Iedereen moet zelf bepalen of hij wel of geen orgaandonor wil zijn. Mensen die zich niet registreren als donor sluiten wel achter aan in de rij! Als zij het niet nodig vinden om andere te helpen... hoeven anderen hun blijkbaar ook niet te helpen.
Je niet registreren als donor is naar mijn mening asociaal!
dood = dood

Christoffel: mooie theorie maar Hoe kom je aan deze wijsheid? Hoe kan je überhaupt weten wat er na de dood is, en of er wat is?

Het is namelijk niet mogelijk om dood te gaan en daarna terug te komen om te vertellen wat er is ná de dood.

Overigens is een orgaan donatie niet ideaal omdat veel organen na transplantatie een beperkte tijd mee gaan en dat men allerlei medicijnen erbij dient te slikken. (nog los van eventuele complicaties en de pijn)

In juli 2002 heb ik zelf een donorhart gekregen! Het mooiste kado aller tijden, zonder dit donorhart zou ik allang overleden zijn. Ik ben mijn donor en de nabestaanden dan ook heel erg dankbaar voor dit prachtige kado(zo ervaar ik het althans). Ik hoop dat iedereen er nog eens goed over wil nadenken, en mensen geef a.u.b om LEVEN!! GEEF!
Wel vind ik dat je niemand kunt verplichten maar probeer mensen in je omgeving te overtuigen van het feit, dat dit naasteliefde in zijn meest pure vorm is. Bedenk bij je overwegingen of je zelf zou willen ontvangen en als dit zo is, wat je dan nog tegenhoudt om te geven?

Graag reargeer ik op deze stelling. Ik vind dat iedereen op een bepaald punt verplicht moet zijn, om over dit punt na te denken. Veel mensen stellen de beslissing uit. Toen mijn dochter werd geboren kregen wij de brief met de vraag of je donor wilt worden na je dood. Omdat we met de geboorte van onze dochter over een nieuw leven hebben, dachten wij dat het goed was, over donatie na te denken. Je sluit dan toch verzekeringen af (bijv. overlijdensrisco etc.) Dan zou je de vraag natuurlijk kunnen combineren.
Nu is het volgende het geval. Door mijn zwangerschap ben ik heel ziek geworden. Na mijn bevalling knapte ik maar niet op. Niemand wist wat er met mij aan de hand was. Tot ongeveer 2 maanden na de bevalling. Ik ging bijna dood. De arts heeft me op zondag in het ziekenhuis opgenomen. Twee dagen later kwamen ze met de diagnose. Cardiomyopathie. Dat betekent dat je hartspier het niet meer doet. Enige alternatief: transpantatie. Dat verwacht je niet van iemand die altijd gezond is geweest. Ik zou een transplantatie niet meer redden maar een steunhart zou me misschien nog wel helpen, tot een eventuele transplantatie. Na heel veel maanden ziekenhuis is het er van gekomen. Ik ben getransplanteerd, een hart gekregen. Ik vind dit toch een uiterste vorm van naastenliefde. Nu schrijf ik hier mijn reactie, mijn dochter is bijna 6 en ik, ik werk parttime en kan weer deelnemen aan het leven. Aan wie ik deze grote gift heb te danken, weet ik helaas niet. Maar ik ben blij dat ik haar moeder kan zijn en voor haar kan zorgen. Wij een gezinnetje zijn en 'gewoon' kunnen leven. Wij zijn heel dankbaar en blij dat die persoon of familie de BESLISSING heeft durfen nemen. Je kunt niet in woorden uitdrukking hoe dankbaar we zijn. Dat wilde ik even kwijt.

Ja orgaandonatie is heel belangrijk. Zelf heb ik twee nier transplantaties in 10 maanden gegehad en 't gaat heel goed. Voel me weer kip lekker, kan bijna alles weer, mag alles weer drinken en eten. Mensen help elkaar als donor. Het is zo belangrijk. Ga eens op een open dag kijken in een ziekenhuis, je ziet hoe het is

Ben het eens met het systeem. Had al heel lang een codicil, maar dat hoeft nu niet meer. Ik hoorde dat er nog wel met de familie overlegd wordt. Niet juist als daar rekening mee gehouden wordt.

