Gezondheidsplein.nl

Niet vaak maar >moet< eerdaags van UWV Momenteel een dilemma van Loden schoenen. Ik ging vanwege werkverlies naar de arts. Dokter verwijst me naar 1elijnsPsygologie. Die werkt met voorschot i.p.v rekeningen. Je betaald én krijgt dan een factuur mee. Ik had geen geld dús de Cirkel sloot weer. Wél kwam een rekening voor Intake Info?. Heb haar nooit gezien en belde zélf op. Tot nu toe reddend met goede Reikisessie\'s Succes aan allen..

Ik heb de beste huisarts die ik me wensen kan! Hij is ontzettend aardig, geinteresseerd en neemt je serieus. Ik wil dus nooit meer een andere dokter! Het probleem is meer de manier waarop men binnen deze praktijk werkt (het is een praktijk met 6 huisartsen waarbij ieder z\'n eigen patienten heeft). Een afspraak maken op dezelfde dag dat je belt is praktisch onmogelijk. Bovendien moet je eerst altijd aan de assistente uitleggen waarvoor je komt en zij bepaalt dan of het nodig is dat je langs komt. Daarnaast heeft men blijkbaar liever dat je eerst zelf van alles probeert voordat je bij de dokter langs komt. De laatste keer dat ik er ben geweest (inmiddels 5,5 jaar geleden...) had ik al meer dan een week diarree en zelfs toen kreeg ik het gevoel dat ik heel erg moest \"drammen\" om een afspraak te maken. Achteraf bleek dat ik een salmonella-besmetting had.... Ik vind het op zich goed dat ze proberen om mensen die voor elk wissewasje bij de dokter langs gaan van het spreekuur te weren, maar ook bij die mensen kan het maar net een keer echt serieus zijn. Daarnaast kom ik dus al zelden of nooit bij de dokter, dus als ik dan een keer langs wil komen, vind ik dat men dan in moet kunnen zien dat het dan ook wel echt nodig zal zijn. Gevolg is nu dus wel dat ik langer wacht om naar de dokter te gaan als er een keer wat is, en afwacht of het inderdaad vanzelf weer over gaat. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit toch echt niet de bedoeling kan zijn.

ik loop al een hele tijd met dezelfde klachten en elke keer word ik weer weggestuurd en word er gezegd dat het door stress komt maar de klahten worden steeds erger en nu durf ik nog amper naar de dokter ik heb al een een paar maanden last van slijmburs ontsteking en nu kan ik amper lopen omdat ik steeds hevige kramp in mijn kniehote en kuit heb wat moet ik doen

beste docter wat kan ik doen bij mij penis eikel /kop zie ik gaat gaat dicht straal woert minder wat voor zalf of tabblet kan ik gebruiken? ik heb een besneden penis.kunt u me helpen dank u

nee want de dokter zegt me alleen maar wat ik weet en hij/zij weet vaak geen goede behandeling die echt werkt. Die vind ik wel in de alternatieve sector. biofotonen therapie werkt echter wel doeltreffend. Ik ben van iets af waarvan de dokter zei dat dit niet echt mogelijk was.

Hallo, Ik ben een jonge vrouw van 22jaar. Ik ben al een paar jaar bezig, met verschillende huisartsen, om me te laten onderzoeken. Ik voel me zo ontzettend beroerd. Maar dat heb ik niet iedere dag. De ene dag is slechter als de andere, pijn heb ik vrijwel wel iedere dag. Ik heb het al meerdere huisartsen voorgelegt, maar men doet er eigenlijk niks mee. M\'n klachten breiden zich steeds meer uit. Ik voel dat er iets niet goed is in m\'n lichaam, dat voel ik al een paar jaar, maar ze kunnen niks bedenken wat het zou kunnen zijn. Ik ben ook nooit onderzocht. Ik voel me niet serieus genomen, ik weet dat ik iets heb. Ik wil weten wat, zodat ik er iets aan kan doen. Ik wil me weer lekker voelen en fit. Weer gekke dingen kunnen doen met mijn partner en kinderen. Maar kunnen natuurlijke geneeswijzen mij helpen?

Mijn man is hartpatient en ik heb longemfyseen, maar als we de dokter eens in de 3 a 4 maanden zien is het veel. Wij worden zeer serieus genomen door de dokter.

redelijk. Maar wordt vaak niet serieus genomen

Alleen als het echt nodig is ga ik naar de dokter en vraag naar de vrouwelijke huisarts. Mijn man gaat veel liever naar de mannelijke arts. Ik heb fibromyalgie en dat wordt zeker niet serieus genomen terwijl ik dagelijks erg veel pijn heb. Toen ik ruim 2 jaar geleden erge pijn onder mijn ribbekast had ben ik direct naar de huisarts gegaan omdat ik ook een bult voelde.Ik bleek tumoren te hebben in mijn lever en ook op mijn linker bijnier. Gelukkig heeft de huisarts goed naar mij geluisterd en zei wel dat de fibro alles een beetje mistig maakt zodat andere kwalen al gauw worden toe geschreven aan fibro.De tumoren in mijn lever zijn gelukkig door het stoppen met hormonen weggegaan en de tumor op mijn bijnier is eind 2007 verwijdert met de bijnier.

