Gezondheidsplein.nl

Ik ben 45jr,ben gascheiden en heb al 3 kids. Moet ik me voor schamen? ik heb zelf wel een goed gevoel bij.

nee ik denk dat mensen te snel denken dat het een bewuste keuze van veel oudere moeders is . Ik ben pas op mijn 36e mijn man tegen gekomen wij wilde toen graag kinderen na 2 miskramen kwam eindelijk onze zoon nu 3 jaar gelukkig werd ik snel weer zwanger nog een zoon nu 1,5 jaar wij willen dolgraag nog 1 kindje ook ik raakte snel wanger maar dit liep uit in een miskraam nu zijn wij bezig voor een 3e maar ik weet dat de tijd dringt maar ik heb geen keus het komt wanneer het komt en het gaat niet op afroep.!!

Ja/Nee, statistisch gezien is misschien de kans groter op allerlei complicaties maar verder wat zegt leeftijd nou? En bovendien is het voor elk persoon verschillend. Ik ben zelf geneigd te denken dat je kinderen kan krijgen wanneer je lichaam dit toelaat dus of dat nou tot 40 of tot 50 is. Jonger kan ook, maar ik zou er zelf niet voor kiezen. Ik ben nu 31 en vind het leven al zo gruwelijk kort, daarom geniet ik nog even van het leven als geen mama. Maar straks ga ik hopelijk ook genieten van het leven als wel mama!

Hoi, ben zelf een moeder van 41 een een zoon van 11 en een meisje van 1. Nu moet ik wel toegeven dat het lichamelijk toch wel zwaar is in vergelijking met 10 jaar geleden. En dan bedoel ik het ontzwangeren. Ik vind dat als je ouder bent je het allemaal wat rustiger opneemt en intenser beleefd want je hebt niet meer zo veel tijd voor jezelf nodig. Dus op welke leeftijd je ook zwanger raakt er is altijd wel wat op aan te merken. Jong of \"oud\" als je maar van je kindje houdt.

Erica, wat een domme reactie. Sorry dat ik het zeg. 88 procent van de jonge moeder zit in de bijstand? Ga toch weg zeg.. Ik ben een moeder van 23, heb een zoon van 5 maanden. Ik studeer nog, maar dit was een bewuste keuze. En zo ken ik genoeg jonge moeders om mij heen die studeren of die op deze leeftijd al werken. Of dat nou mbo, hbo of universiteit is. Ik heb ook last van vooroordelen. Waarom? Omdat er het getalletje 23 staat bij mijn leeftijd. Nou én? Alsof je dan maar een dom en naief meisje bent. Ik word daar zo moe van. Wij doen het net zo goed als elk ander gezin.

Ik vind dat uitmaken. Ik vind na je 40ste aan kinderen beginnen absurd. Ook al voel je zogenaamd, hip, fris en fruitig en oh zo jeugdig (gek dat anderen dat meestal niet van die mensen vinden...), na je 40ste ben je voor kinderen gewoon oud. En dat is voor een kind helemaal niet leuk oude ouders. 40 jaar leeftijdsverschil is gewoon teveel in mijn ogen. Gewoon stoppen rond je 37ste....of er niet meer aan beginnen.

Nee, ik ben zelf ook 38 en heb drie dochters één van 17 en 12 en van bijna 3 en wil nog een baby!

neej, ik was 21 (nu 22) en ben heel blij met mijn dochter, en ik denk zelf dat of je nou oud of jong bent je er altijd zal zijn voor de kleine en je ook dezelfde moedergevoelens hebt, en je denkt echt niet anders als je ouder bent, ik denk ook eerder dat als je een kleine op een jonge leeftijd krijgt ook sneller volwassener wordt en denk.. dat zie ik zelf bij me eigen maar ook bij andere die jong kinderen hebben

nee! waarom wel? zou er dan een leeftijds grens moeten zijn? als je het gevoel hebt dat je er klaar voor bent dan is dat zo. niemand kan over jou lijf oordelen wat wel en niet kan!

ja tuurlijk maakt dat uit! waarom denk je dat de baby sterfte zo hoog is in nederland! omdat rouwen zolaat pas kinderen willen is het risico veel hoger op miskraam, handicappen enz. je kan beter wat jonger kinderen krijgen.

Leeftijd maakt niet veel uit hoor. Belangrijk is dat het kind in een warm nest opgroeit. Trek je niets aan van commentaar van anderen, het is toch nooit goed. Je bent te jong, te oud, kinderen te vroeg na elkaar of juist te weer te laat na elkaar, te veel kinderen of te weinig kinderen. Als je als moeder blijft werken is het niet goed, als je stopt met werken is het ook niet goed.

Nee ik vind van niet, ik ben zelf moeder van 2 kindjes. De 1e kwam toen ik 34 jaar was en de 2e is 12 weken geleden geboren en ik ben nu 36 jaar. Mijn schoonvader overleed toen hij 48 jaar was mijn man was toen 23 jaar dus je kunt jong kinderen krijgen en jong sterven en omgekeerd. Zoals de meeste mensen hier schrijven het is maar net hoe je er zelf mee omgaat en hoe je in het leven staat. Ik voel me niet anders dan toen ik 26 jaar was ik heb nog net zoveel energie! Bij mijn eerste kindje was ik bevallen d.m.v. een keizersnede en zat ik na 2 weken al weer op de fiets boodschappen te doen en bij de 2e ben ik normaal bevallen en deed ik na 2 weken ook al weer van alles in en om het huis dus qua herstel van de bevallingen doe ik het niet slechter dan de jonge moeders!

