Ik heb tien jaar in Hengelo gewoond en woon nu sinds twee jaar in rotterdam, omdat mijn man daar kon werken. Eén van onze jongens bleef daar achter om te gaan samenwonen. Ik mis hem verschikkelijk en zou het liefst terug gaan, ook voor de natuur en rust. Maar ik heb hier ook een zoon. Help wat moet ik doen!!!!

Ik ben een meisje van 14 en heb hele erge heimwee naar de wintersport. We gaan sinds 10 jaar altijd naar hetzelfde hotel, plaatsje, land etc in de kerstvakantie en nu niet meer :( ik voel me hier zo kut over, ik heb hoofdpijn, geen eetlust en dat soort dingen. Al helemaal als ik updates zie van alle vrienden die ik daar gemaakt heb die daar nu wel zijn. Ik word er gek van!

Ik heb last van heimwee. Ik moet de hele tijd bij mijn moeder zijn, anders moet ik huilen..

Ik ben 11 jaar en ik heb ook last van heimwhee, ik word er gek van!! Maar ik heb een tip: denk als je gaat slapen NIET AAN THUIS!!!!! Maar aan waar je bent of aan iets anders. MAAR ALS JE NIET OP KAMP DURFT DOE HET TOCH!!!!!!!!!!!!!!!!!! JE WORDT DAAR ZO MOE GEMAAKT EN JE DENKT HELEMAAL NIET AAN THUIS DUS GA TOCH!!!!!!

Hallo allemaal, ik ben julius en ik ben 17 jaar oud. Een half jaar geleden heb ik besloten dat ik naar engeland op school wou gaan. Ik heb het eerst even 5 weekjes uitgeprobeerd en alles was oke, maar... toen ik na de zomer op schiphol kwam en afscheid nam van mijn ouders en zusje schoot ik vol en was het een droefig afscheid. Aangekomen op school was eigenlijk alles kut en had ik enorme heimwee, ik was enorm alleen en zo voelde het ook. Ik moest weer nieuwe vrienden maken. Na 6 weken mocht ik weer naar huis voor 2 weken, ik was nog steeds erg alleen. Ik had wel mensen om mee te eten enzo maar dat was het ook. En het hoofd van de school maar mailtjes sturen naar mn ouders dat ik zo populair was. Nou dus niet. en nu zit ik hier typend achter een computer na net terug van 2 weken nederland en enorme heimwee. Ikzelf denk dat ik bang ben dat ik school niet ga halen maar ik mis mn ouders zoo erg. Ik bel ze dagelijks over skype of gewoon telefoon, maar de gedachte dat het nog zeker 40 dagen is voordat ik thuis ben maakt mij kapot. Ik kom niet eens aan mn huiswerk toe dus laat staan dat ik het ga halen. Ik wil zo graag mn school halen, ik ben er echt klaar mee en ik wil gaan studeren. Alleen moet ik nog 2 jaar. Ik weet nou niet wat ik moet doen: blijven, terug gaan. Ikzelf denk aan dit jaartje af maken en dan lekker terug naar nederland, maarja, dan moet ik het wel halen en het duurt nog 5 a 6 weken voordat ik terugben. Als iedereen zegt dat elke dag als een week lijkt zit ik hier dus nog zo'n 40 weken :(

Ik ben nu 35 en heb al zolang als ik me kan herinneren last van heimwee gehad. Vroeger naar huis als ik op kamp was of op vakantie, maar nu.....

Mijn favoriete vakantieland is Spanje en dan met name de zuidkust en Gran Canaria. Als het vliegtuig landt, krijg ik tranen in mijn ogen van geluk omdat ik weer "thuis" ben. Maar dan komt de dag van teruggaan. Ik voel me k*t die dag. En als de wielen van het vliegtuig loskomen van de startbaan kan ik de tranen niet binnenhouden. Ik ben nu (27 oktober 2011) twee weken terug uit Gran Canaria en ik kan zo moeilijk weer wennen aan het leven hier in Nederland. De Nederlandse taal (notabene mijn moedertaal) klinkt hard in mijn oren. Mensen zijn chagerijnig en onvriendelijk. Ik heb niets meer met Nederland. Ik heb feest gevierd toen Spanje won van Nederland bij het WK voetbal, Ik voelde niets bij het Wilhelmus, bij het spelen van de Marcha Real (het Spaanse volkslied) voelde ik me warm van binnen worden. En ik hoor jullie antwoorden al: emigreer naar Spanje. Ik zou wel willen, maar met deze economische crisis is dat het stomste wat je kunt doen. Spanje is zo goed als failliet, werkeloosheidscijfer van 23%, die zitten echt niet op mij te wachten. Familie heb ik niet meer, vrienden van wie ik echt hou wonen in Spanje maar hebben ook geen cent te makken dus die kunnen ook niet voor me zorgen. Dus moet me hier doorheen slaan, over een jaar mag ik weer drie weken naar huis.

Ik ben een vrouw van 32 en heb een dochter van 8 maanden die hier in Ierland geboren is. Mijn man is Frans..Ik zal nooit in Ierland kunnen aardden, ik woon er nu 6 jaar. Heb erg veel last van heimee maar mijn man wil het niet begrijpen, hij vindt dat ik me aanstel.

Ik kom net terug van Disneyland en ik verlang zo dat ik er alles voor over heb om terug te gaan, wat doe ik hier aan? En ik ben 15 en een jongen genaamd Brent

Cobie
Heimwee naar mijn kinderen en familie.
Ben heel gelukkig getrouwd met mijn huidige man, heb 7 jaar geleden de keus genoemen om bij hem in Nijkerk te gaan wonen. Werkte toen in de thuiszorg en sporten 5 keer in de week, maar door rug problemen kan ik dit niet meer doen. Zit nu alle dagen alleen en heb ervaren dat contacten maken hier niet mogelijk is, zelfs niet met de buren. De dagen zijn lang en begin nu te merken, dat even een kopje halen bij mijn kinderen en familie niet kan, die 100 km afstand is groot.
Mijn man heeft hier alle begrip voor en ons huis staat al 1 jaar te koop, om samen terug te gaan. Maar ondanks alles is mijn heimwee en eenzaamheid een groot probleem. Weet moet gelukkig wezen met wat ik heb en bezit, maar dit gevoel kan ik niet onderdrukken.

hey ik ben jowennah en ik ben 12 jaar ik heb nooit last van heimwee maar ik heb het 1 keer gehad dat was bij 2 hele goede vriendinen maar toen ben ik even naar mama gegaan en naar papa en mn broertje en mn hond en toen was het weer goed en ik ben gewoon blijven logeren daar na en ik heb nooit geen heimwee meer gehad groetjes. jowennah

Hallo,

Ik ben een meisje van 15 en ik ga volgende week op kamp naar Tsjechië. 5 dagen en 5 nachten. Ik zie er heel erg tegen op, omdat ik me ouders, broer, zus en hond ga missen.
Ik heb wel tips gelezen op internet; dat je de dagen moeten afstrepen en een foto mee moet nemen, maar ik ben bang dat dat niet helpt.
Ik ben 1 keer bij een vriendin naar huis gegaan (ik zei dat ik ziek was van de chocoladepepernoten) maar eigenljk had ik heimwee naar m'n ouders.
De laatste keer dat ik langer weg was van m'n ouders was in de 1e, 2 nachten. Ik had nergens last van, maar ik weet dat ik er ook heel erg tegen op zag. Ik was de hele tijd bezig met andere dingen dan huis.
Maar het is nu 3 jaar later en ik weet niet of deze 5 nachten gaat lukken. Er is nog zoveel onduidelijkheid wat we gaan doen, en of je bij je vriendinnen op de kamer kan slapen ect.
Ik lees hier dat ik lang niet de enige ben, gelukkig.
M'n vriendinnen hebben er ook geen zin in. Waarom? Dat weet ik niet, misschien dezelfde reden als mij. Maar ze schamen zich ervoor, net zoals mij.
Ik probeer zoveel mogelijk de positieve kanten van het kamp in te zien.
En ik breng verslag uit als ik geweest ben!

Hallo, ik ben een meid van 23 jaar en ook ik heb last van heimwee. Drie jaar geleden ben ik getrouwd en was zo blij om eindelijk uit het dorp te gaan waar iedereen alles maar van je wist! Door omstandigheden konden we helaas geen huis kopen en kwamen we dus ook niet in de woonplaats van mijn man terecht maar in een anti kraak woning een paar plaatsen verder! Eerst denk je: agh we hebben een dak boven ons hoofd en allebei een baan, het is gewoon even wennen. Een jaar later hebben we daar particulier een huis gehuurd. Nu ben ik moeder van een dochter en heb hier nog steeds geen echt vriendengroep opgebouwd. Het dorp waar ik zo graag weg wilden..tsjah daar wil ik zo graag naar terug want daar wonen al onze vrienden en mijn familie! Als ik een huis en baan daar wist te vinden vond mijn man het prima om terug te gaan..dus ik ben als een razende tekeer gegaan. Ga nu over 3 weken particulier een huis huren van kennissen en heb een super leuke baan gevonden. Het gaat zo goed met mij, ik functioneer weer goed op mijn huidige werk want had dus een half jaar in de ziektewet gezeten en therapie gehad.. Mijn tip aan iedereen: Volg je hart, bespreek het met de dierbaren en probeer dan samen naar een oplossing te zoeken! Mijn droom komt uit en of ik ben benieuwd of ik de goeie keuze heb gemaakt... Dat weet je helaas nooit van tevoren. Maar wie niet waagt, wie niet wint!

Anonien 52
Wat om te lezen dat er iemand van 54 ook heimwee heeft.Ik heb net vandaag mijn dochter met vriend naar Schiphol gebracht en ik weet niet waar ik het zoeken moet.Ik zou zo graag geholpen worden omdat ik zelf al alles geprobeerd heb.Over 3 weken komen ze weer thuis,wat een ellende.

Hallo allemaal, ik ben 18 jaar en ik heb al 1 jaar met mijn vriend. We zien elkaar elke dag omdat we elke dag bij elkaar slapen. Hij is eigelijk alles voor me. Hij is kok als beroep, dus moet standaard do tm za de hele dag werken. ik moet sinds vorige week naar school en zit soms van 9 tot half 6 op school. Ik heb altijd heel erg heimwee naar mijn vriend als we niet bij elkaaar zijn. En nu krijg ik er zelfs op school last van. Ik vind het echt niet leuk maar ik weet niet wat ik eraan moet doen! Graag tips want ik weet gewoon niet meer wat ik ertegen kan doen!

Ik heb het heel erg ik kan er zelf niet veel aan doen Ik slik al slaap pillen maar die werken niet echt ik wil erg graag met iemand over praten die hetzelfde heeft.

Hey ik ben danny en ben 11 jaar. Ik heb ook last van heimwee. Ik ben nu aan het logeren en voel me nogal kut, dus als iemand het ook heeft, ik heb medelijden met je. Groetjes, mij

@ meisje 1992... Je kan me zeker mailen;) Ik ben netterug van maar 3 (!) weken vakantie en ken het gevoel... Elke dag voelt als weken! Geen eetlust enz.. Ik heb wel wat tips. xxxx

ik heb een vriend die voor zijn beroep vaak weg is, soms voor weken of maanden. Ik ben letterlijk ziek van de heimwee en zie er als een berg altijd tegenop. Heb een soort angststoornis ontwikkelt. Zijn er meer mensen die hier ervaring mee hebben en een remedie hebben voor deze soort van heimwee?

Ik heb ook heel vaak last van heimwee! Ik zie mijn vader 1 maand niet meer!
Hoe moet ik daarmee omgaan?! Heeft iemand tips?!

heey allemaal, ik heb ook vaak last gehad van heimwee, maar lang niet zo erg dat ik dacht dat het zo erg zou worden als nu... Ik ben 19 en ik heb besloten om voor 5 weken naar frankrijk te gaan als au pair. Ik voel me al 5 dagen lang kut..Ik ben hier dus 5 dagen ik moet nog 4 weken. Ik weet wel dat 4 weken niet lang is, maar voor mij voelt elke dag als een week. Op dit moment gaat t wel omdat ik nu even niet hoef te werken, maar als ik op moet passen op het jongetje wordt het alleen maar erger; waarom weet ik niet. Het is ook zo anders allemaal: ik zit hier bij een vreemde familie met een vreemde taal en ik moet ook streng zijn tegen het kind; Ik weet nu pas wat ik mis thuis en ik tel echt de dagen af totdat ik weer naar huis mag. Het breekt me want ik voel me de hele dag alsof ik moet huilen. Ik voel me Alleen en heb heimwee. Is er iemand die hetzelde voelt en graag wilt mailen? dat zou al enorm helpen!

Hallo, ik ben een gezonde man van 32 jaar maar kan het niet verhelpen dat ik, voorafgaand aan buitenlandse reizen, een onbestemd gevoel heb. Toch weet ik dat als ik eenmaal op reis ben de heimwee na een dag over is, echter ik denk met regelmaat aan de thuissituatie hoe fijn die wel niet is. Ik ga dan ook altijd plannen maken en zeg tegen mezelf: als ik thuis ben dan ga ik dit en dat doen. Bij mij maakt het ook verschil of ik met of zonder een collega op reis ga. Met iemand is toch meer afleiding. Volgens mij bestaat er geen kuur voor heimwee. Ermee leren omgaan is een stuk lastiger.

Hallo,ik ben een meisje van 14 met erge last van heimwee. Ik heb het al sinds de basisschool groep 6 ongeveer. Het is echt vreselijk:( we gingen in groep 7&8 op kamp en daar had ik ook heimwee, maar dat was een heel vertrouwde omgeving met de ouders van mijn klasgenoten als medeleiding. Dat was erg fijn en toen schaamde ik me er nog niet voor omdat iedereen elkaar goed kende enzo en iedereen had wel iets. Nu zit ik op de middelbare en tja, nu word ik steeds ouder en wil ik er wel graaf vanaf. Ik ben van de zomer op kamp geweest, want mijn ouders zeiden dat ik er zo af kon komen maar het liep helemaal de soep in, het was vreselijk! Ik schaamde me dood omdat het jongste meisje van 9 jaar daar nog geen last had van heimwee. Ik heb alleen maar zitten huilen. Nu ga ik dit jaar ook op kamp, en zie ik er tegen op. Ergens heb ik er ook zin in. Maar ik heb ook angst en dat houd me tegen. Wie heeft hetzelfde van mijn leeftijd en wilt hierover mailen ? graag!(; X noa en sterkte allemaal !

ik ben 2 jaar geleden voor mijn vriend naar Italie verhuisd en heb ontzettende heimwee. Vroeger vond ik het altijd juist leuk om op reis te gaan en wanneer ik druk ben gaat het ook wel. Het vreemde is dat juist wanneer ik mijn familie en vrienden spreek of zie het juist erger wordt en ik wil eigenlijk niets liever dan terug naar huis. Door mijn heimwee geef ik het hier dan ook geen kans en ik weet echt niet meer wat te doen, heeft iemand hier ervaring mee?

ik heb heel erg last van heimwee ik vind het heel vervelend ik heb straks school kamp. wat moet ik er tegen doen? hoe los ik het op

hee en ik heb toevallig ook heimwee ik ben 15 jaar en zit in 3e klas bij mij komt het meestal savonds, of als ik me verveel of even niets te doen heb (saaie film) ik heb volgend jaar een reis naar buitenland, daar heb ik wel een goed gevoel pver maar nu bij mijn vriendinnen lukt meeestal niet. xx

ik heb last van een andere vorm van heimwee dan vermeld in dit artikel, mijn beste vriendin is in het buitenland voor 3 maanden, er is inmiddeks 1 maand voorbij en ik huil bijna elke dag. ik spreek haar minstens 1 keer per week maar ook dit helpt niet. ik voel me ziek en depri en probeer het niemand te laten merken. het enige waar ik aan denk is het eerste de beste vliegtuig haar richting in pakken. ook heb ik vaak last van gewone heimwee, maar dit weet ik te handelen doormiddel van een druk schema. nu lukt zelfs dat niet. ik wou dat ik wist hoe ik er mee om moet gaan. iemand tips?

ik zit nu in groep 8 en over 3 weken moet ik op kamp en ik heb heimwee

Hallo,

ik ben een meisje van 13 jaar en een vriendin vroeg of ik kwam logeren. dat deed ik alleen ik kreeg last van me buik maar goed. ik ga op kamp en ik wil logeren maar ik zeg altijd nee want ik durf niet willen jullie mij helpen met tips want ik schaam me ontzettend!!!!

hi ik ben een vrouw van 21 jaar en ik heb last van omgekeerde heimwee. heb nooit heimwee gehad. 2 jaar geleden heb ik 2 maanden stage gelopen in engeland en sinds dien heb ik heimwee om weer terug naar engeland te gaan. mijn weerstand is zelfs minder geworden waardoor ik al wel tich keer verkouden ben geweest. de enige oplossing is koffers pakken en emigreren. helaas moet ik nog 4 jaar hier blijven. nog 4 jaar heimwee :s maar ja effe doorbijten en dan lang en gelukkig leven. en zo nu en dan een vakantie naar de UK :D. tegen alle mensen die last van heimwee hebben wil ik zeggen volg je hart en dan komt alles goed

ik ben een gozer van 24.en ik had als kind last van heimwee.maar dat viel best nog mee,maar een paar maanden terug is mijn poes niet meer thuisgekomen,en nu heb ik ontzettende heimwee.ik weet totaal niet wat er gebeurd is.als kind heb ik al zoveel huisdieren verloren,en ik heb het telkens snel kunnen verwerken.het is nu al 5 maanden geleden en ik voel me not altijd everot.slapeloze nachten.het voelt alsof ze je kindje afgenomen hebben.grote heimwee die eig meer verdiet is en bijna niet valt te stillen

ik ben pas naar een stad tien kilometer verderop verhuisd en ik heb zo'n ontzettende last van heimwee!het is verschrikkelijk!we hebben ook nog een huis gekocht en nu wil ik zooooooooooooo graag terug naar mijn oude vertouwde stadje,dat als we het huis nu zouden verkopen we met een restschuld van zo'n 15000 euro zitten.Mijn vriend heeft alles voor me over en wil zelfs 15000 euro restschuld.Ik voel me doodongelukkig en wist van te voren ook niet dat ik zo last van heimwee zou hebben.Ben overigens 32 jaar en moeder van twee kinderen,die hebben er minder last van als ik zelf.Ook is dit voor het eerst van mijn leven dat ik heimwee voel zo sterk!

Hallo,

Ik ben 28 jaar en sinds een paar weken een baan in Duitsland gekregen. De baan die ik nu doe is altijd een wens van me geweest en daarom was ik ook zeer verheugd toen ik te horen kreeg dat ik hier in Duitsland aan de slag kon. Echter op dit moment is de heimwee zo erg dat ik er eigenlijk geen zin meer in heb. Ik probeer positief te blijven denken en vol te houden. Ik hoop maar dat dit over gaat. Als ik verhalen van andere lees dan denk ik dat het wel goedkomt maar op dit moment is het echt ellend.

Ik ben een meisje van 13 en heb een paar keer bij vriendinnen gelogeerd, maar steeds krijg ik weer heimwee, dan moet ik altijd huilen als ik daar in bed lig. Maar nu ga ik nooit meer bij vriendinnen logeren, omdat ik nu weet dat ik dan heel erg heimwee krijg. xxx

Ik ben 32 en heb last van heimwee. Wil dan graag terug naar mijn geboorteland.
Het is altijd vervelend. En gaat nooit over. Ik probeer zo veel mogelijk afleiding te zoeken. Succes....

Ik ben een meisje van 10 en probeer al een tijdje bij me vriendin te slapen maar steeds bel ik me moeder en wordt ik naar huis gebracht nu houdt me vriendinnetje morgenavond een slaappartijtje en me vriendje is er en de rest van mijn klas ik wil nu even geen last hebben weet u tips?

Hallo,

Ik ben een meisje en ik heb heimwee en dit jaar ga ik op schoolkamp en ik heb ook voetbalkamp. Maar ik ging gisteren logeren bij een vriendin en ik kreeg ontzettend buikpijn en m'n hoofd deed zeer,maar ik durfde niet te zeggen dat ik heimwee had. Dus ik zei dat ik ziek was en dat was ik ook, omdat ik me ouders miste..maar goed.


Heb je tip om van heimwee af te komen???

Ik hoop het wel want ik schaam me ontzettend!!!!
Kusjes xxx

Ik ben verhuisd naar twee huizen verderop en ik ben ziek van heimwee naar mijn oude lieve huisje. Ik sta er mee op en ik ga er mee naar bed. Kan aan niks anders meer denken! Ik moet terug naar mijn oude huisje waar ik van hield!!!!!! Ik hoop dat de nieuwe bewoners snel weggaan. Ik heb het gevoel dat ik het mooiste in mijn leven kwijt ben! Help, niemand begrijpt me!

Ik heb vanavond een slaapfeestje op school. Wel met de hele klas en de leerkrachten erbij, dan voel ik me wel iets fijner. (omdat de leerkrachten erbij zijn). En ik heb net al moeten huilen op school, omdat ik bang was dat ik heimwee ging krijgen. De laatste tijd is de band met mijn vader en mij sterker geworden.
En kan ik eigelijk niet slapen als papa niet thuis is.

