Ik ben ontzettend goed geholpen door kundige en betrouwbare fysiotherapeuten. Voor mij de enigen die de klachten weg kunnen nemen.

BUll-shit, pijn is pijn, niemand kan JOUW pijn voelen, dan jij zelf. Mijn 1e zwangerschap had ik de laatste 3 weken beetje pijn. Bandenpijn noemde ze dat. Ik kreeg een popje meiske van 4 en half pond, niet zwaar dus. Bij mijn tweede zwangerschap kreeg ik last van mijn bekken en rug. Nadat ik 5 a 6 maanden was, voorheen wat lichte klachten, hadden ze door dat ik mij niet aanstelde. En ik maar doorgaan, soms met tranen in de ogen, vooral na de 7e maand. Mijn zoon kwam met de 8e maand, 7 pond woog hij. Ik heb met me 3e zwangerschap ontdekt dat het bij mij erge bekken klachten zijn geweest en rugklachten. Ik wist het gewoon zeker nu, en nog door de jaren heen hebben ze mij niet serieus genomen met mijn klachten,. Ze bleven het maar bandenpijn noemen. Niet aanstellen, door gaan, het valt wel mee. En JA ik had een kinderwens, en ik heb er gewoon 3 genomen, en heb me na de 3e af laten klemmen in verband met mijn gezondheid. Ik loop nu met bekken en rug klacten, maar ook met lopen, enkels en handen, polsen, me knieen, wat waarschijnlijk komt door een erfelijke ziekte die in onze familie voor komt. Ik ben nu nog in onderzoek daarvoor, maar het is een lange weg te gaan helaas. Als ik dat eerder had geweten, had ik zeker geen 3 kids had genomen! Maar ik ben super blij met alle 3, ik kan en wil niet meer zonder ze. Ze zouden vrouwen eens serieus moeten nemen met zulke klachten, want het veranderd dratisch je hele leven!

Ik ben een moeder van 3 kinderen. Nu ben ik zwanger van mij vierde en ik had nog nooit eerder BI gehad! Tot nu. Het is zo erg dat ik niet meer kan zitten of liggen. Vooral mijn stuit is zeer pijnlijk! Ik jank de hele dag door. En wat een mooie laatste zwangerschap zou moeten zijn verandert langzaam in een hel. Aanstelleritus? NEE ECHT NIET!

Even om op frouwke haar opmerking terug te komen over dat ik het dan aandurfde een 2e kind te nemen. Ik wist toen nog niet dat ik bekkeninstabiliteit had, de artsen hebben alles flink onderschat. Gaat wel weer over, met de tijd wordt het minder, allemaal van dat soort opmerkingen. Dus ik dacht dat het erbij hoorde. Nu moet ik zeggen, ik was 19 toen ik de eerste kreeg en wist niet beter. Jong en erg naief, als de dokter het zegt zal het wel kloppen. Intussen weet ik wel beter .....

ik heb zelf ook last van b.i en ben in juli 2010 bevallen en loop er nog steeds mee.
de pijn die ik heb is soms echt enorm en kan dan echt janken
ik sta iedere dag op met pijn maar de ene dag met meer pijn dan de andere dag.
ik heb nu 3 fisio's versleten en ze zeggen allemaal wat anders.
ik zie wel waar het schip strand met mijn lichaam maar aanstelleritis is het niet.

Nee, echt niet, de pijn is echt zo erg af en toe. Ik heb 2 x in mijn leven een wortelkanaalbehandeling gehad, best pijnlijk maar.....als ik i.p.v. de pijn in mijn bekken mag ruilen voor 2x per week een wortelkanaalbehandeling de rest van mijn leven dan graag. Ik word ook niet geloofd door veel mensen. Kan niet goed genoeg voor mijn kinderen zorgen hierdoor of werken. Slik om het te trekken en tegen de pijn regelmatig een tijd anti- depressiva maar dan denkt jeugdzorg al snel dat je psychisch niet functioneert.

Hallo ik ben adrienne, 49 jaar en vorig jaar nov is mijn baarmoeder verwijderd. De operatie is heel goed gegaan maar paar maanden erna is het vreselijk. Hele heftige pijn, wel niet blaasontsteking, zelfs een keer een bezinking van boven de 100 en het was allemaal maar niks zei de dokter. Nu hele heftige pijnen in liesen en benen, erg vermoeid, pijn in mijn nek en last van urine verlies. Heb al een blaas onderzoek gehad. Nu gaan ze in de blaas kijken en ik ga nu weer eens contact opnemen met de gynecholoog,  want dit is niet vol te houden. Mijn werk lijdt eronder en ook het thuisfront wordt er niet vrolijk van. Wie herkent dit?  gr adrienne

Ik heb al een stukje geplaatst op deze site,dat ik niet zwanger ben, maar in de overgang en last heb van bekkeninstabiliteit. Mijn klachten zijn: pijn aan mijn si-gewricht, in mijn billen dat doortrekt naar mijn benen, lies en hevige opgezette buik dat een vreselijke druk geeft op mijn darmen en baarmoeder. De gevolgen zijn dat ik maar een half uurtje rustig kan lopen en dan vreselijke pijn heb en moet rusten.Ik heb nu een flesje trillium pendulum [homeopatisch]op en merk nu duidelijk dat dit goedje werkt. De pijn met het lang lopen en lang zitten is niet weg, maar de constant aanhoudende pijn van de druk in je lichaam waardoor ik dus helemaal niet kon lopen is weg. Deze druk was vreselijk rond de menstruatie, dan kon ik helemaal niet lopen.[hormoonsveranderingen].
Nu ik weer mijn menstruatie heb kan ik zeggen dat ik normale menstruatieklachten heb, ik kan nu lopen met de menstruatie,dus trillium pendulum is voor mij een heel verzachtend middel,resultaat na een flesje merkbaar. Ik vraag nu een volgend flesje aan, moet wel eerst een week stoppen (dan merk je helemaal dat het helpt als je even niks neemt). Ik hoop dat ik hiermee sommige mensen kan helpen om de pijn te verlichten.

Ik geloof niet dat bi aanstellerites is en het zal ook best vaak voorkomen. Ik snap alleen de vrouwen niet die dit bij de 1e zwangerschap al hebben gekregen het dan toch nog aandurven om aan een 2e kind te beginnen (zeker als je verteld wordt om beter geen kinderen meer te nemen). Hoe groot kan een kinderwens zijn als de kans bestaat dat je eigen lichaam zo de vernieling in gaat. Wat heeft een kind aan een moeder die met zulke klachten rondloopt,ook helemaal niks toch? Heb zelf al jaren last van mijn heupen/gewrichten en durfde na de geboorte van mijn dochter echt niet meer te proberen om zwanger te raken, ben dolgelukkig met een gezond kind en dan maar geen kinderen meer, mijn eigen gezondheid gaat voor.

Ik heb al 1 1/2 jaar last van mijn bekken, onderbuik, baarmoeder, rechter en linkerkant ter hoogte van de blinde darm. Ik ben niet zwanger maar in de overgang. Na alles geprobeerd te hebben: fysio, orthopeed, bekkenfysio, osteopaat e.d.zit ik nog steeds met die vreselijke pijn die een week voor, tijdens en een week na de menstuatie niet te houden is. Ik kan dan gewoon niet lopen. Als ik een stukje wil lopen is dat vaak met een stok en dan hou ik het niet langer vol dan een uur. Als ik niet in mijn periodes zit. Ook heb ik last van heel veel druk op mijn darmen en onderbuik. Nu heb ik op zo'n site net als dit gelezen dat het homeopatische middel trillium pendulum zou helpen, dus dit heb ik gewoon via internet besteld. Ik slik het nu een week. Mijn gevoel zegt dat het misschien wel helpt, maar ik weet het pas zeker als mijn klachten rond de menstruatie worden verlicht, even afwachten dus?????

Na 18 jaar bekkeninstabiliteit (en alles wat daar bij hoort, hoef ik hier vast niet meer uit te leggen..) is dit in 2,5 (!!!) week over gegaan door middel van Medical Taping Concept! En dan ook echt OVER he!! Navraag bij mijn eigen fysio: "nee, daar hebben wij geen ervaring mee, maar dat wil nog niet zeggen dat het weg blijft hoor mevrouw..".
Maar nu, 6 jaar later, is het dus nog steeds weg!
Dus dames, zoek een fysiotherapeut die een cursus MTC heeft gehad en wie weet is het ook bij jullie binnenkort verleden tijd!!
Het hoeft dus niet!

aanstelleristus ???

nou echt niet , ik ben een vrouw van 36 heb 2 kinderen en de bekkenstabilliteit begon bij de 1e zwangerschap, is erg onderschat( niet als zondanig herkent) en 3 jaar verder kreeg ik te horen dat ik spit had.
ben voor spit behandeld 2 jaar lang, totdat een ceasar therapeute verder zocht en een verwaaloosde bekkeninstab. vaststelde ,
3 artsen verder eindelijk officieel diagnose , maar was al 4 jaar bezig.
nu ben ik vanaf het begin al 15 jaar verder en kamp dagelijks met de verwaarloosde bekkeninstab.
er gaat geen dag voor bij zonder pijn .
ben niet in staat om in het vrije bedrijf te werken ,
en mijn dagen en activiteiten worden beheersd door de mate van pijn die dag .

DUS: AANSTELLERITIS IS HET ZEKER NIET !!!!!!

Toen ik 4 jr geleden zwanger was begon met 3 mnd al mijn klachten, lopen begon al pijn te doen. Eerst dacht ik dat het mijn reuma was totdat ik (niet lang erna) last kreeg van mijn schaambotten. Ik had het idee dat (al stond ik stil) ze over elkaar heen schuurden. Ik ben toen op advies van iemand een bekkenband gaan dragen, dat hielp iets. Ik heb het geluk gehad dat zowel mijn verloskundige ,huisarts en fysio me goede tips hebben gegeven om er mee om te gaan maar 1 ding weet ik wel: het is vreselijk om het te hebben. Gelukkig heb ik er nu alleen af en toe nog last van als ik teveel heb gedaan. Voor iedereen die het heeft:heel veel sterkte en zorg dat je goede hulp en informatie krijgt van mensen die weten waar ze over praten

Ik heb al 2,5 jaar veel pijn en het gaat maar niet over, veel therapieën gehad, geen blijvend effect. Ik ben ten einde raad. Sommige dagen kan ik best goed vooruit andere kan ik amper 10 min op een stoel zitten, staan of lopen.

Het moeilijke van bekken pijn is dat ze zo wisselend kunnen zijn. Soms kan je alles en soms kan je geen trap op komen. Somds zit de pijn links en de andere dag zit de pijn weer rechts. Dit zorgt voor veel onbegrip!



Uit follow-upstudies is gebleken dat 98 % van de vrouwen met (pijn)klachten in de lage rug en/of het bekken, pre- en postnataal, baat hebben bij fysiotherapeuten die de methode van Cecile Röst volgen. Het percentage kunstverlossingen bleek bij vrouwen die in de zwangerschap behandeld waren zelfs lager dan gemiddeld in Nederland. Een paar zittingen is meestal genoeg om de pijn sterk te reduceren en de dagelijkse activiteiten weer op een acceptabele manier te kunnen uitvoeren. Het is van groot belang een vicieuze cirkel van pijn en (bewegings-)angst te doorbreken en liefst te voorkomen. Angst kan een flinke stoorzender zijn tijdens de bevalling. Ook is het belangrijk om andere oorzaken van (bekken)pijn uit te sluiten.



Behandeldoelen zijn:

1. bekkenklachten tot een minimum reduceren

2. de vrouwen functioneel houden tot de bevalling

3. snel herstel postpartum bevorderen.



Wanneer is het raadzaam een als zwangere naar een fysiotherapeut te gaan?


- Wanneer je pijn hebt in of rond het bekken, dat kan zijn bij de symfyse, onderrug, stuit, SI-gewrichten

- Wanneer je angstig bent voor bewegen of voor het ontwikkelen van klachten (op basis van eerdere ervaringen of eerder letsel)
- Wanneer je een houdings- of bewegingsproblemen hebt(gehad) met een of meerdere van de volgende activiteiten: lopen, omdraaien in bed, langere tijd staan, zitten of liggen, bukken of naar voren bewegen, traplopen, vrijen, met het verzorgen van de kinderen, in of uit de auto stappen, fietsen, autorijden.



Testen bij een arts of verloskundige zijn vaak negatief omdat ze niet op het moment worden uitgevoerd dat je de klachten ervaart. Wordt de test op een ander tijdstip uitgevoerd (bijvoorbeeld na een kwartier lopen of na een uur zitten) dan kan de test een volledig andere uitslag geven.




Voor meer informatie en een overzicht van gespecialiseerde therapeuten, verwijs ik u graag naar de websites www.bekkentherapie.nl en www.rosttherapy.com.

het is echt geen aanstelleritis. de pijn die ik op de meeste dagen voel (heb ook goede dagen ertussen zitten) is soms echt niet te verdragen. mijn botten in mijn billen en uitstraling naar mijn benen doet dan zo ongelofelijk pijn dat het door de pijnstillers heen kikt en ik amper op of af kan. ik heb dit nu bijna 2.5 jaar (vanaf 4mnd zwangerschap). het is echt niet lachen en geen pretje. werken kan ik niet meer en mijn droombaan waar ik al 8! jaar werkte ben ik nu dus mooi kwijt! tig therapieen gevolg allen zonder veel succes.

Veel vrouwen klagen over bekkenpijn....bekkenpijn is toch niet het zelfde als bekkeinstabiliteit.


Vind het zelf wel belangrijk om dit onderscheid te maen...dat maakt dat iemand met bi niet vor aanstelleritus wordt uitgemaakt omdat iemand met bekkenpijn nog wel veel dingen kan.


Pijn is nooit fijn,wees blij dat je het niet voelt en laat iemand in zijn waarde.

Heel erg onderschat probleem.