Even een paar feitjes over jonge moeders.De kinderen die de afgelopen jaren door kindermishandelingen om het leven zijn gekomen waren kinderen van JONGE OUDERS.Jonge moeders zijn 88% bijstandsmoeders!Van mij mogen 40 en ouder moeder worden en bij dat jonge grut wanneer je de uitkeringen stop zet zullen de tiener moeder vanzelf stoppen.En dan heb ik nog niet gehad over de kinderen in kindertehuizen vol met kindertjes van jonge moeders wild u dat ik nog even doorga want dat kan.Dit gezeur over kinderen krijgen na je 40 komt omdat Holland Baby\'s nodig hebben ivm de vergrijzing en gelovigen nemen ook niet meer zoveel kinderen.Alleen de Moslims krijgen zoveel kinderen dat over 25 onze beschaving echt in gevaar komt en personeels te kort.Moeder mogen moeder worden zolang ze HART hebben voor hun kind en niet als een inkomen.

Leeftijd maakt niet uit, het gaat om je instelling en inzet. Hoe oud of jong voel je je. Zelf ben ik nu 3 maanden moeder en dat op mijn 41ste. Terwijl ik altijd gezegd heb geen moeder meer te willen worden na mijn 38 ste. Zo zie je maar. Na een lange en moelijke relatie waarin ik vanwege de situatie niet aan kinderen wilde beginnen, kwam ik mijn huidige man tegen. Ik was toen 38 jaar. Al vrij snel kwam de vraag wel of geen kinderen, want het was nu of nooit. Mijn kinderwens had ik eigenlijk al opzij geschoven maar sprong nu in een keer naar de voorgrond. Met deze man durfde ik het aan. Helaas kreeg ik eerst drie miskramen, maar op mijn 40 was ik eindelijk zwanger. Wat een zegen. Of ik me oud voel? Helemaal niet. En zolang iedereen me nog 5 jaar jonger schat is dat ook niet nodig. Ik ken genoeg jonge moeders die er ouder uitzien en futlozer zijn dan ik. Ook het herstel na de bevalling ging bij mij heel snel, niks langdurig proces, ik voel me weer helemaal op en top. Sterker nog we willen zelfs voor een tweede gaan. Mijn eigen moeder was 32 toen ze mij kreeg, voor die tijd ook al behoorlijk op leeftijd. Ik heb haar nooit als oud ervaren. Ze was vlot, hip en jong van geest, helaas is ze te jong gestorven. Maar ze is een goed voorbeeld voor me.Wij hebben de keuze voor een kind zeer bewust genomen en hij is enorm gewenst. En jong moeder worden, ik ken hele jonge moeders die het ook super doen!

Ik zag een filmpje van een Indiase vrouw die op 70 jarige leeftijd een tweeling kreeg met IVF. Ik ben 47 en het leek mij ineens ook leuk om een baby te krijgen. Ik heb al eens een baby gekregen, 21 jaar geleden, maar hij is gestorven na zwangerschapsvergifting. Mij werd toen gezegd dat ik nog jong genoeg ben om een nieuwe baby te krijgen, maar ik kreeg geen inzage in mijn dossier, dus durfde ik niet. Ik had ernstige complicaties bij de bevallling en verloor teveel bloed, waardoor mijn nierfunctie wegviel. Sinds mijn 44e jaar weet ik dat het zwangerschapsvergiftiging was, omdat ik het dossier meekreeg bij verandering van huisarts. Toen ik 44 was dacht ik dat het te laat was om nog een baby te krijgen en nu ik 47 jaar ben, lijkt het mij ineens leuk. Ik heb mijn carriere al achter de rug, zodat ik veel tijd heb voor een baby.

In principe maakt leeftijd niets uit, maar ik vind als je 16 of 17 bent geen geschikte leeftijd om aan kinderen te beginnen. Dan ben je zelf nog een kind en je kunt geen of moeilijk een studie beginnen dan wel afronden

ik vind van niet ik ben zelf 17 jaar en ben er net achter gekomen dat ik al ongeveer rond de 2 maanden zit ik heb vanmiddag een afspraak bij het ziekenhuis en dan weet ik meer veel van m'n vrienden zeggen dat ik het weg moet laten halen maar ik ben er samen met m'n vriend uit dat we het houden mijn leeftijd maakt niet uit vind ik uitgaan doe ik tog nie en mijn studie kan ik nog net afmaken gelukkig zijn we gewoon met zijn 2tjes want de meeste vrouwen van mijn leeftijd weten niet eens wie de vader is ;-) groetjes danielle