Dit wou ik gewoon eventjes kwijt

Xxxx Maaike

Ik heb een dochter met heimwee. Vroeger ging ze regelmatig uit logeren dat was nooit een probleem. Het laatste jaar gaat dat niet meer. Direct heimwee. Wij halen haar dan op, maar het beperkt ons wel. Ze wil namelijk ook niet alleen zijn en ook gaat ze liever niet op vakanties. Gewoon thuis bij ons. Ze is nu elf. Er zijn geen schokkende dingen gebeurd in haar leven. We willen haar helpen maar weten niet wat het beste is om te reageren. Wie helpt?

Ik ben een jongen van 14 en ik heb ook last van heimwee. Ik was 3 weken terug 9 dagen naar Mallorca met mensen die ik niet kende. Ik had de eerste dag al heimwee, en dat werd alleen maar erger. Ik ben dus de 5de dag weer naar huis gegaan. Ik maak me nu zorgen over me toekomst, als ik op eigen benen moet gaan staan. Heeft er hier iemand tips voor om de heimwee minder te laten worden???

ik ben Sanne en ik ben 12 jaar
ik heb heel erd heimwee ik had het eerst rond me 9de ofzo en toen was ik er 2 jaar vanaf nu begint het weer en erger dan ooit!
ik heb het naar mijn moeder en naar mijn iege bed.
mijn vader en moeder zijn gescheiden en mijn vader woont ver weg daar kan ik niet eens heen! en als ik daar een keer een dag kom wil ik eigenlijk niet meer weg!
maar als ik dan blijf dan rond 10ne ga ik weer huilen en te huilen en te huilen...
mmisschien is er wel iemand die met mij wil verder praten over het probleem het liefst iemand van ogv 11\\12\\13 jaar ofzo.nou xxx heimwee meisje

Heimwee is vreselijk. Ik heb er verschillende keren mee te maken gehad. Woonde in 1975 in Alphen a/d Rijn, maar woon de daarvoor in Utrecht. Na 3 jaar in Alphen a.d. Rijn te hebben gewoond in een mooi huis, verhuisden we naar een bovenwoning in Utrecht. Ik was weer \"thuis\".
Na een jaar werd mijn toenmalige man voor 3 jaar uitgezonden naar Amerika. Zoontje van twee en ik mee naar Amerika. Maar in het eerste jaar zijn we wel 3 keer terug geweest. De telefoonrekeningen waren torenhoog (800 dollar per maand). Ik vond het daar vreselijk. Na 1 jaar zijn we dus noodgedwongen weer terug gegaan... naar Utrecht. Het heeft me wel mijn huwelijk gekost maar wat was ik blij dat ik weer terug was.
Nu woon ik ruim 9 jaar in Alkmaar. Dit omdat mijn huidige partner zijn werk bij Corus had. Nog steeds voel ik me geen echte Alkmaarder.
Als ik naar Utrecht ga en de Dom zie, dan voel ik me weer blij. Het is en blijft mij n stad, ook al ben ik van origine een Kameriker (dorp dichtbij Utrecht). Als kind kwam ik elke vakantie al in Utrecht bij mijn oma. Door haar heb ik mijn hart voor altijd verloren aan deze stad.

Ik heb met mijn 54 jaar ook last van heimwee. Vooral als ik op vakantie ga. Een week is voor mij lang zat. De eerste dagen denk ik vaak aan thuis, mijn eigen spulletjes, de tv, het bed, etc. Ik wil dan ook nooit ver weg. Het is erg vervelend, vroeger voroal voor mijn kinderen. Als ik een dag eerder weg kon, ging ik ook een dag eerder. Ik heb me er min of meer mee verzoend, maar leuk is het niet.

Ik heb last van een hele andere vorm van heimwee. Ik woon in de randstad maar kom veel in het oosten. Daar woont familie van mijn vriend en mijn beste vrienden wonen daar ook.
Elke keer dat ik nu in het oosten ben geweest en ik terug naar huis moet, krijg ik het al benauwd bij de gedachte. Ik heb heimwee naar mijn vrienden. Elke keer dat ik er ben geweest, al is het maar voor een weekend voel ik me depressief. Het duurt steeds langer voordat ik me weer een beetje mens voel en mijn eigen omgeving weer een beetje waardeer. Mijn vriend en ik zijn nu al zo ver dat we naar het oosten willen gaan verhuizen. Iets wat zeker gaat gebeuren. Hij heeft trouwens het zelfde gevoel als ik alleen in mindere maten.

Ik herken het verhaal van anoniem heel erg goed. Mijn vriend is 5 dagen weg (ik weet het, wat zijn 5 dagen?) Maar ik voel me echt ellendig! Verschrikkelijk, kan niet eten, ben misselijk en wil het liefst wegkruipen tot het zo ver is dat hij terugkomt.
Voel me zelf erg stom, omdat mensen in mijn omgeving niet goed begrijpen wat er precies in mij omgaat. Ik ga wel bij de huisarts informeren of ik misschien met iemand kan gaan praten. Wel fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die er last van hebben.
En precies zoals Lieke al zegt: 25 jaar, en nog heimwee. Je bent dus niet de enige!

he, ikben 14 en ga over een maand 1 week op vakantie. Ik heb in het verleden veel last van heimwee gehad en ben bang dat ik het weer krijg ; (. kzit nu al een aantal dagen me bang te maken erover :( .Hoe voorkom ik dat ik heimwee krijg en als ik het heb, hoe kom ik ervanaf

Beste D,

Ik herken me helemaal in jouw verhaal! Ik ben 22 jaar en woon sinds 8 maanden samen met mijn vriend. Ik heb sinds ik ben verhuisd ben ook heel erg heimwee en was op een gegeven moment zelfs bang dat ik depressief was. Het is wel wat verbeterd in de tussentijd, maar ik heb nog steeds een onbestemd gevoel..en het gaat gewoon niet zo goed met me als vroeger. Ik voel me nergens meer echt thuis. Bij mn ouders woon ik niet meer, en in mn nieuwe huis voel ik me niet thuis. Ik heb een afspraak gemaakt bij de psycholoog, omdat ik bang ben dat ik er zelf niet meer uit kan komen. Het lijkt me leuk in contact te komen met jou of anderen die dit ook zo meemaken. Ik hoop van jullie te horen!

Zo dan ben je 25 en denk je toch wel van je heimwee af te zijn? Dat was ik ook vanaf mn 16e. Ben al een keer 2 mnd naar Suriname geweest, dat was moeilijk, maar ging wel goed. 2 maanden Argentinie 3 jaar geleden gingen perfect. Sinds 2 jaar heb ik een vriend en sinds een halfjaar woon ik samen. Nu ben ik voor 4 maanden in Bolivia. Dat is altijd mijn doel geweest...na 4 x eerder dit land bezocht te hebben, wilde ik er altijd voor een tijdje wonen. Nu ben ik dan eindelijk hier voor een stage van 3 maanden. Ben 2 weken hier en heb al twee weken lang gehuild. Zolang ik afleiding heb gaat het redelijk maar mis mn vriend en familie gewoon vreselijk. Over 9 weken komen mn ouders een weekje en over 12 mn vriend. Valt wel mee zou je zeggen, maar ik zie er als een berg tegen op, terwijl ik mn stageopdracht echt superinteressant vind en ook nodig heb om af te kunnen studeren. Ik kan niet wachten totdat ik afstudeer en aan het werk kan, maar dan moet ik wel deze weken volbrengen. Heb al best wat mensen hier leren kennen en kende er ook al wat, maar dat is toch echt anders dan samenwonen en je geliefde om je heen hebben. Ja, ook ik ga alles romantiseren. Het is heel erg moeilijk om mn gedachten te verzetten. Zit op 3600 m en dacht dat het slecht eten en vroeg wakker worden daardoor kwam, maar ben er ondertussen achter dat het een heel andere rede heeft. 9 weekjes, ach, wat is dat nou... de ervaring leert dat als je over de helft bent dat het veel beter gaat, maar dan eerst die helft maar eens bereiken en proberen écht van dingen te genieten....Fijn om hier te lezen dat ik niet de enige ben, maar toch...het gat in je hart blijft. Het is wel zeker waar dat je dan leert wat je mist en het nog meer gaat waarderen...dat wel.

hallo,
ik ben een meisje van 12/13 jaar oud.
ik heb heel erg last van heimwee.
ik heb het niet naar me huis en bed,
maar naar me moeder.
nu op dit moment zijn me ouders een weekendje weg.
nu zit ik al te janken.
en in de loop van de avond word het alleen maar erger en kan ik ook niet slapen.
zouden jullie me een tip kunnen geven voor dat ik beter kan slapen.
want de slapenloosheid stoort me erg.

Ik ben een meisje van 13, als ik naar vriendinnen ga heb ik nooit last van heimwee, behalve toen in de zomer was ik ook aan het logeren met vriendinnen en ik ging even naar huis om m\'n bikini te halen en opeens werd ik verdrietig, ik ben toch gegaan en het was heel gezellig. Maar nu heb ik nog een probleem, de eerste schooldag gaan we op kamp ( 1 nachtje gelukkig) maar in groep 8 bleven we 3 dagen en telkens bij het ontbijt kreeg ik last van heimwee, altijd het ontbijt! Ik denk nu: bij het ontbijt alleen maar denken, vandaag ga ik weer naar huis. dan redt ik het, deze site helpt heel veel en ik weet nu dat ik gwn door moet zetten en dat ik niet de enige ben!!

Ik ben een vrouw van 30 en heb al mijn hele leven last van heimwee! Ben 6 maanden geleden bij mijn vriend gaan wonen met mijn 3 kindjes, maar wordt gek van de heimwee. Het is een half uur rijden naar mijn oude omgeving en ik kom er nog iedere dag voor mijn werk, maar dat helpt mij niet.Ik wil gewoon niet weg. Mijn kinderen zijn nog klein en wennen snel gelukkig, maar voor mij niet. Mijn vriend wil niet met mij mee. Hij wil blijven wonen waar hij woont. Dus dat betekend dat ik zou moeten kiezen....Heb helaas al het nodige meegemaakt en heb heel veel steun aan mijn ouders gehad en nu ben ik mijn rugdekking kwijt. Ben er ziek van. Vreselijk moe, misselijk, duizelig, lage bloeddruk enz enz.
Heb al jaren last hyperventilatie en angstaanvallen en de laatste maanden is dat ook stevig toe genomen.

Bestaat er therapie tegen heimwee ?
& moet je dat via de dokter doen of kan het ook op een andere manier?

Ik ben namelijk bijna 18 en ik ging met vriendinnen op vakantie alleen we zijn maar 3 dagen gebleven ipv 7;
nu willen we misschien volgend jaar naar spanje, alleen dan kan ik niet zo 123 weg als ik heimwee heb.

ik lag in mijn bed en toen dacht ik aan mama en toen moest ik huilen en ik hielt niet meer op.

Hallo.. ik ben nu zelf 22 jaar oud had eerst nooit last van heimwee ... toen ik voor het eerst met mijn vriend op vakantie ging was ik 20 jaar en gingen we naar turkije ik had er super veel zin in !!! ... toen we in het vliegtuig zaten en er bijna waren en ik al die bergen zag .. werd ik opeens heeel erig verdrietig het leek wel alsof ik in paniek raakte !! en dacht wat heb ik nu gedaan ?? ... ik heb heel de busreis en in me hotel liggen huilen .. de volgende dag meteen me ouders gebeld.. heb 2 tot 3 dagen gehuild in fases en heb besloten om naar huis toe te gaan ( we zouden 14 dagen blijven ) op dag 6 ben ik naar huis toe gegaan .... vorig jaar wilde ik het opnieuw proberen !! heb ik weer geboekt naar turkije alleen een andere plaats en heb toen voor 11 dagen geboekt... de avond voordat ik moest vliegen was ik zoooo ziek ik heb gehuild bij me ouders en heb overgegeven en wilde echt niet meer gaan !! ik vond het verschikkelijk toch heb ik mezelf op een gegeven moment kunnen dwingen en ben naar het vliegveld gegaan en in het vliegtuig gestapt ! ( vraag me niet hoe ) het ging goed !! geen last in het vliegtuig en niet in de bus erheen tot ik in me hotelkamer kwam ( maar die zag er niet uit lowbudget ) heb de hele avond gehuild gelukkig had mijn vriend een vriend gevraagt te komen en moest ik mezelf sterk houden .. sinds die dag heb ik niet meer gehuild !! ik had er af en toe nog wel last van maar probeerde zoveel mogelijk leuke dingen te doen me vriend heeft me meegetrokken om toch naar een zwembad gegaan en dat heeft ECHT geholpen !! mijn hoofd stond er echt niet naar maar heb die 11 dagen volgehouden !! ben echt trots opmezelf ... dit jaar ben ik niet gegaan omdat het me beter leek een jaartje over te slaan ... mijn conclusie zorg dat er nog meer vertrouwde mensen mee gaan op reis, en als je heimwee krijg toch doorzetten ookal voel je je eigen zoooo ziek ga ervoor ! anders doe je het nooit meer je moet blijven doorzetten en als je moet huilen gewoon huilen !! dat lucht op, op een gegeven moment kan je toch niet meer huilen.

@m. ik ben 16 en heb precies het zelfde! toen ik klein was durfde ik niet eens bij m\'n achterbuurmeisje te slapen dan wou ik al naar huis! op kamp in de eerste klas ben ik ook naar huis gegaan omdat ik heimwee kreeg en dat was onder de bonteavond dan hoor ik muziek en word het alleen maar erger , iedereen danst en doet vrolijk en je voelt je echt een beetje alleen. bij mijn beste vriendin thuis krijg ik geen heimwee omdat ik daar heel vaak ben. het gaat nu wel beter en met mensen waarbij ik me op me gemak voel gaat het ook beter. als ik een week op trainingskamp moet met mijn vriendinnen slaap ik meestal gewoon 1 nachtje thuis en dan gaat het wel goed. maar als ik nu een week met school op kamp zou moeten zou dat echt niet lukken! ik vind het echt heel vervelend want ik zou echt wel graag een x met vriendinnen op vakantie willen!

ik word doodziek van de heimwee en depressief. Voel me al maanden vreselijk.Mis de stad waar ik geboren ben en de mensen. Ben na mijn scheiding verhuisd en woon nu in een heel klein achterlijk dorp. Er is hier niets te doen. Het lijkt wel of ik hier levend begraven ben. Mijn vriend heeft hier een nieuw huis gebouwd en vind het best. Ik heb geen werk en kom daar gezien mijn leeftijd ook niet meer aan. Ik kan nog alleen maar slapen en huilen. Weet me geen raad. Heb hoofdpijn, maagpijn en slaap altijd slaap.Is hier therapie tegen.?

heeeii ik ben15 en ik heb last van heimwee het probleem is dat als ik bij iemand gaat slapen ik me ouders heel erg mis, kdenk dan aan ze. overdags heb ik er totaal geen last van en snachts wel. want dan slaapt iedereen. ik heb tot nu toe alleen nog maar bij mijn oma&opa, nicht en tante geslapen. bij mijn opa& oma & nicht heb ik er geen last van, hun houden
me altijd met leuke dingen bezig zodat ik niet aan thuis denk maar bij mijn tante is het saaaai, dus denk ik de hele tijd aan thuis. nu heb ik al 2 jaar bij niemand geslapen alleeen maar thuis. dus kweet niet of ik er nog last van heb, dinsdag ga ik bij un vriendin slapen. ik verheug me erop maar kben bang dat ik heimwee krijg. ik heb het me moeder vertelt, die zeg dat ik het moet proberen. ik ga nu naar 3havo en in dat jaar ga ik een week op kamp. dus ik wil voorbereid zijn. een week is veel! dus. xx

nou, ik (19) ben dus nu voor het eerst een week alleen thuis, zonder me ouders. opa en oma wonen er wel naast, maar dat is ook niet alles;) maar nu ga ik volgende week met vriendlief naar turkije. ik loop nu al 3 dagen te huilen, heb hoofdpijn en ben kots misselijk. ik m\'n ouders 2 weken niet!! ik vind het echt een ramp! wordt huilend wakker en ga huilend naar bed.. ik wou dat ik er iets aan kon doen.. durf ook niet ergens anders te slapen.. heeft iemand tips??

he ik 17 mijn ouders zijn 2 weken naar frankrijk een nederlandse camping waar we de afgelopen jaren ook heen zijn geweest, ik wou niet mee door redenen. nu zijn me ouders deze ochtent vertrokken 20 juli. et enigste wat ik nu aan ht doen ben is huilen.. ik voel me echt zo alleen. diep vn binnen zegt iemand was dan meegegaan.. ik word er echt gek van. en 22 augustus ga ik 5 weken stage lopen in portugal. ik zie hier nu al tegenop ik ben zo bang dat heel erg last krijg van me mijn heimwee naar me ouders.

Ook ik heb heimwee ook al ben ik 18. Mijn hele leven heb ik hier al last van. Ik probeer zoveel mogelijk thuis te blijven maar soms zijn dingen gewoon verplicht. De enige manier is knokken ervoor hoe moeilijk het ook is. Het klink makkelijk maar heb het er erg moeilijk mee. Zou het liefst heel de dag kunnen huilen. En meteen omdraaien om naar huis te gaan na mijn eigen veilige omgeving.

Ik wens iedereen heel veel sterkte en weet dat je niet de enige bent.

ik heb last van heimwee. er was een meisje die is 21 jaar . ze woont in apeldoorn ze was hier een week heb met haar geknuffeld. en nu geen ze terug naar apeldoorn toen ze weg was miste ik haar gelijk

hoe kom ik van me heimwee af.
ik ben nu 19 jaar en durf nergens anders teslapen.
ik slaap alleen thuis en bij me oma die 2 straten veder woont.
ben nooit ergens anders gaan slapen want die konden me dan met slapen gaan weer naar huis brengen.
ik wil van me heimwee af wil ergens anders kunnen slapen plezier maken en niet met angst of huil buien van huis gaan.
wie kan mij er mee helpen??

ik heb zo`n last van hijnwee ik ga zo naar weekendkamp heb er last van wou uit het raam springen help me

ik ben michael ik heb al 6 jaar last van hijnwee ik ga over een half uur naar een weekendkamp elke nacht lig ik bij mijn ouders op de grond op een matrasje want ik ben zo bang dat het me niet lukt alles wat ik daar kan doen is 1 uur pc zaterdag iets leuks en trampo dats it ik wil weten wat ik kan doen tegen hijnwee help mij

help me!!!!!
ik heb al heel lang last van heimwee, mij moeder en vader zijn gescheiden en ik wil heel graag met iemand over praten die ONDER de 13 is!!
reageer pleezz snel ik heb gewoon iemand nodig die ik niet ken maar me wel begrijpt... ben jij dat REAGEER!!

hoi ik ben een jongetje van 10 met heimwee
ik mis me moeder altijd als ik ergens ga slapen ik ga morgen bij een vriendje logeren in eerbeek en daarna op kamp voor drie dagen groetjes Wytse uit Steenderen
PS:jullie site helpt mij wel een beetje

Ik heb een andere vorm van heimwee volgens mij.


Mijn man is een paar weken voor zijn werk weg naar een ver land.


Nu had ik al de volgende dag er heel erg last ervan dat ik mijn man miste.


Nu zijn we ruim een week verder en voel ik me echt erg ongelukkig.


Ik kan de hele dag wel janken, en merk dat ik van de lieve moeder in een mopper moeder verander.


Ook heb ik geen zin meer in eten .


Ik moet nog 1,5 week wachten voor hij weer terug komt.


Nu komt er ook nog bij dat de vliegtuigen voorlopig niet vliegen.


Dit maakt mij bang.


Ik wordt al gek bij de gedachten dat hij misschien onverhoopt nog langer daar moet blijven.


Wat dit is weet ik echt niet. Ik ben niet jaloers en vertrouw hem helemaal.


Maar ik mis hem gewoon heel erg.


Voor mij voelt dit als een soort heimwee.


Is er iemand die dit herkend??Of die tips voor mij heeft?


Ik ben bang dat ik dadelijk helemaal instort.

Beste allemaal,

Ook ik heb wel eens last van heimwee. Nooit met logeren of op vakanties (waar ik vooral van geniet). De eerste keer dat ik last van heimwee kreeg, was toen ik zes weken in Tanzania was. De tweede keer is nu, nu ik zes maanden in Italië ben om daar filosofie te studeren. Ik wist niet dat ik er zoveel last van had, maar ik mis de mensen die me dierbaar zijn, mijn thuis, de dingen die ik gewend ben te doen. De heimwee voelt echt als \'pijn\'. Gelukkig word ik er niet ziek van, en de heimwee is ook niet zo allesoverheersend dat ik nergens meer van kan genieten, maar ik lijd wel aan enige lusteloosheid en angst om dingen te ondernemen. Daarbij komt dan ook nog een teleurstelling in mijzelf en ten opzichte van anderen, dat ik niet goed genoeg kan genieten van deze unieke kans om een half jaar in het buitenland te studeren.
Na het lezen van deze site, gesprekken met mijn vriend en ouders en erover nadenken, zou ik echter graag het volgende willen zeggen. De heimwee zelf is volgens mij, en voor mij, niet het probleem. Sterker nog, de heimwee duidt ook iets belangrijks aan: het laat me zien wat en wie belangrijk voor mij is, wat ik zo waardeer aan \'thuis\'. Het is denk ik dan ook niet waar, zoals veel mensen zeggen, dat de heimwee en het missen minder worden als je ergens langer bent en gewend aan iets raakt. Zoals iemand ooit tegen mij zei, de heimwee en het missen worden niet minder, het enige is dat je er gewend aan raakt dat je heimwee hebt en dat je een manier leert om ermee om te gaan. Volgens mij is dat precies de kunst van heimwee! Het is niet zaak het gevoel uit te schakelen, door er niet aan te denken, het te rationaliseren of het weg te drukken door je af te leiden en veel andere dingen te doen. Het is daarentegen zaak een manier te vinden aan deze heimwee een plek te geven in je leven, waarbij je het gevoel niet hoeft te ontkennen en je er zeker niet voor hoeft te schamen.
Wat volgens mij namelijk eerder het probleem is van heimwee is niet zozeer het gevoel zelf, maar sommige van haar gevolgen, in mijn geval de lusteloosheid en angst dingen te ondernemen - en dit zijn de dingen waar je vaak iets aan kunt doen. Bijvoorbeeld door met mensen erover te praten, dingen uit te proberen, nieuwe mensen te ontmoeten.