3 zwangerschappen,1ste bij 7 maanden af moeten haken i.v.m. pijn, 2de bij 5 maanden en de 3de al bij 3 maanden. Tussen 2de en 3de nog 3 miskramen die ook veel hormonale schommelingen met zich mee brengen. Ontkenning van bi na 2de bevalling door gyneacoloog, dus maar doorgelopen. FOUT, heel veel verpest daarmee. M'n jongste is nu 2,5 jaar en loop nog dagelijks met pijn, wekelijks fysio, tijdens menstruatie echt niets meer kunnen. Shoppen/de stad in, naar een optocht kijken, naar een speeltuin met de kids. Is allemaal te veel voor mijn lijf. Ben bij een expertisecentrum geweest voor bekkenklachten en die stuurde me na de 2de consultatie naar huis. Zij konden niets meer voor me doen. Lekker hoor. Sta nu op het punt om krukken aan te schaffen voor die dagen waarop het echt ondraaglijk is en ik toch voor mijn 3 meiden moet zorgen. Dagje naar de efteling of stad moet eigenlijk al met een rolstoel, maar durf dat niet. Bang voor de reacties van anderen. Met name onbegrip, waarom vandaag in een rolstoel en morgen op de fiets door het dorp!?

hallo,

ook ik heb bij mijn eerste zwangerschap onwijs last van een bi gehad, met 20 weken zat ik volledig thuis, en de pijn was idd ondragelijk, en neem van mij aan ben alles behalve een aansteller, juist daarom ben ik na mijn verlof weer volledig gaan werken en had ik zoiets van kom op het gaat wel weer beter....

maar helaas met de doop van mijn zoon heb ik zulke zware pijnstillers moeten nemen om uberhaupt rechtop te kunnen staan, uiteindelijk ben ik na 11 maanden na mijn bevalling via het consultatie buro en een verwijzing van de huisarts bij het spine en joint centrum terecht gekomen in rotterdam, door die behandeling was ik na ongeveer 3 maanden pijn vrij, nu zwanger te zijn van de 2e is de pijn vele malen minder, ben nog steeds onder behandeling van een fysio, maar is echt stukken beter.
mischien is het een tip ofzo voor iemand, hopelijk heeft iemand er wat aan

Totaal niet !!!! ik ben heel boos.

er is bij toeval ontdekt dat mijn symphyse gescheurd is . En NU????

de huisarts had me niet doorverwezen loop hier dus al ruim 4 jaar mee rond ik kwam voor iets anders in het ziekenhuis. Ze vertelden me daar dat als je na een jaar nog last hebt van je bekken dan moet het een duidelijke oorzaak hebben. vandaar dat ze toch een foto wou laten maken. En daar zag je dat er een verschuiving is van .5 cm. Vandaar de pijnscheuten. dus nee geen aanstelleritus. ga nu naar een traumachirurg. Kijken of hij iets kan doen
ben klaar met fysio, manuele, cesar en podoloog

goedemiddag



kom even hier me hart uitstorten.

ik kan er niet tegen dat het maar word afgedaan alsof wij ons aanstellen.
ben 12 weken zwanger van ons 2de kindje heb nu ongeveer een week of 3 last van me bekken.

allen sinds ruim een week zit ik in de ziektewet omdat het ondraaglijk aan het worden is. doe geen oog dicht kan geen houding vinden waarin ik lekker lig. alles geprobeert kruik kussen niks helpt!!

op me werk geloven ze me niet ze beweren dat ik de eerste ben waarvan ze dit horen met andere woorden je stelt je gewoon aan.

heb gewoon geen woorden voor mensen die hier zo over denken die mensen moesten voor 1 dag en nacht mijn pijn eens over nemen dan weten ze wel beter.

net ik of ik het leuk vind dat ik niet voor me kleine kan zorgen niet eens normaal boodschappen kan doen bijna de hele dag op bed lig omdat liggen beter is als in de bank hangen of op een stoel zitten.



nou wil echt iedereen die ook met deze problemen kamt echt een hart onder de riem steken en hoop dat alles goed komt

Ik zit nu zo'n 1,5 jaar met bekken klachten thuis. De dokter zegt dat het door spanningen komt. Ze hebben me pijnstillers gegeven, naproxen en naar fysio gestuurd meer niet.
fysio, cesar, kraken gedaan maar het blijft! Wat ik ook doe als ik lang sta, trap moet lopen, veel moet doen op een dag, winkelen, wordt de pijn alleen maar erger. Alleen als ik ga liggen wordt het minder.

Ze willen me nu de ziektewet uit zetten. Zou niet weten wat voor werk ik kan doen met die pijn. Hoe bewijs ik dat ik echt pijn heb? Ik wordt er zo langzaamer hand gek van elke dag maar met die steken pijn in me liezen en onderrug te lopen soms trekt het door tot me voeten.

Me te moeten verantwoorden dat ik echt pijn heb. Het is idd wel minder geworden naar de bevalling daarvoor kon ik me linker been niet optillen, maar wat moet ik nu? Wordt gek van die mensen die zeggen niet aanstellen gewoon door gaan! gr

Mensen die trillium pendulum hebben gebruikt, zouden jullie mij kunnen vertellen hoe lang het duurde voordat jullie veranderingen gingen merken na het gebruik van dit middel?

Ik heb in de zwangerschap van mijn jongste 14 jaar geleden bekkeninstabiliteit gekregen. Na flink wat jaren knokken waren de klachten beheersbaar en kon ik weer wandelen etc. Nu na een operatie voor het verwijderen van mijn baarmoeder en een verzakking zijn alle klachten weer hevig terug. En is ver lopen weer even niet mogelijk. Toch ben ik met veel bewegen, chiropractie en altijd oefeningen doen boven op gekomen en ga dat nu weer proberen. natuurlijk is er geen begrip. Niet bevallen, alleen maar flink door elkaar geschud van onderen. Stel je niet aan. Nou na al die jaren weet ik dat het iets is wat altijd bij je blijft en waar je voor moet blijven waken. Sterkte allemaal en kom voor jezelf op.

Door homeopatisch middel van klachten af.



2 jaar geleden ben ik bevallen van mijn eerste kindje. In de 9e week van mijn zwangerschap kreeg ik al last van bi. Dit werd zo erg dat ik niet meer kon lopen met 11 weken. Gelukkig ging het beter na een aantal weken en was ik weer mobiel na 18 weken. Na de bevalling kwam de pijn terug. Iedere keer als er een hormonale verandering was, stoppen met borstvoeding, menstruatie ed had ik weer pijn. UIteindelijk heb ik via een homeopaat een middeltje gekregen dat erg goed hielp. De klachten zijn toen totaal verdwenen.


Ik ben nu 14 weken zwanger van de 2e en slik al maanden het homeopatische middel. Gelukkig heb ik bijna geen last gehad van mijn bekken. Ik had verwacht niet meer te kunnen lopen met 10 weken maar inplaats daarvan kon ik boodschappen doen, shoppen, wandelen en mijn kindje tillen. Nu is de pijn weer helemaal verdwenen.


Ik had zo veel last van mijn bekken de vorige keer dat ik twijfelde over nog een zwangerschap. wat de fysio en bekkenband niet konden is nu wel gelukt met de homeopatische druppels.


Ik schrijf dit om jullie te informeren over dit middel. Het heet Aesculus comp.H.

Ik hoop dat jullie hier iets mee kunnen.

Ik ben nu 29 weken zwanger en ondanks dat het nog niet door een arts of verloskundige is geconstateerd, weet ik wel zeker dat ik last heb van BI.



Tenzij men altijd met bandenpijn zo nu en dan huilend over straat loopt om de kinderen van school te halen.



Ik weet niet meer hoe ik moet zitten/staan/liggen wordt meerdere keren per nacht wakker van de pijn... dus aanstelleritis... tja... daarover zullen de meningen verschillen.



Ik weet ook zeker dat ik BI heb gehad bij mijn tweede, maar mijn huisarts deed het toen ook af als bandenpijn. Ik heb er 4 jaar na de zwangerschap nog last van gehad! Wel minder erg, maar nu tijdens deze zwangerchap krijg ik het 10 keer zo erg terug.



Volgende week weer naar de verloskundige en zal het bij haar ook eens aankaarten.

Ik ben nu 16 weken en 5 dagen zwanger en zit al bijna 2 weken thuis van wegen de bekkeninstabiliteit.
ik kreeg met 11 weken al flink last na dat ik een bloeding heb gehad door inwendige echo.
heb al een zoon van 6 en werk fulltime heb in het begin de pijn verzet. maar uit eindelijk kon ik het niet meer aan. me verloskundige had me al door verwezen naar de fisio en me huisarts wou dat ook doen. het was al snel vast gesteld en werken zit er nu niet in.
ik moest al vrij vlot met krukken lopen.
op me werk geloven ze me niet. vandaag de arbo gesproken en die neemt contakt op met me fisio die was meegaander maar ppfff wat een gezeik op me werk.

ik snap niet dat mensen zo kunnen doen.
je gaat zulke dingen toch niet verzinnen! ik niet en vind het verschrikkelijk!
ik kan en mag amper nog iets. me vriend werk ook fulltime en moet nu ook alle andere taken op zich nemen omdat ik het gewoon weg niet kan/niet mag!

voor iedereen die er ook last van heeft sterkte! ik weet wat jullie voelen

13 jaar geleden was ik zwanger van mijn jongste (nog wel) en kreeg ik met 4 maanden bekken klachten, kreeg fysio, maar dat hielp niets. Op het laatst kon ik niet eens meer lopen. Ik heb toen nog 7 jaar van allerlei therapie gehad, waarvan cesar de beste bleek en ik eindelijk van mijn pijnklachten afkwam, niet helemaal maar tjee ik had bijna geen pijn meer. Nu zoveel jaren later, ben ik opnieuw zwanger en jawel mijn ergste vrees kwam terug, bekkenklachten. Deze keer met 2 maanden al, dus ik in paniek, wat ging er gebeuren? Gaat het weer zoals toen? Dat bleek niet nodig, na een afspraak gemaakt te hebben bij opnieuw cesartherapie, verdween bijna al mijn angst. De behandelmethode is desdanig verandert, dat ik nu met 6,5 maand zwangerschap mij heel goed kan redden, tuurlijk ik heb klachten, maar met simpele oefeningen kan ik ze verminderen.
Bekkeninstabiliteit is dus geen aanstelleritus, je kan er ontzettend veel pijn aan hebben, ik spreek uit ervaring!
Aan alle zwangeren met klachten...heel veel succes en neem je rust als je lichaam daarom vraagt.

groetjes

zeker niet!
ik ben 17 weken zwanger en heb al vanaf het begin pijn bij mn schaambeen. ik dacht dat het iets van bandenpijn was. maar het werdt steeds erger en laatste 4 weken is er ook nog vreselijke pijn in mn onderrug bijgekomen. ben naar de arts geweest en heeft een verwijzing geschreven voor fysio. met daarop dat zij dacht dat het bekkeninstabiliteit is. ik ben blij dat ze zo makkelijk was en ik gelijk door werdt gestuurd.op mijn werk totaal geen begrip en idd denken dat ik me aanstel. ik heb gevraagd of ik halve dagen kan gaan werken. daar moest ik maar 2 weken mee wachten want dat koste teveel moeite om dat allemaal aan te gaan passen. ik heb besloten dat ik hard ga werken en door me pijn heen. dan heb ik over 3 weken echt een reden om helemaal te stoppen. gezeik!

zelf heb ik bekkeninstabiliteit sinds ik 13 weken zwanger was van me 2e,ben inmidels al 9 maanden geleden bevallen.na een bevalling van bijna 3uur van een gezonde jongeentje bevallen,maar met mijn bekken gaat niet goed.Na de bevaling kon ik niet werken,zelfs kan ik soms nog steeds niet zelfstandig voor me kinderen zorgen want ik moet regelmatig lig pauze nemen. met zitten,lopen,beuken heb ik ook problemen.Maar ja het is geen open wond dus mensen vinde vaak dat het aanstellerij is.vaak om rare bliken te voorkomen zeg ik dat het goed gaat en probeer ik me groot te houden,in het begin ging dat goed,maar latste tijd hou ik dat niet meer vol.na lange arzeling ben ik naar mijn huisarts gegaan waar ik een verwijsbrief voor de psygoloog heb gekregen.en het is raak \"depressie\".dat is voorlopig de diagnose.daar nast zit ik natuurlijk tussen de werkgever en de UWV.ik wordt naar verschilende afspraken gesturd waar ik steeds zelfde verhaal vertel.ik heb gevoel gekregen dat ik niet serieus wordt genomen.Kortom bekken klachten worden niet serieus genomen,zelf weet ik niet meer wat ik moet doen,dus als iemand een goede tip heeft hoor ik het graag.

Fijn om jullie verhalen te lezen. Met twee zonen van 6 en 9 jaar denk je wel eens dat je je aanstelt. Ik weet wel waarom ik zittend strijk en mijn collega\'s nooit help met sjouwen. Maar als dan toch de pijn je weer eens overvalt denk je hoe kan dit mij nu weer gebeuren? Ik ben toch al 3 jaar naar fysio geweest en een jaar ceasar therapie, ik zou het nu toch wel moeten weten. Elke menstruatie is het weer afwachten of de pijn uitblijft. Had gehoopt dat het met de overgang over zou gaan, dan had ik misschien iets om naar uit te kijken. Na enig onderzoek op internet blijkt dat de overgang juist ook een oorzaak kan zijn van bi, dus heb weinig hoop wat dat betreft. Dacht dat ik een van de weinig mensen was die dit probleem nog zolang had, helaas voor de andere dames ben ik niet de enige. Iedereen sterkte en probeer de balans te vinden, dat schijnt te werken!

Ik heb twee prachtige kinderen, maar door bekkeninstabiliteit kan ik al ruim 2 jaar niet zelf voor ze zorgen... Dus aanstelleritus?! Wie dat durft te beweren heeft geen idee waar hij het over heeft! Ik zit al twee jaar in een rolstoel, kan hooguit thuis kleine stukjes lopen. Ik heb alles geprobeerd, van fysiotherapeut tot revalidatie in het Spine and Joint centre (aanrader voor bekken/rug en nek klachten, al kan je je niet zomaar inschrijven maar hebben ze een behoorlijke lijsten met \'eisen). Nee, bekkeninstabiliteit is geen aanstelleritis. Het is echt en het brengt verdomd pijnlijke en zware poblemen met zich mee! Denk je soms dat ik voor de lol in 2 jaar tijd 60 verschillende mensen voor mijn kinderen heb laten zorgen!!!! Ik vecht, en er komt een dag dat ik het zelf weer kan....ooit...

Hallo, zeker geen aanstelleritis! Ik ben 18 jaar zwanger van mijn 2e kindje.
Mijn eerste zwangerschap verliep vlekkenloos tot de 35ste week. kreeg ik wat last van me bekken, maar ze konden er erg weinig mee dus moest maar plat liggen en wachten op de bevalling.. Met 41 weken ben ik met heel veel moeite bevallen van me zoontje, had een spoedziekenhuis opname me vk wou me niet overdragen! en zat met 2 handen in me doos om die jongen van me eruit te trekken!!!! de vaciumpomp lag naast haar maar die gebruikte ze niet!!!! er stonden ook 2 verpleegsters aan me benen te trekken en 2 op me buik te drukken.. zijn bevalling was HELL! hij woog 4065 gr en was 54 cm. en ik had broek maat XS!!! volgends een GYN had ik NOOIT zo mogen bevallen!! nu ben ik 27 weken zwanger, en zit in een rolstoel ivm bekken-instabiliteit! ik kreeg al met 19 weken last..

nee geen aanstelleritis! nu 14 maanden na mijn bevalling heb ik nog steeds moeite met b.v. tillen, winkelen, kofferbak van mijn auto dichtgooien de simpele dingen. gelukkig zijn er in mijn omgeving wel mensen die het ook geen aanstelleritis vinden. Werk vinden blijft moeilijk, omdat de meeste klachten na die tijd optreden. als ik b.v. een hele dag in een winkel sta ,kan ik, als ik eemnaal thuis ben bijna niet meer lopen. terwijl en tijdens het werk niet veel aan de hand is.

heb bekken instabiliteit jongste nu 16jaar
ga eens in de 4mnd naar manueeltherapeut om te controleren of ik nog recht ben.

ben 10 jaar geleden begonnen met rennen, moest toen de eerst 10 minuten op de kiezen bijten van de pijn, maar voelde mijn heiligbeen ahw in mijn bekken zakken!
liep daarna zonder pijn verder!

