Gezondheidsplein.nl

De vraag is heel persoonlijk. Maar hij is in veel gevallen niet meer objectief te beantwoorden, helemaal als vrouw denk ik niet. Omdat je aan de ene kant graag wilt weten waarom het na een paar jaar proberen niet lukt en aan de andere kant merkt dat de doktoren het vaak \'normaal\' vinden dat je nu ook doorpakt nu je toch binnen bent. Je valt van het ene onderzoek in het andere en daarna de behandelingen. Je wordt alsware \'verslaafd\', ook omdat ze je ieder keer weer hopen geven. De vraag zal eigenlijk in het begin ook altijd moeten worden gesteld door de gyn. in het ZH aan de degene die voor hem/haar zit. Hoe klein de stap in hun ogen ook is. Gewoon even stilstaan bij iedere stap, rustig en doordacht. Wij hebben ook altijd tegen elkaar gezegd dat we niet het hele medische circuit willen doorlopen. Onze relatie is goed en dat willen we graag zo houden ongeacht de kinderwens. Maar we merken dat (met name ik als vrouw) niet meer objectief een keus kan maken als je in de molen zit met allerlei onderzoeken. Wij willen heel graag kinderen en hadden gehoopt deze op een spontane manier te mogen krijgen. Uit de standaardonderzoeken bij mij en mijn vriend is nu niets raars af te leiden en gaat de frequentie in zh- bezoeken nu omhoog omdat men het normaal vindt een stapje verder te gaan (waarom ben je anders gekomen?). Er wordt tussendoor niets gevraagd. Vandaag dus even aangekaart dat wij niet \'all the way\' gaan. Gelukkig blijft mijn vriend heel nuchter en vraagt ook na ieder bezoek hoever we willen gaan. Advies: Ga op een afstandje staan en kijk naar de situatie waarin je zit. Dat heb ik nu gedaan en ik vraag me af of ik datgene doe wat ik meer dan 2 jaar geleden heb gezegd: niet de medische molen in....we zijn nu aardig op weg. Wat ik wel weet: de relatie gaat voor alles, en kinderen? Worden met liefde ontvangen als het zo mag zijn maar niet koste wat kost.

Wij zijn lang bezig geweest met onze kinderwens. In het begin lukte het spontaan zwanger te raken, maar dit liep uit op miskramen. Na een kijkoperatie werd er endometriose geconstateerd. Gezien de ernst van deze aandoening, stonden wij meteen voor de keus van IVF. Er waren genoeg eicellen, maar het aantal embryo\'s viel tegen. Daarnaast kreeg ik overstimulatie en werd opgenomen in het ziekenhuis. Onze arts heeft ons toen ICSI aangeboden. Die poging verliep goed. Inmiddels hebben we 2 kinderen gekregen op deze manier. Ik heb nergens spijt van en in ons geval hebben wij onze grenzen verlegd voor de kinderwens. Wij wilden graag een groot gezin, maar meerdere pogingen zagen we toch niet zitten. Ik vind het lichamelijk en emotioneel erg zwaar en ook al hebben wij wel kinderen mogen krijgen, het blijft een heel gevoelig onderwerp. Steun heb ik alleen mogen ontvangen van lotgenoten want die begrijpen je echt. Het \"harde\" hieraan is dan wel, dat als het jou wel lukt en de ander niet, dat daardoor vriendschappen ook wel weer zijn verbroken. Achteraf kan ik begrijpen hoe moeilijk het is voor een ander als het jou wel lukt, maar op zo\'n moment voel je je echt in de kou staan. Nu wij niet meer aan het behandelen zijn, zijn we toch nog spontaan zwanger geraakt. Wat ik nog even kwijt wil is dat met in de media vaak doet voorkomen alsof ouders (te) oud zijn en als ze dan een kindje willen maar grijpen naar IVF. Laat ze nou eerst ook eens vermelden dat er vaak jaren van onderzoeken etc. aan vooraf gaan....

Na 8 jaar MMM met ernstige endometriose eindelijk kunnen starten met IVF. Gelijk gezegd wil absoluut geen ICSI. Eerste ivf liep uit op een drama slechts 1 eicel en die raakte ook nog eens niet bevrucht. Opeens hoefden we niet meer na te denken dan toch maar ICSI. inmiddels 8 behandelingen verder en nog lege armen. Volgende maand gaan we naar Spanje voor eiceldonatie.