Ute schreef: "Wie lang met relatieavonturen en zijn eigen carriere-ikki en anticonceptie knoeit en opschept ondermijnd toch ook het bewustzijn voor sociale verantwoording en ontkent de eigen natuur." Sorry, maar zouden we dat alstjeblieft voor onszelf mogen bepalen? Ditsoort uitspraken stoor ik me aan. Ik was het helemaal met je eens Ute, tot je dit zei. Welke sociale verantwoording heb je het dan over? Concretiseer dat eens met argumenten? "ontkent de eigen natuur"? Echt waar? Dus jij denkt echt nog dat alle vrouwen met een aangeboren drang tot moederschap en verzorgen op deze planeet gezet zijn? Heb je wel eens apengedrag bestudeerd? 1/3 van alle jonge baby's van chimpansees wordt door hun veelal JONGE moeders aan hun lot overgelaten om te sterven, omdat de wijfjes geen zin hebben ze te verzorgen. Dat bewijst maar weer eens dat met de groeiende intelligentie van species, ook onze keuzevrijheid verruimd wordt en dat bewuste kinderloosheid ('kind-vrij-zijn') ook onderdeel van moedertje natuur is. Denk je nu in de trant van 'omdat we de soort moeten doen voortleven, is het mijn lotsbeschikking als vrouw om uiteindelijk kinderen te krijgen'? Zo praat de bioloog, want het individu is pas succesvol als het zich heeft voortgeplant - maar wat vindt de psycholoog, de filosoof en de antropoloog ervan? Zo simpel ligt het eenvoudigweg niet. Sommige mensen zouden er juist beter aan doen om niet aan kinderen te beginnen, juist OMDAT ze zo lang bezig zijn met al die 'troubles' waar jij het overhebt. Velen scheppen terecht op, want zij zijn veel gelukkiger zonder kinderen en hebben hun leven uiteindelijk veel beter voor elkaar dan de stressende werk-en-renouders van dit moment. In veel gevallen is niet-voortplanten het beste voor iedereen: voor hunzelf, voor onze soort en voor hun ongeboren kinderen. Niemand heeft behoefte aan gekneusde, gekwetste en verkeerd opgetrokken mensen. Een complimentje voor bewuste kinderloosheid kan geen kwaad, hoor. Tot slot nog dit: je hebt het in je leven niet altijd voor het kiezen. Jij hebt het niet voor het kiezen gehad met je ongewenste zwangerschap en ex-man, anderen hebben dat niet met hun relaties en hun carrières. Sommige mensen hebben zulke grote dingen te melden aan zo'n grote groep mensen (wetenschappers, schrijvers, politici, etcetera) dat hun concrete erfenis uit veel meer bestaat dan slechts de erfenis van hun genetische materiaal. Dat laatste is veel minder voornaam voor onze soort dan hun geestelijke erfenis. Houdt daar ook eens rekening mee, want het is heel makkelijk om te oordelen over al die 'carrière-ikki's'. Diezelfde 'carrière-ike's' zijn nu eenmaal van onze tijd, van onze hoogontwikkelde species. Als ik morgen een uitvinding doe waar de hele mensheid iets aan heeft, heb ik meer bereikt voor mijn soort dan 1,8 kind in de wereld te zetten. Als ik morgen de vrouwenrechten verbeter in een of ander Afrikaans land, dan hebben daar duizenden soortgenoten een betere toekomst door. Sommige mensen denken groot, andere mensen denken klein. Het Nederlands standaardgezinnetje is mij altijd al te beperkt geweest. Dat ik ambitieus ben, heeft juist alles te maken met de omarming van mijn eigen natuur: ik ben te onafhankelijk en raak niet-vertedert door baby's. Als je dat van jezelf weet, dan ben je juist in balans en goed bezig. Ik vind dat mensen echt moeten stoppen te veronderstellen dat carrièrevrouwen onbewust een bepaalde roeping zouden onderdrukken of zoiets. De waarheid beste mensen, is dat de meest succesvolle dat niet doen. Daarom onderscheiden zij zich juist. Tuurlijk zijn er mensen die dat wel doen en hun regelmatige ineenstorten bezorgen ons een stigma. Deze woorden klinken hard, maar ik zie dat overal om me heen. Als je je continue schuldig voelt op je werk, moet je ontslag nemen en huismoeder worden. Daar ben ik heel resoluut in.

Onzin allemaal, ikzelf was met 15 zwanger, per ongeluk natuurlijk. Zo als andere meisjes had ik er nooit over naar gedacht om vroeg moeder te worden. Maar het gebeurde en abortus zat er niet eens wettelijk meer in. Dus was er ook geen discussie over. Ik ging zelf trouwen. Het huwelijk lukte echter niet, dus stond ik er met 18 alleen voor. Ikzelf en mijn zoon vonden het prachtig. Mij moederschap was een leuke, maar zeker ook een zware tijd. Maatschappelijk word er namelijk veel gezeurd. Het klopt ook, dat er vele problemen zijn om het opleiding- en beroepsleven , laat staan huisvesting bestaan. Maar elke moeder heeft ook geen bijzondere carrière kunnen of willen maken, laat staan een trouwe vader met het kind. Oprechte vaders zouden zeker wat aantrekkelijker zijn, dan. Vaders, touwens ook moeders zijn hierover vaak helemaal niet over bewust, dat vaders een even belangrijke rol hebben en zelf in het huwelijk veel te weinig ruimte voor hen nakomen investeren. Ik vind het nogal hysterisch, hoe oversekst en ontevreden en bevooroordeeld sommige singels over jonge moeders denken. Stappen, drugs, drank, nachts doorgaan en modeclichés en seksobject zijn is toch ook alleen maar een modedictaat en een massahysterie, en een enorme dwang. Met carrière zal je toch eigenlijk ook moeten stoppen voor je kinderen, om dit klusje niet door anderen te laten doen. Puntje bij paaltje zit het ook voor oudere moeders niet hoog in het voordeel ten opzicht van een jonge vrouw om moeder te zijn, want kinderopvang in Nederland is rampzalig, duur en meestal onprofessioneel en zeker geen goede vervanger voor een attente en relaxte ouder, die er is, als het kind hierom vraagt. Bij kinderen gaat het uiteindelijk niet om snoezige poppetjes of het objekt vrouwelijkheid te moeten bewijzen, maar om leven en aandacht om zorg en behoud daarvan. Wie lang met relatieavonturen en zijn eigen carriere-ikki en anticonceptie knoeit en opschept ondermijnd toch ook het bewustzijn voor sociale verantwoording en ontkent de eigen natuur. Leren en verder ontwikkelen is altijd nodig, zelf op hogere leeftijd. Hieraan word nog net zo weinig gedaan, dan aan de een serieuze houding voor de situatie van jonge ouders. Ik ben 48 en mijn zoon is afgestudeerd in informatica. Hij is vader van twee kinderen. Ik was met 36 jaar oma en moet af en toe giechelen over de onbeholpenheid van vrouwen, die op de zelfde leeftijd helemaal niet meer zo vastberaden met hun kleine kinderen weten om te gaan, als dat zij dat in hun beroeps- en vrijetijdsleven gewend zij te tonen. Maar beter laat, dan nooit. Hopen maar, dat zij ook wat familievriendelijker worden tegenover andere. Over het algemeen is het hier namelijk erg onvriendelijk en lichtzinnig ten aanzien van kinderen binnen onze samenleving. Er mag nog veel gebeuren. Veel geluk nog dames.

vrouwen en mannen moeten zich realiseren dat met het stijgen van de leeftijd het volgende gebeurt; meer kans op onvruchtbaarheid, complicaties tijdens zwangerschap en bevalling en aangeboren afwijkingen.