Tot slot zou ik nog een opmerking willen maken over het begin van het inleidende stukje \'Ook wel eens last van heimwee?\'. Volgens mij is heimwee niet hetzelfde als nostalgie, het verlangen naar dingen uit het verleden, zoals in deze inleiding gesuggereerd wordt. Heimwee is de pijn die je hebt omdat je \'thuis\' mist, waarbij dit \'thuis\' niet zozeer een gestold moment of gestolde momenten uit het verleden zijn, maar dit \'thuis\' is een dynamisch iets, wat verder gaat terwijl jij weg bent, waar je enerzijds wel ook deel van zou willen uitmaken, maar waar je anderzijds geen deel van uit maakt. Je mist de mensen die er zijn, de dingen die er zijn en de activiteiten die je ontplooit.

Groetjes, Carli

hey
Blij te horen dat ik niet de enige ben!
Ik heb heel erg heimwee naar mijn oude woonplaats.
Ik ben een student en was eerst op kamers gaan wonen in mijn oude woonplaats. Maar vond het eigenlijk wel ver, maar nu dat ik hier woon heb ik heimwee naar wat ik daar allemaal had. Vind het eigenlijk zo stom klinken dat ik het met niemand er over heb gehad. Sinds kort is het ook uit met mijn vriend en merk dat het nu nog erger is geworden. Ik zag wat symptomen die er bij horen en heb vooral last van slecht slapen. En ja dit is ook weer niet positief voor mijn studie.
Wat zouden jullie doen? Of tips om er mee om te gaan.
Zou heel graag teruggaan, maar ja weet niet zo goed of dat wel de goede oplossing is. Wil er graag ook wel vanaf.

hallo,

Ik heb erg last van heimwee en ik vind kamp ook heel verschrikkelijk.
Overdag valt het best wel mee maar s\'avonds en s\'nachts is het verschrikkelijk mijn vriendinnen proberen mij op te vrolijken maar het lukt mijn vriendinnen doen er alles om om het voor mij leuk te maken maar soms nou eigenlijk heel vaak lukt dat niet echt!
Zelfs als ik bij mij vriendin wil slapen lukt dat niet en zij woont heel dicht bij mij!

hallo,

Ik moet over een paar dagen op kamp maar ik heb heel erg heimwee!
Ik wil totaal niet!!!
Ik loop er al een paar maanden er over te huilen.
Ik kan zelfs niet bij mijn vriendin slapen en die is mijn buurmeisje.
Ik wil niet meer heimwee krijgen maar het komt vanzelf en het is zwaar irritant!

Ik heb ook al erg lang last van heimwee, ik ben nu 15 jaar en ik vind kamp verschrikkelijk. Overdag valt de heimwee wel mee, maar vooral s\'avonds/s\'nachts begint de heimwee, dan ga ik aan thuis denken de plek waar ik me op mijn gemak voel maar ook aan mijn ouders en zus. Ik heb al erg lang last van heimwee en ik word er ook echt ziek van. Ik krijg hoofdpijn, buikpijn soms zelfs koorts! Meestal ben ik in het begin helemaal niet ziek maar om mij zelf te beschermen tegen anderen en niet wil vertellen dat ik last heb van heimwee zeg ik meestal dat ik hoofdpijn heb of mij niet lekker voel. Maar naar een tijd word ik ook ECHT ziek. Ik zit nu in de 3de klas van de middelbare school, dit jaar gaat mijn klas gelukkig niet op kamp, maar volgens jaar gaan we met alle klassen naar Zuid-Frankrijk, ik zit er al tegenop als ik er aan denk!! Toen ik in de 1ste klas op kamp ging, ben ik naar 1 dag/nacht naar huis gegaan omdat ik heimwee had en ziek was (echt ziek) ik had last van koorts voelde me helemaal niet lekker, maar toen ik eenmaal thuis was en in mijn eigen bed lag was het weer over en de dag erna voelde ik me weer helemaal goed. Bij twee vriendinnen kan ik zonder heimwee slapen omdat het een vertrouwde omgeving is en ik hun ook al lang ken, maar volgens mij weten ze niet dat ik nu nog steeds last heb van heimwee. Slaapfeestjes van andere vriendinnen waar ik op school mee om ga krijg ik wel heimwee. Ik weet niet of het raar is, maar ook als ik muziek hoor (vooral langzame muziek) krijg ik ook eerder heimwee en word ik verdrietig omdat ik dan eerder aan thuis denk ect. Hebben meer mensen hier last van? Ik heb echt het gevoel als of ik dit als enige heb aangezien al mijn leeftijdsgenoten van muziek houden. Thuis vind ik muziek ook wel leuk om te luisteren maar als ik in een andere omgeving ben niet..
Ik haat het echt dat ik heimwee heb, en voel me ook eenzaam als ik in een vreemde omgeving ben waar het lijkt als of verder niemand er last van heeft en zich vermaakt. Als ik op vakantie ga, mis ik naar een paar dagen mijn huis ook, maar als mijn ouders/zus er zijn dan heb ik hier minder last van en word ik er ook niet ziek van.
P.S. Ik vind het fijn, om te lezen dat ik niet de enige ben met heimwee!

Ik woon sinds kort samen met m\\\'n vriend. Ik wou het echt, maar heb heimwee en wil nu niks liever dan terug naar mijn moeder. We zoeken nu een oplossing om misschien bij mijn moeder te gaan wonen met z\\\'n 2. Het is zelfs zo erg dat ik vaak ruzie maak met m\\\'n vriend omdat ik weet dat ik zonder hem, gewoon weer naar huis toe kan... Heb nu volgens mij last van een depressie en zo gaat onze relatie er niet op vooruit.

Ik heb geen last met langer van huis wegblijven bv op reis, maar ik wist toen dat ik altijd terug \\\"thuis\\\" kwam. Ik wil graag bij mijn vriend blijven, maar kan en wil niet weg van mijn moeder. Ik heb haar nodig, we hebben samen al zoveel meegemaakt. Ze is mijn steun en toeverlaat en zolang ik van haar genieten kan zal ik het ook doen!

Hoop alleen dat het toch beter gaat na een tijdje, want wat als ze er op een dag niet meer is? :(

Wat een opluchting om al deze verhalen te lezen!!
Ik ben een vrouw van 29jaar en heb al zolang ik me kan herinneren heimwee.. Ik kon nooit bij anderen slapen en het idee aan een werkweek van school maakte me bang en verdrietig tegelijk. In mijn jeugd ben ik verhuisd naar NL en was dit alles behalve een leuke periode voor mij. Ik verlangde terug naar mijn oude leven maar dat kon helaas niet meer...
Op vakantie gaan is vaak echt een probleem. Ik ben altijd heel enthousiast maar als het eenmaal zover is ben ik vooral bang dat ik daar niet kan slapen (wat ik dan achteraf vaak wel kan) en ziek wordt. Dan zie ik er al zo tegenop om uberhaupt te gaan.
Het is ook regelmatig voorgekomen dat ik eerder naar huis ben gegaan omdat ik dan gewoonweg weg moest. Maar ja als je ver weg in het buitenland zit gaat dat een beetje moeilijk. Zo een naar gevoel.
Nu ga ik voor het eerst sinds jaren over 2 weken zonder mijn vriend op vakantie. Samen met een vriendin ga ik naar de Nederlandse Antillen.. Dit is iets langer dan een week.. Ik heb er zin in maar zie dr ook vreselijk tegenop. Tegen die vriendin durf ik niets te zeggen want dat is echt zo een taaie tante..
Heb hieronder al wat tips gelezen dus die ga ik allemaal proberen.. Hopelijk wordt het een leuke vakantie!!

Ik ben 21 jaar en woon nu sinds een week samen met mijn vriend. Ik heb eigenlijk vanaf het moment dat ik \'officieel\' afscheid nam van mijn ouders een ongelofelijk rotgevoel. Ik slaap niet, eet niet..en ik heb heel veel moeite om uit bed te komen in deze nieuwe omgeving. Iedereen is nu nog begripvol, maar ik ben bang dat mijn omgeving dit ook niet erg lang vol houdt. Ook niet leuk voor mijn vriend dat ik steeds huilbuien heb, terwijl het nu juist een leuke tijd samen zou moeten zijn. Logisch kan ik wel zien dat de heimwee nergens op slaat (ouders zijn maar een kwartier met de bus hiervandaan), maar toch voelt het als een ramp. Ik hoop dat het snel weggaat, maar zie het tot nu toe nogal somber in. Iemand tips of iets gelijks meegemaakt?

ik ben van mijn heimwee vanaf. ik haalde wat door de war. ik zit niet op scouting (daar zit mijn vriend op) maar op volleybal.

wat moet je er tegen doen?

ik ga vaak op kamp omdat mijn ouder graag wil dat ik er vanaf kom en ikzelf ook. als ik ga slapen denk ik aan de volgende dag en dan denk ik: fijn, weer een dag voorbij. op naar de volgende. en dan heb ik geen heimwee meer.

maar als ik wakker word, heb ik heel veel heimwee, en zelf ben ik niet druk, maar de kinderen waar ik op scouting zit zijn wel druk. ik ben bang dat ze opmerkingen tegen mij gaan maken, en dan krijg ik nog meer last. wat moet ik doen???

ik ga vaak op kamp omdat mijn ouder graag wil dat ik er vanaf kom en ikzelf ook. als ik ga slapen denk ik aan de volgende dag en dan denk ik: fijn, weer een dag voorbij. op naar de volgende. en dan heb ik geen heimwee meer.

maar als ik wakker word, heb ik heel veel heimwee, en zelf ben ik niet druk, maar de kinderen waar ik op scouting zit zijn wel druk. ik ben bang dat ze opmerkingen tegen mij gaan maken, en dan krijg ik nog meer last. wat moet ik doen???

ik ben henriet heb zins kort een vriend we hebben het heel fijn samen
als ik het weekend bij hem ben geweest heb ik al hijnwee als ik in de auto stap naar huis toe thuis werk ik over dag en denk steeds an hem savonds is het moeilijkst dan kan niet niks anders dan denken aan het volgende weekend
dus ik leef van weekend naar weekend toe erg rot voelt dat
ik ben een vrouw van 55jaar

Loes ik zou graag met je willen praten
ik ben 15 jaar

Ik ben dan nog wel 14 bijna 15 jaar.
maar ik ben 2 jaar geleden van Noordwijk aan zee naar Wezep (Gelderland) verhuist en telkens als ik bij een vriend daar ben geweest. (zoals vandaag) verlang ik daar weer naar terug.
mijn leven is zelf ook geen pretje, het gaat ook niet al te best thuis.
weet iemand wat ik kan doen zodat ik de heimwee een beetje kan vergeten?

Alvast bedankt!

Jonathan

Ik zou graag willen mailen met G. (24) die in scandinavië zit voor 6 maanden.

Wat ontzettend fijn om al deze verhalen te lezen. Ik heb nooit zoveel last gehad van heimwee, maar sinds 2 maanden weet ik hoe het voelt. Ik ben 17 jaar en woon sinds 2 maanden op kamers in Groningen. Op het eerste gezicht zou je zeggen dat het hartstikke goed met me gaat: De studie vind ik fantastisch, ik heb leuke mensen ontmoet met wie ik regelmatig leuke dingen doe, ik heb een fijne kamer(een beetje klein, maar wel midden in het centrum), en bovendien een ontzettend lieve vriend en geweldige ouders die me door en door steunen. Maar toch waren de afgelopen 2 maanden niet altijd leuk. Ik kende hélemaal niemand in Groningen(\"thuis-thuis\" is 200 km verderop), ineens op kamers dus in een klap voor jezelf zorgen zonder ouders, nog geen mensen hebben ontmoet en daarbij ging mijn vriend ook nog eens naar het buitenland voor zijn studie(en woont hij in Nijmegen, niet in Groningen).. daarnaast ben ik totaal geen type voor een studentenvereniging dus daar had ik niet zoveel zin in. Gevolg: vooral de eerste twee weken, maar ook nu soms nog zit ik alleen maar te huilen op mn kamer, en wil ik naar huis. Mijn tip voor mensen die op kamers wonen en het moeilijk hebben: Praat erover!!! Toen ik aan mijn nieuwe vriendinnen vertelde dat ik het eigenlijk best moeilijk had(toen ik een huilbui niet in kon houden;)), bleek dat zij daar ook wel eens last van hadden. Ook met mijn ouders, zus, vrienden van thuis, vriend, familie enzovoort heb ik veel gepraat.. En wat bleek: honderden verhalen over studenten die in hetzelfde pakket zitten als ik(terwijl ik dacht dat ik de enige was!). Het gaat nog steeds niet helemaal super, ik vind het nog steeds ontzettend moeilijk om alleen te zijn. Maar het gaat wel steeds een klein stukje beter. Ik vind het nog steeds veel fijner om thuis te zijn dan in Groningen, maar ik heb vertrouwen dat het goedkomt. Ik ga nu bij een sportvereniging om wat meer te doen hebben in de avonduren, en ik ga een afspraak maken bij een studentenpsycholoog om te kijken of zij me misschien kan helpen met het feit dat ik niet zo goed alleen kan zijn. Ik vind het heel moeilijk(ik heb een beetje het gevoel dat ik gefaald heb, dat ik het niet alleen kan), maar nu ik er met mensen over gepraat heb en veel lieve reacties krijg uit mn omgeving, heb ik hoop dat het goed komt. Dus ik zou zeggen: praat erover.. je bent niet de enige en andere mensen kunnen je helpen!

@ D , ik ervaar hetzelfde probleem. Ik weet niet of we over dit onderwerp kunne mailen?

Ik zou ook graag met leeftijdsgenootjes in contact komen die ook last hebben van heimwee, ik ben 14 jaar bijna 15 en niemand in mijn omgeving snapt het gevoel van naar huis willen, ik zou er graag met iemand over willen praten.

Ik heb op dit moment echt super veel last van heimwee en ik wel er supergraag van af. ik ben nu net 4 weken op de middelbare school en heb hierbij heel veel last van heimwee, ik mis het vertrouwde en wil dan supergraag naar huis. als ik \'het gevoel\' dan krijg mag ik even op de gang gaan staan en dan na 5minuten weer terug. maar het word steeds erger, in het begin hielp het nog een beetje maar nu ook niet meer. ik ben alleen maar aan het huilen dat ik naar huis wil. ik ben nu dus ook al een paar keer naar huis gegaan omdat ik het echt niet volhield. we hebben nou contact met een kindepsygoloog maar we weten niet of dit helpt. ik wil hier zo schel mogelijk van af, want ik vind het verschrikkelijk! heeft iemand alstublieft tips? alsvast bedankt!

nou ik heb het gedaan!
ik heb niet eens heimwee gehad !
sooo cuwlllllll
x

hoi ik ben rachelle (13).
ik heb net zoals anderen hier heel erg last van heimwee. overmorgen ga ik op kamp met school. (2e klas). Het zijn maar 2 nachten maar toch ben ik zo bang dat ik heimwee ga krijgen. de laatste keer dat ik bij iemand ging slapen lukte het me bijna. maar ik kon niet slapen! en diegene waar ik bij sliep, sliep allang! het was maar 10 huizen verder, maar toch ben ik naar huis gegaan. ik voelde me gelijk weer blij toen ik thuis was. maar toch dacht ik de volgende morgen: \'het is me weer niet gelukt!\'. ik heb het al zo vaak geprobeert. ik vind bij iemand slapen zowieso niet echt leuk! ik denk dat het alleen lukt als je er zelf achter staat. bij mij helpt het juist nooit om een foto mee te nemen van huis, want dan denk je weer aan je ouders, hoe gezellig die het thuis hebben enz. enz. ik zit er erg tegen op. maar nu is het hier, dat iedereen z\'n eigen verhaal vertelt, maar niemand krijgt antwoord. het lijkt me fijn om met iemand te mailen die het zelfde probleem heeft als ik. ik hou dit forum wel in de gaten als er iemand is !
xkusjes het meisje die tegen kamp op zit:\'(

Hoi,
Ik ben 19 jaar, ben nu net een paar weken op kamers in groningen, heb een paar maanden in zuid-amerika gezeten en nooit ergens last van gehad. Nu opeens slaat de heimwee toe. Ik kijk de hele week uit naar het moment dat ik weer naar huis mag, maar eenmaal thuis zie ik al weer op tegen het moment dat ik weer terug naar groningen moet. Mijn studie valt zwaar tegen, en waarschijnlijk komt het deels hierdoor dat ik sochtends huilend wakker wordt en zodra ik alleen ben alleen maar ga piekeren. Ik ben bang voor een depressie die ik hieraan kan overhouden want zoals het nu gaat gaat het niet goed. Af en toe heb ik een helder moment en is het helemaal over omdat ik dan mezelf toespreek en zeg dat het maar onzin is en dat ik dit moet zien als studie maar dat thuis gewoon mijn thuis is en zal blijven en dat het gewoon niet anders kan met reistijd. Ik wou dat ik die gedachte kon vasthouden.. maar dat lukt me niet en dan voel ik me zo eenzaam en word ik ziek van dat piekeren en huilen. Mijn studieresultaten gaan eronder lijden omdat ik het liefst zsm ga slapen want dan is naar huis gaan weer een nachtje dichterbij...
experts zeggen dat het over een jaartje wel over is, maar ik zie mezelf dit geen jaar volhouden. op een gegeven moment kan je gewoon niet meer, dan ben je op.
Ik lees dat hier mensen zijn die hetzelfde probleem hebben, eerstejaars studenten in groningen. Graag zou ik met die studenten in (mail?)contact komen.. lotgenootjes die dit gevoel begrijpen.

Ik heb er, op mijn 21e, nog steeds last van. Morgen op werkweek in de Ardennen, anderhalf uur verwijderd van mijn woonplaats en de afgelopen dagen heb ik vooral gehuild omdat ik zo bang ben. Ik zit net op de hogeschool, ken mijn nieuwe vrienden daar pas 3 dagen en normaal blijf ik pas ergens slapen als ik diegene al maandenlang ken (en dan is de heimwee ook minder) Ik heb het durven te vertellen aan de (gelukkig gezellige) mensen bij wie ik in het huisje zit en ze zeggen dat ik me geen zorgen moet maken, het wordt leuk en die 3,5 dagen zijn zo voorbij. \'Maar\' 3 korte nachten en overdag werken aan een moeilijke casus (ik studeer Social Work) Toch lijkt het nu zo lang te duren. Ik heb vandaag met een medewerkster op school gepraat en ze zei dat ik niet eens de enige was, vorige week vrijdag was er nog iemand die geen zin had i.v.m. heimwee. Maar als iemand echt zo\'n last heeft van heimwee mag diegene naar huis, dus ik ook en dat is een grote geruststelling voor me.
Maar dan nog... ik ben bang dat er iets ernstigs gebeurt met mijn ouders, familie of mezelf als ik weg ben. Ik ben blij als het vrijdagavond is, dan ben ik allang terug.

Hee
ik heb ook heel erg last van heimwee,
nu gaat mijn school over twee weken voor acht nachten naar Rome, en ik heb al een week nauwelijks geslapen, kan echt niet eten en word ik helemaal moe en bang als ik daar aan denk. Ik heb ook al bedacht om niet mee te gaan, maar iedereen zegt dat het de reis van mijn leven zal zijn... Ze snappen echt niet dat ik het zo eng vind, maar verder is het ook niet echt makkelijk om vanuit Rome weer terug naar huis te komen als het niet gaat. Maar mijn vrienden gaan wel mee en zouden het heel erg vinden als ik niet mee zou gaan, het valt mij echt op dat weinig mensen begrijpen hoe klote heimwee is.

mijn dochter van 20 is met haar vriend een weekje naar callantsoog, ik ben thuis met man en zoon maar ben ziek van heimwee

Hallo Ik ben Fatih Ik ben vorige zomer getrouwd met me vrouw in Turkije,maar sinds 2 maanden heb ik vermoeden dat ik heimwee heb. Ik slaap slecht of soms helemaal niet,ik denk alleen aan me vrouw.ik eet niet goed. Dus Het gaat steeds de slechte kant op. Hoe kan ik ervan afkomen me vrouw komt mischien over een maandje dus wil ik niet dat me vrouw zo ziet

@ jongen met heimwee

Ik voel precies hetzelfde als jij! De klas ging vorig jaar naar Engeland, maar ik durfde écht niet :( Wil je mss mailcontact :$?!

