heel goed dat je polietie op hoogde houd en af en toe gespreekt met je vriendin helplt wel heel veel steerkde guner

peter(moeder en zus)
net als jou heb ik liever een moeder en zus! maar dan niet die van nu! en ma en superdochter(2e in de rij)begrijpen totaal niet waarom ik en mijn jongste zus zelf een mening willen hebben. ons leven leven zoals wij datzelf willen. ze komen alleen te staan. ze kiezen ervoor. toch heb je gelijk, het is jammer dat ze jou niet liefhebben! Ik hoop voor je dat er een partner of vriend(in) is, die zegt van je te houden. die trots op je is. die weet dat zij, niet jij de veroorzaker bent. dat het voor jou onmogelijk is het met hen vol te houden.kies voorjezelf, probeer het. je zult zien dat de zon volop gaat schijnen voor je. houd vol. zij zullen nooit veranderen, jammer genoeg. ze hebben hun eigen belevingswereld, die dag en nacht verschilt met de jouwe en vinden de hunne de realiteit. Ga door.. sterkte..ik doe het ook..ga ervoor..voor jezelf

Potverdorie...het is laat en een vriending die getrouwd is met een psychiater vertelde mij dat de man die ik 5 jaar geleden heb "ontdekt" qua gedrag overeenkomsten heeft met een bordeliner.Ik belde haar omdat ik na 5 jaar contact te hebben met die man de politie ten einde raad heb moeten inschakelen om hem duidelijk te maken dat ik GEEN contact meer met hem wil. Zijn gedrag voldoet aan het profiel van een stalker en tegenwoordig weet je met al dat stomme gedoe niet meer of je gewoon netjes en respecvol kan blijven omgaan met elkaar. De term bordeliner heb ik eerder gehoord en ik wist ongeveer wat mijn vriending hiermee bedoelde. Na ons uitgebreid tel. gesprek ben ik toch even op internet informatie over dit onderwerp gaan opzoeken en belandde direct op deze site. Ik ben me werkelijk rot geschrokken van de herkenning bij het lezen van de reacties...Nu weet ik dat ik me niet langer schuldig hoef te voelen en baal ook niet meer van mijn onnozelheid! Helaas voor hem heb ik vandaag de politie om advies gevraagd en zal hij binnenkort te horen krijgen dat ik werkelijk geen enkele vorm van contact meer met hem wil. Ik was zijn wisselvallig gedrag, gemanipuleer, fantasieverhalen (zo noemde ik zijn vertalingen van gebeurtenissen en/of verhalen die volledig uit verband gerukt werden) en stalken zo ontzettend zat.... locaal bekend of niet. Een "nee" van mij kwam niet bij hem binnen en hoop dat de politie dit wel doet. Toch vind ik het gedrag heel eng en belemmert het mijn vrijheid. Is dit herkenbaar?

Ik ben een alleenstaande moeder van 2 dochters. De oudste van 20 jaar heeft (na 12 jaar)de diagnose borderline, de jongste van 14 jaar heeft (na 8 jaar)de diagnose autistisch. Beide zijn ze opgenomen in een behandelcentrum, de oudste intern de jongste kom 's avonds naar huis. De oudste moet (kan nl maar voor 1 jaar) over 2 weken uit het centrum, terwijl ze nog zoveel begeleiding nodig heeft. De jongste is in het afgelopen jaar heel erg opgeknapt. Nu moet ik als moeder een "keuze" maken, als de oudste terug naar huis komt zal de jongste (heel cru maar waar) "kapot" gaan, als ik zeg dat ze niet naar huis kan komen laat ik de oudste vallen. Dit is een keuze die geen enkele moeder zou moeten maken,kiezen tussen je 2 kinderen. Welke beslissing je ook neemt je weet dat je één van je kinderen laat vallen. Ik weet dat het nodig is voor de oudste om zelfstandig te worden, maar ik zie ook hoe moeilijk ze het nog heeft om op te boksen tegen een wereld vol vooroordelen en onbegrip (bv geen school die haar een kans wil geven, terwijl ze graag wil). Ze is er nog niet aan toe om op zichzelf te gaan, maar tot nu toe hebben we geen andere oplossing. Als er iemand misschien nog suggesties heeft dan zijn deze van harte welkom. Lekker om je hart te luchten met de wetenschap dat hier mensen zijn die je wel begrijpen.

Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Op dit moment huil ik heel hard van binnen. De persoon van wie ik zielsveel hou, past naar mijn idee redelijk in het plaatje borderline. Ik zeg redelijk, aangezien ieder persoon natuurlijk anders is en ik geen therapeut ben. We waren 2 jaar bij elkaar en 3 weken geleden heb ik de relatie verbroken. Ik kon niet meer, ging er zelf aan onderdoor. Waarom praat hij niet, waarom vertelt hij niet wat in hem om gaat, waarom trekt hij steeds die muur op, waarom schakelt hij al zijn emoties uit, waarom heeft hij die stemmingswisselingen ineens, waarom slaat hij met zijn hoofd tegen de muur, waarom kan ik 'zo'n fase' niet doorbreken met heel veel liefde, waarom, waarom, waarom... Ik wil hem zo graag begrijpen, maar hij laat mij niet binnen. Het doet zoveel pijn, aangezien dit een onmogelijke liefde lijkt te zijn. Het doet pijn om hem zo te zien vechten, tegen zijn eigen! Met het beëindigen van de relatie probeer ik een 'statement' te maken, zodat hij hulp gaat zoeken. Hij geeft steeds aan dat hij het een grote stap en eng vindt. Zonder deze hulp kan ik zeker niet verder met hem, aangezien ik dan niet kan vertrouwen op verbetering. Ik kijk uit naar reacties, aangezien ik op dit moment gek wordt van het gepieker. Tevens zou ik ook graag willen weten hoe ik de term borderline bij hem zou kunnen laten vallen, zonder dat hij heel boos zal worden? Alvast bedankt!

hoi hoi bordelijn is niet leuk wand ik snij mij zelf met glas of een mes. ik gebruik nu seroquel en chloordiazepoxide dus niet leuk zo ben ik boos om niets en zo ben ik weer vrolijk ik hoop dat mijn bordelijne snel weg gaat wand litekens is ook niet leuk op mijn hand groetjes ramon

ik ben een vrouw van 37 jaar en weet sinds ong.1996 dat ik borderline heb. ik heb hier es gelezen en ik lees positieve dingen maar ook behoorlijk negatief.de borderliner wordt als een vreselijk mens afgeschilderd soms wat ik niet helemaal terecht vind. ja oke, we zijn moeilijk in de omgang en ja, niet iedere borderliner wil echt iets aan hun probleem doen en blijft maar achterover leunen. er zijn er bij die zijn ronduit a-sociaal.maar er zijn er genoeg die wel vechten om het beter te willen krijgen in hun leven en met hun toekomst.bedenk ook dat we niet zomaar borderline hebben gekregen,iedere borderliner heeft een pijnlijk verleden en we hebben zelf grote moeite met onszelf.ik heb daarnaast ook nog grote moeite met gedrag t.o. anderen omdat het voor anderen erg moeilijk kan zijn en omdat het anderen kan kwetsen waardoor we weer personen kunnen verliezen.we kiezen er niet voor om zo te zijn, iedereen is toch het allerliefste gewoon gelukkig?helemaal maar afstand nemen van de borderliner is meewerken aan weer een verlies,vaak de zoveelste!neem de borderliner altijd serieus in dreigende zelfmoord plannen of ander schadelijk gedrag maar geen paniek voetbal schoppen,laat de borderliner niet vallen maar geef duidelijke grenzen aan en wel zo snel mogelijk zodra je merkt dat er overheen gegaan wordt.laat de borderliner zelf meedenken voor limieten om beide grenzen te bewaken en hou je aan die beloften en afspraken, ook als de borderliner dat moeilijk kan.spreek de borderliner gerust aan op gedrag,schrik niet van extreme reacties,vaak hebben borderliners er later zelf meer last van dan wie ook.wordt gerust boos en laat dat gerust merken maar blijf een vriend en behandel de borderliner als gelijke.en vooral:wees en blijf eerlijk en open van beide kanten!

ik kan er niet mee omgaan want ik word altijd snel boos en pak ik een mes of glas om mij zelf teverwonden
mijn handen zijn onder de litekens dus ja ik weet het niet medicatie help ook niet dus niet leuk en ja ik ben onzeker geworden en word zomaar boos wat kan ik doen ik heb 4 keer zelf moord gedaan omdat ik het niet aan kan dus ja drank er bij is hellemaal niet goed maar zo vergeet ik wel alles groedjes ramon radema

Wat een berichten en allemaal zo ontzettend herkenbaar! Als ik de berichten mag geloven zijn er zo'n 200.000 borderliners. Dat aantal zal ongetwijfeld hoger zijn, want de gemiddelde borderliner zal het niet snel erkennen. Als je er van uitgaat dat iedere borderliner zo'n vijf familieleden en kennissen heeft zijn er dik één miljoen mensen die soms net zo hard lijden als de borderliner zelf, of misschien wel erger.

Ik heb een half jaar een relatie gehad met een vrouw waarvan ik pas achteraf begreep dat ze borderline verschijnselen had. Het vertrouwde beeld: aantrekken en afstoten, mails van duizenden woorden, onenigheid op werk, zich vastklampen aan een oudere dame, opgegroeid in onbeschermd gezin, zich ongewenst voelen, ik ben uit het huis gegooid na een niet noemenswaardig geschil, verschillende malen de deur gewezen worden, ze is enkele malen zo maar weggelopen, driftbuien, mijn tasje doorzoeken, achterdochtig dat ik vreemd zou gaan, mijn privé mails bekijken enz.

Na een half jaar ben ik weggelopen en niets meer van me laten horen. Daar kreeg ik spijt van en toen ik de relatie wilde herstellen, was het gebeurd: ze had eigenlijk nooit wat bij me gevoeld, het was nutteloos geweest. Heb toen ongezouten mijn verhaal verteld en haar geconfronteerd met mijn diagnose van borderline en mijn ervaringen met haar en wat ik hoorde van een oude kennis van haar.
Toen had ik het helemaal gedaan. Vanzelfsprekend was toen van contact helemaal geen sprake. Voelde me daar toch lullig over. Was het misschien toch mijn fout? Had ik er meer energie in moeten steken? Was er iets mis met mijn empathisch vermogen? Schuld en spijt dwarrelen door mijn hoofd. Ik heb het nooit goed met haar afgesloten en krijg daar ook de kans niet meer voor.
Hoe kan ik hier in vredesnaam mee leven? Ik geloof dat ik van die vrouw houd. Wie heeft een tip hoe ik van dat knagende gevoel afkom? Ik heb nu ook de neiging om te kijken hoe ze haar leven vervolgd en ik zou het verschrikkelijk vinden als ze een goede relatie zou kunnen onderhouden met een andere man. Dan zou er iets mis zijn met mij. Zou er ook iets mis zijn met mijn zelfbeeld? Enfin, vragen te over. Wie heeft het ei van Columbus??? Het doet me zo pijn dat ik zelfs bang ben om een eventuele nieuwe relatie aan te gaan.

Ik zou graag met Kerstin van gedachten willen wisselen. Ik heb een relatie gehad met een borderliner. Het is nu voorbij,maar voor mijn gevoel nog niet. Er is soms contact, en ja ik mis haar vaak ontzettend.

hoi.

ik weet nu al bijna 2 jaar dat ik borderline heb,in het begin is het heel eg moeilijk om het te begrijpen.
ik woon nual 3 jaar op mij eigen en het laaste jaar gaat het goed met mij en heb ik mij bps goed onder controle

Aan anoniem:
Jij bent de eerste die dat tegen mij zegt en bevestigd dat ik niet de enige ben in zo'n gezinssituatie.
Gezien mijn verhaal had ik niet de illusie dat ik bevestigd zou worden in mijn 'gelijk'.
Het gelijk wat ik elke dag zou willen ruilen voor mijn moeder en zus 'in normale doen en laten'.
Helaas, ik ben, hoe toepasselijk, voor het laatst op koniginnedag bij mijn moeder geweest. Helaas is mijn verhaal alleen maar extra bevestigd door haar.
Mijn zus heeft inmiddels laten weten dat ik 'haar broer niet meer ben'.
Dus, ik heb er maa....nou nee, ik tracht er vrede mee te hebben.
Maar dat is eeehhh zeer zwaar. Je kunt gevoelens voor je moeder en zuster niet bij de vuilnisbak zetten of per direct uitschakelen. Ook omdat je eigenlijk wilt weten waarom.
Het antwoord is echter zeer simpel; borderliner.
Daarom.
Ik wens je veel sterkte.

Ik vind het heel jammer dat zo veel mensen stempels krijgen waardoor ze niet meer als mens worden behandeld, maar als borderliner, adhd-er etc. Borderline is een breed begrip en ieder mens heeft daar wellicht kenmerken van maar is uniek en interessant op zijn eigen manier. Deze begrippen zijn misschien dan wel nodig om een indicatie te stellen maar ze zijn absoluut niet nodig voor oordelend gedrag. Ik hoop dat ieder daar bewust van is, of je nou leeft met een "borderliner" of met een "adhd-er". Het is namelijk zo makkelijk om een ander van alles de schuld te geven zonder te kijken naar een eigen aandeel hierin. Zo kan iemand die de diagnose borderline heeft gekregen zich nog maar moeilijk mens voelen omdat de buitenwereld, omgeving dat niet meer toestaat. Alles heeft een tegenwoordig een naam en soms vraag ik me af..... Zijn het de mensen die alle stempels op hun hoofd hebben gekregen die moeilijk onhandelbaar gedrag vertonen of is het de grote massa die zich elke dag weer verschuilt achter dat masker om zich zo gewaardeerd te voelen? Ieder zijn eigen ding, de een verschuilt zich en de ander niet. Zo heeft iedereen wel wat.

Peter(2e reactie)
Dankzij jouw reactie ben ik mij bewust geworden dat hoeveel aandacht en liefde ik ook geef en hoop op betere tijden, de koninginnen(mijn moeder en zus) nooit verzadigd raken en altijd alles beter zullen weten of zien.
Ik steek er geen energie meer in en voel me vanaf nu niet meer schuldig. Want inderdaad, die leggen ze bij mij..hoe slim.. Peter, van mij krijg je erkenning en herkenning. Want je hebt genoeg gedaan. Meer dan dat. Mooi zoals je het verwoord hebt. Gun je heel veel geluk. Dat heb je verdiend.

Hallo
Ik ben een dochter en moeder van een borderliner. Vroeger nooit geweten wat mijn moeder mankeerde, maar nu ik een dochter heb die borderliner is, vanaf haar achtste jaar, weet ik dat mijn moeder dit ook had, gelukkig heb ik zelf een goede relatie waar door wij samen het hoofd letterlijk en figuurlijk boven water kunnen houden. Ik heb geleerd dat je een borderliner moet accepteren hoe ze zijn, ik geniet van de goede momenten, en teer daarop als het weer helemaal mis is. Besef ook dat een borderliner geen gemakkelijk leven heeft. En het accepteren dat ze anders zijn geeft ook rust. Het is nu eenmaal niet anders, zorgen hebben wij ook, maar we hebben geleerd om te genieten van leuke dingen ondanks dat, dan op dat moment onze dochter in een crisis zit, anders word je hele leven opgeslokt door de borderliner, die hier ook niet op zit te wachten. Het moeilijke met een borderliner is, dat ze bijna alles averechts doen. b.v. (Ik ga daar niet meer naar toe want daar is het niet veilig voor mij.) En meteen vliegen ze juist daar naar toe, wat voor een buitenstaander onbegrijpelijk is. Dat was mijn struikelblok, het onbegrijpelijke van een borderliner, en hier schuilt ook het gevaar van een borderliner, ze kunnen niet doseren, zijn doodsbang voor dingen en doen die dan juist. Zijn daardoor ook slachtoffer van kwaadwillende, en word er misbruik van ze gemaakt.
Maar een borderliner is ook lief, en in die momenten praat ik ook met haar, is ze in een crisis dan laat ik haar met rust, alles wat je dan opdringt verergert de situatie. Heb geleerd dat zorgen maken over wat er kan gebeuren, juist bij een borderliner de triger is. Zien wel als het zover is, komt tijd komt raad. Geef ook duidelijk aan als ik iets niet wil, zeg dan time out, wil nu niet met je praten.
Een goed advies is, (en dit heb ik ook moeten leren) je eigen leven, zo stabiel mogelijk leven. Een borderliner valt je aan op het moment als je zwak bent. Dit doen ze niet om jou te raken. Maar meer omdat ze willen dat jij sterk staat. Geef ze niet de kans je energie op te slokken, want daar zijn ze zeer goed in. Ook financieel heeft het ons veel gekost, en hebben geleerd vlugger grenzen te trekken. Proberen haar op haar manier dingen op te laten lossen, en geven dan veel complimenten, als het haar dan lukt. Bordeliners hebben geen gevoel voor eigenwaarde, en als je iedere keer inspringt om iets op te lossen bevestigd dat hun eigen negatieve beeld.
Je zelf zielig voelen omdat dit jou overkomt, helpt je niet. Je kunt twee dingen doen, of helemaal afstand nemen van de persoon, of er mee leren omgaan.
De weg tot waar we nu zijn was lang en zeer moeilijk, en de hulpverlening daar hoef je het eigenlijk ook niet van te hebben. De goeden daargelaten, maar die zijn er maar weinig.
Tot slot een borderliner kiest er niet voor om zo te zijn. En een borderliner kan ook je leven een verrijking geven, door dat je zelf dichter bij de realiteit blijft.
Doordat wij dit in ons gezin meemaken, zijn we hechter met elkaar, en ik ben trots op mijn twee zonen met hun vriendinnen, die altijd mee ondersteunen.
Ze woont nu dicht bij ons in de buurt met haar dochtertje, en weet dat ze op ons terug kan vallen. Zonder dat we onszelf opofferen. Dit geeft haar een beetje rust, en als ze het moeilijk heeft brengt ze haar dochtertje bij ons. Zodat ze de crisis weer doorkomt.
We leven bij de dag, en genieten zoveel mogelijk van wat haalbaar is.