Ik ga regelmatig naar de dokter, omdat hij wil weten hoe het met mij gaat. Nog steeds na anderhalf jaar. Hij luistert aandachtig en heeft alle tijd voor mij. Ook zou ik zomaar bij hem aan mogen kloppen. Dan maakt hij tijd. En dat doet hij, wat dat heb ik in het verleden een paar keer gedaan. Ik heb dus een heel fijne huisarts!!

ik ga niet gauw naar de dokter omdat ik me daar inderdaad vaak niet serieus genomen voel,ik zoek mijn heil nu eerder bij homeopatie daar nemen ze me wel serieus en vinden ze mijn klachten helemaal niet raar er wordt echt serieus mee omgegaan en dat geeft een heel fijn gevoel v.b ik liep al een jaar of 8 met moeheidsklachten e.d bij de dokter zeiden ze maar dat ik me er maar over heen moest zetten op een gegeven moment ga je nog aan jezelf twijfelen nu is er wel uitgekomen dat ik fybromilagie heb.

Ik en mijn kinderen gaan soms met lood in de schoenen naar onze huisarts. Omdat hij naar onze mening niet echt serieus neemt.vooral mijn dochters hebben en hadden moeite met hem. Mijn oudste is het huis uit en heeft in haar eigen woonplaats een huisarts waar ze goed mee kan.Mijn oudste heeft voor 2 jaar een auto-ongeluk gehad en hij vondt het niet nodig om fotos te laten maken sindsdien heeft ze soms nog last van haar rug. Mijn jongste dochter heeft haaruitval en daar was niets aan te doen ( ze moest er maar leren leven) en het kwam wel over enkele jaren kwam het haar wel terug.En je kunt niet zo naar een andere arts overstappen omdat er een stop is. Voor mijn jongste dochter zou geloof ik beter zijn als ze een andere arts kon krijgen want als je echt met tegenzin erheen moet...

Niet vaak maar als ik ga wordt ik afgewimpeld!! Voel me net zo'n klein kind. Zit zelf in de zorg, maar hij speelt het klaar, dat ik over een paar weken maar moet terug komen. En meestal zegt hij 'Wat wil je dat ik er aan doe? Zeg ik; U bent toch dokter? Geef ik aan dat ik er veel last van heb, en een pijnstiller of antibiotica wil, of evt. therapie wuift hij dit weg. Kan jammer geen andere arts vinden. Ik ga al jaren naar een acupunturist, en geloof me daar wordt ik serieus genomen, en behandeld v/d klacht die ik heb. Daar heb ik veel meer baat bij, dan hem gezwam.

Moet wel eens, maar dan zegt hij wat denk je zelf tja en vraag je een verwijzing dan gaat daar een jaar over heen en uiteindelijk ben je doodendoodziek heb geen vertrouwen in artsen

Huisartsen gedragen zich als monopolisten. Consult: niet zo vaak mogeijk als door mij gewenst. Eigenlijk is er helemaal geen vertrouwens relatie. De huisartsen in de groepspraktijk doen wel alsof. Een consult op dezelfde dag is bijna niet mogelijk. Zelfs voor een afspraak moet ik het vaak meer meer dan een uur aan de telefoon proberen (vier artsen een assistente aan de telefoon) Optredende pijn of ziekte kondigt zich bij mij zelden drie dagen te voren aan. Daardoor zoek ik steeds vaker hulp in het alternatieve circuit. Ik vind dat huisartsen helemaal geen recht (meer) hebben op een vaste maandelijkse vergoeding. Doe ik een beroep op hulp van de huisartsenpost moet ik daar ook al apart voor gaan betalen!

Ben Harrie en heb schizofrenie maar met mediteren ben ik wat helder geworden ook al zeggen ze dat ik het niet mag doen zie ook geesten voorbij gaan maar zeg niets het is wel moeilijk me te konsentreren maar ga er stuf me door

Ik heb een hele lieve vrouwelijke huisarts, en heb ook zeker wel het gevoel dat ze me serieus neemt. Toch ga ik wel met lood in m'n schoenen naar haar toe. De klachten die ik heb zijn vaag en moeilijk uit te leggen. Het liefst verkondig ik aan iedereen dat het goed met me gaat en er niets aan de hand is. Maar bij haar moet ik toegeven dat er wel degelijk het een en ander mis is. Daar heb ik wel moeite mee...

Nee, absoluut niet. Meestal vertelt de dokter hetgeen wat ik zelf al wist, en op het moment dat hij medicatie voorschrijft zitten er zoveel bijwerkingen aan dat ik het niet eens wil slikken. Meestal gebruik ik een combinatie van homeopathie, rust en kruidenthee, bijvoorbeeld kamillen, brandnetel, kruizemunt en ik brand eucalyptusolie en oranjebloesem. Binnen no time ben ik weer beter, zonder enige medicatie, dus ik en een arts, nee. En ik studeer zelf alternatieve geneeskunde.

Nee, eerder zelden en dan is het een klassiek homeopaat. Bij de huisarts kom ik zelden alleen zo een keer per jaar om alles te laten checken. Bij acute zaken is een huisarts wel prima zeker als er ergens antibiotica voor nodig is.

Ik heb jarenlang geen dokter nodig gehad. De laatste drie jaar wel. Ik voel me niet altijd serieus genomen door mijn huisarts. Als ik klaag over winderigheid wordt vaak gezegd dat dat normaalis terwijl ik er in extreme mate last van heb. Ik ervaar een grote drempel om met eenzelfde klacht weer terug te komen. Verder krijg ik de indruk dat er in de reguliere geneeskunde weinig naar de oorzaken van klachten en de verbanden tussen verschillende klachten gekeken. Als dat wel het geval was zou ik eerder gaan.