Ik vind van niet ben zelg 19 jaar en hoef nog maar een kleine drie maandjes en dan word me kindje geboren. Sommige hebben van die lekkere opmerkingen van nu al? Maar het is super welkom! Zowel bij mij als bij me vriend. We wonen samen hebben een leuk huisje met genoeg plek voor de kleine. We kunnen nu al niet meer zonder :) Dus als de tijd rijp is en je bent er echt klaar voor wat maakt leeftijd dan uit? groetjes Bianca

Ik ben 34 en bezig met zwanger te raken. Heb eerst gestudeerd, genoten, gereisd en carriere gemaakt. Is dat fout? Heerlijk juist! Ik merk dat nu ik iets ouder ben de rust heb gevonden. Ik heb eerstgeinvesteerd in mij zelf en dan bedoel ik niet alleen in het reizen, maar ook in mijn ontwikkeling hoe ik nu ben als persoon. Ik was er gewoonweg nog niet aan toe toen ik mijzelf nog een jonge moeder kon noemen. Goed, fout, ik vind het heel wat om zulke uitspraken te doen op basis van wat er op een afstandje waar te nemen is.

Ja, leeftijd speelt zeker een rol: je eigen persoonlijke lichamelijke en geestelijke leeftijd, wel te verstaan! Je moet altijd van jezelf uitgaan. Jammer van de grafiekjes, cijfertjes en de sociale norm. Als je niet klaar bent, ben je niet klaar en daarmee uit. Ik vind dat je 'mind' een zwaardere doorslag geeft voor het verantwoord kiezen voor wel of geen kinderen dan je 'body'. Het lichaam is tot meer in staat dan mensen denken! Het is ijdel om er maar vanuit te gaan dat alle 'jonge' zwangerschappen vlekkeloos verlopen. Als je echt 'care' hebt voor je kindje, laat je je altijd streng controleren door een vooraanstaand gynacoloog. We kunnen dus allemaal zo leuk redeneren dat we het beste tussen 20 en 25 jaar mama moeten worden gezien de kwaliteit van onze eicelletjes, maar hoe REALISTISCH is dat argument, vraag ik me af? Kinderen krijgen is 10% een lichamelijk aspect en 90% is geestelijk. Kinderen maken, dragen en baren is de 10%, veranwoord opvoeden is die andere 90%. Naar mijn mening zijn 'oudere' ouders (35-40) veelal geschikter voor het ouderschap omdat ze gelouterder en geduldiger zijn en hebben een grotere economische stabiliteit. Soms hoor je mensen zeggen dat oudere ouders 'saai' en 'sloom' zouden zijn. Dat is een regelrecht vooroordeel. Sorry, maar ook dat hangt voor een groot deel van jezelf af! Als jij je met middendertig al oud gaat voelen, dan straal je dat ook uit. Als je veel drinkt, rookt, vet eet en zwaar opstap gaat vanaf je 18 tot je 38ste, dan zul je niet meer zo fit zijn. Als je jezelf niet opleeft voor je 40ste, dan kan een tiener nog altijd heel veel plezier beleven aan zijn of haar 55-jarige vader en moeder. (Ik spreek nu uit ervaring: ik ben kind van heel JEUGDIGE, OUDERE ouders!) Ik wil kinderen krijgen in een periode waarin ik mijn wilde haren verloren heb en kinderen niet als belasting ervaar. Ik ben veel te onafhankelijk om jong aan kinderen te beginnen. Ik ben iemand die graag van een lange jeugd geniet. Ik heb zeer veel toekomstwensen en idealen die ik (rustig aan) wil verwezenlijken voordat ik aan kinderen begin. Ben ik nu egoïstisch en onvolwassen? Nee, maar dat zou ik wel zijn wanneer ik nu aan kinderen begin en zoals zovelen in een overspannen stress-en-renmoeder ontpop. Dat laatste zie ik maar al te vaak. Mensen willen tegenwoordig alles en het liefst tegelijkertijd. Ik heb dat jarenlang om me heen geobserveerd en ben er allang achter dat dat gewoon niet werkt. Nu de kans op een lange, stabiele relatie, een studie en carrière laten schieten, zou gelijk staan aan het omzeep helpen van mijn persoonlijke levensgeluk. Kinderen heb ik gewoon niet nodig voor mijn levensgeluk- nog niet! Misschien zijn ze wel nooit 'nodig'. Jong kinderen krijgen is dus gewoon geen optie voor mij. Partners moeten zich leren kennen, ik wil een vrouw van de wereld worden en ecnomische stabiliteit en onafhankelijkheid voor mezelf creeëren. Volgens mijn eigen levensfilosofie ben ik dat allemaal aan mijn kinderen verplicht. Ik wil dat mijn kinderen een wijze, geduldige vrouw van de wereld als moeder hebben. Een moeder die alles al zo'n beetje gezien heeft en tijd heeft voor hun en zich dus niet beperkt of belast voelt. Dat is echt heel belangrijk voor mij.

nee ik vind dat leeftijd absoluut niet uit hoeft te maken. ik kreeg mijn eerste kind, toen ik 23 was mijn tweede op mijn 27 jaar. en ben nu in verwachting van de derde en ben inmiddels 34. deze zwangerschap is met mijn nieuwe partner, nee leeftijd maakt niks uit, als je maar goed bent voor je kinderen dat is belangrijk. merk wel dat iker nu intensiever mee bezig bent dan toen ik 27 was. ben dankbaar voor dit derde wondertje. omdat spontaan zwanger worden niet zo makkelijk gaat, is het ons toch gelukt, ben zo blij

Onlangs ben ik bevallen (6 weken geleden van ons vierde kind. De andere 3 zijn 16, 10 en 8 en dit vierde kindje is ongepland maar zeer gewenst. Ik geniet van haar, van de reacties van de oudere kinderen, de omgeving. Ik ben me zeer bewust van de bijzondere situatie, spontaan zonder hulp op 44ste zwanger geraakt en een gezond kind gekregen na een supersnelle bevalling. Nu ben ik veel relaxter dan bij de andere kinderen als baby. Ik weet 'dat het allemaal wel goed komt', vertrouw meer op mijn gevoel en hoef niet meer zo nodig van alles. Dat is nu een voordeel voor ons allemaal. Hoe het over 15 jaar is, weet ik niet, maar in het leven krijg je geen enkele garantie voor welke situatie ook. Liefde en respect voor elkaar zijn belangrijk, leeftijd is denk ik van ondergeschikt belang.