De kinderwens en het moederschap is zo sterk dat grenzen verlegd kunnen worden

Iemand schrijft hier (anoniem) over de risico\'s voor het eventuele kind bij ICSI, zoals vroeggeboorte en gehandicapt geboren worden. Dit slaat echt helemaal nergens op. Die kansen zijn net zo groot als wanneer je op een natuurlijke manier zwanger wordt. Duidelijk van iemand die niet weet waar het over gaat. En dit laatste geldt ook voor Joke die schrijft dat er soms niets anders meer is in het leven van stellen die bezig zijn zwanger te worden. Nou Joke, dat is ook zo. Iedere maand ben je er mee bezig; 24 uur per dag. Zeker als het IVF/ ICSI betreft: eerst ben je twee weken bezig met behandelen, zoals hormonen slikken/ spuiten/ meerdere inwendige echo\'s in het ziekenhuis om de groei van je eicel(len) te volgen. Als dat allemaal goed gaat: de punctie van je eicellen, het bericht of je eicellen en het zaad goed genoeg zijn, dan het spannende telefoontje of ze bevrucht zijn en dan ook nog eens goed doordelen. Zo ja: dan eindelijk de terugplaatsing van je embryo. En dan twee weken wachten. Bij slecht nieuws: enorme teleurstelling incasseren, proberen je leven weer op te pakken, weer moed verzamelen en weer van voren af aan te beginnen. Dat houdt je wel bezig, ja! Maar als je dit niet zelf meemaakt, dan heb je echt geen idee van de impact dat heeft op je dagelijkse leven.

Wij zijn al bijna 4 jaar bezig om zwanger worden, waarvan ruim 2 jaar in behandeling bij een fertiliteitskliniek. Na 6x IUI, 1x IVF, 1 X ICSI en 2 cryo terugplaatsingen ben ik nog steeds niet zwanger. Er is geen duidelijke oorzaak gevonden en dus blijven wij in behandeling omdat we nog steeds hoop hebben dat het een keer gaat lukken. Zo lang er niet tegen ons gezegd wordt dat het geen zin heeft, gaan wij door. Nu ben ik me aan het voorbereiden op onze 2e ICSI poging. Onze gyneacoloog adviseerde ons ook echt om door te gaan, omdat we nog steeds alle kans hebben om zwanger te worden. Door zijn positieve kijk heb ik er ook weer vertrouwen in. Zo lang er hoop is en er niet gezegd wordt dat het zinloos is, gaan wij door. Ook als de verzekering het na de 3e poging niet meer vergoedt. En dat de behandelingen vooral mentaal erg zwaar zijn, is echt een understatement. Wij hebben ons inmiddels ook aangemeld voor adoptie, omdat wij dat ook een mooie weg vinden om de kinderwens in vervulling te laten gaan. Ook als het alsnog lukt om zelf zwanger te worden. Want onze droom is om 2 of meer kinderen groot te brengen.

hoe ver je gaat blijft iets wat je pas kan beslissen op het moment dat je voor de keuze staat... vijftien jaar geleden had ik waarschijnlijk de streep veel eerder getrokken als dat ik uiteindelijk gedan heb! Heb een heel mooi boek hier over gelezen waar de inhoud van twijfels, gevoelens en emoties zo herkenbaar is van de keuzes waar je voor staat. Voor een ieder die twijfelt over zijn keuzes is het zeker een aanrader. (onbegrepen en onvruchtbaar van j de jong)Doen wat je hart je ingeeft is hier toch de rode lijn!

hallo, ik had een vraag.ik ben nu 3 jaar bezig , inmiddels met 2 de icsi [is niet gelukt] ik wil vragen bij welke verzekeraar wordt meer dan 3 keer ivf/icsi vergoed? ik ben 42 jaar. ik hoop dat iemand mij kan helpen. gr esther

Ik spreek niet uit ervaring. Wij hadden het geluk dat ik binnen 4 mnd zwanger was, maar ik weet zeker dat als het niet zo makkelijk was gegaan, ik zeker alle mogelijke manieren om toch zwanger te worden had geprobeerd. Toch zou ik denk ik voor mijzelf de grens stellen, dat als ik alles geprobeerd zou hebben en het nog niet gelukt was, om over te gaan op adoptie. Als het echt niet lukt om zelf zwanger te raken, dan wil ik een ander kind de kans geven op een gelukkig leven. Maar ik zou absoluut alles proberen om zwanger te worden.