Ik moet wel he. Ik werk en altijd heb ik iets aan mijn neus of keel, dus als ik iets heb loop ik al, mijn werkgever ziet mij al aankomen als ik me weer ziek meld. Maar aan de andere kant vind ik: Ik werk zelf in de gezondheidszorg, zorg er dan ook voor dat er iemand de zorg op zich neemt voor zieke werknemers binnen de organisatie, zodat je geen vrij hoeft te nemen om naar je huisarts te gaan binnen werktijd (of naar de huisartsenpost, waar ze je vervolgens niet helpen omdat het geen spoedgeval betreft). Je moet er als je werkt altijd voor zorgen dat je medicijnkast uitpuilt van de zelfzorggeneesmiddelen!!! En gek he dat vrouwen meer kwaaltjes hebben dan mannen, wij baren kinderen, zijn ongesteld, hebben te maken met hormoonschommelingen, noem maar op, dus dat is niet zo vreemd. De mannen hebben het zo gek nog niet, die hoeven zich alleen zo nu en dan te scheren.

Nee nooit, omdat ik gezond leef.. en nergens klachten heb...door gezond te leven kom je echt een heel eind.

Nee. Toch leef ik op een vrij gezonde manier door met een heleboel medicatie. Herhaling van recepten doe ik telefonisch. Controleafspraken worden gemaakt over een zo uitgebreide periode. Is het eerder nodig kan er natuurlijk op een korte termijn een afspraak gemaakt worden.

Ik zit al jaren aan anti depressiva, wil er vanaf geraken maar weet niet hoe. mijn dochter zit nu in leefgroep en de dr zegt dat ze rilatine moet nemen heb het opgezocht op internet,resultaat geven ze de jongeren niet te vlug rilatine

Zelden heb veel het idee dat ik een zeur ben. Ik ben gezond tot nu toe. Gebruik veel vitaminepillen en eet elke week 2 keer makreel.

Ben 9 jaar geleden aan een kwaadaardige tumor in mijn hoofd geopereerd, waarna bestraald omdat ik alles wilde proberen. Kwam ik in Antwerpen bij een Chinese kinderarts terecht die Chinese kruiden adviseerde. Hij heeft nooit beweerd dat hij kanker kon genezen maar wel mijn inmuum syteem versterken. Ik ben er van overtuigd dat deze behandeling mij goedgedaan heeft, niks ten nadele van de reguliere behandelingswijze

Ik ben 58 jaar en ben al ruim een jaar niet meer naar een huisarts geweest. Ik ben pas verhuist naar Luxemburg en nog geen behoefte gehad om een arts te zoeken. Misschien wel niet goed, maar wij eten en leven gezond.

Ik ben niet zo iemand die om van alles naar de dokter rent. Maar omdat ik last heb van fibromyalgie ,en een paar weken geleden een artikel over Acupunctuur had gelezen , wat hierbij heel goed zou moeten helpen ,dacht ik : Kom laat ik eens vragen wat mijn huisarts hiervan zegt !! Nou,daar kwam ik dus van een koude kermis thuis.Mij werd in niet mis te verstane woorden te kennen gegeven dat die hele fybromilagie kwestie gewoon "tussen" mijn oren zit!! en dat de acupunctuur dus totaal geen zin had. Ik zou volgens mijn huisarts wel éven (± 3 mnd ) verlichting voelen ,maar alleen omdat ik dan dacht dat het zou helpen ,en daarna zou het weer terugkomen ,want fibromyalgie bestaat niet !! dat zit alleen tussen mijn oren!!!!! Nou ik ben dus even klaar met mijn huisarts. Volgens mij leeft die man nog in de Middeleeuwen !

Ik ga praktisch nooit naar een huisarts. Een huisarts kijkt vaak niet naar de oorzaak van een klacht, maar schrijft alleen medicijnen voor om de symptomen te bestrijden. Lekker makkelijk, snel klaar.

Van kleins af aan kwam ik al vaak bij de dokter. Ooit wil ik niet naar de dokter maar dan moet ik gewoon even door een zure appel bijten en gewoon gaan. Meestal ga ik pas naar de dokter als ik me echt heel erg beroerd voel, maar dan komt de dokter thuis. Laaste keer dat ik bij de dokter was na een lange periode dat was vorig jaar om mijn wrat weer te laten bevriezen voor de tweede keer.

re: Bernadette Ik heb een fijne huisarts die altijd een luisterend oor heeft. Ik ben de laatste tijd veel bij hem geweest omdat ik aardig aan het kwakkelen ben. Voorheen ging ik bijna nooit , ik had wel klachten maar liep gewoon. Ik zeg altijd het komt uit zichzelf en gaat ook uit zichzelf wel weer weg. Maar als ik ga dan is het noodzakelijk en dan ga ik met een gerust hart, hij neemt de tijd. Het is ook heel druk bij hem, als je een afspraak maakt dan ben je niet altijd gelijk aan de beurt. In natuurlijke geneeswijzen ben ik geen voorstander van, ik geloof daar niet in of misschien beter gezegd ik sta daar niet achter.