Heimwee kun je ook krijgen na een verbroken relatie. Heimwee naar de persoon van wie je zoveel hield. Een allesverterend gevoel van eenzaamheid, verdriet maar bovenal gemis. Als je genoeg van iemand hebt gehouden dan slijt het gevoel niet met de jaren maar wordt het juist erger. Ik kan dit het beste omschrijven als Heimwee.

ik was 19 toen ik mijn dorp aan de zee verliet vol stres en booshijd.ben jaren overal heen verhuisd heb nooit rust gekend in mijn leven,ik ben nu 51 mijn kinderen zijn de deur uit en ben al een aantal keren oma, ik woon in limburg. ik denk zo vaak aan de zee, de duinen, mijn dorp,dat ik er soms heel erg ziek van ben ik kan niet slapen en pieker mij suf.mijn man is een echte geboren limburger (geboren en getogen zo zeggen ze) heel vaak val ik stil,wil ik niet praten voel mij verdrietig en alleen met mijn rotte gevoel,mijn dochter woond bij mij in de buurt,ze zecht zo vaak mam als je terug wil ga dan,mijn man wil niet,qals ik dit al schrijf voel ik mijn tranen branden ben af en toe zo depresief er van,ik wil het niet uitspreken omreden stel dat het niet de juiste keus zou zijn,stel dat ik verlang naar vroeger,het kind zijn het luieren op het strand het spelen in de duinen en stel nu dat ik mijn man geboren en getogen limburger pijn zou doen om hem te vragen hier weg te gaan,en stel dat ik mijn dochter achter laat ben er zou iets zijn,deze gedachten houden mij zo bezig,zo veel verwarringen in mijn hooft.de ene dag gata het wat beter de andere dag ben ik depresief soms ruik ik de zee en denk ik kon ik nu maar naar het strand om uit te waaien de zee te horen de meeuwen var van hier ik ben momenteel weer erg van slag,ik belanden op deze site en bedacht mij ik schrijf dit eens op ik vraag mij echt af,heb ik nu heimwee of verlang ik naar de herinnneringen ik voel mij hier door echt verward,en het speeld al jaren groetjes moeder M

Ik ben nu 12,5 jaar samen met mijn man.Hij is geboren in Melbourne, Australie maar woont de laatste 18 jaar in nederland.
Na 2 jaar verkering besloten we om er een vakantie aan te wagen naar Australie om zijn familie te leren kennen. Het ging heel goed en mijn man begon weer terug te verlangen naar zijn familie.
8 maanden na die vakantie heb ik mijn working holidayvisum aangevraagd waarmee ik daar zou kunnen werken. Mijn man had al een australisch paspoort en hij ging daarmee bij een neef werken als stucadoor en ik zat hele dagen bij mijn schoonouders thuis. ik ging wel zelf dingen doen maar echt een dagbesteding had ik niet. Dit ging 2 maanden goed want op een gegeven moment heb je ook het hele winkelcentrum wel gezin.
Daarna begon mijn heimwee toch wel parten te spelen. Omdat ik hele dagen thuis zat en niks te doen had begon ik me te vervelen en verlangde ik des te meer naar nederland, dit tot groot ongenoegen van mijn schoonmoeder en vriend(toen nog)
Na 4,5 maand was ik weer in Nederland waar ik mijn oude leventje weer oppakte.

Na korte tijd kochten we een huis, trouwden en kregen 2 zoontjes. Ze zijn nu 5 en 2. We zijn ook nog 2 keer met de oudste naar australie geweest voor vakantie van 4-6 weken. Niks geen heimwee, gewoon omdat ik weet dat ik binnen de kortste keren weer naar huis kan.
Dit alles speelt zich af binnen 8 jaar.

Het probleem is nu dat ik sinds vorig jaar toch weer plannen aan het smeden ben om toch daar te gaan wonen, op een partnervisum. Ik heb hier lang over lopen te twijfelen met alle ups en downs.
Nu heb ik 3 weken geleden mijn ouders op de hoogte gebracht van deze plannen en ze hadden het totaal niet zien aankomen, ook niet gezien het feit dat mijn wel eens terug kan willen. maar dit even terzijde.

Ze vinden het hele plan niks want ze zijn bang dat we hier alles gaan opgeven om daar heen te gaan en in hun ogen ook met niks zullen terugkomen.
Wat als ik weer heimwee krijg, dan kunnen we weer terug en dit huis krijgen we nooit meer terug omdat ik met 2 kinderen niet meer fulltime kan/wil werken.
Ik heb dus moeten praten als brugman om ze te ervan overtuigen dat ik geen heimwee zal krijgen.
Nu ik er meer over nadenk en met de papieren aan het verzamelen ben benauwt het me soms toch wel; alles opgeven en niet weten of mijn man daar werk kan krijgen(vrachtwagenchauffeur) Ik zie zo\'n leven op zich wel zitten hoor maar dat begin; eerst een maandje bij mijn schoonouders tot mijn man werk heeft en dan gaan huren. kind naar school en daar zit je dan. dit is iets wat me wel zorgen baart.
Nu heb ik dan nog wel 2 kinderen dus wellicht krijg je via hen ook wel weer andere contacten maar je zult er zelf ook wat voor moeten doen.

Dit vind ik dus wel een hele lastige situatie. het liefst zou ik mijn huidige woning uit de grond trekken om hem weer ergens in australie in de grond te poten. dan heb ik toch iets van mezelf.
we nemen ook nog geen meubels mee want daar ben ik op uitgekeken en het is hier en daar beschadigd dus dat blijft hier.
We moeten dus alles opnieuw opbouwen en dat vind ik allemaal best wel eng.

nu laat ik het maar even hier bij. misschien dat ik hier nog reacties op krijg.
groetjes heidi

Heb wel eens dat ik als ik op vakantie ben, het vertrouwde van thuis mis. Maar dat is na 1 of 2 daagjes ook wel weer over.
Wat ik wel verschrikkelijk heb is heimwee naar mn vriend! Op mijn vakantie heb ik er minder last van gehad dan nu hij weg is. Maar zelfs toen had ik slechte momenten. Sinds hij weg is heb ik constant hoofdpijn, voel ik me moe, soms zelfs misselijk en mijn eetlust is veel minder. Ook heb ik geen zin om dingen te ondernemen en alles kost me moeite. Gelukkig is hij er dinsdag weer maar ik trek dit echt niet langer..

mijn moeder is 86 en is opgenomen in het verpleeghuis en moet hier minstens 5mnd verbijven i.v.m.een gebroken heup ze was een zeer zelfstandige vrouw maar nu afhankelijk dit geeft spanning en stress doordat zij niet leven kan met het altijd even wachten mv. dit is de werkdruk van het personeel mijn moeder wordt hierdoor kribbigen en krijgt ruzie met de verpleging
iets wat ze eingelijk niet wil want ze had nooit ruzie. Ik als dochter denk dat mijn moeder heimwee heeft want ze wil graag naar huis.doordat ikzelf in een verpleeghuis werk wil ik reageren op u site omdat ik het idee heb dat veel oudere mensen die in een tehuis komen hiermee te maken krijgen en de omgeving dit niet altijd direct in de gaten heeft.
wanneer het personeel hier niet goed op inspringt kan dit grote gevolgen hebben

wij zijn sinds een half jaar een paar straten verder verhuisd ik mijn vriend (beiden 41)zoon van 18 en dochter van 9. Van een rijtjeshuis naar een huis met grote tuin en alle mogelijkheden waar we altijd van droomde. Maar al na enkele weken werd mijn vriend depressief. Nu na een half jaar weten we dat hij een zware vorm van heimwee heeft. Het enige dat hij wil is terug naar zijn vertrouwde wijkje. Heb het hier ontzettend moeilijk mee daar ik me heerlijk voel in het nieuwe huis, de kinderen vinden het ook fijn hier. Daar komt ook nog het financiele plaatje bij kijken voor dezelfde hypotheek zitten we nu in een huis dat alleen meer waard word, en we hetzelfde moeten gaan betalen voor het huis wat mijn vriend op het oog heeft in onze oude straat, dat weiniger te bieden heeft en qua waarde niet veel zal stijgen daar de mogelijkheden erg beperkt zijn. Wij zijn dus niet veel verder verhuisd geen nieuwe stad of zo en toch heeft dit zon impact op hem. Word er radeloos van, moet ik hem zijn zin geven en terug naar in mijn ogen af gaan zodat hij gelukkig is. Of hem proberen te overtuigen dat heimwee ook kan slijten of minder word als je het een kans geeft.

ik heb ook erg last van heimwee maarik vermoed dat je niet je ouders mist maar gewoon je omgeving huis de plek mijn bed ik ben 2 x met basischool kamp mee geweest dat ging goed aleen die kamp er na van club ging het mis en toen moesten we op brugklas kamp toen heb ik me maar ziekgemeld en voor het aankomende kamp meld ik me denk ik ook maar ziek want met je leraar over praten helpt niet ze zeggen dan ja ik heb er ook wel is last van maar ja ga gewoon maar mee als het niet lukt kan je s\'avonds wel naar huis ik wil gewoon niet op kamp! ik kan tot ver in de nacht ergens blijven als ik maar weet dat ik weer naar huis mag
ik ben blij dat hier zoveel mensen zijn die het ook hebben nu durf ik er meer over te vertellen ik hoop op reacties??
gr jongen met heimwee

Ook ikzelf heb last van chronische heimwee. Een dagje weg van huis gaat nog net, maar als ik ergens anders overnacht krijg ik al het beklemmende gevoel van paniek en wordt ik lichamelijk doodziek terwijl ik normaal gesproken nooit van meer dan een lichte verkoudheid last heb.

Ik heb een aantal tips die ik zelf goed vind helpen tijdens vakantie\'s of reizen, omdat ik (en met mij vast vele anderen) zich niet altijd door hun heimwee willen laten beperken:
1. Probeer foto of filmmateriaal van je verblijf te pakken te krijgen, zodat je een behoorlijke tijd van de voren al gewend raakt aan de nieuwe omgeving
2. Probeer van te voren een dagprogramma op te stellen of vraag dit aan bij je werk of de reisgroep, zodat je van te voren weet wat er op het programma staat en je je hier op voor kunt bereiden. Op deze manier vallen nieuwe ervaringen niet zo rauw op je dak
3. Probeer zoveel mogelijk bezig te blijven. Lees desnoods een folder of de achterkant van een pak rijst, als je merkt dat je begint te denken aan thuis/de hond/je kinderen. Of plan gewoon je dag goed vol.
4. Deze tip is heel erg persoonsgebonden, maar zelf merk ik dat het werkt. Probeer niet teveel met de thuisblijvers te bellen/smsen of e-mailen. Op deze manier wordt je namelijk telkens met je neus op het feit gedrukt dat ze wel te bereiken zijn, maar niet \'hier\'. Op deze manier voel je je nog eenzamer
5. Als je toch een eenzaamheids-, paniek- of heimwee aanval op voelt komen, schrijf deze gevoelens op in een dagboek op schrift. Op deze manier kun je je verdiet en/of frustraties een beetje kwijt
6. Neem enkele spullen van thuis mee die je een rustgevend geveol geven. Dit kan echt van alles zijn, van een beeldje tot een tafelkleedje. ikzelf neme bijvoorbeeld altijd mijn favoriete boek mee. Zelfs als ik het niet lees, wordt ik toch altijd rustig van het feit dat ik iets \'vertrouwds van thuis\' bij me heb.
7. Mocht je voortdurend op het punt staan in huilen uit te barsten en het lukt je niet om dit gevoel met de voorgaande tips te beperken, zoek dan even een plek waar je alleen kan zijn en neem even de tijd om lekker te huilen, hierna kijk je meestal wat frisser tegen de wereld aan.


Hopelijk hebben jullie iets aan de tips die mij altijd erg goed helpen!

Sterkte!

ik heb heimwee gehad toen ik bij mijn tante ging slapen en nu ben ik bang voor op kamp te gaan omdat ik denk dat het niet fijn word en dat ik niet kan slapen en zoo heeft iemand voor mij een oplossing

Ik ben 14 jaar en heb als sinds mijn 7e last van heimwee. Vroeger kon ik wel bij vriendinnen logeren en durfte ik het ook wel. Maar toen is het 1 keer mis gegaan. Ik ging bij een vriendinnetje slapen (toen ik 7 jaar was) en ik kreeg toen om ong. 12 uur last van heimwee. Ik had toen ook heel veel muggenbulten en voelde me daar door ook niet heel prettig. De volgende morgen had ik besloten het opnieuw te proberen. Maar toen ik de dag erna in dat huis kwam, rook ik de geur van hun huis en besloot al meteen dat het niet ging werken. Ik wilde hier niet overnachten. Sinds toen heb ik nooit meer bij een vriendin geslapen, ik durf het gewoon niet! Op groep 8 kamp was mijn moeder klassenmoeder, waardoor zij de laatste nacht ook op het kamp sliep. Ik ben met haar alleen de laatste nacht gegaan van de 3 nachten. Ik had veel plezier. Met brugklaskamp heb ik er de hele zomer tegen op gezien, maar ben uit eindelijk toch gegaan met mijn zus als 4-plusser. Dit gaf me toch een beetje een vertrouwd gevoel. Weer had ik super veel lol. In de 2e klas ben ik niet mee gegaan op kamp, we gingen naar Parijs voor 4 dagen en 3 nachten. Ik heb dus veel gemist. Door dit kamp kwamen de kinderen in de klas er achter dat ik heimwee had, ik ben door veel jongens gepest. Er werd bijvoorbeeld gezegt: \'Je lijkt wel een kleuter van 4, die niet zonder haar Mammie kan.\' Ik ben hier een lange tijd verdrietig om geweest. Nu is het probleem: in September is er weer kamp. Ik ga naar Antwerpen. Mijn verstand zegt de hele tijd: \'Ga gezellig mee joh, word hartstikke leuk!\'. Maar mijn gevoel zegt: Dit klopt helemaal niet, ik wil thuisblijven. Stom kamp!\' Ik heb ook het probleem dat ik \'s morgens en \'s middags wel denk van: man, waarom heb je heimwee, je komt toch wel weer thuis dus wat doe je moeilijk. Maar \'s avonds denk ik meteen: ik ben blij dat ik in mijn eigen bed lig. Ik wil ook wel weer eens bij een vriendinnetje (proberen) te logeren maar ik durf het gewoon niet. Dan ga ik weer huilen en wil ik naar huis. Ik weet ook meteen dat als ik ga logeren ik de hele middag chagerijnig ben en af zit te tellen tot de avond. En dat ik in de avond naar huis wil. Waarom heb ik dit, Waarom heb ik heimwee? IK WIL NIET MEE OP KAMP, MAAR IK WIL ER VANAF KOMEN.

willen jullie alsjeblieft reageren! Alsjeblieft!

nou ik was is een keer maandag 13 juli bij een vrindin aan het slapen en rondt 1 uur in de naxchet dacht ik dat mijn moeder van de trap af viel.

Ik ben 13 jaar en heb last van heimwee en ik ga op schoolkamp maar als ik op kamp ga dan wil ik steeds naar huis en begin ik te huilen de dag ervoor als ik op kamp ga heb ik er al last van en ik wil hier vanaf ik vind dit niet leuk

Ik ben 20 jaar en zou voor 5 maanden op stage gaan, zo\'n 100 km van mijn woonplaats.
Nu zit ik er 3 weken, en heb zojuist de beslissing genomen om weer thuis te komen.
Ik kan niet slapen en eten en ik word helemaal gek van het inhouden van de tranen.
Ik heb alle tips geprobeerd, maar niks werkt echt.. Over een week ben ik weer thuis! Die gedachte is de enige die me erdoorheen helpt...

ik heb eigenlijk nooit heimwee gehad.

ben 24 en heb ook erg last van heimwee als me ouders weg gaan en ik blijf hier achter in mijn plaats met mijn vriend kan ik niet eten en slapen.het is heel moeilijk want hou superveel van hem maar miks ze gewoon vindt het fijn als ze in de buurt zijn als het nodig is.en me vriend kan me niet zoveel helpen want hij weer zelf ook niet wat hij eraan moet doen?we gaan ookmbijna samenwonen echt heel veel zin in me ouders wonen dan ook op 10 min.afstand dus dat is wel fijn probeer zoveel mogelijk door te zetten en hoop dat het ooit minder wordt.het liefst slaap ik dan ook bij een familielid zus ofzo als ze weg zijn echt erg gewoon omdat ie dan denk ik wat dichter bij mijn ouders staat haha.echt vreselijk toch

ik kan heel slecht uit mijn vertrouwde omgeving. Probeerde het vorig jaar na jaren toch (op vakantie naar Duitsland met mijn kinderen) maar kon niet eten en slapen van de heimwee. De derde dag moest ik terug, ik zakte in een depressie. Kinderen boos en ik heel erg verdrietig. Ik voel me sterk onveilig en alleen, zo kan ik het het beste uitdrukken. Heb in het verleden last gehad van hyperventilatie en paniekaanvallen.

hallo,ik woon al bijna twintig jaar in frankrijk en begreep niet waarom mn zus ook in het buitenland wonende,ooit eens heinwee had.het enige wat ik miste was eens lekker boodschappen te kunnen doen bij een echte nl supermarkt!ik heb al het een en het ander meegemaakt en toch altijd weer opgestaan.ik heb werk wat ik nog best leuk vind en een hoop lieve en leuke vrienden en collega\'s.ben altijd opgewekt maar sinds zo\'n twee jaar heb ik heimwee gekregen naar nl.op mijn werk zijn er meerdere nederlanders en die nemen altijd lief wat voor me mee uit nl,maar alleen een enege aanleiding over nl brengt me aan het huilen en ik ga altijd snel iets doen om het niet te laten merken maar ik kan zulke huilbuien ervan krijgen.de mogenlijkheid om naar nl te gaan alleen met drie kinderen die het heerlijk vinden om in nl te zijn is niet groot vanwegen de verblijf en reis kosten.ik ben in de zomer geweest en had het toen toch ontzettend moeilijk alleen al omdat ik wist dat ik na tien dagen terug moest!vaak vraag ik me af of ik terug zou moeten,vooral met de kinderen is dat moeilijk te organiseren want twee zijn er al 15.hier woon ik prachtig in een heele mooie omgeving met leuke vrienden en ik vraag me vaak af of als ik in nl weer woon waar ik niet veel meer van ken,mischien wel heimwee naar hier zou krijgen...hele dag zijn mijn gedachten in nl bij plaatsen en omgevingen waar ik veel om geef.om gek van te worden.de franse mentaliteit ligt me dan ook steeds moeilijker.oplossingen zie ik heeft niemand echt maar het moet toch echt overgaan want doodmoe word je er van.ik vroeg me af al een tijd waarom ik zo ongelooflijk moe was zelfs al had ik soms vakantie maar ik lees nu bij al julie getuigen dat dat waarscheilijk door de heimwee komt.ik kijk via internet naar uitzendingen gemist om toch zoveel mogenlijk me dichtbij te voelen wat al een klein beetje helpt en mischien als ik vaker naar nl zou kunnen gaan het ook minder zou worden?nou ja ik ben er dus ook nog niet uit en dacht er ook al aan om eens therapie erover te gaan volgen..wat typisch is dat als ik hoor dat sommigen heimwee hebben al zelfs dicht bij huis terwijl ik er van droom om maar honderd km verder (of juist dichterbij) te wonen!dat wil zeggen dat als ik in nl terug zou komen mischien nogsteeds heimwee kan hebben!er komt geen eind aan...

Ik ben een meisje van 10 jr. En ik haat heimwee. Ik heb ook een vraag: Wat kan ik doen om geen heimwee te krijgen?
DAAG!!!!!

Ik zit nu net voor een week op me nieuwe stageplaats het is maar een half uur rijden maar ik zit wel intern ik ben nu nog maar 1 keer blijven slapen en dat was niet echt geweldig als ik alleen ben huil ik alleen maar en ben van de stress die ik er van over houdt 2 kilo afgevallen, ik wil me niet zo voelen, weet iemand heo ik hier vanaf kom...

Vorige week ben ik een week gaan skiën met school, het was een zalige week ...
morgen is het terug school en pf, ik wil zo graag terug naar daar, ik moet de hele tijd denken, vorige week was \'t keifun enzo ... Pff

Ik heb een dochter van 20 en die zit voor haar stage al 3 maanden in het buitenland. Ik heb een hele goede en sterke band met haar en mis haar vreselijk. Het is leeg zonder haar. Ik heb nog een zoontje maar die kan haar natuurlijk niet vervangen. Ik heb last van slaapproblemen en sombere gedachten en kan niet wachten tot ik haar zie in de meivakantie. Ik zit hier echt op te wachten en maak er verder helaas niets meer van terwijl ik me er er van bewust ben. Hierna als ze terugkomt gaat ze op kamers wonen. wel in Nederland gelukkig. Wie herkent dit? en wat is eraan te doen behalve impulsief een ticket boeken.

ik vind het heel lastig zeker om dat ik maar 10 jaar ben . heb je een tip voor me ?? ik ga slapen bij een vriendin

ik heb ook last van heimwee ,
ik weet niet wat ik ertegen moet doen :S
en me ouders zijn geschijden en woon bij me moeder en ben ik ff bij me vader geweest dan heb ik heimwee na me vader en huil ik aleen maar
kan je hier iets aaan doen ??

