Gezondheidsplein.nl

Onze dochter (20 jaar) is zwanger. Ze is geboren met een tetralogie van fallot en al vele malen geopereerd hieraan. Nooit heeft iemand een zwangerschap ontraden maar er zijn wel veel jonge meisjes die niet zwanger mogen worden met hun hartafwijking. De cardioloog geeft al dagen niet thuis en onze dochter leeft in een vreselijke onzekerheid.

ik wil graag zwanger worden, in deze moment denk ik dat ik het ben. maar ik heb een sort epilepsie maar ik heb bijna nooit aanval tog ben ik bang dat het niet goed is als je zwanger ben en miskram kan krijgen. of kind word geboren met problemen dat ben echt bang voor. en ik wil zo graag een baby..

ik heb zelf het vcf-syndroom (erg ingewikkeld:P) en ook mijn arts heeft mij ge-adviseerd om niet zwanger te raken (ben ik ook nog niet) maar mocht ik perongeluk wel zwanger raken,, laat ik het kind gewoon komen.. de kans is 50%-50% dat het kind dan ook hetzelfde syndroom krijgt,, daarom heeft hij mij ge-adviseerd niet zwanger te raken.. aan alle anderen: succes iig;) groetjes

Bij mij is 2 jaar terug Borderline gecontstateerd... Ben hiervoor in psychiatrische behandeling geweest en ben daar succesvol uitgekomen.Het punt is alleen... ik slik nog medicatie, nl anti-depressiva... Ben op het moment af het bouwen omdat ik straks heel graag zwanger wil worden, maar merk dat er dan toch wel verschijnselen terugkomen...Nu zit ik meteen dilemma:wachten met kinderen(maar misschien zou ik nooit zonder medicatie kunnen) of een jaar wankel zijn(omdat ik de medicatie niet slik)een kindje krijgen en daarna weer beginnen... Van de andere kant ben ik ook indd na het denken of ik het risico wel moet nemen dat mijn kind ook niet straks een psychiatrische stoornis heeft.. Zou iemand zijn mening kunnen geven, misschien dat ik dan wat makkelijker kan beslissen.... Dankjewel....

Mijn moeder heeft schizofrenie, en al heb ik dit zelf niet, er bestaat een (kleine) kans dat mijn kind het wel krijgt. Het is voor mij een lange tijd reden geweest om geen kinderen te willen. Nu mijn biologische klok harder tikt, slaat de twijfel toe. Niemand heeft de zekerheid van een gezond kind, als ik deze ziekte over zou brengen weet ik er alles van af, er valt, door medicatie, ook goed mee te functioneren in de maatschappij. Zekerheid heb je nooit, misschien moet ik er op vertrouwen dat de kans super klein is, anders blijf ik de rest van mijn leven het gemis voelen...wat als...

Mijn man heeft hmsn en voor ons stond voorop dat we zwanger wilden worden en een kind wilde. Vooraf is wel een hele discussie geweest. Onze eerste kleine meid is gezond verklaard. Nu willen we een tweede, maar ook nu is er weer een hele discussie. Ook omdat we de keuze voor PGD hebben gekregen. Nu duurt dit traject 3 jaar. De tijd vinden we te lang. Mijn man en ik verschillen in mening over invullen voor het kind. Mijn man is drager dus heeft 50% kans om het kind het mee te geven. Hij heeft er het meest moeite mee. Ik zie dat het kind best kan leven met deze handicap. Met name een goed en gelukkig toekomst tegemoet kan gaan. Kortom, wij discussieren tot we een uiteindelijke conclusie trekken en keuzes gaan maken.

Thema: ziek en toch zwanger? Kinderen krijgen is een emotionele zaak, waarover je bij ziekte verstandelijk moet beslissen. De beslissing wel of toch niet is heel persoonlijk. Hoe groot is het risico voor jezelf en je kind en hoeveel hulp kun je krijgen in je omgeving. Als je dan toch kiest voor (nog) een kind, heb je er misschien wel beter over nagedacht dan sommige gezonde mensen die "een kind nemen". Het is dat zeker heel gewenst en welkom. Als je overweegt dat het beter is dat er geen kind (bij) komt, is dat toch een van de (soms vele) dingen die niet (meer) kunnen door je ziekte. Dat is dan toch een verlies en verdriet, wat altijd een beetje blijft. Het verwerken hiervan is denk ik een beetje vergelijkbaar met een rouwproces. Je moet proberen het een plekje te geven en je leven toch invulling te geven.

Ik zou heel goed nadenken of ik wel zwanger zou willen worden. Als je weet dat je een grote kans hebt op een kindje met een afwijking zou ik er toch eens goed over nadenken. Ikzelf ben al 13 jaar bezig om zwanger te raken, hoe graag ik het ook zou willen, als de artsen mij zouden adviseren om geen kinderen te krijgen ivm een erfelijke aandoening zou ik in het belang van het kind niet zwanger worden.