Ik heb eens een beetje doorgelezen wat er allemaal gezegd wordt.
Tja.
Ik ben er sinds kort achter dat mijn moeder en mijn zuster borderliners zijn. En wat voor een borderliners!
Niet erg leuk als je zelf 36 jaar bent en een hoop dingen uit het verleden kan verklaren daardoor. Ik heb mij ingelezen in de veelvuldige verscheidenheid van deze, geestelijke 'tik'. Mijn inmiddels overleden vader noemde het een 'kronkel in je kop' althans dat was de benaming die hij er aan gaf, gezien zijn beperkte scholing. 'Je' in dit geval was dan mijn moeder.
Ik, zijn zoon, daarentegen ben hbo afgestudeerd, journalistiek, en heb helaas veel te laat ingezien wat er aan de hand is met de beide dames. Hoe dat komt? De dames zijn meesters in het manipuleren. Meesters!
En, ik heb hen veel te lang 'de hand boven het hoofd gehouden', want het was mijn resterende familie. En ik was een zoon die 'zoals het hoort' voor zijn moeder en zuster staat. Dit heeft mij de beste jaren van mijn leven gekost, terwijl ik zelf veel verder had kunnen zijn na wat ik nu weet. Bergen energie, tijd en geld heeft het mij gekost.
Hun doel is slachtoffer zijn voor het leven, maar dan wel relaterend aan iemand die die slachtofferrol heeft veroorzaakt. Punt. Niets meer niets minder.
Zij hebben ook het liefst een foute man. Mijn zuster is inmiddels met zo'n man getrouwd. Wil niets van mij weten, maar weet het zo te draaien op de 'tamtam' dat ik hen natuurlijk nooit meer wil zien.
Mijn moeder heeft 30 jaar achter de foute man, die mijn vader was, gevangenisstraffen etc., aangelopen en vond dat ik, als zijn zoon zijnde, daar ook altijd voor klaar moest staan.
ZIJ, mijn moeder en zuster, vinden zichzelf uiteindelijk supersterke vrouwen die in zelfveroorzaakte 'probleemland' altijd staande kunnen blijven.
Ik ben geen afgestudeerde 36 jarige man die moeite heeft om een baan te krijgen in deze marketingmaatschappij waar ik gezien mijn leeftijd al aan de debetzijde van de sollicitatiebakken beland. Hetgeen mij het leven al lastig genoeg maakt.
Nee, volgens mijn moeder ben ik een zielig drugsverslaafd ventje dat moeite heeft om werk te krijgen. Sinds ik heb laten weten wat er met haar en haar dochter volgens mij aan de hand is, zou het beter zijn als ik naar een dokter zou gaan, want met haar en haar dochter is niets aan de hand.
De vrijheid die zij zich 'uiteraard alleen uit liefde en bezorgdheid' toeeigent om mij door het slijk te trekken, omdat ik haar verteld heb dat ik zo nu en dan een wietsigaretje rook, is voor haar ook de onwrikbare waarheid waarnaar ik geacht wordt mij te gedragen.
Dat mijn moeder zelf al 40 jaar op valium slaapt wordt door haar als beledigend en respectloosheid naar haar als mens gezien. Dat het ook de waarheid is, is ondergeschikt aan het drugsverslaafde, zelfingenomen (door mijn Hbo), zielige wat ik 'gewoon' ben en moet accepteren van mijn moeder die mij 'kent'.
Dit wordt vaak ook niet direct zo gezegd, maar wel met een blik duidelijk gemaakt.
De blik van de koningin die haar 'persoonlijke slaaf' even laat merken hoe zij de waarheid wil zien, ziet en vanzelfsprekend ervan uit gaat dat anderen dat ook uiteindelijk zien zoals zij dat wil.
Voor de goede orde, ik zou een natte droom kunnen zijn voor menig ouder, gezien mijn blanco strafblad, afgeronde studies, getuigschriften, vanaf mijn 15e ALTIJD gewerkt tot mijn 32e, geen rare dingen, etc. Voor mijn moeder en zuster ben ik hulpbehoevend.
Alleen doordat ik 10 jaar op een huis moest wachten en daardoor de laatste 4 jaar daarvan ook teveel met mijn altijd problemen hebbende borderline gezin 'moest' bezig zijn, heeft dit mij nu zo onderhand 60% van mijn levensenergie gekost.
Verspilde energie, want ik wordt zo zwart als de kachel gemaakt.
Oja, overheidsinstanties? Te triest voor woorden.
En als je daar al gebruik van zou gaan maken, pas op wat je doet, want men heeft geen profiel voor een familielid van een borderliner waar niets mee aan de hand is.
Dus moet ik, dat gezonde familielid dus, mijzelf aanpassen alszijnde dat ik dan toch ook geestelijk niet in orde zou zijn….Anders is er geen hulp.
Wat de borderliners die mij het leven hebben zuur gemaakt, mijn moeder en zuster, het allerliefste zouden zien gebeuren.

Ik heb gezien dat er een bijeenkomst is om met deze mensen om te gaan. Nou geef mijn portie maar aan fikkie.
De enige manier om er in mijn geval mee om te gaan is zoals zij dat doen.
Of ik laat hen de probleemkoninginnen zijn die ze zijn en pas mezelf daar, uiteraard onderdanig, aan aan.
Of er wordt geacht dat ik hen laat weten dat ik hen nooit meer wil zien.
Ik heb voor het laatste gekozen, omdat ik ze spuug, spuug en spuugzat ben.

En, nee. Ik vind borderliners totaal geen leuke mensen.
Ik baal ervan dat ik waarheidsgehalve moet relateren aan een crimineel en twee borderliners als 'gezin waar je uit komt'.
Dit terwijl ik zo mijn best heb gedaan om het anders te doen. Positief, constructief met humor, etc. Hen laten zien dat het anders kan. Mijn moeder en zuster wilden niet anders. Ze hebben al het mogelijke gedaan hetgeen wat ze wilden hebben te houden.
En je zou kunnen zeggen;
'Ze hebben bijna gekregen wat ze hebben wilden'.
Want ik ben er bijna geestelijk aan kapot gegaan.

Hallo: ik heb een vraag en wil graag advies. Mijn partner heeft een samen met zijn ex een dochter van nu bij 7 jaar. Hij vermoedt dat zij een milde borderlinestoornis heeft omdat haar gedrag in lijn ligt met hetgeen omschreven: vooral zwart/wit, heeft zichzelf in verlede verwondt, en bijzonder wispelturig en prikkelbaar. Ons belang ligt bij het welzijn van de dochter en een goede omgang. Wij trachten dan ook met beleid met haar om te gaan en conflicten uit de weg te gaan, haar te erkennen daar waar nodig/mogelijk etc. Zij heeft een nieuwe relatie en gaat binnenkort ver van ons vandaan wonen. Zij 'gebruikt' haar kind als een volwassenen en heeft zeer volwassen praat met de dochter. Ook als ze erge dingen meemaakt. Het laatste half jaar heeft ze geen nieuwe kleding voor de dochter gekocht. Ze loopt inmiddels bijna altijd in een oud versleten spijkerbroekje. Zij krijgt ruime kinderalimentatie. In veel opzichten lijkt ze me een goede moeder. Echter, ik maak me zorgen over de lichamelijke verwaarlozing en snap niet waarom ze dat doet terwijl haar uiterlijke verzorgen pico bello in orde is. Ik wil het begrijpen en beraadt me over een gepast reactie. Wie snapt dit?

Hoi, zelf heb ik goed een jaar geleden de diagnose borderline gekregen. Toen was ik 44 jaar. Mijn leven is een chaos.Dit zolang is me kan herinneren. De gevoelswereld is een op en neer gaande lijn. Snel wisselend. Vooral het loslaten van geliefde mensen is zwaar. Momenteel heb ik er geen zin meer in. Dood is de rustgevende mogelijkheid om hier van af te komen. Moe ben ik. Doodmoe van het vechten tegen de borderline. Maar er is geen genezing voor.

Geachte mensen
Ik heb sinds een aantal weken ondekt dat mijn partner het borderline syndroom heeft. Alles wat ik gelezen heb hierover is van toepassing. Hij is altijd negatief over alles (behalve mij) is eindeloos depressief,altijd in de war,kinderlijk afhankelijk,heeft veel communicatie stoornissen en ik word er na 4 jaar oprecht investeren doodmoe van.Ik kan deze realtie niet meer in standhouden zolang er geen serieuze hulp komt. Ikzelf heb des te beter begrepen hoe ik in elkaar zit.Ik ben het tegenovergestelde van hem en daarom viel hij als een blok voor mij en heeft hij me in een moeilijke periode met veel toververhalen weten te beinvloeden. Ik kan dat toegeven aan mezelf maar ben nu weer helemaal terug bij mezelf. Het probleem bij hem is dat hij in eenbepaalde mate denkt dat hij bijzonder intelligent is en voortdurend als medium in contact staat met de geestelijke wereld.Ik zie dat zelfs dat helemaal niets van klopt want er komt niets van uit.Wat moet ik doen? Ik wacht echt op een serieze reactie. bedankt.

Ik heb net mijn eindeloze aan- uit relatie met een borderliner beeindigd met heel veel moeite en pijn. Ik heb zo veel meegemaakt in een jaar, verdriet gehad en uitgehouden, meer dan in mijn hele leven, maar nu ben ik op, kapot. Alles geprobeerd, alles gegeven maar niets gaat. Altijd had ik de hoop dat het zou veranderen, beter worden. Dat ik het zou begrijpen. Waarom? Waarom? Maar de vragen blijven. Het ongelofelijke blijft gebeuren, keer op keer. Schuldgevoelens, op de tenen lopen, steeds meer van mij verlangen, mijn woorden verdraaien, mijn wereldje kleiner maken, dingen verbieden, innerlijke onrust, NOOIT rust, afstoten en vasthouden, ups en downs, niet meer willen leven, kinderlijk blij zijn, manipuleren, kwetsen, beschuldigingen, intense liefde, aanhankelijkheid, stemmingswisselingen, weglopen, zelfpijniging, schelden blijft, alles blijft. Het gaat niet over. Wat ik ook doe... Waarom mag deze liefde, intense liefde tussen twee mensen niet door gaan. Waarom? Ik ben op, kapot, kan niet meer...

Ik ben een vrouw, 39 jaar met borderline. De problemen begonnen op mijn 14e, ik begreep er niets van. Op mijn 26ste is de diagnose gesteld, ik wilde er eerst niets van weten, want wie wil er nou een persoonlijkheidsstoornis.....
Maar op een gegeven moment ben ik mijn erin gaan verdiepen, mezelf te begrijpen.
Ik kreeg ook anti/depressiva, helpen goed tegen de stemmingsstoornissen, angst, paniek. Maar heb ook diverse trainingen gehad, assertiviteit en communicatie. Nu ik 39 ben zijn de pieken en de dalen er een beetje vanaf. Ik voel me prima, en kan eindelijk geluk voelen. Wat inderdaad wel belangrijk is is rust en regelmaat en geen alcohol.

Heb een fijne partner en hij vindt het leven met iemand die aan borderline lijdt erg spannend, geen dag is hetzelfde, impulsief en dynamisch. Ik lees zo weinig over de positieve dingen hier.

Ik heb weinig sociale contacten, maar dat is niet aan mij te wijten, veel mensen zijn tegenwoordig druk en hebben geen tijd of aandacht voor vriendschap. Mijn partner heeft geen borderline en hem overkomt hetzelfde dus.

Natuurlijk is het soms moeilijk, maar ik ben blij met mezelf, ben gelukkig en werk elke dag aan mijzelf. Ik zorg dat ik therapie/ en studietrouw ben, werk elke dag lijstjes af en plan alles in.

Ik ben nu eindelijk tevreden!

xxx

Hoi ik ben een meisje van 19 jaar en mijn zus van 21 heeft borderline al vanaf ik me kan herrinneren. Ze is in het verleden al heel vaak behandeld en opgenomen, maar ze weigerd verdere behandeling al vanaf haar 18de. Het gaat erg met up's en down's. Ze manipuleert mij heel erg en ik kan er gewoon niet meer tegen. Het liefst zou ik haar nooit meer zien, maar dat kan gewoon niet en eigenlijk wil ik dit ook helemaal niet. Ik voel me gewoon schuldig dat ik wel dingen bereik in mijn leven en dat dat bij haar niet gaat. Ze kan geen opleiding volgen, ze kan niet werken en ze is sinds een paar weken gestopt met haar medicatie en heeft het afgelopen jaar al meerdere malen zelfmoord geprobeerd te plegen (dit deed zij vroeger ook al wel maar nu vaker en heftiger) ze heeft me laatst verteld dat ze klaar is met het leven. `Ik stop met mijn medicatie ga nog de leuke dingen doen zoals uitgaan en als ik dat niet meer leuk vind houd het voor mij gewoon echt op. Ik heb toch geen toekoms.` Tjsa dat komt best hard aan omdat ik ook weet dat ze eigenlijk gelijk heeft ook al zou ik nog zo graag willen dat het anders zou zijn. Maar goed wat moet ik nu? Zit ze echt in de eindfase van haar leven? Op dit moment ga ik er echt aan onderdoor en weet niet meer wat ik voor haar of voor mezelf kan/moet doen. Ik kan die eindeloze dreiging van zelfmoord niet meer aan. Heeft iemand tips? Ik zou graag met iemand in contact komen uit de omgeving Utrecht. Mvg, Elice

Hallo allemaal, ik ben nu 24 jaar en op mm 18de is de diagnose borderline gesteld. In de jaren vooraf was het al 1 grote chaos bij mij ik ging niet naar school gebruikte drugs alcohol enzovoorts. Ik had maling aan alles wat mij opgedragen of verboden werdt.Toen ik 19 was leedt ik inmiddels ook aan anorexia niet omdat ik dun wilde zijn maar omdat ik dacht met niks eten vanzelf wel een keer dood te gaan. 19 en een half was ik toen ik zelf besloot me te laten helpen, eerst in de eetkliniek aangezien ik nog maar 35 kilo woog. Daar ben ik drie maanden geweest en 12 kilo zwaarder, alleen was ik daar niet op mn plaats, mn omgeving dacht dat ik weg wilde lopen , maar ik wou geholpen worden met mn echte problemen, en besloot op eigen houtje me aan te melden voor intensieve psychotherapie. 2 maanden voor mn 20 ste ben ik hier mee begonnen 15 maanden doordeweeks intern, en ik moet jullie zeggen ik vond het heel erg fijn om daar te zijn en heb veel geleerd. Verder heb ik de afgelopen jaren vers training gedaan en begeleidende groeps therapie, om zelfstandig te worden ook erg goed bevallen. Het is 2 jaar goed gegaan, maar na het ZELF verbreken van mn relatie ben ik helaas weer wat terug gevallen ben weer erg angstig voor het leven (wordt vaak door mij en lotgenoten gezien als niet meer willen leven) en weet even niet meer zo goed wat ik wil. Ben inmiddels weer begonnen met gesprekken en ga schema therapie doen. Ik zelf heb de instelling dat als je er voor blijft vechten( met afen toe een korte pauze) het echt wel goed komt, ik wil er in geloven dat er een mogelijkheid is om niet meer elke dag zoveel verdriet en pijn te voelen, zoveel mensen kunnen het dus waarom ik niet??!!!

Mijn zusje van 25 heeft bordeline. Nu eindelijk heb ik er een naam voor kunnen vinden. Heb wel altijd geweten dat ze psychisch niet inorde is. Vroeger kon ik haar niet uit staan. Ze eiste altijd al de aandacht op van mijn ouders. En altijd vergaven mn ouders haar voor haar fouten. "ze is jong en impulsief, we kunnen het haar niet kwalijk nemen" Ik kon ze wel killen, want ik pikte het niet! Ik zag haar als een pathologische leugenaar. Ze loog om alles en iedereen. Met haar samenwonen is een ramp! Elke dag was er ruzie en veel herrie. Pogingen tot zelfmoord, verbaal erg grof, boulimia, vreemdgaan en gelduitgeven als water. Ze schreeuwt tegen dr zoontje en gaat er ruw mee om. Gelukkig lacht het kindje vaak terug. Het heeft denk ik wel in de gaten dat zn moeder "beetje gek" is. Naar mate ze ouder wordt, groeien we gelukkige naar elkaar toe. Ik heb het erg met haar te doen. En mn ouders trouwens nog steeds. We zien haar heel vaak en ze heeft het vertrouwen in ons. Wanneer ik moe ben dan bezoek ik haar liever niet. Ik raak dan sneller gestresst door haar. Dan ga ik nare dingen zeggen waar zij dan hypergevoelig voor is en dan ben ik weer de heks! Ik blijf altijd eerlijk en praat niet altijd mee om de lieve vrede te bewaren. We houden van elkaar en ik zal haar daarom niet gauw in de steek laten (Veel contacten heeft ze niet. Ze laat steeds beter zien dat ze om me geeft. Vandaag heeft ze een taart voor me gebakken...)

Ik ben een meid van 23 jaar & een jaar geleden is bij mij de diagnose borderline gesteld! Ik kan me helemaal herkennen in het verhaal hierboven: Ik heb elke dag last van stemmingswisselingen, erg lastig, omdat het met de minuut kan wisselen! Ook de mensen om me heen kunnen hier moeilijk mee omgaan, eigenlijk niet zo gek, weet zelf amper hoe ik met mezelf om moet gaan! Momenteel ben ik opgenomen op de psychiatrie (al de 4de keer in 2 jaar)! Me borderline gaat namelijk gepaard met een depressie & angstaanvallen! Ook herken ik mezelf in het stukje in het "verhaal" hierboven over de omgaan met vrienden/familie/kennissen, bij mij is dat ook elke dag verschillend & daarbij komt bij mij nog kijken dat ik mensen soms clame om bij me te zijn/blijven! Vaak spreek ik ook met meerdere mensen tegelijkertijd af, voor het geval er 1 iemand afzegt ... Ik krijg het al benauwd bij het idee dat ik dan alleen ben! Aangezien ik heel moeilijk kan verwoorden wat ik nou echt voel & denk, ga ik nu stoppen! Ik wens iedereen heel veel sterkte! Liefs, F

Mijn vriendin heeft het en nou ik dit zo lees zie ik ook dat het allemaal klopt en reacties etc etc. ik maak het zelf elke dag mee en het is zeker lastig om er mee te leven ik wens iedereen er verder sterkte mee.

Ik volg nu een cursus bij de Symfora om om te gaan met een borderliner. Ik heb 2 jaar samengewoond met een meisje die dit had, alleen ze erkende het niet en wou ook niet naar de dokter ervoor.. Het was ongelofelijk zwaar en slopend, en nu dat het over is (ik heb er al zo vaak terug genomen) heb ik echt het gevoel dat ik mezelf compleet heb weggegeven, dat ik alles heb laten vallen voor haar zonder dat ik het door had. Want het moet altijd meer, het is nooit genoeg wat je geeft, je houdt nooit genoeg van zo iemand enz.. Ze manipuleerde me constant, alles was mijn schuld, haalde me naar beneden met dr woorden, had losse handjes, ging vreemd (maar wist zich er elke keer uit te lullen), loog over van alles en nog wat, kon er niet op bouwen, en heeft me uiteindelijk overal mee laten zitten nadat ik meer voor mezelf opkwam na die cursus. Die mensen zoeken altijd te gevoelige mensen, of goede mensen die toch niet bij ze weggaan. En dat merk je wel.. want bij mij begon de eerste ellende al na 2 weken en toch bleef ik ermee door gaan. Omdat er voor alles een excuus was, toen was ze weer misbruikt of had ze een verschrikkelijke jeugd gehad (en ik vind het verschrikkelijk dat ik aan die waarheid moet twijfelen), waardoor ik dan weer medelijden met dr kreeg en dr terug nam. Of ze kwam met een verhaal over verlatingsangst en dat ze zooo veel van me hield dat ze me zo een pijn deed omdat ze niet wou dat ik het ooit uit zou maken, dus kon ze het maar beter zelf verpesten. Daarna wou ze me dan weer terug hebben.. En dat week in week uit. Het is echt de grootste teleurstelling van mijn leven geweest. Het was nog niet uit of ze had al iemand anders (dit bouwde ze langzamerhand op terwijl ze met mij had). Het klinkt misschien heel negatief dit, en misschien is de situatie bij sommige mensen anders. Maar ik zal iniedergeval nooit meer hetzelfde zijn als voor deze relatie.. Ik vertrouw niemand meer, overal zie ik leugens.. Heel vervelend. Succes!

Ik heb een vraag! Mijn dochter is een tienermoeder van 22 jaar. Ze heeft in haar leventje heel erg veel meegemaakt! De laatste tijd (maanden) verwaarloost ze haar huis, is erggg prikkelbaar,en ja dan is er ook nog mijn kleindochter. Ik maak me erggg veel zorgen om mn kids, maar alles wat IK zeg, is niet goed, of ik zeur. Ze heeft aangegeven geen zin meer in t leven te hebben, dus ik heb hulp ingeschakeld. Mij vraag is...gaat ze die aanvaarden?? Ik ben een wanhopige moeder.