Mijn dokter is geweldig. Zakelijk maar toch meelevend en meedenkend. Een aantal jaren ben ik er heel vaak geweest, nu is dat gelukkig niet meer nodig. In ieder geval weet ik dat ik er terecht kan als ik iets mankeer

Mijn dochter van 14 valt steeds neer. Ik ben verschillende keren met haar naar de huisarts gegaan, maar steeds kregen we te horen dat het stress was en dat ze maar naar de psycholoog moest. Na veel aandringen van mijn man heeft de dokter een verwijsbrief voor de neuroloog gegeven. Wat blijkt? Mijn dochter heeft epilepsie en krijgt nu medicatie. Ze is al 5 maanden aanvalsvrij. Omdat wij ons niet serieus genomen voelden door de huisarts hebben we nu een andere huisarts die ond WEL seriues neemt. Maar ik vind het schandelijk dat er artsen zijn die hun patienten niet sereieus nemen.

Ik kwam regelmatig bij de huisarts, omdat ik gewrichtsklachten had. Vijfenwintig jaar geleden was er, toen ik in het buitenland woonde, al gevonden dat ik een hoog reuma gehalte had. Mijn huisarts in Nederland zegt iedere keer bij de bloeduitslag dat er niks aan de hand is. In het Academisch Ziekenhuis ben ik na een bloedtest gelijk in de hoogste catagorie gezet. Reuma en arthrose. Nog steeds blijft mijn huisarts beweren dat er niks aan de hand is. Mijn vertrouwen in hem is helemaal weg. Gelukkig kan ik nu bij een homoeopatisch huisarts terecht, wel een heel eind rijden, maar dat heb ik er graag voor over

Ik ga bijn nooit naar de dokter. Ik ga veel liever de alternatieve kant op. Daar kan ik wat mee. Als je op de juiste adres bent, kan het zoveel goeds voor je doen. Jammer dat de artsen er zo negatief tegenover staan. Ze kunnen er zoveel door leren. Ook dat voeding veel invloed heeft op het lichaam.

Ik ga redelijk vaak naar de dokter. In eerste instantie omdat ik altijd al het gevoel heb dat er iets erg mis is in mijn lijf. Verder vooral omdat ik allerlei allergieën blijk te hebben. Dat weet ik pas sinds de huisarts me na 3,5 jaar jeukklachten eindelijk heeft doorverwezen naar een dermatoloog. Deze man heeft me (zonder te kijken wat ik precies heb)vele verschillende zalven en pillen laten gebruiken, waar het allemaal alleen maar erger van werd. Op een gegeven moment had ik een afspraak met hem maar kwam zijn vervanger. Die zag direct dat er meer was als alleen eczeem. Hij constateerde nikkel-, rubber-, chroom- en inpregneermiddelen-allergien. Daarna ben ik door een collega terecht gekomen bij een allergoloog. Hij wilde niets weten van wat er in het ziekenhuis was gevonden, volgens hem was het beter met een schone lei te beginnen. Hij vond allergieën voor ongeveer alles met wat ik op een normale dag contact had. Nu zijn we nog steeds aan het testen wat de hoofdoorzaak is van mijn jeuk. Van het nikkeldieet word je ook niet vrolijk maar ik hoop wel dat het nu eindelijk eens helpt. Ik ben nu al 7 jaar aan het dokteren en dat terwijl ik nu pas 19 ben. Alle mensen met hopeloze artsen...sterkte! Iedereen zal het nodig hebben want niets is zo erg dat je op het moment dat je kwetsbaarst bent , je niet serieus wordt genomen.

Ik zou heel graag naar een dokter of tandarts willen gaan, maar door mijn fobie voor artsen die is ontstaan tijdens mijn opname in het ziekenhuis is dit helaas geen mogelijkheid meer. Ik raak helemaal in paniek wanneer ik er alleen maar aan denk.

Nee, ik ga niet vaak naar de dokter. Als ik helpen ze meestal niet voldoende en vlug afgescheept met een of ander recept wat niet of nauwelijks helpt. Ik heb namelijk regelmatig hoofdpijn. Ik heb 2 kinderen en die willen ook niet eens meer naar de huisartsen hier. Dus als wij ziek zijn nemen we paracetamol en blijven in bed tot we ons weer goed voelen.

De laatste paar jaar moet ik nogal eens naar de dokter. Ik heb geen slechte relatie met hem maar soms heb ik toch ook wel het gevoel dat hij het maar gezeur vind. Het gaat allemaal een beetje langs hem heen. Mijn ervaring met alternatieve artsen is heel goed. Ze nemen meer tijd voor je en tonen intresse voor je klachten en wat het meest opvalt is dat de behandeling in overleg met jou bepaald wordt. Was mijn huisarts maar zo!

Eigenlijk bijna nooit. Het moet echt noodzakelijk zijn dat ik naar de dokter ga. Ik vind dat je ook niet te snel naar de dokter moet stappen want dat maakt je zelf ook ongeloofwaardig (hangt natuurlijk wel af wat de reden is). Als je bijvoorbeeld met niet serieuze klachten elke week naar de dokter gaat kan ik me voorstellen dat je voor een dokter ongeloofwaardig over komt

Gelukkig zijn alle dokters weer anders en ik vind het dan ook fijn te lezen dat er wel dokters zijn die klachten serieus nemen. Helaas heb ik ze zelf nog niet mogen treffen. Ik ga toch al er weinig naar de dokter (hoewel ik vaak klachten heb), maar iedere keer als ik wel gegaan ben valt dat enorm tegen en heb ik echt het gevoel dat ik beter niet had kunnen gaan..