Ik ben 44 en zwanger van mijn eerste, een godgeschenk, een gewenst kind komt nooit te vroeg of te laat.

Nee, leeftijd maakt niets uit. Wat wel uitmaakt is een bewuste keuze voor een kind. Is een kind een hele diepe wens, dan volgt meestal vanzelfsprekend een fijne opvoeding en een gelukkige jeugd. Oordeel nooit over een ander, want je weet nooit waarom iemand jong of oud klaar is voor een kind. Iedereen heeft zijn eigen keuze op zijn of haar eigen leeftijd. Een kind is gelukkig als het gewenst is!

Ik vind dat beide zijn voordelen heeft. Als je jong bent ben je misschien fitter, maar als je wat ouder bent ben je je bewuster van de dingen die je doet. Heb je wat meer levenservaring wat ook veel voordelen biedt bij het opvoeden van je kind.

Op mijn 25ste merkte ik dat ik klaar was om kinderen te krijgen, maar nu op mijn 27ste is onze wens nog steeds niet in vervulling gegaan. Dus het maakt niet uit of je jong of op latere leeftijd kinderen kan krijgen, de natuur maakt uit of het wel of niet lukt. Ik hoop wel dat het voor mijn 30ste lukt, aangezien mijn moeder 46 was toen ik geboren werd en ik graag toch nog van alles wil kunnen doen met mijn kinderen. Dat is wat ik wel gemist heb bij mijn eigen moeder, maar nu terugkijkend ben ik wel sneller zelfstandig geworden en heb mezelf goed kunnen redden. Dus iedereen die kinderen hoopt te mogen krijgen, maakt zelf uit wanneer ze er klaar voor zijn.

Ik vind het wel uitmaken. Ik ben zelf en jonge moeder, 24 jaar, en zwanger van ons 4de kindje. Al onze kinderen zijn enorm gewenst en ze maken ons zielsgelukkig. Ik blijf de hele dag voor de kinderen zorgen, terwijl mijn man werkt. Doen vrouwen van 40 dat ook? Ik vind het juist jammer dat er steeds meer moeders de zorg overdragen! Wanneer je klaar bent met je studie, je boel goed voor elkaar hebt, een stabiele relatie hebt, en er zelf klaar voor bent, dan vind ik dat je klaar bent voor het moederschap! Een goede moeder word je niet door je leeftijd maar in je doen en laten. Toch vind ik dat kinderen het verdienen om jonge ouders te hebben (als dat mogelijk is natuurlijk!). Voor je 33ste klaar zijn met kinderen, zodat ze nog jonge ouders hebben. Dat is mijn mening. Als wij straks 40 zijn kunnen wij een wereldreis maken, de kinderen zijn dan oud genoeg om voor zichzelf te zorgen! Heerlijk! En jong oma worden, lijkt me ook fantastisch! Mijn moeder is 51 en al oma van 3 (bijna) 4 kleinkinderen! Ze vind het geweldig!

De omstandigheden zijn er inderdaad niet altijd naar dat je jong een kind kan krijgen. Op mijn 31 werd ik weduwe en nu heeft mijn vriend het na een relatie van een jaar uitgemaakt. De kans op een kindje is dus ineens weer afgenomen. Dat is pijnlijk, maar in mijn omgeving ken ik eigenlijk best veel oude moeders. En wat is oud? Is jong een kind krijgen verstandig? Weet je dan wat het leven te bieden heeft? Ik denk dat ieder het voor zich moet weten en soms overkomen je dingen waardoor het niet anders is.

Ik werk als kraamverzorgende en mijn ervaring is dat jongere moeders over het algemeen veel sneller opknappen en fit zijn. Ze kunnen er beter tegen om weinig slaap te hebben,de hechtingen etc herstellen vlotter en zijn over het algemeen weer sneller op de been!

Ik vind van niet, je blijft er zelf jong bij. Er zijn soms situaties dat er niet eerder kinderen komen. Ik denk dat de omgeving en de buitenwereld er meer moeite mee hebben; sommige mensen staan al snel met een oordeel klaar. Hou een ieder z'n oordeel voor je, het is soms enorm kwetsend voor je medemens.

Leeftijd maakt niet uit. Mijn moeder was 40 toen ik geboren werd, maar ze was erg jong in haar doen en laten. Mijn vader was 30. Ook voor het lang hebben van je ouders maakt het niet uit. Mijn vader stierf jong, toen ik 20 was en hij 50. Mijn moeder pas toen zij 80 was. Leeftijd zegt dus niets.

Mijn mening is dat leeftijd niet alles zegt. Ik ben zelf 19 en wij zijn heel veel met zwanger raken bezig. Ik ben er klaar voor, ook al ben ik misschien nog jong...