Ik had ook al eens eerder gereageerd. Het is zwaar zo'n behandeling, maar als het lukt zeker de moeite waard. Ik ben sinds 2 mei moeder van een zoon en een dochter en we zijn zo blij dat we hebben doorgezet. Anders hadden we nooit kinderen gehad en elke keer als ik in de wiegjes kijk ben ik ziels gelukkig. Ik heb een hele zware zwangerschap achter de rug en heb weken in het ziekenhuis gelegen, maar het is het allemaal waard hoor!! Groetjes van een trotse mams.

goede midddag ik heb een vraag; kan een man ook geen kinderen krijgen? Een kenneis van mij is/was 4 jaar getrouwd en daarna is ie gaan scheiden omdat ze vrouw kinderen wou, maar het lukten steeds niet. En nu is zij op nieuw getrouwd en is ze wel zwanger en weet niet of hij kindereen kan krijgen

Wij hebben 3 1/2 jaar in de medische molen gezeten .... zh in en uit... na de derde ivf behandeling was ik zwanger... nu ons zoontje 2 1/2 jaar oud is gaan wij voor nog 3 ivf pogingen voor een broertje of een zusje lukt dit niet dan houdt het op .... moeilijk maar heel dankbaar voor wat we al hebben.

mijn man en ik zijn nu bijna 2 jaar bezig. Nooit verwacht dat het zo zou lopen.. inmiddels allerlei onderzoeken gehad en een kijkoperatie. Ik had 2 verstopte eileiders dus geen doorvoer. Bij de kijkoperatie is er 1 open gespoten dmv een blauwproef. Nu is het afwachten of ik spontaan zwanger wordt (4 maanden geleden). Ik moet zeggen dat ik wel onzeker ben geworden van dit alles. Vragen als wat als deze eileider weer dicht zit?... Ik probeer positief te blijven maar het hele gedoe is een zware task voor ons.. en onze relatie. We zijn bedroefd en terleurgesteld. Hoe het nu verder gaat, geen idee... Misschien dat we er even mee gaan stoppen voor een half jaar ofzo.. Even niets meer, ons zelf opladen..

Na 9 jaar "proberen" en dokteren ben ik nu 14 weken zwanger van een tweeling na een 1e IVF behandeling. Wij hadden zoiets van je moet alles proberen en lukt het dan nog niet, dan weet je in ieder geval dat je er alles aan hebt gedaan. Je kunt je later dan nooit afvragen of het eventueel toch nog gelukt zou zijn of jezelf verwijten gaan maken. Ik kan mij wel voorstellen dat iemand zegt dat ze het niet willen. Wij hebben gelijk gezegd dat we het nooit weer doen. We wisten toen nog niet of het gelukt was of niet. Het is heel zwaar en je moet het wel kunnen opbrangen allemaal.

Ik denk dat een ieder dat voor zichzelf moet bekijken. Ik ben erg gelukkig, omdat ik wel op een 'gewone' of natuurlijke manier twee gezonde kindjes heb gekregen. Dus wanneer iemand een kinder wens heeft, dan begrijp ik het gevoel van gemis heel erg goed. Ik begrijp ook heel erg goed dat mensen er veel voor over hebben om het via een kunstmatige manier te gaan proberen. Het enige dat ik wel wil aangeven is, dat je eigen gezondheid wel voor een kinder wens gaat. Want als je zelf niet gezond bent, dan kun je ook niet goed voor je kindje zorgen. Of het kindje in je buik nog moet groeien of dat het kindje al geboren is, dat maakt niet uit. En met gezond bedoel ik niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk.

Ikzelf heb endometriose, maar mijn wens is wel dat ik graag kinderen zou mogen krijgen. Hoe ver ga je nou, dat heb ik me mezelf ook vaak afgevraagd. Er zijn mogelijkheden die mijn kansen vergroten en als ik het niet probeer zou ik er later spijt van krijgen dat ik het niet geprobeerd heb, maar het is van mens tot mens verschillend.