Na alle reakties te hebben gelezen ben ik tot de conclusie gekomen dat ik niet de enige ben die problemen heeft met de huisarts. Al jaren loop ik met vage klachten. Erg moe, vaak duizelig, drukkend gevoel in mijn hoofd. Hierdoor kan ik niet meer goed functioneren, ik werk wel vier dagen, maar daarbuiten doe ik niks meer. Vroeg naar bed en in het weekend niks leuks doen, alleen uitrusten. De huisarts en ook mijn omgeving neemt het niet serieus. Je ziet er toch goed uit wordt er gezegd en er is toch niets in je bloed te vinden? Wees blij dat je gezond bent. Maar ik voel me dag in dag uit ziek. Ik praat er met niemand meer over want je bent dan een zeur. Ook de huisarts komt niet verder dan voorschrijven van anti-depressiva, die ik natuurlijk niet inneem. Ik overweeg ook een alternatief genezer te raadplegen want zo is het leven niet meer zo leuk.

Als ik deze verhalen zo hoor ben ik erg blij met mijn dokter.Ook al reageert hij af en toe op een manier van 'jij hebt ook altijd wat,doe nu eens wat rustiger aan' hij neemt me altijd serieus en zal ook nooit zomaar medicijnen voorschrijven. Hij heeft het altijd erg druk, want Havenarts, maar nooit te druk en als zijn spreekuren uitlopen dat moet dat maar. Hij zal niets afkappen om maar van je af te zijn. Als ik denk dat er iets mis is en ik wil graag een bloedonderzoek doen dan neemt ie dat serieus en zal ie desnoods zelf bloed prikken als dat sneller gaat. Nee ik ben erg blij met deze dokter, ik heb namelijk regelmatig keel en gewrichtproblemen en nog nooit ben ik weg gestuurd met als reden dat het psychisch zou kunnen zijn al zegt ie wel dat ik me niet zo druk moet maken omdat de meeste dingen goed zelf op te lossen zijn. Ook hoef ik niet hard opzoek naar een andere arts al woon ik niet echt meer in de buurt. Gelukkig zijn er nog mensen als hij!

Ik ga heel weinig naar de dokter. Gebruik veel homeooatische middelen.

Nee, ik ga daar alleen maar naar toe als ik een nieuw recept voor de pil moet hebben! (ik woon in België en daar faxen ze dat niet naar de apotheek) Of ik moet ècht beroerd zijn of vèèl pijn hebben...maar dat is eigenlijk nooit het geval!

Ik kom niet zo vaak meer bij mijn huisarts. Alleen voor herhalingsrecepten voor insuline. Maar vroeger toen ik er heen ging, was het altijd voor niks. Ik had toen vage klachten. Kwam je daar, zegt die vent: "Wat dacht je zelf dat je had?". Tja, daar kom ik toch voor, om te weten wat ik heb. Dat vind ik altijd zo'n domme opmerking. Die man zou dat toch moeten weten, wat mij mankeerde, maar dat wist hij dus niet. Kwam ik daar een beetje voor niks. :(

Ik ga al sinds 3 jaar regelmatig naar mijn huisarts met een toenemend aantal klachten. Het is begonnen met af en toe pijn op de borstkas, vervolgens kleine ontstekingen in gewrichten en als laatste hyperventilatieklachten en gordelroos wegens een verminderde weerstand. Tot op vandaag is het volgens deze arts "Niets". M.a.w. ik ben gezond maar voel me niet gezond. Bloedonderzoeken, ECG's. Niets geeft enig uitsluitstel. Je voelt je steeds mee een zeur, terwijl ik tot 3 jaar geleden slechts zelden bij de huisarts kwam. Maar je proeft de sfeer van: "daar is hij weer met zijn gezeur, hij is gezond". Ik heb mij nu gewend tot de natuurgenezer, omdat die luisteren en je serieus nemen. Ook is er echte tijd voor je en is de kwaliteit niet minder wat betreft de onderzoeken en diagnose. De methode is alleen anders. Bij de huisarts hebben ze 10 minuten als dat al lukt. En dan moet je nog aandringen. Voor mij geen "reguliere" arts meer voorlopig.

Na jaren en jaren tobben, ziek voelen, ziek zijn, niet meer vooruit kunnen, geen gehoor vinden bij de huisarts, enfin: noem maar op, kwam ik in contact met de organisatie Gezondheid en Milieu. Via hun kwam ik bij een arts die mijn klachten wel serieus nam. Wat bleek na veel onderzoek en testen: ik was chemisch intolerant en had een uitgebreide voedsel-intolerantie/-allergie. Dit is heel moeilijk te behandelen, want met chemie kom je bij het inademen van lucht al tegen en ook ons voedsel in niet 'je van het' wat dat betreft. Maar, met behulp van voedingssupplementen is er toch wel heel veel bereikt en kan ik heel behoorlijk functioneren. Ik weet nu wat er aan de hand is en dat het niet 'tussen de oren' zit, zoals mij jarenlang werd geprobeerd dit 'aan te smeren'. Ik heb dus nu ook een andere huisarts, maar die zie ik eigenlijk zeer zelden.