Ik ben van mening dat je als tiener beter nog niet kunt beginnen aan het moederschap. Je hebt je school nog om af te maken en je hebt geen reserves opgebouwd om een kind te kunnen onderhouden. Het is een godsgeschenk waar je van moet genieten. En niet een leuk poppetje waar je mee kunt pronken. Het beheerst de rest van je leven en velen zullen daar niet bij stilstaan. Als je een wat langere relatie hebt ben je al zeker van je relatie. Dat is een pluspunt. Maar als je nog geen paar jaar werkervaring hebt kun je een kind niet genoeg bieden. Ik kan alleen maar zeggen dat ieder zijn of haar gevoel achterna moet gaan en zeker moet weten dat de middelen ervoor aanwezig zijn. Het is een geschenk als je het krijgt, denk er dus goed over na. Kijk niet naar een ander maar zet alles voor jezelf op een rijtje en vraag om je heen aan moeders hoe het is.

Ik ben 41 en kreeg mijn eerste dochter toen ik 20 was. Mijn tweede dochter kreeg ik toen ik 33 was. Mijn oudste was 13 toen haar zusje kwam, dus een puber en een baby. De leeftijd heeft bij mij niets uit gemaakt, ik geniet met volle teugen van mijn kinderen. Mijn oudste dochter heeft inmiddels een dochter gekregen en ben ik nu oma, een jonge oma! Ik kan maar een ding zeggen: GEWELDIG!

Ik vind het onzin. Sommige vrouwen kiezen er niet voor om pas op later leeftijd een kind te krijgen. Het is zo makkelijk gezegd, wij nemen kinderen, nou je neemt niks, je moet maar afwachten. Ik was ook al 34 toen mijn kindje werd geboren en dat was niet omdat ik dacht ik begin pas laat nee wij waren al jaren bezig. Ik moet wel altijd horen dat ik een cariere vrouw ben, nou dat ben ik niet. Ik ben een normale vrouw die jammer genoeg niet snel zwanger werd. Aan kinderen krijgen zit geen leeftijd en ik vind niet dat daar een leeftijd aan vast moet zitten. Het is voor elke vrouw anders. Ieder mens voor zich.

Ja Hallo..leeftijd maakt wel uit. Tenminste als je het bekijkt voor meisjes van mijn leeftijd. Ik ben 15 en er zijn genoeg meisjes die nu al moeder zijn. Als je nou 20 bent of 15 maakt het wel uit. Als je 20 ben ben je al klaar of kun je makkelijker stoppen met school en ben je niet meer leerplichtig. Ik kom hier op deze site omdat ik een werkstuk moet maken over zwangerschap.

Ik ben 36 en zwanger van ons 2e kind... Ik moet er niet aan denken om 10 jaar eerder in deze situatie te hebben gezeten, We waren toen nog veel te jong en absoluut niet toe aan kinderen. Bij de eerste, die nu bijna anderhalf is kwam mijn vriendin (die even oud is als ik) op visite met haar zoon van 11! Ook gezellig zo'n ouder kereltje, maar haar leven is het mijne niet. Zij heeft natuurlijk nu meer 'vrijheid' dan dat ik dat heb, maar ik heb daarintegen veel langer genoten van mijn jongere jaren.... Tenminste dat is hoe ik het zie. Ik ben geen carriere mens, zij ook niet. Ik heb een leuke baan, leuk huis, gezellig sociaal leven en een leuke vent. Maar zij ook.... het verschil zit hem in je persoonlijke situatie, leven en zeer zeker je gevoel er aan toe te zijn.... Ik vind deze zwangerschap veel zwaarder dan de eerste maar over een paar weken heb ik 2 knulletjes en dan ga ik er weer helemaal voor...het is mijn keuze door omstandigheden zo gemaakt.... Er is toch niemand die voor mij kan bepalen dat ik te oud ben voor het moederschap? Ik ken ook meiden van rond de 25 die 1 kindje al heel zwaar vinden.... dat heb ik dan weer helemaal niet... 't is maar net hoe je bent, denkt en in het leven staat!...

Nee, leeftijd maakt niets uit, de een is met 25 jaar oud en de ander met 40 jaar nog jong. Ieder moet doen waar hij of zij zich lekker bij voelt en denkt dat het goede is!

Ik vind dat leeftijd er niet toe doet, alleen je moet wel goed weten waar je aan begint. De meeste mensen denken er nogal makkelijk over, ach, leuk zo'n kleine, wat een aandacht, maar o wee als ze huilen en er s'nachts af moeten. Ik zelf ben 21 jaar en heb al bijna 5 jaar een relatie, we wonen nu bijna een jaar samen, we hebben alles mooi voor elkaar. Het huis is opgeknapt, van ons mag er een kleine komen.

Het kan ook allebei: ik kreeg mijn eerste kind toen ik 22 was, en ben nu, op mijn 41e, in verwachting van mijn tweede. Het is beslist een andere levensfase; ik kan van mezelf nu meer dan toen zeggen dat ik mijn plek in het leven gevonden heb - overigens is dat voor een groot deel te danken aan het feit dat ik zo jong moeder werd!

Leeftijd kan worden ingedeeld in geestelijk en lichamelijk. Wat de geestelijke leeftijd betreft, denk ik dat elke vrouw voor zichzelf het best kan beslissen wanneer en of zij klaar is voor het moederschap. Lichamelijk zie ik het echter anders. De eitjes in het vrouwelijke lichaam zijn vanaf de geboorte al aanwezig. Door de jaren heen verliezen wij deze eitjes. Daarnaast raken de eitjes ook beschadigt door de jaren heen. Een vrouw kan op latere leeftijd absoluut kinderen krijgen, maar de risico's zijn veel groter doordat er minder eitjes zijn en doordat de eitjes beschadigt zijn. Het is niet mijn bedoeling om vrouwen te dwingen om vroeger kinderen te krijgen, maar ik denk wel dat vrouwen wat dit betreft beter geinformeerd moeten worden zodat zij een keuze kunnen maken of basis van goede informatie.