Mijn orgaan afstaan zie ik absoluut niet zitten. De gedachte alleen al dat het wordt verwijderd terwijl je stervende bent of net de overgang hebt gemaakt stuit mij tegen de borst. Persoonlijk zou ik ook mijn leven niet met het orgaan van een ander willen redden! Mocht orgaantransplantatie de enige optie zijn, dan kies ik liever voor euthanasie. Zo denk ik er over. Wat de informatie over dit thema betreft, mag de campagne inderdaad wat uitgebreider en informatiever zijn. Of men nu wel of niet voor orgaandonatie kiest blijft een persoonlijke keuze, ik keur het dan ook af dat wanneer men het formulier niet terug stuurt ervan uit wordt gegaan dat men akkoord gaat! Aan deze regel moet absoluut iets veranderen. Stel dat iemand de taal niet kan lezen of analfabeet is of om religieuze redenen zo een formulier niet terugstuurt. Dan wordt zo iemand onrecht aangedaan omdat met ervan uitgaat dat hij/zij akkoord gaat en wel wil doneren.

Ik ben voor alle vormen van donatie\s. Ik ben er tegen als nabestaanden bij volwassen mensen jouw mening na je dood mogen wijzigen. Ik vind mijn donnorcodiciel een zakelijke overeenkomst met de overheid, afd. VWS. Zij moeten zich aan de wet houden, als de eigen keuze bepaald is, officieel, geregistreerd.

Vaak denk ik dat mensen uit onwetendheid hun organen niet durven af te staan. Ook mijn vader stond ze af en wij zijn hier van te voren goed over ingelicht. Zoals ik begrijp ontbreekt de voorlichting hierbij vaak, waardoor mensen toch huiverig worden. Wat mezelf betreft, ik heb hepatitis c gehad door een bloedtransfusie. 2 Zware medicijnkuren gehad waardoor ik beter ben geworden. Maar zoniet, had mijn ziekte uiteindelijk kunnen resulteren in een toestand waarbij ik misschien ook een donorlever nodig had gehad. Ik ben nu 49 en droeg al vanaf mijn 18e jaar een donorcodicil op zak. Ergens vind ik toch ook dat je dit als verplichting naar je medemens in nood moet zien.
Irene Gijbels

Nee, ik ben er niet voor. Dit heeft er mee te maken dat er geen organen gebruikt kunnen worden van iemand die al daadwerkelijk overleden is. Ook de zielsaspecten blijven onderbelicht.

Velen staan er niet bij stil wat het wezen der dood betekent; het is een overgang naar een ander leven. Sta je iets van jezelf af aan een ander dan word je gebonden aan de ontvanger van het door jou afgestane orgaan waardoor je als overledene niet de voor jou bestemde sfeer kunt betreden doch zolang aan de aarde gebonden blijft zo lang als de ontvanger zal leven. Maar, ook daarna blijf zeer lang die binding nog bestaan !
Dat men daar zogenaamd niet om geeft in deze materalistische tijd is duidelijk, doch op het moment dat je heen gaat weet je dat maar al te goed !
Spreek je nu over de dingen achter de dood, dan hoort zoiets onlosmakelijk bij alles wat met overlijden te maken heeft.
Daarom: bewustzijnsstaat is levensstaat.

Ik vind het best als er een ander mee geholpen kan worden, waarom dan niet? Stel voor dat je het zelf bent en op de wachtlijst staat, maar er niemand is, dan denk je wel anders geloof ik.

Wij hebben een dochtertje van bijna 2 jaar verloren aan hersentrombose en mijn man was altijd tegen orgaandonatie, maar toen onze dochter echt hersendood was hebben wij besloten dat zij met haar orgaantjes mensenlevens kon redden. Voor ons is ze een heldin omdat ze 3 mensen heeft gered, haar hartje is naar een 7 dagen oud jongentje gegaan. Haar lever naar een jongetje van 7 maanden en haar nieren naar een vader van 34. Ze heeft 3 gezinnen het verdriet bespaard wat wij moesten voelen. Het gaat nog steeds goed met de mensen waarin zij voortleeft. Ik ken haar niet, maar de vrouw die de donatie procedure heeft geregeld bel ik soms nog wel eens op en zij informeerd dan voor mij hoe het gaat. Zelf hebben wij ingevuld dat wij het aan elkaar over laten. Zij zijn de nabestaanden en zij moeten er mee verder leven. Het is en het blijft een moeilijke beslissing dus laat in ieder geval je naasten weten hoe je er over denkt.

