Pesten op het werk

mei/2012 - Ik doe verplicht vrijwilligerswerk, omdat ik een bijstanduitkering ontvang. Dat werk doe ik bij de lokale Radio & Televisie RTV. Ik zet berichten voor hen op de kabelkrant. De 'hoofdredacteur' is een vrouw van in de 50 die er al 10 jaar zit. Ze heeft duidelijk mij uitgekozen en treitert met mailtjes dat ze mijn berichten heeft geblokkeerd, omdat de hare beter zijn (dat is bijna nooit het geval). Of ze stuurt mails dat ik fouten gemaakt heb, of wat vergeten ben en soms laat ze me zelf onzinnige verbeteringen aanbrengen, omdat zij dat wil. Inmiddels zijn er diverse aanvaringen geweest en telkens weer beloofde ze beterschap. De laatste keer was afgelopen maandag. Binnen een dag kwamen de mails alweer. Ze trekt zich niets aan van afspraken en beloftes en gaat gewoon door. Ik moet dit nog bijna 2½ jaar volhouden, voor ik eindelijk met pensioen kan gaan en dit werk kan opzeggen. Er is geen ander vrijwilligerswerk in deze gemeente die ik kan doen vanuit huis en dat is belangrijk voor me. Ik ben hier in 2010 komen wonen met Burn Out nummer 6 en heb voor geen van de B.O.'s hulp gekregen. Ook nu niet. Door het voortdurende getreiter van deze controle freak die zichzelf superieur voelt, lukt het niet om uit de Burn Out te komen. Telkens, als het beter lijkt te gaan, komt er weer zo iets.
Alle berichten gelezen en ik verbaas me dan ook dat dit fenomeen bij bedrijven nog altijd niet serieus genomen wordt. Ook niet bij een vrijwilligersorganisatie als de lokale RTV hier. Probeer nu met een mantra en elke ochtend een Reiki zelfbehandeling op zijn minst overeind te blijven en verder hoop ik het vol te houden tot mijn pensioen. Daarna kunnen ze wat mij betreft het wipwap gaan krijgen daar. De enkele uitzondering daargelaten, want ook die uitzondering houdt me mede overeind. Een jongere vrouw met een verleden vol trauma's die begrijpt hoe het is.

Waarom wordt dit niet aan de grote klok gehangen? Waarom horen we veel te weinig over deze zieke en verziekte geesten die dit kennelijk een aardige tijdsbesteding vinden?

Hallo allemaal, Wat vervelend om te lezen dat er zoveel slachtoffers zijn van pesterijen op het werk. Ik dacht dat pesten na de middelbare school wel ophoudt. Omdat het me zo opvalt dat veel mensen hier last van hebben, zou ik het graag wat meer bekendheid willen geven. Ik ben journalist voor het tijdschrift Intense en zou graag een vrouw (20-27 jaar) willen interviewen over deze kwestie. Verhalen van vrouwen die zelf hebben gepest en hier erg spijt van hebben zijn ook welkom. Als je interesse hebt in een interview, stuur dan een reactie naar jannelieoosterwijk@hotmail.com Ik kijk uit naar reacties en wens iedereen veel sterkte toe die te maken heeft met deze vervelende pesterijen! Vriendelijke groeten, Jannelie

Ik ben helaas ook gepest door collega's. Het is een pure misdaad. Lafheid is een klein woord. Niet meer en niet minder. Wil iemand met me mailen om elkaar te steunen? nagativ27@gmail.com

Ik ken het gevoel..Mijn contract is beindigd en moet nog 2 maanden werken.. Sindsdien word ik om de kleinste dingen naar de baas geroepen.. Er worden leugen verteld die niet waar zijn.. Ik slaap slecht eet slecht.. Weet het totaal niet meer.. Mensen weten niet wat het met je doet als er dingen gezegd worden die niet waar zijn.. En je wordt totaal niet geloofd..