Mijn mening is dat het niet uit hoeft te maken. Het ligt helemaal aan de moeder als persoon. Mijn moeder was 38 toen ik werd geboren, maar door haar jonge geest en modieus gedrag leek ze vaak veel jonger dan de jonge moeders van mijn vriendinnen. Het wordt misschien inderdaad moeilijker om je op hogere leeftijd steeds aan te passen aan je kind, maar ik heb ook hele jonge moeders gezien die zelf zo burgerlijk en ouwderwest zijn dat ik niet zou willen ruilen. Persoonlijkheid is wel het belangrijkste wat telt, niet de leeftijd.

Ik vind dat het niet uitmaakt op wat voor leeftijd je zwanger wordt. Mijn zus is nu 45 en heeft nu een dochtertje van 4 jaar. Ik zelf ben nu 42 en heb 2 kinderen maar ben nu sedert 2 maanden voor het eerst getrouwd met een zeer liefhebbende man die 29 is en graag nog een kind van zichzelf wil. Nu is het zo dat ik 6 jaar geleden mezelf heb laten stereliseren maar ik wil dat nu ongedaan laten maken om nog 1 keer moeder te worden. Ik denk ook dat het belangrijk is hoe je lichamelijke conditie is en of je modern bent ingesteld. Dus hopelijk gaat het ons lukken en ben ik binnenkort zwanger.

Hallo ik ben een meisje van 18 jaar en heb al 4.5 jaar een relatie met een hele lieve jongen en wij willen graag een baby is dat erg raar?

Ik vind dat het niet mag uitmaken hoe oud je moeder word. Ik ben 19, samenwonend en onverwacht zwanger van de eerste. Ik ben gelukkig met hoe de situatie nu is, maar als jongere krijg je wel vaak negatieve reacties. groetjes Bianca

Ik denk dat elke vrouw dat voor zichzelf het beste aanvoelt...ik ben nu 24 en heb voor mezelf uitgemaakt dat ik (waarschijnlijk) nooit kinderen wil. Ik vind wel dat je ze voor je 35e toch gehad moet hebben!!!

Voor mij wel, mijn ouders waren al 45 toen ik als 10e kind werd geboren en toen ik puber was, waren zij dus al 60. Zelf ben ik gelukkig jong moeder geworden, omdat dat al van jongsaf aan mijn wens was. Nu was de mogelijkheid er ook wel, omdat ik jong getrouwd ben. Toen ik nog 21 was, kregen wij ons eerste kind. Volgens mij vinden oudere ouders het een grotere opgaaf om hun leven, wat meestal meer luxe heeft, het moeilijker om deze luxe weer op te geven. Maar ook het 's nachts uit je bed moeten valt moeilijker. Nu is onze jongste 7 en ik ben 37. Ook ik kan nu nog carriere maken, waar ik nu ook mee bezig ben. We zijn ook heel vrij, want de oudere kinderen 15 en 13 kunnen bij de jongste blijven en dat vinden ze allemaal leuk. Wat ik wel heel vervelend vond, toen ik 28 was en onze dochter overleed na 25 dagen werd er wel gezegd dat ik toch nog jong was. Alsof het dus uitmaakt op welke leeftijd je een kind verliest, omdat er als je jong bent nog een mogelijkheid is om nog een ander kind te krijgen.

Natuurlijk maakt leeftijd uit voor zwangerschap. Maar dat wil niet zeggen dat het ene fout is en het andere goed. In zo'n discussie worden veel dingen overtrokken. Alsof alle oudere moeders eerst carrière hebben gemaakt met reizen en twee auto's voor de deur. Ik denk dat lichamelijk je beter wat jonger kan zijn en geestelijk wat ouder. Dus stop met deze truttige discussie en houdt op met het hokjes denken. Kies wat voor jouzelf het beste is. Deze keus hoeft voor een ander niet persé de juiste te zijn.

In mijn omgeving ken ik veel z.g.oudere moeders. Mijn moeder was 40 toen ze voor de eerste keer zwanger werd en 41 bij haar tweede. Ze is getrouwd met mijn vader toen hij weduwnaar werd en 3 kinderen had. Wij hebben nooit iets gemerkt van verschil tussen ons en de kinderen die op 40- en 41-jarige leeftijd werden geboren. Mijn nicht kreeg haar eerste kind toen ze 39 was en de tweede met 40 jaar. Ik was veel jonger en wilde op latere leeftijd nog zwanger worden, hetgeen niet lukte. Maar ik had het op latere leeftijd denk ik veel bewuster beleefd. Het is nu allemaal zo vanzelfsprekend geweest. Mijn schoondochter heeft mijn zoon pas ontmoet toen ze 36 was en ze willen dolgraag een baby, maar er zijn i.v.m.verklevingen aan de eileiders complicaties. Ik weet dat ook bij hun de leeftijd geen rol speelt. De wens is zeer bewust.

Iedereen moet zijn eigen leven vervullen, algemeen gesproken maakt het dus niet uit. Al die onbeperkte mogelijkheden maken het leven interessant. Maar als je jong en ambitieus bent kun je mijn inziens, als je de mogelijkheid hebt, beter jong kinderen krijgen. Als je 30 bent ligt de wereld nog voor je open qua studie en carriere maken en de energie die je nog op kunt brengen. Ik ben nu 45 en als ik mijn kinderen voor m'n 25 had gehad dan was die zorg voor een groot deel achter de rug, je kunt je baan op poten hebben en nog 20 jaar mee in het arbeidsproces.

Nee, ik vind leeftijd niet uitmaken. Het is net hoe je jezelf voelt. De één kan het wel aan en de ander niet. Als je het niet aankan, moet je het zeer zeker niet doen. Maar soms heb je ook geen keuze om op jonge leeftijd moeder te worden. En het moet ook maar lukken om zwanger te worden.

Ik heb op 39-jarige leeftijd mijn vriend ontmoet en we dachten samen aan kinderen. Binnen zes maanden was ik zwanger, maar helaas werd het een miskraam. Nu ben ik over de 40 en we willen nog steeds kinderen. We hebben allebei een moeilijke tijd gehad van ziekenhuis in en uit en volgens de natuur kan het nog.

