Ik zit nu 6 jaar in de WAO met een posttraumatische stoornis. Heb een goede opleiding en altijd enorm leuk werk gehd, tot de bom barstte. Uiteinedleijk na 2 jaar ziektewet (waarin ik ook probeerde te reintegreren) ontslgen. Nog steeds veel moeite mee; af en toe solliciteer ik en word dan aangenomen, maar moet altijd gelijk opgeven want ik kan het gewoon niet aan. Dat accepteer ik voor mijzelf niet; 36 jaar, intelligent en er niks mee kunnen doen!! Durf het ook echt niet aan mijn omgeving te zeggen, want ja \'iedereen heeft weleens wat meegemaakt\'. Psychische problemen zijn vor anderen niet te begrijpen. Terwijl men wel het verschil begrijpt tussen een keer spierpijn hebben of reuma. Het kost me allemaal veel enrgie.

Ik ben 27 en loop inmiddels al zo\'n 10 jaar met psychische klachten.Na meerdere keren in therapie te zijn geweest,medicatie etc blijf ik maar steeds terugvallen krijgen.Ik heb 5jaar lang in de bijstand gezeten,een reintegratie traject gevolgd die ik helaas halverwege moest afbreken vanwege een terugval.
Word je hierdoor anders bekeken?Ja! Zeker weten,maar er komt een moment waarop je eerlijk moet zijn tegenover jezelf en moet accepteren dat de situatie nu eenmaal is zoals het is.Psychische problemen is geen aanstel zoals door vele mensen word gedacht,ik zou er alles voor over hebben om \'normaal\'te kunnen zijn en een baan te hebben,maar helaas is de realiteit anders.

Hoi, ik ben net 26 geworden en heb 2 maanden thuis gezeten en ben nu 2 maanden bezig met reintergreren. Ik ben o.a in de WIA terecht gekomen doordat ik een dysthieme stoornis heb (depressie ligt op de loer)en perfectionistisch ben. Dit houdt in dat ik maar door ga en mezelf niet toe sta om problemen waar ik tegen aan loop toe te laten en rust te nemen. Het ging al een jaar slecht op mijn werk en heb dit ook continu aangegeven bij leidinggevenden die hier niets /weinig mee deden. Steeds dacht ik, het komt vast wel goed, nog even volhouden, maar op een gegeven moment kon ik bijna niet meer slapen en had ik elke dag hoofdpijn en kon niet meer eten. Ik was 5 van de 7 dagen depressief en had huilbuien. Ik heb ook al een paar jaar therapie hiervoor maar dit bleek ook niet voldoende al helpt het me wel.Ik ging dingen vergeten en had geen energie meer. Ik was in korte tijd 7 kilo kwijt terwijl ik maar 57 kilo woog, dus echt niet dik was!
Waar ik tegen aanloop is dat mensen zeggen, ZO JONG EN NU AL ZOVEEL PROBLEMEN?terwijl zij mijn verleden/leven niet kennen. Of:2 MAANDEN THUIS?DAT IS WEL LANG ZEG!en als ik dan vertel dat ik de eerste 2 weken amper energie had om boodschappen te doen en me aan te kleden kijken ze me aan alsof ik overdrijf!Echt zo vervelend...jezelf constant te verdedigen terwijl je je eigenlijk al kwetsbaar opsteld door het te vertellen. Gelukkig nam de arboarts me wel serieus, maar ook mijn leidinggevende en collega\'s geven de indruk dat ik overdrijf. Ik ben dus ook op zoek naar een andere baan! Maar goed, ik ben hard aan t werk beter te worden en ik wil dit echt nooit meer!