Als je een orgaan nodig hebt kan je meestal al zelf geen donor zijn, omdat je dan dus ziek bent en in de meeste gevallen zware medicijnen moet slikken!! Als je dood bent kan je voor de meeste organen al geen donor zijn, maar wel je huid en je hoornvlies(ogen) Voor alle andere organen zal je dus in het ziekenhuis moeten overlijden en dan ook pas als je dus eigenlijk alleen hersendood bent, dus niet tijdens een hartaanval of hersenbloeding en ze krijgen je hart niet meer op gang. Als je bepaalde medicijnen slikt, kan je geen donor zijn, ook geen bloed donor. Welke medicijnen dat zijn weet ik niet precies, maar daar kan je naar informeren! Ook kunnen ze veel donororganen niet eens gebruiken omdat ze niet op tijd een ontvanger hebben gevonden of het donororgaan er niet op tijd kunnen inzetten! Het is altijd een wedren met de tijd. Dus......moeten er veel meer donoren komen om de wachtlijsten te kunnen wegwerken en dan nog moet je maar hopen dat er iemand sterft op het tijdstip dat jij net dat orgaan nodig hebt........luguber hè?? Het zal je kind maar wezen!!!!!!!!!!!!

Toen onze dochter voor levertransplantatie op de wachtlijst werd gezet merkte ik dat veel mensen donor zijn of het willen worden. Maar als je dan aan het wachten bent, merk je pas dat er toch wel heel weinig donorlevers beschikbaar komen. Jammer. Een nieuwe wetgeving waarin iedereen verplicht wordt om in principe donor te worden is een must. Anders moet je maar een paar maanden in het AZG rondlopen op de kinderkliniek. Daar ondervind je de spanningen die ouders meemaken als de gezondheidstoestand van hun kinderen achteruitgaat. Onze dochter heeft gelukkig maar 5 weken op de wachtlijst gestaan en is inmiddels getransplanteerd. Het gaat redelijk met haar, de spanningen blijven voorlopig wel bestaan. Nadat we drie weken thuis zijn geweest, zijn we nu weer terug in verband met verslechterde bloedwaarden. Afstoting blijft nog een probleem. Dat de wet wordt aangepast, daar zijn wij het helemaal mee eens!

Ieder mens moet voor zich zelf weten of hij wil doneren of niet. (ons eerste artikel in de grondwet?).
De gedachte dat mijn lichaam in beslag genomen wordt door het Rijk om daarna leeg geroofd te worden vind ik niet acceptabel.
Voor wat hoort wat. Ik stel daarom voor dat, indien het Rijk gebruik wil/gaat maken van organen en weefsels uit mijn lichaam, dat ze mijn nabestaanden op enige manier schadeloos stellen. Ik denk bijvoorbeeld aan het vergoeden van de grafrechten voor een periode van 15 jaar. Of het vergoeden van de kosten van een gemiddelde uitvaart.
Zie het maar als een soort van statiegeldregeling zoals die ook voor diverse andere goederen in het leven is geroepen. De wijze van uitbetaling kan wat mij betreft in het storten van een "X" bedrag of in natura door het een en ander naar wens van de nabestaande uit te voeren.

Als je zelf in aanmerking wilt komen voor orgaandonatie, mocht je dit ooit nodig hebben, dan vind ik dat je ook donor moet zijn. Het zou zelfs zo moeten zijn dat als je donor bent je voorrang krijgt op niet-donoren.

Zelf ben ik ook donor en sta hier volledig achter. Wat schetste echter mijn verbazing. Een goede vriend van mij wou zich ook aanmelden als donor, maar omdat hij homoseksueel is werd hij geweigerd!! Discriminatie van de bovenste plank en werkelijk waar onbegrijpelijk. Kan iemand mij dit uitleggen. Iedere donor is er één. En wat maakt seksuele voorkeur dan uit? We leven toch niet meer in een tijd dat we denken dat homo´s ziek zijn? Hierover kan ik me echt ontzettend opwinden.