Nou, ik heb een dokter; wat een eikel! De eerst keer dat ik met klachten aan mijn knieën kwam was ik twaalf; was niks, groeipijn zei hij, al is dat op die leeftijd natuurlijk normaal. Dus met dat antwoord en die gedachte weer naar huis, maar ik bleef er last van houden, dus ik een half jaar later weer terug. Nog steeds groeipijn. Hij keek er niet eens naar. Maar goed, toen heb ik zo nog een jaar door gelopen. Ik had nog steeds bijna iedere dag pijn. Maar weer naar de arts. Hij heeft gekeken en gesproken: het zat tussen mijn oren. Nou, toen was ik al afgeknapt natuurlijk en ging ook niet meer. 3 jaar later was ik dus 16. Nog steeds pijn, maar ik kon ook echt nog heel slecht lopen en fietsen; dat deed gewoon zeer. Ik dus weer naar de huisarts. Hij vond mij nog steeds gek, maar hij liet toch maar foto's maken en testen op reuma. Ik dacht: "Hè hè, eindelijk. Ik weet wat ik heb". Fout dus; er was niets te zien op de foto en de bloedtest wees ook niets uit. Ik ben heel erg aan me zelf gaan twijfelen of het echt niet tussen mijn oren zat. Op een avond had ik zoveel pijn; ik kon niet lopen, fietsen, liggen of zitten. Mijn eigen huisarts was er niet, dus moest ik naar een vervanger. Ik dacht: "misschien kijkt die er wat beter naar" en inderdaad: hij heeft er serieus naar gekeken en geloofde ook dat ik pijn had. Ik heb toen pillen gehad, maar daar werd ik zo moe van en ik zat nog op school, dus daar schoot ik ook niet echt wat mee op. Heb uiteindelijk toch van mijn eigen huisarts een verwijsbrief gehad voor de fysio gehad. Die wist me te vertellen met wat voelen en buigen dat ik versleten knieën heb. Eindelijk wist ik het dan, maar de oefeningen van de fysio hielpen ook niet en nu ga ik niet meer naar de dokter. Ik heb nog steeds wel last, maar ik blow nu regelmatig en dat helpt veel beter. Ik doe nu veel meer: ik heb nu een dochter waar ik de hele dag achteraan kan rennen.

Ik ging tot vorig jaar altijd vaak naar de dokter, ik ben namelijk cara-patient en had altijd veel last van mijn longen. Ik kreeg van mijn dokter meestal gelijk anti-biotica en na een kuur van een week voelde ik me eigen altijd weer op en top. Het gevolg hiervan was wel dat ik gemiddeld 4 a 5 keer per jaar anti-biotica slikte. Met de laatste keer anti-biotica had mijn anticonceptiepil zoiets van we zullen eens minder goed gaan werken en ik raakte dus zwanger. In mijn zwangerschap heb ik helemaal nergens last van gehad en nu een half jaar na de geboorte van mijn prachtige zoon heb ik nog steeds nergens last van. Ik ben ook vlak na de bevalling verhuist en nu zit ik ook bij een andere huisarts. Ik heb wel nog een keer last gehad van een benauwd gevoel dus toen ging ik naar deze huisarts en die zei als je het met een week nou nog hebt dan moet je maar terug komen en dan gaan we kijken wat we er aan gaan doen, maar je moet je lichaam wel de kans geven om het zelf op te lossen. Dat heb ik dus gedaan en mijn lichaam heeft het zelf kunnen oplossen. Dus ik ben nu al ruim een jaar anti-biotica vrij!!!! Ik ben nu echt dolgelukkig met deze huisarts want ik voel me beter dan dat ik me met al die medicijnen ooit gevoeld heb!

Deborah (18) Ik voel me vaak niet serieus genomen door mijn huisarts. Mijn dokter heeft heel veel vrije dagen en zij is er ook heel vaak niet. Als je een afspraak wilt maken op een tijd die jouw het beste uitkomt moet dat al drie dagen van te voren. Anders moet je onder je werk gaan. Laats kwam ik bij mijn dokter binnen en ik zei dat ik een paar klachten had waar ik mee zat en toen zei ze ik hou de tijd wel in de gaten. Ik klapte dus gelijk dicht en ik durfde nog amper wat te zeggen. Later dacht ik bij me zelf als jij als patient een afspraak hebt om 10 uur dan loopt het altijd wel 5 minuten uit als het niet meer is. Dus ik dacht bij me zelf dan loop ik voortaan gewoon naar binnen als ik aan de beurt ben. Maa op dat momnet durfde ik de dokter daar niet over aan te spreken. Ik vertelde aan de dokter mijn klachten dat ik van het weekend met mijn vriend was wezen vissen in een tent in de buitenlucht, en dat ik de volgende ochtend twee dikke ogen had en of ik misschien geen medicijnen er tegen zou kunnen krijgen. Ik vertelde ook dat ik al medicijnen had tegen allegie, en toen zei ze dat alle medicijnen tegen allegie broertjes en zusjes van elkaar waren en dat die andere medicijnen ook niet zouden helpen. Toen dacht ik bij mezelf dan hadden ze die andere medicijnen ook niet op de markt hoeven te brengen. Ik kon daar echt boos om worden. Ik had ook nog een raar krakend gevoel in mijn knie, en ik liet het aan de dokter voelen en toen zei ze dat het geen kwaad kon. Toen ik weer weg ging bij de dokter dacht ik bij mezelf, ik had beter niet kunnen gaan want ik was er niks mee opgeschoten. Twee weken later ben ik met mijn moeder naar de huisarts gegaan en die heeft gezegd dat ze het belachelijk vond hoe mijn huisatrs mijn had behandeld. Ze heeft toen haar excusses aan geboden en gezegd dat het niet weer zou gebeuren. Dus nu ga ik weer met een fijn gevoel naar de huisarts toe.…