Ja, er zijn te veel vooroordelen. Als er niks aan je te zien is, stel je je maar aan wordt er gezegd. Ik weet inmiddels wel beter en zal geen vooroordeel meer hebben als iemand thuis zit. Jij weet niet wat zo een persoon voelt, denkt of meemaakt. Ik vind wel dat mensen die toch willen ondanks hun beperkingen de kans moeten krijgen om te werken, maar dat ze het zelf in kunnen delen. Dat zou voor mij in ieder geval een goede oplossing zijn, ze zijn super gemotiveerd, ze willen, dus betere krachten kun je niet krijgen. Ja, ze hebben beperkingen maar so what. Eigenlijk heeft iedereen die toch. De een heeft het lichamelijk de ander psychisch, maar wat dacht je van de mensen die het via de boeken wel kunnen maar niet met mensen kunnen omgaan dat is toch ook een beperking maar daar hoor je dan de mensen niet over. Ik zou juist met mijn Stichting mensen in dienst willen met een beperking, juist omdat ze weten hoe het is en omdat ik zelf juist weet hoe het zit en dat je niet altijd jezelf goed voeld, dat je soms een uur een goed moment hebt en dan ineens niks meer kan b.v.

Ik ben 34 jaar en al 10 jaar in de WAO, afgekeurd wegens Borderline. Ik vind wel degelijk dat je een etiket opgeplakt krijgt. Dat terwijl ik gemotiveert ben om aan het werk te gaan. Ik word afgewezen bij elke baan waar ik op solliciteer, het komt gewoon niet eens tot een gesprek. Psychische klachten zijn ook vaag voor mensen dus dat is ook een etiket. Om me heen vertel ik dat ik een baantje heb voor een paar dagdelen inde week terwijl het werkelijk vrijwilligerswerk is. Dat geeft rust en waarom mij altijd verdedigen. Ik doe het niet meer.

Ik ben 49 en al 20 jaar in de WAO. In het begin wordt je erop aangekeken, maar mijn familie accepteerde het vrijwel direct. Aan de buitenkant ziet de omgeving niets. Ik zou best willen werken, maar het kan nu eenmaal niet. Je bent toch gezond! Ja, maar ik ben psychisch ziek. Zijn er mensen die daarover willen praten? Reageer dan.

Ik ben 29 jaar en zit nu ruim 2 jaar in de WAO door een zwangerschap, bekkeninstabiliteit dachten ze in het ziekenhuis. Nu blijkt het een uitgepuilde ruggenwervelschijf te zijn.
Wat niet meer over gaat en je maar met de pijn moet leren leven. Ik heb meer dan een half jaar therapie gehad een jaar fysiotherapie erbij maar niets helpt! En als ik teveel in huis doet heb ik de volgende dag weer meer pijn, en dat met 2 kinderen in huis? Dat is niet altijd makkelijk. Ik zit nu altijd maar thuis en soms word ik er depressief van. Ik heb goede en slechte dagen!! En dan nog zo jong? Iedereen kijkt je aan in het dorp, als je met je kinderen maar weer even aan het wandelen bent. Omdat ze niets aan je zien van buiten. Ik denk met iedereen mee, die in dezelfde positie zitten als mij. Sterkte allemaal. Fijn is het niet om in de WAO te zitten.

Ook ik ben jong (ik ben 28 jaar) en zit nu bijna 1 jaar in de WAO en ik vind het verschrikkelijk! Natuurlijk is het fijn dat er wel iets geregeld is maar ik had liever weer gaan werken. Ik had een fijne baan in de kinderopvang en ben tijdens mijn zwangerschap "ziek" geworden. In eerste instantie dacht ik na de bevalling weer aan het werk te kunnen gaan maar de bekkeninstabiliteit had zo'n invloed dat ik nu nog steeds niet kan werken. Ik heb dus niet alleen de vooroordelen van in de WAO zitten maar ook nog eens een "ziekte" die door veel mensen wordt beschouwd als aanstellerij. Naast mijn bekkeninstabiliteit denken de artsen dat ik ook fibromyalgie heb en dat wordt nog onderzocht, maar ook deze ziekte wordt niet door iedereen erkend. Ik wordt zeker anders bekeken door mensen als ze horen dat ik in de WAO zit. Ik hoop er toch weer snel uit te komen en anders. Nou dat zien we dan wel weer. Iedereen in ieder geval sterkte.