Ik denk dat een ieder het voor zichzelf uit moet maken hoever ze willen gaan. Ik zei altijd: ik zie wel hoe het komt, maar ongemerkt zet je vaak toch iedere keer stapje verder. Het is denk ik maar net hoe je er bij voelt. Wij zijn nu in afwachting van de eerste iui behandeling. Wel spannend! Wij geven voorlopig de moed niet op

Onze dochter werd geboren na drie jaar dokteren. Na vele onderzoeken werd de diagnose endometriose gesteld. Nadat ik een half jaar Zoladex injecties had gehad - en dus in de overgang was geweest, raakte ik zwanger. Een jaar na haar geboorte, besloten we er weer voor te gaan... 3 Jaar later en 2 operaties - om endometriose te verwijderen- verder, was ik weer zwanger. Deze zwangerschap was helaas buitenbaarmoederlijk. De eileider was niet genoeg doorgankelijk door de endometriose en er waren 2 operaties nodig om beide vruchtjes (het was een tweeling)te verwijderen. Achteraf bleek dit een levensbedreigende situatie. Mijn man stond doodsangsten uit en was bang alleen achter te blijven met onze dochter. En tóch... inmiddels is onze dochter 5 jaar oud en ik wil nog graag een tweede. Zonder medische bijstand.. Mijn man heeft er echter genoeg van.. Hij vind dat we nu maar eens een streep moeten trekken en gelukkig moeten zijn met wat we hebben... Dan is de vraag hoe ver je wilt gaan niet een medische, maar een relationele. En dan houd de discussie op. Je relatie is tenslotte het allerbelangrijkste!

Wij zijn 4 jaar bezig geweest, waarvan we 2,5 jaar in het ziekenhuis hebben gelopen. Het is ieder voor zich, wij hebben het er van te voren niet over gehad tot hoever we zouden gaan. We hebben per traject bekeken hoe we ons voelden en of we aan konden. Het is tot de eerste IVF poging gekomen, die was raak.

Ik heb afgelopen maandag te horen gekregen, dat ik niet op de natuurlijke manier zwanger kan worden, omdat mijn eileiders verstopt zitten. Hier kan niets meer aan gedaan worden, dus heeft de arts me geadviseerd om aan ivf te denken. Wij hebben al een zoontje van 5 jaar(gelukkig), maar hebben eigenlijk nog steeds een kinderwens. Mijn gevoel is hierbij heel erg dubbel, want aan de ene kant voel ik me schuldig over het feit dat ik toch nog een 2e kindje wil,en dat er genoeg mensen zijn die dat geluk helemaal niet hebben die helemaal nog geen kinderen hebben!!!! Wat raden jullie me aan, ik ben pas 26, maar ik weet dat er geen andere mogelijkheden zijn voor mij om zwanger te raken......

Ondanks de vele reacties wil ik ook graag reageren. Toevallig heb ik vandaag de verwijzing van de huisarts meegekregen voor het ziekenhuis "een paar eenvoudige testjes". Mijn man en ik proberen al bijna 2,5 jaar zwanger te worden. We hebben altijd gezegd niet in de malle molen terecht te willen komen, bij dat standpunt blijven we. Ik wil graag uitsluitsel, kunnen we zwanger worden of niet. Nu zit ik elke maand in spanning en houd er rekening mee dat ik "wellicht nog zwanger zou kunnen worden". Ik wil verder en niet stil blijven staan bij wat eventueel zou kunnen gebeuren en dit mijn leven laten beïnvloeden. Een negetief bericht zal een behoorlijke impact hebben maar wel duidelijkheid geven.

Ik weet wat het is om geen kinderen te kunnen krijgen. De wens is heel groot, maar ik vind niet dat dat betekent dat je helemaal voor de behandelingen moet gaan. Ik heb vanaf het begin juist geprobeerd om mijn energie in andere dingen te steken, zodat het leven uit meer dingen bestaat dan mijn kinderwens. Ik weet dat ik in zou storten als ik na 3 à 4 ivf-pogingen zou moeten stoppen en met lege handen achterblijven. Volgens mij is het ook belangrijk om rekening te houden met het risico voor het eventuele kind. Bij icsi is er een grotere kans dat een kindje te vroeg en/of te licht geboren wordt en/of gehandicapt ter wereld komt. Kun je je kind nog in de ogen kijken als dat gebeurt?

Ook wij willen heel graag kinderen en het lukt bij ons niet op de normale manier. Het sperma van mijn vriend is niet zo heel goed en mijn menstruatie blijft uit zonder dat ze iets kunnen vinden. We gaan volgende week naar de gyn. en wij hopen dat die ons kan helpen met onze wens. Hoe ver je gaat verschilt van mens tot mens, maar als de wens heel groot is denk ik dat je ook heel ver gaat. Zolang je er zelf maar achter staat, het is jouw lichaam en jij voelt het! Ik denk dat het ook heel belangrijk is om heel erg goed en vaak met elkaar te praten zodat je partner merkt wat je door moet maken. succes allemaal!!!