Ik merk naarmate ik ouder wordt, dat ik ook steeds vaker "pijntjes" heb. Vroeger kwam ik nooit bij de dokter. Ik kan me nog herinneren dat de huisarts eens bij mijn ouders kwam en dat hij vroeg wie ik was. Sinds de laatste paar jaar kom ik zo 1 x per jaar bij de huisarts. Bobbeltje hier (verstopt talgkliertje), pijntje daar... Meestal gaat het wel over. Mijn vader is na 7 jaar kanker gehad te hebben, overleden. Hij ging nooit naar de dokter, totdat tijdens een controle vanuit zijn werk ineens geconstateerd werd dat hij wel erg veel witte bloedlichaampjes had. Nader onderzoek wees uit dat hij darmkanker in een vergevorderd stadium had. Bloed bij de ontlasting had ie wel, maar reageerde er niet op. Nu denk ik, een pijntje zo nu en dan is wel vol te houden, maar ben toch bang eens een keer iets ernstigs te hebben. Ga ik dan gelijk naar de dokter ? Geen idee. Ik blijf dan waarschijnlijk ook gewoon doorlopen en hopen dat het wel weer over gaat. Tenzij ik er echt ziek van ga word! en en dan zoek ik vanzelf wel de dokter op.

Ja ik ging vaak naar de dokter, maar sinds ik met de alternative geneeswijze in aanraking ben gekomen,zie je me zelden bij de "chemicalienarts". Ik had altijd een hoog cholesterolgehalte, zo van 7-8-9.5, en dat was met de chemicalien niet naar beneden te krijgen! Zo kwam ik met mensen in aanraking die hun cholesterol wel in bedwang hebben, zij lieten cholesterol-verlagende middelen uit een ander land meebrengen. Ik ben daar ook mee begonnen, en na 4 weken, heb ik mij weer laten prikken, en tot de verbazing van,niet alleen mij, maar ook van mijn homeopatisch arts, was het cholesterol gezakt naar 4,7!!! ik betaal op dit moment fl,120= per maand er voor, het werkt, en ik heb ook geen bijverschijnselen meer! Dus mijn bezoek aan de dokter is met 80�erminderd!

Ieder arts is tevens mens. Ieder mens is anders. Dat geldt t.a.v. dokters dus ook. Zelf heb ik een flinke drempel naar artsen toe en dat terwijl ik werk bij de faculteit Geneeskunde. Ik probeer in het onderwijs mijn steentje bij te dragen aan de vorming van vaardigheden van aankomend artsen. Als patient ben je namelijk zo afhankelijk van zorg die geboden wordt. Mijn ervaring is dat in het regulier circuit het een luxe is als je een huisarts hebt die zorg kan aanbieden op individueel- en gezinsniveau, en rekening houdt met bio- psychisch- en sociale factoren. Er is een groot tekort aan artsen. Dit gaat nu al (en wordt nog meer) ten koste van de zorg die geboden kan worden. In het alternatieve circuit is er vaak wel tijd om te luisteren naar het gehele arsenaal van persoonlijke omstandigheden. En psychologische componenten van ziekte worden niet misbruikt om niets te hoeven doen. (Psyche als afvalbak). Een multifactorele benadering is vaak noodzakelijk om tot een juiste diagnose EN DUS tot een juiste behandeling te komen. Waar ik op hoop is dat alle mensen in het alternatieve circuit kundig zijn om de nodige zorg te bieden en mensen geen luchtbel verkopen. Net als reguliere artsen dienen zij levenslang verder te gaan in het kennis vergaren omtrend gezondheid en ziekte. Verder hoop ik dat geneeskunde en medische wetenschap steeds verder verwijderd raken van het starre empirisch denken, en dat er ook budjet naar alternatieve geneeswijzen gaat om zich te ontwikkelen en dat de patient gerichtheid groter zal worden. Onder andere door sites als deze is er een protoprofessionalisering (dit wil zeggen dat 'gewone' mensen grote kennis krijgen van specialismen, vooral door media en toegang tot info). Waarom de patient vaak zo weinig serieus genomen wordt is mij (buiten het geld en tijd argument) een raadsel. Niemand is zo kundig over de beleving van zijn klachten als de patient zelf. Na drie jaar niet bij een huisarts te zijn geweest, ging ik verleden week naar mijn huisarts met mij bekende klachten. Ik had nog geen kennis gemaakt met de op dat moment dienstdoende arts. Toch stelde zij een foutieve diagnose met als behandeling anti depressiva, terwijl bij mij 6 jaar geleden al een juiste diagnose (hypoglykemie en sacharose intolerantie) gesteld is. Bij deze aandoening worden vaak verkeerde diagnoses gesteld, zoals burn out, depressie, dysthemie, of chronisch vermoeidheid syndroom. Ook veel andere gerelateerde klachten worden afzonderlijk symptoomgericht behandeld. Ongelooflijk dus, dat een arts, die op de hoogte wordt gesteld van de diagnose die door internist en psycholoog (en homeopaat) zijn gesteld, na één zeer beperkt bloedonderzoek al wordt verworpen. Eén argument om deze diagnose niet serieus te nemen was het feit dat deze aandoening volgens haar niet echt bestaat, en zo iets dergelijks als voedselallergie zo zeldzaam is, dat het dus geen voedsel allergie kon zijn. Blijkbaar was zij dus ook niet op de hoogte van het verschil tussen voedsel intolerantie en voedselallergie. Waarschijnlijk had ik nooit de woorden 'VEGA test' en 'homeopaat' mogen laten vallen. Heel misschien zou ik (en haar eigen collega's) dan iets serieuzer genomen zijn. Mij zie je bij deze arts niet meer terug. Ik ga maar weer sparen zodat ik een goede behandeling vanuit het alternatieve circuit kan betalen. Gelukkig zijn daar ook veel artsen werkzaam waar je eerst je verhaal kan doe, dan gerichte vragen krijgt en getest wordt op mogelijke oorzaken. De uitslagen hiervan worden openlijk met je besproken en er wordt in een gelijkwaardig gesprek over mogelijke behandelingsvormen gesproken. Het verschilt uiteraard ook van patient tot patient wat iemand een prettige benaderingswijze vindt. Daarom is het maar goed dat artsen tevens als persoonlijkheid hun beroep uitoefenen. Zolang dat de patienten vrij zijn in hun keuze van arts-met-persoonlijkheid. Helaas is dat ook al een utopie. Maar alle artsen waarbij die persoonlijkheid een autoritaire arrogante en starre persoonlijkheid is, zie je mij niet meer terug. Het gaat tenslotte om mijn gezondheid. Dat is iets waarmee ik moet leven, niet de arts. Als er iemand is die aansluiting vindt bij mijn verhaal, of vragen heeft, graag een reactie.