Ik heb last van heimwee op een beetje een andere manier dan hoe heiwee vaak gezien wordt. Ik heb een relatie op afstand, we zien elkaar soms 2 weken niet omdat het niet anders kan..ik kan dan echt heel erg last van heimwee hebben naar haar.. Ik slaap slecht, krijg geen eten door mijn keel. ik ben bijna 32 en heb er echt last van, zoals vroeger het op kamp gaan.. Ik probeer er zo goed mogelijk een weg in te vinden, maar het valt niet mee..

Ik ken het gevoel van heimwee niet en met mijn oudste zoon (nu 8) had ik ook nooit problemen als hij uit logeren ging.De jongste (nu 4) heb ik echter voor de 3e keer moeten halen van een nachtje slapen. Nu bij oma, die hij toch goed kent en vaker bij heeft geslapen. Ik wil zijn gevoel begrijpen, maar vind dat erg moeilijk. Heel vleiend dat hij liever bij mama is, maar wat als ik ver weg ben en hem echt niet kan halen? Sommigen van jullie zeggen \"ik trek het niet\", maar wat dan. Moet ik in het ergste geval denken aan zelfmoord of zo. En wat doe je met heimwee als je moeder bijvoorbeeld is overleden? Ik probeer het te begrijpen om m\'n kind te helpen, maar ik vind het erg moeilijk. Tips van heimwee-mensen?

Sinds 3 dagen ben ik verhuisd naar Dublin doordat ik hier een promotieplek ben aangeboden. Ik zag het altijd wel zitten om naar het buitenland te verhuizen voor een tijd in combinatie met mij werk/studie. Ik had echter nooit in gedachte dat dat Dublin zou zijn.

Nu ben ik hier, en heb ik spijt - al na 2 nachten. Het is bijzonder vervelend, aangezien ik op een tijdelijke slaapplek zit en eigenlijk op zoek moet naar een een huis. Ik ken ook helemaal niemand hier en moet het dus allemaal zelf doen. Als ik er doorheen kom dan maakt het me sterker, maar waarom doe ik dit mijzelf aan? Ik had een prachtig afscheidsfeest thuis met zoveel vrienden, dat ik nu besef dat ik echt ontzettend veel achterlaat. Ik heb thuis echter m\'n draai niet gevonden, en was toe aan verandering. Maar ik weet niet of ik het aankan en de heimwee is echt heel hard toegeslagen. De planning is dat ik hier 3 jaar blijf.

lisa,ik begrijp je helemaal,al is de afstand naar mijn familie niet zo groot,ik ken hier veel mensen via mn werk en heb hier ook wat familie wonen maar heb verder ook geen contacten...met collegas kan ik super overweg maar daar blijft het bij,als mijn vriend aan t werk is en ik ben thuis voel ik me heel alleen,ik vind het ook geen goed voorbeeld voor mijn kindje van 2,5.
las dat jij er al 2jaar mee zit....hopenlijk gaat het nog over...en hoop dat het bij mij snel over gaat.
groetjes.

Ik ben voor stage naar een plaats 200 km van mijn woonplaats verhuisd voor 5 maanden. Ik zit er nu 3 weken en heb ontzettend veel last van heimwee. Ik ben heeel erg ziek, hoofdpijn, misselijk, slaapgebrek en ben alleen maar aan het piekeren.
Het beinvloedt gewoon mijn dagelijks leven. Ik denk steeds, ik moet het volhouden. Maar ondertussen lijdt mijn gezondheid er zo onder. Dat ik erover denk om terug te gaan en een stage dichterbij huis te zoeken.

vroeger heb ik veel last gehad van heimwee,op wat enkele keren na ging dat heel goed,sinds 5 jaar woon ik samen en hebben we een kindje,nooit problemen gehad,woonde op 10 minuten (met auto) van mn ouders waar ik graag kom.nu zijn we vd zomer verhuist en heb ik geen auto meer omdat mijn vriend die nu nodig heeft voor zn werk,voel me nu gevangen in mn woonplaats en mis mn ouders en geboorteplaats heel erg.hopenlijk gaat het ooit beter want ben niet van plan om een 2de auto aan te schaffen.

ik heb heimwee naar de randstad. woon nu 2 jr in limburg en voel me enorm eenzaam terwijl ik hier genoeg mensen ken.. wil niet investeren in nieuwe contacten. Ook mn ouders wonen in de randstad en mn beste vrienden. we hebben gelukkig een hele lief zoontje van 2 jr die de lege momenten compenseerd. ik wil terug of moet ik nog wachten?

Ik heb Vaak Heimwee..
Ik ben verhuisd naar een andere plek!..Maar dat is maar 800 meter verderop..!!
Maar t is toch een hele andere plek!Die plek waar ik woonde was Geweldig!...Elke dag met allemaal kinderen buiten spelen!..
Fietsen&Steppen&Rennen en nog veel meer deden we!...
Misschien iemand met t zelfde probleem..!?Misschien Mailcontact?

Ik heb Heimwee naar mijn oude plek!, Waar ik woonde! T was daar altijd gezellig..!
Maar helaas is die leuke tijd voorbij..

Ik ben 15 jaar en heb van jongs af aan heimwee gehad. Ik kan niet 1 nacht bij iemand logeren en dat is echt vreselijk. Ik wordt heel erg depressief als ik bij iemand anders logeer. Mijn heimwee speelt alleen 's avonds op. Ik heb er overdag absoluut gen last van. Mensen die geen heimwee hebben, kunnen ook niet snappen hoe het voelt. Ik heb een vraag:
WEET IEMAND OF ER OOK THERAPIE VOOR IS?

Heimwee hebben is niet aan leeftijd gebonden. Toen ik vroeger bij mijn buurmeisje!! ging logeren, lag ik zelfs nog in bed te huilen. Ik ben nu 42, gelukkig getrouwd en 1 kind en heb er nog last van.(huilen doe ik nu niet meer). Ik moet mijn moeder iedere dag zien of bellen (woont 800 meter van me vandaan). Met de kerstvakantie was ze in Amerika op vakantie en ik moest haar iedere dag bellen ondanks tijdverschil van 6 uur. Tegen heimwee is helaas niets te doen, het is gewoon een gevoel. Mijn tip is gewoon bellen naar degene die je mist en je kan er weer effe tegenaan.

Ik ga letterlijk kapot van de heimwee....wij hebben onlangs ons huis verkocht en zitten nu tijdelijk in een flatje in afwachting van de oplevering van ons nieuwe huis. Winter is al niet mijn beste tijd, maar nu voel ik mij echt rampzalig....Mensen begrijpen het niet; ik weet best dat ik blij moet zijn dat ik in deze tijd mijn huis heb verkocht, en dat we iets heel moois in het vooruitzicht hebben, maar dat is allemaal rationeel. Emotioneel kan ik het echt niet aan, zoek eigenlijk wat tips over hoe ik hiermee om moet gaan...

Zelf ben ik verhuisd van Den Haag naar Hoofddorp maar nu drie jaar later krijg ik steeds meer last van heimwee. Mijn moeder en zus en verdere familie wonen allemaal in Den Haag soms vraag ik me af wat doe ik hier. Ben ook vreselijk depressief aan het worden, veel huilen, huiduitslag en als ik vanuit Den Haag naar Hoofddorp rijd wil ik niet naar huis.
We hebben nu een koophuis en ik heb me al ingeschreven voor een huurhuis in Den Haag daar ik geen vaste baan heb dus het eerste huurhuis wat ik aangeboden krijg neem ik.

ik heb vaak last van heimwee en ik weet niet wat ik er aan moet doen ik ben verhuist naar een huis wat nog moest gebuouwd worden, maar ik moet er steeds omhuilen duss.. hoe moet ik het oplossen

Hoi, Mijn naam is Ralph van Gemert en ben 33 jaar getrouwd zoontje van 8 mnd en 2 kinderen die mijn vrouw heeft uit een ander huwelijk van 7 en 9 jaar. Nu woont mijn gezin in de Fillipijnen en ga ik er minimaal 3-8 weken naar mijn gezin. Nu ben ik afgelopen maart bij de geboorte van mijn zoon geweest Kean Xzyprus Meridor van Gemert het mooiste wat ik ooit gezien heb, ik ben 5mnd gebleven en ervoor gezorgd dat mijn vrouw weer op haar eigen benen kon staan en natuurlijk kon ik lekker lang genieten van mijn gezin. Alleen sinds ik terug ben in Nederland gaat het echt slecht met mij ik kan aan niets anders denken dan dat ik bij mijn gezin wil zijn. Ik ben in de ziektewet gekomen gebruik slaappillen om s\'nachts in slaap te vallen, antidepresiva om me beter te voelen en heb zelfs gesprekken met een psycholoog zonder succes. Ik en mijn vrouw zitten dag en nacht voor de pc met webcam en headset. Kan heimwee mij zo down laten voelen en daarnaast mijn sociaal leven kapot maken. Wat kan ik doen? help

Ik heb hele erge heimwee en mensen die dat nog nooit gehad hebben zullen het ook echt niet begrijpen.

Ik ga dit weekend op kamp ongeveer 50 kilometer verder op en kan nu al wel janken.... verschrikkelijk.

Het lijkt heel kinderachtig, maar het is zo ontzettend vervelend.

Het is nu nog 3 dagen voordat ik wegga en ik kan er al wel 2 weken om janken.

Ik ben nu sinds een paar maanden student in Leiden en ik heb ontzettend last van heimwee. Het liefst bleef ik thuis wonen, maar omdat dat 2.5 uur met de trein is, is dat onmogelijk. Ik reis zoveel mogelijk naar huis, ik heb daar alles, mijn goede vrienden, familie, huisdieren, werk en sport. Leiden zie ik enkel als stad voor mijn studie, want ik voel me daar verschrikkelijk beroerd.

@kruimel70: volgens mij heb ik precies hetzelfde als jou.. WIl je misschien mailcontact????

Hallo, ik heb ook heel erg veel last van heimwee.. Ik ben 3 jaar geleden verhuisd van Zaltbommel naar Heerlen om hier te gaan samenwonen. In het begin ging het redelijk, leerde al snel wat mensen kennen, vond werk.. Dus mijn leven werd hier ook aardig \"normaal\". Vorig jaar ben ik zwanger geraakt, en toen merkte ik dat de heimwee toe begon te nemen, ik miste mijn ouders, vrienden etc.. Dacht dat het door de hormonen kwam en het wel weer minder zou worden, maar helaas, het werd alleen maar erger!!! Na de geboorte van mijn dochtertje is het NOG veel erger geworden, ik ben er vaak gewoon ziek van.. Misselijk, diarree, kan niet eten, ben enorm depressief, en ben in 8 maanden al meer dan 15 kilo afgevallen. Heb hier al ontzettend vaak met mijn vriend over gesproken, en hij begrijpt het wel, maar hij kan me niet helpen. Het liefst ga ik meteen verhuizen met hem en ons dochtertje maar hij kan die stap niet zetten zegt hij. Het idee om hier nog lang te moeten wonen maakt mij echt gek, ik kan het gewoon niet. We hebben hier de laatste tijd dan ook enorm veel ruzie over. Maar als ik verhuis met mijn dochtertje ben ik hem kwijt, maar als ik hier blijf wonen ben ik bang dat ik het niet trek... Wat moet ik doen???

Ik woon nu bijna een jaar samen. Ik wou dat ik weer thuis woonde. eerste huilde ik alleen maar. Toen ging het even beter, al was ik nog steeds depri en dacht wat is het leven saai. Waar leef ik eigenlijk voor enz.
Maar nu opeens... alweer 1.5 maand heimwee. Ik ga nog bijna elke dag naar huis. Ik sta op en mijn vriend is weg. Ik kom thuis en ben alleen. Ik voel me ook als mijn vriend bij mij is alleen. Ik voel me zo zo raar! Dan denk ik bijna ik verbreek de relatie. Misschien help dat. Soms is het opeens even weg. Ik wil terug naar vroeger. thuis was het altijd gezellig. Dat mijn moeder er altijd was, dat ik met mijn zusjes over van alles kon praten. Ik begin nu opeens weer over vroeger na te denken. Het stappen en de lol met vriendinnen. Het lijkt of niemand om me heen hier last van heeft. Iedereen trouwt en krijgt kinderen. Zo benauwend. Ik vind mijn vriend best zielig. Ik ben verschrikkelijk. Ben stil en huil. Ik eet bijna niet meer. Volgens mij komt mijn familie op de 1e plaatst en dan mijn vriend en daar voel ik me dan ook weer schuldig over. Ik ben 28. (sneu he)

ik heb een vakantie vriendin die woont in noord-brabant en ik zelf in drenthe we willen graag logeren alleeen ik mag niet naar haar toe en zij heeft last van heimwee wie kan ons helpen?

Ja ,ik heb eigenlijk altijd heimwee! Naar vroeger toen ik jonger was naar bepaalde tijden in mijn jeugd. Nu ben ik ouder en denk vaak aan dat mijn kinderen klein waren ik heb heel vaak een depri gevoel en dat is raar dat heb ik al sinds dat ik klein was ik kan daar slecht mee omgaan en heb daar erg veel last van! Dan denk ik ik wou dat ik de tijd stil kon zetten ik ben wel altijd erg eenzaam geweest als enig kind!

ik ben een meisje van 10 en ik heb al mijn hele leven last van heimwee.
Maandag ga ik zonder dat ik het wist, ga ik bij mijn opa en oma slapen.
Ik heb net heel lang gehuild, en ik weet niet wat ik moet doen.
Want het is niet dat ik mijn opa en oma niet aardig vind.
Maar ook niet dat ik bang ben dat ik niet kan slapen.
Ik weet echt niet wat ik moet.

Ik woonde altijd vlak bij mn ouders en kwam er ook een paar keer per week. Ik ben gaan samen wonen en woon nu op anderhalf uur rijden bij ze vandaan en het dorp waar ik ben opgegroeid. Ik mis het enorm en voel me nu echt depressief omdat ik ziek ben en het liefst naar mijn mama wil voor een paar dagen. Mijn vriend snapt het niet en wil niet dat ik daar even ga logeren, hij ziet dat als verraad en hij denkt dat het aan hem lig. Hij zegt dat als ik ga ik niet meer hoef terug te komen. Hem wil ik ook niet kwijt dus ik word verscheurd van pijn en verdriet.

hallo ik ben een jongen van 22 en heb heimwee naar mijn ex vriendin.ik heb haar leren kenen op een datingsite en dan hebben elkaar niet meer losgelaten het was liefde op eerste gezicht.we waren een half jaar ze was een meisje dat echt om haar jongen gaf en ik was heel blij dat ik iemand had zo tof meisje maart helaas was ik niet meer de jongen die ze had gekend ik was arogant en deed de moeite niet meer was ze voor mij ant doen was laast zijn we naar een verjaardagfeesje van een vriendin van haar die was jarig geworden en dan hadden we ruzie gemaakt over de muziek die de dj draaide we haden woorden en ik had zo zware woorden gezegd in openbaar vernerded ze huilde heel hard ik was verbaasd dat ik de woorden gezegd heb die ik niet had mogen zeggen. maar het was de laat ze wou niet meer met mij een relatie en ik was een gebroken man iedere keer denk ik aan die woorden en heb er so spijt van ik kan aan iedere jongen zeggen twee keer goed nadenken als je woorden gebruikt maak niet de zelfde fout als ik want het is de rest van je leven dat je moet boeten van je fout nu zijn we vrienden maar dat is niet het zelfde ik zal haar altijd graag blijven zien ook als het niets wordt tussen ons snif

ik ben verhuisd van kerkrade naar den bosch ik heb ook last van heimwee daarintegen maken mijn kinderen het goed en wordt ik bang voor later waar gaan ze wonen wat gaan ze doen ben ik hier straks alleen in de grote stad al die gevoelens steken nu de kop op ik kan niet eten niet slapen en ben de hele dag misselijk en kan wel 24 uur per dag janken ik heb ook goede dagen dat ik zeg jahh is goed wat ikgedaan heb de toekomst is hier beter maar ik heb ook van die dagen dat ik bang wordt oo stel je voor ze gaan stappen of ze gaan verhuizen trug naar limburg

wie heeft hier ervaring mee en hoe lang kan heimwee aanhouden
groetjes anitta meijer

Ook ik heb verschrikkelijk veel last van heimwee. Ik ben nu 17 jaar (jongen) en zit nu op kamers, zo'n 80km van huis af. En vindt het echt verschrikkelijk om op kamers te zitten. Loop er op school ook mee rond en niemand die het hier ook weet. Ik wordt gek van alles en van dat rare gevoel. Het liefst ga ik gewoon elke dag heen en weer reizen, maar heb nog geen rijbewijs. Wie weet wat ik kan doen? want ik zit er echt mee.. Wil hier ook graag met mensen over praten die in zelfde situatie als mij zitten..

Ik woon nu ruim een jaar in Tilburg. Dat is 150km van mijn woonplaats Dronten af. Al vanaf het begin heb ik het moeilijk, had al een brok in mijn keel toen mijn ouders weg reden na de laatste spulletjes te hebben gebracht. Ik ga dan ook ieder weekend naar huis maar dat is voor mijn gevoel niet genoeg want de 5 dagen zijn te lang. Afleiding helpt niet want ik werk ga naar school doe mijn huiswerk en vrijwilligerswerk in Tilburg maar elk stil moment stort ik in een huilbui uit. Ik leid mezelf zelfs zoveel af dat ik in het weekend door slaapgebrek erg moe ben. Zodra iemand uit Dronten komt is het weer goed. Ik mis gewoon mijn sociale leven en goede vrienden. Maar ik kan ze moeilijk hierheen halen. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen en een psycholoog lijkt me niet helemaal wat. Heeft iemand tips??

Ik heb zo`n last van heimwee sinds een maand geleden.Ik ben namelijk verhuisd.Ik woonde hiervoor in de straat bij mijn moeder.Ik had een heel leuk huisje en ik had daar alles zo mooi voorelkaar.Maar door problemen met de buren kreeg ik ergens anders een huis aangeboden.Omdat iedereen me zo pushte ben ik verhuisd maar eigenlijk wilde ik niet weg uit die straat.Ik ben nu heel depressief en ben er helemaal kapot van.Ik mis die andere straat zo erg.Ik wil zo graag terug naar die straat.Het is hier gewoon niks aan.

Ik ga helemaal stuk... Voor het eerst op kamers in Groningen en ik kan niet meer... Ik heb geen eetlust meer en ik wil niet meer douchen, ik kan het gewoon niet! Ik weet niet meer wat ik moet! Ik ben kapot! HELP!

Ik krijg bijna altijd last van keelontsteking als ik op vakantie ga. Grote blazen in mijn keel, pijnlijke rode plekken enz. ALs ik lang op vakantie ga, krijg ik soms koorts pieken, zomaar een paar uur 40 graden of meer en last van misselijkheid. Ik voel me de hele dag duizelig en alsof ik in een bubbel rondloop. Na een paar dagen krijg ik last van depressies. ik wil wel iets gaan doen op vakantie, wandelen, fietsen iets bezichtigen ofzo, maar het lukt me niet me er toe te zetten. Ik ben besluitloos en teruggetrokken. Alleen ergens diep van binnen voel ik me goed. Laat me maar met rust met een puzzel of een boek en doe maar om me heen wat je wil, ik ben vast thuis! Pas als mijn man zegt, kom we pakken in en gaan naar huis! dan kom ik weer bij, ben volledig gezond en kan gewoon inpakken.
Om me heen snappen ze er niets van. Je hebt toch je man bij je? en je kinderen? je hond zelfs! stel je toch niet zo aan...
Wat bij mij werkt is het slikken van extra vitaminen voor mijn weerstand, dan blijft de keelontsteking langer weg. En valeriaan en vitamine B houden de depressies op afstand. Ben net wel 6 nachten weggeweest en maar 1 dag echt heel depri geweest. Een overwinning voor mij echt waar!

Ik vind het wel fijn om dit allemaal te lezen. Ik dacht dat ik crazy was want mijn heimwee is ook erg extreem. Aankomende maandag moet ik mee met werkweek van school en ik flip nu al!!! 's nachts huilend en trillend op bed. Heb geen trek, ben misselijk en ik heb zelfs de neiging om te stoppen met school door zon sneue werkweek!! Ik heb gewoon de neiging om me een week te verstoppen. Vreselijk ik kan wel janken!

Ik heb ook heel veel last, ik heb zelfs last als ik op school zit, ik wil dan gewoon graag naar huis, heb veel huilbuien en heb geen eetlust.. het liefst lig ik de hele dag op bed te huilen... Iemand anders hier ook last van?
Wat kan ik hier aan doen?
Word er gek van!!

Ik zit op dit moment een maand in Australie, het paradijs zou je zeggen... Maar het enige dat ik wil is naar huis, tenminste, ik wilde dat ik nooit aan deze stap begonnen was. Want ik wil ook niet naar huis, dan zou ik altijd met het gevoel rondlopen dat ik heb gefaald, tegenover mezelf en tegenover mn vrienden.

