Je kinderen achterlaten na een scheiding: doe je dat?

Ik zit nu met dat probleem. Mijn dochtertje is 3 jaar en compleet onhandelbaar. Ze wil altijd maar naar haar vader in nederland. Kusjes en knuffels geeft ze nauwelijks nog. Alle tijd en energie die we hebben steken we in haar. Ze wil precies echt weg bij ons. Ik hoor ook van vrienden en familie dat ik daar volledig zwartgemaakt wordt en dat mijn dochter rot-rotverwend is. Ze krijgt alles wat ze maar wil. Het enige dat ik wil, is dat ze gelukkig is. Meer niet. Een gelukkige dochter. Dit spelletje is al weken/maanden bezig, ik ben doodop en emotioneel leeg. Ik begin toch te denken van mijn kind bij hem te laten, als dat haar gelukkig maakt dan moet dat maar...........

Ik zit sinds 2 jaar ook in zo'n fijne situatie. Mijn ex had 4 jaar geleden een relatie met een andere vrouw. Hij zag mij niet meer staan. In deze periode heb ik veel verdriet gehad door dat mijn vader overleed en hij er niet voor mij was. Zijn relatie met die vrouw ging over en hij bleef bij ons. Hij zei dat hij voor het gezin koos bestaande uit een meisje van 16 en een jongen van 14. Door wat er allemaal gebeurd is ben ik het vertrouwen in hem kwijt geraakt. Twee jaar geleden ben ik verliefd geworden op een ander waar ik nu al anderhalf jaar mee samenwoon. Dit ging niet zo gemakkelijk, want ik moest mijn kinderen waar ik heel veel van hou achter laten en dat doet verschrikkelijk veel pijn. Ik heb daar nog alle dagen last van. In het begin hebben ze me compleet genegeerd. Dat trekt wel bij dacht ik. Na 2 hele zware maanden heb ik weer contact met ze gekregen. Ik vraag me alle dagen af of ik wel de juiste beslissing heb gemaakt om mijn kinderen toen achter te laten voor mijn eigen geluk. Ja wat is geluk als je je kinderen niet meer ziet? Ik ben er in elk geval niet gelukkiger van geworden. Ik wil hiermee zeggen denk goed na voor dat je die hele grote stap maakt. Groetjes Jenny

Ik heb mijn ex gister laten weten dat hij niet langer meer welkom is. Hier zullen veel vaders het niet mee eens zijn maar er zijn 6 lange frustrerende jaren aan vooraf gegaan. Ik heb hem echt 6 jaar de tijd en keer op keer weer een kans gegeven om de relatie tussen hem en onze kids op te bouwen. En iedere keer beloofd hij verbetering, aleen helaas komt hij zijn beloftes niet na. Zo beloofd hij de kids vanalles en nog wat. Zelf het simpel ophalen kan hij niet nakomen. Vaak gaan dingen zoals feestjes, zijn vriendin e.d. voor de kids. Toen hij afgelopen woensdag wederom zijn belofte niet nakwam is er iets geknapt in mij. Al zes jaar vindt hij het niet nodig om mij financieel te helpen, zelf heeft hij natuurlijk wel alles bij de hand en om de 2 mnd een nieuwe auto. Nu ben ik er klaar mee. Ik vind dat hij kansen genoeg heeft gehad en toch steeds zijn eigen behoeften voor laat gaan. Hij is niet langer welkom en mijn kinderen willen hem nu ook niet meer zien. Ik vind kwalijk dat vaders die wel voor hun kinderen willen zorgen aan de kant worden geschoven door het systeem, maar voor zo een vaders als die ex van mij is dat de enigste juiste keuze. Ik wil iedereen veel sterkte wensen, het gaat toch om het belangrijkste in je leven.