Ik heb een huisarts die mijn klachten heel serieus neemt (in tegenstelling tot vroeger). Hij neemt rustig de tijd, denkt mee en neemt je serieus. Nu ga ik er zelden naartoe, maar nooit met een vervelend gevoel.

Ik voel vaak een drempel omdat de dokter eigenlijk nooit echt weet wat er nou is!! Vaak zijn het alelmaal vage klachten waar ik toch last van heb, maar weet hij het ook niet. Ik heb dan ook vaak zoiets van: "Laat maar zitten hij weet het toch niet" Dit geeft me soms wel een beangstigend gevoel Stel dat ik een keer echt iets onder de leden heb en hij doet het af met iets dat "wel weer over gaat" ???

Als ik dit zo lees ben ik heel erg blij met mijn huisarts. Ik zie hem, jammergenoeg, regelmatig. Ik vraag hem weleens of hij met TE vaak ziet en aldoor geeft hij dan als antwoord:"Nee hoor, je komt hier met echte klachten en je hebt gelijk dat je bij mij aanklopt". Hij neemt ook altijd de tijd voor me om naar me te luisteren. Zulke huisarten heb je dus ook nog. O.k. zijn spreekuren lopen altijd uit, maar dat heb ik dus liever dan dat je binnen een minuut wordt doorverwezen naar een pscyholoog of dat je een recept in je handen gedrukt krijg. Zo'n huisarts had ik namelijk eerst.

Zelden of nooit, als ik wil is de dokter toch op vakantie, of moet je een afspraak maken op een onmogelijke tijd.

Toen ik pas in Alkmaar kwam wonen hoorde daar ook een nieuwe huisarts bij. Ik voelde mij net in die tijd niet goed, ik was steeds erg benauwd en wist niet waar dat vandaan kwam. Ik moest een afspraak gaan maken met een psycholoog die ook verbonden was aan dat gezondheids centrum. Dat wilde ik niet want er was verder niets mis met mij. Steeds weer opnieuw naar de dokter en toen heb ik een verwijsbrief gevraagd voor de longarts.(in het verleden heb ik milliaire t.b.c. gehad) Ik dacht misschien heb ik weer T.B.C. Maar nee hoor ik moest alsnog die afspraak maken met de psycholoog. Ondertussen werd ik echt gek. Ik was 51 jaar en heb toen mijn moeder gevraagd of zij mee wilde komen naar de dokter. 'T is eigenlijk te zot voor woorden. Het enigste wat ik toen gedaan kreeg was een longfoto. Via een accupuncturist is gebleken door middel van tests dat ik voedselallergie had. Zetmeel, benzoezuur,rundvlees kip, varkensvlees en zuivel. Ook koffie en thee. Na twee jaar accupnctuur kan ik alles weer eten, alleen de koffie en thee en de frisdranken met benzoezuur kunnen niet meer.Ik ben niet meer benauwd. Daarna een andere huisarts genomen en meteen op mijn eerste echte bezoek vanwege oorsuizen zei deze dokter:"Het is de mens achter de suis" Ik begon weer van voor af aan. IK kreeg zelfs toen de suizingen vijf maanden aanhield geen verwijsbrief voor de K.N.O. arts. Via mijn oude huisarts in Bergen heb ik toen wel zo'n verwijsbrief bemachtigd waardoor ik toen een jaar later toch bij de specialist terecht gekomen ben. In het ziekenhuis is een beschadiging van mijn gehoorzenuwen geconststeerd waardoor ik de hoogste tonen kwijt ben geraakt. Dit probleem gaat vaak gepaard met oorsuizingen. Nu heb ik inmiddels een gehoorapparaat wat veel eigen ruis heeft. Ik hoor de hoge tonen weer en de suizingen niet of nauwelijks vanwege de ruis die dit apparaat voortbrengt. Mijn huisarts in Alkmaar weet het nog niet en ik heb eigenlijk geen zin meer om meer naar hem te gaan.Ik mag van mijn vroegere huisarts in Bergen bij hem blijven komen omdat ik in Bergen werk en mijn moeder die ook van hem patient is woont ook in Bergen. Maar moet het nu zo? Ik vind dat mijn klachten niet serieus genomen wordt terwijl ik zelf een serieus persoon ben. Ik ben drogist en werk fulltime en ik loop nooit te zeuren, en blijf niet voor een akkefietje thuis en ik ga zeker niet naar een psycholoog als ik geestelijk geen probleem heb. Kan iemand mij advies geven over wat ik nu moet doen?