Ik ben 35 jaar, heb borderline. Het duurde bijna 20 jaar voor de diagnose werd gesteld. Gedurende die tijd had ik al diverse vormen van therapie gehad, ik vroeg me vanaf een bepaald moment af: waarom word ik niet beter? Wat is er mis met mij? Waarom blijf ik steeds struikelen in het leven ondanks mijn mogelijkheden en talenten? Toen het beestje een naam kreeg, ging ik op zoek naar specifieke therapie en heb ik de V.E.R.S.-training gevolgd (Vaardigheid Emotionele Regulatie Stoornis). Dat heeft veel veranderd in mijn leven. Ik weet nu dat ik een stoornis heb. En dat ik best wel kan sturen binnen mijn mogelijkheden, o.a. door goed gebruik van een agenda (niet teveel inplannen, ik raak snel overprikkeld), en continue aandacht voor mijn emoties: wat is er vandaag gebeurd, hoe voel ik me hieronder, klopt het hoe ik tegen de situatie aan kijk, in welke schaal zit ik qua emotie (0 = vreedzaam en op mijn gemak, 5 = heftige emoties of juist helemaal afgevlakt) en hoe ga ik ermee om? Rust en regelmaat helpen me. Het blijft lastig, vergt veel aandacht en onderhoud. Want helaas is het zo dat als ik in schaal 5 zit, ik binnen no time iets stuk kan maken wat ik langzaam heb opgebouwd, een vriendschap, relatie of baan. Ik weet nu ook dat ik een stoornis heb, en dat de wereld niet zo bedreigend en onvoorspelbaar is als ik voorheen dacht. Het is meer mijn beleving van de wereld tijdens zo'n emotionele storm die bedreigend en onvoorspelbaar voelt. Sinds twee jaar heb ik medicijnen (Lamotrigine) die de ergste pieken en dalen eraf halen. Ik vond het niet fijn om aan medicijnen te gaan, maar toen ze aansloegen was ik enorm verrast: ik voelde me innerlijk stabieler, niet meer door alle grote maar ook kleinere dingen uit evenwicht gebracht. Lamotrigine is een anti-epileptica die ook wordt gebruikt bij mensen met stemmingswisselingen. Toen ik het kreeg, werd het nog relatief nieuw ingezet hiervoor. Ik las afgelopen week een artikel van Stichting SABN dat er momenteel onderzoek is naar de inzet van het medicijn Topiramaat bij mensen met een eetstoornis, dat is eigenlijk ook een anti-epileptica en wordt ook ingezet bij stemmingswisselingen. Ik heb 8 jaar actief boulimie gehad, heb dat met psychotherapie doorbroken, en kan er sinds jaren goed mee leven. Ik heb een stap terug gedaan qua functie, dat was wel slikken, maar ik functioneer beter zonder deadlines en als ik binnen mijn functie ruimte heb om me even terug te trekken als ik me overprikkeld voel (dus niet de hele dag door contact met mensen, maar voor hooguit 50% + minder uren). Ik houd van mensen, ben een sociaal dier. Heb zelf wel veel schade opgelopen omdat ik vriendschappen en contacten heb verloren door mijn wisselende buien en dat ligt denk ik ook niet alleen aan mij. Jammer, want ik ben een leuk mens, creatief, muzikaal, ik houd enorm van lachen, en ik kan heel erg lief zijn. Kinderen voelen zich vaak op hun gemak bij me, dat valt mensen op, ook als een kind verlegen is en terughoudend. Ik heb veel meegemaakt en kan me daardoor denk ik goed verplaatsen in andere mensen. Ik ben zelfkritisch, kan daardoor ook goed sorry zeggen. Een relatie lukt helaas niet, dan begint het hele proces van aantrekken / afstoten weer. Nou ja, dan maar geen relatie. Ik werk nog steeds aan mezelf, dat zal denk ik altijd blijven. Momenteel werk ik in een 12stappen-programma. Ik wens de mensen met borderline succes, kan de VERS-training of Linehan van harte aanbevelen. En ik wens omstanders succes en sterkte, het is inderdaad niet altijd makkelijk, en soms erg pijnlijk. Jasmijn

Is dit iets typisch vrouwelijks, we hebben samen 2 kinderen daarom probeer ik het met haar uit te houden, maar soms hou ik het zelf niet meer vol. Van de ene opname naar de andere, momenteel is ze weer binnen en krijgt ze weer wat zwaardere medicatie, is daar enige hoop op een normaal leven? We zijn al 12 jaar samen maar ik heb er echt geen zin meer in. Ik kan ze ook niet laten vallen opdat ze nergens meer heen kan en het ook haar kinderen zijn, de vorige keer is ze anderhalf jaar weg geweest. Ik was het al gewent zonder haar, volgende vrijdag komt ze weer eens thuis en ik zie er echt tegen op.

Ik ben een borderliner, ik heb vaak wisselende stemmingen, weet vaak niet wat ik wil en kan moeilijk bij mijn gevoel komen. Je moet proberen er bewust van te zijn, als je iets doet waar je andere mee kwetst. Eerst nadenken voordat je iets doet of zegt, maar soms lukt dat niet en kan ik niet meer tot 10 tellen. Dan heb ik alweer iemand pijn gedaan en dat doet mij uiteindelijk ook pijn. Wil niemand bewust pijn doen, maar het gebeurd soms wel... Ik raad wel elke borderliner aan om een cursus te volgen "Alles of niets" bij het riagg!! Voor mij helpt het heel erg om regelmaat te houden, weinig alcohol, op tijd naar bed, je gevoel bijhouden in een dagboek.. Als het te heet onder je voeten wordt proberen om even naar het toilet te gaan ofzo, daar rustig relativeren en erop terug komen op een rustige manier. Lukt dit niet, denk dat je dan beter terug kan trekken of rustig uitpraten (als het lukt)?! Het is klote, maar het is een methode van leven.. Die je MOET accepteren, anders kom je er niet!!!

ik wil graag reageren op al die reacties die ik hier lees over borderline, ik heb een dochter met borderline is na twee jaar onderzoek uitgekomen. De vraag hoe ga je met een borderliner om is heel moeilijk ze hebben verslavingsproblemen sociale problemen kunnen geen relatie of werk behouden depressies maar ook up,s en ga maar eens het gevecht (zo zie ik het) met de instanties aan. Heb ik wel gedaan want je wil dat ze een zo normaal mogelijk leven leiden met zoveel mogelijk structuur dat hebben ze echt nodig. mijn dochter heeft een cursus sociale contacten gedaan ze zit bij een sociale werkplaats je moet ze ook leren hun agressie onder controle te krijgen. En wat betreft de verslavingen dit kan van alles zijn drank drugs sex spelletjes etc, de hulp van een goede arts is ook van belang mijn dochter praat veel met onze huisarts hij trekt daar ook tijd voor uit waar ik heel blij mee ben. Heel veel praten helpt, als ze niet lekker in d,r vel zit zie ik het en dan zeg ik dit tegen haar en laat haar verhaal doen dit wil niet zeggen dat je ze altijd kunt helpen maar het aanhoren alleen al. En hoe ik ermee omga ik bekijk het van dag tot dag en probeer haar zoveel mogelijk te steunen en begeleiden maar neem niet alles want borderline is niet overal een excuus voor. daarom wil ik een ieder die met een borderliner te maken heeft veel sterkte en veel geduld en moed toe wensen.

Hallo allemaal! Had totaal geen beeld van deze aandoening, maar sinds kort heb ik een schat van een meid leren kennen. Ben dr totaal verliefd op. Ze is niet alleen een borderliner. Ze heeft ook ADHD, ODD en Schizofrenie... stuk voor stuk serieuze aandoeningen, lijkt mij! Googelen heeft me veel informatie kunnen bieden en zelf informeert ze me ook prima, maar ik weet totaal niet wat me te wachten staat. Ben bereid om door het vuur te gaan, maar zou toch graag wat belangrijke tips willen van eventuele (ervarings)deskundigen. Zou dr niet willen verliezen doordat ik iets misinterpreteer! MVG en bij voorbaat dank

hoe ga je in hemelsnaam om met een ex die je al 2x heeft verdacht van incest? Nu er eenmaal onderzoek gedaan wordt door de Raad van Kinderbescherming gooit zij het over een hele andere boeg. De bedoeling is dat de RvK bemiddeld, maar dat is op deze manier onmogelijk. Zij grijpt nu een kleding probleem met 2 handen aan, terwijl eigenlijk de bezoekrefeling aan de orde is. Hoe moet mijn vriend hier in hemelsnaam mee omgaan???? Dinsdag is er een 1ste gesprek gepland, maar sinds de rechtzitting zijn er alleen maar problemen geweest omtrent de bezoekregeling. Iemand wees mij erop dat deze vrouw erg veel eigenschappen heeft van een borderliner. Hoe ga je in hemelsnaam zo'n gesprek in? Ik werk zelf met verstandelijk gehandicapte. Helaas ben ik op dit moment erg boos op deze vrouw, ik vind haar een slechte moeder. Heb graag advies om evt. een gesprek aan te gaan? MVG Nicolette

hallo heb een hele lieve vriend maar een bordeliner. ik ga nu al 7 maanden met hem en opzich gaat het goed, woon nu ook 4 weken samen. maar heb wat problemen met me vriend. zit nu al een week op zijn slaapkamer achter de pc komt alleen naar beneden voor het eten en thats it. leuke dingen doen doet hij ook al niet meer met het gezin. heb dan ook een aantal vragen: -hoe trouw zijn bordeliners aan een vriend/vriendin??? -hoe gaan bordeliners met hun exen om??? -wie kan me helpen om het niet stuk te laten lopen met deze relatie??? hij heeft in het verleden ook een relatie met zijn pleegma gehad en als ik daar samen met hem naar te ga voel ik me kut. hoe kan dit?? pleas help me!!!!!!!! mail me aub

Borderline is een modeziekte, net als trouwens die ADHD stoornis, waar in werkelijkheid niets aan beantwoord. Eigenlijk is het goed dat mensen zowel neurotische als psychotische kenmerken in zich bergen: opent namelijk de weg naar creativiteit, tenminste als dat verlangen wat ruimte krijgt. De meerderheid van ons holle volkje wil echter dat de ander alleen een kopie is van zichzelf en de agressie waarmee dat gepaard gaat blijkt o.a. uit de reacties hier. Lijkt wel of we terug zijn in een middeleeuwse heksenjacht. Naar mijn idee is er iets heel anders aan de hand: mensen hebben het moeilijk omdat dat nu eenmaal bij het leven hoort, en omdat ze nooit gehoord worden/werden door familie, leraren of 'vrienden', die uitsluitend hun normatieve waarde-oordelen opleggen aan de ander. Een beetje mens wordt hierdoor natuurlijk opstandig en reageert. Trouwens, al die neurotische oftewel onethische mensen die hier schrijven hoe slecht 'bordeliners' zijn, zouden eens hun hand in de eigen zieke boezem moeten steken, want denken jullie nu werkelijk dat jullie gevrijwaard zijn van het kwaad, terwijl jullie zo oordelen? Jullie normativiteit is wreed en onethisch: het zorgt ervoor dat mensen ['patienten']gaan geloven in een theorie, die hun laatste restje persoonlijkheid wegvaagt waardoor zij hun verlangen (te leven) verliezen. Ik ben zelf geen borderliner, kende wel iemand in de vriendekring met die diagnose: zij werd inderdaad wel eens kwaad, maar zij had altijd zeer goede redenen voor haar kwaadheid! Daarbij was zij de meest interessante persoon in die groep; veel tedere gevoelens, creatief, geengageerd en heel sociaal. Soms denk ik dat juist dat sociale maakt dat zij problemen krijgen met hun omgeving, die in de regel immers egoistisch, hard en onverdraagzaam is. Nadat zij met de dood werd bedreigd door een ex is zij gedecompenseerd en sindsdien zit zij buiten de sociale orde, aan de medicatie en komt misschien nooit meer vrij. Die ex is trouwens zo vrij als een vogeltje en leeft gewoon vrolijk verder. Heel aangepast zit hij misschien wel met jullie borderlinehaters gezellig in het cafe. Daar word je toch wel ziek van?

Leven met een borderliner zorgt er voor dat je geen enkele zekerheid meer hebt in het leven omdat hun gedrag niet voorspelbaar is. Na 10 jaar alleen te zijn geweest ontmoette ik deze geweldige man en na een half jaar begon er zich een patroon af te tekenen die zich bleef herhalen. Wanneer ik beheerst bleef onder de gruwelijke verbale mishandeling dan werd hij nog wreder. Hij lacht psychiaters en psychologen uit, iedereen is gek, inclusief ik wanneer ik huil om om de vreselijke pijn die hij mij deed. Ik weet dat hij borderliner is maar ik kan niets (meer) voor hem doen. Het leven is geen spelletje en te kort om het te laten verzieken. Gisteravond heb ik hem de deur gewezen en toen kwam de echte woede en agressie omdat hij zag dat hij mij verloren had. Gistermiddag nog zei hij hoeveel hij van mij hield en gisteravond zei hij dat ik lelijk ben en slecht en niets waard ben en onbetrouwbaar. Oei...dit doet zo'n vreselijke pijn! Maar wanneer ik hem had laten blijven dan kon ik er zeker van zijn dat dit zich, met steeds kortere tussenpozen zou herhalen. En dat idee verdraag ik minder dan hem nu te moeten missen.

ik ken sinds 2,5 jaar mijn man die lijdt aan borderline. Zijn karakter is een lief en sociaal persoon, die graag lol mag maken in het leven. Depressief is hij zelden en een heleboel gedragsregels heeft hij zich aangeleerd. Helaas wil hij hierdoor niet erkennen dat hij nog wel degelijk lijdt aan borderline. Hulp zoeken is dus out of the question. Alcoholisme is daarnaast zijn grootste vijand. Sinds een half jaar hebben wij daar afspraken over gemaakt. Dit gaat erg goed, totdat er iets gebeurt waardoor hij zich slecht gaat voelen (meestal zonder dat je het wordt verteld). Hem dan corrigeren op het overschrijden van gemaakte afspraken is meestal het begin van een woede aanval. Nu weet ik niet hoe ik daar het best mee om kan gaan. Tot hem door kan dringen zonder hem te prikkelen. Heeft iemand hier ervaring mee?

Omgaan met borderline is inderdaad niet makkelijk. ik werk in de verslavingszorg en hier ben ik erachter gekomen dat mijn vriend wel erg veel vergelijkenissen had toen ik nog niet lang in dienst was. Hiermee heb ik hem ook een aantal keren gecontronteerd maar hoewel hij weet van welk werk ik doe probeerde hij me voor de gek te houden. Ik kreeg in de gaten dat hij gespeeld gedrag ging vertonen. Ook de stemmingswisselingen probeerde hij te onderdrukken, ook al zie je aan het gezicht dat de stemming is omgeslagen. Daarnaast zou ik letten op zorgmijdend gedrag. Vaak heeft de borderliners al heel wat hulp gehad maar komt er voor zichzelf niet meer uit. De zorg is slecht en ze kunnen niks voor me doen (zwart-wit denken)... Voor alle mensen die borderline hebben, zoek wel hulp en trek optijd aan de bel. Laat je niet aan de kant zetten door het negatieve gevoel maar kom voor jezelf op want iedereen heeft recht op de juiste hulp. Daarnaast vind ik dat de problematiek met verslaving en schulden niet onderschat mag worden. De borderliner kan zijn verslaving (welke verslaving dan ook) heel goed geheim houden. Stel duidelijk grenzen bij bepaalde vorm van verslaving en hou je ook hieraan. Natuurlijk zijn niet alle borderliners verslaafd, maar ik weet nu uit ervaring: een borderliner komt moeilijker van zijn verslaving af, gezien het aantal tegenslagen in het leven die hij of zij beleefd. Indien iemand advies of meer info nodig heeft over borderline en verslaving kan ik altijd advies geven. Ikzelf heb de relatie beeindigd en heb voor mezelf gekozen.

Ik weet niet wat ik ervan moet denken als zijnde een aandoening, ik heb 4 borderliners gekend, de overeenkomst tussen alle drie de personen is dat ze tot het uiterste gaan kwa manipuleren. Een van de 4 maakte constant plannen maar was het er eenmaal van gekomen liet ze je barsten. de tweede heeft mij en iemand waar ik verliefd op was uit elkaar gedreven door leugens te vertellen. De derde heeft mij en vrienden getracht uit elkaar te drijven, maar het is niet zo ver gekomen, maar binnen die vriendenkring hebben mensen hun beste vrienden verloren omdat ze fijn aan het manipuleren was. Ze beweerde bijvoorbeeld dat vrienden van ons waar zij ruzie mee had ons niet meer wilden zien, terwijl daar niks van waar was. Ik ben een onzeker persoon dus had het geloofd als iemand anders niet gebeld had om te vragen of het wel echt zo was. De laatste is de zus van mijn vriend, die allerlei geestelijke aandoeningen veinst om maar haar uitkering te behouden of aandacht te krijgen. Is het ook maar even stil of zit je een film te kijken dan roept ze opeens dat ze heel duizelig wordt of hoofdpijn heeft of wat dan ook. Als het maar is om aandacht te krijgen. Net een slecht opgevoed kind van 12, alleen is ze 36. Zodra ze je niet nodig heeft dan laat ze je links liggen. Ik krijg onder de hand hierdoor een hekel aan mensen met die aandoening, want in mijn ogen hadden ze het beter manipuleer ziekte kunnen noemen. Ik ben iemand die niemand wil veroordelen om wat dan ook, een van mijn beste vrienden is schitzofreen, en die is prima mee om te gaan, een andere vriend heeft een lichte vorm van authisme, ook een prima kerel. Natuurlijk hebben ze hun eigenaardigheden, maar wie is er normaal. Ik sta dag en nacht voor vrienden klaar als ze in nood zijn. Ik wil niemand over een kam scheren maar na 4 personen dezelfde nare trekjes blijf ik er de volgende keer maar uit de buurt.

Waarom je borderline hebt of waarom je een bordeliner helpt zijn evenredig aan elkaar. Als je weet dat je een borderliner bent kun je je laten helpen door hulp te vragen. Als je een borderliner wilt redden kun je je ook laten helpen. Door professionele hulpverlening. Dat is wat er moet gebeuren, volgens mij, want je houdt elkaar anders in stand. De helper en het slachtoffer. Geen van beiden komt er aan toe een eigen weg te kiezen en de verantwoordelijkheid te nemen voor zijn/haar eigen leven. Dat is niet de bedoeling van jouw leven! Het is moeilijk om uit deze impasse te komen. Omdat je met jezelf aan de slag moet. Met jezelf aan de slag gaan is moeilijker dan de verantwoordelijkheid van je leven bij een ander neer te leggen. Dat geldt zowel voor degene die zich afhankelijk opstelt als degene die alles "goed" wil maken in het leven van de ander. Ik wil jullie niet "verblijden" met mijn persoonlijke ervaringen. En mijn vechten en inzichten over langere periode. Ik probeer mijn eigen leven te leiden, te genieten van vriendschappen over en weer. Grenzen te stellen en mezelf te gunnen wat goed voor me voelt. Sterkte met het leven dat je hebt, kies voor jezelf en de mensen om je heen waar je je goed bij voelt. Die je energie geven en jij hun. Stop met energie slopende relaties. Ja, en wat moet dan die ander die je zo nodig heeft waar je alles voor doet? Die zal ook hetzelfde moeten/kunnen doen als jij!Luuk

Annagem. Ik denk dat je twee dingen door elkaar haalt. Psychisch gestoord en Borderline. Mijn partner heeft borderline, en nee, het is niet altijd makkelijk. Maar de zorg die zij over anderen op zich neemt is bewonderenswaardig. Als deze kinderen bij jou wonen, zal dat zeker een reden hebben. Maar ik denk dat je met een moeder met schizofrene neigingen te maken hebt, die misschien bepaalde borderliner trekken heeft. Ik vraag je ook een ander forum te bezoeken, dat meer te maken heeft met jouw probleem. Wij proberen hier wat nuttige informatie voor onze eigen situaties op schrift te zetten.

Hoi, ik ben een ervaringsdeskundige wat borderline aangaat en weet hier dan ook het nodige van. Mocht er iemand zijn die vragen heeft, neem dan gerust contact op, ik weet hoe moeilijk het is om het te hebben en ook om er mee om te gaan als als familie, parter, vrienden. Wie weet heb je wat aan mijn informatie.

Graag zou ik in contact willen komen met lotgenoten die te maken hebben in hun omgeving met borderliners. Ik heb zelf een neefje in huis die bordeline heeft. Het liefst contacten met mensen uit Eindhoven of omgeving.

Ik ben al een paar jaar borderline patiente,en heb begrip voor degenen die er moeten mee samenwonen of leven omdat ikzelf weet en ondervind dat het mijn totale leven beheerst. Nu begin ik mezelf in een woedeaanval zelf kwetsuren toe te brengen, als ik buiten kom om b.v. boodschappen te doen, zal niemand denken dat ik deze vervelende aandoening heb omdat ik een masker opzet, en doe alsof alles oke is om lastige vragen te vermijden. Zijn er mensen die ook last hebben na een angst en of woedeaanval die zich achteraf niks meer herinneren? Ik weet niet meer hoe ik dit alles onder controle kan krijgen, maar het wordt steeds erger en ik wil mijn kinderen of mijn man daardoor niet verliezen.