Hallo Annon, Ik zit in vergelijkbare situatie. Echter het treiteren e.d. is niet het geval en ook het zolang nodig onder een dak leven. Maar ik kan me wel vinden in je vehaal. Misschien duurt het langer als je "de" partner heb gevonden en het gaat mis. Ik zit er ook midden in en wist niet wat me overkwam toen ik het hoorde. Ik ben toch ook niet blind geweest en hebben altijd wel veel met elkaar gesproken. Ook ik ben bang dat ik het niet ga trekken....... Maar er is ook altijd weer licht aan het eind van de tunnel, dus zowel voor mij als voor jou, "De schouders eronder en verder gaan", hoe moeilijk het ook is. doe de dingen van vroeger waardoor je ex vrouw voor je viel, dan ziet ze wat ze mist, ik ga dit ook doen en we zien wel waar het schip strandt. Sterkte

Ik zit nu midden in een scheidings procedure, wist niet wat me overkwam. Mijn vrouw haar beide ouders zijn binnen 13 maanden na elkaar overleden. En net voor de vakantie gaf ze aan dat ze wilde scheiden van mij, ze was hier al meer dan 2.5jaar mee bezig. Wat kan ik hier nu nog mee doen en wat is de juiste stap om te ondernemen. Zij is de koele kikker en ik heb op dit moment emotioneel het nakijken...... Dat ik mijn kids achterlaat komt niet in me naar boven, ik zou graag een poging ondernemen om het opnieuw te proberen mede uit verplichting nar de kids..... of heb ik het helemaal mis?

Je kinderen achterlaten na een scheiding; doe je dat is de vraag. Die vraag is eigenlijk een overbodige. Als je gaat scheiden (zoals ik dus ook) zijn er vaak heel veel redenen om dat te doen, maar eigenlijk nooit om de kinderen. Ik vind dan ook niet dat je bij elkaar moet blijven voor de kinderen, die zijn niet gek, voelen haarfijn de spanningen aan. Wat mij altijd verbaasd is alleen de manier waarop mensen uit elkaar gaan. Volwassen mensen die elkaar in de haren vliegen en elkaars kinderen vaak weg bij elkaar willen houden. Wat een onzin; als niet lukt wat je ooit wilde, ga je het oplossen met respect en denkend aan hoe het ook ooit geweest was. Maar goed; je kinderen achterlaten na een scheiding doe ik helaas om de 2 weken! En ook na een schoolaktiviteit, of toernooi waarbij ik altijd probeer te zijn. Maar daarna gaan mijn kinderen met mijn ex mee naar huis. Dat doet elke keer retepijn! Dus elke keer weet ik dat zowel ik, als ook mijn dochters (8 en 10, waarvan de oudste al sinds de scheiding roept dat ze bij mij wil blijven en nu zelf begint over als ik straks naar de grote school ga dan kom ik) huilend in de auto zit. Mijn ex en ik hebben een prima communicatie, overleggen goed over de kinderen en daar heb ik dus niets over te klagen (ook heus wel anders geweest). Maar...ze is met de kinderen wel 70 kilometer verderop gaan wonen. Mijn dochters kunnen zelf niet naar mij toekomen of even langsfietsen. Alle familie woont hier in de buurt van mij. Ik houd vast aan het idee dat in ieder geval mijn oudste wel bij gaat komen, daarvoor is een maatschappelijk werkster aangetrokken (in overleg met mijn ex!). Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen: ik MOET mijn kinderen steeds achterlaten en daar heb ik NOOIT voor gekozen. Dat is een achterhaalde wet in Nederland. Ik mis ze elke dag...hoe gaan andere vaders daar mee om?

Ik ben een gescheiden moeder en heb 2 jongens. De oudste woont bij mij en de jongste woont bij zijn vader. De jongste zoon (18 jaar)wil mij niet meer zien of spreken wat ik ook probeer. Zijn vader is zelf nog erg boos over de scheiding en spreekt slecht over mij tegen de jongste. Ik heb hier zo ontzettend veel verdriet van, en weet niet hoe ik nu verder moet. Is er iemand die deze situatie herkent en mij handvaten kan geven? Want ik heb echt hulp nodig.

Beste Roosje, ik wil graag reageren op jou verhaal. Ben erg verbaasd dat iemand zo'n identiek leven als ik onderga.