Bij mij is twee jaar geleden de ziekte ME vastgesteld. Toch hebben wij uiteindelijk besloten te proberen om zwanger te worden. Iemand waarmee ik al jaren bevriend was reageerde daar heel erg vreemd op. Ze heeft de vriendschap verbroken, mede omdat ze vindt dat iemand die ziek is niet aan kinderen moet beginnen. Nu heeft mijn ziekte geen erfelijke inslag, maar toch vind ik dat iemand niet over een ander mag oordelen. Uiteindelijk heeft het voor mij tot nu toe goed uitgepakt, want ik voel me tijdens de zwangerschap beter dan daarvoor. De artsen hadden mij al gezegd dat het twee kanten op kon. Of ik werd nog vermoeider of het pakte juist positief uit. Ik heb goede hoop dat ik mij ook beter blijf voelen na de zwangerschap. Daarbij heb ik enorme steun van mijn man en dochter van 11.

Je kan nooit weten of je een gezond kind zult krijgen, maar ik vind dat je er alles aan moet doen om je eigen kwalen niet door te geven aan je kind. Ik heb zelf astma en ik vind het voor mijzelf al moeilijk genoeg om mee te leven, moet je er dan een kind mee op zadelen. Ik zou dan persoonlijk eerder kiezen voor adoptie. Het lijkt mij erg moeilijk om naar mijn kind in ademnood te kijken zonder het mezelf te verwijten!

Ik vind het nogal moeilijk om voor iemand anders uit te gaan maken of zij zwanger mogen worden vanwege erfelijke ziektes etc.. Ik zeg zelf als wanneer je meer als 50%kans hebt om je erfelijke ziekte door tegeven dan moet je bij je zelf te rade gaan of je dat je kind wil aandoen. Het is natuurlijk ook wel om welke aandoeningen je te maken hebt met deze erfelijke ziekte, in hoeverre kan je hiermee leven. Het is moeilijk om deze keuze te maken voor jezelf en zeker voor een ander. De ene denkt hiermee kan ik niet leven en de ander denkt waarom niet? En deze hoopt natuurlijk dat het kind toch nog wel een prettig leven krijgt ondanks deze erfelijke ziekte. Ik zal voor mijzelf zeggen als de kans groter is dan 50% dan zal ik zeker niet aan kinderen beginnen en als het minder is dan 50% dan zal ik er toch nog heel goed over nadenken maar ik kan niet tegen een ander zeggen je mag geen kinderen krijgen want je geeft zo'n kind kans op een erfelijke ziekte, iemand moet zelf een keuze maken en met deze keuze leven hoe dit ook uitpakt maar als ze dan de keuze nemen om de stap te wagen vind ik dat ze naderhand niet moeten gaan zitten van nou ik heb mijn ziekte overgegeven en had ik maar geen kinderen gekregen. Volgens mij moet je hierover heel goed nadenken want als het kind er eenmaal is dan kan je het niet meer terugsturen.

Een kind, daar moet je eerst goed over nadenken voordat je eraan begint ald je ziek bent. Zelf heb ik Cystic Fibrosis, in de Nederlandse volksmond ook wel Taaislijmziekte genoemd. Het hoofdkenmerk van de ziekte is dat het slijm in het lichaam te taai en te dik is. De oorzaak ligt in een zeer kleine afwijking in de cellen, namelijk dat een chloorkanaaltje niet zo functioneert als het zou moeten. Klinische symptomen zijn afhankelijk van de ernst van de aandoening. In Nederland is 1 op de 30 mensen drager van het CF-gen. Er zijn naar schatting een half miljoen mensen drager van het CF gen. De schatting is op dit moment, in Nederland, dat de helft van alle CF patiënten ouder wordt dan 42 jaar. In Nederland zijn nu al ongeveer 1200 CF patiënten waarvan 400 al de volwassen leeftijd hebben behaald. De cijfers worden steeds beter. En toch heb ik besloten samen met mijn partner om geen kinderen te nemen. Het risico is te groot dat ik dan nog sneller achteruit ga. Zelf ben ik als CF-patient een goede CF patient en dat wil ik graag zo houden. Zonder kinderen kun je ook gelukkig zijn!!!!! Anoniem

Ik heb zelf een erfelijke stollingsafwijking (factor v leiden); dit wist ik voor mijn zwangerschap. Ook al voor mijn zwangerschap slikte ik antistollingsmiddelen die niet tijdens een zwangerschap mogen worden gebruikt (althans niet de eerste 12 en de laatste 6 weken). Door deze afwijking heb ik al 2x trombose en 2x een longembolie gehad. De afwijking is voor 50% erfelijk. Ondanks dat, en dat deze afwijking in verband word gebracht met herhaalde miskramen heb ik nooit overwogen om geen kinderen te proberen te krijgen. De zwangerschap ging met fraxiparinespuiten prima, de kinderen zijn gezond ter wereld gekomen. Na de bevalling kreeg ik nog wel een longembolie maar daar was ik gelukkig snel bovenop. Of de kinderen de stollingsafwijking geërft hebben weet ik niet, ze zijn nog niet getest en tot hun pubertijd hoeft dat wat mij betreft niet. Met factor v leiden in prima te leven, het is alleen oppassen tijdens risicosituaties en heb je het gevoel dat iets niet goed zit, trek aan de bel voor een echo. Laat de kinderwens niet van je afnemen omdat je een stollingsafwijking of tromboseverleden hebt, ook niet door een arts, want in de regel is dat helemaal niet nodig. Jolanda jolids@hotmail.com