Nu is mijn conditie heel goed en geen pijn meer met rennen.
ik krijg klachten wel terug als ik na 2 wk zomervakantie weer begin met rennen!

als banden uitgerekt zijn door zwangerschap kan je alleen maar zorgen dat je spieren sterk blijven.
dat doe ik nu en het gaat goed.

ik hoop jullie een beetje geholpen te hebben met mijn positieve verhaal

Pas in de 2 zwangerschap kreeg ik te maken met bi.Fysiotherapie hielp niet en na de bevalling bleef ik rondlopen[ strompelen kan je beter zeggen] met veel pijn en voelde me niet een geheel.De fysiotheapeut wilde mij naar het toenmailge Spine en joincentre sturen maar ik koos voor Theo Kuiper Kinesioloog in Bergen.Deze man heeft al zoveel mensen met tal van klachten geholpen.De behandeling laat zich moeilijk omschrijven maar is niet lang, naar of pijnlijk.Je moet er 2 keer heen en dan ben je genezen.Hij kijkt naar je als mens in het geheel en ik voelde me enorm begrepen door hem.Je moet het zelf ervaren om te kunnen begrijpen.Lieve collega moeder/vrouwen:laat je niks wijsmaken over praatjes dat dit er nu eenmaal bij hoort want bi hoeft niet en je hoeft er niet mee te leren leven.
Mijn 2e kind wordt bijna 10 jaar en ik heb geen bi meer gehad!
Ik wens iedereen de moed om er iets aan te doen en vooral naar je eigen lichaam te luisteren wanneer je voelt dat iets GEEN aanstellerij is!

ik vind van niet heb er zelf ook erg last van.
Loop al 2weken in ziektewet door heel veel pijn in de onderrug en bij schaambeen en veel moeheid.
Word er niet minder op.
Kan ook amper een was ophangen of moet al bijkomen en snachts slaap ik gewoon bijna niet van de pijn .
En inderdaad doktors enzo gooien het op van is normaal maarja als ik al amper was op kan hangen is niet normaal.
Dus ik vind zeker geen aanstelleritis nee.

Ben nu zwanger van mijn 2e. Heb bij de 1e naar mijn weten geen last gehad van bekkeninstabiliteit, wel altijd rugpijn. ruim 10 jaar in de horeca gewerkt. Heb nu vaak last bij mijn bekken. Kan soms niet alleen opstaan of lopen, laat staan de kleine dragen. Pijn vooral na drukke dagen en als ik gelegen heb. Dokter zegt dat het geen bi is omdat de pijn maar aan 1 kant is en omdat ik het bij de vorige zwangerschap niet had.. Moet maar paracetamolletjes slikken! Dat wil zeggen iedere dag 2, terwijl ik zwanger ben!?
Moet ik een 2nd opinion vragen

Pure onzin!! Ik heb nu al zo\'n vier jaar een vrij heftige vorm van bekken instabiliteit. Op slechte dagen kan ik bijna niet meer lopen, bukken of lang zitten. Wanneer ik dit heb kost het me minimaal een week om te gedeeltelijk te herstellen. Ik ben niet zwanger en ben het ook nooit geweest. Maar mensen reageren zo ongelovig als je verteld wat je hebt. Maar ook het feit dat je het niet tegen je werkgever kan zeggen omdat je anders de kans loopt wanneer je zwanger bent je eruit vliegt. De kans is dan namelijk erg groot dat ik gedurende zwangerschap op mijn bed lig en niet kan werken. Gedeeltelijk heb ik dit wel in eigenhand. Ik moet veel trainen en oefeningen doen en naar de manueel therapeut. Maar het wil niet zeggen dat ik het helemaal kan voorkomen hiermee. Dus mensen die ons niet geloven ik wou dat je kon voelen wat wij dagelijks moeten voelen en de ongeloof die over ons uitgesproken wordt. Ik wordt soms gek van de pijn zit ook niet voor niets aan de anti depressiva om het leven een beetje leuk te houden. En moet je nagaan ik ben pas 24 !!!!!!!!!!!

sja er wordt vanuit gegaan dat het een vrouwenkwaal is, helaas ik man heb het ook, ik heb jaren kei hard gewerkt, horeca
nu zit ik in de ww, want ik ben te goed bevonden voor de wia, ook heb ik nek klachten

aanstelleritis, daar krijg ik het nou echt van!! Ik heb zware bekkenklachten gehad tijdens de beide zwangerschappen en nu negen jaar na mijn eerste en vier jaar na mijn tweede nog steeds dag en nacht pijn!!! Botsccan laten nemen en inderdaad de symfyse licht enorm op resultaat= duidelijk BI volgens arts, onbehandelbaar, activiteiten doseren,...
Allemaal makkelijk gezegd als je 33 bent! Volgens mijn arts zal het beteren als ik door ouder worden verstram, dus binnen een jaar of 30,40 ben ik verlost van die aanslepende, zeurende pijn. Ik wens dit mijn ergste vijand niet toe!! Leef daar maar eens mee, iedereen mag het van mij eens proberen, het is een echte hel, het bepaalt je ganse leven!

hoi daar,
kan je er ook na bijna 16 jaar ook last van hebben ? volgens de huisarts stel ik me aan en zegt dat t niets is! maar ik ben dus niet zwanger en loop hier dus al heel lang mee. met veel pijn maar ik werk nog steeds omdat ik dus niet gelooft wordt

groetjes ingrid

BI is zeker een zaak om serieus te nemen. Dertien jaar geleden heb ik een dochter gekregen. @ jaar niet kunnen lopen, en nog steeds napijnen overgehouden. Heb verschillende therapieën gevolg, etc. Ben naar specialisten geweest tot verleden jaar. Het is niet zichtbaar aantoonbaar op scans blabla. \'s winters heb ik t heel moeilijk omdat de pijn dan erger terugkomt. Als ik teveel doet of te lang in een houding zit dan geven mijn spieren pas een seintje als t te laat is. Te lang slapen zorgt ook voor pijn. T gekke is dat ik superlenig ben, dit is ook vanwege mijn sport en dansen wat ik tot mijn 26 jaar heb gedaan. Doet nu voornamelijk zelf wandelen, buikdans, gaat yoga proberen en weer dansen. Want aan therapieen heb ik voldoende gehad. De pijn zal nooit over gaan maar ik zit nog steeds niet in een rolstoel. Het enigste waar ik t moeilijk mee heb is dat er niet geluisterd wordt als ik rekening moet houden met mijn beperking. Kan alles maar op eigen tempo. Dit doet meer pijn dan de pijn zelf. Ben een alleenstaande moeder en heb 8 jaar vrijwillig gewerkt in een wijkcentrum. Wil graag een echte baan maar door alle regels van instanties lukt me dit niet. Mag wel op vrijwillige basis mijn werk doen. Ondanks alle tegenslagen, pijnen blijf ik positief en geniet van wat ik allemaal nog kan op mijn tempo en van mijn meisje die nu dertien is. En van alle leuke dingen die we erbij doen. Alle instanties en specialisten ben ik na dertien jaar zat. Probeer mijn eigen pad te volgen. Ik kies voor mezelf. Mijn pijn gaat nooit over maar ik leef.

Ik vind niet dat je bekkeninstabiliteit als aanstelleritis kunt wegwuiven, ik zelf heb er geen ervaring mee, maar ben van mening als je het zelf niet heb meegemaakt dat je daar ook niet over kan oordelen, je weet immers niet wat het onhoudt!
En mensen die wil bekkeninstabiliteit in het verleden hebben ondervonden die zullen echt niet zeggen dat het aanstelleritis is, dus ik vind,;Leef en laat leven!
hou je oordeel voor je, want mocht jij in die situatie zitten dan lijkt het mij niet fijn als mensen je als aansteller zien/noemen!

Ik ben 19 weken zwanger en ik heb er ook last van. Op het moment heb ik ook een zitring om te kunnen werken. Bij mij doet mij stuitje erg pijn. Doordat ik steeds afwezig was, moest ik naar een arbo-arts. Deze domme man beweerde in zijn verslag dat hij het verschil niet zag tussen thuis zitten met pijn of op je werk met pijn. Enigszins begrijpelijk dat ik in staat was om de beste dombo op te gaan zoeken en hem de waarheid eens te laten voelen?? Dan heb je al pijn en zit je met je hormonen te ruzieën en dan komt er nog zo\'n afgedankte dokter die na een onderzoek van 1 minuut een oordeel heeft. Gelukkig heeft de huisarts al eerder beter gekeken en onderzocht.....maar dat geloof je toch gewoon niet, zo\'n hersenloze opmerking. Ik huil niet van de pijn, maar als ik sommige verhalen hier lees :-s Sterkte allemaal!!

Tjee bekkeninstabiliteit is zeker géén aansteleritis. Al vind ik dat sommige de diagnose wel heel snel krijgen.
Ik heb die een flinke bekkeninstabiliteit. Deze kreeg ik bij mijn eerste zwangerschap rond de 14weken, en daarna ben ik het nooit meer kwijtgeraakt. Het ging wel na de zwangerschap iets beter. Inmiddels heb ik nu twee dochtertjes van 2,5jaar en 4,5mnd. En ik ben nog steeds onder behandeling van de bekkenspecialist. Binnekort start ik met fitnis ob van een fysio. Ben erg benieuwd. Zodra ik teveel doe, en dat is soms al snel...heb ik er echt een paar dagen goed pijn aan. Nu hebben mijn man en ik een wens voor een derde, mijn omgeving snapt dit niet, dadelijk kom ik in een rolstoel. Maar als ik mijn spieren flink kan trainen dat die mijn bi om kan vangen, zou een derde wel kunnen volgens de bekkenspecialist! Maar dan moet ik er echt flink mee aan de slag blijven gaan!

Bekkeninstabiliteit is zeker geen aanstellerij, ik ben nou 16 weken zwanger en heb er al 5 weken last van, ben nou 4 weken voor halve dagen aan het werken, maar de pijn wordt steeds erger, ben vandaag na 2 uur werken doe zittend werk, naar huis gegaan, niks lukt me zitten, liggen en lopen niet, de tranen stromen me over de wangen van de pijn, moet donderdag weer terug bij de gyn op controlle, want deze pijn hou ik echt niet uit. heeft iemand miss tips voor me waardoor de pijn een beetje aangenamer word en niet dat bij elke inspanning mn tranen over mn wangen lopen, ik ga nou al 5 weken 2 a 3 x in de week naar de fysio, ik hoop dat 1 van jullie tips voor me heeft.

Ik vind het jammer dat sommige er zo over denken. Zelf heb ik ook bekkeninstabiliteit en ik ben niet zwanger en ook niet geweest. IK heb er nu al zo\'n last van, dat ik voor zwangere vrouwen met dit helemaal mijn petje af neemt. Tuurlijk zullen er ook vrouwen zijn die zich \"aanstellen\", maar dit geldt echt niet voor iedereen.

Verschrikkelijk!
Ik heb ook BI en het is zeker geen aanstellerij! Ik ben nu 16 weken zwanger en heb er al ongeveer 5 weken last van. Ik krijg nu fysio, maar je blijft er toch verschrikkelijk last van houden. Lopen, zitten, liggen, alles doet pijn.
Ik kan bijna niks meer doen, het huishouden niet en als ik iets heb gedaan dan kun je er een dag of 2 voor boete. Ik heb last van mijn staartbotje, dus ik dacht in eerste instantie dat het geen BI was, maar blijkbaar kan je ook op die plek er erg last van hebben.
Mensen die denken dat het aanstellerij is, hadden ze het maar 2 dagen dan zouden ze het misschien begrijpen wat voor impact het heeft op alles wat je doet.
Ik hoop zelf dat het misschien wegtrekt bij mij, maar ik ben bang van niet. Ik zou zo graag willen genieten van mijn 1ste zwangerschap, maar ik kan haast niks. In ieder geval aan de vrouwen die er mee rond lopen, neem je rust. Mijn Fysio zei dat het beste is om alles maar een half uurtje te doen. zitten, lopen en liggen en inderdaad dat helpt wel wat, maar als ik dan bv een wasje aanzet of ga stofzuigen dan ga ik al kapot van de pijn.
Neem je rust en luister naar je lichaam! Het is niet anders.
Jammer, maar ik zal er voorlopig mee moeten leven.

ik ben 9 jaar geleden zwanger geweest van een tweeling en bekkeninstabiliteit gekregen, nu, 9 jaar verder ben in weer onder behandeling van de fysio, de combinatie van werken(zorg), sporten(hardlopen)en een baarmoederverwijdering(hormonen)zorgen ervoor dat ik weer in het slop zit, dus nee geen aanstelleritus, mijn fysiotherapeute is expert op bekkeninstabiliteit en zij kan de syptomen wel bestrijden maar de oorzaken niet weghalen, ik moet dus heel mijn leventje om gaan gooien om niet op een operatietafel te belanden, en dat valt niet mee...

jeetje wat hebben een hoop dames last!
nou hier dan ook mijn verhaal..
mijn 1e zoon is inmiddels 10 en toen ik van hem zwanger was kreeg ik al last..
therapie bekkenband enz..
zijn bevalling vlotte niet en na 6 uur! persweeen gingen ze over op een keizersnede..
daar ben ik redelijk van hersteld en na 3 jaar gingen we voor een 2e kindje..
nou heel veel last dus weer therapie allemaal andere klachten terwijl mn 1e zwangerschap zo heerlijk verliep maar goed hoort er ook bij!
nou uiteindelijk in het ziekenhuis mn laatste weken op controle geweest en toen mn bevalling begon.....
nou ja anderhalf uur aan t martelen geweest (ik voelde dat t niet wilde maar goed zegt iedereen!)
en het is me toch gelukt mn zoon naar buiten te werken!
9 pond maar liefst..
het deed wel erg zeer en kreeg mn benen niet meer terug op de tafel, en toen moest de placenta er nog uit!
dat ging dus niet en na weer een half uur en dat ding er eindelijk uit kwam nam hij ook mn baarmoeder maar mee naar buiten!
dus alles floepte er uit!
ik nog denken dat het vruchtwater was maar toen iedereen om me heen in paniek raakte en ik er achterkwam dat het 3 liter bloed was toen werd het licht in mn hoofd!
werd meteen naar de ok gebracht en mn baarmoeder is terug geplaatst..
na nog heel lang therapie en pijn gehad te hebben (kruipend mn bed in en nog geen 50 meter kunnen lopen!)
kwamen ze er in het ziekenhuis achter dat ik door alle toestanden een scheur in mn schaambeen heb van 3 cm!
moet dus eigenlijk een operatie maar dan moet er een plaatje op en kan ik helemaal niks meer!
mn kind is inmiddels 6 jaar en vind het best knap hoe ik het elke dag weer redt!
werk anderhalve dag in de week (heb toch geld nodig)
maar vind het soms best moeilijk voor mn gezin als mama weer s om 7 uur naar bed gaat omdat ik niet meer kan!
nou ja dames soms zit het mee en soms niet!

Na 5 maanden zwangerschap van mijn dochtertje, nu 3,5 jaar, ben ik door huisarts en gynaecoloog thuis gezet met bekkeninstabiliteit / bekkenpijn want kon mijn job niet meer aan. Gelukkig voor mij dat beiden op een lijn stonden hierover.
Ben nu 11 weken zwanger van mijn 2e en sinds een goeie week weer aan het sukkelen met bekkeninstabiliteit / bekkenpijn en door de huisarts al thuis gezet en niet meer werken. Ga liever werken, maar ja, als het niet gaat van de pijn dan liever thuis in mijn zetel. Hopelijk komt het niet zover dat ik niet meer kan stappen of wandelen, want dat doe ik graag en doorstappen zou goed zijn tegen instabiliteit. Gelukkig dat ik op familie en vrienden kan rekenen die mijn huishouden en strijk voor me willen doen, zodat mijn man kan gaan werken en zich 's avonds enkel nog om het eten hoeft te bekommeren. Veel sterkte aan iedere zwangere (of niet-zwangere vrouw) die er last van heeft en die zich door de pijn moet bijten. Groetjes

bekkeninstabiliteit is wel degelijk een probleem
ik heb het zelf in de 7de maand van mijn zwangerschap gekregen wist niet eens wat er was ik had steeds pijn in de schaamstreek door trekkend naar mijn been
de vroedvrouw bleef vol houden dat het kind op mijn bekken drukte en het niks was na de bevalling kon ik niet lopen en heb via de gynacoloog te horen gekregen dat het bekkeninstabiliteit was dit was in 1992 nu 2009 heb ik nog steeds als ik te zwaar werk gedaan heb of te lang heb gestaan die pijn
dus onzin nou dacht het niet hoor en degene die dat wel zeggen ze mogen van mij die pijn best weleens een dag voelen kijken wat ze dan zeggen

ik heb zelf ook bekkeninstabiliteit ik kreeg het al bij 7 a 8 weke zwangerschap.
mijn verloskunde heeft me meteen door gestuurt naar de cesar therapie.
ik ben nu 11 weken zwanger .
maar ik heb het ook gehad met de eerst zwangerschap . mijn dochter is nu 4 jaar .
maar met elke zwangerschap die je aan gaat wordt het er niet beter op.
ik heb zelf een rolstoel moeten gaan halen zodat ik ook met mijn gezin naar de stad kan gaan. want ik kan nog een beetje lopen maar niet te ver.
trappen lopen kan ik maar 2 keer toen meer gaat het niet.
werken doe ik nu ook niet meer want dat gaat niet. ik kan ook niet meer fietsen en zwemmen wanr ik kom het zwembad niet meer uit dan.

