Wat betekent je moeder voor jou?

Ik ben ook verbaasd om zoveel verhalen te lezen van mensen die een slechte relatie met hun moeder hebben. Ik kon ook heel moeilijk meer info vinden op internet over dit probleem. Want voor mij is het ook al heel lang een groot probleem.
Ik heb na jaren geen contact met haar te hebben gehad haar gister weer eens gebeld.
We hadden al wat kaarten over en weer geschreven omdat ik het ook allemaal heel rustig aan wil pakken. Maar nu hebben we elkaar dus ook weer gesproken.
Dat is heel raar, aan de ene kant heel vertrouwd maar er is ook heel veel afstand. Door alles wat er gebeurd is denk ik.
Ik vind het allemaal heel verscheurend, omdat ik eigenlijk totaal niet weet wat ik met haar en met de situatie aanmoet. Wil er eigenlijk ook heel hard voor wegrennen, omdat het allemaal zo onmogelijk voelt. Maar aan de andere kant heeft het ook niet gewerkt om helemaal geen contact te hebben.
Ik heb gelukkig steun van een fijne therapeut, en dat is ook een hele grote aanrader!!! Ook als je voorheen slechte ervaring met therapeuten hebt gehad, er zijn ook goede en fijne therapeuten die heel goed kunnen helpen hierbij! Zonder die steun zou ik het ook niet kunnen.
Op dit moment weet ik totaal niet waar het heen zal gaan tussen m\'n moeder en mij, ben nog een beetje aan \'t bijkomen van het gesprek.
Misschien dat ik later nog eens wat schrijf, over het vervolg van het verhaal.
Mereltje

wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben die geen band heeft met haar moeder. Blijkbaar is mijn moeder niet de enige egocentrische vrouw in de wereld. Wel jammer dat wij kinderen eronder moeten lijden. Ik zit nu midden in het proces om te accepteren dat ik haar niet kan veranderen en dat ze NOOIT zal veranderen. Het gaat voor mijn gevoel de goede kant op. Ik verbeek het contact zodat ik rust krijg. Kan eindelijk mijn eigen ik zijn en niet bezig zijn met elke afkeuring die ik keer op keer krijg. Het is nu mijn tijd en mag ik ook een beetje egocentrisch zijn. Kiezen voor mij zelf!