Vandaag hebben wij van de dokter te horen gekregen dat mijn vriend zijn sperma niet in orde is. We zullen voor een intake gesprek naar het ziekenhuis moeten gaan. Je denkt dat het jou zelf niet overkomt maar dit overkomt ons wel en we zullen zien hoe het loopt en wat de mogelijkheden zijn. Ik vind het wel eng omdat ik absoluut niet weet wat ons te wachten staat.

Zonder spermadonor was onze geweldige zoon er nooit geweest!! Mijn man heeft Klinefelter syndroom en is steriel.

Het is van te voren moeilijk in te schatten hoe ver je zult gaan en dat is ook voor iedereen weer persoonlijk. Wij zijn drie jaar in de medische molen geweest; alle onderzoeken, behandelingen en zelfs een eierstokoperatie gehad. Uiteindelijk hebben we toch besloten om ivf te gaan doen en het resultaat is er: Ik ben nu 9 weken zwanger door de eerste ivf poging. Alles is goed, op de echo was een kloppend hartje te zien. Voor ons heeft het ook erg lang geduurd en was het lichamelijk en geestelijk erg zwaar, maar we hebben alles er voor over gehad om straks over 7 maanden ons kindje te mogen vasthouden! Ik weet dat het lang niet voor iedereen geldt, maar ik kan alleen maar zeggen: als de wens echt steeds groter wordt, ga je ook steeds verder. Het is heel makkelijk om te zeggen: dat zou ik nooit doen! We zijn hartstikke blij dat ik nu in blijde verwachting ben, dus voor ons heeft het zeker resultaat gehad!

Aan mijn lijf geen polonaise, als 't niet op de natuurlijke wijze gaat dan maar niet. Ik ga niet mijn relatie op het spel zetten voor een kind. En trouwens, ik ben al een held op sokken wat de ziekenhuizen en de doktoren betreft. Bijkomende obstakel is dat er iets is gebeurd wat je geen enkele vrouw gunt, dus verplicht sexen dat kan ik niet. Dan komen weer de nare herinneringen naar boven.

Ik vind het geweldig dat dat tegenwoordig mogelijk is. Kijk als je al verschillende ivf behandelingen hebt gehad en het slaat gewoon niet aan dan zou ik denk ik wel zeggen het is genoeg geweest, maar ik zou het wel proberen.

Hoe ver ga je in vruchtbaarheidsbehandeling. Zover al je zelf wilt en kunt. 10 jaar lang ben ik zelf onder behandeling geweest. Ik heb het hele traject doorlopen. Soms kozen we zelf even voor rust en steeds begonnen we toch weer. Na 2IVF pogingen die mislukten hebben we er een punt achter gezet. Dat was moeilijk, maar echt je kunt samen ook een gelukkig leven lijden. We genieten van neven en nichten en kinderen van vrienden. Ik vind mezelf een gelukkig mens zonder kinderen. We zeggen soms nog steeds tegen elkaar: "toch jammer dat we zelf geen kinderen hebben gekregen" Dat blijft, maar het verdriet dat is voorbij, het is goed zo.

Tja hoever ga je?? Ik zit zelf momenteel in spanning of ik zwanger ben van de 4e icsi poging. Toen ik te horen kreeg dat voor ons de enige manier om zwanger te worden icsi was, moesten we een keuze maken. Ik had al dingen gehoord over zelf spuiten, punctie en de stress die het met zich mee brengt. Dit stond me dus allemaal heel erg tegen. Maar omdat de kinderwens heel groot was toch besloten om ervoor te gaan. De eerste 2 pogingen mislukten al voor de punctie ivm teveel eicellen. De 3e keer kwam het tot de punctie, maar werd ik helaas ongesteld. Nu zit ik dus in de wachtweken van poging 4. Je moet voor jezelf een duidelijke keuze maken...willen wij dit? Hoe gaan we er mee om? Er komen veel nieuwe dingen op je af...de stress is vaak heel erg en de hormonen doen je ook niet veel goed...maar uit eindelijk doen we het maar voor 1 ding....en dat is een gezond kindje voor onszelf

