Burn-out eigen schuld?

Nee, burnout is niet je eigen schuld. Net zo goed als dat het je eigen schuld niet is om verkracht te worden omdat je een kort rokje draagt. Sommige mensen zijn - om verschillende en persoonlijke redenen - graag behulpzaam. Dat betekent nog niet dat je die mensen grenzeloos en straffeloos mag misbruiken. Indien er sprake is van burnout, dan voelt dat zo diep ellendig dat vanzelf voor de patiënt de vraag volgt: waarom heb ik dit in godsnaam allemaal toegelaten? Maar schuld? Absoluut niet.

5dagen per week werken, alleenstaande moeder, chronisch tijdgebrek, alles alleen moeten doen. Ik probeer wel vrolijk te blijven, maar ben DOODop en heb nooit vrije tijd. Ik heb mijn kinderen niet de aandacht kunnen geven die ze nodig hebben. In zekere zin is het mijn Eigen schuld want ten behoeve van het welzijn van mijn kinderen en mezelf zou ik ontslag moeten nemen, maar te bang voor het risico van een leven zonder financien. ... Verkeerde keuze ?

Schuld denken komt voort uit angst.....goed en fout denken. Ik pleit meer voor de vraag......Burn-out eigen verantwoordelijkeheid?? Ik denk dat dat ALTIJD ja is met die opmerking dat het vaak vanuit je onderbewustzijn de kop op doet en je jezelf uiteindelijk bewust wordt dat het zo niet langer kan. Dat is mijn kijk op de gestelde vraag. Groeten Martien

Vind dit rond uitschandalig dat mensen zeggen dat het iemand zijn eigen schuld is. Ik heb geen burn out maar wel angst en paniek aanvallen. Als je bij je baas werkt en je hebt er meer dan 20 jaar gewerkt en dat je het naar de zin hebt en dan in een ander groep komt waar uitgesloten voelt en onzeker bent om ontslagen te worden dan piepen de mensen wel anders die dit zeggen. Ronduit schandalig dat ze deze ziekte niet accepteren. Ik leef zelf met angstaanvallen omdat mijn moeder ziek is mijn vader pas overleden is. Kan mij zo kwaard maken om mensen die zeggen eigen schuld. Ze moesten zelf eens voelen wat het is!

Ik denk het niet. In het verleden heb hebben ze me geleerd nee te zeggen maar als ik dat doe is de ander boos. Blijf ik met een schulgevoel zitten en ga ik toch weer over stag. Voel me regelmatig net een trekpop. Dan wordt er tegen je gezegd dat je er zijn mag zoals je bent. O ja? Voor wie dan?

always look om the bright site of life....
sex helps you trough it

ik geloof wel dat de maatschappij ernstig veranderd is. Steeds meer moeten doen, met minder mensen, druk druk druk! En daar kan een medewerker tot op zekere hoogte niks aan doen dan aangeven dat het teveel is. Maar zolang je dat alleen maar roept, en toch t werk klaar is op tijd, dan vindt de baas het allemaal wel goed natuurlijk. Dus inderdaad ook je eigen schuld, je zou als je roept dat t teveel is gewoon werk moeten laten liggen. Schuld ligt dus bij allebei vind ik. Als collega van een (ex)burn-out-persoon vind ik het lastig om maar begrip op te blijven brengen, durf haar bijna niet tegen te spreken omdat ik bang ben dat ze gaat huilen. Ik snap het niet, aangepast werk, paar maandjes thuis gezeten, dan moet je er toch weer met frisse moed tegenaan kunnen voor een paar uurtjes per dag??

Sorry hoor, maar wie zegt dat burnout je eigen schuld is, weet echt niet waarover hij of zij praat. Het leven is niet gemakkelijk, er wordt enorm veel van je gevraagd en als er iets gebeurd in je leven, krijg je de tijd niet om dit te verwerken. Ik heb verschillende trauma\'s opgelopen in mijn jeugd, ben erbovenop gekomen maar het kost me soms nog moeite om tegen die herinneringen te blijven knokken, heb een vader die borderliner is maar zichzelf niet wilt onderzoeken, dus onze jeugd was thuis ook niet denderend, een moeder die vooral op haarzelf was en is gericht en waar je niet veel steun van kunt verwachten, een autistisch broertje met de nodige problemen, gescheiden ouders in een vechtscheiding die jou voor hun karretje willen spannen en echt wel ver gaan om elkaar zwart te maken en jou verantwoordelijk stellen hiervoor, dan komen jouw eigen problemen erbij, huwelijk gaat slecht, op het werk valt het een en ander voor, gezondheid gaat achteruit, verschillende miskramen te verwerken gehad en onvruchtbaarheid. Ik heb uiteindelijk een burnout gehad, zo hevig dat ik contstant hartkloppingen kreeg en angstaanvallen. Ik heb hulp gezocht, maar het enige wat ik kreeg aangeboden was medicatie in plaats van begrip en een weekje ziekenverlof. De medicatie heb ik niet genomen omdat ik wist dat het in mijn geval veel meer nodig voor was dan alleen medicatie, ben op zelfonderzoek gegaan via jaja, de alternatieve wereld en ben er langzamerhand weer bovenop geraakt. Wat heb ik eraan overgehouden? Chronische vermoeidheid, kan niet tegen teveel prikkels, en angstaanvallen (die ik gelukkig nu al wat meer onder controle heb) maar ze zijn nog aanwezig
Dus nee, een burnout is niet je eigen schuld. Ik hoor genoeg mensen roepen dat ze het niet meer aankunnen, maar ik zie geen begrip, niet van de omgeving maar vooral niet van de artsen. Zij maken zich er maar vanaf door medicatie alleen voor te schrijven.