Ik ben een vrouw van 45 jaar. Waarom ik 16 jarige leeftijd het huis ben uitgegaan, is hier mijn verhaal.
Op een leeftijd van 15 jaar heb ik mijn vader verloren. Mijn leven ging verder met moeder, oudere broers en zussen. Het enige wat mijn moeder zei na de dood van mijn vader, dat ik geen wroeging moest hebben over mijn vader. Ik wist helemaal niet wat dat woord toen inhield. Maar goed, mijn leven werd er niet makkelijker op. Vanaf mijn 13e jaar leerde ik de huishouding te doen dat ik het nog deed na de dood van mijn vader, was voor mij gewoon. Er kwamen steeds meer hh-taken bij, ipv dat ik me bezig hield met mijn school, verwachtte mijn moeder dat ik ook maar moest koken. Voor mijn andere broers en zusters was zij veel liever, aardiger en kregen meer aandacht dan ik. Mijn sport van basketbal kon ze niet waarderen en vond dat ik op ballet moest. Ze domineerde heel mijn leven incl. welke opleiding ik moest gaan doen. Ik kon hier niet meer tegen en ben weggelopen van huis. Met vallen en opstaan, leerde ik volwassen te worden. Een jaar lang had ik geen contact met haar. In al haar koppigheid heeft mijn oma haar gedwongen om het contact te herstellen met mij. Eenmaal het contact met haar ervoer ik weer dat ik niks goed deed in haar ogen. Ik was echt bang van haar en durfde niet tegen haar in te gaan. Op een dag verzocht ze mij (was 25 jr.) bij haar te komen. Aan een stuk door, 17 uur lang, heeft zij mij de grond in geboord. De angst overviel me en bleef al die tijd als een klein meisje zitten. Mijn zus was mijn redding, ze moest mijn moeder hebben. Ik was geestelijk helemaal op. Thuis aangekomen ben ik onder de douche gekropen en heb daar een uur onder gestaan. De rest van de dag en avond heb ik als een zombie op de bank gelegen. De volgende dag ging met mijn zus uit eten en wist niet dat mijn moeder erbij zou zijn. Vanaf het moment dat ze me zag tot het einde van het etentje heeft ze me genegeerd. Soms was ze aardig maar het kon in een keer weer omslaan. Op een leeftijd van 25 jaar, hoorde ik van een familielid dat mijn moeder me niet had gewild, en haar hadden betrapt op iets wat ze bij mij als baby had willen doen, maar ze werd door hen tegengehouden. Mijn moeder heb ik hiermee geconfronteerd. Ze gaf geen antwoord en ging door met haar bezigheden. op en latere leeftijd toen mijn zoon was geboren, liet mijn moeder me tussen neus en lippen door weten dat ze meer van mijn schoonzus hield dan van mij. Ik wist niet goed wat ik hiermee aan moest, want ik leefde nog steeds in angst naar haar toe. Op de leeftijd van 40 jaar besloot ik zover mogelijk bij haar vandaan te wonen, samen met mijn zoon. Mijn moeder was ook niet liefdevol naar mijn zoon. Op een leeftijd van 42 jaar besloot ik een face to face contact te hebben met mijn moeder. Dit liep niet goed af, wat uit de mond van mijn moeder kwam, dat ze zwaar teleurgesteld was in mij en dat ze een bepaalde schaamte had naar haar vriendinnen dat ik koos om een alleenstaande moeder te zijn. Niet lang daarna spookte er door mijn hoofd dat ik haar maar een brief moest schrijven hoe ik me als kind had gevoeld. Natuurlijk in de overweging dat ik de consequenties moest aanvaarden als zij het contact met mij wilde verbreken en als zij komt te overlijden? Ik was zover dat ik mijn angst naar haar opzij kon zetten en stond achter mijn besluit en verstuurde de brief. Een tweetal maanden later ontving ik van haar een brief dat ze met mij geen contact meer wenste. Ik had daar geen gevoel bij en gooide de brief in de prullenbak. Sindsdien heb ik er niet mer bij stilgestaan. Ongeveer 3 jaar geleden is het laatste contact met haar geweest. Tot heden heb ik geen spijt van mijn brief, ik voel me bevrijd van woede, verdriet en pijn. Nu komt ook de opvoeding naar mijn zoon volledig tot zijn recht. Onlangs is ze jarig geweest, ben het helemaal vergeten. De volgende dag kwam ik er achter. Ik weet nu dat ik nooit een band met mijn moeder heb gehad. Grotendeels komt dat door dat zij kort na mijn geboorte in het ziekenhuis belandde voor een jaar en daarna lag ik voor een half jaar in het ziekenhuis. In mijn babyperiode ben in niet bij haar geweest. Buiten dat, heb ik van haar nooit de steun gehad. Dit alles heeft mee gewerkt dat het voor mij makkelijker was, haar los te laten. Wat mij wel bevreemd, dat ik geen gevoel naar haar ken, heb of het moet er nog uitkomen, terwijl ik wel bezig ben mijn persoonlijke ontwikkeling. Ik weet als geen ander dat loslaten niet makkelijk is.In mijn achterhoofd heb ik wel dat ws mijn moeder ook geen fijne jeugdjaren heeft gekend. Ik ben niet boos op haar, voel me niet verbitterd of iets in die zin. Of ik hoop dat het nog goed komt tussen haar en mij, is voor mij niet meer van belang. Kortom mijn moeder heeft me nooit een reden gegeven om van haar te houden. Mocht ze me ooit bellen, zal ik haar liefdevol te woord staan. Dat heb ik bereikt door het loslaten van mijn moeder.