Ik ben 33 weken zwanger na ICSI!! Dit is dus een heel positief verhaal. Juli 2003 zijn we gestart in het ziekenhuis en ICSI was de enige kans... heel spannend en ja het was ook heel eng omdat je na 3x dan ook gelijk het einde in zicht hebt. Doordat wij wilden meewerken aan een nieuwe ontwikkeling van icsi ben ik in februari 2004 al begonnen met het spuiten van hormonen, dit hele traject was niet leuk maar als je er middenin zit dan ga je er gewoon voor. 7 Maart was het dan tijd voor de punctie, 11 maart de terugplaatsing van de embryo's en ik ben zwanger (van 1)!!!! Het was een zwaar traject, lichamelijk en geestelijk, ik heb het geluk dat ik 1 in keer zwanger was. De verwachte roze wolk bleef door de stress, de extra onderzoeken uit. Ik ben dolgelukkig maar moet het nu eerst in mijn armen hebben. Ik kan niemand iets adviseren, want het is zo persoonlijk, maar ik hoop dat mensen er ook weer wel iets aan hebben, want toen ik aan het begin stond was er weinig te vinden over positieve aflopen.

Tsja, hoe ver ga je... Dat is voor iedereen anders! Wijzelf zitten nog niet zo heel erg lang in het traject, maar vrienden van ons al jaren! Zoals ik het nu ervaar kan ik nog lang doorgaan hiermee, maar weet natuurlijk niet hoe ik me over een paar maanden voel. Wij zijn nu bezig met spuiten (ik weet iig dat ik vruchtbaar ben, mijn man maakt antistoffen aan nav een eerdere sterilisatie), maar vind dit echt geen pretje! Reageer sowieso erg op de hormonen. Maar goed, we zien wel hoe t verder loopt, heb in ieder geval al wel gemerkt dat blijven praten wel heel erg belangrijk is! Dit is iets wat je samen doet!

Ik wist tot 2 jaar geleden niet dat ik er zo ver in kon gaan. Naar een half jaar clomid slikken en ook nog eens 3 cyclussen hormonen spuiten kwamen ze tot de conclusie dat ik in de overgang was, en dat er niks meer valt te stimuleren. En dan val je eigenlijk in een heel groot gat. Heel snel waren mijn man en ik het over eens dat we alles er zouden doen om toch nog zwanger te raken. We zijn opzoek gegaan naar een eiceldonor en die vonden we heel snel. Alleen werden we naar een paar maanden met de neus op de feiten gedrukt...de donor kon het alllemaal niet aan en zag er van af. Dan val je nog dieper in een gat. Als je dan weer opzoek moet naar een andere donor gaat daar zeker weer een halfjaar overheen. Met alle zorgen er omheen..en zo lang wil ik niet meer wachten...dus hebben we de grote stap gewaagt en nu gaan we voor anonieme eiceldonatie naar Spanje. En dat had ik 2 jaar geleden niet kunnen denken, dat ik dat zou doen...

Je kunt van te voren niet zeggen hoever je gaat mbt vruchtbaarheidsbehandelingen. Je hebt eerst een kinderwens en als na 1 á 2 jaar die niet vanzelf in vervulling gaat dan ga je dokteren. En van het één komt het ander. Wij zijn steeds verder gegaan en als je ons van te voren gevraagt had of we ooit voor kid zouden gaan dan hadden we 100% zeker gezegd NEE. Maar na jaren zijn we er toch aan begonnen, de kinderwens was groter en als het dan na vele jaren behandelen nog niet wil dan blijf je je grenzen verleggen. Je moet alleen duidelijk voor jezelf zijn en niet de grens over gaan, als je er niet achter staat en dat is wel eens moeilijk, want eenmaal in de molen dan bestaat de kans dat je meegesleurd wordt en dan ga je te ver. Je moet bij elke stap jezelf afvragen of je er echt achter staat. Wij zijn inmiddels 7 jaar verder en bijna uitgeteld van onze eerste baby.

Wij proberen nu al 3 jaar om kinderen te krijgen en zitten sinds een jaar in de medische molen.Wij vinden dat mensen zelf moeten weten in hoe ver ze willen om de kinderwens te vervullen. Wij hebben altijd gezegd dat we nooit een kind zullen adopteren.Ik ben nu met clomit bezig, op dag 10 krijg ik een pregnyl-injectie en vanaf die dag moet ik progestan-tabletten vaginaal inbrengen.Volgens de gynaecoloog zou dit de truuk moeten zijn om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. \r\nMaar na 3 jaar en 5 miskramen ben ik niet altijd even optimistisch.Nu maar hopen dat de arts nu wel gelijk heeft.\r\nDus als je aan ons vraag:hoe ver ga je?, krijg je als antwoord: we willen het een en ander proberen.En voor een ieder die dit leest, laat niet meteen de hoop hangen. Maar blijf wel aan je eigen ik denken. En aan je leven en je liefde voor je partner!!