Ik vind dit een beetje makkelijk hoor. Ik heb zelf een burn out gehad. Mijn collega was langdurig afwezig en ik moest alles alleen doen. Mijn klachten hierover werden niet ernstig genomen. Ik kreeg altijd maar meer werk. Ik wou bewijzen dat ik de job aankon en probeerde alles zo goed mogelijk af te werken, want ja ik ben plichtsbewust, perfektionistisch en kan moeilijk nee zeggen. Je hoort altijd maar dat je niet dood gaat van te werken enzovoort dus je doet maar door hé. Uiteindelijk ben ik ziek geworden en was ik mijn job kwijt, want volgens mijn manager kon ik geen stress aan. Mijn opvolger is het wel na 7 maanden afgestapt wegens te hoge werkdruk. In zekere zin was het dus mijn schuld, ik had ook gewoon veel eerder de brui moeten geven aan die baan.

natuurlijk wel! het is hun schuld want hun laten het gebeuren...

ik ben een moeder, van een dochter van 8 jaar, toen mijn dochter 2 jaar was kreeg ik last van een burn out, ik werkte 20 uur in de catering met de nodige bezuingingen ,hoge werkdruk en werkten toen ook regelmatig over, ook ligt het eraan wat voor karakter je heb alles netjes willen doen beetje preciess niet gauw nee zeggen, en niet te weten dat burn out op de loer lag ,wist niet eens wat het was,dus ik vind zeker niet dat het aan je zelf ligt,als je dat zou weten ,zou je het niet zo ver laten komen
want het is echt geen pretje!!
groetjes yvonne

Jan den Goeden. Mensen die zich door anderen laten gebruikenen en goedmoedige "sukkels" vallen er aan ten offer... Jij toevallig ook!!!! Wat heb je anders op deze site te zoeken. Therapietje zal je goed doen

Ik heb de pech dat ik een paar collega's bij me heb die naar mijn mening zeer lui zijn, veel achter de pc zitten te internetten, en die het niks interessert wat er allemaal op de afdeling gebeurt. Meestal doe ik meer dan een ander... zodat zij het niet meer hoeven doen. Ik heb het met ijn leidinggevende aangekaart, maar krijg als antwoord "de jonge generatie werkt anders"! Wat heb ik aan zo'n flutantwoord???

Van begin af aan heb ik aan gegeven dat het werk zwaar onder mijn doen was. het werd netjes genoteerd maar geen actie ondernomen. Ik werd op het werk hyper, dwz: overdreven positief, altijd gemotiveerd, veel aanwezig.
Men zag mij dus als geweldige medewerker. maar ik gaf aan dat dat kwam omdat ik me verveelde..
Bij thuiskomst was ik op. liep voortdurend te huilen om niets en reageerde fell en ondoordacht.
Bij het herhaaldelijk aangeven bij de leidinggevende werd gezegd dat ik betaald krijg om te werken en dat ik er van moet genieten dat ik zo'n rustige baan heb.
Nu zit ik thuis...afgebrand...leef op de automatische piloot.
Gelukkig staat mijn gezin en huisarts achter me. Moet wachten op afspraak bedrijfsarts want er zijn veel zieken die voorrang hebben.
Belachelijk gewoon..

Jan den Goeden, ik weet niet hoe oud jij bent, maar op de manier hou jij reageerd ben je nog een puber. Als jij ooit een erg druk leven zou krijgen zoals ik, met baan, huishouden, opleiding, sport enzo, dan piep jij wel anders. Mensen die een burn-out hebben dat heeft niks te maken met over zich heen laten lopen, want ik kan anders behoorlijk goed mijn mannetjes staan, nog wel beter dan jij.

Ik heb zelf een burnout, en vind het zeer zeker mijn eigen schuld. Als ik eerder aan de rem had getrokken of me anders had opgesteld was dit me zeer zeker niet overkomen. Natuurlijk zijn er allemaal dingen die ons gebeuren waar we niks aan kunnen doen. Maar we kunnen wel beslissen hoe we er mee om gaan. Je bent verantwoordelijk voor jezelf. Dus ook hoe je met je eigen gezondheid om gaat. Dus ik zelf vind persoonlijk dat ik ook verantwoordelijk ben voor mijn burnout en dus nu ook verantwoordelijk ben voor mijn herstel. Doe dit gelukkig niet aleen en ben me het laatste anderhalf jaar gelukkig bewust geworden waarom ik ben zoals ik ben en kan daar nu gelukkig wat mee.