Helemaal niks
sinterklaas viert ze niet eens
terwijl mezusje van 5 nog geloofd zielig tg
en dan gaat ze ng lopen zeggen dat me vader die minder verdient voor me zus en mij even veel betaald dn me oom voor me nicht
spaar ik geld bij elkaar voor een ipod touch kan ze niet een 50 euro bijleggen dan zegt ze vraag t lekker aan je vader
rot mens

Ik heb naar mijn gevoel geen goede band met mijn moeder. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 15 jaar was. Dat is een moeilijke leeftijd. Je gaat op stap, leert jongens kennen. Mijn moeder was er in die tijd niet voor mij, het was eerder andersom.

Ik heb nog 1 oudere broer, een oudere zus, en een jonger zusje. Ik ben op mijn 18e het huis uitgegaan, omdat ik aan mijzelf moest werken. Ik werd steeds depressiever thuis, omdat er nooit rust was. Mijn vader is namelijk vreemd gegaan, en dit zal altijd een pijnlijk onderwerp blijven bij ons thuis.

Sinds ik het huis uit ben,(inmiddels 2 jaar) is de band met mijn moeder er niet beter opgeworden. Ze belt mij zelden om te vragen hoe het gaat met mij, en zal nooit uit haarzelf op visite komen. Mijn moeder heeft sinds 3 jaar een nieuwe vriend, en die is belangrijker voor haar dan haar eigen kinderen. Dit heeft zij mij zelf ook verteld. En als ze een keer op visite komt, is het het idee van haar vriend.

Ook voel ik goed dat mijn andere broer en zussen een betere band hebben met mijn moeder dan ik.
Zij hebben veel meer contact met haar dan ik. Ook word ik anders behandeld naar mijn gevoel. Mijn vriend, waarmee ik al lang een relatie heb, en een goede band mee heb, voelt dit ook aan. Als ik een fout bega in mijn moeders ogen, dan wordt ik genegeerd door haar. Dit zou zij bij de rest niet doen.

Ik heb veel verdriet door mijn moeder. Mijn vader zie ik niet meer omdat hij mij niet wilt zien, en mijn moeder is er ook niet echt voor mij. Hierdoor voel ik me af en toe in de steek gelaten. Praten met mijn moeder werkt ook niet. Dit heb ik al een keer geprobeerd, maar ze negeert dit, of ze heeft allerlei redenen waarom ze er zo weinig voor me is.

Elke dag denk ik aan mijn moeder en waarom ze mij niet een keer belt. Ik ben het zat dat het elke keer van mijn kant moet komen! Weet iemand misschien wat ik hiermee moet doen? Tips ofzo?

Ik kan het geen plekje geven, omdat mijn moeder toch iets voor mij betekent. Voor de scheiding was ze echt een moeder voor mij. Ze stond altijd voor ons klaar. Door de scheiding is dit veranderd. Ze heeft natuurlijk ontzettend veel meegemaakt, maar ik vind dat geen reden om je kinderen geen aandacht meer te geven.

Misschien dat het op een dag beter zal gaan. Misschien als ik kinderen heb, ik weet het niet. Ook is mijn kinderwens ontzettend groot, omdat ik zelf een goede moeder wil zijn, een voorbeeld voor mijn kinderen.

Ik ben zelf moeder van en dochter van 24, wij hebben en fijne moeder/dochter relatie.
Zelf heb ik moet mijn eigen moeder geen contact meer, al wil ik het wel maar mijn moeder wil mij niet meer zien.

ik&ik ben bijna 50 en walg van mijn moeder.wij gaan verhuizen en ik wil haar niet meenemen.heb daardoor soms last met mijn geweten.wat moet ik toch doen?