Hoe ver je gaat kun je van te voren niet vast stellen. Je komt in de molen terecht en vaak ga je maar door omdat je hoop blijft houden. Wij zitten nu anderhalf jaar in deze molen en we mogen nu weer beginnen met de derde IUI behandeling. Het valt ons erg zwaar omdat we overal om ons heen horen dat ze maar zwanger zijn. Dat brengt veel stress met zich mee, maar omdat het bij ons schijnbaar niet anders is ga je er voor en ga je door totdat je alles gedaan hebt wat maar kan. Sommige mensen stellen voor zichzelf een grens vast maar vaak als je eenmaal in die molen zit ga je toch verder dan je eigenlijk wilt en dat komt omdat ze je steeds hoop blijven geven.

Dat zal voor iedereen verschillend zijn. Mijn man en ik hebben gelukkig allebei het gevoel dat we alles "moeten" proberen voordat we zelf rust hiermee kunnen krijgen. Op dit moment zijn we voor de 4e keer bezig met inseminatie. We zullen wel zien. Al is het iedere keer weer een erge teleurstelling. We hebben allebei wel heel duidelijk dat als onze relatie er onder gaat lijden, we acuut stoppen.

In het begin zei mijn man, daar begin ik niet aan. Uiteindelijk rol je vanzelf in de medische molen. Eerst wordt de vrouw dmv -tig onderzoekje doorgelicht, terwijl de man maar 1 onderzoekje in eerste instantie hoeft te ondergaan. Bij ons was geen reden gevonden voor het niet zwanger raken. We zijn begonnen met iui, vervolgens ivf, beide zonder reslutaat. Waarom? Geen idee. En daarna nog een stapje hoger op:ICSI. Gelukkig heeft dit goed uitgepakt en ben ik nu 7,5 mndn zwanger. Ik kan het nog niet echt goed geloven. We (mijn man en ik) zeggen voor een tweede niet weer die stress. We hebben nog 3 bevruchte eicelletjes in de vriezer liggen. Nu zeg je dit, maar straks zeg je misschien wel anders. Je bent alle ellende snel vergeten als het wel goed afloopt. Helaas kan niet iedereen van geluk spreken, maar de technieken worden steeds beter, dus wie weet.

Ja hoe ver ga? Daar hebben mijn partner en ik het regelmatig over gehad. Hoeveel angst je er ook voor hebt, voor je het weet ben je alweer een stapje verder en ga je door. Wij hebben altijd gezegd; de grens ligt bij IVF, daar beginnen we niet aan. Maar na 6 IUI's met Chlomid, ga ik nu hormonen spuiten (vandaag toevallig voor het eerst). Ons voordeel is dat we weten dat ik zwanger kan worden. Helaas is dat op een miskraam uitgelopen. We hebben nog 3 behandelingen 'de ruimte' voordat we met IVF te maken hebben. Het komt steeds dichterbij en we merken dat de gedachte eraan niet meer zo moeilijk is. Ongemerkt weer een stapje verder in de molen.......

wij zijn ook door de molen geweest en hebben 2 kinderen gekregen via ivf waar wij heel blij mee zijn. Ik heb in het totaal 3 behandelingen gehad, twee voor de eerste en een voor de tweede, maar wat ik niet wist is dat je er zo lang last van blijft houden (de jongste is nu twee). Ik begin nu pas weer een beetje mezelf te worden en dat is mij nooit verteld. En over die molen: je komt er niet meer uit want ze geven je steeds weer hoop dus je gaat gewoon.

Ik ben zelf onder behandeling om zwanger te kunnen worden. Heb de eerste 6 hormoonbehandelingen zonder succes achter de rug. Nu gaan ze over op IVF of ICSI. Dat willen we zeker nog proberen. Ik denk dat je je grenzen verlegt en zolang je het aan kan dat je alles probeert als je een kinderwens hebt.