Een half jaartje geleden ben ik mijn reis gaan plannen, ik heb nooit eerder heimwee gehad dus ik dacht ik het wel kon. Eerst 5 maanden werken als aupair, gezin opgezocht via internet, veel contact, erg leuk en na die 5 maanden nog eens 5 maanden rondreizen, waarvan 2 maanden samen met een vriend.
Ik kon niet wachten om weg te gaan, vond het zo tof allemaal, mooi afscheidsfeest gehad, gedag gezegd en hop het vliegtuig in.
Ik zit hier nu inmiddels een maand, maar ik vind er nog niets aan. Het is hier koud (winter, zit in melbourne), het regent, alles is grijs en grauw, geen mens op straat te vinden en, naar mijn idee de grootste reden van mijn heimwee, voor mijn werk moet ik de hele dag thuis zijn om op te passen op de kinderen.
En ik heb al met het gezin gesproken hierover, ze zijn zo lief en merken ook dat ik niet gelukkig ben hier. Ze zien het aan me, voelen het en ik praat er ook veel over. Dat lucht ook wel weer op.
Ik ga hier over 7 weken al weg, bij dit gezin, en dan ga ik op zoek naar ander werk in een warmer en drukker deel van australie. Hopen dat dat werkt en dat ik dan eindelijk mijn draai kan vinden.
Maar het lijkt nog zo lang, de gedachte dat ik nog 7 weken hier moet zitten, en bovendien de twijfels of het daarna wel goed komt, wie weet gaat dit gevoel echt niet weg...
Het is moeilijk, ik had nooit gedacht dat heimwee zo\'n indruk op iemand kon maken. Ik ben er depressief van, vooral omdat ik niet meer weet wat ik wil. Wil thuis zijn, in mijn normale leven, maar ik wil niet terug want dan geef ik op. En niet dat ik bang ben dat ik thuis dingen mis, nee dat niet, weet zeker dat alles er nog is als ik terug ben. Maar het voelt niet goed hier. En ik ben bang dat dit gevoel niet weggaat. Op deze manier kan ik niet genieten van het feit dat ik in een ander land ben waar veel mensen van dromen...

Gelukkig zie ik dat ik niet de enige ben, want als je last hebt van heimwee voel je je ontzettend eenzaam en niemand begrijpt je... ik ben iemand die in het buitenland woont sinds 1 1/2 jaar en wel op de Nederlandse Antillen. Heerlijk zegt iedereen, relaxt, veel zon, zee en strand en noem maar op wat voor een leuke andere dingen. Ja in de ogen van een vakantieganger is dat zeker zo en mensen die hier al jaren wonen... maar ik kan het hier niet vinden. Ik mis NL, ik mis m\'n vrienden en familie, de leuke uitstaptjes en misschien klinkt dit wel heel gek maar ook het afwisselende weer van Nederland. Wat mij heeft geholpen is naar een psycholoog te gaan, omdat het zo erg was dat ik bijna geen hap meer door m\'n keel kon krijgen. Hier word je dan weer ziek van e.d. Elke maand zit ik wel bij de dokter exceempje hier, schimmeltje daar, rugklachten, suiker, vermoeidheid, nergens zin in hebben. Noem maar op ik heb het wel gehad. Helaas heb ik hier nog geen vrienden kunnen maken en heb ik dus veel contact via de msn, telefoon en mail. Anders zou ik het hier zeker niet kunnen overleven. Afleiding helpt, maar de heimwee steekt altijd weer de kop op, vooral als je zover weg bent. Overigens heb ik het als kindzijnde nooit gehad en is het pas nu naar \'boven\' gekomen. Ik weet dat ik mijn gedachtengang kan sturen en naar het positieve kan krijgen en zo bijt ik door. Als ik dat niet doe word ik depressief en dat wil ik al helemaal niet. Ik weet bijna zeker dat ik terug ga naar NL, want zo kan ik echt niet blijven leven.

Ik heb nooit last van heimwee gehad, maar sinds kort vole ik me net zoals hierboven is beschreven. Ik woon nu een jaar met mijn zus samen in een flatje en mijn ouders wonen 1,5 uur rijden bij ons vandaan. Ik ben net twee weken op kamp geweest, waar elke dag zo'n 3500 mensen rondlopen en je dus nooit alleen bent. daarna had ik nog drie weken vakantie (nu nog 1,5) de eerste helft van die eerste week zat ik bij m\'n ouders en had ik heimwee naar mijn verloofde (die bij ons flatje in de buurt woont. De woensdag ben ik terug gegaan naar ons flatje en zag ik mijn verloofde ook weer, dus was het weer goed. Maar mijn zus is een week weg geweest en dus was ik alleen thuis: echt helemaal alleen, niemand die er is als je wakker word, niemand die op je wacht als je terug komt uit het werk. Ik vond het vreselijk en werd misselijk, moe en at bijna niks meer. Ik had geen zin meer om te werken of om ook maar iets anders te doen. De hele dag op bed liggen en wachten tot het allemaal over was, dat was wel een oplossing voor mij. de eerste zaterdag na het kamp heb ik mij ziek gemeld voor mijn werk, ik was ook echt ziek, met koorts en alles. Mijn moeder heeft mij toen opgehaald. Ik was bang dat ik mijn verloofde weer zou gaan missen, maar dat viel gelukkig mee.
Nu is het dinsdag en morgen moet ik weer naar ons flatje, want ik moet weer werken. Mijn zus komt vannacht weer thuis, maar ik denk niet dat ze meteen met mij mee terug gaat. Dat betekent dus dat ik weer een week alleen zit. Nou scheelt het denk ik wel dat ik volgende week elke dag moet werken en dat het de laatste vakantieweek is. Maar ik zie er zoo erg tegen op om weer terug te moeten en dan weer alleen te zijn.

Mijn verloofde zegt telkens: zoek dan een leuke hobby waar je eeuwen mee bezig kunt zijn, maar als ik me zo voel (heimwee) dan heb ik helemaal nergens zin in.

Het meest schokkende van dit alles vind ik dat ik minder eet, veel minder. Ik ben in twee dagen tijd 3 kilo afgevallen, en ik woog al niet zo veel. Ik ben bang dat als dit zo door gaat ik misschien ook nog moet worden opgenomen in het ziekenhuis. Daar heb ik helmaal geen zin in, krijg ik waarschijnlijk nog meer heimwee.

Als iemand tips heeft die goed werken, laat maar horen, ik ben bereid er alles aan te doen om dit gevoel te laten verdwijnen.
Groetjes,
Myrthe

Ik heb verschrikkelijk veel last van heimwee. Alleen heb ik het 's nachts. Logeren kan ik niet. Als ik het plan heb bij een vriendin te logeren begint het enthousiast maar na verloop van de avond krijg een een onwijs groot brok in mijn maag en wil toch lekker in mijn eigen bed liggen. Zo heb ik dus ( vroeger ) verschrikkelijke nachten gehad waar bij ik dus 8 uur wakker heb gelegen van de heimwee doordat ik bij iemand moest slapen. Mensen kunnen ook niet bij mij slapen omdat ik dan ook niet of nauwelijks slaap. Redenen? Heb geen flauw idee! Nu moet ik dus over een maand met school naar Barcelona. Begin was super enthousiast maar nu het dichterbij komt voel ik me erg rot daar over en durf ik niet meer te gaan. Waarom en waarvoor ik dit heb is een groot raadsel voor me maar hoe is er vanaf kom nog groter. Lijkt wel alsof ik niet zonder heimwee kan gaan leven ooit.

Hoi,ik ben Bart uit Eindhoven en ben als kind uit huis geplaats en kom van origne uit Heerlen in Zuid Limburg. Ik ervaar al tien jaar zulke hevige heimwee dat ik genoodzaakt ben te verhuizen.

Hulpverleners en ook mijn behandelende psychiater zien op termijn geen uitweg meer. Ook de leiding op de sociale werkplaats staat net als mijn pleegouders ,vrienden en kennissenkring vierkant achter dit besluit.

Ik heb me bij verscheidene woningbouw verenigingen ingeschreven in het Heerlense.

Hopelijk zijn er meer mensen die in een soort gelijk proces zitten. Ik zou maar wat graag met deze mensen praten

ja mijn ouders zijn gescheiden en ik woon bij mijn moeder om de 2 weken ga ik in het weekend naar mijn vader toe en dan heb ik eens heimwee dat ik anders hier nooit had zijn er mensen die mij tips kunnen geven doe dat dan a.u.b

ik heb heel erg last van heimwee ik wordt er heel erg ziek door en dan wil ik het liefst naar me eigen huis hoe kom je er van af? :(

Ik heb van kleins af aan al last van heimwee. Ben nu 16. Vind het verschrikkelijk.. met de jaren mee is het al wel minder geworden.. maar altijd huilbuien en dan kijk ik er altijd al naar uit dat het geweest is. Bij andere slapen vind ik echt gezellig enzo, maar een zenuwengevoel van tevoren hou ik altijd nog... Morgen ga ik naar Limburg.. samen met een vriendin en haar ouders en broertje en zusje.. echt super gezellig, hele aardige mensen... maar zenuwen hou ik altijd in me buik. Het stelt me dan weer gerust als ik hier op een site kom en zie dat er meerdere zijn.
Wat je altijd kan doen, is een shirt van je vader of moeder mee nemen, tis maar net met wie je een betere band heb... en bij je te houden met slapen ofzo.. Ik heb dat 1 x gedaan en dat helpt wel hoor.. bij mij dan... Maar nu en al die andere keren gaat het wel aardig, als ik er eenmaal ben dan luk et wel.. maar van te voren altijd wel gevoelens.. en huilbuien..

maar ik ga nu gewoon lekker vakantie houden! ik stuur een berichie als ik terug ben, hoe het gegaan is..

succes mensen!

ik heb als ik bij mijn vriendinnetje ga slapen last van dat ik dan mijn ouders mis.
meestal word ik opgehaald maar dat wil ik niet meer.
als ik een knuffel of een lapje mee neem dan krijg ik juist meestal meer verlangen naar mijn ouders.
of een foto helpt ook niet.
woensdag 23 juli 2008 ga ik bij mijn vriendinnetje slapen.
maar een dag of 3/4 zit ik er al mee van zal ik heimwee krijgen of niet.
meestal kan ik niet slapen en dan krijg ik heimwee om ik word midden in de nacht wakker.
ik ben er heel erg bang voor.
gelukkig helpen de ouders van mijn vriendinnetje mij goed ze zijn ook heel lief.
ik ben daar ook in een vertrouwde omgeving.
ze helpen ook goed als ik er last van heb ze troosten mij meestal.
het komt ook omdat ik vaak last van mijn buik heb maar dat gaat nu wel beter.
ik hoop dat er wat aan gedaan kan worden.

groetjes natasja.

ja ik had heel erg heimwee op de dag voor dat ik naar kamp ging ik heb niks anders gedaan dan huilen.

Ik heb sinds mijn jeugd last van heimwee. Later is het wel eens af en toe redelijk goed gegaan op vakantie, maar de laatste jaren is het heel erg. Heb zeker behoefte aan vakantie, maar het lukt me echt niet om weg te gaan. Heb depressieve buien erdoor en mijn zelfvertrouwen is er behoorlijk door aangetast. Het idee dat ik niet op vakantie kan gaan, maakt me erg ongelukkig. Ik wil graag weten wat ik er echt aan kan doen. Therapie? Ik heb echt een oplossing nodig.

Op dit moment zijn mijn ouders, broertjes en zusje op vakantie en voel ik me erg alleen. Mijn ouders zijn naar het land waar we alle afgelopen jaren met zn allen heen gingen, maar dit jaar kon ik helaas niet mee, terwijl ik wel heel erg graag wou. Ik ben net klaar met mijn studie en heb die vakantie met mijn ouders echt nodig; lekker zorgeloos twee weken genieten met de mensen waar ik het meest van hou. Ik heb nu vakantie, zou blij moeten zijn dat ik mijn HBO diploma op zak heb en dat ik volgende week met mijn vrienden naar Griekenland ga, maar helaas heb ik steeds in mijn achterhoofd dat ik stiekem liever met mijn ouders mee was gegaan. Nadat ik hen aan de telefoon heb gehad wordt ik heel verdrietig en ben ik zelfs in staat mijn koffers te pakken en achter ze aan te rijden..

ik wil van mijn vakantie genieten in plaats van verdrietig te zijn om iets wat ik toch niet kan veranderen....ik weet alleen niet hoe..

Ben nog steeds op zoek om met mensen over hun heimwee gevoelens te praten. Studeer op de filmacademy en wil er graag een film over maken omdat ik zelf ook last van heimwee heb.

Op het moment bezig met een klein project waar ook heimwee het thema is voor Noorderzon, een festival in Gronigen.

Zou je graag je verhaal willen vertellen of op een andere manier mee willen werken laat het me dan weten.

lisethmedema@gmail.com
lisethmedema@lisethmedema.nl

Bedankt!!

Wat kan ik er tegen doen..?

mijn schoonzusje is aan een bijzondere vorm van kanker geopereerd in een kliniek in Duitsland. In Nederland was zij uitbehandeld maar in en kliniek daar konden/wilden ze de operatie wel doen. De operatie is geslaagd en we zijn inmiddels 4 weken verder. Maar nu dreigt ze ten onder te gaan aan heimwee. Heeft iemand een goede tip??

Ik (18) heb al een behoorlijke zet last van heimwee. Vorig jaar gingen we met vrienden kamperen en ben ik na twee nachten weer naar huis gegaan omdat ik me zo verdrietig voelde en niet kon eten of slapen. Na deze vakantie zouden we met school op werkweek. Maar mijn zelfvertrouwen had natuurlijk een enorme deuk opgelopen, ik zag er werkelijk weken tegenop om mee te gaan op werkweek. Het was ook helemaal naar Rome, dus terug naar huis was eigenlijk geen optie. Dus op de ochtend van vertrek heb ik alsnog besloten thuis te blijven. Doodzonde natuurlijk! Al die verhalen die ik hoorde bij terugkomst van mijn medeleerlingen! Dit jaar wilde ik het wederom proberen, maar ook dit had geen goed einde. Weer vervroegd naar huis gegaan.. nu zijn mijn ouders op vakantie en ben ik zo bang dat ik heimwee naar mijn ouders krijg, dat ik het 'heimwee-gevoel' ook daadwerkelijk heb. De angst is zo groot, waardoor ik continue aan het gemis van mijn ouders denk, en dit pakt natuurlijk verkeerd uit. Ik heb last van huilbuien, lusteloosheid, slapeloosheid en ik eet bijna niet. Toch wil ik deze periode volhouden! Mijn ouders moeten niet om mij eerder terug komen van vakantie! Ik blijf proberen om van heimwee af te komen, want ik wil in de toekomst toch ook graag op kamers! Ik heb heel veel steun gehad aan het lezen van de andere verhalen, dan weet je dat je niet de enige bent. Ik wens iedereen dan ook veel sterkte!

mijn oude school, ik kan er gewoon geen afscheid van nemen. .als ik aan de leuke kinderen, leerkrachten. en de omgeving denk krijg ik een brok in m'n keel. Ik probeer mezelf voor te houden dat de mensen die daar zijn NIET dood zijn maar voor mijn part komt het aardig in de beurt, vandaag hebben we afscheid van elkaar genomen. Alle grappen en gezelligheid was ik compleet vergeten nu zit ik constant op hyves of msn wachtend op een teken van leven

M'n vriendin heeft vaak last van heimwee. Morgen gaan we weer op kamp, en we hebben er natuurlijk erg veel zinin. Maar tegelijk is zij bang dat ze weer heimwee zal krijgen. Ik hoop dat ik haar een beetje kan helpen om dat gevoel kwijt te raken. Ik heb al op verscheidene sites gekeken, en ze gaat een schrift bijhouden waarin ze al haar belevenissen opschrijft. Ik hoop dat ik naast haar kan liggen, omdat ik wel ""n van de genen ben die het meest vertrouwd voor haar ben. En ik denk dat ze zich bij mij wel veilig voelt. Verder heb ik haar aangeraden foto"s te maken van haar huis, haar familie en haar kamer enz. En die mee te nemen. Ik weet niet of ze dat gaat doen, maar ik denk het wel. Ik hoop dat het allemaal werkt!

Ik ben 38 jr en heb sedert 2 jr ook last van heimwee. Tot op het depressieve af!! Maar ik vind nergens een degelijke oplossing voor dit probleem! WIE KAN HELPEN ??!! Ik wil daar echt vanaf geraken en terug durven op reis gaan met mijn man en dochter (die dit maar al te graag willen!)

HOI,
IK KAN EGT NIET VAN MIJN HEIMWEE AF KOMEN PROBEER ER ALLES TEGEN HEEFT IEMAND EEN IEDEE???

ik ben 16 jaar geleden naar nederland gekomen met mijn ouders ik kom zelf uit italie. Elke dag denk ik er aan vooral als in italie ben geweest heb veel last van depressie. En als ik uit italie vertrek heb ik last van huilbuien het lijkt net of een stuk van mij daar blijft(de gewoontes,het eten, de taal.

Ik (19 jaar) vertrek morgenochtend richting Spanje.
Vanavond is de "laatste" keer dat ik mijn Vriend zie en dat vind ik echt niet fijn.
Ik vind het wel top dat ik 2 weken op vakantie ga, lekker relaxen etc. Maar ik verheug me er zekersteweten op om weer terug thuis te zijn. Sinds een paar dagen heb ik last van misselijkheid, hoofdpijn, ik zit heel snel vol en ik staar de hele tijd voor me uit als mijn vriend op zijn werk zit en ik alleen thuis ben. Hoe dichterbij de vakantie, hoe erger het wordt. Ik zal het vast wel naar m'n zin hebben op vakantie, het zal vast leuk worden daar. Ik ga voor mezelf een dagboek bijhouden de komende 2 weken, misschien dat dat helpt.

Ik heb mijn hele leven al last van heimwee, als kind vond ik het vreselijk om bij vriendinnen te slapen of bij familie. Ik wordt echt ziek van de heimwee, ik kan dan ook mijn bed niet uit komen omdat ik me zo misselijk voel. Inmiddels ben ik bijna 22 jaar, en na een aantal jaren verkering zit samenwonen toch wel in ons toekomstbeeld. Voor mij is dit heel moeilijk. Van de ene kant wil ik dit natuurlijk super graar. Niets liever dan bij mijn vriend zijn maar van de andere kant roept het een naar gevoel bij me op. Ik wil mijn thuis niet verlaten. Ik vind het zo moeilijk. Mijn vriend kan er moeilijk mee omgaan, hij kan zich het totaal niet inbeelden. Ik probeer er wel aan te werken door korte vakanties te maken. Ook met mijn werk ga ik jaarlijks vakantie, dit is dan 5 dagen en het gaat elk jaar beter. Ik zou er wel graag met mensen over willen praten die het ook moeilijk vinden om te gaan samenwonen omdat het heimwee oproept. Ik schaam me er ook wel voor, wie wil nou niet gaan samenwonen? Ik zou graag jullie mening willen horen over samenwonen en heimwee tegelijk. Hoe pak je dat aan als voorbereiding op het samenwonen?

steed vermoeiender wordt ik, ik woon sinds 4 maanden in de grote stad, als die flaten, niks mis mee hoor! Alleen ik wordt steeds moeier en heb ook niet zoveel lust in mij. Totdat ik weer terug op mijn plekje was, alles verdween en begon weer op televen en kreeg weer zin in alles.
Nu, zit ik weer terug in de stad, en merk voor mij hoeft het net meer zoveel, de lust is weer weg en wordt weer ziek!
Zal het last van heimwee zijn??

ik heb enorme heimwee naar engeland,ik denk er elke dag aan

Ik heb ook heimwee,klinkt misschien gek,naar mijn oude werkplek.
Door een reorganisatie moest ik na 18 jaar van werkplek veranderen.Ik miste mijn collega's en veilig werkgebied enorm,zelfs zo erg dat ik er ziek en depressief van bent geworden.Een weg terug is er niet meer vanwege die reorganisatie,en is moeilijk te accepteren,diep in mijn hart wil ik dat graag,omdat ik zeker weet dat ik er weer boven opkomt. Het is zelfs zo heftig dat mijn gezin er onder lijdt,ben niet de oude gezellige vader/man van 1,5 jaar geleden.Ben zelf op zoek hoe ik dat moet verwerken en de draad weer op te pakken,maar is niet makkelijk.
Heeft iemand advies/tips hoe ik hier mee om moet gaan hoor ik ze graag.

ik heb na een dag al heimwee,naar ons hondje,nu zou ik graag willen weten,krijgen honden ook heimwee,ze was nogal ons kindje,en is nu in een heel goed gezinnetje gekomen.

