Ik heb ook veel gejojoed en dieet na dieet gevolgd. Tot ik me realiseerde dat een dieet niets voor je doet. In de regel kost het alleen maar bloed, zweet, tranen en geld! Echter de oorzaak van over-eten zit in een groot deel van de gevallen in de emoties. Je doet een dieet dus op dicipline en zo gauw je de teugels weer laat varen, hup, komen de kilo\'s er weer aan! Zo frustrerend! Ik doe het nu anders en wil iedereen met dit probleem ermee helpen. Op een milde manier met je emoties omgaan, voelen wat er te voelen valt en je wensen en verlangens in kaart brengen en zoveel mogelijk tot uitvoer brengen. Kijk op mijn site hoe nik het anders doe: www.ikdoehetanders.nu

ja best wel maar ik weet niet ik word er he-le-maal gek van die weegschaal ik weeg mezelf meer 3 keer per dag, bv gister at ik wel en toen woog ik 52.5 en vandaag paar uur terug woog ik 52.6. maar ik heb nog niks gegeten en paar uur later werd het 53.4 ik snap er niks van!!! volgens mij word ik obsessed ermee.. maar zo gaat het vaak laatste tijd

ik jojo ook. het lijnen gaat een aantal weken goed en dan verval ik weer in snoepen.ik neem dan niet 1 koekje maar gelijk een handvol of meer.

Ik kots van mijn zwakke zelf! Wat ik altijd kon lukt niet meer...het rigoreus aanpakken van mijn 35 kg overgewicht. Voorheen kwam ik wel eens 5 kg aan..maar NU 35!! Ik bezit niet meer die drive en wil om dit eventjes weg te werken.Help! Ik overweeg een maagbandje aan te vragen. maar ik zou het toch zelf moeten kunnen..afvallen, sporten, trots zijn...Ik weet niet meer waar het begin is...en tegelijktijd kijk ik in geen enkele spiegel meer om de confrontatie maar uit de weg te gaan...Help wie ben ik geworden...

heb een vraagje, ben een jaar en drie maanden geleden bevallen van mijn zoontje. was daarvoor altijd slank 1.68 en 56kg. ik was 25 kg aangekomen en die laatste 10kg willen er maar niet af. ik eet gezond sport 5x per week krachttraining en cardio. maar van die krachttraining lijk ik alleen maar dikker te worden. vooral mijn benen die lijken er van te groeien. terwijl ik de gewichten helemaal niet zwaar doe. heeft iemand een advies voor mij?

Waarom lees je nooit iets over ondergewicht? Mijn zoontje van 13 heeft behoorlijk ondergewicht, is verder prima gezond maar moet nog op zijn minst 8 kilo minimaal aankomen. Dit is net zo moeilijk als afvallen, het komt er gewoon niet aan, en nergens lees je er iets over, dieten genoeg en alles over afvallen! Maar onderschat het probleem van ondergewicht niet, het mag best meer in de publiciteit komen want het is een groot probleem.

Sinds een aantal jaren ben ik ontzettend afgevallen. Er is maar liefst 37 kilo af. En ik ben er ontzettend trots op. Hoe dat kan? Mijn eetpratroon drastisch veranderen. Light producten, groenten, chips uit de kast en vervangen door pinda's, minder (niet)snoepen etc. Ik denk dat iedereen wel weet wat je kan doen om af te vallen :-).De caloriën die ik per dag naar binnen werk probeer ik in de buurt van de 1000 te houden. Ik werk op kantoor dus veel beweging krijg ik niet. Per dag is 1000 caloriën goed te doen en inmiddels hoef ik ook niet meer bij ieder product na te denken hoeveel caloriën er in zitten. Ook geluk heeft bij mij een rol gespeeld. Ik ben, doordat mijn gewicht nu gemiddeld is een stuk zekerder geworden en daardoor dus ook weer gelukkig. Ik weeg nu rond de 61 kilo, soms iets minder, soms ietsje meer. Ik ben een heel ander mens geworden. Ik weet niet hoe lang ik op dit gewicht blijf, maar nu is het toch al zo'n 4 jaar onder mijn magische grens van 70 kilo bij een lengte van 1.70m. Hopelijk kan ik nu voor altijd zeggen dat ik een ex dikkerd en een ex jojo-er ben.