Persoonlijk vind ik dat iedereen die geen donor wil zijn dit moet melden en anders ben je automatisch donor. Mijn man heeft nu sinds 30 november 2002 een ander hart maar daar heeft hij door de verandering in de wet wel twee en halfjaar op moeten wachten. Het leek er niet op dat hij het zou halen, maar gelukkig kwam het donorhart precies op tijd. En zo ken ik nog wel meer "gevallen". Je weet niet wat het is als je moet wachten, daar word je gek van want je weet niet hoelang het duurt. En ik kan je wel zeggen dat er héél zorgvuldig word omgegaan met de donoren. Dus twijfel niet maar vul het donorcodicil in. Iedereen kan hiervoor komen te staan.

Wat mij betreft wordt de bereidheid een orgaan af te staan gekoppeld aan het recht een orgaan te ontvangen. Dat lijkt me consequent en alleszins verdedigbaar. Hiermee omzeil je ook allerlei ethische discussies want als je principieel tegen het doneren van een orgaan bent, ben je ook principieel tegen het ontvangen van een orgaan, lijkt me. Tevens kort je de wachtlijsten voor organen drastisch in.

Ik vind het goed, veel mensen twijfelen, zo moeten ze wel beslissen!

Wij zijn negen jaar geleden onze dochter verloren bij een ongeval. Ze was na een dag hersendood. Ze heeft al haar organen afgestaan, behalve haar alvleesklier die was nog niet volgroeid. Maar de weten-schap dat er toch nog iets van haar leeft maakt ons verdriet dragelijk, en ook de wetenschap dat er, in haar geval, acht mensen weer kunnen leven.

Veel mensen beseffen niet hoe belangrijk het is om donor te zijn en dat is echt jammer.
Ik ben zelf wel donor en dat geeft me een goed gevoel.
Iedereen zeurt wel dat de informatie niet goed is maar als je vragen hebt kun je gewoon naar de donorinfolijn bellen.

Nee, hier ben ik het niet mee eens. Ik vind wel dat het tekort aan donoren moet worden opgelost, maar dan op een andere manier. Overigens vind ik dat je niet kan zeggen dat iedereen zomaar donor is. Ze hebben nog altijd het zelfbeschikkingsrecht, dus zij bepalen wat er met hun lichaam gebeurt. Een evt. oplossing zou kunnen zijn dat men verplicht is om een formulier in te vullen, je kan je nl. ook laten registreren als je geen donor wilt worden.

De voorlichting kan trouwens ook wel beter, want veel mensen weten nu niet eens de precieze inhoud van donor zijn.

Ik denk dat wanneer je de voorlichting verbeterd (ook andere factoren spelen een rol mee in het verlangen van de wachtlijsten) er meer mensen hun beslissing maken, dit levert meer donoren op. En van veel mensen is de mening dan bekend, zodat het niet onverwachts aan de nabestaanden word overgelaten een keuze te maken.

Natuurlijk ben ik donor (ook bloeddonor trouwens). Het lijkt mij een heel goed systeem als iedereen automatisch donor is tenzij men dat zelf aangeeft. Het tekort zou dan een stuk minder zijn!

Hoi, ik ben sinds oktober orgaandonor. Ik doe dit omdat ik graag na mijn dood nog iets voor mensen wil betekenen. Ik kom niet meer terug, terwijl je er een ander, bijvoorbeeld een kind, een leven mee kan geven. Wat is nou mooier. Ik begrijp dat dit erg angstaanjagend kan zijn voor sommige mensen. Neem eens de moeite om info te winnen en ga na, wat jij het liefst zou winnen. Het is niet zo dat wanneer je donor ben ze je gelijk dood laten gaan. In het ziekenhuis weten ze dit toch pas wanneer iemand dood (hersendood) is. Eerder krijgen ze dit niet te weten. Tenzij familie dit verteld. Ik wil je niet dwingen, maar denk er maar eens serieus over na. Je hoeft niet alles af te staan.