Ik heb als kind last gehad van heimwee, maar ben dit in mijn pubertijd overgroeit. Nu heeft mijn partner opeens last gekregen van heimwee (na een aantal vakanties samen die toch geslaagd waren), hierdoor zijn al een aantal vakanties een dag voor, of zelfs op de dag van vertrek niet doorgegaan. Ik heb al die keren achter mijn partner gestaan en er absoluut geen punt van gemaakt en veel geduld gehad. Maar, ik merk dat ik nu zover ben dat ik verwacht dat mijn partner mij ook weer eens tegemoet komt en het in elk geval probeert. Het ziet er niet uit dat dit binnenkort gebeurt, loopt een beetje voor het probleem weg. Aangezien de zomerperiode weer is aangebroken, merk ik bij mezelf gefrustreerde gevoelens en probeer dit niet te laten merken. Hierdoor ga ik mijn frustratie toch uiten op andere vlakken en daardoor wordt het dan niet gezelliger en word ik ook op de raarste momenten kribbig. Vorig jaar zomer zijn we in een vervelende relatiedip beland door dit alles. Gelukkig is dit weer goedgekomen, ik hou ontzettend veel van mijn partner. Maar ik vind het zo moeilijk om ermee om te gaan. Zijn er mensen die dezelfde ervaring hebben?

Mij valt op dat de meeste reacties over heimwee gaan over het missen van thuis cq. de ouders. In mijn geval: ik mis mijn geboortestad! Woon door omstandigheden niet langer daar, maar heb een diep gemis-gevoel-van-binnen, herkent iemand dat?

dat van dat lezen is een goede tip !! ik heb ook hele erge heimwee en ik ga over 2 weken op werkweek...ik kijk er al een jaar tegenop...het zij 4 dagen en 3 nachten waaran 2 dagen reizen...maar het idee dat ik we moet maakt me al ziek van verdriet !! ik krijg al heimwee als ik er aan denk dat ik over 2 weken op werkweek ga...en als ik niet ga dan ben ik acteraf weer boos op mezelf dat ik niet ben geweest en dan hoor ik de verhalen van andere vriendinnen hoe geweldig het was en wat ik dan wel allemmaal niet heb gemist. dat maakt het er ook niet beter op..ik wil egt heel graag mee !! toen ik een keer op brugklaskamp ging had ik er hellemaal geen last van, maar toen ik in klas 2 met een vriendin mee ging naar de camping ging het de eerste dag goed maar de tweede dag was egt een hel om het zo maar even te zeggen..ik had constant een brok in mijn keel en kon het op het gegeven moment niet meer uithouden en moets huilen toen mijn vriendin vroeg wat er was zij ik dat ik hele erge hoofdpijn had !!! zo laf vond ik dat van mezelf ! ik ben tog nog maar gebleven maar toen ik de volgende dag weer wakker werd dagt ik: hoe kom ik deze dag door ? ik ben toen s'avonds om half 12 !!! naar huis gebracht ! en alleen het idee al dat ik binnen een uurtje weer thuis zou zijn maakte me al ziels gellukig !! ik stond nog geen eens binnen in huis en ik voelde dat verschrikkelijke gevoel gewoon van me af vallen.. ik was zo blij om mijn ouders weer te zien en weer in mijn eigen bed te kunnen slapen ! dat gevoel is egt onbeseschrijvelijk !!! ik hoop dat het ooit over zal gaan ! want ik lig nu al weer in mijn bed te huilen als ik aan het idee denk dat ik over twee weken op werkweek ga..er gaat ook wel een vriendin mee die ook heimwee heeft dus ik hoop dat we een beetjte steun aan elkaar hebben, maar ik heb niet egt het idee dat zij hele erge heimwee heeft (altans niet zo erg als mij) gellukkig heb ik nu wel de moet gehad om het aan mijn vriendinnne te vertellen dat ik heimwee heb, zo kunnen zij er een beetje rekening mee houden :D het is ook wel zo dat ik smiddags er veel meer zin in heb om op werkweek te gaan dan s'avond...s'avonds denk ik aan het gevoel als je weg rijdt en je ouders je uit zwaaien..hoe verschrikklijk dat voelt...maar s'middags denk ik er aan hoe veel plezier ik ga hebben met mijn vriendinnen, als ik dat gevoel eens vast kon houden..

hebben meer mensen dat gevoel ? dat het s'middags veel minder erg is dan s ávonds (het idee dat je weg gaat)

hoop dat er reactie's zullen volgen..:D


groetjes anoniempje

hallo, ik ben joris en mijn vriendin heeft op het moment ontzettende last van heimwee. ze is er gewoon depressief van. Zij komt uit het noorden en is hierheen (randstad) verhuist toen ze mij leerde kennen. dat was toen geen discussiepunt. ze past zich vrij snel aan, had binnen no time meer kenissen dan ik. das nu ook het probleem het zijn maar kennissen en collega's maar niet echte vrienden zoals in het noorden. het liefst wil ze nu terug. ik voel me heel erg schuldig, maar ik denk dat ik me daar niet thuis ga voelen, ik ben nogal onzeker en verlegen.
we zitten hier echt mee want we willen elkaar absoluut niet kwijt....

Als klein kind had ik altijd heel erg last van heimwee, vooral naar mijn moeder. Hoe ouder ik werd hoe minder ik hier last van had. Nu heb ik alleen heel erg heimwee naar mijn vriend die voor vijf maanden in het buitendland zit. Het is een rotgevoel maar ik moet het leren verdragen. Afleiding helpt, maar soms voel ik me eenzaam.

Ik ben op zoek naar mensen die mij zouden willen vertellen over hun heimwee gevoel.

Ik wil over dit onderwerp graag een documentaire gaan maken en zou dus graag in contact komen met mensen die over hun heimwee zouden willen vertellen aan mij.

Wil je iets kwijt dan hoor ik het graag (lisethmedema@gmail.com)

Heimwee.. pppfff
Ik ben 6 jaar geleden verhuist van het zuiden naar het noorden.
Een nieuwe relatie en stapel verliefd.
Hij woonde in het noorden en natuurlijk ging ik maar al te graag bij hem wonen.
Me zoon moest ik achter laten want die wilde niet mee omdat hij daar zijn vrienden had en wilde graag bij zijn vader wonen.
Nu 6 jaar verder ben ik een wrak.
Probeer het steeds weer vooral voor de kinderen want die hebben hier een leven opgebouwd.
Maar ik vereenzaam helemaal heb geen zin om nieuwe contacten aan te houden.
Als we weer eens een weekend naar het zuiden zijn geweest ben ik weer helemaal van slag.
Ik wil lekker bij me ouders langs kunnen gaan wanneer ik dat wil, wil weer me oude vrienden ontmoeten en vooral wil ik me zoon elke dag zien.
Zou ook graag wat kilo's willen afvallen maar zelfs dat is een probleem omdat ik mijn verdriet opeet en als ik dan eens 2 weken gezond eet wordt ik helemaal depri omdat ik mijn verdriet niet kan weg eten.
Ik vraag me af waar doe ik goed aan?
Moet ik terug gaan tegen mijn kinderen hun zin?

Ook ik had last van heimwee, ik moest verhuizen van wegen de kakelaken die van de buren mij kwamen bezoeken. Ik ben zonder goed na te denken verhuist van Rotterdam naar Papendrecht om dat mijn zoon daar woonde maar ik kon daar niet wennen. Ik at heel weinig en slapen was ook heel slecht, ik viel zomaar negen kilo af had ook nergens geen zin meer in ik misten mijn vertrouden omgeving gelukkig heb ik toen weer een huis in Rotterdam kunnen huren. Ik was toen gauw beter want ik was weer thuis en voelde me toen stukken beter, mensen die daar geen last van hebben kunnen zich dat niet voorstellen wat je door maakt. Het is nu inmildels twaalf jaar geleden.

ik heb ook last van heimwee. als ik ergens ga slapen dan wil ik 's avonds naar huis maar als ik eenmaal thuis ben vindt ik het stom wat ik gedaan heb. hoe kan ik daar mee omgaan?

Hallo. Ik heb ook heel erg last van heimwee. En nu heb ik over 2 weken een slaapfeestje en nu begin ik al met piekeren. Toen ik uitgenodigd werd heb ik die avond zitten huilen bij mijn moeder. Ze heeft me allemaal lieve dingen gezegt. Dat ik moest denken aan de keren dat het wel lukte enzo. Ik ben op kamp geweest met groep 8 & met brugklaskamp. Brugklaskamp zag ik heeeeeeeeel erg tegenop en ik wilde liever niet mee. Met weggaan huilen maar op kamp helemaaaal niet meer. Terwijl ik met groep 7 kamp nog wel een keer moest huilen, omdat er toen denk ik nog 2 meisjes waren & als die moesten huilen ging ik ook. Maar ik ben blij dat ik mee geweest ben en het was super leuk. Maar in mijn eentje ergens slapen, dat durf ik niet. Met een slaapfeestje lukt het soms. Op de 1 of andere manier als er meerdere (vertrouwde) mensen zijn lukt het wel. Ik kan ook bij mijn oma slapen. Die is zo vertrouwd voor me en woont op 2 min afstand. En altijd als ik ergens ging proberen te slapen (ik heb het na brugklas kamp, zo'n 6 maanden geleden, niet meer geprobeerd) en ik ging 's avonds terug naar huis, dan werd ik 's ochtends wakker en dan voelde ik me zo stom! Nu ben ik bang dat ik nog steeds heimwee zal hebben als ik 18 ben. Of dat mijn kinderen het later ook krijgen. Want het is zo vervelend. Ik ben nu 13 en hoef daar eigenlijk niet over na te denken. Maar toch doe ik dat. En ik hoop dat het ooit over gaat. Veel sterkte iedereen!

Hoi. Ik heb ook heimwee. Ik kan er nu wel steeds beter mee omgaan, maar ik heb vaak heimwee van teveroen. Ik denk dan aan alles, 'het is mijn laatste nachtje in dit bedje en dan moet ik hem een paar nachten missen' of 'ik vind mijn ouders zo lief, ik wil graag bij ze zijn, ze vasthouden en omhelzen' Ik moet dan ook vaan huilen de avond van tevoren. Over een paar maanden ga ik op kamp met mijn school. Ik neem dan een fotoboekje mee met foto's van mij, mijn ouders, mijn broertje en onze hond. Als ik me dan verdrietig en alleen voel ga ik naar de wc met dat boekje en dan ga ik er gewoon even in zitten kijken, en dan ga ik er lekker over fantaseren over wat ik ga doen als ik weer thuis ben. Gelukkig gaan er goed vrienden van me mee op kamp, waar er een ook een klein beetje last van heimwee heeft. Zij heeft een fotolijstje dat ze meeneemt. Ik hoorde laatst van iemand uit mijn klas dat hij ook heel erg last van heimwee heeft. Een heleboel andere mensen uit mijn klas zeiden toen dat ze vroeger of nog steeds heimwee hebben/gehad. Diegene uit mijn klas gaat nu niet meer mee op kamp. Ik denk niet dat dit de juiste oplossing is. Ik denk dat je het moet leren, het ergens anders logeren. Maar volgens diegene heeft hij het al vaak genoeg geprobeerd. Wat vinden jullie hiervan? Als jullie willen reageren moeten jullie dat maar gewoon hier plaatsen, ik zal deze week nog wel even kijken op de site.

ik ben nu bijna 13 en ik heb heel erg las van heimwee en het stopt maar niet, ik heb in groep 8 op kamp geweest waardoor het steeds erger is geworden en ik kom er maar niet vanaf!!! ik dnek door me hond en ouders en broertje en ik weet niet wat ik moet doen als je iets weet mail dan naar kim_hond_konijn@hotmail.com

jee, toch wel moeilijk om het toe te geven maar owwww ik heb toch zo'n heimwee. Naar vroeger, naar mijn papa. Zoals ik op zijn schoot kroop en elke avond door hem toegedekd werd. Nu ben ik zelf moeder maar die verlangen naar vroeger en mijn pappa is soms zo verterend. een onbeschrijfelijk gevoel, vooral s'avonds.

Hallo, ik kan nergens naar toe gaan of ik mis mijn ouders al, binnenkort gaan ze weg en ik moet 4 dagen bij mij tante wat moet ik doen? Ik heb zoveel heumwee, antwoord aub ik ken jullie gevoel het is vreselijk dat weet ik, ik ben nu 11 stopt het ooit?

Ik ben net 22 jaar geworden en heb w.s. ook last van heimwee. Als ik weet dat ik 's avonds niet thuis kom wordt ik erg onrustig. Deze week had ik survivallen met school (nieuwe opleiding) en zouden we 1nachtje blijven slapen. De voorafgaande week heb ik alleen maar lopen piekeren en de avond voordat ik moest gaan, heb ik veel zitten huilen en kreeg ik een benauwd gevoel (paniek). Van kleins af aan heb ik last van heimwee. Vroeger bij oma slapen was al een ramp en konden me ouders me weer ophalen 's avonds. Wanneer ik met nieuwe mensen wat moet gaan doen zoals 1 nachtje blijven slapen op een kamp, raak ik gewoon in paniek en dat ik niet thuis kom 's avonds. Ik ben uiteindelijk niet mee gegaan heb me ziek gemeld. Ik schaam hier erg voor. Want achteraf had ik denk wel mee gekund. Ik voel me nu slap/zwak en schuldig. Ik hoop dat als ik donderdag weer naar school ga, me nieuwe klas me niet buiten sluit. Vreselijk heimwee, het verlangen naar me ouders, thuis..etc. Hoe kun je hier mee omgaan?

Ik (jongen van 24) zit nu op stage in Scandinavië, voor maar liefst zes maanden! Ik ben er nu 1,5 week, en de eerste dagen waren heel moeilijk. Het wordt gelukkig minder, maar het is er nog steeds. In een nieuwe omgeving, veel enge dingen, en helemaal weg van thuis. Op zo'n moment mis je thuis heel erg, je ouders, je broers en zussen. Maar dat is niet alleen maar vervelend. Je merkt opeens ook dat je nog veel meer van je dierbaren houdt dan je vooraf voor mogelijk hield. Dat is toch een groot geschenk, om dat te weten te komen. Mijn "tips" om over de heimwee heen te komen: - Blijf in beweging. Ga bijvoorbeeld een wandeling maken. Zo leer je de omgeving kennen waardoor je daar minder bang voor bent, en ben je 's avonds meer moe om te gaan slapen. - Probeer op regelmatige momenten met het thuisfront te bellen, bijvoorbeeld een half uur voor het slapen. Hierop voortbouwend; - Probeer zoveel mogelijk eenzelfde ritme in te bouwen. 's Ochtends niet te lang in bed blijven liggen, dan kan je 's avonds weer niet slapen. - Probeer verder te kijken dan vandaag. Laat je niet leiden door tegenslagen, maar hou het uiteindelijke doel voor ogen. Dat zal je sterker maken. - Voor de mensen die in God geloven; Je bent nooit alleen! Er is altijd iemand bij je, met wie je kan praten, die je kan steunen, en die jou nooit zal verlaten. En onthou allemaal; uiteindelijk zal alles weer goed komen! ps. Ik weet niet hoe lang het geleden is dat Rebecca uit Miami haar post deed, maar ik zou best met je willen e-mailen. Hopelijk kan de redactie onze e-mailadressen doorspelen?

het is nu nacht, jankend lig ik naast mijn man. ik wil terug naar huis, naar zeist en niet hier wonen in een kil, guur friesland overal ver vandaan. ik heb de hele wereld over gereisd maar nu ik uit mijn eigen stekkie gerukt ben samen met mijn 2 kindjes (1 en 3) weet ik wat heimwee is. ik probeer van alles, onderneem van alles maar......

Hoi ik ben Rebecca en ben 23 jaar oud. Ik zit nu al 5 weken in Miami en heb nog 15 weken te gaan. Ik had nooit echt last van heimwee. Vond het wel altijd heel fijn om weer thuis te zijn, maar had nooit ernstige klachten. Nu ik echt heel veel weg zit en me nu besef dat het geen vakantie is voel ik me toch wel heel vervelend. Vooral zo rond de feestdagen. Ik heb de hele tijd buikpijn, heel veel hoofdpijn en ben gewoon verdrietig. Heb wel heel veel steun aan alle berichten die ik vanuit Nederland krijg. Ik moet het van mezelf volhouden hier, wat zijn nou 15 weken nog. Als ik iets leuks ga doen dan heb ik er geen last meer van, maar zodra ik weer alleen op m'n kamer zit gaat het verkeerd. Ik ben al aan het aftellen naar m'n aankomst op schiphol en om weer lekker in m'n eigen huisje te zitten en dat alles weer normaal is!

Zes weken en drie dagen geleden heeft mijn vriend onze relatie verbroken. Na 1,5 jaar samenwonen en een relatie van 3 jaar is het nu uit. We hebben een hoop meegemaakt samen, had nooit gedacht dat t ooit nog uit zou gaan. Maarja, we woonden samen in zijn huis, dus ik moest verhuizen. Ik woon nu 3 weken en 5 dagen alleen in een vier-kamerappartement maar elke dag mis is het oude huis (oftewel het huis van mijn ex) meer en meer. Ik mis hem ook natuurlijk maar mis ook mijn bed en ons gezellige huis. Ik moet me maar eens als een 20 jarige gaan gedragen wordt er dan gezegd en ik ben thuis en ik kan geen heimwee hebben want het is mijn (t)huis niet meer. Dat maakt het alleen maar erger. Is er iemand die mij wel begrijpt? Met de dag wordt mijn heimwee erger, ik heb er zelfs diarree van en kan niet goed slapen. Wat kan ik doen om het makkelijker te maken?

Hallo. Ik ben erg blij om te horen dat ik niet de enige ben. Ik ben 21 jaar en heb enorm veel last van heimwee. Als kind had ik hier al last van als ik nog maar gewoon bij een vriendinnetje ging spelen, maar dan was het niet zo erg. Vorig jaar ben ik een week met school op stage geweest en dat was een regelrechte ramp. Al een jaar ervoor lag ik te piekeren over die week. En het was ook een vreselijke week. Tot woensdag heb ik constant huilbuien gehad. Ik heb iedereen wijsgemaakt dat er problemen waren in de familie, maar mijn beste vriendin heb ik verteld dat het heimwee was. Ik was blij dat ik het na zoveel jaar eindelijk aan iemand kon vertellen. Nu ik mijn tweede jaar opnieuw doe moet ik terug mee op die stage gaan en alweer sta ik stijf van de stress. Ik zou er alles aan doen om niet te moeten meegaan. Nu moet ik mee met een klas waarin ik bijna niemand ken. Ik zie dit echt niet zitten!!! Ik ben na school steeds dolblij als ik naar huis kan. Ik zou toch graag eens een leuke week beleven op die stage, maar de heimwee slaat nu alweer toe. Ik weet echt niet wat ermee te doen. Liesje

ik kan nergens blijven slapen of ik mis mijn familie

Ik heb het al zolang ik me kan herinneren, ik ben 19. Schoolkampen waren altijd een ramp, logeren, vakanties (al 10 jaar niet geweest). Als ik voor school ergens intern moet blijven, meld ik me ziek of verzin iets. Ik zou graag willen zeggen dat het heimwee is, dat heb ik al eens gedaan op een school maar dan word er gezegd dat je het maar moet 'proberen'. Het ergste is dat ik dat wel wil, maar mijn 'andere kant' dat niet accepteerd. Als ik weet dat ik het moet proberen, ben ik vanaf DAT moment dat ik dat weet al ziek en ongelukkig. Ik ben blij dat ik hier meerdere mensen zie die dit probleem hebben, en ik dus zeker niet de enige ben. Inmiddels heb ik dit van mijzelf al geaccepteerd en heb gelukkig ook absoluut geen behoefte om op vakantie te gaan of weekendjes weg, heb hier alles. Ik kan namelijk wel tot 's nachts toe ergens blijven, zolang ik maar weet dat ik naar huis kan, is die angst er niet. Het is toch fijn dat meerdere mensen dit probleem hebben en niet alleen kinderen.. Dan kun je er ook wat meer open over zijn en vertellen dat ik zeker niet de enige ben. Veel mensen hebben toch het idee dat het vooral kinderen zijn en je er wel overheen groeit. Nou ik heb het vaak zat geprobeerd (Schoolkampen, Logeren enz).. Maar de angst dat er thuis iets gebeurd en het gemis van thuis is te groot. Het is niet alleen 1 persoon ofzo, het is niet uit te leggen. Iets meenemen of een belletje maakt het dus alleen maar erger.

Nou en of ik heimwee had!! Tien jaar lang heb ik in het Zuiden van Nederland gewoond omdat mijn vriend die later mijn echtgenoot werd er vandaan kwam. Nadat de kinderen geboren waren ging het steeds slechter met mij. Mijn postnatale depressie ging maar niet over. Totdat het kwartje viel!! Ik was letterlijk ZIEK VAN DE HEIMWEE!!! We zijn na die ontdekking verhuisd naar mijn geboortedorp. Twee straten bij mijn ouders vandaan en naast mijn broer. Het is hier geweldig!! Alleen de geur al van vroeger. We wonen hier nu net 2 jaar en het gaat fantastisch met mij en met mijn gezin want mijn gezinsleden leden net zo onder mijn verdriet als ik zelf. NOOIT meer terug naar Limburg!! Ik ben en blijf een Brabantse!!

Nou en of, vooral op dit moment ben ik blij dat ik mijn ei kwijt kan. Tegenover anderen zeg ik er liever niets over, schaam me een beetje. Mijn ouders (ikzelf ben 21) zijn op vakantie naar malta, redelijk ver weg. Maar ik heb zo'n moeite met het gemis, vooral omdat de band steeds hechter werd de laatste tijd. Nu zul je denken: " flex man dat je het rijk alleen hebt". Maar op het moment dus absoluut niet. Ik wil zeker dingen ondernemen, maar als bij het afscheid bij mijn pa de tranen in de ogen schieten, weet ik niet of ik me wel mag en kan vermaken zo. Ik blijf de hele tijd aan ze denken. Wat kan ik nu?