Ik heb 15 jaar samengewoond en getrouwd geweest met een vrouw en moeder van onze kinderen waar ik de laatste jaren van ons huwelijk geen kant meer mee op kon. Herhaaldelijk had zij suïcidale trekjes en dreigde zich van kant te maken als het emotioneel wat te heftig werd. Het liefst sloot zij zich af van emoties en zeker als het ging over haar zelf. Zij was in staat om heel geraffineerd knoppen in haar hoofd om te draaien en de buitenwereld te laten zien dat alles perfect ging. Zo'n uitstraling had zij ook en iedereen geloofde haar. Nu zijn wij al weer zo'n 7 jaar gescheiden. Als ik de kinderen op haal zie ik een hele andere vrouw. Tijdens ons huwelijk verafschuwde ze piercings en tato's, nu heeft zij alle twee. Ze liegt over zaken m.b.t. de kinderen, de rechtbank heeft haar twee keer in het gelijk gesteld op feiten die gebaseerd zijn op leugens, enz. Als het moeilijk wordt, wordt zij erg agressief en is zij in staat andere mensen iets aan te doen. Kortom: is zij borderliner of heeft zij een vorm van deze psychische aandoening? Hoor graag reacties. Tim

Hallo lydiabrak. Ik herken je verhaal, die veel op de mijne lijkt. Ik ben mijn kinderen ook kwijt geraakt. Al 10 jaar vecht ik om mijn kinderen. 2 jaar terug ben ik ermee opgehouden omdat de kids hier alsmaar de dupe van werden. Mijn ex zijn tweede vrouw liegt van alles door elkaar, ook zij werd geloofd door de rechtbank en de jeugzorg. Helaas geloof me, je kan hier niks meer tegen doen, ik weet uit mijn eigen ervarig dat het geen zin meer heeft. Ik als moeder heb alles aan gedaan om ze terug te halen, mijn leven en mijn relatie is hierdoor verpest. Ik ben al weer bijna 40 jaar en wil ook verder met mijn leven, hoeveel pijn ik in mijn hart heb. Tot paar maanden geleden heb ik mijn dochter via hyves gevonden. Nu hebben we elke dag in geheim contact, ook smsen en chaten we samen. Dit alles moet in het geheim, want ze is doodsbang voor haar vader en stiefmoeder. Mijn zoon wil helaas niks meer van mij weten, diep van binnen weet ik dat er een dag komt dat alles weer goed komt. Sterkte met alles. Groetjes lisa

Oh my god wat een enorme negativiteit zeg. En noemen ze een bordy vaak negatief? Jeetje, tja ik ben er ook een. Ergste tijd was 17 tot mijn 23 ste, daarna werd ik steeds rustiger en kon dingen beter een plekje geven. Ik tel tot 10 als ik kwaad word en schop mijn eigen huis niet meer in elkaar. Qua relaties en relaties aangaan? Ja, is en blijft moeilijk dat klopt. Daarom heb ik gekozen om vrijgezel te blijven en de uiterste mogelijkheid tot binden zal latten zijn. Ben in het verleden opgenomen geweest, geen nazorg gehad en geen medicatie! Alles wat ik gedaan heb is op eigen houtje geweest. Zelf viel ik voor verkeerde mannen, criminelen, drugsgebruikers etc, waarom? Kon ik voor zorgen. Ik heb geprobeerd mezelf te begrijpen en te leren van dingen in het verleden en dat je met jezelf druk maken geen ene moer bereikt. Ik eis absoluut geen aandacht van anderen,heb ze niet nodig omdat ik nu met mezelf kan leven. Ik zoek iemand die mij aanvult en niet bekritiseerd of manupuleerd want geloof me voor manupulatie hoef je geen borderliner te zijn. Ook een dominant persoon is geen borderliner. Weet je wat juist moeilijk is?die stempel die je op je kont hebt met kijk ik ben borderliner en van dat rot woord kom je nooit meer af terwijl je juist je best doet om er zelf mee om te kunnen gaan. Plaats daarom niet alle bordy's of automutileerders in een Borderline hokje. Het is geen besmettelijke ziekte ,en ja ik probeer het te begrijpen voor mensen die met een bordy leven. Ten eerste is het je eigen keuze ,ten tweede weet je de probleemachtergrond wat ook voor elke bordy anders is! Ja het is vechten voor jezelf maar welk mens moet dat niet? Vroeger dacht ik dat ik de enige was met verdriet, jalouzie, boosheid ed maar dit zijn normale menselijke feiten waar iedereen zo nu en dan last van heeft. Ik zie nu ook grijs ipv alleen zwart wit. Ik ben nu bijna 29 in mei en moet zeggen dat ik het red nu. Tuurlijk heb ik onzekere momenten en ben gedeprimeerd maar kom er weer overheen, en vind telkens een oplossing voor mezelf. Het gras is niet groener bij de buren. Maar nogmaals vind het erg dat bordy's vaak over een kam worden geschoren. Hee andere bordy's be strong en je leeft een keer maak er wat van want je kunt het. Je bent een mooi mens onthoud dat. Bye en gr

anoniem na de scheiding vier jaar geleden ging het bergafwaarts met mij. de diagnose borderline werd gesteld. ik heb er heel bewust voor gekozen, met veel pijn, veel verdriet, dat de twee jongste kinderen van negen en vijf in een pleeggezin worden opgevoed,en ze een stabiele basis meekrijgen voor hun verdere leven. structuut,rust,reinheid,regelmaat. iets wat bij mij ontbreekt. wel een goede moeder, geen goede opvoeder. degene die schrijven over partners die het leven van hun kinderen tot een hel maken,zullen dit toejuichen. helaas zijn er in mijn omgeving talloze mensen die denken dat ik de makkelijkste weg gekozen heb,het wel best vind zo. men beseft totaal niet wat een offer dit kost!! het een is niet goed,het ander dus ook niet. je blijft een ontaarde moeder. en dat doet pijn!!!

Mijn huidige vriend zijn ex heeft borderline.\r\nOok zij is meester in manipuleren.
Haar kids liet ze in de steek toen ze baby's waren.
Wij hebben hen opgevoed. Toen ze oud genoeg waren om zelfstandig te zijn wou ze ze echter terug en begon ze ons te beschuldigen van misbruik.
Na een jaar gevecht op de jeugdrechtbank heeft ze ze ook gekregen!!\r\nToen had ze ze in 6 jaar bijna nooit gezien.
De hulpverlening gelooft ons niet en wij vechten al 2 jaar om ze terug te krijgen \r\n,helaas.
Nu zijn wij de boemannen en zij is de perfecte mama??
Wie weet wat wij nog verder kunnen doen?

Mensen, ik ben een bordeliner en heb dagelijks medicijnen nodig maar het GGZ veranderd elke keer dingen in m`n dosis, ik weet daar niks van. Nu ben ik er helemaal klaar mee en zit nu zonder medicijnen. Ik was gisteren naar het ziekenhuis om toch mijn medicijnen te halen en ik krijg ze niet mee. Draai nu toch wel een beetje door, er gebeuren dingen wat ik totaal niet snap.

Ik ben bordeliner en ik weet dat er is geen mogelijkheid om te leven met een bordeliner. Je partner, niemand heeft de kracht op door te gaan met een bordeliner. De druk is enorm. Je raak je identiteit kwijt. Je bent jezelf niet meer. Alles wat je doet is niet meer goed. Je speelt verschillende rollen als een echt acteur of actrice maar aan het einde is alles zinloos. Uit ervaring maximaal 5 jaar kan iemand die heel mentaal sterk is volhouden met een bordeliner. Face the truth, leven met een bordeliner is net al overleven in the jungle. Je bent de prooi.

In 1989 ben ik gescheiden van een Borderliner. Ik had er nog nooit van gehoord toen en ging op zoek naar informatie omdat ik zelf in psychotherapie ben gegaan en er toen iets over gezegd werd. Ik kocht het boek van Derksen: De behandeling van Bordeliners, en er ging met een schok van herkenning een hele wereld voor me open. Al die verschrikkelijke hoge ups en diepe downs die wij meemaakten als gezin, ontslagen, geldverspilling, verslavingen, alles viel op zijn plek. Even volgde er een periode van rust, maar Borderline is erfelijk. Althans in ons gezin bleek later. Wat ik niet onderkend heb, is dat ikzelf de grenzen voortdurend heb verlegd. Ik kon het aan, ik zorgde dat het weer goed kwam, ik regelde en regelde en zat nachten op om alles weer in het gareel te krijgen. Ik heb mezelf totaal genegeerd maar dat zag ik niet. Het was ook geen item voor me. Nu waren mijn kinderen aan de beurt, ik had m'n kansen gehad en nu was het hun beurt. Eerst m'n dochter na de bevalling, maar zij groeide er uiteindelijk overheen. Nu mijn zoon en nog steeds ben ik de schuldige. Ik maak m'n kinderen niet weerbaar, ik heb ze niets geleerd er waren geen grenzen in ons gezin, de vader schitterde al jarenlang van afwezigheid en hij werd gemist als voorbeeld, als vader, als identiteit . Steeds meer, steeds heftiger werd het en nu; het verzet van mijn zoon is heftiger. Niemand deugt er meer. Vooral ik niet. Ik was zo dom om al mijn spaargeld aan hem te lenen voor zijn nieuwe huis. Daarmee heb ik hem afhankelijk gemaakt van mij en het is juist de bedoeling dat hij zich losmaakt. Z'n eigen leven leidt, onafhankelijk van mij. Wat ik deed om hem vooruit te helpen, wordt niet meer gezien door hem. Dat geld kan me eigenlijk niet eens zoveel schelen in verhouding tot zijn leven. Maar ik maakte hem groot, te groot, had vertrouwen in zijn talenten, maar hij doet er niets meer mee. Ik heb hem overschat in zijn kunnen. Hij wacht op zijn einde. Vol wrok, vol haat, vol wantrouwen. Het is zo jammer, want dit hoeft allemaal niet zo te gaan. Opnieuw zie ik overal kansen en overal oplossingen, maar het doet er niets meer toe. Nu, na al die jaren strijd ben ik het die niet verder kan. Ik ben co-dependant geworden, wat zoveel wil zeggen dat ik de ziekte ( als je het zo mag noemen) heb overgenomen. Ik heb geen zelfmedelijden hoor maar ben wel moe. Heel moe van deze grenzenloosheid van beminde mensen uit mijn omgeving. En de hulpverlening? Ik moet hem laten..ook al krepeert hij daar heel alleen in zijn nieuwe huis. Wat deed en doe ik toch fout als moeder? Zijn zelfmoord zou betekenen dat alles wat voor mij van waarde is in de vorm van een menswaardig bestaan, helemaal niets heeft toegevoegd voor hem. Is dat dan echt helemaal alleen mijn schuld geweest?

Ik heb een vriendin met bordeliner, en ja jullie hebben allemaal gelijk dat dat best wel eens moeilijk kan zijn. Maar we wonen nu 2,5 maand samen en dat gaat opzich prima! Ik probeer zoveel mogelijk met haar rekening te houden ookal is dat niet altijd even leuk ... Ik vind dat je als vriend, als je vantevoren weet waar je aan begint, je je er goed in te verdiepen en je partner er zoveel mogelijk mee helpt en jezelf zoveel mogelijk inhoud! Ik kan ondertussen best aardig inschatten als er weer een bui aankomt. Of dat nou een heftige is of een mindere. Bij de minder erge buien heb ik er een aantal dingen op gevonden die ze erg leuk vind om te doen en daarmee verander ik haar hele bui en is ze gelijk weer gelukkig en is de bui dus gelijk weer over. Met de heftige buien laat ik haar maar ff scheeuwen of haar ding doen en vooral niet teveel aandacht geven. Als je dat namelijk niet doet komt ze dat snel genoeg weer halen! En dan zorgen dat je sterk in je schoenen staat op alles wat net tegen je gezegt is te vergeten en goed op de aandacht die ze vraagt reageren zodat de bui weer wegtrekt en daarna goed er over hebben zodat ik wel het idee hebt dat we er allebij wat aan doen. Ik ben pas 22 net als mijn vriendin en ik ben best trots op mezelf en ik heb t gevoel dat ik er best goed mee om kan gaan. Heeft iemand nog advies of wat toetevoegen aan mij verhaal. GRAAG!!

Mijn buurvrouw van 46 zit nu al drie weken in een psychiatrische kliniek en waarschijnlijk heeft ze dus ook borderline. In welke variatie weten we nog niet. Vind het zeer moeilijk om er mee om te gaan en om mijn grenzen tegenover haar te gaan bepalen. Ik weet dat zij hier ook niet om heeft gevraagd, maar het is verdomd moeilijk. Zij is er 24 uur per dag mee bezig, maar ik ook. Ik heb deze site nu zaterdag ochtend 1.05 uur gevonden en ik weet dat ik maandag de kliniek ga bellen voor hulp. Ik lees zo veel dingen en raak daar ook van in de war. Heb het gevoel dat ze me leegzuigt, ben op. Wil er eigenlijk niet meer heen. Maar ja, wie helpt haar dan. Dus ik blijf gaan maar ik ga dus aan de bel trekken voor steun en advies. Ik wens iedereen met borderline of manische depressies heel veel kracht.

Ik vraag me af hoe het in godsnaam mogelijk is dat ik ondanks alle verwijten en bedreigingen, toch nog steeds van haar kan houden. Keer op keer heb ik me weg laten trappen. Een normaal opbouwend gesprek is niet meer mogelijk, aan iedereen in mijn omgeving mankeert wat behalve aan haar zelf. MIjn kinderen, mijn vrienden, iedereen is fout. En zij is het slachtoffer! Waarom laat ik dit over me heen komen? Waarom kap ik er niet gewoon mee? Komt het doordat ik vind dat mij onrecht word aangedaan of komt het doordat ik het allemaal zo zielig vindt? Ze is een regelrechte ramp om mee om te gaan en ze heeft het zelf niet eens in de gaten.

Hoi, ik ben een vrouw van 37jaar. Ik heb ook bordeline en ja ik haat dat ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Voel me vaak eenzaam en dat doet mij veel pijn. Wie wil er met mij over praten? O ja, ik ben heel onzeker. Verlatingaangst, onzeker, bang, eenzaam. Ik claim heel erg in een relatie. Ik ben verslaafd aan smsen. Niet aan drank, drugs enz. Gr monita

Carlos, op het moment dat iemand erkend dat hij een borderliner is, onstaat er pas een situatie waarin je tot een normaal gesprek komt. Wij hebben twee kinderen in huis van 10 en 13 met een moeder die zwaar psychiatrisch patient is. Deze moeder legt de verantwoordelijkheid van haar welzijn in de handen van haar kinderen. Op momenten dat haar leven niet loopt zoals zij wil (lees, haar zaken niet goed geregeld heeft) moeten de kinderen het ontgelden. Deze moeder vindt het heel normaal om haar kinderen nu al maanden bezig te houden met het feit dat ze misschien wel kanker heeft......(niemand van de paar mensen die nog met haar omgaan weet waar ze het over heeft). Haar onberekenbare gedrag is voor Jeugdzorg schijnbaar nog niet erg genoeg en wij wachten nu tijdens de bezoekregeling bij moeder thuis op het moment dat er "iets gebeurt wat geen tweede keer mag gebeuren". Ik weet best dat als je wil, je met borderline iets kan en er mee te leven en om te gaan is.....op dit moment gaat onze verantwoordelijkheid uit naar het welzijn van de kinderen en het puinruimen na contact met mama.... ernstige affectieve verwaarlozing heeft al stevige sporen achtergelaten bij deze twee kleine puppies....maar zoals ik al zo "negatief" opmerkte....ze kan er niets aan doen dus mag ze voorlopig doorgaan met beschadigen van onschuldige, afhankelijke wezentjes. 3 hulpverleners in het gezin om de mannetjes op de rit te houden, maar mama mag stijf van de medicijnen gezellig op pad met twee doodsbange kids in de auto.

Ik heb borderline, ben borderliner of hoe je het ook wilt noemen. Ongeveer de helft heb ik nu gelezen en hoewel ik echt begrijp dat het voor de omgeving erg zwaar is, doet het enorm pijn om zulke negatieve reacties te lezen. Ik heb er niet voor gekozen. Ik heb liever dat een vriend of familielid me eerlijk zegt er niet mee om te kunnen gaan, dan het achter mijn rug om blijkbaar niet te trekken. Wees gewoon eerlijk en overleg hoe je het wel wilt. Daar heeft iemand wat aan. Het is te makkelijk om alleen maar te klagen. Ga het gesprek aan en wees niet bang. Maar zulke negatieve reacties...daar heeft niemand iets aan. Verbreek dan het contact liever helemaal.

Een jeugdvriendin van mij was altijd al erg pittig, zwart/ wit maar het kon ook vreselijk gezellig zijn. Langzaam aan werden we ouder en haar buien erger. We hebben een paar jaar geen contact gehad, omdat zij in crisisopvang zat. Later hebben we het weer opgepakt. Ze bleek een borderliner. Ik werd iedere 5 min gebeld om van alles. Als ik niet reageerde zoals zij dat wilde, dan kon ik oprotten en wat dan nog meer. Ze was ziekelijk jaloers. Na de zoveelste bedreiging en nadat ze waardevolle dingen van mij gestolen had, ben ik ermee gekapt. Ik heb haar alleen gelaten. Ze zoekt het zelf maar uit. Het klinkt heel hard maar ik ging er aan onderdoor. Ik ben een tijdje bedreigd geweest, ze stookte iedereen tegen me op. Nu ben ik zo goed als vrij, als ze me ziet dreigd ze nog steeds. Ze staat niet meer krijsend aan de deur sinds ze niet meer weet waar ik woon. Ik hoop dat andere mensen beter opletten en zichzelf beschermen voor het te ver gaat.

Ik ben/was een borderliner met psychoses. Sinds een half jaar gaat het super met me. Ik ben aan het afbouwen met mijn medicatie en heb ook sinds kort geen therapie meer. Ik hou weer van het leven. Ik heb nog wel eens een bui of hevige emoties, maar die geven me het gevoel dat ik leef. Ik heb mezelf en mijn emoties nu in de hand. Veel leden uit mijn therapie-groepje hebben het niet gered, deze zijn óf nog "zieker" geworden óf hebben suicide gepleegd. Ik mag (al zeg ik het zelf) van geluk spreken. Ik ben weer blij :)

Allemaal mooi en aardig dat begrip. Hier in dit gezin gaan mijn twee stiefkinderen van 10 en 13 ten onder aan een moeder met borderline. Of die kinderen zich wel realiseren dat zij haar leven verzieken. Dat ze daarom de twee huisdiertjes die ze hen enige weken geleden gegeven heeft de wc af zal spoelen.....oh sorry....kan ze niets aan doen.....

Ik heb een vriendin waarvan ik denk dat ze borderline heeft. Heel vermoeiend! Het probleem is dat zij zelf niet doorheeft dat ze dit heeft. Op dit moment maakt ze alles kapot door haar gedrag. Ze raakt iedereen kwijt door haar dan weer enthousiaste gedrag en vervolgens laat ze niets meer van zich horen. Ik ben al heel lang bevriend met haar en eigenlijk was ze altijd al wel een beetje zo. Nu ze dan vorig jaar gescheiden is, is het vele malen erger geworden. Ik zou gaarg zien dat ze hulp zoekt maar kan en mag ik dit als vriendin zeggen? Ze bijt me waarschijnlijk m'n kop eraf als ik dat zeg! Lastig hoor!

Een zus van mij heeft het, maar wil het steeds ontkennen. Ze wil geen medicijnen innemen. Ze is al 3 keer opgenomen maar het lijkt net of dit steeds erger wordt.

Ik heb slechte ervaringen met een buurvrouw die borderline heeft. Ik heb geprobeerd haar te helpen, maar tevergeefs, op het moment dat ik besloot voor mezelf te kiezen, omdat het emotioneel te zwaar werd, had ik het nog gedaan ook! Deze mensen met emotionele rollercoaster gevoelens moeten hun naaste omgeving niet lastigvallen en professionele hulp zoeken!!!!

Ja, een opname helpt, mits: het volledig vrijwillig is, de persoon in questie er echt last van heeft en door heeft dat hij meer waard is dan dit. Een opname, dagbehandeling of klinisch bij een psychosociale kliniek heeft het meeste zin, want de vervreemding met het 'normaal sociaal leven' is vaak sterk verstoort. Groepstherapie helpt bij een borderliner grijstinten in het denken aan te brengen, maar hardwerk van de borderliner is eerste vereiste.

helpt een opname

Ikzelf ben een persoon met borderlinetrekken, dus ik heb een aantal kenmerken. Waaronder: alles zwart-wit zien. Dit is voor mij een behoorlijk struikelblok, maar door aan te geven wat er aan je scheelt kan je omgeving soms toch wel rekening met je houden. Dus wees er open over. Jezelf aanleren om op de rem te stappen scheelt een hoop stress en oververmoeidheid (want gespannen zijn vreet energie). Neem regelmatig pauzes en maak tijd voor jezelf vrij om leuke dingen te doen. Probeer mensen te vermijden die jou veel energie ontnemen.

ik weet niet precies wat er is met mijn italiaanse vriend, maar veel dingen komen overeen met wat ik hier lees over borderline. Het belangrijkste bij hem is dat hij de liefste persoon van de wereld is maar van het een op het andere moment kan dat veranderen. Hij wil niemand in zijn leven, alleen mij. Maar soms is alles wat ik doe niet goed genoeg. Ik wil onze relatie redden hoe moeilijk het ook is. ik ben van alles aan het zoeken om hem te helpen en bij te staan. Hoe kan ik met hem het beste omgaan? Want ik heb ontzettend veel pijn als we het over trouwen hebben en een half uur later zegt hij dat hij me haat...Wie kan mij helpen?

