Gezondheidsplein.nl

mijn man heeft zolang ik hem ken last van een fobie, hij belemmert mij om alleen of met vriendinnen weg te gaan, is aggressief naar mij toe en achterdochtig. Chanteert mij, ik durfde hem in het begin niet alleen te laten maar kies nu voor mijzelf en ga wel dingen doen die hij niet kan. Hij neemt mij dit kwalijk en ik krijg een schuldgevoel. Is er een cursus om om te gaan met partner die fobisch is? Ik wil niet dat iedereen mijn naam leest dus ik geef een andere naam op.

Hulp en genezing langs de geestelijke weg zie www.bruno-groening.org. Klik door naar genezingen.

Het effect is heel groot! Ik ben zelf bijna 2 jaar geleden op straat in elkaar geslagen en daardoor afgewisseld heel bang, agressief en kwaad. Gerechtigheid is voor mij nu de fobie, denk ik! Mijn gezin ligt uit elkaar, ik ben dikwijls zo depri dat ik zelfmoord wil plegen, maar ik ben een lafaard want het is al eens mislukt en daardoor durf ik het niet nog eens te proberen. Mijn hele leven is naar de knoppen en ik trek alle dierbaren in mijn nabijheid mee omlaag de neerwaartse spiraal in.

Hallo allemaal! Zelf ben ik al een tijdje depressief en heb daarbij onder andere een angst voor drukte ontwikkeld. Voor mijzelf betekend dat ik heel veel situaties vermijd waar je veel mensen tegen kunt komen. Daardoor kom ik nu al maanden niet meer in de supermarkt en ga niet naar feesten en verjaardagen, niet winkelen etc. Hierdoor kom ik in een isolement maar ik zadel mijn vriend ook met veel dingen op. Hij doet dus de boodschappen en hij moet alleen naar verjaardagen en feesten terwijl hij graag wil dat ik mee ga omdat ik bij hem hoor. Samen praten we er wel over maar ik moet het toch zelf doen. Ik volg nu therapie.

Mijn man heeft er al 33 jaar last van. Heel ons leven is er naar gericht. Toen ik nog werkte had ik er minder moeite mee maar ik zit nu ook sinds 2 jaar thuis. Voorheen werkte ik 20 uur per week, dat was wel uit te houden. Ik heb er last van ondervonden en mijn 2 kinderen ook. Ik sta nu op het punt om hard weg te lopen. Ik ervaar dat ik erg gevangen zit, als iemand in de gevangenis. Ik heb meer ruimte nodig. Ik ben nu 50 jaar en kan er niet meer tegen en dat wordt mijn erg kwalijk genomen door mijn dochter en familie. Ik ben helemaal leeg en op ik hoop dat er nog meer mensen zijn die dit zo ervaren en wat ze er mee hebben gedaan. Ik sta op het punt om gek te worden en mijn man weet er geen raad mee. Het is een puinhoop hier en als je ergens om raad komt dan is er niemand. Ik heb nog geen 2 minuten voor mezelf. Erg benauwd en weet er geen raad meer mee. Groetjes Juul.

Mijn moeder heeft een fobie al zolang als ik leef. Als kind merkte ik er weinig van. Toen ik wat ouder was ging ik haar meer in de gaten houden. Als ze een aanval kreeg ging ik met haar mee naar huis. Ik begreep het niet alleen toen ik er zelf last van kreeg. Ik heb mijn kids wel het een en ander ontzegt. Nu ik medicijnen heb leef ik weer het blijkt dat het komt omdat ik het gedrag van mijn moeder heb over genomen. Dat was de conclusie van de psychologe. Maar nu met mijn medicijnen gaat het perfect. Groetjes Jacqueline

Zeker weten dat het effect heeft op de familie. Ik heb zelf last van een fobie. Mogelijke oorzaak is een overval van 10 jaar geleden. Ik ben momenteel in therapie en het gaat redelijk. Ik heb van de afgelopen drie jaar ongeveer 16 maanden weer bij mijn ouders in huis gewoond. Dit vergt zeker enige aanpassing. Ook als je ergens heen gaat er moet bijna altijd iemand mee. Of anderen moeten boodschappen voor je doen, medicijnen voor je gaan halen, allemaal omdat je dat zelf niet kan door angst en paniek aanvallen. Dit heeft zeker invloed op een gezin of een familie. Mijn vader kwam de deur ook niet meer uit omdat hij mij niet alleen durfde te laten. Groetjes Petra

Hoi, mijn man heeft een fobie. Daar kwam ik 10 jaar geleden achter toen hij stiekem dronk. Hij wordt zenuwachtig in gezelschap. Hij slikt nu al die jaren Anafranil 10,1 per dag . Het kan volgens de dokter geen kwaad omdat het een hele kleine hoeveelheid is. Hij voelt zich er goed bij. Therapie heeft hij ooit gehad voor ons trouwen maar dat heeft niet geholpen, het gaat dus goed in ons gezin met een fobie.