Het is zeker geen aanstelleritis!!!!!
Ik ben op dit moment zwanger en heb sinds de 14e week last van bekkeninstabiliteit. Ik zit al in de ziektewet sinds de 117e week!!!

Het is nu eind november en heb een rolstoel sinds ergens in september, omdat ik anders de stad niet meer in kan.

Ik ben op dit moment 31 weken zwanger en het gaat steeds slechter. Ik ben uitbehandeld bij de fysio, omdat ik de oefeningen niet meer kan doen.
Ik huil elke dag van de pijn. Kan 's avonds zo goed als niet meer lopen en moet me dan ook nog naar boven slepen om naar bed te gaan.

Ik mag maar 2x per dag de trap gebruiken. 1x naar beneden en 1x naar boven. Dat is alles!!!!
Het huishouden kan ik niet meer doen. Daarvoor komt m'n moeder 1x in de 2 weken en in die andere weken, komt m'n beste vriendin hier schoonmaken.
Ik kan de hond niet uitlaten, dus die moet nu in de tuin... iets wat ik heel erg vind.

Vandaag moet ik naar de gynaecoloog, omdat ik doorverwezen ben door de verloskundige. Ik trek die pijn niet meer. Slaap haast niet meer door de pijn en ik moet nog zo lang. Dat kan ook niet de bedoeling zijn...

HET IS DUS ZEKER GEEN AANSTELLERITIS!!!!!

Mijn zoontje is ook 3 jaar en ik heb heel veel last nog steeds van bekkeninstabiliteit word er nog steeds voor behandeld. Ook heb ik fybromialgie dus de hele dag veel pijn ik ben ook afgekeurd kan niet werken echt balen.

Aanstelleritis echt niet!!

Ik heb last van mij bekken gekregen in 1999 tijdens de zwangerschap van mijn eerste kind.Nadat het was afgeraden door een aantal therapeuten hebben wij gelukkig de stap voor een 2 e kindje toch zelf genomen.Wel met begeleiding van het revalidatie centrum de Vogellanden in Zwolle.Tijdens de bevalling van mijn dochter zat mijn schaambot scheef en kwam er veel druk op te staan.Ik ben uiteindelijk wel thuis bevallen op handen en knieen omdat ik me niet meer kon bewegen.De bevalling is wel heel erg snel gegaan.Een half jaar na de bevalling ben in naar Nijmegen naar het Radboud gegaan en heb ik een intake gehad met Proffesor van Vught.Hij kon me helpen maar voert de opperatie niet uit binnen een jaar na de bevalling en ook moest ik nog een aantal kilo\'s kwijt.In Februari 2006 kon ik terug komen.Toen hebben we een datum geprikt 7 Augustus 2006.Deze opperatie was niet helemaal gelukt de pen zat er te ver in en drukte op de zenuw.Het zal ook eens niet bij mij gebeuren.Nadat de pen er na 4 dagen werd uitgehaald en een nieuwe kortere pen er weer in was kon het revalideren beginnen.Dat heeft wel tijd nodig gehad maar als jullie mij nu zouden zien zouden jullie niet denken dat ik ooit bekken instabiliteit heb gehad.Ik kan weer een stuk hardlopen,fietsen,shoppen,zwemmen en noem maar op.Alleen heb ik nog wel last van de zenuw maar als dat alles is dan neem ik dat maar voor lief.Als ik die operatie niet gedaan had dan kon ik nu nog niet op de fiets en al die dingen maar meer.Dus ik kan het aanraden dat als je op een gegeven moment echt vast zit en niet verder komt vraag eens aan je huisarts voor een secont opinion bij proffesor van vught in het Radboud in Nijmegen.
Via google en zijn naam zijn er ook nog wel wat mensen met ervaringen te vinden.
Met vriendelijker groet Antoinette

Bekkeninstabiliteit is een waar en zeker groot probleem. Als dit ontstaat tijdens je zwangerschap is de kans groot dat het na de bevalling binnen enkele maanden tot enkele jaren geheel wegtrekt. Anders is dit als het ontstaat door de bevalling zelf als voorbeeld.
Hier ben ik zelf een \" medische misser \" van, oftewel een nalatig verantwoord medisch handelen.
Dat is hard en zuur. Tijdens de zwangerschap had ik qua bekken nergens last van. Droeg een groot kind 42 weken. Het was mijn 2e kindje. De eerste bevalling was zwaar geweest van een groot kind. \"De weg is gebaand\" wordt continue gezegd door verloskundigen, terwijl je zelf voelt dat dit NOG groter is. Echter is dit geen medische indicatie en kon ik hoog en laag springen met mijn motivering:
\"het kind is zo groot, ik voel het - weet het zeker- maar desondanks bleef dit geen medische indicatie voor een gynaecoloog.
Op de dag dat ik 10 dagen had overdragen mocht ik dan eindelijk naar de gynaecoloog....en een uur voor de afspraak braken mijn vliezen. Om een lang verhaal kort te houden. De bevalling heeft doordat ik op mijn standpunt bleef staan wel in het ziekenhuis met een verloskundige plaats gevonden.
De duur van het moment breken vliezen en aankomst ziekenhuis 30 minuten. op het moment dat ik op de behandeltafel werd gelegd werd het hoofdje geboren. EN...toen kon het kind er niet uit. Exact zoals ik vanaf 6 maanden zwangerschap had gezegd. Kind ademnood en ik kon niets meer.
MAAR mocht meteen naar huis. Mijn huisarts was op vakantie 3 weken en dienstdoende artsen die ik belden kwamen niet: \"Ik heb de verloskundige even gebeld, maar probeert u eerst maar lekker van uw kindje te genieten...dan komt de rest vanzelf ook wel goed.\" Dus niet....
Na 3 weken ondraaglijke pijn en niets kunnen. Niet eens mijn baby vasthouden kwam mijn H.A. terug. Ben meteen opgenomen van ziekenhuis, 6 maanden bed in huiskamer. 40 uur thuiszorg per week en vervolgens langdurige opname in het revalidatiecentrum. Van een gezonde jonge hard werkende vrouw genietend van het leven was ik door het niet serieus genomen worden ineens een invalide moeder.
Nu 12 jaar later heeft de verloskundige toen zij mij ontmoette toch met gewetenswroeging bekent dat zij nooit meer zo zou handelen en een inschattingsfout heeft gemaakt. Ik heb veel inzet. Ken geen geraniums. probeer in alles een vlotte moeder te zijn voor mijn kinderen van inmiddels puberleeftijd.
Maar ben naast 2 prachtkinderen..die ik nooit had willen missen ook een vastframe permanent rolstoel, rollator, elleboogkrukken, scootmobiel, dagelijks thuiszorg, een aangepaste woning en ongekend veel pijn \"rijker\".
Maar ook een illusie armer. Mijn baan verloren, partner die \"je dumpt\". ondanks al mijn kracht is het moeilijk te verteren ouders van je eigen leeftijd mee te zien gaan op schoolreis, de avond-4daagse enz.
maar mijn motto is: Ik kan alles zelf. Zo tracht ik altijd te leven.
Ik weet dat ik wel tot de ergste 5 gevallen van NL behoor.
Dus beste aanstaande moeders of juist bevallen moeders. Houd je vooral niet vast aan mijn verhaal. het is immers 12 jaar geleden. medici wisten toen nog geen behandelmethoden....doordat er veel vrouwen het kregen waarvan in mijn ogen wel ook veel vrouwen bij een normaliter rugpijn, zoals dat 50 jaar geleden ook was het niet schuwde om meteen te spreken over bekkeninstabiliteit. wat mij buitengewoon stoort.
daarbij is het bij mij niet ontstaan tijdens zwangerschap, maar door duwkracht tijdens de bevalling van 10 minuten.
Als je na 12 jaar dan nog weer leest: AANSTELLERITIS.....Nee zeker niet.
Daarbij heb ik overigens symfysiolyse, waarbij je ook bekkeninstabiliteit hebt.
Dit nogal vaak verkeerd gebruikt- ook voor aandacht- als je bekkeninstabiliteit hebt heb je niet per saldo symfysiolyse.
Dit is toch net een paar treden heftiger.
Ik wens het niemand toe!
Alleen de vrouwen die het in deze mate hebben weten hoe erg de pijn is. Op een betere dag, weet ikzelf niet eens HOE ERG de pijn is. Ik kan mij dat na 12 jaar nog steeds zelf niet inbeelden..totdat het er weer is en ik weet dat het nooit meer weggaat. Maar ik heb er wel iets moois voor terug. het was dan ook een hele \"klap\"toen ik op de leeftijd van mijn zoon waarbij dit alles is gebeurd bleek dat hij ook wel terdege een ontkend hersenletsel hieraan over heeft gehouden.
Zelf is erg, maar je kind is erger.

ik ben anderhalf jaar geleden bevallen van mijn dochtertje en heb in mijn derde maand van mijn zwangersschap bekkeninstabiliteid gekregen wist toen niet eens van het bestaan af dus werkte gewoon lekker door (zwaar huihoudelijkwerk) ging niet helemaal goed dus ging minder werken tot ik moest stoppen omdat ik verrekte van de pijn en me steeds onzekerder begon te voelen op een trappetje tijdens de ramen lappen enz

toen brak het moment aan om het mensen te gaan vertelen waarom ik al thuis zat mensen reageerde in eerste instantie wel redeljk vaak hoorde ik o wat lekker nu al vrij dus ,nou voor mij voelde het wel anders kon amper van de bank af komen, kinderkamer kopen en vervolgens drie dagen niets meer kunnen de mensen om me heen zagen mij alleen die kinderkamer kopen maar zagen niet de dagen erna mijn man heeft een zware tyd gehad en nu nog kan nog helaas niet alles .

waar ik niet bij kan is dat mensen denken maar je ziet niets aan der dus het valt wel mee !!!

of dat wij nu op het moment zijn van kunnen we het aan om voor een tweede kindje te gaan wat wij bijde heel graag zouden willen
de mensen om ons heen regeren dan van o als je zwanger kan worden van een tweede kan je werken ook mensen begrijpen bekkeinstabiliteit niet en ik vind het heel moeilijk om daar mee om te gaan ik durf ook weinig te vragen aan mensen om mij heen omdat het als aanstelerij word gezien

ik vind het belachelijk dat mensen denken dat het tussen je oren zit want ik voel weldegelijk pijn en vermoeidheid

ik heb een vraag weet iemand hoe het proces gaat dat als je nog in de ziektewet zit bijna de twee jaar voordbij bent maar wel graag een tweede kindje wil
hoe dat allemaal in zijn werk gaat ??

ik zou graag meer informatie willen als iemand dit traject al heeft doorlopen zou diegene mij willen e mailen

heel erg bedankt

kellytokkie@hotmail.com

Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat het geen aanstelleritis is. Toen ik 20 weken zwanger was kon ik niet meer zonder krukken lopen en als ik voorover bukte ging ik door mijn rug heen. Tijdens mijn bevalling is het zo fout gegaan dat ik mij de eerste week niet eens kon bewegen! Daarna een paar weken met krukken en nu na 7 maanden kan ik nog steeds niet slapen van de pijn en niet langer dan 20 min. lopen!

Ik ben het hier niet mee eens. Mijn dochtertje is nu 2,5. Tijdens de zwangerschap had ik ook last van de zogenaamde banden pijn metg als gevolg dat ik met 5 maanden geen stap meer kon zetten en ik dus alleen nog maar kon liggen en af en toe met de rolstoel de deur uit gaan zeker geen pretje. Mijn baas nam me ook niet serieus en kwam regelmatig controleren of ik inderdaad wel zo last had. Het heeft me uiteindelijk toch men baan gekost want ik had zogenaamd hun vertrouwen beschaamd terwijl ik bekkeninstabiliteit had. Ik had hier toch niet om gevraagd. Zelfs brieven van de huisarts en fysiotherapeut had geen baat om ze te overtuigen dat het zo was. Ook word j e nog eens met wat extra spanning opgezadeld wat op dat moment helemaal uit de boze was. Sapnning en vermoeidheid maken de klachten alleen maar erger. Nu 2,5 jaar verder heb ik nog steeds last en dat komt puur dan door vermoeidheid en of stress. Ik verwacht ook niet dat ik er ooit nog helemaal vanaf komt. Mijn grootste angst is dat wanneer ik een tweede wil het zelfde weer gebeurd........

Ik zou graag denken dat het "tussen mijn oren" zit en ik het dus kan laten verdwijnen. Maar nee, het is lichamelijk en deels beinvloedbaar, tenminste als je er op tijd bij bent en goed begeleid wordt door een fysiotherapeut die hier in gespecialiseerd is. Ik lees veel herkenbare dingen in de stukjes die de anderen schrijven, die ook voor mij gelden. Ik heb tijdens mijn zwangerschap last van mijn bekken en rug (zoals ik als jong meisje ook gekend heb)gekregen, in eerste instantie had ik geen besef van oorzaak van de klachten, bandenpijn of het zal er wel bij horen, tot dat ik niet meer kon. Wat ik als vervelend heb ervaren is dat de verloskundige en de fysiotherapeut niet op één lijn zitten qua manier van bevallen t.o.v. bekkenklachten en dat er sowieso verschillend over gedacht word. Na de bevalling bleef de pijn aanhouden, ik heb zelfs lange tijd gedacht dat er echt iets kapot was in mijn lijf. Nu bijna twee jaar later is het eindelijk zo dat ik weer enigzins pijnloos dingen kan ondernemen en zelfs weer aan het hardlopen ben, volleyballen wat ik deed voor mijn zwangerschap lukt helaas (nog) niet. Maar enige pijn blijft aanwezig. Ook nu pas zou ik weer zwanger durven worden, misschien valt het deze keer mee.
Ik denk dat het vooral voort komt uit al bestaande zwakke plekken in ons lichaam en toch ook onze manier van leven van tegenwoordig. We zijn minder sterk dan vroeger, w.s. hoor je het daarom nu meer. Toch heb ik ervaren dat het nogal onbekend is bij iedereen. Heb wel veel begrip en ondersteuning ervaren op het werk. Ook minder onbegrip en veroordeling ervaren, terwijl ik mij staande probeerde te houden, werd ik toch door sommige als een aansteller gezien, die misbruik maakte van haar man! Gelukkig vond mijn man dit absoluut niet en heb ik veel steun aan hem gehad.
Als ik weer zwanger ben weet ik wel wat mij te wachten staat en zal ik eerder bijv. een fysiotherapeut in kunnen schakelen voor advies en geen zware lichamalijke taken verrichten.