Eigen schuld? Absoluut niet! Ik ben zelf momenteel overspannen en dit komt door prive én werk. Als het je eigen schuld zou zijn dan zou je dat bewust hebben gedaan maar dan raak je niet overspannen en heb je geen Burn-out. Je kiest er niet voor (prive problemen en hoge werkdruk) en dus gebeurt het onbewust. Helaas bestaat er geen medicijn, maar je kunt er wel over praten met familie en vrienden. Daarna zou je afleiding kunnen zoeken door b.v. te gaan sporten (een sport die jezelf erg leuk vindt). Ik zelf loop nu bij een haptonoom. Daar kun je je verhaal kwijt maar ook je lichamelijke klachten worden verlicht door oefeningen te doen. Zoals ademhaling en ontspanningsoefeningen etc. Als je gespannen bent ga je anders ademhalen en raakt je lichaam nog meer gespannen. Ondertussen zit je lichaam helemaal vast. Hoofd, nek, rug en spierpijn. Ik raad daarom dus aan om naar een haptonoom te gaan en ook naar een psycholoog. Want we hebben nu eenmaal te maken met lichamelijke en geestelijke spanningen. Hiervoor heb je tijd nodig. Voor de een is 1 maandje rust/herstelling voldoende maar voor de ander is dat 6 maanden. Helaas weet ik zelf niet hoelang ik nodig heb. Mijn werkgever wil natuurlijk dat ik zo snel mogelijk begin, en dat deed ik dan ook maar dat hielp niet. Het werkte zelfs tegen mij. Waar het op neer komt is: luister naar je eigen gevoel en lichaam, en niet wat een ander zegt goed voor je is! Ik wens iedereen veel sterke die in een zelfde situatie zitten als ik.

Ik denk dat burn-out gedeeltelijk je eigen schuld KAN zijn , het hoeft niet. Wat betreft mijn persoontje wel: Ik ben leerkracht geweest!!! Voor nu 29 jaar op een basisschool en heb heel veel uren gemaakt per week..Te veel, Nadeel: ik ben een perfectionist en ik vond ( vind) het werk ook zo leuk en ik kon nooit NEE zeggen. "Tuurlijk doe ik dat wel even , lukt me wel !" Nu heb ik ook nog vorig jaar in maart een herseninfarct erboven op gekregen , dus geweldiger kan het niet. Toch ben ik nu via arbeidstherapie weer op school voor 2 ochtenden en wil proberen volgend jaar 2 dagen terug te komen, maar zal absoluut mijn instelling moeten veranderen, anders red ik het niet. Door dat infarct en burn-out heb ik heel weinig energie en dat voel ik iedere minuut van de dag. Mijn lichaam waarschuwt nu en ik zal er naar moeten luisteren. Heb gelukkig ook nog ondersteuning van een geweldige psycholoog, want neem van mij aan, dat ik het er heel moeilijk mee heb dat ik NOOIT meer dezelfde zal worden en dat NIETS meer vanzelfsprekend is voor mij. Overal moet ik voor knokken. Maar goed, we gaan er voor !

Jan den Goede SCHAAM JE om zo rechtlijnig te denken. Burn-Out heeft echt niets te maken met naïviteit of iets dergelijks. Vaak zijn het perfectionisten die teveel hooi op de vork nemen en die anderen ten dienste willen zijn. Het is een uiterst complex gebeuren waarbij een aantal factoren belangrijk zijn. Het is ook niet altijd werkgerelateerd maar kan zelfs bij huisvrouwen ontstaan. Ik raad je aan om je eens te verdiepen in deze materie voordat je repliek wilt geven. M.a.w. geef geen commentaar op iets waar je klaarblijkelijk niets van weet, ik zou bijna willen dat het jou eens overkwam. Ik ben zelf ook ervaringsdeskundige, vanaf het moment dat het mogelijkerwijs zou hebben kunnen ontstaan, de echte periode Burn-Out en het herstel heeft bij mij bijna 6 jaar geduurd. Voor één ieder die geïnteresseerd is in meer achtergrondinformatie, wil ik verwijzen naar de internetsite van Gert Otter (ook ervaringsdeskundige) www.burnin.nl, hier vind je heel veel informatie en links.

Ik ben van mening dat het niet je eigen schuld is als je met een burn-out thuis zit, maar dat het wel je eigen verantwoordelijkheid is om er iets aan te doen. Ik zit op het moment met een burn-out thuis, en werk er keihard aan om er uit te komen. Dat valt niet mee, daar kun je best wat steun bij gebruiken.