Beste Peter, Ik heb door een ongeluk ruim 20 jaar last van fobieen gehad. In meer of mindere mate. Het laatste jaar kom ik er steeds meer vanaf sinds ik aan hypnotherapie ben begonnen. Gewone tips zijn goedbedoeld maar het zit vaak diepgeworteld en dan is het heel moeilijk om met die tips een oplossing te vinden. Het fijnste vind ik als je steun hebt van wie dan ook (mobiele telefoon etc.) en rustig je grenzen kan gaan verleggen. Laat je vooral niet opjagen en accepteer het punt waarin je nu staat. Ik wil je vooral een hart onder de riem steken, want als je wilt (en het blijkt dat je wil) dan kom je er vanaf! Als je meer info wil over hypnotherapie kun je kijken op: www.mfc-verzuimaanpak.nl Heel veel succes. En wat het effect op het gezin of familie betreft: Degene met fobieen is vaak een meester in het verbergen daarvan, ook voor zichzelf.

beste Peter, Ook ik heb sinds kort een rijangstfobie. Via internet achter een site gekomen: www.paniek.nl. Je moet natuurlijk wel wat moeite willen doen, zoals oefeningen enzo en niet apatisch in je fobie blijven hangen. Boek: fobie en vrijheid van de heer Frijters. Te koop bij iedere boekhandel. Succes en doe er wat aan. Stel voor dat je nog 46 jaar te gaan hebt, dan wil je er toch wel van af. nietwaar?

Hallo Peter, Allereerst: goed dat je je vraag toch hebt ingestuurd, misschien zijn er hier op de site bezoekers die je uit eigen ervaring nuttige tips kunnen geven. Aan de andere kant denk ik dat het toch ook goed is om professionele hulp te zoeken die bij je past. Het is toch een probleem wat je behoorlijk belemmert en zoals je zelf al zegt: dat los je niet op met een paar goedbedoelde adviezen van vrienden. Succes!!

Eerst een toelichting: Man van 46 jaar, redelijk goede jeugd gehad, paar tegenslagen op werkterrein en "normale" verliezen in de persoonlijke sfeer. Ik zit nu al zo'n 10 jaar thuis met "fobie" klachten. Toelichting: als ik ergens naartoe MOET en het idee heb dat ik daar enige tijd MOET blijven, zoals een normale "leuke" afspraak en ik weet dit van te voren, dan ga ik me daar enorm over opfokken wat resulteert in enorme angst om te gaan. Dus vermijd ik dit. Enige rustpunt is thuis met de wetenschap dat ik die mensen die me dierbaar zijn en me kunnen geruststellen telefonisch kan bereiken. Na verschillende pogingen te hebben gedaan om met behulp van een psycholoog ervan af te komen is me dat tot heden nog niet gelukt. Mijn leefomgeving bestaat nu uit het huis en een blokje om het huis lopen, met de auto kom ik een paar straten verder. Sinds enige tijd (4,5 mnd) heb ik een hond die er voor zorgt dat ik meer uit huis moet. Ik krijg van iedereen goed bedoelde adviezen zoals, ga lekker naar de polder om heerlijk een stuk te lopen, of loop/fiets lekker langs het water naar die polder, enz. Natuurlijk zou ik dat ook wel willen maar hoe moet ik er komen als ik er niet naartoe durf. Wat ik zelf ervaar is dat mijn angst veel groter is dan me lief is en dat ik daardoor niet kan doen wat ik zou willen/moeten doen. Ik laat die angst dus wel toe en enerzijds wil ik er enorm graag vanaf komen, maar anderszijds kan ik me er haast niet toe zetten om die angst te lijf te gaan door middel van oefeningen. Vraag: wat voor stappen stelt u voor, om mij van dit probleem af te helpen en excuses voor de veel gebruikte ik-vorm. p.s ik vind dit zelfs al doodeng en reken op uw discretie.