Ook ik heb last van mijn bekken. Ik ben nu 22 weken zwanger en ik ben 6 weken terug al naar de huisarts geweest die het idd ook af deed als banden pijn doordat de kleine groeit... Dus niet, ik kan momenteel nog geen 300 meter lopen zonder dat ik pijn heb. Er wordt idd te makkelijk gedacht over dit soort klachten. Ook mijn baas vond het onzin, hij zei lettelijk dat er aan de buitenkant niets te zien was dus het zou allemaal wel meevallen. Inmiddels zit ik nu 2 weken thuis en heb ik te horen gekregen via de arbo-arts dat ik niet meer hoef te werken tot na mijn zwangerschapsverlof. Dat is tenminste een arts die heel goed begrijpt wat het allemaal inhoudt. Laat mensen dus maar gewoon kletsen en luister goed naar je eigen lichaam want er is niemand die het beter weet of voelt dan jij zelf.

Absoluut niet. Het is erg makkelijk om te zeggen dat het tussen je oren zit. Maar ik was zwanger terwijl ik het niet wist. Vanaf het moment dat ik zwanger was had ik bekkenklachten. Puur hormoniaal dus. Dus terwijl ik NIET wist dat ik zwanger had, had ik behoorlijke bekkenklachten. Ik herkende dit meteen omdat ik de zwangerschap ervoor dit ook heb gehad. Dus weg met Bekkeninstab. aanstelleritus. nergens op gebaseerd.

Ik ben nu 24 weken zwnger en loop al ongeveer 2 maanden te kwakkelen met last van bekkenpijn. Dacht in het begin dat het spierpijn was of bandenpijn maar werd alsmaar erger. Uiteindelijk naar huisarts gegaan die gooide het op spierpijn omdat je nu meer gewicht draagt die stuurde me door naar een gewone fysiotherapeute en toen ik daar kwam zei deze dat zij geen dingen met mij kon doen omdat het dus echter wel bekkeninstabiliteit is! Zat toen 2 dagen in ziektewet en maandag heb ik me eerste afspraak bij bekkenfysio! Alleen me baas doet erg moeilijk en het lijkt net of hij denkt dat ik me aanstel. Nou zit niet voor me plezier thuis met zoveel last! Vaak word er snel gedacht dat het aanstelleritis is maar zodra de mensen het zelf ervaren weten ze waarschijnlijk wel beter! Iedereen sterkte hier. Wilde even me verhaal kwijt. Ondanks je geen stress wilt in je zwangerschap kan een baas behoorlijk veel stress op je leggen door zo moeilijk te gaan doen!

Erg fijn om te lezen dat ik niet alleen ben in het jarenlang pijn houden. Heb na mijn eerste bevalling getwijfeld of ik wel aan een 2e moest beginnen, de pijn ging nl. niet weg. Nu, 4 jaar na mijn 2e bevalling nog altijd pijn (vanuit SI/bekken uitstraling naar onderrug en benen, afwisselend links of rechts), ook schouder en nekklachten. Inderdaad, onbegrip, zelfs van iemand waarvan ik meende dat het een goede vriendin was en de orthopeet in Tilburg... die zei, dat als het vanzelf is gekomen, het ook vanzelf weer overging. Ik moest het accepteren en waarschijnlijk zou het daarna al een stuk beter gaan. Heb later in mijn dossier het woord "psychisch" gelezen. Een warm klimaat helpt, maar ja, emigreren gaat ook een beetje ver. Merk wel dat het een week voorafgaand aan de menstruatie het ergst is (echte steken in heupen en benen), dus wellicht biedt de overgang een oplossing? En zo tob je maar door. Inmiddels ben ik wel zo ver dat ik er niets meer voor laat, het valt nl. niet te beheersen of plannen. Dus probeer maar gewoon te genieten. Succes allemaal!

Ik ben 26 jaar, ben niet zwanger en heb geen kinderen. Ook ik heb het hoogstwaarschijnlijk. Morgen een foto maken, maar alle symptomen wijzen wel die kant op. Ben erg benieuwd naar de uitslag. Heb er jaren mee doorgelopen tot nu het bij bijna alles zeer doet. Zeker geen pretje.

Belachelijk dat mensen zo reageren!!! En vooral artsen!!! Gelukkig ben ik terecht gekomen in een wereldje die er wel begrip voor heeft. Ik heb last gekregen toen ik 15 weken zwanger was en dacht in het begin aan bandenpijn, maar op een gegeven moment werd de pijn zo heftig dat ik op het werk misselijk aankwam en ik brullend weer naar huis ben gereden en volledig de ziektewet in ben gegaan. Dit was uiteindelijk met 30 weken maar achteraf al veeeeeeeeeeeeelste laat. Had ondertussen al weken therapie en liep met krukken. Met 33 weken begonnen bij mij de weeeen al en toen moest ik verplicht volledige rust nemen. Mijn moeder kwam erg veel bij me langs als mijn man was werken en hielp me bij veel dingen. Toen heb ik ook mijn echte vrienden leren kennen!!! Er waren er een paar bij die zoiets hadden van: stel je niet aan, maar gelukkig ook een paar die dachten we zullen hun helpen waar we kunnen. Tegen de bevalling aan ging het wat beter met me. Twee weken na de bevalling (toen ik eindelijk de trap naar beneden af kon strompelen al zittende) begon de ellende weer van voor af aan. Nu is de kleine alweer bijna vijf maanden en zit nog hele dagen thuis. Het gaat langzaamaan weer wat beter maar het heeft echt zijn tijd nodig. Mensen die zeggen dat het aanstelleritis is weten niet waar ze het over hebben om dag in dag uit die vervelende pijn in je lichaam te hebben die zich overal uit. Het hun toewensen doe ik niet omdat ik weet hoe pijnlijk het is, maar een beetje meer begrip... GRAAG!!!!

Ik vind het absoluut geen aanstelleritis. Ik ben nu bijna 19 weken van de 2de en ook al vanaf de 10e week aan het kwakkelen. Soms is het zo erg dat ik niet eens meer kan lopen. Maar bij mijn huisarts en verloskundige wordt het op bandenpijn gegooid en dat voelt niet zo pijnlijk als dit. Er moet echt meer aandacht aan worden gegeven, want de gevolgen kunnen dramatisch zijn. Dit heb ik bij een moeder van een oud klasgenoot meegemaakt, die zit nu in een elektrische rolstoel.

Op dit momend ben ik 22 weken zwanger vanaf dag 1 ben ik al aan het kwakelen en ik kan zeggen dat is geen pretje. Bekkeninstabiliteit moet echt serieus genomen worden anders is het einde oefening (rolstoel bv). Toen ik te horen kreeg dat ik bekkeninstabieliteit had heb ik echt zitten huilen, want je hele lichaam doet aan alle kanten pijn. Ik heb wel fysio en het verzacht een beetje maar niet goed genoeg. Zij heeft mij aangeraden om een bekkenband aan te schaffen. Ze zeggen dat de pijn minder zal worden dus ik wacht daar wel op. Voor alle lotgenoten heel veel strekte en luister goed naar je lichaam en het is echt geen aanstelleritis, wie dat zegt is niet goed wijs of willen het niet snappen (zoals mijn man).

Ik heb tijdens mijn 2e zwangerschap in de 5e maand last gekregen van mijn bekken. Werd door de dokter en verloskundige bevestigd. Ben 2x in de week naar de fysio gegaan. Na mijn bevalling was het niet over. Ben ik wederom naar de fysio gegaan. Na een aantal weken verwees zij me eens door naar een osteopaat. Ook dit hielp niet. Weer terug naar de dokter, die verwees me nu door naar de ortopeet. Ondertussen was ik mijn baan kwijt geraakt en zat in de ziektenwet bij het uvw. Ik was daar al meerdere keren op gesprek geweest bij een dokter en zei dat ik me niet aan moest stellen. Ik ben ondertussen 6 maanden na mijn bevalling weer perongeluk zwanger geworden. Ben naar de dokter en verloskundige geweest en die zeiden wel dat ik absolute rust moest nemen omdat het anders helemaal fout zou gaan. Toen ik dit vermelde bij de uwv-arts werd er maar even tegen me verteld dat ik een abortus moest laten plegen om beter te worden. Als ik dat niet zou doen zou die me uit de ziektenwet gooien. Dit alles is nu 4 dagen geleden gebeurd en ben er nog geschokt van. Ik denk dat heel veel mensen denken dat b.i. aanstellerij is. Ik hoop dat die mensen het zelf ook krijgen en er dan geen begrip wordt getoont. Dit verhaal wou ik even kwijt aan jullie allen.

9 jaar geleden ben ik bevallen van een tweeling. De lage rugpijn ging snel over in bekkeninstabiliteit. Door het spine & joint centre in Rotterdam kwam ik na 2 jaar aardig in beweging maar de pijn bleef. Nu is een leven met veel pijn geen leuk leven dus ging ik op zoek naar en oplossing. Ondanks veel teleurstellingen heb ik de hoop nooit opgegeven. Vu, pijnpoli , fysio, theo kuyper in bergen noord holland( die heel veel vrouwen wel kon helpen !!!),ect , ect, maar altijd: sorry, we kunnen je niet helpen. Tot ik via via bij prof. van vugt kwam in het radboutziekenhuis in nijmegen. In februari 2004 ben ik voor de eerste keer geopereerd aan een fixatie van de symfyse en grote schroeven door het s.i.gewricht om de boel vast te zetten. Een zware tijd maar dit was de eerste keer dat er iets veranderde, ik viel niet meer te pas en te onpas en de pijn werd minder. Na wee jaar ben ik toch terug gegaan omdat ik nog steeds te veel pijn had. Nu ben ik 23 april voor de derde keer geopereerd en mijn bekken zit nu helemaal rondom bot op bot vast. Vanaf de minuut dat ik wakker werd in de uitslaapkamer heb ik het gevoel dat er iets geweldigs is gebeurd, een solide en stevig gevoel, geen pijn!! Natuurlijk heb ik nog een lange weg te gaan maar ik heb zeer goede hoop!! Nog één ding, al die artsen die zeggen dat bekkeninstabiliteit aandacht vragen is, moeten hun vakliteratuur gaan lezen, er is een boel gebeurd de laatste 30 jaar!!!!!!

Ze moeten eens weten wat het is. Afgelopen augustus was het 21 jaar geleden dat bij mij de pijn begon. Eerste keer zwanger, je weet niet wat et is, dus ga je gewoon door. In de 8ste maand opgenomen, 5 weken in het ziekenhuis gelegen. Die dokter zei dit, de andere dokter dat, maar niemand kon precies zeggen wat het was. Waarschijnljk symfisiolyse. Maar het advies was wel:geen tweede kindje. In 87 voor het eerst geopereerd. Uiteindeljk ben ik na 3 jaar toch weer zwanger geworden en het was al in de tweede maand prijs. Gevallen tijdens het werk,meteen naar het ziekenhuis en kreegf volledige bedrust voorgeshreven. De bevalling van de tweede ook erg moeilijk, maar daarna werd het nog moeilijker. 1 Jaar later werd ik geopereerd,4 maanden in een gipskorset gelegen bij mijn ouders, want mijn exman vond dat ik me maar aanstelde. Jaren heb ik met pijn gelopen, tot ik uiteindelijk bij dr. Van Vugt in Leiden terecht kwam die me een half jaar later in 1997 opereerde. In totaal heeft dr. Van Vugt me 7 keer geholpen. Ik heb nog altijd veel pijn en weet soms niet meer hoe het verder moet. Twee studerende kinderen, 21 en 17 jaar en al die tijd pijn. En dan zeggen aanstelleritus?Ik weet beter.

ik ben 14 weken zwanger van mijn tweede kindje en weet dat ik nu al weer b.i heb, mijn vorige zwangerschap had ik het ook, maar vond dat ik niet zo moest aanstellen en heb er dus veel te lang met pijn doorgelopen. iedereen vind dat hij wel eens klachten heeft in de zwangerschap en ik ilde net als veel andere zwangere me niet aanstellen. nu weet ik ondertussen dat het niet aanstellen is maar een probleem dat veel voorkomt en waar je zo snel mogelijk bij moet zijn.
nu ga ik het anders doen en gelukkig nemen mijn verloskundige en mijn baas mij serieus ik werk met dementerende en dat ik veel tilwerk, ik heb nu al van mijn baas de mogelijkheid gekregen om minder te werken of anders wat kantoor werk te doen.

Mijn fysio zei dat alle zwangere vrouwen bekkeninstabiliteit hebben, alleen niet iedereen heeft er last van. Je bekken wordt zo-ie-zo instabiel om het kind bij de geboorte de ruimte te geven.....Maar het is zeker geen aanstellerij. Ik heb het zelf in mindere mate gehad, maar je kan er knap last van hebben, maar als je naar een goeie fysio gaat die gespecialiseerd is in bekkeninstabiliteit hoeft het geen probleem te blijven. Iedereen die er last van heeft wens ik heel veel sterkte......

Stel die vraag aan vrouwen bij wie deze aandoening is vastgesteld en je krijgt de wind van voren!. Het is absoluut geen pretje en zeker geen aanstellerij! Ik ben nu 2,5 jaar verder na een bevalling en de verloskundige greep niet in. Ziekenhuis idem en verzekering deed moeilijk met betrekking tot de kraamzorg. Probeer maar eens zorg te krijgen als je zelf niks kan. Roze wolk? Waar? Nooit gehad. Helaas. FIjne borstvoedingsperiode? Nee helaas ook niet, want niemand die me kon ondersteunen bij de pijn van het voeden en de posities die je moest aannemen. Ik heb vooral last van mijn bekken, schaambeen en uitstralend naar benen en rug. Nog altijd last met al een flinke lijst van therapien, maar helaas het gaat mondjesmaat vooruit. Ik hoop dat de zorgsector eens wat gaat doen aan bijscholing voor verzorgenden, verpleegkundigen en artsen. Want zoals het nu geregeld is, is het knudde. Ik wil niet boos overkomen, maar waarom moet je steeds tegen de bierkaai aanschoppen voordat men je serieus neemt?Zo jammer is dat. Want ook al zie je niet direct dat het zeer doet, is mijn woord niet genoeg?

reactie op Marina. Sinds enige weken heb ik ook regelmatig last van mijn rechterheup en aangezien ik 'oud'-rugpatient ben ken ik het verschil. Lijkt op de pijnen die ik had tijdens mijn zwangerschappen bijna 32 en 30 jaar geleden. Ga er zeker mee naar de huisarts en wil foto's laten maken voordat ik me verder laat behandelen.

Totaal geen aanstelleritis! Ik ben nu 32 weken zwanger en kan geen 500 meter meer lopen. Door die b.i., maar ik heb er nog wat bij: mijn rug is al jaren scheef. Scoliose heet dat. En daardoor is die b.i. ontstaan, natuurlijk ook door de zwangerschapshormonen, maar aanstellen hoort hier niet bij thuis. Ik zie erg tegen de bevalling op omdat de pijn dan van nek tot schede zit, en misschien nog wel er onder. Misschien zijn er meer mensen met scoliose en zwanger of die zwanger zijn geweest. Hebben jullie dan nog een goeie tip voor mij?

Vanmorgen heb ik te horen gekregen dat ik waarschijnlijk ook bekkeninstabiliteit heb. Dit komt niet door zwangerschap neem ik aan want mijn zoon is al 30 jaar. Wel altijd al last van mijn onderrug gehad. Sinds 1,5 week loop ik weer en kan weer een tijd achter elkaar zitten na een heftige pijn en uitval van het linker been. De huisarts stelde hernia vast of een beknelde zenus. Mijn fysiotherapeut denkt nu dat het bekkeninstabiliteit is. Zijn er misschien ook vrouwen die niet zwanger zijn die hier last van hebben?

Ik heb ook last van bekkeninstabiliteit, mijn jongste kindje is inmiddels al 3 jaar en nog steeds is de bekkenpijn niet over.

Vooral rond de menstruatie is de pijn het ergst, de si-gewrichten onderin de rug. Ook heb ik last van mijn heupen, herkennen anderen dit ook?