Mijn moeder betekent erg veel voor mij en we hebben bijna nooit ruzie.
Maar als we ruzie hebben, dan breekt de hel los.
Ze kan dan zo flippen en tekeer tegen me gaan, ze scheld me dan uit voor van alles en nog wat.
Ze gooit dan met haar spullen en ze schreeuwt dan behoorlijk tegen me.
Ik weet niet meer wat ik dan moet doen op zulke momenten.
Ik voel me dan meestal ook bedreigd door haar.
Als mijn moeder loopt te schreewen en te schelden naar mij, dan doe ik mijn oordopjes in m\'n oren en luister ik muziek om haar geschreeuw en gescheld niet te hoeven aanhoren.
Het maakt mij bang als ze zo doet.
Als ik tegen haar zeg dat ze niet zo lullig moet doen, dan gaat ze helemaal door het lint.
Ook smijt ze met deuren en keukenkastjes als ze kwaad is, ik word er echt bang van.
Soms krijg ik eerder het gevoel dat ze me haat, dan dat ze van me houdt.
Met haar praten helpt niet, want als we ruzie hebben en ik het wil bijleggen, dan luistert ze niet.
Ze doet dan zo kinderachtig door haar vingers in haar oren te stoppen en dan negeert ze me volkomen.
Soms lijkt het of ze deperessief is ofzow...
Ik zit er erg mee, want ik ben totaal radeloos en ik weet ook niet meer wat ik moet doen als praten niet helpt.

Voor mij betekent een moeder voor mij:
alleen maar zorgen.
Ik heb zelf geen goede relatie met me moeder, en als je van andere kinderen hoort hoe leuk ze het altijd hebben met hun moeder doet eigenlijk diep in me hart pijn alleen geef ik het niet toe!
Ik weet niet echt om te gaan met me moeder, ik vertel haar ook niks meer, maar vroeger vertelde ik haar alles.
Misschien komt het door de leeftijd die ik nu ook heb , ben tenslotte ook maar 14. als je de zelfde leeftijd hebt weet je misschien wel wat ik bedoel.
ja eerlijk gezegt denk ik ook aan jongens en aan dingen uitproberen en dingen op school enzo. maar omdat ik geen goede relatie heb met me moeder kan ik al die dingen ook niet echt vertellen enzo.over hoe ik er over denk en wat ik er van vindt.
ik zou het eigenlijk wel willen zeggen/vertellen alleen zit ik er tegen op! we hebben ook heel vaak ruzie zeker 3 keer in de week!
aan de ene kant hou ik van haar maar aan de andere kant kan haar niet uitstaan.
ik weet het niet, het is een soort dubbel gevoel.
wat moet ik nu!! ik weet het echt niet!!

wat mijn moeder voor mij betekend.Ik denk niet dat ik een band met haar heb.Ik denk dat ik in mij jeugd dat ook niet gehad heb.In men puberteit kon ik het echt niet vinden met haar.Ik wou heel graag studeren maar op een of ander reden vonden ze dat niet echt ndig ik moest op mijn 16 voor het huishouden zorgen ik heb 2broers en 1 zus die zoals ik niet verder studeren .Ik of wij met onze vieren hebben daar heel complexen van .we ondervinden wel dat wij van veel dingen niet op de hoogte zijn.Ik heb wel avondschool gedaan dat ik toch men diploma van boekhouding heb kunnen halen.Raae maar waar zijn we met zen allen getrouwd met iemand met een man o f vrouw met een unief diploma.We hebben dan ook geen kontakt met vader en moeder en als dat dan toch gebeurd gaan we allemaal met slecht gevoel terug naar huis.Ikzelf heb vier kinderen en heb nog altijd schrik dat ik niet genoeg voor hen ben en dat heb ik te danken aan mij moeder.Dus bij deze betekent mijn moeder niets voor me

Met mijn moeder heb ik een moeizame relatie. Ik weet eigenlijk niet eens wat er in haar omgaat. Ze is altijd zo bezig wat het meest strategisch is.

Zin vindt het belangrijk hoe we als gezin naar buiten treden. Als mijn ouders vroeger met een familielid ruzie hadden, werden we zowat gedwongen achter hen te staan. En ze hebben wat ruzie in de familie gehad....