Ook wij zijn een jaar geleden in de medische molen beland. We staan op het punt om (eindelijk) met IUI te beginnen. We merken allebei dat het veel (geestelijke) energie kost. Ook voor de man is het wegbrengen van zijn sperma iets wat de nodige impact kan hebben! Uit verschillende verhalen, o.a. via het internet, vernemen we steeds weer dat het belangrijk is je relatie op de eerste plaats te zetten en niet alleen maar bezig te zijn met het zwanger willen worden. We bespreken en delen alles samen, gevoelens, angsten, toekomstideeën, etc.. Doen het echt met zijn tweeën. We hebben het veelvuldig over waar voor ons die grens ligt en richten we ons tevens op andere, voor ons belangrijke en leuke, dingen. We realiseren ons heel goed dat grenzen er zijn om overtreden te worden, maar we merken allebei dat als je dingen goed met elkaar blijft bespreken, dat het nemen van zo'n belangrijke beslissing als het doorgaan of stoppen met een behandeling makkelijker te maken is. De toekomst zal het ons leren.

Vorig jaar maart hebben wij per toeval te horen gekregen (wij waren al 1.5 jaar bezig) dat de kans op een normale bevruchting bijna niet mogelijk is wegens een foutje bij een operatie 15 jaar geleden. Mijn rechtereileider is toen dichtgenaaid. In oktober begonnen met clomid maar dat werkte niet echt. Ik ben toen overgegaan op het spuiten van Puregon. Hier zag ik echt tegen op. Maar het valt ontzettend mee. We zeiden ook zover gaan we niet maar zie wij zitten er ook midden in. Ik ben in februari voor de eerste keer geïnsemineerd. Helaas geen succes. Nu in maart tweede keer geïnsemineerd en jawel zwanger!! Wij hebben er goed over nagedacht en we zeiden tegen elkaar, we willen er wel alles aan gedaan hebben voor we besluiten te stoppen. Ik ben blij dat we verder zijn gegaan. We willen iedereen heel veel succes wensen en alsjeblieft denk er over na. Het is zwaar maar je krijgt er misschien iets moois voor terug.

Onze ervaring met vruchtbaarheidsbehandelingen is dat als je eenmaal in de medische molen zit je je grenzen verlegt. Echter na 1 IVF en 1 ICSI behandeling (zonder resultaat) vonden wij de grens bereikt, lichamelijk en geestelijk was het genoeg geweest. Mijn eigen ervaring is ga op je gevoel af, laat je niks aan of af praten, dan pas kun je je neerleggen bij al je beslissingen.

Ik heb zelf jaren op een kraamafdeling gewerkt. Ik heb gezien hoeveel mensen er gelukkig werden door de medische wetenschap, maar de mensen moeten ook proberen hun relatie in stand te houden en niet volledig te fixeren op het zwanger worden

Wie is er met een IVF-behandeling bezig en heeft zoveel eicellen dat het misschien mogelijk is om een paar eicellen aan ons af te staan? Eiceldonatie is de enige manier voor ons om zelf zwanger te worden.

Ik wil wel even reageren op het discussiepunt. Zelf ben ik onder behandeling van een gyneacoloog om zwanger te raken. Voordat mijn man en ik zover waren dat we de tijd rijp vonden voor gezinsuitbreiding, hebben wij het ook gehad over het naar de dokter gaan, als het niet zou lukken. Nu zijn we zover en alhoewel we hadden besloten om niet door de medische molen te gaan, zitten wij er nu midden in. En als je er eenmaal mee bezig bent dan stop je er niet zo vlug meer mee. Maar ik weet dat veel echtparen er baat bij hebben en zonder hulp van een dokter ongewenst kinderloos zouden blijven.

In mijn directe omgeving ken ik twee vrouwen die met IVF zijn beziggeweest, zonder succes. Het gaat me aan het hart hoe zwaar het voor hen is geweest, zowel geestelijk als lichamelijk. De teleurstelling wanneer blijkt dat de behandeling niet is aangeslagen is iedere keer hartverscheurend. Ikzelf ben er nog niet uit of ik wel of geen kinderen wil en weet ook helemaal niet of het zou lukken als mijn vriend en ik er voor zouden gaan. Ik zeg nu dat ik niet door de medische molen zou willen gaan als ik niet op een natuurlijke manier zwanger zou kunnen raken. Dan is het niet voor mij weggelegd, denk ik dan. Maar dat is misschien makkelijk praten, omdat ik nog niet tegen het probleem ben aangelopen. Tanja

Er zijn nu zoveel mogelijkheden om iets te doen aan verminderde vruchtbaarheid. Soms laten mensen zich daar wel te veel door meeslepen, vind ik. Dan zijn ze jaren bezig met allerlei behandelingen, en dan bestaat er niks anders meer in hun leven, lijkt het. Het trekt ook een enorme wissel op zo'n relatie, volgens mij.