Ik kan trouwens maar nauwelijks mijn strijkgoed doen, ramen zemen en stofzuigen moet mijn man doen.

Hallo,
Ik ben er pas gisteren achtergekomen (via mijn fysio) dat ik ook bi heb. Als ik jullie verhalen lees heb ik het lang niet zo erg als velen van jullie. Bij mijn vorige zwangerschap heb ik geen normale bevalling gehad maar een keizersnede, dit omdat mijn zoontje zo zwaar was dat het niet op de normale manier kon. Volgens mijn fysio heeft mijn zoontje gedurende de zwangerschap zo op het schaambeen gedrukt dat die helemaal 'ontzet' is. Nu ben ik weer 25 weken zwanger en deze kleine is ook alweer behoorlijk aan de maat en drukt dus ook weer enorm op het schaambeen.
Mijn klachten hiervan zijn pijn bij het lopen, bijna onmogelijk kunnen omdraaien in bed. Wat ik het vervelendste vind is het gekneusde gevoel rondom de vagina, dit begint zo erg te worden dat ik ook niet meer op mijn zij kan liggen. Ik weet dat dit bij lange na niet de klachten van jullie haalt maar ik heb toch niet het idee dat ik me aanstel. En of het nou bekkenpijn of bekkeninstabiliteit wordt genoemd (mijn fysio noemt het bekkeninstabiliteit) het is en blijft vervelend. En het is zeker belangrijk om de oefeningen te blijven doen, in mijn geval voornamelijk de bekkenbodemspieren. Ik hoop dat er reacties komen van vrouwen die dit herkennen.

Even reageren op Wendy: Ik geloof niet dat je er veel van begrepen hebt!!!

ik heb tijdens mijn zwangerschap al vroeg last gekregen van "bekkeninstabiliteit" al vind ik zelf dat het woord een ruim begrip is. De sypmtomen zijn bij elke vrouw anders alleen de pijn in de schede is hetzelfde. Ik denk absoluut niet dat het aanstellerites is al wordt het misschien wel te snel als bekkeninstabiliteit bestempeld.

Al in de negende week van mijn zwangerschap kreeg ik last van bekkenpijn. Een pijn die heel gemeen is en met scheuten aanwezig is. Al vroeg kon ik mijn werk in de kinderopvang vaarwel zeggen en had ik wekelijks Cesartherapie en droeg ik een band. Alles moest gedoseerd en overdacht gedaan worden. Ik kan daardoor niet zeggen dat ik erg heb genoten van mijn zwangerschap. Het frustreerde mij dan ook mateloos om op allerlei sites en in allerlei boeken en tijdschriften te lezen dat je "lekker in bad" moet gaan liggen, nog best kunt joggen en de stad moet afstruinen naar schattige babyspullen. No way, ik lag op bed, deed alles met beleid. Bekkenpijn een rage? Nee dus, zwangerschap in deze tijd wordt onderschat en zo ook het moederschap: we moeten allemaal (blijven) werken en iedereen is altijd maar druk, druk, druk. Ons lichaam lijkt wijzer, lijkt ons te zeggen dat we te veel van onszelf vragen. Ik zou de discussie dus willen verlengen: Bekkeninstabiliteit is een logisch gevolg van het hectische leven waaraan we met z'n allen menen vol te moeten houden!

Zeker niet! M'n klachten werden ook 1 jaar niet serieus genomen, maar je zult het maar hebben! Nu na 1.5 jaar is er op röngtenfoto's, staande op 1 been, zichtbaar dat de botdelen verschoven zijn van elkaar.

Wist al dat ik bi had, had al vrij snel therapie toen ik zwanger was vanwege rugklachten.
En ben ook in bergen geweest eindelijk geen pijn....
Nu na een jaar therapie en veel onbegrip (niet van mijn man gelukkig) en je wilt ook niet zeuren, toch maar foto's laten maken en nu blijkt er een scheur te zitten in mijn schaambeen....
Ik dacht van het ziekenhuis af te wezen...
Ik heb na mijn bevalling mijn baarmoeder mee naar buiten geperst en ben toen 3 liter bloed verloren en ze zijn bijna 2 uur bezig geweest om alles te herstellen.
Maar ook ik dacht dat alles de pijn van onder enz erbij hoorde.
Maar aanstellen nee hoor zoals zoveel zeggen je zult onze pijn maar hebben ook al is het voor 1 dag....

Omdat ik staand werk doe zit ik op dit moment al twee weken thuis. Dit met veel onbegrip van mijn baas, een vrouw van 22 heeft daar immers geen last van. Ik moest maar gewoon door gaan met mijn dagelijkse bezigheden. Maar niemand had in de gaten dat de tranen me in me ogen schoten, zodra ik ook maar een beweging maakte. Ik hoop dat hier meer over bekend word en beter mee om gegaan wordt, want ik kan vertellen dat dit niet prettig is en ook niet vol te houden.

Bekkeninstabiliteit aanstelleritis, hoe durft men het te zeggen. Je ziet niet altijd wat aan de buitenkant maar de klachten zijn wel degelijk aanwezig. Na mijn 1e zwangerschap nu 4 jaar geleden bekkeninstabiliteit gehad therapie, oefeningen bekken band gedragen. Na een half jaar kon ik bijna alles weer oppakken en had alleen nog last rond de tijd van mijn mentruatie. In juni '02 was ik zwanger van de tweede ik hoefde niet een een zwangerschapstest te doen. Aan mijn bekken klachten kon ik direkt vernemen dat ik zwanger was. Geweldig natuurlijk maar als ik nu al zoveel klachten had hoe moest dit de overige maanden dan verder met een kind van 2 jaar om je heen? Ik heb 2 keer p.w. therapie gehad bij een bekkentherapeute. Ondanks de behandeling bij haar zakte mijn bekken scheef weg, keer op keer. Daarbij deed mijn s.i.gewricht en onderrug ook erge pijn. Om moedeloos van te worden. Tot aan vorig jaar oktober twee keer p.w. deze therapie gehad. Is gestopt om te kijken hoe het zonder ging. Tot op de dag van vandaag is er nog niet veel verbetering. Ik heb dagelijks pijn en moet vaak pijnstillers innemen om de dag door te komen. Zitten, staan, lopen, fietsen, tillen, en al het zwaardere werk blijven problemen geven. Ik heb wel veel hulp gehad van mensen om me heen maar vind het erg frustrerend dat ik nog niet altijd mijn gezin kan runnen. Wandelen met mijn zoon kan ik niet, mijn zoon in badje doen kon ik niet. Heel verdrietig allemaal. Ze zeggen dat het na anderhalf jaar na de zwangerschap beter zal gaan en dat er dan misschien enige langzame verbetering zal zijn. Dan start mijn therapie ook weer. Is nu allemaal teveelvoor mijn lichaam. Ik werk in de verzorging en ben nu 100%afgekeurd. Dat durf ik geen aanstelleritis meer te noemen. Ik gun dit mijn ergste vijand niet. Maar een beetje meer begrip van de mensen om je heen zal heel fijn zijn.

Wie is er bij dhr. Kuyper in Bergen geweest en kan mij hierover meer informatie verstrekken? Ik heb bekkeninstabiliteit en ben nu 100%afgekeurd. De klachten houden aan en dit duurt nu al vanaf de zwangerschap juni 2002, t/m na de bevalling 1-2-03. En nu nog steeds veel klachten juni 2004.

Ik heb niet alle reacties gelezen, maar wil aangeven dat bekkeninstabiliteit geen aanstellerij is. Door mijn werk als yogadocente geef ik ook yoga voor zwangeren. Tijdens mijn opleiding aan de Saswitha stichting heb ik les gehad van Cécile Rost (zeg Reust o met umlaut) Zij is fysiotherapeute. Zij heeft bij alle drie haar zwangerschappen bekkenpijn gehad, zo erg dat ze ook in een rolstoel belandde. Zelf heeft zij onderzoek gedaan naar een methode hoe je met bekkenpijn op de been kunt blijven tijdens en na de zwangerschap, maar ook b.v. na een val. Lees daarom haar zeer heldere boek met uitleg en oefeningen.Zij is samen met anderen wetenschappelijk onderzoek naar bekkenpijn aan het doen. titel: Bekkenpijn tijdens en na de zwangerschap. Een programma ter voorkoming van chronische bekkeninstabiliteit. Uitgever Elsevier/De Tijdstroom, Maarsen ISBN 90 352 2056 0. www.bekkentherapie.nl of cecile.rost@bekkenpijn.nl

Dames, ik denk dat we de zaken wel moeten relativeren. BI bestaat - dat geloof ik onmiddelijk. Maar de mate waarin we de last 'laten gebeuren' is wel degelijk beinvloedbaar.
Toen ikzelf last begon te krijgen dacht ik: dat gaat niet - ik woon 4 hoog en ben alleenstaand - ik moet dit snel tegenhouden voordat ik niets meer kan doen. Ik heb voor mezelf houdings-oefeningen uitgedacht en vooral allerlei 'slechte' bewegingen consequent vermeden. En het heeft geholpen. Mijn klachten bleven steken op een niveau dat wel vervelend, maar absoluut niet belemmerend was.
Een vriendin daarentegen wilde daar niet aan, en vond het 'bij zwangerschap horen'.. Zij bleef dus wel met een holle rug lopen, zware deuren opentrekken, spullen wegschoppen met voeten, draaien en tillen, schuin uit auto stappen, kleding aantrekken op een been enzovoorts. En verdomd: haar klachten verergerden tot het point-of-no-return. Nu is het te vergevorderd, zodat ze niets meer kan doen.
De moraal van mijn verhaal is dan ook dat met preventie vroeg in de zwangerschap een heleboel klachten voorkomen of tenminste in de hand gehouden kunnen worden. Vergelijk het met sporters met geblesseerde kniebanden. Zij moeten ook de omliggende spieren trainen om de functie van de banden over te nemen en de boel compact te houden. Waarom zou dat voor het SI botje niet gelden?

Ik vind bekkeninstabiliteit geen aanstelleritis, en het is ook niet te vergelijken met bandenpijn en dergelijke. Ik heb dus tijdens mijn tweede zwangerschap bekkeninstabiliteit gehad, en dat ging zover, dat ik mezelf niet meer kon voortbewegen en ik had constant pijn.
Er zijn wel een heleboel kennissen die bandenpijn hadden tijdens de zwangerschap en denken dat we dan over hetzelfde praatten.

Nee hoor, echt niet! Wel heb ik het idee dat er vaak bekkeninstabiliteit wordt geroepen zodra er ergens iets pijn doet, en dat doet het geheel geen goed. Nog even dit: het hebben van erge klachten bij een zwangerschap betekent niet dat een volgende zwangerschap weer zo erg wordt. Bij mijn 1e kind kon ik na 6 maanden amper meer lopen, en het heeft na de bevalling ruim 2 jaar geduurd voor alles weer enigszins okay was. Via een manueel therapeut is mijn bekken weer rechtgezet en daarna ging het allemaal veel beter. De tweede zwangerschap 2 bezoeken aan deze man en regelmatige behandeling van een gespecialiseerde fysiotherapeute maakten dat ik 3 maanden na de geboorte beter was dan na de eerste keer. En nu: zwanger van de derde en na 22 weken nog geen fysio gezien... Wel zelf heel veel blijven oefenen en een partner die je veel helpt (en tilt). Het kan dus echt beter gaan.

Als fysiotherapeut geef ik de cursus zwangerschapsgym. Ik ben nageschoold in de bekkenproblematiek en maak regelmatig vrouwen mee die bekkenklachten hebben. Je moet denk ik voorzichtig zijn met de conclusie bekkeninstabiliteit. Er is verschil tussen bekkenpijn en instabiliteit. Bekkeninstabiliteit geeft klachten aan de achterkant bij de SI gewrichten en niet zozeer aan de voorkant bij het schaambeen. Bijna elke vrouw heeft tijdens de zwangerschap last van bekkenklachten en dat is logisch! Er wordt ruimte gemaakt om het kind te laten passeren tijdens de geboorte. Veel vrouwen met bekkenklachten krijgen angst om te bewegen, dat is een grote fout! Het is juist goed om de spieren die steun geven aan het bekken te blijven oefenen!! (cursus zwangerschapsgym is geen overbodige luxe hoor!!) Mocht je wel een van de vrouwen zijn die bekkeninstabliteit heeft, dan is het zeker geen aanstellerij, maar bekkenpijn/klachten is nog geen bekkeninstabiliteit!!

Eindelijk meerdere reacties bij elkaar gevonden op internet. Heb in mijn werk veel onbegrip ondervonden. Ik heb een beenlengte verschil van enkele centimeters en daardoor een aangepaste schoen. Vanaf week 11 in de zwangerschap last van mijn bekken, heupen en rug. Direct aan de bel getrokken en onder behandeling van fysiotherapeute gespecialiseerd in bi. Krachtsoverdracht is nog behouden tot nu toe, moet veel meer plat en kan niet meer werken. Reactie op werk? Nu gebruikt ze haar kind om niet te hoeven werken! Niet door management gelukkig, maar wel door collega´s. Geweldig voor mijn moraal. En inderdaad hoe slechter in mijn vel hoe meer pijn. Groeten a.

De mensen die dat beweren hebben de pijn die daarmee gepaard gaat nooit gevoelt!

Ik denk niet dat bekkeninstabiliteit aanstellerij is. Het zou alleen prettig zijn als er wat meer duidelijkheid over de ziekte kwam. Mijn dochter heeft ook zo'n last van haar bekken of heupen en daar zit volgens mij het probleem. Veel vrouwen hebben lage rugpijn en pijn in de lies dat kan ook in de heup zitten.

Bekkeninstabiliteit aanstelleritis ??? Vast en zeker niet, ik ben 20 weken zwanger van ons eerste kindje, heb vaak erge last van klachten die duiden op bekkeninstabiliteit, momenteel werk ik nog 32 uur in de zorg, best zwaar, kan mijn werk ook met moeite doen, alleen ik moet nog leren luisteren naar mijn lichaam en de klachten meer erkennen en er aan toegeven en toch naar een fysiotherapeut gaan en minder werken !!Ik vind het daarom ook fijn om jullie reacties te lezen, in mijn omgeving heb ik geen mensen die hier echt bekend mee zijn om ervaringen uit te wisselen, dat vind ik erg jammer !!!! Ook vind ik het moeilijk om soms tegen mensen en vooral collega's te vertellen dat ik er last van heb. Sommigen begrijpen je niet en reageren van ach het valt vast wel mee !!!!Ik hoop dat ik toch ondanks de klachten nog een fijne zwangerschap zal hebben!!

Het meest jammere vind ik dat bekkeninstabiliteit alleen in verband wordt gebracht met zwangerschap. Ik heb bekkeninstabiliteit gehad door een nare val waarbij ik met mijn volledige gewicht op mijn heup ben gevallen. Mijn SI gewricht is hierdoor geheel van zijn plaats geraakt met als gevolg dat ik niet langer dan 10 min achter een volgend kon lopen, zitten, liggen of stilstaan. Mijn huisarts beweerde dat dit niet mogelijk was gezien ik geen kinderen had. Het heeft een jaar geduurd voordat de fysiotherapeut eraan te pas kwam. Die heeft mij een half jaar lang intensief behandelt en daarna heb ik nog enkele malen een chyropractor in Bergen (NH) bezocht die mijn bloed en energie banen weer in de goede richting heeft geleid. Want hoe langer je ermee loopt, hoe meer je lichaam ten onrechte zich aanpast. En ook al ben ik nu bijna 10 jaar verder, de angst voor vallen en opnieuw dat doormaken blijft altijd.