Is het mogelijk om in contact met jou te komen? Gr. Hetty

Toen mijn ex er een punt achter zette heeft ze een advocaat in de hand genomen en voorlopige voorzieningen aangevraagd. In 99 procent van de gevallen wijst de rechter dan toe dat de man de echtelijke woning wordt uitgezet. Ik moest mij spullen pakken voor mijn dagelijkse verzorging en de kinderen vroegen mij: Papa wat ga je doen? Leg dat maar eens uit. Ik kon het niet. Geregeld liet ex de omgangsregeling niet doorgaan. In Nederland mogen 500.000 kinderen hun vader niet meer zien van hun moeder. Justitie doet daar niets aan. Toen de kinderen reeds bij mij in de auto zaten voor het omgangsweekend vond ex dat ze eruit moesten komen. Het weekend kon niet doorgang vinden. Ze vloog mij aan en ik heb haar afgeweerd. Dat kostte mij 1 dag cel en een strafzaak wegens huiselijk geweld. We zijn anderhalf jaar verder en inmiddels ben ik afgeknapt en zit in de ziektewet. Ik ben helemaal kapot.

Ik heb zoon van 15 zoon van 13 en zwaar gehandicapte dochter van elf maar mama besloot elf jaar geleden dat nieuwe vriendje belangrijker was en nu wie het weet mag het zeggen

Mijn dochter is bijna 16 en ruim 1,5 jaar geleden wilde ze (na een ruzie met mij) bij haar vader wonen. In eerste instantie had ik zoiets van, echt niet. Maar na 2 dagen denken heb ik met mijn man en haar vader besloten dat ze toch mocht. Zij is mijn enig kind, maar haar vader heeft nog 3 (jongere)dochters. Iedereen zei, ach laat haar maar gaan, ze komt vanzelf weer terug. Maar niet dus. Nu is ze bijna 16 en gaat haar gang. Als ze 1x per 2 weken een weekend bij mij is wil ze naar vrienden. Wanneer breekt het moment aan dat ze niet meer verplicht wil komen? Wanneer moet ik haar die keuze geven?

Ik zou mijn kinderen nooit achtergelaten hebben bij een scheiding. Ik heb 8 jaar gedaan om tot de beslissing van het scheiden te komen. Heb heel lang gewacht zodat de kinderen groter waren. Volgens mij laat je je kinderen als moeder niet zo snel achter als de vader. Vaders vinden het moeilijker om offers te brengen. Werk en andere zaken zijn belangrijker. Ik zie heel veel mannen om mij heen die afhaken na een scheiding en zich er heel makkelijk van af maken. Niet allemaal natuurlijk maar wel veel. Mijn ex ziet zijn kinderen helemaal niet meer omdat hij te veel in de slachtofferrol blijft hangen. Heeft totaal geen idee wat hij zijn kinderen aan doet...

ik zit in een scheiding, ik ben nederlandse van origine, wonend in frankrijk met mijn , nog franse man. We hebben 2 kinderen.

Mijn werk is nog steeds in Nederland. Ik wil graag terugkeren naar mijn geboorteland, met mijn kinderen, 9 en 7jaar.

Is er een kans dat ik ze toegewezen krijg?

27 juni 2011

Mijn kinderen en ik zitten er nog middenin...begin febr.'11 ben ik erachter gekomen dat m'n man een andere heeft. Begrijp me niet verkeerd waar twee zijn, zijn er ook twee fout... Mijn man is geen prater... De laatste 3 jaar is er veel gebeurd in m'n leven waaronder het overlijden v m'n beide ouders.

Ik in de overgang (48), m'n zoon v 15 jaar en aan het puberen en m'n man in een midlife (42). Na het overlijden v m'n moeder ben ik waarschijnlijk in depressie gekomen. Daardoor kon ik \'n kinderen niet aan en aangezien m'n man offshore werkt hoorde hij alleen maar gezeur en geklaag v mij.

Het enige wat ik wilde is n man die me helpt met de kinderen ( ook een dochter v 11)...

In oktober hebben we gepraat nadat ik erachter kwam dat hij met iemand was aan het sms- en.

We hebben besloten meer dingen met elkaar te doen.

In nov.'10 heb ik m'n vader begraven in zijn geboorteland. M'n man wilde niet mee .. Hij zat voor het eerst aan land in Duitsland ... Hij moest werken, werken , werken...
.
Toen ik terug kwam was er iets veranderd; hij was afstandelijk en alleen maar boos.. In dec. liet hij me na een operatie alleen . Hij moest werken.. De feestdagen waren verschrikkelijk. Januari was verschrikkelijk. Praten deed hij niet, alleen maar
boos..zijn. Vijf feb, is de dag dat ik erachter kwam.. Het hele weekend kon ik hem niet bereiken. Hij had z'n leugen al klaar ; &qout;ik ben op t werk kom er zo aan &qout; Ik was aan het &qout;koken &qout;. Hij moest veel overwerken maar het was maar een keer op een zondag...