Pa en ma zijn helemaal niet vergevingsgezind. Ze kunnen maanden boos blijven. Nu hebben we een hooglopend conflict omdat mijn vader woede-uitbarstingen heeft gehad tegen mijn 5-jarig zoontje. Omdat hij niet tegen drukte kan. Als hij drie tonen op de piano aanslaat, dan wordt hij razend. De pest van mijn moeder is dat ze altijd en eeuwig mijn egocentrische, betweterige vader verdedigt. Het lijkt wel of ze hem verafgoodt. Mijn man en ik hebben besloten geen contact meer te willen. Het is echt heel onhandig, met verjaardagen van andere familieleden. Maar ik zie nu ook weer de familieleden die ze in de ban hebben gedaan, nu hoef ik me geen verrader meer te voelen. Ik baal er ontzettend van hoor, van dat verbroken contact. Een sorry van hun kant zou genoeg zijn om het contact weer te herstellen. Bovendien heeft mijn moeder toegegeven meer gesteld te zijn op de kinderen van mijn zusje. Dat komt ook hard aan.

Heb al jaren het idee dat ze me niet moet.
Ze trekt altijd mijn oudste zus voor.
Laatst had ik een slechte uitslag van uitstrijkje baarmoederhalskanker.Dinsdag kreeg ik de uitslag dat het gelukkig geen kanker was,had wel een lisexcie gehad en daarnog moe van en dat je toch een week bang bent.Zegt ze die donderdag daarop Je bent een aansteller je bent niet ziek en we willen niet naar jou gezeik luistern?Vind he een beetje gestoord dat zeg je toch niet tegen je kind wat het zo moeilijk heeft.En ze ik ga liever niet meer naar haar ik krijg steeds meer haat tov haar,
En ze vind het leuk als er visite komt om me te vernederen zegt ze \"ja nu je kop dicht\" wat zo respectloos.
Hoe meer ik voor haar doe hoe slechter dat ze me behandeld vreemd

Ik (50) vind mijn moeder in zekere zin een interessante vrouw intellectueel bezien, maar heb emotioneel helemaal niets met haar. ik houd niet van haar en dat heb ik nooit gedaan.Ik heb geen herinneringen aan haar, van vroeger, ik herinner me vooral dat ik gelukkig was als ik alleen was. Ik sta wel op foto\'s met haar, en dan sta ik ook wel bij haar in de buurt, maar meer dan dat weet ik er niet van. Ik schaam me voor mijn moeder, door haar geklets de hele tijd over niks en vooral over andersmans kinderen en het wel en wee van de buren die ik niet of nauwelijks ken, ze stoot me fysiek af. Van haar eigen emotionele leven weet ik niks, gevoelens uiten is taboe, altijd geweest. Dan vindt ze maar emotioneel of hysterisch. Gelukkig is mijn vader, van wie ik erg veel houd, er nog. Hoe hij echter dit leven tot op heden met haar heeft kunnen leiden c.q. volhouden is me een raadsel,waarschijnlijk vanwege zijn introverte en lieve karakter. De slechte band met mijn moeder heeft er wel toe geleid dat ik me nog steeds in bepaalde (sociale) situaties erg onzeker voel.