Ik vind de reactie die er staat van 'niemand' erg belastend voor borderliners. Alsof borderdliners altijd iedereen proberen droog te melken terwijl degene die er t meeste onder lijd de borderliner zelf is. Alsof t leuk is om steeds maar overspoelt te worden door emoties alsof je in een stormachtige brandig staat. \r\nIk vind t superkortzichtig om zo over borderliners te praten...duidelijk iemand met een slechte ervaring die denkt dat alle borderliners t zelfde zijn. Misschien dat je eens wat meer erover moet lezen, dan begrijp je t beter.

Controleren, manipuleren en domineren zijn de 3 dingen waar zo'n persoon zich mee bezighoud. Ook wat je ook doet het is niet goed. Ook kan men niet af dat er iemand anders in je leven is. Bv een vriend. Want dat verstoord volledig haar wurggreep op je zelf. Als je iets doet is het niet goed en doe je het niet dan is het ook niet goed. En veel meer dan dit.

Ik ben Astrid een jonge vrouw van 36. Sinds een jaar zijn ze er achter gekomen dat ik borderliner ben. Na jaren zoeken wat er met mij aan de hand is weet ze nu wat ik heb. Het klinkt misschien gek maar ik ben blij dat ze nu een naam hebben gevonden voor mijn ziekte. De omgeving kun je nu ook uit leggen wat er is, waarom je soms doet wat je doet. Ze kunnen er over lezen en dan begrijpen ze misschien iets beter wat er met je aan de hand is. Maar dat het een rot ziekte is, ja daar kan ik over mee praten.

Ik wil toch nog even reageren op het borderline zijn. Ook ik heb hele moeilijke tijden achter de rug met o.a. inname van medicatie maar door veel steun van een vriend en goede hulp ben ik er bovenop aan het komen en het gaat steeds beter. Heb veel ups en downs gekend, diepe dalen meegemaakt dus ik weet dat een borderliner het niet makkelijk heeft.

Ik ben zelf een vrouw van 41 met een aantal beperkingen ( zoals mijn psychologe dat zegt) van borderline, heb 8 van de 9 symptomen. Wilde even op het verhaal van Valerie reageren dat ik het helemaal eens bent met wat jij schrijft. Ik heb zelf veel boeken ( zelfhulp ) over HOE om te gaan met borderline en zit tevens op een training voor sociale vaardigheden, het gaat met mij wel goed komen daar ben ik heilig van overtuigd.

Hallo, ik ben een meid van 30 jaar. Twee jaar geleden ben ik helemaal in gestort, naar de dockter gegaan en die heeft me door gestuurd naar de therapeut. Uit gespreken kwam ze er ook achter dat ik symptomen van borderliner heb. Ik heb twee jaar lang iedere dag iedere minuut van de dag in angst geleeft had paniekaanvallen voor alles wat ik deed. Of ik in de auto zat of naar de winkel ging of door de straat liep op bezoek ging, ik vond het heel vervelend. Van tevoren was ik een heel sociaal persoon, sinds dat ben ik zo teruggetrokken. Vnd ik wel heel erg jammer, maar gelukkig is mijn angst aan het verdwijnen. Ik leer op een andere manier met mijn leven om te gaan en dingen te doen die echt belangrijk voor me zijn. Dus voor wat betreft zo'n ziektebeeld hoeft het niet verkeerd voor je leven te zijn. Je leven krijgt een betere inhoud. Je gaat onderscheid maken in de dingen die belangrijk voor je zijn en welke overbodig zijn. Dat vindt ik wel positief. Ik heb nog wel eens een terugslag, dat vind ik heel vervelend maar ik ben er van overtuigd dat zelfs dat weg gaat. Gewoon positief denken ook al is het moeilijk, je hoef t echt niet voor de rest van je leven een borderliner te zijn daar geloof ik niet in. Niemand kan me dat wijs maken dat het zo is. Als je daar aan toegeeft ben je slachtoffer voor de rest van je leven aan een ziektebeeld wat je een therapeut geeft en dat is niet juist. Dus wil ik alle mensen vragen die dat hebben zich niet bij neer te leggen maar vechten voor zich zelf ook al is dat heel moeijlek.Op het einde zijn wij de winnaars.

ik heb een vriendin die obsessieve compulsieve stoornissen heeft met recividerende depressieve episodes en met borderline trekken. Ze moet gaan werken v.d. rechter. Als dit doorgezet wordt ben ik van mening dat dit ooit haar einde betekent, ofwel dat ze zichzelf wat aandoet. Is er iemand die kan helpen? Of moet ik maar kijken en vechten totdat ze zich zelf kapot maakt in welke vorm dan ook? Ik vecht voor haar maar de medische wereld haakt af, vooral de juridise.

Na het lezen van diverse reacties wil ik graag reageren. Bordeline wordt hier omschreven als vervelende en aandachttrekkende mensen. Ik ben borderline patient. Na vele jaren is dit ontdekt. Volgens mijn man, 2 volwassen kinderen en vrienden ben ik geen type dat aandacht zoekt maar behulpzaam is en zichzelf wegcijferd om anderen te helpen. Ik sta altijd voor iedereen klaar ben dus niet moeilijk in omgang. Mijn omgeving weet ook nooit als ze me krenken ik ga dan afgezondert zitten uithuilen of als ik alleen ben dan ben ik uitgeput en dan ik wil verbergen hoe ik me werkelijk voel. Ik wil niet dat mijn omgeving rekening met mij moet houden. Ik heb wel al een paar keer overdosis aan antidepressieva geslikt dit is alleen bekend bij mijn man, verder bij niemand. Veel van mijn vrienden en familie weten niet eens dat ik bordeline patient ben. Ik ben hier wel voor in behandeling.

Hallo, ik ben ook borderliner! Ik heb het er vreselijk moeilijk mee. Alhoewel de diagnose zegt dat ik slechts kenmerken van het syndroom heb, is nu de helft van mijn leven naar de klote. Ik was sexverslaafd om de leegte op te vullen die ik voelde. Toen ik werkte was ik workaholic om mijn leegte op te vullen. Als ik een relatie heb gaat het ook weer fout omdat ik maar steeds aan het testen ben, of mijzelf heel interessant wil voordoen, dat ik erg veel te bieden heb om iemand te winnen. Ik heb ook de verstraining gehad en dat heeft goed geholpen in het begin. Op dit moment gaat het niet zo goed, voel me zo alleen, heb iedereen in mijn leven al afgestoten en heb niemand meer over. Maar goed heb nu ook een pestbui dus weet eigenlijk niet goed meer wat ik moet vertellen.

help me ik denk dat ik een borderliner ben ik heb hulp nodigzeg me waar ik heen kan

Wat ik hier allemaal lees over borderliners vind ik erg negatief. U begrijpt misschien wel dat ik zelf ook een borderlinepersoonlijkheidsstoornis heb. Echter, ik vind het juist heel erg moeilijk om hulp te vragen, doodsbang mijn omgeving te belasten. Mijn ouders smeken me juist altijd om wat te delen van mijn gevoelens. Maar ik schaam me ervoor en daardoor doe ik eerder mijzelf wat aan als het verdriet te groot is. Ik vind het heel pijnlijk om te zien wat mensen denken over personen met een borderlinestoornis. Door alle (voor)oordelen vind ik het moeilijk om in mezelf te blijven geloven maar ook om te geloven in een gelukkige toekomst. Ik voel me echt chronisch eenzaam, mede omdat ik door schaamte echt niets van mijn binnenwereld durf te delen met anderen. Gelukkig heb ik al zes jaar een geweldige therapeut die me steunt door dik en dun. Ook bordeliners zijn in staat langduriger contacten te onderhouden! Ik wens iedereen die met deze stoornis te maken heeft heel veel hoop en geluk toe.

Ik ken een borderliner. Ik dacht dat het een hele lieve vrouw was en probeerde een goede vriendin voor haar te zijn. Totdat ze me zonder pardon te kennen gaf dat ik niet belangrijk voor haar was. Ik hielp haar met alles! Dat heeft echt veel pijn gedaan. Ik denk dat borderliners, zonder zich ervan bewust te zijn, mensen "uitzuigen" en leeg achterlaten. Ik kan het niet helpen, maar ik kan die vrouw echt niet meer positief zien. Ik vind haar een kreng.

Goede morgen, ik heb een vraag. Kunt U mij laten weten hoe de Vereniging heet die in Amsterdam is en die de belangen behartigt voor mensen met psyzophrenie of borderline. En wie kan je dan benaderen? Ik heb ze ooit een keer benaderd vanwege mijn zus, maar ben het adres kwijt geraakt. Misschien kunt U mij verder helpen. Dank U.

Hoi, ikzelf ben nu inmiddels 30 jaar en heb al 12 jaar borderline. Het is toen die tijd na een hoop opnames geconstateerd. Ik heb 9 jaar lang heel erg hard voor mijn eigen leven moeten vechten maar ben nu sinds 1998 ong tot voor een jaar terug aardig stabiel. Maar wat bij een borderliner alltijd blijft is die onzekerheid en die erin sluipende labiliteit. Je moet alltijd rekening met jezelf houden, geen oververmoeidheden goed eten enz: anders gaat het na een tijdje fout. Die kier blijft alltijd in die deur waardoor ik nu dus een heel ander probleem gekregen heb. Ik heb nu sinds een jaartje ong een eetstoornis die ik niet meer onder controle kan houden. Het beheerst mijn hele leven, ik kan niet meer normaal denken eten enz: Ik heb ook een dochtertje van 5, zij weet het ook niet want ik ben heer en meester in verstoppen van gevoelens wat overigens echt iets typisch is voor een bordeliner. Ik ben ook nog niet zover dat ik aan de bel kan trekken dus zal ik moeten aanzien tot hoever ik kan gaan. Wat ik hier eigenlijk mee bedoel te zeggen als je eenmaal borderline hebt gaat het, in mijn ervaring echt bijna niet meer over. Je zult er je hele leven rekening mee moeten houden. Het lijkt bijna wel een chronische ziekte. Alleen door goed voor jezelf te zorgen en je grenzen goed in de gaten te houden, houd je het goed onder controle. Maar doe je dat niet, tja dan komt er stiekem weer ff wat om de hoek kijken en sluipt t er weer in. Maar verder is er als je het onder controle hebt en goed voor jezelf zorgt, goed mee te leven afz: anoniempje

Ik heb een vriendin die aan borderline lijdt. De titel van dit forum zegt het goed: je moet je grenzen stellen, anders ga je er zelf aan onderdoor. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, want je wilt zo graag helpen en je bent oh zo bang dat er iets met de persoon in kwestie gebeurt, dat ze zichzelf iets aandoet. En je zit al vooraf met een schuldgevoel, want stel nou dat jij haar laatste strohalmpje was. Ik heb tijdens een van haar "buien" gesproken met haar psycholoog en die gaf me heel goed advies: "je kunt haar niet helpen, dat moet ze zelf doen. En de hulpverlening die ze zoekt, moet je aan de professionals overlaten." Natuurlijk wil dat niet zeggen dat je iemand aan haar lot moet overlaten, maar stel je grenzen en bespreek die op een moment dat zij "helder" is. En hou je eraan, en herinner haar aan de afspraken als zij boos wordt omdat je er niet voor haar bent. Ik had het er in het begin moeilijk mee, had echt het gevoel dat ik haar in de steek liet, dat ik kil en egoistisch was, maar uiteindelijk was het voor onze vriendschap het allerbeste wat ik had kunnen doen. En voor haar ook. Ze is inmiddels helemaal van de medicijnen af en ik ben apetrots op haar. Ze is mijn allerbeste vriendin!

Hallo mensen,
Met een vreselijk gevoel zit ik dit allemaal te lezen... Ook bij mij werd dik 10 jaar geleden Borderline vastgesteld. Ik wist bij God niet wat het eigenlijk was en wat het met mij deed? Ik kwam terrecht bij het RIAGG en direct na de 1e keer ging ik naar huis met een tas vol pillen. 5 Jaar heb ik zo geleefd en wist niet of ik van voor of van achter leefde. Nu ben ik 33 en gaat het heel erg goed met mij! Ik heb geen medicijnen meer, want ik vind dat je daar erg onzeker door wordt en je gaat geloven dat je alleen maar kan functioneren met medicatie. Verder ben ik van mening dat artsen erg snel de diagnose stellen zonder goed te kijken wat er nu eigenlijk aan de hand is! Ik ben vroeger mishandeld en misbruikt en ben van nature een kwetsbaar persoon en daardoor ben ik een angststoornis gaan ontwikkelen. Wat dus niks met Borderline te maken heeft! Borderline is een verzamelnaam voor meerdere stoornissen en geloof me: therapieën helpen niet! Begrip en steun is het enige wat helpt! Opnames werken 9 van de 10 keer averechts en maken dat de "Borderliner" weer de verkeerde aandacht krijgt en zo weer gaat snijden enzovoort. Bovendien werkt de sfeer in een kliniek ook niet echt motiverend om te "genezen". Die is zo vreselijk negatief dat je vanzelf mee wordt gesleurd. Ik wil hiermee niet zeggen dat Bordeliners het niet moeilijk hebben, maar dat geduld heel erg veel doet! En net zoals ik al eerder las, je hebt zoveel soorten. Ze zoeken altijd maar naar een naam, als t beestje maar een naam heeft he... Nou daar trap ik niet meeer in. Afleiding en veel steun zoeken en je afreageren op een gezonde manier, dan ben je al een heel end!
Veel sterkte mensen!!

Mijn ex-echtgenoot was opgenomen in het GGZ en tijdens gesprekken die hij alleen met zijn therapeut voerde, kon de therapeut al vaststellen, zonder me ooit gezien of gesproken te hebben, dat ik een borderliner was! Het toppunt! Ik heb nauwelijks symptomen daarvan en dankzij deze praatjes krijg ik nu het etiket opgeplakt dat ik aan borderline lijd. De medische wereld moet wat voorzichtiger zijn met voorbarige conclusies. Ze kunnen er veel mee kapot maken.
N.B. ik wil anoniem blijven.

Wees blij..je leeft ermee.. je leeft teminste

Ik, 19 jaar, heb Bordeline. Ik kan wel met het idee leven. Ik ben altijd al zo geweest. Er zijn wel een aantal dingen veranderd, maar verder heb ik altijd wel de symtonen gehad. Ik kan er wel mee leven, dat heb ik toch altijd al gedaan. voor mij heeft het alleen een naam gekregen. Bordeline.

Bij mij is enkele jaren geleden vastgesteld dat ik borderlinetrekken heb. Ik ben nu 45 jaar, mijn klachten zijn vnl. begonnen na de geboorte van m'n dochter die nu 10 jaar is. Ik kan nog steeds niet accepteren dat ik het heb, ben vaak depressief en wil echt vaak dood. Juist omdat borderliners als een last gezien worden, ik wil juist niemand tot last zijn. Mijn man niet en wil mijn kinderen toch een beetje een leuke jeugd geven, maar door depressie en angstaanvallen lig ik vaak in bed, ben ook altijd moe. Daardoor voel ik me al een last voor iedereen, ook voor de huisarts, hoewel ik wel veel steun aan hem heb. Ik heb hem al vaker gevraagd, vind je dat ik lastig ben of zo, en ook help me met euthanasie!Daarom kan ik dit allemaal moeilijk accepteren. Ik werk zelf in de gezondheidzorg, wil juist graag anderen helpen en kan ook moeilijk mijn grenzen aangeven, daar loop ik steeds tegen aan!

He Cjantal.
Ik zal je mijn verhaal vertellen. Ik heb onlangs een borderliner in mijn praktijk gehad, heb veel met hem gepraat, ook met zijn vrouw en dochter. Zij leden veel onder de problemen die hij van tijd tot tijd veroorzaakte. Wat mijn ervaring was met die man is dat de schuld nooit bij hem zelf lag altijd bij de ander. Hij zag ook niet dat door zijn gedrag de anderen ziek werden, de een vaak hoofdpijn had en de ander af en toe radeloos.
Ik heb met hem en hen er van kunnen overtuigen dat hij zelf het probleem was. Het bijzondere was als hij bij mij kwam voor een sessie en hij had eigenlijk een goed gevoel, kwam hij met een klein autootje en als de problemen hoog opgelopen waren kwam hij met een grote amerikaan, maar uiteindelijk heb ik hem ervan kunnen overtuigen dat het probleem echt bij hem zelf lag en uiteindelijk ook toe liet dat hij zo was en geworden was. En als ik hem nu tegen kom krijg ik een royale groet van hem. Dat was mijn verhaal, sterkte. Gr. H@ns.

Mijn vriendin heeft Borderline. De diagnose is nog niet officieel gesteld, maar ik ben er zeker van en zij inmiddels ook. Er is bijna niet met haar te leven, altijd zijn er die spanningen, haar vragenvuur, de achterdochtigheid, de woedeaanvallen en de 100% aandacht die ze me vraagt maar die ik niet kan geven juist vanwege haar gedrag. Ik word erdoor leeggezogen, raak al mijn energie kwijt aan haar en sta uiteindelijk met lege handen, omdat ze zich niet aan me wil hechten, uit angst dat ik haar verlaat. We waren ontzettend verliefd, wisten zeker dat we het voor elkaar waren, maar de Borderline gooide roet in het eten. Door alle ruzies, verwijten en spanning zijn we uit het oog verloren wat we nou zo leuk aan elkaar vonden. Het lijkt of er nooit iets moois tussen ons geweest is en dat maakt me hopeloos verdrietig. Het is niet zo dat ik haar niet meer wil nu ik denk dat ze borderline heeft, het speelt vooral mee dat ze mij niet meer kan zien, omdat ik de 'trigger' ben die al die negatieve emoties in haar losmaakt. Ze voelt zich daardoor klote, omdat ze mij kwetst en ze wil niet meer leven. Ook daar kwetst ze me mee. Het heeft geen zin wat ik voor haar doe, ik doe nooit genoeg, nooit het goede. Ze is nooit tevreden, omdat ze me 100% wil hebben, maar ik ook tijd voor mezelf nodig heb. Onze relatie is vrijwel voorbij, ik ben mijn grote liefde kwijt...aan Borderline!

Wil iedereen die een probleem heeft met een ander niet voor die persoon uit gaan maken dat hij/zij dan borderline zou hebben. Erg makkelijk!!! Zeker als blijkt dat 85% van de bevolking wel een of andere vorm van de ziekte bij zich draagt. Laat de diagnose maar aan de artsen over!!!!!