Veel mensen schuiven het van zich af en denken er pas over na als ze er persoonlijk mee te maken krijgen. Voor velen is dit te laat. Daarom is het een goed voorstel. In België is dit al zo en cijfers wijzen uit dat in Duitsland veel mensen een donorcodicil hebben. Als je een donor nodig hebt, kom je terecht bij de westeuropese donorbank. De duitsers zijn de gulste gevers.

Ik ben wel een voorstander voor donatie, maar het afscheid nemen van de nabestaanden vind een belangrijk discussiepunt. Nabestaanden moeten op een goede manier afscheid kunnen nemen, zolang dit mogelijk is. Daarna is transplantatie wat mij betreft een noodzakelijk iets. Vooral als de levenskans toch al te verwaarlozen is.

Ik zou zelf mijn organen zo af willen geven. Jij hebt er niets meer aan en waarom zou je dan niet een ander het leven gunnen.

Persoonlijk zou ik het toejuichen het andere systeem. Iedereen is donor tenzij.
Volgens mij zijn de mensen die uit geloofsovertuiging of gewoon uit principe tegenstander zijn veel eerder bereid een condociel in te vullen en terug te sturen.
Ik ben echter wel de mening toegedaan dat deze mensen ook niet in aanmerking mogen komen voor een transplantatie.

Ik ben 20 jaar en ben donor. Ik heb 3 jaar in het ziekenhuis gewerkt en heb dus een aantal malen gezien dat mensen, dankzij een donor, zijn blijven leven. En natuurlijk ook een aantal maal dat iemand kwam te overlijden, doordat er geen donor was. Dat mensen donor worden vind ik erg belangrijk. Voor mij is het wel belangrijk. Mocht ik bijvoorbeeld een ongeluk krijgen en ik zou dat niet overleven dan zijn er misschien een aantal mensen die met mijn organen wel kunnen blijven leven. Wat heb ik aan mijn organen als ik toch dood ben?
Ook ben ik bloeddonor. Ik werk nu sinds kort bij een bloedbank en merk dus dat er een tekort aan bloeddonoren is. Je hoeft maar 2 a 3 keer per jaar bloed af te staan, dus zo'n grote opgave is het niet. Het is natuurlijk ieders eigen beslissing om donor te worden. Vanwege geloof en normen/waarden kunnen mensen tegen donorschap zijn. Die mensen hebben daar recht op.
Dat idee om iedereen weer nieuwe formulieren te sturen vind ik een prima idee. Als je een formulier stuurt waar ja op geantwoord moet worden om donor te worden word al gauw vergeten. Als je nee moet antwoorden krijg je een beter beeld wie wel of niet donor wilt worden.
Als laatste als advies: Denk er goed over na!

Ik vind ook dat de voorlichting nog een stuk duidelijker kan. Wat als je bijvoorbeeld zelf lijdt aan een ziekte als ik noem maar wat, diabetes. Een nier doneren is dan waarschijnlijk niet mogelijk. Onlangs heb ik gehoord dat het dan nog wel mogelijk is om huid of weefsel te doneren. Dit had ik nog nooit in de campagnes of de website van Stichting Donorvoorlichting gehoord of gelezen. Misschien denken veel mensen ook wel dat hun organen toch niet geschikt zullen zijn en hebben daarom het papiertje niet teruggestuurd.

Ik ben er niet tegen dat mensen een orgaan ter beschikking stellen. Ikzelf wil dit niet. Ik verwacht ook niets van een ander. Sterker nog, ik ben van mening dat wanneer ik een ziekte krijg, dit zo moet zijn en zal dit proberen te accepteren. Ik ben niet tegen medicatie maar een orgaan van een ander gaat me te ver. Dan sterf ik maar. Dat is dan maar zo. Klinkt misschien hard toch denk ik er al jaren zo over.

Ik vind ook dat de voorlichting nog een stuk duidelijker kan. Wat als je bijvoorbeeld zelf lijdt aan een ziekte als ik noem maar wat, diabetes. Een nier doneren is dan waarschijnlijk niet mogelijk. Onlangs heb ik gehoord dat het dan nog wel mogelijk is om huid of weefsel te doneren. Dit had ik nog nooit in de campagnes of de website van Stichting Donorvoorlichting gehoord of gelezen. Misschien denken veel mensen ook wel dat hun organen toch niet geschikt zullen zijn en hebben daarom het papiertje niet teruggestuurd.