Mijn moeder is best een lieve vrouw, als je lacht ben je welkom, met opervlakkige verhalen ook. Als je iets zegt over een tegenvaller dan zeur je. Ze steekt altijd haar kop in het zand. Vorig jaar ben ik geestelijk ziek geweest, ik heb altijd het gevoel gehad dat ik iets mis met mijn ouders, ik kan alleen maar opervlakkig met hun praten. Daarin tegen geef ik ze altijd alle ruimte met mijn kinderen, ik heb spijt als alle haren op mijn hoofd dat ik altijd in hun belang denk ook wat betreft hun kleinkinderen, ik heb ze alle ruimte gegeven. En als ik iets zeg betreffende de opvoeding ik heb liever dat je ze niet de hele dag tv laat kijken, dan zegt ze gewoon nou jij keeg vroeger ook altijd de hele dag tv, ze luisterd gewoon niet. Ik heb het daar erg moeilijk mee maar zij schijnt nergens last van te hebben. Mijn hart bloed van binnen. Ook moet ik haar altijd bellen en naar de buiten wereld lijkt het net als wij de happy familie zijn. Mijn ouders maken geen onderscheid tussen buren, vrienden, collega\'s, neven of nichten iedereen krijgt dezelfde behandeling. Ik denk zelf dat je kind altijd het belangrijkst is en dat je kind altijd alles moet kunnen zeggen. Kortom ik heb leuke ouders voor de buitenwereld, maar als je verder kijkt dan je neus lang is zijn het egocentrische ouders die niets snappen van gevoelens en alles gezeur vinden. En als ze wanneer hun het uitkomt iets willen doen met hun gezin gooien ze er even 6 of 7 honderd euro tegen aan. Liefde zit niet in geld maar in een luisterend oor. De laatste tijd denk ik ze zijn niet te veranderen ik moet het ermaar mee doen maar mijn hart bloed al jaren.

Ze heeft het weer voor elkaar.Weer niet geslapen ervan.zware hoofdpijn,vroeg op want ik moet wel weer werken.

Mijn moeder is een onmogelijke vrouw die vol haat zit.
Een normaal gesprek is niet mogelijk met haar want je doet alles bijvoorbaat al verkeerd.
Het is een dominante vrouw,wil alleen maar gelijk en al geef je haar gelijk dan nog is het niet goed.
Ze wilde vroeger al dood vanwege mij en zegt het liefst mijn moeder niet te willen zijn.
Ik vertel dit beknopt anders wordt het zo,n enorm verhaal.
Wat ik heel erg vind dat is dat ze roddelt over mij tegen mijn vader die begon te huilen en of ze aub op wil houden.
Want mijn vader houdt ontzettend veel van mij.Ze zet je graag voor schud.
En nu ben ik er echt klaar mee,zelfs in de kliniek waar mijn dochter is opgenomenheeft ze zich vanavond schandelijk misdragen.
Ze staat op en ze zegt:o,je geeft niet eens een zoen jezegt niet eens even gedag
terwijl ik op wilde staan om haar naar de deur te begeleiden en gedag te zeggen,ik probeer nog gedag te zeggen,ze zegt helemaal niets,kijkt me zeer hatelijk aan en loopt gewoon weg,zonder zelf gedag te zeggen zelfs mijn dochter,die daar opgenomen is,kijkt ze niet eens aan.
Mijn dochter die net jarig is geweest en die daar al niet voor haar lol zit,voelt zich verschrikkelijk ellendig en verontschuldigt zich voor haar groepsgenoten die heel beduust keken,en zelfs rageerden met:\'zo die keek hatelijk naar je\".
Ik deed het maar met een lachje af maar je geneert je wel.
En dat in een kliniek.
En uh,dit was niet de eerste keer,ze doet vaak zo wanneer er mensen bij zijn,maar eigenlijk zet ze zichzelf voor schut.
Ik heb een hele lieve vader die heel emotioneel en vaak verdrietig is.
Nou zijn ze binnenkort 60 jaar getrouwd en geven ze een etentje mijn hele Engelse familie komt waar ik al niet mee overweg kan mijn zogenaamde liefhebbende moeder en oma is dol op hun en hun kinderen en kleinkinderen maar mijn dochter en mij mot ze niet,ik ga dus niet meer naar dat etentje,vind het vresenlijk zielig voor mijn vader want die gaat daaraan kapot en mijn vader is ook nog eens bijna 90!
Maar ZELFS IN HET ZIEKENHUIS WAAR MIJN DOCHTER AL EEN JAAR VERBLIJFT!!!
Maar ik ben wel dankbaar dat internet bestaat en dat je je verdriet met anderen kan delen,want al ben je 49 het blijft je moeder die zo doet,maar ze heeft nog veel en veel meer op haar geweten,misschien schrijf ik nog,
Sterkte en veel liefs voor alle anderen.
Inkie.