Beste mensen, zowel degenen die een diagnose hebben gekregen of degenen die zelf twijfelen of ze de borderline persoonlijkheidsstoornis hebben: hou moed, er zijn veel lieve mensen om je heen die je misschien bedreigend vindt, maar die er echt voor je zijn. Ben je er aan toe: ga er voor en zoek professionele hulp. Lees de bijdragen van diegenen die ook lang vochten en zochten en die zich beter zijn gaan voelen. Voor partners en familieleden: hou ook moed en zoek ook steun en (proffessionele) hulp. Laat je voorlichten, praat met lotgenoten als je je vrienden je niet geloven of als je merkt dat je je eigen gevoelens en behoeften bagatelliseert. Alleen samen kan je er het beste van maken! Take care! www.stichtingborderline.nl; inclusief verwijzingen voor familieleden en partners

Hey iedereen,
Mijn vriendin, ik denk dat zij borderline heeft, alleen zij ontkent dat wat hier op de site staat op haar slaat. Zij zegt van niet!! Terwijl ik het zie hoe ze is, ze snijdt zich, ze heeft zelfmoordpogingen gedaan, bonkt overal tegen aan om de binneste pijn niet te voelen. In de 1e klas van de middelbare heb ik haar leren kennen als een meisje erg vrolijk ect. Van de een op de anderen dag is ze gothic geworden en werd ze depressief. Een lange tijd deed ze erg raar, zei weinig was niet meer vrolijk ect. Ze wou mij spreken maar niet op school, op msn heeft ze het verteld sindsdien is mijn hele leven omgekeerd. Ze heeft mij vaak geslagen, geschopt en uitgekaft (soort van uitschelden maar dan net iets minder). Sinds dit jaar zomer zijn we 20 dagen bij elkaar geweest i.v.m. kampen. Op dat kamp heeft ze mij af gedaan, zat mij te kleineren en zat te zeggen dat ze nu of morgen zelfmoord ging plegen. 5 dagen daarna was het nog erger geworden!! Nu is het nog niet goed en als ik haar op school tegen kom dan lijkt het of er een spanningsbron binnenkomt!! Maar wat kan ik er aan doen om haar te helpen om mezelf te helpen?? Want zo gaat het niet langer, het wordt steeds erger...... wat heeft ze?? Ze is pas 15 Groetjes
Iemand

Ik heb geen idee of ik borderline heb, alle symptomen herken ik wel, ben zelfs agressief tegen mijn 2 jarig dochtertje. Ik doe haar niets hoor, maar ik ben bang dat ik een keer te ver ga. Mijn huisarts stopt me vol met paroxetine en daar word ik erg moe en down van, daar ben ik dus mee gestopt. Ik heb geen idee wie me verder kan en wil helpen, maar wat ik wel weet is dat er 2 mensen in me zitten, een lieve zachtaardige en een vreselijk onaardig mens. Heb alles al nagekeken en nagezocht, borderline is zo herkenbaar bij mezelf, maar hoe kom ik daar achter.

Op www.omstanders.nl is informatie te vinden over borderline, waaronder diagnosestelling en behandeling. Omstanders kunnen daar ook deelnemen aan een FORUM. Ouders, (ex-)partners en kinderen van iemand met borderline die hierover onderling ervaringen willen uitwisselen zijn er van harte welkom.

Ik heb ook borderline. Ondanks dat het heel zwaar is, zit ik in therapie. Vier dagen in de week, verschillende therapien. Het "slaat" goed aan. Wist je dat borderliners ook hele krachtige persoonlijkheden zijn, die altijd voor iets in zijn? Het kan ook heel positief zijn, als je niet de zwaardere variant hebt. En die heb ik niet. Het leven gaat met ups en downs, maar ik kom er wel doorheen. Hoop dat dit een stimulans is.

Ik ben 35 jaar en heb borderlin. Ik heb het niet makkelijk en iedere dag ben ik in gevecht met mezelf, maar dankzij mijn 3 kinderen (8, 7 en 3 jaar oud) en mijn fantastische man leef ik nog en gaat het "goed"met mij. Ik geef toe dat ik gevochten heb tegen het etiket borderliner, maar het gaat een stuk beter met mij sinds ik besef dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen leven en keuzes die ik maak. Via de spatie volg ik een cursus "redelijk denken" en die heeft mij enorm geholpen. Die cursus heeft ervoor gezorgd dat ik in een crisis niet meer doordraaf en onredelijke gedachtes omzet in redelijke. Ik ben me er ook bewust van geworden dat het ook niet makkelijk voor anderen is om met een borderliner om te gaan, maar dat ik er zelf wel aan kan bijdragen om de relatie met anderen zo goed mogelijk (voor mezelf) te laten verlopen. Vooral mijn grenzen aangeven , naar mijn lijf te luisteren , nee durfen zeggen en te accepteren dat ik nu eenmaal "gehandicapt"ben, maken dat ik kan zeggen dat ik een gelukkige borderliner ben gworden door de jaren heen! Daarbij slik ik al een tijdje prozac en dat heeft wonderen voor mij gedaan Ik vind het heel naar dat veel mensen negatieve ervaringen hebben met borderliners, maar ik wilde mijn verhaal vertellen om te laten zien dat er ook borderliners zijn met wie wel te leven valt en dat je zelf zoveel kunt doen aan je ziekte. Je er niet achter verschuilen en ermee leren leven. En dat is niet altijd even makkelijk, maar het leven is wel de moeite waard. En het is nog altijd zo dat ik voor mijn kinderen heb gekozen, dus naar hun toe heb ik de verantwoordelijkheid om te leven en daar het beste van te maken. Dat ben ik aan hun verplicht, maar vooral aan mezelf.

Steffie, ik ben 17 jaar en word over 2 maanden 18. Ze hebben net een diagnose vastgesteld dat ik de kenmerken van borderline heb. Ik word over een aantal maanden opgenom in de Wende te Eindhoven. Ik weet niet hoe ik er mee om moet gaan, ik heb 10 maanden een vriend en het is gister uit geraakt door mijn depresies en woedenuitbarstingen. Ik heb van hem aandacht nodig en die kreeg ik niet. Hij was mijn enigste maat verder heb ik niks of niemand. Ik kan zo niet leven, heb deze week mezelf twee keer gesneden en ik zit er helemaal doorheen. En ik ben nog zo jong.

Hoi Allemaal,
Ik heb een vraag over Borderline en diagnose. Vanaf mijn 15e jaar heb ik al last van depressies/ verslaving. Ben in opname geweest en er is Borderlinestructuur vastgesteld. Het probleem is dat ik nu verhalen lees over borderline ervaringen en dat ik mezelf hier nauwelijks in herken, omdat ik het gevoel heb dat de symptonen veel heftiger zijn bij andere borderliners dan bij mij. Ik word geleid door mijn emoties, die kan ik niet beheersen, ben verslaafd aan cannabis en alcohol, moet veel moeite doen om niet te snijden om spanningen af te reageren, kan wel een baan krijgen maar niet behouden, ben vaak overbezorgd (irreeële angsten), heb woede aanvallen, heb 2x zelfmoordpoging gedaan, ben niet extreem impulsief maar heb wel zelfdestrucief gedrag. Aan de andere kant denk ik niet zwart/wit, heb geen verlatingsangst, manipuleer nooit (bewust) en kan byzonder goed alleen zijn. Ik heb eerder al de diagnose ADHD gekregen op 21 jarige leeftijd en het schijnt dat een onbehandelde ADHD borderline tot gevolg kan hebben. Past dit in het plaatje Borderline???? Ik dacht aan een second opinion....Ik weet het op dit moment eigenlijk niet meer. Ik heb het gevoel dat ik van het kastje naar de muur word gestuurd. Na de opnamen heb ik 6 weken nazorg gekregen en toen kon ik weer in het diepe springen. Volgens mij weten ze niet wat ze er mee aan moeten en als ze niet weten wat je hebt krijg je het borderline stempel. OF Niet???? Ik hoop dat jullie me kunnen helpen.
Groetjes Nouki

Rina,
Jij vraagt of Borderliners ook gewelddadig kunnen zijn. Het antwoord is JA. Borderliners kunnen hun emoties niet in bedwang houden. Het lijkt net of de emoties hun beheersten in plaats van andersom. Ook kunnen borderliners in een soort psychose raken waardoor ze agressief worden.
Groetjes Anouk

Ik heb sinds kort contact met een vrouw die Borderline heeft. We hebben elkaar leren kennen via internet en zijn eigenlijk vriendinnen geworden. Nu vraag ik me af hoe ik om moet gaan met iemand met Borderline want als ik alle verhalen zo lees lijkt het wel alsof er (bijna) geen vriendschap te sluiten is met mensen die dit hebben.

Hoi ik ben Eric
Ik ben rond me 21ste ingestort nadat ik een relatie beeindigde. Ik besefte me dat er meer in me rond ging dan gewoonlijk was. Ik erkende dit en ik zocht hulp. High level Bordeliner. M'n wereld draaide om. Eindelijk iets waarin ik kon indentificeren maar mezelf ook besefte dat dit ook enorm heftig was. Ik had veel kenmerken ervan maar toch niet helemaal. Ik was geneesbaar. Mijn reactie op het bordelinersyndsroom. Wees niet gelijk een borderliner al lijken de eigenschappen er veel op. Je kunt met behulp van een goede therapie er goed bovenop komen. Ik heb mede door m'n echte persoonlijkheid me er grotendeels erboven op kunnen helpen. Ik zit niet aan zware medicatie. Ik kan weer werken en ja, moeilijk heb ik het vaak. Maar ik voel dat het me waard is om ervoor te gaan. Voor mezelf heb ik veel bereikt al kan ik dat niet veel delen met de mensen rond me heen. Dit maakt het ook erg zwaar. Je krijgt vaak een sticker op je kop. Maar ik zie mezelf weer groeien en mezelf weer op de plaats komen waar ik behoor. Ik voel me vaak erg kwetsbaar maar dit word minder. Wat ik wil zeggen. Met een goede behandeling en durf kun je meer terug krijgen.
Groeten Eric

Voor ieder. Het blijkt gewoonweg nodig dat verplichte therapie er komt. Het gaat niet om eigen grenzen stellen als omstander. De goede partners die dat dus doen, die worden gelijk al aan de kant gezet zonder reden. En als dan kinderen zijn te verwachten of in geding, kun je het gevolg raden. Let op Passyndroom bij kinderen. Overigens is het zo dat men zijn best doet als goede therapeuten. Maar wat is een goede therapeut? Iemand die letterlijk de spiegel voorhoudt. Dat wil men dus niet. Vandaar dat zorg gemeden wordt. En geen verbetering kan plaatsvinden. Ook vele ouders gaan al in eerste instantie mee in het handelen en gedrag en als een relatie er is, en het gaat "fout", dan worden partners van beticht van alles en nog wat. Meestens volkomen nonsens overigens. Het ware beter als men in de ggz eens aan waarheidsvinding gaat doen. En gelukkig maar dat nu wordt aangedrongen op betrokkenheid partners, met name als er kinderen zijn. Het barst van kinderen die onterecht zonder veelal hun eigen vader zitten en zonder enige reden. Duizenden in problemen later ook nog, terwijl welzeker de studie hiernaar er al lang lag. Grenzen stellen?Uiteraard, en dat begint in opvoeding ook. Maar dan dienen hulpverlening plus instanties beter te gaan werken en niet zoals gegaan is in vele gevallen. Tennissen naar elkaar daar schieten mensen en kinderen niets mee op. Nee daar krijgt men ziekte mee.

Hay allemaal.. Ik heb een vraag of iemand ook bekend is met ADHD in combinatie met angst-paniekstoornis, bordeline en HSP? En is het noodzakelijk om medicijnen te slikken hiertegen of kan het ook zonder medicijnen?

Ik ben nu 18 jaar en na vele rottige jaren weet ik wat ik heb, namelijk borderliner. Altijd ben ik ongelukkig en neem er juist de mensen in mee waarvan ik zielsveel houd. Het leven kan ik niet meer aan en heb laatst dan ook (voor de zoveelste x) een zelfmoordpoging gedaan. Het is verschrikkelijk, maar ik denk dat het nog erger is voor mijn vriend en ouders. Op dit moment wil mijn vriend geen contact meer met mij, omdat hij er zelf overspannen van aan het worden is. Morgen moet ik weer op gesprek en weet ik hoe het verder moet. Ik gun echt niemand om in mijn schoenen te staan, want het is verschrikkelijk.

Mijn aanstaande schoonzus heeft volgens mij borderline, ze voldoet bijna aan alle verschijnselen. Alleen ziet mijn vriend zijn familie het niet. Ik kan totaal niet met haar opschieten en we hebben al problemen zolang mijn vriend en ik wat met elkaar hebben, en dat is 5 jaar. Ik heb haar een keer gevraagd en ze gaf toe dat ze jaloers is op mijn leven, en dat ze vindt dat ik haar broertje in heb gepikt. Woensdag ga ik met haar praten. Om te kijken of het deze keer helpt. Weet iemand wat ik er mee moet doen, en hoe ik haar moet behandelen???

Ook ik heb borderline, maar ben ook manisch-depressief. En ik vind het echt een ramp. Iedere dag is het weer overleven, ziek (ook lichamelijk) soms dagen-wkn in bed, soms wkn tot mnd hyperactief, waarna ik uiteindelijk uitgeput instort. Steeds weer hetzelfde. Gek word ik ervan. Ik reageer zeer heftig op prikkels van buitenaf en ik voel me zo machteloos omdat ik het niet kan 'controleren'...Voor mijn directe omgeving is het heel naar met een hoog stress-niveau. Wat heeft ze nu weer gedaan? Suïcide, snijden, politie? Ik ben nu 28 jaar, heb al een traject van 10 jaar therapie achter de rug, ook 1,5 jaar opname, en ik heb nog steeds het gevoel dat ik moet beginnen, weet alleen niet waar. Ondanks een sloot aan medicatie vind ik mezelf te labiel en vaak te ziek voor bv. een relatie. Ik vraag me af of dat ooit een optie zal worden in mijn leven. Gelukkig heb 2 lieve katten direct om me heen en ik vecht iedere dag weer om hun van eten te voorzien en veel liefde te geven. Wie zorgt voor hen als ik er niet ben?...Ik heb veel passies, ken de toppen, maar ook zo goed de dalen. Ik wens iedereen, ook de omgeving, heel veel sterkte, want het valt niet mee, voor iedereen.

Ik ben Borderliner. Mijn verhaal staat in de rubriek 'Heb je een vraag?'.

Er is een goede Site voor Bordeline!!! www.12forum.nl. Hier kun je echt alles kwijt!! Serena

Er is een goede Site voor Bordeline!!! www.12forum.nl Hier kun je echt alles kwijt!! Serena

Hallo allemaal, Ik ben een vrouw van 23 jaar en doe een opleiding tot verpleegkundige in een psychiatrisch zekenhuis. Ik vond het in het begin van mijn stage erg moeilijk om met mensen om te gaan die borderline hebben. Ik wist niets van deze ziekte en ben ook heel vaak tegen de lamp gelopen. Zoals persoonlijke dingen vertellen tegen die patienten. Ik heb advies gevraagd aan collega`s en deze gaven mij als advies dat ik het contact heel oppervlakkig moest houden, heel functioneel en eerlijk tegen deze mensen moest zijn. Als je afspraken maakt, kom deze altijd na, omdat het belangrijk is voor het vertrouwen van deze mensen in jou. Wees eerlijk ook al is het niet wat deze mensen willen horen. Niet iedere borderliner is hetzelfde. Bekijk deze mensen niet zwart-wit. Wees eerlijk over je gevoelens als mensen met borderline jou verdriet aandoen. Reageer anders dan dat mensen van je verwachten, dit wil ook wel eens helepen. Ben menselijk.\r\nVoor de mensen die hun reacties hebben gegeven op deze site, ga hulp zoeken in de vorm van hulpgroepen. Mensen die in eenzelfde situatie zitten. Veel geluk en succes allemaal.

In bovenstaande reacties lees je veel dat borderliners anderen de schuld leven van hun 'verpeste' leven.
Ik ben 44 en heb een vier jaar jongere zus die hier aan lijdt. Ze weet nog steeds niet wat ze met haar leven wil, heeft een aantal mislukte relaties achter de rug en vindt, sinds mijn vader vorig jaar overleden is, dat mijn moeder (76) de grote veroorzaker is van haar problemen.
Honderden keren op haar inpraten en zeggen dat ze op haar leeftijd toch echt zelf iets van haar leven moet maken helpt niet. Een deel van de week woont ze bij mijn moeder in en maakt haar het leven zuur met haar gemanipuleer, ruzies en dwanghandelingen.
Mijn moeder kan er niet tegenop. Enkele dagen geleden heeft mijn zus de telefoon van moeder afgepakt en meegenomen; een van de vele stunts die ze de afgelopen jaren heeft uitgehaald.
Als je haar veel aandacht geeft merk je dat het nooit genoeg is, geef je haar geen aandacht dan ben je een rotzak. Het lukt gewoon niet (enkele uitzonderingen daargelaten) om het goed te doen, en na meer dan twintig jaar van geruzie kan ik alleen maar zeggen dat ik haar het liefste niet meer zie.

Het zal wel aan mij liggen,maar ik ben gewoon mezelf niet meer. Enkele jaren terug ben ik bevriend geraakt met een bordeliner. Ik een vrouw toen 34, zij 31, helemaal weg was ik van haar(en ben ik nog steeds). Omdat ik al jaren met psychologie bezig was begreep ik al heel gauw dat er wat met haar aan de hand was, wat dat wist ik niet precies. Ze had veel problemen met mensen om haar heen, zo waren ze geweldig en zo konden ze het wee nie wie krijgen. In het begin dacht ik dat ze vreemde vrienden had, ook haar relatie liep niet goed en ook hij werd vervloekt tot op het bot. Hij had haar leven verziekt , hij had het allemaal verkeerd gedaan. Ik ben op internet gaan zoeken en vond borderline. PERFECT nu wist ik het, alles maar dan ook alles klopte. Ik wilde haar helpen en dacht zo naief als ik was dat Ik dat wel kon. Ik ben één en al positief, altijd vrolijk, gelukkig in mijn leven, 2 kindjes en een heel lieve man. Toen de relatie tussen mijn vriendin en haar partner niet meer tehouden was heeft haar partner voorgesteld of ze hier niet 2 weekjes tot rust kon komen. Nu wat mij betrof mocht ze eeuwig blijven, mijn partner was het er mee eens, ze kwam dus hier heen. En toen, ja wat toen, toen kwam ik dus ook regelmatig aan de zwarte kant van haar dunne emotionele lijntje te staan. Een half jaar hebben we het uit gehouden, met tussen pozes van soms een week dat ze weer weg was en toch weer terug kwam. Gelukkig kreeg ze haar eigen huis en dat probleem was op gelost, maar die zwarte kant die nam maar toe. Ze was steeds vaker boos en dat alleen maar omdat ik het gewoon niet aankon om al haar wensen constant in te lossen. Heb haar toen gezegd, ik kan het echt niet meer, kom me maar weer eens opzoeken als je gelukkig bent en het zonnetje weer kan zien schijnen. Niet eerlijk van mij, gezien haar toestand maar ik was echt op en heb ook een gezin om voor te zorgen

Hallo ik ben miranda en ik ben 22 jaar vanaf mijn 12de jaar is mijn leven op zijn kop gaan staan ik was voor mijn omgeving onhandelbaar. Ik ging internaat in en uit. Ik voelde me alleen en afgewezen. Op mijn 16de deed ik mijn 1ste zelfmoordpoging ik ben vanuit de ehbo naar de paazafd. gegaan en daar stelde ze manisch depressief vast. Ik ben daar jaren vanuit gegaan totdat ik zo'n 2 jaar geleden in een hele diepe kuil viel. Ik zag niets meer zitten, kreeg straatvrees en wilde mijn leven weer beeindigen. Ik ben toen weer opgenomen en na veel testen kwam eruit dat ik bordeline heb. Nu ik dit weet voel ik me bevrijd of ja ik weet wat ik heb en mijn omgeving ook en dat geeft wat rust. Ik herken me zwaar in de symptomen van bordeline heb dan ook de zwaarste vorm iedere dag is het vechten vooral in de lente en de herfst dus nu ook weer. Ik ben aan het knokken om mijn leven op orde te houden en ik zeg het je dat is zwaar ik ken geen grenzen en kom pas achter dingen als ze te laat zijn ik maak ruzies zonder dat ik er erg in heb en ik val vaak van de ene in de andere verslaving ik ben anderhalf jaar opgenomen geweest en het is nu een jaar goed gegaan klap in mijn handjes hiervoor maar nu doet het me pijn dat het weer slecht gaat. Ik ben iedere sec. aan het vechten voor mijn leven. Wil niet opgeven maar het valt zwaar.

Zelf ben ik borderliner en heb bij hetnet een succesvolle club hierover. Je kunt ons bezoeken op http://vrienden.clubs.nl/borderline. T is een club waar zowel omstanders als borderliners zelf terecht kunnen met vragen en antwoorden.