Ik vind het jammer dat er weinig tot niets wordt geschreven over jonge mensen die door het toedoen van anderen in de WAO terecht komen. Vaak lees ik over mensen die ziek zijn en in de WAO terecht komen of dreigen terecht te komen.

Twee jaar geleden kreeg ik een ernstig verkeersongeval. Aangereden door een dronken automobilist. Nu zit ik al één jaar in de WAO. Terwijl ik mij sterk maak om weer terug te komen, heb ik het gevoel dat arbeidsdeskundigen mij niet serieus nemen en lijkt het bureaucratisch. (mild hersenletsel en sensorische problematiek aan het ongeval overgehouden).

Wie zit in hetzelfde pakket als ik? Dus niet via een 'ziekte', maar buiten je eigen schuld om in de WAO en net dertig? Graag reacties!!!

Nu werk ik weer fulltime, maar ik heb 6 maanden in de WAO gelopen doordat ik een burn-out heb gehad. Maar 6 maanden is lang genoeg om de vooroordelen aan te horen. Niet uit mijn omgeving want mijn familie en vrienden zagen het al aankomen en hebben regelmatig advies gegeven om rust te nemen. Ik werkte ongeveer 60 uur in de week. Ontzettend veel geluk gehad en toch nog net op tijd gestopt, voordat ik helemaal instortte, dit op advies van huisarts. Heb er veel over gelezen en een jaar thuislopen is niks. Maar even terug naar de vooroordelen van mensen. Ze vinden het raar als je de hele middag slaapt want je bent toch de hele dag vrij? Dat je geestelijk doodmoe bent doet er niet toe.
En dan het GAK, ik ben daar toch veel te jong voor? Weet je wel wat ziek zijn is? Ga maar weer snel aan het werk.
Gelukkig mocht dit absoluut niet van mijn eigen huisarts, die niet meteen zijn oordeel klaar had en met me heeft gepraat.
Bij het GAK ben ik nog geen minuut binnen geweest! Ik zag er sterk uit volgens haar, dat ik 10 kilo afgevallen ben in 3 maanden tijd wist ze niet.
Maar zoals ik al zei ik ben "maar" een half jaar thuis geweest. Ik heb ander werk gevonden maar blijf het wel rustig aandoen.
Mensen kunnen niet oordelen over andere mensen en hoe die zich voelen, je weet het zelf het beste en luister ook naar je lichaam.

Tja,wat zal ik ervan zeggen.
Zelf heb ik op 29 oktober 2002 de diagnose MS gehad. Dat daarbij even een toekomst instort hoef ik vast niet te vertellen.
Maar nu bij het lezen van dit onderwerp kwam er ook wat irritatie boven. Zelf ben ik gestopt met werken toen onze eerste kindje werd geboren, ik wilde fulltime moeder zijn. Nu 12 jaar en nog 3 kinderen later waarvan de jongste per afgelopen 6 januari naar de basisschool is, wil ik graag wat bijverdienen voor de extraatjes die je met 4 kinderen zo nu en dan wel nodig hebt.
Mijn man en ik hebben altijd gezegd: eerst lekker van de kinderen genieten en zodra de jongste naar school gaat gaan we er financieel vast op vooruit want dan kan ik immers weer wat gaan werken.
Niet dus en ook geen WAO, gewoon helemaal niks, helemaal geen financieel extraatje.
Als ik hoor of lees van mensen in de WAO die daar toch iets financieels aan overhouden, en toch daarover klagen, begin ik te sissen.
Natuurlijk, jong en in de WAO, het is verschrikkelijk maar probeer er toch wat van te maken, tenslotte moet ik; jong en geen WAO, dat ook.