Mijn moeder, tja, we hadden een tamelijk goede band. Vooral op haar gericht. Ze heeft het nodige meegemaakt en is sinds een paar jaartjes gescheiden van mijn vader.Een vechtscheiding, waar de 1 de ander zwartmaakt en zelfs wij kinderen, die toch al volwassen zijn erbij betrokken worden. Jaren lang naar haar verhalen geluisterd, zonder dat ze ook maar eventjes bij stil stond dat ook ik het nodige gaande had in mijn leven. Maar goed, al bij al was ons contact wwel goed. We belden dagelijks, gingen iets drinken, schreven mails. Ik begon wel afstand te nemen, ze is namelijk heel erg vermoeiend. Het is ook iemand die haar versie van het verhaal aan jan en allemaal vertelt en voordat je het weet wordt jij verkeerd bekeken. Na een hele lange weg, zijn we eindelijk zwanger en het lijkt deze keer goed te gaan. We zijn nu aan het derde trimester beland,wat voor ons echt een wonder is. Zo blij als ze eerst was met het nieuws, zo betrokken als ze was, zo ongeinteresseerd lijkt ze nu. Reden: een nieuwe man in haar leven. Sindsdien vraagt ze nog minder hoe het met me is, kleine dingetjes die ik aan haar vraag, kan ze niet doen. We helpen haar financieel en ze heeft al aardig wat gekregen van ons, maar sinds kort lijkt dat eigenlijk helemaal normaal. Ik had me zo verheugd om deze zwangerschap te delen met haar, maar helaas heeft ze \"haar eigen leven\", zo deelde ze me mede, waar naar ik begrijp ineens geen plaats meer is voor ons. Een paar weken geleden een hele discussie gehad, waar ze me enorme beschuldigingen naar het hoofd gooide, iets wat ze nog nooit had gedaan en dat alleen omdat ik haar probeerde uit te leggen hoe ik me voelde. Ik begrijp eigenlijk nog altijd niet waar het allemaal om ging, want ik vroeg alleen om iets te begrijpen en om 1 of andere reden is dat uitgedraaid op verwijten en beschuldigingen van haar kant. Ik heb haar gevraagd om voor 1x, heel eventjes mijn moeder te zijn. Ze moet haar leven echt niet opgeven hoor, dat vraag ik helemaal niet van haar, maar er moet toch plaats zijn voor ons ook? Hoe kan dat ineens niet meer zo zijn? Nu is mijn moeder wel altijd het type geweest dat bij een man in haar leven, jan en alleman liet staan, maar nog nooit is het zo erg als nu geweest. In ieder geval heb ik meerdere keren te horen gekregen dat ze haar eigen leven heeft. Ik ben enorm verdrietig geweest en nog eigenlijk dat haar toekomstig kleinkind blijkbaar niet zoveel belang meer heeft. Het is haar eerste kleinkindje en best wel bijzonder na alles wat we hebben meegemaakt. Ik had haar een echootje gestuurd zonder antwoord. Na die discussie, een paar weken geleden heb ik niets meer gehoord, wat wel is gebeurd is dat ze het verhaal (hare versie en delen uitgelaten) aan iedereen is gaan vertellen en dat een deel van mijn familie, best wel boos is op me. Ik weet dat een verhaal altijd twee kanten heeft, maar bij dit verhaal, kan ik echt niet bedenken wat ik in hemelsnaam zo verkeerd heb gezegd om tot dit te leiden. Ik heb me dus vorig weekend moeten verdedigen en uiteindelijk heb ik luidop gezegd dat mijn moeder enorm egoistisch bezig is. Ik heb een aantal miskramen achter de rug dus al vind ze dat ik te emotioneel reageer, als moeder, weet je toch door welke emoties je gaat door een zwangerschap. het is niet zo dat ik woorden heb gezegd die niet kunnen, want dan is het iets anders.Ik ben enorm teleurgesteld in mijn moeder en mijn man ook. Al heel mijn leven heb ik naar haar verhaal geluisterd, elke keer weer, nooit heb ik haar lastig gevallen met mijn problemen, kon ook niet want ze had geen interesse maar voor één x, zou ik willen dat ze eens als mijn moeder gedraagt, niet fulltime, gewoon af en toe. Ik dacht dat ze zo blij was. Sindsdien niets meer gehoord en ik hou mijn hart vast, want wie weet wie ze allemaal al ingelicht heeft over haar slechte dochter. Normaal zou ze op haar kleinkindje passen, als het geboren zou zijn (haar vraag, ik wou haar er niet mee belasten), maar door haar gedrag wilt mijn man dit niet meer, dus vandaag de opvang geregeld en als er ooit terug contact komt, ga ik haar dit moeten meedelen Misschien wilt ze ook niet meer, door haar nieuw leven.
Ik ben best wel emotioneel en voel me echt wel in de steek gelaten. We hebben al eerder woorden gehad, maar het is nooit gebeurd dat ze niets meer van haar liet horen.
Ik moet me nu concentreren op het kleintje, want heb last van harde buiken. Jammer genoeg, kun je iemand niet dwingen tot iets wat ze niet willen. Ik had dit gedrag van mijn vader verwacht, het grappige is dat deze man mij sinds ik zwanger ben, wel bijstaat (op zijn manier) en mijn moeder, juist nu afstand neemt.
En dan nog te bedenken dat ze een tijd geleden aan het huilen was dat ze nooit grootmoeder zou worden, wel, nu wordt ze het ....