Vroeger werd ik bolle genoemd. Daarna ben ik wel stevig gebleven, maar ik sportte veel en voelde me fijn. Nu ik ouder ben (72) en door ziektes bijna niet meer kan lopen, ben ik gegroeid naar 86 kilo. Wat ik ook laat staan of gezond eet, ik krijg het er niet meer af, jammer, maar ik heb nu geleerd het te aanvaarden en voel me prima.

JA ik heb ook een jojo effect ik ben nu voor de tweede keer bij de dietiste ik heb er nu weer tien kilo af in acht weken wil er nog 6 kilo af hebben maar ik wordt er soms wel eens moedeloos van, van dat jojo effect maar ik voel me wel veel beter nu er weer 10 kilo af is.

Ja, ik ben steeds afgevallen, maar het komt er ook weer aan. Heb alle dieeten geprobeerd de laatste maanden maar niet met voldoende resultaat. Met als gevolg dat mijn lichaam onvoldoende reageert op mijn insulinegebruik. Daarom kreeg ik van de week van de internist te horen: hoe denk u over een maagverkleining? Want dit gaat fout met uw lichaam. Hij zei: er zit een risico aan maar met uw uitslagen van de suikerwaarde en uw gebruik loopt het ook fataal af. Dit was een zware aanslag op mijn gestel. Ben nu nog steeds van de kaart. Ik moet nu 26 juni a.s. voor een gesprek in het MCL te Leeuwarden. Weet nog niet waar ik voor in aanmerking kom, maar ik wil toch graag verder leven en nog genieten van mijn kleinkinderen en mijn gezin. Heeft iemand ervaring? Geef me raad of advies.

Met begeleiding van een orthomoleculaire voedings deskundige( die nu helaas verhuisd is) ben ik vorig jaar in een langzaam tempo 25 kilo afgevallen. Vaste tijden; voor iedere maaltijd een groot glas water; veel vis; weinig vlees en kaas; veel groente en fruit en wat voedingssupplementen. Vooral tegen stress. Ik voelde me heerlijk, maar vanaf december ben ik toch weer langzaam aangekomen. Overdag gaat alles goed, maar 's avonds lijkt het of ik mijn verstand en beheersing verlies. Ik kan niet meer luisteren naar mijn gezonde ik. Eigenlijk moet ik gaan bedenken, dat ik me veel rotter voel als ik allerlei dingen ga eten. En als ik wat ga sporten of wandelen, voel ik mij veel beter. En ik kom dan ook niet aan. En ik slaap beter. Hoe komt het nu toch dat ik zo vaak onbewust of bewust mijn verstand uitschakel en zoekend ben naar allerlei eten, terwijl mijn maag gevuld is? Waarom kan ik daar geen weerstand tegen bieden? Wie heeft dé oplossing hiervoor gevonden?