Mijn leven stortte die dag als een kaartenhuisje in mekaar . Mijn man waar ik 23 jaar mee samen was en 15 jaar getrouwd. Twee kinderen ... Heeft sinds januari iemand ontmoet die 20 jaar jonger is dan ik ... Je kunt t niet geloven .



We zijn een paar Maanden verder.

Zowel ik als m'n kinderen lopen bij het riagg.



Ik had het al moeilijk met de kinderen maar nu is het einde zoek. Er is zelfs een aanvraag voor hulp thuis want met m'n zoon is het heel erg...en het escaleerd constant!

Mijn zoon mist z'n vader ... Geeft zichzelf de schuld en m\'n dochter wil haar vader niet spreken of zien.



M'n man woont vanaf febr. Bij zijn geliefde en geeft heel duidelijk aan dat hij niet meer terugkomt en ook niet voor de kinderen .. Dat heb ik niet in de hand; hij is blij dat hij v me af is maar de KINDEREN...!!! Door zijn werk was hij al veel afwezig en was m'n zoon altijd blij als ie thuis was .. Maar nu.. Hij komt wanneer het hem uitkomt en natuurlijk door mijn toedoen neemt hij meer afstand vd kinderen en doordat de kinderen hem niet meer willen spreken belt hij ook niet meer ... Dan denk ik ... Mijn man eerst zo\'n liefdevolle vader en man ,we kwamen altijd op de eerste plaats .. Is zo verblind door zijn verliefdheid dat de kinderen niet meer zijn prioriteit zijn . Daarvoor in de plaats een vrouw v 28 jaar die we helemaal niet kennen..

Kan iemand zich voorstellen hoe ik me voel .. Hoe de kinderen zich voelen...Maar m'n kinderen zijn helemaal de weg kwijt en missen hun vader.

Vanuit mijn oogpunt vind ik dat hij ook de kinderen in de steek heeft gelaten

Want dan ben je 11 en 15 jaar en dan woont je vader opeens 2,5 uur hiervandaan...bij zijn geliefde ...een persoon die we helemaal niet kennen!!!



Hoe kan een vader zijn kinderen achterlaten en met dat gegeven leven .. Wil je als ouder niet het beste voor je kinderen .. Hoe kun je de kinderen op de tweede plaats zetten omdat je zo verliefd bent..

Mijn kinderen zijn nu al getekend voor hun leven.

Net zo als ik ook v gescheiden ouders.

Wat een ellende... Het ergste moet echter nog komen .. Ik heb al een advocaat geregeld maar weiger om samen een advocaat te nemen...ook wil ik niet in ons eigen huis blijven wonen.

Wie gaat hier vreemd ! Door de afwezigheid v m'n man ben ik na de geboorte v onze dochter niet meer gaan werken



Nu maakt mijn man misbruik v mijn situatie door mij ook nog psychisch te pakken
Want nu worden de rollen omgedraaid en is hij boos op mij en ben ik alles schuld als je over schuld kunt praten.



Ondanks dat wij, m'n kinderen en ik zo diep in de shit zitten ondanks de hulptroepen . En ik het heel moeilijk heb omdat m\'n kinderen m'n ontzag ondermijnen . Zal ik nooit m'n kinderen ACHTERLATEN... m\'n eigen bloed en vlees

Ik word gedwongen tot een scheiding want eigenlijk wil ik relatietherapie om te kijken waar het mis ging ...En om te kijken of er nog iets te redden valt. Mijn man wil therapie zodat we kunnen praten !!

Nooit heeft ie gepraat en nu om geld te besparen opeens wel.

Mijn hele leven heb ik last gehad vd scheiding v m'n ouders.. En wat m'n hart breekt dat dit m'n eigen kinderen ook overkomt .. Dat ze op dit moment zijn achtergelaten door hun vader... Hoe moeten die kinderen daar ooit overheen komen en zo'n papa krijgen die hun ophaald en leuke dingen met ze gaat doen ... Wat onwerkelijk .