Mijn moeder is mijn steun en toeverlaat.
W hebben samen al zoveel meegemaakt en ik weet niet hoe, maar we hebben gewoon een speciale band. Ik kan haar niet missen. Het is niet altijd rozegeur en maneschijn maar ik hou van haar. Met woorden beschrijven wat ze voor mij betekent kan ik niet... of toch: ze is gewoon mijn alles

ik walg ervan met het idé dat ik en mijn moeder werkelijk met elkaar verbonden zijn,

en ik moet al kotsen als ik er aan denk dat ik ook uit mijn vader kom. het gaat namelijk zo: altijd als mijn vader er niet bij is mag ik best veel van mijn moeder, en toevallig was het bijna 10 uur en mag ik normaal gesproken nog gewoon naar buiten, maar net als mijn vader binnen komt zegt ze in eens nee.. en de rede is dat mijn moeder zig sterker voelt als mijn vader in de buurt is. dus daarom ga ik naar haar schreeuwen om duidelijk te maken dat ik het niet leuk vind en ze weet dat het normaal gesproken op vrijdag gewoon met mijn vriendin die er alleen in het weekend is buiten ga lopen en gewoon ga praten met haar. en dat is een gewoonte weet zij zelf ook. dus omdat ik naar haar ga schreeuwen en tegen haar zeg dat het een kutwijf is bemoeit mijn vader er weer mee en hij sleurt me naar boven en trekt de kapel van mijn televiesie er uit. en nu zit ik hier dus achter mijn laptop dit te schrijven. dus het grote plobleem is dat mijn moeder zig veel sterker (machtiger) voelt als mijn vader er bij is, en dan denkt ze dus dat ze machtig is als ze nee zegt, omdat mijn vader er dus toch bij zit en ik niet egt tegen hem kan verzetten. maar ik zelf ben sterker dan mijn moeder, ik heb nooit iets gedaan ofzo maar ze is normaal dus altijd heel lief en zzrdig, en zodra mijn vader in de buurt is mag ik ineens niks.

mijn moeder ..helaas zeker tien jaar te vroeg overleden ,nu 4 weken geleden .Ik hou zielsveels van haar maar we hadden een te sterke band .Ik voel veel verdriet maar ook bevrijding .Veel wisselde emoties.