Hallo allemaal, ik was blij eens iets te lezen over bekkeninstabiliteit. Ik ben 31 weken zwanger van ons eerste kindje en heb eigenlijk al vanaf de tweede maand last van mijn bekken. Eerst alleen bij zijwaartse bewegingen, maar dit werd steeds erger. Nu heb ik al de reakties gelezen en mag dan niet klagen, op dit moment gaat het redelijk goed met me. Dit heeft wel even geduurd omdat ik echt naar mijn lichaam moest leren luisteren. Ik werk nu nog maar 2 dagen (tot 15 uur) in de week en dan merk ik dat ik thuis ook nog wat waard ben. Ik werk normaal 4 dagen en als ik dan thuis kwam kon ik met moeite nog wat koken en dan lag ik op de bank of op bed. En aan het einde van de week werd het nog erger. Ik krijg al 3,5 maanden begeleiding van een fysiotherapeute en ik denk als ik dat niet had gehad dat het nu lang niet zo goed ging als nu. Als ik uit bed kom ben ik net een oud wijf alles doet me zeer, dat is hetzelfde als met auto rijden, ik woon een half uur rijden van mijn werk en als ik aankom heb ik het eigenlijk alweer een beetje gehad. Ik merk als ik veel last heb dat ik enorm ga waggelen en dat mijn bilspier erg zeer doet. Een maand geleden ben ik naar de arbo arts geweest en voelde me absoluut NIET serieus genomen. Bij haar kreeg ik echt het idee dat ik me aanstelde en ze zij dat het geen noodzaak was om minder te werken, ik mocht het evetueel wel wat aanpassen en tussendoor gaan liggen. Medisch gezien kon ik niets kapot maken en tja het was lastig dat ik WAT pijn had. Ik was erg boos/verdrietig hierna. Gelukkig nam mijn baas me wel serieus anders had ik echt een probleem! Ik wens iedereen hier verder sterkte met haar klachten.

Vanmorgen bij de huisarts geweest en die heeft bi geconstateerd. Ben 4.5 maand zwanger en verga van de pijn. De een begrijpt het, de ander zegt dat het allemaal wel mee zal vallen.... Wil je het een dagje overnemen? vraag ik dan. Leuk is het niet. Ik wil nu juist de leuke dingen doen en die kan ik niet. Werken lukt al haast niet meer. Wil continu op bed liggen en rusten. Ik vind het fijn om andere verhalen te lezen want het is nog steeds een onderkend probleem.

Ik wil even kwijt dat ik jullie erg moedig vind. Ik heb er zelf geen last van maar werk als verzorgende in de thuiszorg en maak dit veel mee.
Ik weet dat het bij de meeste absoluut geen aanstellerij is.

Ik vind het zeker geen aanstelleritis. Ik heb bij mijn laatste zwangerschap, nu 17 jaar geleden al met de 3 maanden last van bekkeninstabiliteit wat gelukkig werd onderkend door huisarts en begeleidster bij zwangerschapgym. Ik heb het toen rustig aan gedaan dat hield in even zitten, even liggen even lopen. Zo heb ik mijn zwangerschap uitgediend. De bevalling was erg vlot mijn dochter spoelde er letterlijk met het vruchtwater uit toen de vliezen braken. De volgende dag moest ik onder begeleiding van de huisarts uit bed komen om te kijken of ik kon staan en lopen. Ik kreeg advies om nog geen trappen te lopen en ben de achtste dag na de bevalling pas naar beneden gegaan. Toen de hulp weg was zorgde mijn man ervoor dat alles beneden stond en de baby in de wandelwagen lag. Daarna ging het heel snel erg goed vooruit na een maand had ik er niet echt meer veel last van, ja af en toe als ik een zijwaartse beweging maak dan voelde ik mijn schaambeen weer.
Alles is goed gegaan tot ik 13 feb. jl op mijn werk ongelukkig te vallen kwam. Ik viel schuin op mijn stuitje en op de aanhechting van mijn bekken aan de onderrug. Na een dag had ik weer last van onderrug en schaambeen. De fysio constateerde na 5 weken een verdraaid bekken. De banden die mijn gewrichten bij elkaar houden zijn erg slap en dit verschuiven is nog regelmatig spontaan gebeurt.
De fysio die gespecialiseerd is in bekkenproblemen en het zelf ook gehad heeft neemt mij heel serieus en heeft mij voor mijn werkzaamheden een bekkenband geadviseerd. Nu heb ik geen pijn meer tijdens het trap lopen. Zij zegt dat ik er nog wel van af kan komen maar dat het een erg moeizaam proces is.
Dus ik ben er van overtuigd als je klachten tijdig onderkent worden en je op tijd de goede behandeling en tips krijgt, je erger kunt voorkomen.

Pardon? Aanstelleritis? Kom dan even in mijn schoenen staan. Bij mijn zwangerschap had ik wat rugklachten en die werden afgedaan als verkeerde houding (tja vind je het gek als je pijn hebt dan ga je zo staan dat het wat dragelijker is).
Aan het eind van de zwangerschap kon een oude dame met een rolator sneller lopen als ik. Ik neem aan dat het voor zich spreekt dat ik dan niet snel liep door de pijn. Maar oké!
Na de bevalling zou ik lekker gaan lopen... even de zwangerschapskilo's er af lopen (nog steeds niet wetende dat ik last van bekkeninstabiliteit had). Heb geen stap kunnen verzetten doordat ik niet wist hoe ik de ene voet voor de andere moest zetten.
Nu 11 maand na de bevalling (van een prachtige gezonde dochter) zijn ze er achter gekomen dat het dus bekkeninstabiliteit is. Na eerst maanden te hebben gedacht dat het gewone rugklachten zijn. Mijn klachten heb ik lang voor mij gehouden omdat er toch tegen mij werd gezegd dat het een verkeerde houding was. Totdat ik meerdere keren door de rug ben gegaan en ik naar de fysio ben gestuurd. Maar eerst de rugklachten behandelen en dan verder kijken. Dit heeft nog zo'n 5 maanden geduurd voordat de officiële diagnose gesteld werd.
Maar in al die maanden heb ik zo'n ontzettende pijn gehad. Zware pijnstillers gebruikt en spierverslappers (die niet eens helpen, zo'n pijn)
Dat ik er gewoon nijdig van wordt dat mensen zouden zeggen dat dit aanstelleritis zou zijn.

Ik ben van mening dat het zeer zeker geen aanstelleritis is. Ik ben nu 23 jaar en loop al zeker 8 jaar met dit probleem. Gewoon aangeboren. Na jarenlang ziekenhuis in en uit, kwamen ze er 2 jaar geleden achter dat bekkeninstabiliteit het probleem is. Na alle mogelijke behandelingen te hebben geprobeerd, sta ik nu uiteindelijk op de wachtlijst op eraan geopereerd te worden door Professor Van Vught in rotterdam. De bedoeling is dat ze in september/oktober dit jaar mijn bekken gaan vastzetten. Heeft iemand hier ervaring mee. Ik ben erg benieuwd.
Aanstelleritis, alsof je voor je lol op je 23e in de WAO zit en niet meer uitgaat met je vrienden.

Geen aanstelleritis. Ik ben nu uitgerekend voor ieder moment en heb sinds de 4e maand zwangerschap bekkeninstabiliteit. Bij voorgaande zwangerschap had ik rugklachten . Ik merkte wel in het begin dat mensen een beetje keken alsof ik me aanstelde, zo van tegenwoordig heeft iedereen dit. Uiteindelijk mag ik nog niet zo klagen heb 4 maanden s'middags plat moeten liggen en sinds een maand mag ik helemaal niets meer doen. Ik kon ineens ook niet meer lopen mijn voeten gingen geen cm meer van de grond. Ik heb altijd een groot gezin willen hebben, maar enorme pijn 5 maanden aan een stuk (nu nog maar hopen dat het straks wat over zal zijn) daar teken ik voor.

Met mijn oudste zoontje had ik er al een beetje last van en ging ik in de ziektenwet. Er was door de verloskundige niet echt op gereageerd. Na 10 maanden was ik weer zwanger en in de 3de maand begon het met ernstige rugpijn en als ik mijn zoontje uit zijn autostoeltje wilde halen dan zakte ik door mijn benen. Ondertussen had ik al wel van een orthopeed een rug/bekkenband gekregen omdat ik na de 1ste zwangerschap last bleef houden van mijn rug. Toen ik door mijn benen begon te zakken ging ik naar de dokter en verwees me naar de fysiotherapeut met als mededeling dat het er allemaal bijhoorde. Toen het naar de fysiotherapeut zelfs te veel werd en ik huilend aan de telefoon zat omdat ik wel wilde maar mijn benen niet toen ging er bij de verloskundige en fysiotherapeut een lichtje branden en kwamen ze op het idee dat ik bekkeninstabiliteit had. Vanaf toen kreeg ik gezinshulp en ging het slechter. Ik kon alleen maar naar de wc schuifelen en op mijn zij liggen. Ondertussen was ik bevallen, ben liggend op de achterbank naar een kinesioloog gegaan en na neen jaar ging het met mij beter. Maar mijn huwelijk is kapot ben door alle onmacht in een ernstige depressie geraakt , heb 6 weken in het ziekenhuis gelegen en me ook direct laten steriliseren omdat ik zeker toen wilde zijn dat ik dat nooit meer mee wilde maken.
anita van ijmeren.

Ik ben 15 maanden terug bevallen van een dochter van bijna 9 pond. Sinds het begin van de zwangerschap had ik last van bekkeninstabiliteit. Ik werk in de gezondheidszorg en dat is lichamelijk best zwaar werk. Ik ging halve dagen werken, maar dat ging ook niet lang goed. Vanaf 5 maanden zwangerschap zat ik thuis. In het begin kon ik nog te voet naar het centrum, maar op het laatst kon ik niks meer. De laatste 2 maanden heb ik liggend op bed doorgebracht. Tot 1 jaar na de bevalling heb ik nog last gehad van bekkeninstabiliteit. Met behulp van fysiotherapie ben ik er vanaf gekomen, maar met een volgende zwangerschap kan het nog erger worden, omdat ik ook last heb van weke delen reuma (reuma aan spieren en pezen).

Bekkeninstabiliteit aanstelleritis? Ik heb het al sinds mijn 15e en toen was ik niet zwanger. Gewoon een foutje van moeder natuur. Een lange periode is mij afgeraden om zwanger te worden omdat het de klachten zou kunnen verergeren. Ik ben nu 25 weken zwanger en vanaf 13 weken zijn de klachten alleen maar erger geworden.
Het is voor mensen die niet weten waar ze het over hebben natuurlijk heel makkelijk oordelen. Maar als je verhalen hoort van vrouwen die jaren bezig zijn te revalideren van zwangerschappen en bevallingen, vrouwen die tijdens de zwangerschap haast niets meer kunnen, denk ik dat het de hoogste tijd wordt dat deze klachten serieus genomen moeten worden in plaats van het aanstelleritis te noemen.

Toen ik 3 maanden zwanger was van mijn oudste kind (nu 7 jaar geleden) kreeg ik last van bekkeninstabiliteit. Ik was erg blij dat mijn gynaecoloog dit meteen onderkende, hoewel ik ook flink schrok. Maar helaas kon hij me niet aan tips helpen. Ook een belronde naar een aantal fysiotherapeuten leverde nauwelijks iets op. Niemand kon mij helpen, totdat ik in contact kwam met de vereniging voor bekkenproblemen. Eindelijk iemand die snapte wat ik bedoelde.
Ik ben blij voor al die vrouwen met bi dat er nu tenminste wel aandacht aan besteed wordt en dat ze hulp van een deskundige kunnen krijgen i.p.v. dat ze alles zelf moeten uitzoeken.
Bekkeninstabiliteit aanstelleritis? Ik wens het niemand toe maar als iemand dat zegt zou hij/zij maar eens 1 dag de pijn moeten voelen die ik jaren gehad heb...

Ik ben momenteel 6 maanden zwanger van de tweede.
Bij de eerste heb ik geen problemen gehad, nu dus wel.
Het is begonnen toen ik 3 maanden zwanger was, vooral een beurs gevoel bij mijn schaambotje.
Later kreeg ik echte steken vooral aan mijn linkerkant.
Ook dat botje bij mijn bil doet regelmatig zeer.
Dan heb ik pijn bij het zitten.
Ben doorverwezen naar cecartherapie en heb daar tips gekregen over mijn houding en heb ook een bekkenband gekregen.
Nou was ik bij mijn verloskundige en die vertelde dat die bekkenband helemaal achterhaald is.
Ik zou zo graag willen weten hoe ik kan voorkomen dat het erger wordt.

Bij mijn 1e zwangerschap begonnen de klachten pas na een maand of 6. Het was gelukkig maar een hele lichte vorm van b.i., maar de laatste weken van de zwangerschap heb ik inderdaad een aantal dagen niet meer kunnen lopen. Bij de 2e zwangerschap begonnen de klachten (vooral pijn bij het schaambot) al in de 1e maand. 's Avonds kon ik niet meer zitten van de pijn en kroop ik op handen en knieen rond. Een homeopaat bracht toen uitkomst. Met een bepaald medicijn dat 'bellis perennis' heet, ben ik binnen een paar weken van de klachten afgekomen en heb een perfecte zwangerschap gehad. Natuurlijk reageert niet iedereen even goed op homeopatische middelen, maar het is het proberen waard zou ik zeggen.

Bekkeninstabiliteit is absoluut geen aanstellerij. Inderdaad hoor ik ook wel eens vrouwen die zeggen dat zij het ook hadden, maar er direct na de bevalling vanaf waren. Dan heb ik ook mijn twijfels.
Maart 2000 ben ik bevallen van ons derde kindje. In de zwangerschap had ik vaak pijn in mijn linkeronderbeen en in de laatste weken lag ik in het ziekenhuis en had erg veel pijn in mijn linkerheup! Nooit heb ik aan een instabiel bekken gedacht, want ik had het nooit eerder gehad. Na de bevalling voelde alles heel pijnlijk en zei ik weleens: 'het lijkt wel of mijn bodem eruit zakt'. Binnen enkele dagen kon ik geen stap meer lopen. Ik gilde het soms uit van de pijn. Ik kon mijn bed niet meer uit en niet meer voor mijn zoontje zorgen. Toen kwam de dag dat de huisarts en de fysiotherapeut tegelijk bij mij waren en het woord bekkeninstabiliteit eruit kwam. Ik schrok vreselijk en ondanks dat ik een verhaal van internet op papier had wilde ik het niet geloven. Als ik het las leek het net of het over mijzelf ging. Ik heb weken op een hoog/laag bed in huis gelegen, kon niet eens mijn zoontje de fles geven, knuffelen of verzorgen. Mijn tweede kindje is vlak voor de geboorte overleden. Eindelijk had ik weer een zoontje en als ik het tijdens de zwangerschap weer even moeilijk had dacht ik "nog even volhouden en dan gaan wij genieten !" Heerlijk wandelen en tuttelen, maar ja dat liep heel anders af. Wel een kerngezond kindje maar een "gebroken moeder". Aanstelleritus ?? Iemand die zolang heeft geknokt om nog een kindje te krijgen loopt liever heerlijk achter haar driewieler te pronken dan weken op bed te liggen en moeten toekijken hoe iedereen zijn langverwachtte "prinsje" aan het vertroetelen is. Ik ben nog nooit jaloers of bezitterig geweest maar toen wel. Nu ben ik een jaar verder en gaat het heel goed. Ik heb weinig last meer maar ben inmiddels wel in de w.a.o. terecht gekomen.