Ik ben een meisje van 16 en mijn moeder heeft bordeline. Ik heb geen contact meer met haar sinds december ik heb daar veel verdriet om en heb geen idee wat ik moet doen. Ik ben ook bang dat ik het heb of krijg. Het ergste is dat ik het heel vaak met haar heb geprobeerd en ook met hulpverleners erbij en toch werd het alleen maar slechter. Kan iemand, het liefst een bordeliner die het zelfde heeft met haar of zijn zoon/dochter, me raad te geven wat ik moet doen. Ik wil eigelijk dat het weer goed komt en dat we weer contact hebben. gr. Sabrina

Bij mij is een jaar geleden borderline vastgesteld. Sinds 5 maanden volg ik daar een cursus voor de VERS. Vaardigheids Emotie Regulatie Stoornis, is speciaal voor borderliners. Heb hier ontzettend veel inzicht in "ons" doen en laten door gekregen waardoor ik heel veel beter kan functioneren en kan "groeien". Het is een cognitieve gedragstherapie en tegen al mijn vooroordelen in zeeeer verrijkend dus! Het duurt 20 weken en dan 2 en half uur per week in een groep(je) had nooit durven hopen vooral dat ik er zoveel uit zou halen. Sterkte allemaal!

Ongeveer 20 jaar geleden werd bij mij de diagnose borderliner gebruikt. Ik had er nog nooit van gehoord en schrok erg. Wel was ik altijd ongelukkig en liepen dingen vaak verkeerd. Nu zie ik pas dat ik er al die tijd tegen gevochten heb en uiteindelijk zelf de conclusie kan trekken dat er veel borderline trekken bij mezelf te herkennen zijn. Zoals ik funktioneer en ben noemt het riagg een high level borderliner. Mijn zus was ook een borderliner (achteraf gezien) en heeft zelfmoord gepleegd. Ik dronk al veel maar toen werd het echt erg, ook omdat mijn moeder ook in die periode stierf. Ik ben toen naar de jellinekkliniek gegaan om in ieder geval te stoppen met drinken. Dat is nu alweer 9 jaar geleden en ik merk dat het nu veel beter met me gaat. Wel met de hulp van het riagg en medicatie. Maar als ik niet gestopt was met drinken had mijn leven er nu niet zo uitgezien. Als borderliner denk ik dat ik er veel baat bij heb om het motto van de verslavingszorg aan te houden. Bekijk het per dag. Dat doe ik ook en zelfs soms per uur. Veel geluk iedereen die ook aan het worstelen is.

Ik vind het allemaal zo zwaar. Mijn zoon, nu net 18 jaar oud is 5 weken geleden opgenomen, hij loopt al 14 jaar onder bijna constante behandeling. Hij is al afgekeurd, dus ziet de toekomst er voor hem er niet bepaald hoopvol uit. Wat het met mij gedaan heeft is ook niet meer met de pen te beschrijven. Ik heb hem alleen opgevoed want zijn vader haakte al gelijk af. Nu na al die jaren is hij toch het huis uit en kan ook niet meer terug. Leven met een borderliner is eigenlijk niet te doen, het gaat niet over houd ook niet op. Zeker als ze geen medicatie willen nemen. Ik ben op, alles houd op en je weet niet waar je de steun en hulp moet halen, terwijl er zo veel zieke mensen zijn! In je omgeving haken je vrienden af want het blijft maar door gaan. Als ik al de verhalen op deze site lees, word ik zelf ook somber, want waar moet het heen, waar vind je elkaar voor steun? Ik denk zelf dat we er nog altijd alleen voor staan en er is maar weinig begrip. Maar voor iedereen wens ik toch het beste, haal het geluk uit de kleine momenten die toch samen kan hebben en weet dat je echt niet de enigste bent. Ik weet alleen niet waar ik al die andere kan vinden. Anita

Hoi allemaal,

Leuk om deze reacties te lezen. Reeds enige tijd terug bemerkte ik (ben getrouwd met een bordeliner) aan de hand van een site voor mensen met psychische problemen dat ik niet de enige was die het moeilijk had met zijn eigen gevoelens. Misschien dat het daarom ook voor jullie wel interessant kan zijn eens een kijkje te nemen op mijn site http://groups.msn.com/LevenMetEenBorderliner waar ik veel informatie over bps en het omgaan daarmee heb verzameld.

Groetjes, Eagletje

Kunnen borderliners ook geweldadig zijn? Mijn 19jarige zoon wordt om niets ontzettend boos, sloopt dan van alles thuis en bedreigt me met de dood.

Al 7 jaar heb ik een relatie met een bordeliner, na jaren van verkeerde diagnoses en wachtlijst na wachtlijst werd de juiste diagnose gesteld. Ineens verklaarde het de impulsieve buien en de plotselinge omslaande vreugde in agressie. Menig deur in ons huis waar een gat in zit omdat mijn vriend zich niet meer in toom kon houden. Toch is er licht aan het einde van de tunnel. Mijn vriend is nu werkzaam op een beschermde arbeidsplek, voor hem heel erg belangrijk omdat hij het niet volhield om te werken en daardoor steeds weer in de ziektewet belandde. Hij schaamde zich vreselijk en sloot zich af voor de buitenwereld.Nu gaat het inmiddels al een jaar goed, langzaam leert hij zijn buien te beheersen en om te gaan met tegenslagen, hetgeen niet altijd makkelijk is. Ik ben inmiddels 22 , samen hebben we een zware weg afgelegd, want niet alleen de bordeliner lijd maar de omgeving lijd mee. Ik wil iedereen duidelijk maken dat een relatie hebben met een bordeliner goed mogelijk is maar dat het belangrijk is je grenzen te bewaken. Er word gezegd dat bordeliners dingen zwart wit zien, maar mensen kijken vaak ook zwart wit naar de bordeliner. Jose

Ik ben 31 jaar en weet sinds een paar maanden dat ik borderline heb en ik kan het maar niet accepteren. De dag na de uitslag wilde ik dood (what else is new) maar dit keer dacht ik erover om mijn dochter "mee te nemen". Ik ga binnenkort bij de Mentrum in dagtherapie voor 3 hele dagen per week en vraag me af wat het gaat doen voor me. Op dit moment weet ik alleen dat ik nooit moeder had mogen worden, ik kan het niet aan, het opvoeden. Zijn er net als ik alleenstaande moeders met dit probleem en heb je tips want ik ben gesloopt...

Bij mij is 7 jr geleden borderline vastgesteld na ontzettend veel ups en downs ben ik nu redelijk stabiel en ga ik samenwonen met mijn vriend van wie ik ontzettend veel hou. Al gelijk bij het begin heb ik verteld dat ik boredrline heb en als ik nu een bui heb dan gaat hij er aardig mee om. Ik ben iedere dag bang dat hij bij mij weggaat want wie wil nu een vriendin met een handicap?? Maar hij zegt steeds dat dat bij mij hoort en mij maakt wie ik ben. Ik heb al een half jaar niet gesneden of gebrand maar die behoefte blijf ik wel voelen. Soms breekt het zweet me uit en heb ik het gevoel dat ik helemaal door het lint zal gaan maar ik kan me nog steeds in houden. Ik heb heel veel baat bij bachbloesem therapie dit gebruik ik nu meer als een jaar en het slaat heel goed aan! Ik heb allemaal soorten medicijnen gehad en daar werd ik alleen nog maar zieker van en dit werkt! Als het heel slecht gaat dan neem ik resque van bach dit maakt de warboel in mijn hooft wat rustiger misschien een optie om te proberen?

Ik ben 17 en bij mij is sinds pas borderline vast gesteld. Hierdoor vind ik het moeilijk om met andere om te gaan. Nu is mijn vraag: Waar kan ik terecht voor hulp? Ik ga nu naar het riagg maar ik heb het gevoel dat het niet helpt kan het riagg mij eigenlijk wel helpen?

www.maiself.nl

Misschien heb je er iets aan?

Wat is de oorzaak van deze ziekte???
Ik heb twee kinderen die over grenzen gaan en verkeerde keuze's in hun leven maken. Al zijn ze jong 20 en 24. Ze hebben grote problemen. liegen-schulden ,contact gestoord en geen vrienden, relatie's die helemaal met het zielige verhaal van hun mee gaan. extreme uitspattingen. al jaren knok ik voor hun en met hun. geen hulpverlener die mij snapt, laat staan dat ze op de mogelijkheid komen van deze ziekte. ja, bij de oudste nu, omdat hij vast zit. wordt er nu gekeken, en verteld dat hij hij een persoonlijkheids stoornis heeft.
Hun vader was een alcoholist en de grootouders van vader's kant ook. kan dit invloed hebben op het ongeboren kind?? en deze ziekte tot stand brengen?? zodat ze er nu, last van krijgen???

Sinds 5 jaar weet ik dat ik leef met de diagnose borderline, bipolair.Opnames,interne psychotherapeutischecentrum, therapie, vers-training en medicijnen verder.. leef ik een vrij stabiel leventje.. natuurlijk met de nodige "ups en downs", maar ik kan er redelijk mee omgaan..
Lotgenoten contact vind ik erg belangrijk .. vandaar dat ik een website heb opgericht om in Friesland e.o. lotgenotyencontact op te zetten, niet alleen met gespreksgroepen onder begeleiding.. maar ik richt me met name op het sociale terrein.. uitstapjes, ontspanning.. genieten..
Scroll gerust langs.. www.fryskbordelinecafe.tk

Ik zoek een site om met lotgenoten te kunnen praten over de lijdensweg die ouders en familieleden moeten ondergaan voor en na een zelfdoding.

Ik ben een meisje van 20 jaar en bij mij is op 18 jarige leeftijd de diagnose borderline geconstateerd. Ik heb een zoontje van 4 maanden en ik ben zo bang dat iemand hem van me afpakt omdat ik labiel ben. Ik doe hem niets aan!

Mijn buurvrouw is een borderliner en eerst was waren we dikke maatjes maar toen het te gek werd hebben we haar dat gezegd. Nu zijn we rotzakken, constant zoekt ze negatieve aandacht. Wij worden gek van haar! Ze heeft ruzie met de hele buurt.

Bij mijn vader (57) is er geen borderline vastgesteld maar als ik dit zo lees dan herken ik veel.
Vooral iedereen heeft de schuld behalve hij (of dat nou maatschappij, zijn vrouw, zijn dochters, zijn collega's zijn maakt niet uit). Het gaat vooral om winnen en nooit zijn gelijk geven ook al is het idioot wat hij zegt of claimt. Hij zal dat doorzetten totdat hij helemaal kapot gaat. Daarom is het moeilijk hem hulp te bieden aangezien hij zeker weet dat wij hem kapot hebben gemaakt en hij zelf niks scheelt. Hij zal iedereen pakken die iets over hem durft te zeggen. De manier waarop is verschrikkelijk (niet gewelddadig, dat niet). Vooral in de war en warrig praten. Soms weet je niet meer of het drank of in de war is. Alcohol is namelijk ook een probleem hierbij maar ik las dus al dat verslavingen ook veel voorkomen bij borderliners. Bij elke bui wordt er vanuit gegaan dat we weer normaal de draad oppakken want er is toch niets gebeurd? Ook heeft hij bijna complot verdenkingen, dus een soort paranoia, dat wij tegen hem zouden samenzweren, of de maatschappij, belastingdienst, mobiele telefoondiensten, etc etc. Wel heeft hij hoge verwachtingen qua werk en prestaties op privé gebied; eigen huis geheel bouwen en hiermee er bovenuit steken. Mijn grootste vraag is hoe we hier het beste mee omgaan? Hij zal nooit hulp accepteren omdat hij niet ziet, niet wil zien dat hij een probleem heeft.

Alvast bedankt voor eventuele reacties,

Marloes

Een hele goede psycholoog heeft mij ooit eens uitgelegd dat er 3 soorten persoonlijkheidsstructuren bestaan. 1 daarvan is de borderline persoonlijkheidsstructuur. Ook zei deze hulpverlener dat ongeveer 85 procent van de bevolking in deze categorie thuishoort. Dit houdt dus in dat iedereen zich wel in iets kan herkennen en met de "juiste" voedingsbodem ook de stoornis kan ontwikkelen.
Een tip voor borderliners (eigen ervaring):
- Praat er niet over met collega's, alleen als je ze echt kunt vertrouwen.
- Zorg dat je een opleiding volgt of zoek een baan. Ga op tijd naar bed en hou een regelmatig ritme aan. Zo breng je structuur in je leven
-ga regelmatig sporten of doe iets met muziek.
-Zoek sociale contacten door je bijvoorbeeld in te schrijven voor een cursus of een kerkelijke beweging of sportschool
-Schrijf iedere dag iets op voor je zelf wat je perse gedaan moet hebben
-Schrijf op wat goed is gegaan
-Als je problemen hebt met eten: zoek hulp bij een diëtiste, deze persoon kan je heel goed adviseren, en een stukje steun is prettig
-Probeer zo min mogelijk medicijnen te gebruiken, maar de moeilijke gevoelens niet uit de weg te gaan. Probeer om afleiding te zoeken als je een bui voelt aankomen.

Zo dit was het. Bij mij is nooit (gelukkig) met zekerheid vastgesteld dat ik borderline heb, maar wel een zeer groot risico had om het te ontwikkelen.
Als je deze diagnose krijgt is het niet het eind van de wereld.

Ik ben nu bijna 24 en heb een lichte borderlinestoornis. Toen ik 18 was, was het heel extreem. Ik was altijd heel eerlijk en open tegen iedereen waar andere me juist voor waarschuwde. Ik nam alles en iedereen in vertrouwen, en uiteindelijk gaat het door heel de stad dat je een psychisch gestoorde bent. Het is voor mij nog steeds moeilijk om precies uit te leggen wat ik voel en zie maar ik kan er nu mee leven. Ik werk niet maar wil graag een opleiding volgen en ik sport heel fanatiek. Dit leidt me af en zorgt ervoor dat ik rustiger en positiever ben geworden. Het blijft een strijd maar bedenk dat jij niet de enige op deze wereld bent met problemen. Ik doe het op mijn eigen manier zonder medicijnen en het gaat goed. Ik wens iedereen met deze stoornis ontzettend veel geluk en doorzettingsvermogen en ik weet dat je het kunt! Suc6, Reentjexx

Ik heb zelf een moeder met borderline en ik vind het heel moeilijk om daar mee om te gaan. Vooral omdat ik nu ook zelf moeder ben en mijn kinderen er wel eens logeren. Moet ik mij daar ongerust over maken?

Ik ben een meisje van 21 jaar en er is ook sinds kort vastgesteld dat ik borderline heb. Ik weet er niet hoe ik ermee om moet gaan, al 21 jaar niet. Ik heb 1 vriendin waar ik me petje vooraf neem dat ze nog steeds bevriend met me wil zijn, want ik weet dat het moeilijk is om vrienden te krijgen of te behouden en zeker als je nog niet weet wat je hebt. Ik voel me erg alleen. Ik heb hulp gevraagd en ben aan het wachten totdat ik opgenomen mag worden . Hopen dat het me ook helpt.

Ik heb een vriendin en die heeft ook een vorm van borderline. Wij zijn nu ruim een jaar samen. Maar het gaat echt niet goed tussen ons. We hebben erg veel ruzie, begrijpen elkaar helemaal niet terwijl we zo ons best doen. Wie heeft advies voor mij?

Ik heb op internet gelezen dat mensen met borderline erg zwart-wit kunnen denken, niet tegen kritiek kunnen en erg heftig kunnen reageren. Nou, dat is precies wat ik herken bij haar. Ik aan de andere kant ben een weegschaal en ken dus echt geen zwart wit. Voor mij is alles grijs. Daarnaast ben ik best kritisch, vooral tegen degene die mij nabij staan. En door haar woede uitbarstingen 'durf' ik nu bijna niets meer tegen haar te zeggen. Ik heb van haar begrepen dat het periodes zijn waarin ze dit heeft. Het gaat nu alleen iets te lang duren vind ik en ik moet het niet wagen om te zeggen dat onze moeilijkheden door borderline komen, want het komt door mij.

Mijn vader heeft borderline, en zelfs zijn kinderen bestaan niet voor hem. Heel de wereld is tegen hem hij is diep ongelukkig. Mijn moeder is acht jaar geleden gestorven en heeft alles met de mantel der liefde kunnen bedekken. Wat moet ze een vreselijk leven hebben gehad, zonder dat wij ons dat bewust waren. Hij zette haar op een troon, zij was van hem, wij mochten niet aan haar komen, niemand mocht dat, ze was zijn bezit. Zijn kinderen, wij dus, zijn allemaal beschadigd door de dingen die wij in onze jeugd hebben meegemaakt. Veel is ons duidelijk geworden door gesprekken met psychologen en andere deskundigen. Mijn vader heeft borderline. We kunnen het meestal een plaats geven. Thuis was het veilig en fijn, als onze vader er tenminste niet was. Was die er wel dan was de sfeer altijd gespannen. Je wist niet hoe zijn buien waren. Eerst aftasten voor je iets vroeg of iets deed. Alles zwart- wit. Liefde slaat zo om in haat. Nu mijn moeder gestorven is, is het hek van de dam. Hij leeft alleen met zijn ziekelijke gedachten. Iedereen is in zijn ogen slecht, zijn uit op zijn geld, en er is maar één normaal mens in het leven in zijn ogen: hij. Alles negatief, niks goed, iedereen is slecht, en nog veel meer. Vreselijk. Hier is niet mee te leven. Dus wij kinderen trekken ons terug om onszelf te beschermen. Wij hebben wel een fijn contact met elkaar.
En hebben elkaar toch zo nodig. En onze vader blijft hij toch. Maar wij kinderen kunnen er niet mee omgaan.

Ik heb net mijn relatie verbroken met mijn inmiddels ex-vriendin. De oorzaak: borderline. Het klinkt raar, maar ik had een relatie met meerdere personen die ik er "gratis" bij kreeg. Ik kan dit persoonlijk niet. Ik zit nu wel met een vraagstuk, of voor mijzelf kiezen wijs is geweest. Ze heeft haarzelf eerder dingen aangedaan. Ik zou me eeuwig schuldig gaan voelen.

Eerst dacht ik dat onze schoondochter ontzettend labiel was en wel erg materialistisch, manipulerend en narcistisch.
Desondanks deden mijn man en ik echt alles om zijn zoon en haar en hun kindje te helpen een fatsoenlijk leven op te bouwen.
Maar nadat haar bizarre gedrag leidde tot een voor ons onbegrijpelijke breuk, ben ik me gaan verdiepen in wat de oorzaak hiervan kon zijn.
Ik ben er erg van geschrokken dat het een één-op-één verhaal is met de borderline persoonlijkheidsstoornis en ben benauwd voor alle consequenties die het heeft, met name voor onze kleindochter die onlangs 2 jaar geworden is.

Ik heb zelf ook een vriendin met borderline. En ik vind het rot voor haar.
Maar vind het jammer dat ze vaak dingen verdraaid,door haar ziektebeeld.
Vaak ook het gevoel dat ze me leegzuigt, energie weghaalt.

Ik heb zelf een goede vriendin gehad, die naar mijn mening borderline-gedrag vertoont. Wat ik het moeilijkste van deze omgang vond, is dat er altijd om advies gevraagd werd en achteraf nooit werd opgevolgd, waardoor vaak het probleem een ernstig gevolg kreeg en zij dan zei dat ik gelijk had en zij dat advies ook had moeten volgen. Het ging eigenlijk altijd over hele simpele dingen die dan in haar omgeving uitgroeide tot grote ergernissen.

Ik heb dit net gelezen, over borderline op deze website, en ik herken alles erin. Ik weet nu dat ik dit heb. Wat ik hieraan ga doen, is alles hierover uitprinten, en aan mijn vriend laten lezen. Omdat ik denk dat alle problemen die wij hebben, alles hiermee te maken hebben, verder weet ik niet waaruit dit voortgekomen is.

Ik ben in ieder geval blij dat ik weet dat waar ik aan lijd dat dat een naam heeft, en misschien dat ik er verder dan meer mee kan.