Ik heb zelf veel last gehad van het jojo-effect, maar dat was buiten mij om i.v.m hele zware medicatie. Normaal komen mensen daar in twee jaar tijd min. 20 kilo mee aan, en als je bedenkt dat ik dat 10 jaar achter elkaar gebruikte. En sporten ging daarbij ook moeilijk, want last van urineaandrang en urineretentie is een veel voorkomende bijwerking. Ik ben echter een vechter en net zoals ik met roken was gestopt wist ik dat dit ook zou lukken. Van nature was ik altijd hyperslank met goede borsten en alles op de goede plek, atletisch gebouwd en supersnelle stofwisseling. Maar zelfs mijn lichaam raakte ontregeld, en geloof me nadat het HEEL wat te verduren had gehad. Zo ben ik erachter gekomen dat een mensenlichaam sterk is, heel sterk zelfs, maar dat de geest het lichaam en de weerstand makkelijk kan breken, makkelijker dan wat dan ook.
Schuldgevoel bijv. is volgens mij niet altijd goed en heeft meer snaaien tot gevolg, terwijl in sommige gevallen berusten en jezelf accepteren ervoor zorgt dat je op een verstandiger, minder gefrustreerde, en dus effectievere manier aan je gewicht kan werken. Maar dit is voor iedereen anders, waar de een gemotiveerd van wordt, wordt de ander juist moedeloos. Daarom denk ik dat je bij jezelf moet nagaan wat voor dingen je motiveren om te gaan sporten. Ik geloof niet in uithongeren, wel in (iets) minder eten, dagelijks steeds een beetje meer sport in je leven introduceren en gezond verstand.
Wat betreft het lichaam: voor iedereen is dit anders, sommige wetenschappelijke onderzoeken zijn te algemeen of spreken zichzelf later tegen.
Dat je naar je lichaam moet luisteren bijv.: soms is het juist beter om toch nog door te gaan, bijv. bij revalidatie, ook al zegt je lichaam van niet. Achteraf merk je dan soms, toen je doorging, je ineens toch die energie en zin kreeg om nog verder te sporten.
Ieder mens is anders, maar ieder mens kent zichzelf ook het best. Voor sommige mensen is het goed om het roer in een keer om te gooien, voor anderen is dit een te rigoreuze aanpak en raken ze na een enkel mislukt poginkje zo ontmoedigd, die hun verdere pogingen ooit volgens die negatieve ervaring zal kleuren en ook beinvloeden. Net als met die trager wordende stofwisseling, zal dit echter de geest en zelfvertouwen voor een nieuwe poging ondermijnen. Weer anderen echter geven nooit op en leren van hun eerdere valkuilen en vinden voor zichzelf een echte goede aanpak en misschien een totale verandering van hun leefstijl, doordat ze niet ontmoedigd raken en naar zichzelf durven kijken en eerlijk zijn en denken dat je na :ieder val kun je ook opstaan.
Sommige hebben juist baat bij niet denken, alleen maar doen, bezig zijn, hun gedachten afleiden.
Ik vind dat in plaats van dieten ook aandacht voor het geestelijk welbevinden van degene die dat dieet wil doen, want dat is een goede graadmeter voor het slagen ervan.
En ik wil hierbij ook zeggen: de overheid wil er alleen maar wat aan doen als het echt buiten de perken gaat. Meestal zijn dieeboeken, sportscholen en gezondheidgoeroes anderzijds en de reclames en andere tactieken die het eten van vette voedingsmiddellen als iets gezelligs afdoen, iets wat zichzelf in stand houdt. Als dit allemaal wegviel en geen mens meer last had van overgewicht, zouden heel veel mensen daar niet blij mee zijn en omdat er veel geld in omgaat. Waarom bijv. worden artsen niet juist betaald voor preventie van ziekten i.p.v rijk te worden door aan ziekten te verdienen?? Zou toch veel beter zijn? In een of ander aziatisch land werden de artsen juist alleen maar betaald zolang hij ervoor zorgde de patient gezond bleef. Ooit las ik een boek, niet echt een dieetboek, maar wel over dieten en sporten en het (comercieele) belang dat sommige hebben bij mensen met overgewicht. Toen ik dat boek las, viel mijn mond bijna open van verbazing. Het boek heette volgens mij "de naakte waarheid" of iets in die trant .De schrijver weet ik niet meer, maar was volgens mij een mannelijke schrijver. En alles wat hij erin beschrijft is eigenlijk heel logisch als je goed nadenkt en soms ook heel herkenbaar.
Ik zou zeggen veel succes maar niet te weinig eten, want daar word je niet echt dunner van. Denk na over de lange termijn. Als je de kilo's er langzaam en verstandig afhebt, heb je er geen omkijken meer naar, en heb je ook langer en duurzamer plezier van.

aan P: ik jojo ook maar dan met een eetprobleem er achter. Misschien moet je gaan kijken waarom je zo jojo't en wanneer je weet waarom en dat aanpakt, wordt het van zelf stabiel en dan op een gewicht dat bij je past

Ik een jojo-er?
Van 80 kilo naar 55. Van 55 naar 110 en toen weer van 110 naar 80 kilo. En op dit moment zit ik alweer op de 95. Lijnen heeft mijn leven compleet verwoest. Hoe ik vroeger verslaafd was aan eten en dan door middel van een streng dieet, gigantisch afviel in een paar maanden tijd. 30 kilo in 3 maand. Zo eet ik nu verantwoord en gezond, snoep, koekjes en snacks komen erbij mij in huis niet meer in. Maar mijn lichaam is op!! Zelfs wanneer ik verantwoord eet, zoals nu. Gaat de weegschaal langzaam weer omhoog. En het eraf krijgen? Lukt niet.. Weet niet meer wat ik moet doen. Het is allemaal mijn eigen schuld, had nooit met die dieten moeten beginnen. Weet iemand misschien een oplossing voor mijn dagelijks probleem???