Ik ben pas geleden een neefje kwijt geraakt omdat hij eigelijk een donor nodig had. Of nodig hebben wil ik niet zeggen want het was toch al een medisch wondertje dat manneke maar misschien had hij door een donor langer kunnen leven. Voor dat mijn neefje stierf is er al eens in mijn familie iemand gestorven die wel net een transplantatie achter de rug had. Helaas sloeg het donororgaan bij dit familielid niet goed aan maar er was in ieder geval gebrobeerd een leven beter te maken. Ik ben al heel lang donor omdat ik van zo dichtbij heb meegemaakt wat zo'n transplantatie kan doen met mensen en wat het kapot maakt als het niet kan omdat er de organen niet voor beschikbaar zijn. Ik ben 20 jaar oud maar weet al vanaf mijn tiende zeker dat als ik het kan dat ik dan een leven wil redden, en dit is een hele goede manier vind ik. Je helpt niet maar een persoon aan een nieuw leven met een orgaan maar ook de familie leden van diegene. Je kan, als je donor bent echt zoveel betekenen voor mensen die je geeneens kent. Em dat geeft mij toch wel een verdomd goed gevoel!!!!!

Het probleem is veel breder dan alleen een tekort aan donoren. Als er dit jaar nl. 1500 donoren, de hele wachtlijst plus wat er dit jaar ongeveer bij komt, zouden zijn, zou de wachtlijst voor niertransplantatie aan het eind van het jaar niet opgelost zijn, domweg omdat er niet genoeg OK personeel en verpleegkundigen zijn, die de patienten kunnen opereren en opvangen.

Ik heb zelf onlangs een niertrans-plantatie ondergaan, die op het laatste moment nog geannuleerd dreigde te worden terwijl ik mijn OK hemd al aan had en ik de eerste afstotingsmedicijnen al toegediend had gekregen, omdat er geen IC plek (lees: IC verpleegkundigen) beschikbaar was. Uiteindelijk werd de transplantatie in een ander (altijd academisch) ziekenhuis verricht.

Als die andere IC en dus ook OK "plek" niet gevonden zou zijn, zou de nier, ik was de derde reserve, verloren zijn gegaan. En dat terwijl er dit jaar hooguit zo'n 350 transplantaties worden verricht.

Dat houdt in dat het een combinatie van factoren is, die met elkaar tot gevolg hebben dat er wachtrijen ontstaan voor orgaantransplantaties en niet alleen een tekort aan donoren.

Overigens is een tweede punt van de wachtrijen dat de ziekenhuizen geen winst mogen maken en er dus peperdure apparatuur, bijv. rontgenapp., slechts van ma-vr van 9.00 - 17.00 uur worden gebruikt en je daardoor soms tot meer dan een maand moet wachten totdat je een bepaald rontgenonderzoek kunt laten verrichten. Iedere ondernemer, die een machine van een miljoen gulden of meer heeft aangeschaft, draait met die machine dag en nacht of ten minste met een twee ploegen dienst en zou zo'n machine van 7.00 uur tot 23.00 uur bezet zijn. Zeker als er zoveel vraag naar is. Zo niet in de gezondheidszorg, omdat er vooral geen winst gemaakt mag worden.

De voorlichting is niet goed. Kunt u mij zeggen wanneer ze de organen eruit halen? Als je dood bent, hebben ze er niets meer aan, dus je mag nog niet dood zijn. Kijk, dat is een punt waar niets over gezegd wordt. Het is gebeurd in een Rotterdams ziekenhuis waar een vader en moeder naar een apart kamertje mochten. Dan konden ze afscheid nemen van hun kind, want als ze van de machine af zou gaan, zou ze sterven. Maar het kind begon zelf te ademen; ze zijn met een gezond kind naar huis gegaan na verloop van tijd! Wie zegt dan dat er geen hoop meer is? Ik denk dat dat probeem vele mensen tegenhoudt.

Ik wil alleen tegen de mensen die nog geen registratie hebben ingestuurd zeggen, zou u zelf een orgaan willen, mocht u er dringend een nodig hebben?