Hallo,

Mijn oudste dochter heeft ook borderline. Het is van tijd tot tijd vreselijk moeilijk om met haar om te gaan. Maar ik weet dat ze zelf ook periodes heeft waarin ze vreselijk ongelukkig is. Ze heeft in januari een zelfmoordpoging gedaan nadat er een hooglopende discussie was geweest bij ons thuis. Sinds een aantal jaren woont ze op zichzelf, eerst samen met haar vriend maar deze relatie is verbroken omdat haar vriend niet met de situatie kom omgaan. En dat is ook enorm moeilijk. De relatie tussen haar en onze jongste dochter is ook moeizaam. Onze jongste heeft ook erg onder dit alles geleden en is zelf ook onder behandeling geweest van een psychiater. Momenteel wil mijn dochter niet meer naar de psychiater omdat ze vindt dat hij haar en zij hem niets meer te vertellen heeft. Wel slikt ze medicijnen maar het is maar de vraag of de huisarts deze voor wil gaan schrijven. Het liegt een zware druk op het hele gezin om met haar ziekte om te gaan. Toch willen wij haar tot steun zijn waar we dat kunnen, maar we stellen wel onze grenzen en dat accepteert ze gelukkig. Momenteel heeft ze relatie met iemand die in een gevangenisstraf uitzit vanwege een roofoverval. Wij hebben haar duidelijk gemaakt dat we deze jongen pas zullen accepteren als hij heeft waargemaakt dat hij veranderd is. Zo is het iedere keer wel wat, soms belt ze en zegt ze dat ze een nieuwtje heeft. Dan slaat de schrik me vaak al weer om het hart om wat er nu weer gebeurd is of gaat gebeuren. Het is fijn om dit een s van me af te kunnen schrijven en om verhalen van andere mensen te kunnen lezen.

Ha allemaal,sinds kort chat, bel ,sms en praat ik met een geweldige vrouw waar borderline bij is vast gesteld en hoewel het soms niet makkelijk is moet ik zeggen dat je met geduld en vasthoudendheid wel het vertrouwen van haar kan winnen al zal je steeds weer je best moeten blijven doen. Maar het belangrijkste is volgens mij om eerlijk en oprecht te blijven en vooral blijven zeggen wat je zelf denkt en voelt.Z e is best voor rede vatbaar als je met argumenten komt. En daarbij is het gewoon een schat die een goude hart heeft je moet alleen ff door haar ziekte heen kijken en dat doe ik met liefde. Ik durf te zeggen dat ik in een jaar tijd ( iets meer) een geweldige band met haar heb opgebouwd. Dus kortom mensen het kan wel als je maar wil en je er voor in zet.
Al besef ik me best dat er heel veel verschillende vormen zijn van borderline. Ik ben geweldig blij dat ik deze vrouw heb leren kennen en zal het gewoon niet meer willen en kunnen missen.
Ik hoop dat iedereen hier een lichtpuntje inziet en er wat mee kan.Hou vol mensen laat ze niet vallen ze hebben je keihard nodig al lijkt het af en toe niet zo.
En als deze vrouw die ik bedoel dit leest zeg ik \"ik wil je nooit meer kwijt meissie je bent gewoon geweldig lief met al je handvaten erbij een hele dikke kuss van mij en zet hem op GO FOR IT GIRLL

Ik ben een vrouw van 37 jaar, na jarenlang psychische problemen te hebben blijkt nu sinds een paar maanden dat mijn draagkracht te klein was om precies te weten wat ik nu werkelijk heb. Nu ik aan mijn draagkracht wat ik vergroot is mijn zeer voorzichtig verteld dat ik borderline heb. Ik merk dat ik nu rustiger ben geworden en dat komt omdat ik nu heel veel kan verklaren, dit betekend niet dat ik mij achter mijn gedrag verschuil ik blijf tenslotte zelf verantwoordelijk voor mijn gedrag/ daden. Maar ik kan nu wat openlijker uitspreken tegen die paar mensen die ik vertrouw wat ik werkelijk denk en voel. waardoor er voor hun veel duidelijk wordt. Ik heb het geluk veel begrip te hebben gevonden bij deze mensen en ze helpen mij op alle manieren oplossingen en hangrepen te vinden. Ik ben nu negen maanden weer in therapie en zal tot maart volgend jaar op de PAAZ in behandeling blijven tot dat ik naar de VERS trainig kan.
Niet elke borderliner is gelijk. Ik heb geluk dat ik veel zelf inzicht heb en sinds enkele maanden echt naar mezelf durf te kijken. natuurlijk mijn buien hou ik maar met de goede personen om je heen merk je dat je jezelf op den duur wel meer in de hand kan houden.
Ik wil dan ook de mensen bedanken die met mij als \" MOEILIJK MENS \" zo goed kan omgaan kussssss en knuffels voor jullie.

Ik ben 24 jaar en ongeveer een half jaar geleden ben ik 3 maanden opgenomen geweest. daar is bij mij de diagnose borderline gesteld. Het bovenstaande verhaal is voor mij heel herkenbaar. Ook ik kan me heel erg aan iemand vastklampen en diegene heel erg claimen en de wereld vergaat voor mij als die persoon een keer geen tijd heeft voor mij. Dan denk ik gelijk dat ze me nooit meer wil zien en dat ze het contact willen verbreken (zwart wit denken). Ook deel ik bekenden in in 2 groepen of ik mag iemand of ik mag iemand niet en er hoeft maar iets te gebeuren of die persoon staat aan de andere kant van de lijn. Ik vind het heel moeilijk om aan iemand anders te vertellen dat ik borderline heb omdat de reactie vaak is: o daar heb je weer zo\'n moeilijk mens. Sinds 2 maanden ben ik in dagbehandeling om beter met mijn problemen te leren omgaan. Ik moet zeggen dat dat echt helpt.
Groetjes Wendy

ik ben 25 en ik weet een half jaar dat ik borderline heb. ik heb het nog lange niet geaccepteert. maar ik heb op internet een club gevonden over borderline waar je kunt chatten en je verhaal kwijt kunt je hebt veel steun aan elkaar.
http://go.to.borderlineclub
neem eens een kijkje zeker de moeite waard.

Ik heb al verschillende daignoses gehoord en deze is er een van. Maar is het belangrijk hoe je ziekte heet. Nee het belangrijkste is dat je ervan af wilt. Ik ben een aantal malen in therapie geweest, en heb daar veel geleerd. Ik gebruik u sinds 1 jaar prozac. en wat is dit voor mij een uitkomst en voor iedereen om mij heen. Ik vind het leven leuk en functioneer zowel binnen mijn gezin als op mijn werk goed. Wel heb ik geleerd om mijn eigen grenzen te leggen en dat is goed, als ik niet goed ga merk ik het en praat over met mijn man en vriendin. Ook is het voor mij belangrijk om structuur te hebben en daar niet te veel van af te wijken. Zo kan ik nog wel even door gaan, maar het belangrijkste is dat ik eindelijk een leuk leven leidt en niet lijdt!!!!! Succes iedereen, maar je moet het wel zelf doen

Ik ben 31 en heb zelf heel wat ervaring met borderline, want dat was mijn diagnose bij mijn laatste opname in een psychiatrische instelling, nu ongeveer 5 jaar geleden, ik denk dat ik daar mijn hele leven lang zal moeten blijven tegen vechten en dat het belangrijk is om mensen om je heen te hebben die "echt" van je houden, en je hierin willen blijven (onder)steunen ook als je de "border" weer even aan het afglijden bent,zijn er mensen die me hun ervaringen hierover willen delen, misschien kunnen we elkaar op die manier wel (onder)steunen, e-mail via xenna@belgacom.net

Hoe kom ik daar achter?

Help, mijn partner en ik wordt het leven zuur gemaakt door zijn ex, een borderliner,wie heeft ervaring...

Bij mij is na een lange weg van zoeken wat er nou mis met me is borderline geconstateerd. Ik ben 32 jaar en woon samen en heb een zoon van 2 jaar.
Ik ben mijn helle leven al ongelukkig en wist niet hoe dat kwam.
Nu vraag ik mij af wat de beste terapie is voor deze ziekte.
Mij is geadviseerd om in groeps terapie te gaan in assen in het ambulante forensische psychiatrie hier zitten mensen die in aanraking zijn gekomen met justitie of dreigen in aanraking te komen met justitie.
Wie heeft daar ervaring mee.

Ik heb eigenlijk een vraagje over borderline "patienten". Een goede vriendin van mij woont sinds kort bij mij in huis, en ze heeft borderline. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Het is een hele lieve meid maar ze heeft zo haar buien zeg maar. Als ze bij mij in huis is neemt ze alle vrijheid die ze maar wil, en op zich vind ik dat niet erg, maar soms heb ik het gevoel alsof het niet meer mijn eigen plek is, maar die van haar. Ik voel me niet meer op m'n gemak in m'n eigen huis. Ik heb er wel over nagedacht om met haar te overleggen dat ze misschien toch maar weer haar eigen woonruimte moet gaan zoeken. Maar ik durf het eigenlijk niet te zeggen omdat ik bang ben hoe ze dan zal reageren. Ik wil onze vriendschap er nl. niet voor op het spel zetten. Hoe kan ik dit nou het beste oplossen? Misschien dat iemand een antwoord voor me heeft? Ik zou hier graag een reactie op willen hebben. Alvast bedankt.

Ik werk met mensen die lijden aan Borderline. Ik zeg specifiek lijden, omdat het voor deze mensen erg moeilijk is te leven met deze stoornis en zich staande te houden in de zo veeleisende maatschappij. Zij maken het voor zichzelf en voor anderen vaak heel erg moeilijk, omdat ze hun eigen grenzen niet kennen en die van anderen uittesten. Vaak wordt er gedacht dat zij dit expres doen, maar dit is niet altijd het geval, alhoewel zij er ook gebruik van kunnen maken. Het is niet makkelijk te leven met deze handicap, maar het is zeker niet makkelijk voor de omgeving met deze mensen om te gaan. Ze vergen een hele hoop energie van jou als hulpverlener en dit is niet altijd even makkelijk.

Ik wil graag reageren op het onderwerp 'borderliner'. Bij een jongere vriendin, onder behandeling bij het Riagg, is onlangs deze diagnose vastgesteld. Ik ben van mening dat men erg, erg snel met deze diagnose komt om iemands problemen maar een naam te geven. Ik herken best symptomen bij haar, ze is ook erg depressief, maar zie ook veel dingen niet. Ik vind dat hulpverleningsinstanties er voor moeten waken mensen een stempel te geven, ik vind dat het nu te snel gebeurt en het heeft voor de "patient" geen enkele zin, hij of zij kan er erg van schrikken en het helpt niet om de genezing vlotter te laten verlopen. Het lijkt weer een tijdsziekte te zijn of te worden en ik denk dat het niet goed is om zo 'jonge' mensen te helpen.
Ik ervaar het niet als 'genezend' om iemand zo te benaderen, maar misschien zijn er instanties die er goed mee om gaan, in haar geval vind ik dat men er niet goed mee omgaat. Tot zover.

Er is nu ook een community gestart bij msn, met een chatbox voor lotgenoten die daar behoefte aan hebben.
Het is allemaal nog in wording maar misschien de moeite waard om er eens te gaan kijken of om gratis lid te worden.
Het adres is http://communities.msn.nl/Borderline Area&Naventryid=106.

Mijn zus was een Borderliner ze is dood gevonden toen ze 33 jaar was. Ze heeft geen zelfmoord gepleegd maar is gestikt tijdens een eetbui in bed in combinatie met versuffende medicijnen.Ik heb voor haar gezord alsof ze mijn eigen kind was. Ze heeft al haar doelstellingen die ze zich in haar leven had gesteld bereikt, ze was een zeer toegewijd zwakzinnigenverpleegkundige , heeft vrijwilligerswerk in Roemenie gedaan etc.Ze kon dit echter niet volhouden , kon ook niet omgaan met kritiek . De laatste jaren van haar leven voelde ze zich nutteloos en volgden vele opnames in psychiatrische ziekenhuizen , waar ik haar hielp en begeleide waar nodig en mogelijk.Ik vind het vrezelijk dat ik geen afscheid heb kunnen nemen, mede omdat mijn moeder [ook een borderliner] een enorme claim op mij gelegd heeft in die tijd en ze[mijn zus] mij hiervoor indirect gewaarschuwd heeft.Ik heb het gevoel dat toen ze mij het meest nodig had ik erdus niet was en dat doet pijn.Mijn moeder heeft mij na haa!
r overlijden nog meer geclaimd met als gevolg dat ik nu helemaal met mijn moeder gebroken heb. Dat deed eerst ook enorm veel pijn en schuld gevoel maar nu heb ik een gevoel van vrijheid !!! Ik wens alle borderliners en hun naasten veel kracht en sterkte toe.

Mijn zusje lijdt aan het borderlinersyndroom. Ik heb ooit gehoord dat het ook wel het uitputtingssyndroom genoemd wordt. Hierbij wordt gedoeld op de omgeving van een borderliner. Ik merk dat ik heel veel geduld met mijn zusje kan hebben maar dat er ook periodes zijn dat ik geen begrip voor haar of haar ziekte kan opbrengen. Ze gaat regelmatig over grenzen, niet alleen in haar eigen leven maar ook in de levens van anderen. Als ze bij mij is geweest voel ik me daarna totaal leeg en op en ben ik haar helemaal zat. Ze is niet in staat om iets van haar leven te maken, ondanks de kansen die haar steeds weer voor de voeten geworpen worden. Ik vind het heel triest dat ze ziek is en zie haar worstelen. Ik weet niet meer wat ik voor haar kan doen en eigenlijk is het te laat. Haar ziekte heeft onze relatie verpest en ik vraag mij af of het ooit weer goed komt......

ik ben een 25 jarige vrouw, waarbij sinds kort ook de diagnose Borderline is gesteld. Dit kwam voor mij erg hard aan, omdat ik hieraan een hele goede vriend verloren heb. Hij heeft zelfmoord gepleegd, toen hij het echt niet meer zag zitten. Al maanden was hi er mee bezig, vertelde hoe hij het zou doen, en wat voor hem aanleidende factoren zouden zijn. Toen een van deze factoren zich voordeden, belde hij mij op om te vertellen wat hij ging doen. Ik liet hem beloven dat hij op mij zou wachten, en ik ben naar hem toe gegaan. Toen ik bij hem aankwam, was het al te laat. Hij was al overleden.
Het is een hele moeilijke ziekte, waar je als buitenstaander moeilijk inzicht in kunt krijgen. De borderliner zal niet makkelijk meer van zichzelf laten zien dan het topje van de ijsberg. Als de persoon in kwestie dan een open persoontje lijkt, denk je diegene te kennen. Hij of zij zal door de wisselende stemmingen en de impulsiviteit toch heel vaak anders doen of denken dan verwacht. De hoge verwachting die de borderliner van je heeft, leid vaak tot teleurstellingen die die tot extreme daden kunnen leiden. Laat daarom duidelijk zien of horen wat je de borderliner kunt bieden, beter weten waar je aantoe bent, dan weer een teleurstelling

Ik ben een ex-partner van een borderliner. mijn vrouw heeft vorig jaar de conclusie getrokken dat ik haar hele leven heb verziekt. Na een huwelijk van bijna 25 jaar, 3 kinderen (14-16en 18) is dit een zwaar resultaat. Wij hebben SAMEN al 9 jaar van therapie, huishoudelijke hulp, gesprekken enz. achter de rug, waarbij steeds weer een ander de "schuld" van haar eigen onvermogen heeft gekregen. Na het overlijden van haar vader (overleden aan een psychose ten gevolge van medicijnen? of ook aanleg voor borderline) is er iets gebroken waardoor zij niet meer genoeg veerkracht heeft gehad. Het gevolg is een scheiding, na een verblijf in een "blijf van mijn lijf huis" van een half jaar. De kinderen hebben gekozen om bij mij te blijven wonen, maar een eigen huis blijven betalen na een uitkoop van 2-ton en een alimentatie van 2000,- per maand is niet eenvoudig. Zij heeft alleen rechten, en vergeet dat er ook plichten waren/zijn. Ondanks een wachtlijst van 5 jaar voor anderen, heeft zij binnen 3 maand een flat, want zij is "emotioneel" mishandeld, zoals haar advocaat schrijft. Alles is ons gehele leven op haar gericht geweest. Het gaat heel subtiel van -iets naar meer- wensen, claimen, eisen tot je als partner niet meer kunt. Dan ben jij de gebeten hond, want je hebt het niet meer voor je partner over. Ondanks het feit dat ik nog steeds van haar houd, (want niet je partner doet dit, maar haar zieke "ik" ) ben ik blij dat zij zelf de stap genomen heeft. Ik zou haar nooit hebben afgedankt, of op straat gezet. Bij het trouwen kies je voor elkaar en beloof je dat je elkaar zult steunen. (for better and worse) Daarnaast, stel dat ik gescheiden was, en zij was op een flat terecht gekomen, had beseft wat er was gebeurd en was van de flat gesprongen, dan zouden mijn kinderen mij dit hebben aangewreven, want ik zou hun moeder in de steek hebben gelaten. Inmiddels kan ik mijn eigen muziek weer draaien (klassiek en ierse folk), waarvoor zij "allergisch" was. Ik kan weer lachen met mijn kinderen em soms met mijn vrienden. Nu kan ik er
met hun over praten, wat in de tijd toen zij nog bij ons woonde onmogelijk was. Je gaat de moeite die jij met je partner hebt niet aan anderen vertellen, hiervoor voelde ik mij schuldig. Zij kreeg als 'zieke" alle aandacht van hulpverleners, kerk en vrienden. Niemand heeft ooit gevraagd hoe het met mij ging. Uitgezonderd die vriendin van ons beiden, die daarna nooit meer binnen mocht komen, omdat mijn partner vond dat ik bezig was een relatie aan te gaan door met haar te kunnen praten. Daarvoor was ZIJ toch mijn partner. Je eigen grenzen aangeven is nauwelijks mogelijk, of het moet al in een heel vroeg stadium zijn. Je moet bereid zijn om alles wat je zelf wilt te bevechten. Ik heb zelf steun gezocht bij de stichting 4xP ofwel stichting Labyrinth. Een stichting waarbij de partners van psychiatrische patienten met elkaar kunnen praten en elkaar steunen. Iedereen heeft wel iets meegemaakt, waardoor je een ander een idee aan de hand kunt doen. Ik besef heel goed dat de borderliner in zichzelf opgesloten zit, soms depressief, manisch-depressief, of met meervoudige personen en soms gelukkig ook even "normaal". Dit laatste zijn de momenten dat je kunt bijtanken en je weer even opladen voor de volgende strijd. Een strijd die bij voorbaat is verloren, want met alle goede bedoelingen, vele en zware medicijnen en langdurige therapie is het voor ons nog niet afgelopen.
Succes en sterkte allemaal.

Zo'n vijf weken geleden is bij mijn 30-jarige dochter vastgesteld dat zij borderline heeft. Sinds dat moment is zij in drie weken tijd vier maal opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis en even zoveel keer daar ook weer weggelopen. Samen met haar ex-echtgenoot heb ik vier weken lang voor haar 8-jarig zoontje gezorgd. Enkele dagen geleden heb ik mijn kleinzoon aan haar terug moeten geven omdat ik anders strafrechtelijk vervolgd zou worden voor gijzeling van een kind.
De relatie met mijn dochter is altijd doed geweest. Totdat tijdens haar eerste opname ik van het ene moment op het andere de grote boosdoener was. IK heb haar ziek gemaakt. Het is mijn schuld dat zij borderline heeft. IK heb haar jeugd verknald. IK had haar anders op moeten voeden. IK, IK, IK heb alles wat maar verkeerd was gedaan, waardoor zij nu ziek is.
Ze hoopt dat ik maar een overdosis heroïne slik; gooit brandende sigaretten naar me toe in de hoop dat mijn kleding in brand vliegt, enz.
Ik realiseer me dat ze echt ziek is en ik zou niets liever willen dan dat zij zich laat behandelen. Kennelijk is zij daar nog niet aan toe. De psychiaters weigeren ook om haar gedwongen op te nemen, omdat dit voor borderline-patiënten niet werkt.
Waar ik me echter de meeste zorgen over maak, is mijn kleinzoon. Hoe kan mijn dochter in haar toestand voor een kind zorgen? Dit probleem heb ik aangekaart bij Bureau Jeugdzorg in mijn woonplaats. Op dit moment kunnen ze mij niet helpen omdat beide ouders gehoord moeten worden. Uiteraard werkt mijn dochter daar niet aan mee, want dat is bedreigend. Haar ex-man heb ik geadviseerd om co-ouderschap aan te vragen zodat hij voor zijn zoon kan zorgen.
Zoals u merkt ben ik doodongerust over het welzijn van mijn kleinzoon. Hopelijk doet mijn dochter hem niets aan. Moeten er echt eerst grote ongelukken gebeuren voordat er hulp komt?
Overigens wil ik vermelden dat ik nog drie kinderen heb: een dochter van 31 jaar en twee zonen van 29 en 27 jaar en die verder geen problemen hebben.

Een diep ongeruste moeder en oma.