Na vele reizen en, naar ik dacht een goede vorbereiding, ben ik ruim een jaar geleden met mijn partner naar Ierland vertrokken. Een jarenlange wens om in een cottage in the country te wonen. Maar zoveel maanden verder is de heimwee zo enorm groot bij mij dat het de relatie onder spanning zet. Ik ben bang om mijn droom op te geven, bang om weer op nieuw te verhuizen en en een plekje in nederland te vinden. Toch weet ik dat ik hier alleen maar sterker van kan worden, van kan leren, alleen wanneer zet ik de stap om terug te gaan?

Ik ben ruim 2 jaar geleden van het Westen des lands verhuist naar het Oosten. Ik zag het toen als één groot avontuur, mijn vriend achterna die daar woonde, een andere baan, nieuwe mensen ontmoeten, ach zo moeilijk kon dat toch niet zijn? Mezelf eindelijk losmaken van het warme nestje thuis, het werd ook echt tijd. Nu zit ik hier, nog steeds samen met mijn vriend, echt een schat hoor, in een mooi spliksplinter nieuw huis met alles erop en eraan, ik heb fantastische nieuwe vrienden gemaakt, een leuke baan, ben gezond, waarom ben ik dan niet gelukkig!! Mijn hele familie woont daar, s'avonds even een kopje koffie drinken bij mama of één van m'n zussen zit er niet in. Het blijft denk ik een gevecht. Toch wil ik nog niet opgeven, ik geef mezelf nog een jaar, maar dan.......

Ik heb ook veel last van heimwee. Nu al wat minder dan vroeger, maar het gaat maar niet weg. Ik ben nu bijna 16 en ik ben er nog steeds niet vanaf. Ik ging vorig jaar met school op buitenlandse reis, en ik miste mijn ouders enorm. Ik schaamde me ervoor, en heb het verzwegen, tot op de laatste dag, toen heb ik het een vriendin verteld die ook mee was. Ik raad het aan om dat te doen, dan kunnen zij rekening houden met je gevoelens, snel emotioneel etc. Ik heb, als ik heimwee heb, niet alleen heimwee naar mijn ouders, maar ook naar mijn huis, naar het thuisgevoel zeg maar. Herkent iemand dat?

Haaj ik ben een meisje van 12. Ik zit in groep 8. We hebben bijna kamp maar ik heb heel erge heimwee. Mijn 12 vriendinnen gaan maar ik wil ook zo graag mee maar ik durf niet. Ik heb wel veel steun maar toch heb ik heimwee.

Mijn vriend woont sinds 1 jaar op zichzelf. Sinds vorig zomer ben ik eigelijk beetje bij beetje bij hem in komen wonen. Hij is best veel werken. We hebben een kat als huisdier. Mijn ouders wonen 7 km verderop, ik mis mijn dorp enorm. Mijn beste vriend woont hier, de kroeg waar ik altijd zit, zit hier. Ik mis mijn ouders vreselijk. Huilbuien, chagerijnig en om het minste of geringste naar huis toe willen. Kleine ruzie met mijn vriend, wil ik alweer naar huis toe. Thuis is mijn plek. Moet ik weer thuis gaan wonen?? Help mij, ik weet het niet meer.

Ik heb heimwee naar mijn vriend, ik logeer elk weekend bij hem maar door de week ben ik bij mijn moeder. Ben nu 18, mag niet samenwonen, maar de heimwee wordt steeds erger. Eten doe ik bijna niet, ben steeds misselijk en slaap slecht, heb hoofdpijn en voel me depri. Daar heb ik geen last van bij mijn vriend.

Ik ben een meisje van 14 jaar. Op school wordt er dit jaar een winterkamp georganiseerd. Ik wil héél graag mee, maar ik heb last van heimwee. Mijn 2 beste vriendinnen gaan ook mee, daar heb ik heel veel steun aan, maar ik ben toch bang dat ik heimwee naar mijn moeder krijg.

Ik ben dit jaar geemigreerd en alles gaat hier wel goed, maar heb sinds 2 weken ernorme heimwee. Mijn partner niet en hij hoeft ook niet meer terug naar Nederland. Hij leeft nu het leventje wat hij graag wilde, maar ik voel dat ik me steeds meer afzonder van hem en dat ik daar ook niet over kan praten. Ik slaap slecht, ik eet verkeerd en ben prikkelbaar.

Ik ben een meisje van 21, ik moet voor mijn opleiding 5 maanden stage lopen binnen Nederland. Toch heb ik een vervelend gevoel, ik moet vaak huilen, mijn vriend troost me dan en probeert me weer op tevrolijken. Ik schaam me, ik ben al 21 en hebnog steeds heimwee. Ik weet wel dat leeftijd niets uitmaakt . Ik wat ik er aan doe is alles bijhouden in een schriftje. Iedere dag een stukje schrijven, muziek luisteren waar ik me goed door ga voelen en er over praten met mijn vriend. Ik hoop dat het snel over gaat, want zo hou ik die 5 maanden niet vol. Ik probeer nu om iedere week even naar huis te gaan. Kijken of dat werkt. En gewoon veel bellen, iedere dag een keer. Hebben jullie nog andere tips of herken je dit, laat het me even weten en misschien kunnen we er samen over praten

Ik wil reageren op Marianne met haar zoon van 11 die erg last heeft van heimwee. Ik heb ook een zoon van (bijna) 11 met hetzelfde probleem, zelfs als mijn man en ik een paar daagjes weg zijn en hij in zijn vertrouwde omgeving blijft met opa en oma, heeft hij er last van. Dat begint al als we nog niet weg zijn met slecht slapen en zorgen maken over als we weg zijn. Nu gaat hij binnenkort ook op schoolkamp. Hoe kunnen we dit in goede banen leiden?
Graag jullie reakties

Nog nooit last van gehad, tot vandaag. Mijn vrouw en ik waren een weekje in een bungalowpark in Noord-Brabant, en vanmiddag was het voor mij ineens over en sluiten. Ik werd depressief, vreselijk verdrietig en verlangde gewoon naar huis, 3 dagen vóór we terug zouden gaan. Nu zijn we alweer 3,5 uur terug en ik ben zo moe als een hond maar wel blij weer in m'n eigen omgeving te zijn. Vreemd, maar 133 km. van huis en je dan tóch zo rot voelen. Weer wat geleerd.

Ik (30) heb sinds ik getrouwd ben en 2 kleine kinderen heb enorm veel last van heimwee. Ik kan gewoon niet zonder ze en ben ook enorm bang dat er iets met ze gebeurt terwijl ik afwezig ben. Van beroep werk ik op een reisbureau en dan dien je af en toe een studiereis te maken. Mijn heimwee is echter zo sterk dat ik overweeg om ander werk te gaan zoeken. Overdrijf ik nou of herkent iemand dit?

Ik ben net terug van een weekend weg. Vreselijk. Als er iets bestaat om er vanaf te komen, meld ik me als 1e aan. Inderdaad, afleiding helpt het best. Maar soms is het zo erg dat ik niet kan eten, duizelig ben en alleen maar kan huilen.

Heimwee dat heb ik, en heb daar last van. Wanneer ik op vakantie ga naar Zoutelande, dan heb ik heimwee, omdat ik dan naar huis wil, en andersom heb ik dat ook! Dat is niet altijd prettig door dat je heimwee hebt (ikzelf ben liever thuis dan dat ik ergens anders ben)

Ook onze zoon van 11 jaar heeft behoorlijk last van heimwee. 's Avonds laat kan je hem weer ophalen. Misselijk en overgeven hoort er bij hem ook bij. Alleen dit zet zich de volgende dag thuis ook nog voort. Dit is dan ook zo erg dat hij thuis blijft en niet naar school kan. Ik heb al de reacties gelezen en wat mij opvalt is dat er velen zijn die graag een oplossing voor dit probleem zouden zien, maar ik zie daar helemaal niets van? Want een oplossing hoop ik hier wel voor te krijgen, want er komen kampweekenden van school aan die ik met angst en beven als moeder tegemoet zie. Niet dat ik hem op moet gaan halen dat doe ik met liefde, maar meer wat de reactie van de klasgenoten zal zijn. Het is denk ik wel belangrijk dat er op school overgesproken gaat worden. Dit is voor het eerstkomende kamp ook geen probleem, want met die kinderen zit hij al lang in de klas. Maar het jaar daarop is het kamp aan het begin van het schooljaar en kent men elkaar nog niet!! Mijn vraag is: Hoe is dit alles in goede banen te leiden???

Ook ik ben nu bijna een jaar getrouwd en sinds een paar weken heb ik ook heimwee naar mijn ouders!Eerst dacht ik dat het aan de vakantie lag, maar nu ik terug ben heb ik het nog steeds!

Ik woon sinds augustus op kamers en heb nu sinds een maand last van heimwee. De eerste paar maanden ging het goed, ik had niet de behoefte om elk weekend naar huis te gaan, belde wel vaak. Maar toen ik een keer 's avonds in bed lag had ik ineens het gevoel dat ik wat miste. Dat gevoel gaat nu gepaard met angsten, dat ik nooit meer ergens zal wennen en een vertrouwde omgeving kan creeren. Ik ga nu bijna elk weekend naar huis. Dit is echter niet de oplossing, daarom organiseer ik nu elke week een paar dingen om iets leuks te doen, zodat ik niet de hele week aan thuis zit te denken en ik het op kamers wonen niet alleen met narigheid, maar ook met leuke dingen associeer. Op een gegeven moment hoop ik dan dat het verlangen thuis te zijn minder wordt. Weer thuis gaan wonen vind ik geen optie, eens moet je namelijk op eigen benen leren staan. En mensen die je lief hebt zijn er ook nog als ze verder weg wonen. Zo heb ik er wel vertrouwen in dat de heimwee een keertje overgaat. Het gaat alleen niet vanzelf, je moet er wel wat voor doen. En zeker de oplossingen niet in het verleden zoeken!

Ik ben een meisje van 15 en ik heb vanaf mijn 6de of 7de al last van heimwee. Als ik van tevoren weet dat ik ergens ga logeren of een slaapfeestje heb krijg ik al de kriebels. Ik heb dan van die negatieve gedachten en ik ga er steeds meer tegenop zien. Vaak denk ik aan dat alle anderen of de persoon waar ik op de kamer lig al in slaap valt en ik dan de hele nacht wakker lig, en daar weer erge heimwee van krijg en ga denken over negatieve dingen. Maar ik heb laatst bij een vriendin gelogeerd die ik goed ken en heel aardig vond. Ik ben de hele dag vrolijk geweest, veel actie ondernomen en niet aan heimwee gedacht. Pas toen ik 's avonds in bed lag heb ik er met mijn vriendin over gepraat en daarna gingen we slapen. Ik kon in het begin niet zo goed slapen en toen mijn vriendin sliep kon ik niet slapen. Ik deed het lampje aan en ging wat lezen. Hierdoor dacht ik niet aan heimwee-gedachten en toen kon ik weer rustig slapen. Ook als je heel moe bent en/of als degene bij wie je op de kamer slaapt wakker blijft totdat jij slaapt, daar krijg ik geen heimwee door. Er moet iemand anders zijn (want je bent van huis af en daar waken je ouders over je) die over jou waakt. Je moet je niet laten dwingen om over heimwee te denken en gewoon een boek lezen als je niet kan slapen. Vaak is de eerste nacht altijd het ergst. Uiteindelijk val je toch altijd in slaap. Ik hoop dat mensen zichzelf hierin herkennen en dat moeders van kinderen die heimwee hebben hier wat aan hebben.

Maar wat kan je er nou aan doen om te zorgen dat de heimwee weg gaat of bijna weg gaat???

!Gericht aan!: De persoon waarvan haar/zijn berichtje tweemaal te lezen is: ik kan je gevoelens goed begrijpen. Misschien een idee om samen te mailen, erover te praten, van gedachten te wisselen? Hoe oud ben je? Ik 22 (zie bericht onderaan (Anoniem)).

Ik ben een meisje van 22 en heb ook vaak last van heimwee, soms wat erger, soms minder. Vaak is het de eerste dagen van de vakantie. Maar ik heb ook vaak heimwee voordat ik wegga, alleen al bij de gedachte eraan dat ik weg zal gaan. Het is als ik heimwee heb zo erg dat ik misselijk ben, niet kan eten, slecht slaap en alleen aan thuis kan denken. Tegelijkertijd wil ik ook niet alleen maar thuis zitten , maar ook graag erop uit, reizen, talen leren.. maar als puntje bij paaltje komt, slaat de paniek toe en zou ik het allerliefst bij mijn ouders op schoot willen bij wijze van spreken. Heeft iemand tips om hierover heen te komen? Alvast bedankt.

Mijn dochter van 10 jaar heeft last van heimwee. Het is regelmatig voorgekomen dat ik haar s'avonds laat heb opgehaald van een logeerpartijtje bij oma of een vriendinnetje. Nu gaat ze volgende maand 3 nachten op kamp. De juf weet ervan en bespreekt het in de klas. Wat kan ik thuis als voorbereiding doen om haar met een gerust gevoel op kamp te laten gaan??

Ik ben nu 29, 2 jaar getrouwd en we zijn begin dit jaar een week in New York geweest. Je zou zeggen een doe-vakantie. Echt de hele dag bezig. Maar toch merkte ik regelmatig dat ik er ongelukkig was. Waarom? Omdat ik het thuisfront miste. Vaak kwam de drukte van de stad op me af. De gebouwen mogen dan indrukwekkend zijn en hoog, maar mooi zijn ze niet en heel onpersoonlijk. Ik hoorde mensen enthousiast praten over Soho en Little Italy, maar ik vond het een hele armoedige en negatieve uitstraling hebben. Ik was, ondanks dat ik ook momenten had waarop ik wel genoot, blij dat ik weer naar huis kon. Want in een periode van heimwee kan ik niet eten en slecht slapen. Om de nacht door te komen slikte in Oxazepam. Ben hier meteen weer mee gestopt toen ik thuis was. Ik weet wel dat mijn heimwee een voortvloeisel is uit een depressie.

Ik heb zelf nog steeds last van heimwee. Vroeger toen ik kleiner was had ik er veel meer last van. Ik wilde altijd bij mijn moeder blijven en was altijd bij haar in de buurt. Logeren en feestjes was een ramp. Ik wilde altijd naar huis. Dan heb ik het nog helemaal niet over naar school gaan. Op de kleuterschool was het met mij ook altijd een ramp. Ik ben over mijn heimwee heen gegroeid. Soms heb ik er nog wel last van, maar dan in mindere maten. Ik ben nu gelukkig en heb lading vriendinnen die het accepteren dat ik heimwee heb. Dus als ik een keertje niet bij een logeerpartijtje wil zijn, of mee op vakantie begrijpen ze dat. Ik heb het dus niet echt opgelost, maar het is gewoon vanzelf gegaan.

Ik ben nu 54 jaar. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik heimwee heb. Toch heb ik, toen de kinderen klein waren, altijd gekampeerd. Toen we later zonder de kinderen gingen, en het dus stiller om me heen werd, zijn we stedenreizen gaan maken. De ene keer ging het goed en soms weer wat minder. Nu hebben we samen met vrienden een caravan gekocht. Waar we op toerbeurt heen gaan. Nu zijn we 4 dagen op de camping geweest. Maar mijn hemel, het was er weer!
Afschuwelijk. Ik weet dat afleiding de beste remedie is, maar op een stille camping met minder mooi weer is dat wel wat moeilijk.
Toch ga ik over een paar weken weer een paar dagen. Ik laat me niet in een hoekje duwen. Ik vind het overdag prima, buiten wat momenten om.
Het is zelfs zo dat ik er nu nog onrustig van ben. Is hier nu niets aan te doen?
Ik neem 's avonds voor het slapen een pilletje om nog een beetje te kunnen slapen.
Weet iemand of hier geen therapie voor is. Ik zou er wel van af willen. Ook voor mijn man is het niet leuk.

Ik heb niet echt last van heimwee. Maar ik neem ook altijd iets mee wat lang naar thuis ruikt. (ja, klinkt hèèl idioot)
Zo heb ik dus (daar moet je dan 24 voor zijn) een vrij groot knuffelbeest in bed...maar die gaat wel (bijna) overal mee naartoe!

Ik heb vroeger ook heimwee gehad. Het is gewoon heel lastig. Als ze al over kamp begonnen op school zat ik er al aan te denken van ojee wat nu! Ik heb het op mijn 7de gekregen toen ik met een vriendje en een vriendinnetje mee was op de boot. Het kwam er dus gewoon door dat ik niet naar huis kon want we zaten op het water. Op mijn 14de had ik er geen last meer van. Ik moest toen 2 dagen op kamp en doordat ik zo moe was ben ik gewoon in slaap gevallen. Dat jaar erna zou ik 5 dagen gaan en daar zag ik heel erg tegen op. Ben gewoon gegaan en was er zomaar overheen gegroeid. Ik heb er verder niks voorgedaan het ging ineens over. Nu ben ik 17 en vind het nu juist leuk om ergens te logere en heb nergens meer last van!!!
Hoop dat jullie er verder ook nie teveel last van hebbe!!!

Groetjes Hellen

Heimwee is moeilijk op te lossen maar als je stapje bij beetje steeds een dagje langer gaat logeren of een dagje langer op vakantie gaat kun je met de heimwee meegroeien en misschien dat het dan niet zo zwaar is, dan wanneer je gelijk 3 weken weggaat.

In verband met een te grote school-thuis reisafstand leek het beter om op kamers te gaan. Maar na een half jaar heimwee, iedere dag huilend aan de telefoon naar huis bellen en geen plezier aan het weekend thuis beleven omdat je maandag weer weg moet, ben ik weer thuis gaan wonen. Helaas heb ik er een depressie aan overgehouden maar ik heb mezelf beter leren kennen. Helaas is mijn heimwee hiermee niet opgelost en ga ik nog steeds helemaal niet graag, helemaal niet als het 'gedwongen' is.
Een oplossing heb ik niet, mn psychologe zegt dat het angst is. Dat zal wel maar ik zou graag eens zonder moeite een langere tijd van mijn ouders (vooral mijn moeder) wegkunnen.

In verband met een te grote school-thuis reisafstand leek het beter om op kamers te gaan. Maar na een half jaar heimwee, iedere dag huilend aan de telefoon naar huis bellen en geen plezier aan het weekend thuis beleven omdat je maandag weer weg moet, ben ik weer thuis gaan wonen. Helaas heb ik er een depressie aan overgehouden maar ik heb mezelf beter leren kennen. Helaas is mijn heimwee hiermee niet opgelost en ga ik nog steeds helemaal niet graag, helemaal niet als het 'gedwongen' is.
Een oplossing heb ik niet, mn psychologe zegt dat het angst is. Dat zal wel maar ik zou graag eens zonder moeite een langere tijd van mijn ouders (vooral mijn moeder) wegkunnen.

Ik woont sinds 14 maanden in Engeland. De eerste 2 tot 3 maanden had ik ontzettend heimwee. En heel vaak gehuild. In Nederland woonde ik bij mijn moeder, en nu stond ik op mijn eigen benen in een ander land. Ik heb het gelukkig niet opgegeven, want hoeveel mensen zeggen niet van, dat zou ik ook graag willen in het buitenland werken. En dit wilde ik heel graag. En ik wilde ook bewijzen dat ik het kon. En ik kan het !!!!! Wat je kan doen als je erg veel heimwee hebt, afleiding zoeken, veel afleiding want dat helpt enorm. En als ik nu naar Nederland ga dan heb ik heimwee naar Engeland, gek he. Raar hoe dingen kunnen lopen

Ik ben een jaar getrouwd en nog heb ik heimwee naar mijn ouders en zusjes en broer, het is het ergst als ik een dagje bij ze ben geweest en dan terug ga dan sta ik altijd met een brok in mijn keel afscheid te nemen terwijl ik ze toch een paar dagen weer zie, mijn man die weet niet wat hij moet doen die voelt zich niet zo tegen over zijn familie. Iedereen zegt maar het went wel maar nu 1,5 jaar verder en nog steeds bel ik ze s' avonds op om ze welterusten te zeggen.

Heimwee is een een vervelend probleem voor kinderen, maar ook voor volwassenen. Ik (29) ben maar weinig op vakantie geweest en als ik dan weg was,ben ik zo snel mogelijk weer thuisgekomen.

Met veel hulp van mijn vriend gaan we nu wel steeds verder en steeds langer. Na een week slaat de paniek toe en vanaf dat moment zorgen we voor activiteiten. Bezig blijven, zodat je niet de kans hebt om te piekeren en met alle energie die je nog hebt, proberen er iets van te maken. Het wordt namelijk veel erger als je het erbij laat zitten. Eén moment van twijfel bij mijn vriend draait meestal uit op de terugreis. Hij moet mij die dagen echt op sleeptouw nemen, want zelf kan ik niets verzinnen of beslissen. Toch gaat het steeds beter. Het is niet leuk om de confrontatie aan te gaan, maar ik wil ook niet de rest van mijn leven 'thuis zitten'.