Mijn toen malige vriend (sinds 4 weken uit) kwam na 8,5 jaar relatie en 2 kinderen later met de boodschap dat hij verliefd is op een vriendin die hij al 30 jaar kent. Ik ben voor mijn rust weg gegaan met de afspraak dat hij vakantie op zou nemen zodat ik even tot rust kon komen. Dit heeft hij ook gedaan dus je gaat weg en weet dat je kinderen 7 en 2 jaar veilig zitten in hun vertrouwde omgeving en een betrouwbare verantwoordelijke vader zijn. Hij is alles behalve een betrouwbare verantwoordelijke vader (blijkt achteraf) heb briefjes gevonden voor in huis met de boodschap bel me, 06 nummer erop en uitleg van de telefoon en xx papa. Dit vond ik al heel raar. Ik heb hem ermee geconfronteert en wat zegt hij doodleuk tegen me wat denkje wel niet dat ik mijn kinderen alleen thuis laat je bent niet goedbij je hoofd. Tot 1 week later hij heeft zijn mond gehouden heeft niets verteld tegen me maar heb het via via te horen gekregen dat mijn ex partner 's nachts heel veel gezopen heeft zijn auto in de prak heeft gereden en vast heeft gezeten op het politie bureau. Ik schrok me eigen helemaal wezenloos en ben gelijk op onderzoekuit gegaan en heb tegen mijn ex mijn mondhierover gehouden mijn kinderen in een veilige positie gebracht 1 dag eerder dan geplant. En wat blijkt mijn kinderen zijn die nacht alleen thuis geweest. Heeft iemand hier ervaring mee en wat moet ik nu doen hij krijgt dekinderen alleen onder toezicht van mijn ouders te zien en ben bezig met advocaten jeugdzorg politie en het amk. Help ik weet het niet meer

Mijn ex liet in maart 2011 mij en mijn zoon van toen 17 in de steek.

Zij vond haar vrijheid veel belangrijker dan haar gezin.

Ik kan het nog steeds niet geloven dat iemand zomaar uit een gelukkige relatie van meer dan 21 jaar kan stappen en je kind daarbij achter kan laten omdat je meer vrijheid wilt hebben.

Dus vrijheid is belangrijker dan een gezin.

Belachelijk !!!!

Overigens ben ik dolblij dat mijn zoon bij mij woont.

Ik blijf tot nu toe bij mijn zoon. Ook al is dat erg moeilijk. Ik denk dat dat het beste is voor hem. Hij zal het niet begrijpen als ik vertrek. En ik zal hem veel minder zien, want in de meeste gevallen zal het kind toegewezen worden aan de moeder. Ik kan niet anders dan volhouden ook al is onze relatie eigenlijk allang ten einde en wordt ik emotioneel uitegehold.

Blijkbaar kunnen zelfs sommige moeders dat ook. Van de ene op andere dag het gezin verlaten om "vrij" te zijn en nog dingen te willen doen in het leven. Nu al een half jaar niks met de kinderen hebben gedaan is verschrikkelijk pijnlijk. Daar sta je dan als alleenstaande vader met 3 pubers. Wel nog partneralimentatie eisen en niet meer willen gaan werken dan de halve dagen want stel je voor dat je kinderalimentatie moet gaan betalen. Dit zou strafbaar moeten zijn want zowel vaders als moeders (al verdienen ze die naam niet meer) komen hier mee weg.

ik ben een moeder van 2 dochters ik ben gescheiden en de kinderen zijn toegewezen aan de vader maar mijn dochter van 13 wil nu bij mij wonen ik ga naar een advocaat en laat me van alles informeren maar wat kan ik nog meer doen? mijn dochter van 9 staat ondertoezicht en zie haar 1x in de maand das toch niet normaal?wie heeft er info voor mij? groetjes susan uit enschede

ik kreeg van mijn ex heel veel slaag hij dronk elke dag ik heb voor mijn kinderen gezorgt en moest met de kinderen dikwijls gaan lopen, mijn ex heeft mij mishandeld, toen heb ik iemand anders leren kennen en de jongste was opgestookt door mijn ex ik mocht ze zelfs niet meer bijhouden hij kocht er kadootjes voor om toch bij hem te blijven, de oudste wilde al niet meegaan maar kwam af en toe wel zegde hij mij nooit geweest, van het gerecht mocht ik ze zien maar het contact is verbroken, met hun verjaardag stuur ik hen een kaart en met nieuwjaar ook