Ik wil even een opmerking plaatsen over dat zwaar calvinistische lijstje van het Voedingscentrum. Ik zie het overal opduiken en ik kan me goed voorstellen dat iedereen de lust tot afvallen vergaat als je de opdracht krijgt dagelijks een plak van die gruwelijke plastic 30+ kaas te verorberen en al die nare light producten die alleen maar uitnodigt tot 'zondigen'. Ik pleit voor het lekker-eten-goed humeur dieet: gewoon twee keer per week gaan sporten en een beetje minder eten dan normaal. Gaat langzaam, maar is daarentegen maanden achtereen vol te houden want je hebt niet het idee dat je jezelf zit te straffen - integendeel!

Door het niet goed in mijn vel zitten,overspannen en nierbekontsteking en galblaas operatie ben ik zomaar tot twee keer 14 pond afgevallen. Daarna komt het door medicijngebruik er net zo vlug weer aan. Wat moet ik doen. Ik drink veel water,veel rauwkost, fruit, eet mijn boterham verdeeld over de dag en ik eet niet te veel warm eten. Ik moet zeggen dat ik af en toe weleens een dropje of een nootje eet. Koek bij de koffie eet ik bijna niet, gebruik geen zout weinig suiker. Ga binnenkort wel weer sporten.

Nee, ik jojo niet meer!
Sinds december 2001 ben ik begonnen met het omgooien van mijn eet en leefpatroon. Samen met mijn vriend, dat scheelt hoor.
Slecht voedsel komt bij ons de deur niet meer in. In plaat van chips nemen we nootjes. In plaats van roomijs nemen we waterijsjes. In plaats van rundergehakt eten we rundertartaar. In plaat van cola drinken we cola light. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Verder eten we veel verse groenten en vers fruit. De cafetaria heb ik al een hele tijd niet meer van binnen gezien. Moeilijk? Nee hoor, we hebben sinds december vorig jaar geen minuutje hongergevoel gehad. Bovendien genieten we nog steeds enorm van ons eten. Voor de buis snacken we nog steeds lekker, al zijn het nu zoute sticks in plaats van chips.
Omdat ik gemiddeld dagelijks zo rond de 1800 kcal. gaat het afvallen erg langzaam. Het is nu september en ik heb er 10 kilo af, mijn vriend 8 kilo. Maar wij voelen ons er heerlijk bij, het voelt absoluut niet als lijnen. Bovendien is dit gewoon een levenlang vol te houden. Nee, ik zal nooit meer zwaarder worden. Alleen maar lichter!

Sinds een paar weken ben ik begonnen met lijnen.d.w.z. In eerste instantie wat bewuster te eten.Geen snoep,geen friet enz
Voor de rest eet ik van alles iets minder.
Ik moet zeggen dat dat me redelijk tot goed afgaat.Ik kan extra`s zoals chips en snacks enz goed laten staan. Ook heb ik geen last van een constant hongergevoel. Het enige probleem is dat ik merk dat mijn suiker een beetje ontregeld raakt (flauw gevoel).Wij kan mij vertellen wat ik hier het beste aan kan doen zonder weer terug te vallen in het oude patroon. Groetjes Marcel

Hallo, ik ben Monique en ik heb ook een probleem met het zogenaamde jojo-effect. Telkens als ik begin te lijnen, kan ik dit maximum 3 weken volhouden waardoor ik fier ben dat ik al enkele kilo's kwijt ben en alles weer goed past. Maar dan begint het jojo-effect toe te slaan. Ik verorber op enkele dagen tijd alles wat ik tegenkom en alles achter elkaar. Hierdoor heb ik niet alleen een groot schuldgevoel omdat mijn kleren nog minder passen dan voor het dieet, maar ook heb ik enorm pijn in mijn darmen en aan mijn lever, wat zeker niet gezond is. Wie kan mij helpen om van dit probleem af te geraken ?