Dus in dit geval heb ik geen keuze gehad om op jonge leeftijd al moeder te worden. En ik weet dat ik het nog wel aankan om nog moeder te worden, als de natuur maar wil. Ook omdat de kinderwens zo enorm groot is weet ik zeker dat ik het zou aankunnen.

Ik denk dat het helemaal aan de persoon zelf ligt. Mijn moeder was een jonge moeder toen ze mij kreeg, maar ik kan toch niet zeggen dat ik dat zo heb ervaren. Vaak had ik het gevoel dat ik een oudere moeder had. Ze was al op jonge leeftijd getrouwd en is eigenlijk nooit alleen geweest en heeft dus ook nooit alleen dingen ondernomen. Daar hebben we dus eindeloze ruzies over gehad toen ik ouder werd.

Ik ben nu 26 en zij heeft nooit begrepen hoe ik mijn leven zo kan leven. Ik houd van reizen en ben bijna nooit thuis. Mijn jonge moeder is in mijn ogen dus echt niet jong. Zelf word ik waarschijnlijk toch een iets oudere moeder, want ik heb momenteel nog geen plannen, maar als ik ze ooit zou hebben, hoop ik dat ze toch meer plezier hebben van een iets oudere, wereldwijzere moeder die al het één en ander heeft meegemaakt.

Ik ben van mening dat het helemaal niet veel hoeft uit te maken. Ik zelf ben een dochter van 'oudere ouders'. Mijn ouders waren 40 en 48 toen ik ter wereld kwam. Ik was een typisch geval van een nakomeling. Maar juist door de levenservaring van mijn ouders heb ik mijn opvoeding als heel positief ervaren. Mijn ouders zijn nog even actief als de gemiddelde ouders van 45, soms nog wel jonger. Ik heb ook de mening dat kinderen je jong houden, in plaats van dat je er ouder van zou worden. Het enige minpunt aan oudere ouders is dat ze waarschijnlijk eerder zullen sterven dan een ouder die op hele jonge leeftijd kinderen krijgt. Al met al vind ik dat wanneer de financiële mogelijkheden er zijn en het kind is welkom, er geen discussie moet zijn of de moeder 20 of 40 is.

De vrouwen om mij heen die boven de 35 moeder zijn geworden, maken zich sneller zorgen om hun kroost. Ze worden veel meer heen en weer gesleept. Wanneer de kinderen van deze moeders ook op latere leeftijd hopen kinderen te krijgen, is het rekensommetje gemakkelijk: kleinkind acht jaar, moeder 43 jaar en oma 77 jaar. Hoe vlot opa en oma ook op deze respectabele leeftijd zijn, met twee of drie kleinkinderen is een dagje dierentuin wel vermoeiend.

Dat zie ik aan mijn eigen schoonouders, die die leeftijd nu hebben. Zij hebben kleinkinderen van 23, maar ook van drie jaar. De oudste kleinkinderen hebben een fantastische opa en oma gehad: zwemmen, dagtripjes, gezellig logeren, koken, noem maar op. Alles kon en mag. Nu mag ook alles, helaas kan niet meer alles. Hoewel het een heerlijkheid is dat de kinderen nog een opa en oma hebben. En bij jonge ouders vind ik het zonde dat mannen en vrouwen zo laat beginnen met het kinderen krijgen. Je weet immers niet hoe snel alles lukt. Het blijft toch een geschenk van de natuur.

Ja, wanneer je al tien jaar probeert zwanger te worden en ineens blijkt het zover, dan kun je er niets aan doen. Ik heb ook te maken met vooroordelen dat ik zo jong moeder ben geworden. Ik kan me beter nuttig maken in de maatschappij door carrière te maken met twee auto's voor de deur en een koopwoning waar we krom voor liggen. Drie weken naar Gambia en twee weken naar Italië, vier weekendjes weg naar de eilanden, samen weekendjes weg naar Parijs, Praag en Barcelona, 's winters lekker skiën, een moderne silver breedbeeld televisie.

Nee, ik ben jong moeder. In de jaren 70 was dat een normale leeftijd. En geniet. En of je nu 18, 28 of 38 bent, geniet! Dan maakt het eigenlijk niet uit. Dus laten we de rest maar vergeten.

Ik vind het niet zoveel uitmaken. Het is maar net wat je aankan. Je hebt oudere moderne moeders, en je hebt jonge ouderwetse moeders. Ikzelf ben 25 en heb een zoon van 7. Ik werd zwanger op mijn 17e en beviel op mijn 18e. Ik kan me heel goed inleven in mijn zoon, omdat zijn tijd voor mij nog niet zo lang geleden is. Ik ben dan toch wel weer van een andere generatie, zoals ze dat noemen, maar eigenlijk ook wel van dezelfde. Leeftijd maakt niet uit, zolang je een goede moeder kan zijn voor je kind(eren).

Ja, dat maakt wel uit. Als je jong bent, ben je flexibeler en daardoor kun je je makkelijker aanpassen aan je kind. Hoe ouder je wordt, hoe meer je je leven al ingericht hebt en daardoor is het moeilijker om je helemaal aan te passen aan je kind. Een kind vraagt ook veel energie van je en niet iedereen heeft die energie nog, als je op wat oudere leeftijd komt. Persoonlijk vind ik trouwens, dat een kind opvoeden zeer zeker ook bijdraagt aan je persoonlijke ontwikkeling. Vaak denken mensen, dat je je ontwikkelt door te studeren en te werken. Door te leren dat je verantwoordelijk bent voor een ander, kun je ook in je carrière groeien. Ik begreep niet goed waarom de meneer in de uitzending er zo de nadruk op legt, dat jonge stellen meer kans hebben om uit elkaar te gaan. Is dat echt zo?