Tja, bekkenpijn zoals het tegenwoordig genoemd moet worden. (instabiel is iedere zwangere) Het doet veel pijn en niet alleen lichamelijk, maar ook psychisch, sociaal en maatschappelijk vind ik het zeer belastend. Bij mijn eerste zwangerschap met m'n rugzak Australie doorkruist (geen klachten dus) en bij mijn tweede zwangerschap geveld op alle fronten door bekkenpijn. Hier wordt je geen vrolijke echtgenote, moeder, vriendin, collega -en ga zo maar- door van. Ik vond het ook niet bij mij horen, ik ben nogal vrij, onafhankelijk, eigenwijs en nuchter, maar dat is geen garantie, blijkt. Aanstelleritis? degene die dat beweert mag mijn klachten, krukken, thuiszorg de rest gerust over komen nemen, want ik zit er echt niet op te wachten en blij bij te zijn, evenmin als mijn recente 50% afkeuring, waardoor ik nu de WAO inga, zielig? Nee, je leert te leven met wat je wel kan en ik probeer te genieten van mijn kindjes en mijn leven zoals het nu is. Gelukkig ervaar ik wel begrip in!
mijn omgeving, van de mensen die mij kennen welteverstaan en ben ik erg blij met mijn wederhelft die hier ook niet om gevraagd heeft, heel veel te verduren krijgt, maar ons hele gezinnetje zo goed mogelijk draaiend probeert te houden. Overigens is bekkenpijn al zo oud als de mensheid, vele oudere dames kunnen precies vertellen wat bekkenpijn voor hen -vroeger en nu- betekent heeft.

Hallo, ook ik heb b.i tijdens de zwangerschap gekregen. Dit was in de zesde maand en de verloskundige deed alsof het de normaalste zaak van de wereld was om zoveel pijn te hebben. Hij vond zelfs dat iedere vrouw zo bij hem moest binnenkomen.Oftewel ik stelde me aan. Gelukkig ben ik ook bij een goede mensendieck therapeute terecht gekomen. Alleen kwam ze op een gegeven moment niet verder bij mij en toen ben ik bij het Spine and Join Centre te Rotterdam terecht gekomen.Daar ben ik wel een stuk van opgeknapt. Mijn dochtertje is inmiddels 2 jaar en het begint toch wel weer te kriebelen. Graag zou ik reacties willen van mensen die toch voor nog een kindje hebben gekozen en hoe die daar uit zijn gekomen. Alvast bedankt. Yvonne

beste wendy dat is nou volkomen onzin wat je daar vertel ik had ook bi en
bij zowel vooruit als achteruit had ik pijn
> 3jaar heb ik het gehad kon zelfs niet lopen of liep met krukken het is bij
iedereen weer anders

Ik denk niet dat het aanstelleritus is, maar ik denk dat het wel overtrokken wordt.
Bijna iedereen die ik ken die zwanger is heeft last van de rug en er wordt meteen geroepen dat dat bekkeninstabiliteit is. Ik ben zelf nu 37 weken zwanger en ja ook ik heb last van mijn rug, dat komt omdat mijn buik teveel naar voren hangt en ik hierdoor mijn rug anders ga belasten.
Als je nou echt wil weten of je bekkeninstabilliteit hebt moet je ongeveer tien meter vooruit lopen en daarna die tien meter weer achteruit.
Als je pijn bij allebij hebt dan heb je geen bekkeninstabiliteit en als je alleen pijn hebt bij het vooruit lopen en niet bij het achteruit lopen dan heb je waarschijnlijk wel bekkeninstabiliteit.

bij deze wil ik graag op de reaktie van astrid reageren.
ik heb precies hetzelfde als jou meegemaakt en ik zie eigenlijk nu pas in wat er aan de hand is.
ik heb er geen aandacht aan besteed omdat ik acht dat het erbij hoorde!!!!
na mijn bevalling(ook ingeleid, diverse hulpmiddelen aan alle kanten geknipt en pressie ) kon ik dus ook niet meer lopen
ik had de volgende dag de fysiothereapeute aan de deur staan en heb teentje voor teentje alles weer moeten leren.
in het ziekenhuis kreeg ik te horen dat een bevalling wel een beetje pijn kan doen en dat ik maar rustig aan moet doen, jaja na diverse foto's e.d. ben ik dus nog niets verder (na 2 jaar )
misschien dat wij elkaar op de hoogte kunnen houden of ervaringen uit kunnen wisselen?

alles wat de heren medici niet in de pet past zit of tussen de oren,of is anstelleritis.Ikzelf ben onder behandeling van een chiropractor,en bij haar komen veel jonge vrouwen met deze klachten,zij en haar collegas nemen dit serieus,en kunnen er ook veel aan doen door chiropractie,en door hoeveningen,daar staat tegenover dat meerdere chiropractord in nederland zelf moeder zijn,dus dondersbest weten wat er te doen is,en waar men het over heeft.
ps:ik ben een man,maar mag graag bij de chiropractor in de boekenkast kijken

Het is zeker geen aanstellerij dat wil ik door geven aan een ieder. Ik heb het voor de tweede keer aan de lijve ondervonden.
Het begon bij mijn eerste zwangerschap,in het begin van deze zwangerschap had ik eerst alleen last van rugpijn dat werd steeds heviger tot het naar mijn benen oversloeg ik was toen in de zevende maand na de bevalling kon ik me zeer slecht veel pijn voortbewegen . Mijn herstel duurde anderhalf jaar eer ik weer gewoon de normale dingen kon doen zoals fietsen helaas springen en rennen ging niet.
Bij mijn tweede zwangerschap (pas bevallen) herkende ik gelukkig op tijd de pijnen in deze zwangerschap kreeg ik gelijk met twee maanden al last ik moet eerlijk zeggen dat een derde er niet meer zal komen mijn gehele zwangerschap was dit keer zoveel erger dan de eerste ik heb en had veel pijn met lopen ,zitten.
Ik was erg afhankelijk van anderen de twee laatste maanden verbleef ik in onze appartement drie hoog zonder lift.
Op dit moment gaat het beter ik kan mezelf weer vrij goed bewegen dit dankzij mijn goeie mensendieck therapeut die hier erg serieus mee omgaat. Ik ben haar dan ook ontzettend dankbaar.
Het is namelijk heel belangrijk om je energie goed te kunnen verdelen,want als ik mezelf te veel vermoei ben ik de volgende dag nergens . dan kan ik moeilijk vooruit.
Dus voor mensen die rug pijn hebben steken in de benen, kramp, pijn in de schouders nek neem het serieus en ga er op tijd mee naar een therapie. Bij mij werkte het. Mij therapeute is wel gespecaliseerd in Bekkeninstabiliteit. Vraag ernaar als je een afspraak maakt. ik draag op dit moment een Erasmusband en hij helpt mij beter dan mijn band van de eerste zwangerschap.

Na een zwangerschap met veel klachten en een zware bevalling (ingeleid, kunstverlossing, bloedtransfusie)kon ik de eerste periode na de bevalling niet meer lopen, waar ik erg van geschrokken ben. Vanaf het moment dat ik weer kon lopen, heb ik pijn en dit duurt nu al bijna 6 jaar. Ik sta op de wachtlijst voor een operatie om de omringende spieren van het bekken in te korten omdat deze te veel verslapt zouden zijn, maar hier wordt door diverse artsen heel negatief op gereageerd. Graag meer info en ervaringen hierover!
Sinds enkele maanden heb ik ook gewrichtsklachten (linkervoet). Ik heb zelf het idee dat dit te maken heeft met mijn bekkenklachten: om rugklachten te vermijden ga je andere spieren / gewrichten "overbelasten" met als gevolg gewrichtsontstekingen. Ik ben op zoek naar informatie / ervaringen over dit onderwerp, ook over de invloed van hormonen op dit soort klachten. Mijn leeftijd is 29 jaar en volgens de arts is er bij mijn onderste rugwervels een begin van botontkalking te zien, vandaar dat ik de link leg tussen klachten / hormonen.

Natuurlijk is dat geen aanstellerij!

Ook ik loop tegen een hoop onbegrip aan over bekkeninstabiliteit. De klachten die ik in de 7 de maand heb gekregen, naast heel slecht lopen met pijn in de bekken en zwangerschapsvergiftiging, ben ik 4 maanden geleden bevallen van een dochter van 9 pond die er met een kunstverlossing min of meer uitgetrokken is, omdat ik geen persweeen had. Maar omdat ik weer zou gaan werken en dit ook geprobeerd te hebben werden de klachten nog erger en kon mijn benen niet meer optillen en kreeg ik van knie tot knie weer pijn, en kon ik heel slecht opstaan en weglopen. Volgens een dokter van de arbodienst kan ik wel aan het werk, want ik hoef toch niet mijn benen op te tillen, "u doet toch kantoor werk", alsof ik uren op een stoel kan zitten.

Nu na drie maanden fysiotherapie, waardoor het heel langzaam wat beter gaat, kan ik hele kleine stukjes met de kinderwagen buitenlopen, en dan begint alles al weer zeer te doen, en dan praten ze over weer aan het werk gaan. Ik begrijp dat niet, het is iets ontastbaars, bekkeninstabiliteit. Ik heb mijn werkgever om hulp gevraagd, om eventueel thuis wat werkzaamheden te kunne verrichten, zodat ik toch al wat in een werkritme kom, maar dan op mijn eigen tempo, ik zie dit ook alvast als een training, wat je raakt door al het onbegrip in een mineurstemming, waardoor je weer meer klachten krijgt.

Ik ben tijdens de zwangerschap van de 4e (in de 7e maand) uitgegleden over ijzel en 2 weken later van de trap gevallen en heb daar bekkeninstabiliteit aan overgehouden. Mijn linkerbekkenhelft is gekanteld, waardoor mijn schaambeen altijd pijn doet en mijn DSI gewrichten ook. Ik ben 3 jaar na de bevalling, (na allerlei fysio en andere oefeningen) terecht gekomen bij een kinesioloog, dhr. Kuyper uit Bergen (N-H) en ondanks mijn scepsis, heeft hij mij voor een deel van mijn klachten af weten te helpen. Ik had een vriendin meegenomen omdat ik een soort getuige wilde, maar direct na de behandeling heb ik zonder klachten over het strand gewandeld! Ik slaap zelfs weer zonder pijn. Helemaal over is het niet, maar het leven is toch een stuk aangenamer geworden. Wie info wil, kan mij altijd mailen, maar hij heeft een enorme wachtlijst. Misschien zijn er kinesiologen bij jou in de buurt... O ja, de kosten waren voor 2 behandelingen 2x f80,=

Ik heb sinds de zwangerschap van mijn jongste dochter (zij is nu 1 1/2) last van mijn bekken (m.n. si-gewricht). Dit is altijd afgedaan als dat het tussen mijn oren zat. Ruggeschool gedaan (om spieren sterk te maken, soort medisch fitness), klachten namen niet af. Uiteindelijk heb ik zelf een chiropracter in de handen genomen. Ik ben daar 3x geweest en moet zeggen dat de klachten afnemen. Zit het dan echt tussen mijn oren?

Het is absoluut geen aanstellerij. Ik heb zelf met een zwangerschap van een tweeling bekkeninstabiliteit gehad,wat niet erkend werd door de verloskundige. Ik was tenslotte geen 'oud wijf'en ik moest maar meer bewegen! Om de pijn zoveel mogelijk te ontlasten, nam ik een verkeerde lichaamshouding aan. Daar heb ik 3 jaar mee gelopen met allerlei klachten tot gevolg.
Bij een fysiotherapeut kreeg ik houdingverbetering en sindsdien gaat het een stuk beter, maar doordat het niet vroegtijdig erkend werd houd ik nog wel klachten eraan over. Ik wil graag nog een baby, maar vraag me af of ik het dan weer krijg, en zo ja, dan ga ik bijtijds naar de therapeut!
Groetjes van Kitty.

Dit is absoluut geen aanstelleritis. Zelf heb ik bij de tweede bekkeninstabiliteit gehad. Ik had al na drie maanden zwangerschap last van mijn bekken en heb de rest van de zwangerschap met een metalen beugel rond gelopen . Na de bevalling nog 6 weken die beugel om en nu na 5 jaar heb ik nog pijn rondom mijn menstruatie. Ik was er gelukkig vroeg bij zodat er ook bijtijds wat aan gedaan kon worden maar als je zelfs na 5 jaar noga last hebt lijkt mij dit geen aanstelleritis.

Aanstelleritus, absoluut niet! Toen ik 12 weken zwanger was kreeg ik pijn aan mijn stuitje bij 16 weken kon ik met moeite nog 20 minuten op een stoel zitten. Toen ik 5 mnd zwanger was kwam er "lage rugpijn" bij. Alleen had ik geen pijn aan of om mijn schaambot, de de conlusie b.i. is toen nooit getrokken. Vanaf 6 mnd heb ik het grootste gedeelte liggend doorgebracht, ik kon nauwelijks nog iets. In die periode werden mijn klachten afgedaan als typische zwangerschaps-klachten. Pas 6 weken na de bevalling werd b.i. geconstateerd. Toen heeft het nog 8 mnd geduurd voordat ik in mijn omgeving een fysiotherapeut vond die gespecialiseerd is in b.i. Bij deze therapeut heb ik 7 maanden gelopen. Toen kreeg ik pas het gevoel dat ik serieus genomen werd. Mijn ervaring is dat de klachten te weinig serieus genomen worden. Er heerst een beetje een houding van het gaat wel over en stel je niet aan. Ik denk dat er bij een hoop therapeuten/specialisten te weinig bekend is over het ontstaan en het behandelen van b.i.. Tenminste, dat is mijn ervaring. Terwijl het heel belangrijk is dat je de juiste begeleiding krijgt want anders kunnen de problemen verergeren. Hoe zit het bijvoorbeeld met langdurig pilgebruik en bekkeninstabiliteit?

Bekkeninstabiliteit is geen hype, het is een verschijnsel dat tot voor kort gewoon weinig aandacht heeft gekregen, onderschat was of nog niet bekend genoeg was. Dergelijke klachten zijn NOOIT AANSTELLERIJ!!!!

Als je, zoals ik, 4 jaar erover hebt gedaan om te "genezen" van bekkeninstabiliteit, dan is het erg lullig om te lezen dat het aanstelleritus zou zijn.Jammergenoeg zijn er vrouwen die bij een beetje rug- of bandenpijn roepen dat zij ook bekkeninstabiliteit hebben, daarom worden mensen die het echt hebben niet serieus genomen. Toen ik er last van kreeg, 5 jaar geleden, was er nog niet zoveel over bekend als nu. Toen ik dan ook bij der verloskundige kwam, ondertussen op krukken omdat ik zonder niet meer kon lopen, zei zij dat het geen bekkeninstabiliteit was, want dat kwam nauwelijks voor. Toen ik een maand later in de rolstoel zat, moest zij mij toch gelijk geven. Ik heb nooit advies van haar gehad wat ik moest doen, ook de huisarts wist het niet en die stuurde me naar een fysiotherapeut die er ook niets van af wist en die de situatie nog verslechterde door me oefeningen te geven waardoor ik nog meer pijn had. Pas toen ik de vereniging voor mensen met bekkeninstabiliteit belde kreeg ik een goed advies. Het is heel jammer dat je je continue voor de buitenwereld moet bewijzen, dat je je niet aanstelt. De buitenwereld ziet je ook alleen maar op dagen waarop het "goed" gaat, want op dagen dat het niet goed gaat zit je binnen. Ook zien mensen niet wat een enorme belasting het is als een moeder van drie kleine kinderen aan het bed gekluisterd is. Het is zowel lichamelijk als geestelijk erg moeilijk te accepteren dat je dingen wilt die je lichaam niet wilt. Gelukkig ben ik er dankzij keihard werken, hele goede steun van mijn man en door heel goed naar de grenzen van mijn lichaam te luisteren grotendeels vanaf gekomen.Maar als er dan mensen zijn die zeggen dat het aanstelleritus is dan klim ik toch in de pen, of in dit geval achter de computer.