3 januari 2012 Allereerst zal ik me even voorstellen. Ik ben Janneke van Doorn en reportage redacteur bij het tijdschrift Viva. Op het moment ben ik bezig met de research voor een eventueel artikel over pesten. Maar ik ben juist opzoek naar de pesters. Vrouwen die gepest hebben en willen toegeven dat ze fout zaten of zelfs spijt betuigen en dat ons willen vertellen. Ben of ken je een vrouw die gepest heeft, laat het ons weten op Janneke3@viva.nl Groetjes, Janneke van Doorn reportage redacteur Viva

maak momenteel hetzelfde mee, heb al mijn ontslag ingediend maar moet nog 3 maanden volmaken. Sindsdien pesten ze me dagelijks, ik denk dat ze proberen me ziek te maken, wat ik ironisch genoeg al ben (depressieve gevoelens, huilen, niet kunnen eten, vergeetachtigdheid). Enfin, ben aan het doodgaan binnenin en het ergste is dat iedereen zegt dat ik op mijn tanden moet bijten en mijn 3 maanden moet afmaken.

Ik heb mijn collega's na drie en een half jaar erop aangesproken. Gezegd dat ik het manipulatieve, intimiderende gedrag en roddelen zat was. Mijn manager schrok en zei dat hij het allemaal niet wist. Hij heeft zijn excuses gemaakt dat hij het verkeerd had aangepakt. Hij dacht dat het nu niet meer speelde. Al eerdere gesprekken hierover gehad namelijk met de twee dames. Op een ochtend heb ik mijn manager en collega bij elkaar geroepen, alles op papier gezet en gevraagd of ze me niet wilden onderbreken terwijl ik mijn brief voorlas. Mijn brief eindigde met: Manager, of je zorgt dat we niet meer hoeven samen te werken of je zet me maar op straat. Daarna nog tweetal gesprekken gehad met manager. Uitkomst op de dag dat ik met de dames samen zat heb ik nu ouderschapsverlof opgenomen. De andere dagen werken zij niet, dus zag ik ze toch al niet. Zelfs 1 dag met de dames werd me teveel. Ik had last van hartkloppingen, kortademigheid, slecht slapen, nul komma nul zelfvertrouwen, om alles in de verdedigingshouding schieten. Zelfs als ik nu wel eens aan ze denk knijpt mijn maag nog samen. De dames beweren dat ik alles in scène heb gezet. Gelukkig weet ik zelf dat dat niet zo is. Laat je niet pesten, in een hoek drukken, maar....hoe moeilijk het ook is... Confronteer de daders ermee. Toegeven zullen deze twee dames het nooit, maar IK weet dat het wel zo is en stiekem een aantal andere collega's ook. Je moet t alleen opknappen, want niemand steunt je echt. Bang om zelf ook slachtoffer te worden, neutraal willen zijn enz... Waar twee kijven hebben twee schuld... Gaat een beetje op. Je laat je pesten!!! Grenzen aangeven en je zelf de moeite waar vinden om voor jezelf op te komen. Zet 'm op je kunt het!!! Laat al die jaloerse, ontevreden, roddelende collega's maar zien dat je de moeite waard bent. Niet op een lelijke manier, maar door ze keurig netjes te vertellen dat je het gedrag wat zij vertonen absoluut niet kunt waarderen en dat het afgelopen moet zijn! Sterkte!

Ik heb mijn collega's na drie en een half jaar erop aangesproken. Gezegd dat ik het manipulatieve, intimiderende gedrag en roddelen zat was. Mijn manager schrok en zei dat hij het allemaal niet wist. Heeft zijn excuses gemaakt dat hij het verkeerd aangepakt. Hij dacht dat het nu niet meer speelde. Al eerdere gesprekken hierover gehad namelijk met de twee dames. Op een ochtend heb ik mijn manager en collega bijelkaar geroepen, alles op papier gezet en gevraagd of ze me niet wilden onderbreken terwijl ik mijn brief voorlas. Mijn brief eindigde met: Manager, of je zorgt dat we niet meer hoeven samen te werken of je zet me maar op straat. Daarna nog tweetal gesprekken gehad met manager. Uitkomst op de dag dat ik met de dames samen zat heb ik nu ouderschapsverlof opgenomen. De andere dagen werken zij niet, dus zag ik ze toch al niet. Zelfs 1 dag met de dames werd me teveel. Ik had last van hartkloppingen, kortademigheid, slecht slapen, nul komma nul zelfvertrouwen, om alles in de verdedigingshouding schieten.. Zelfs als ik nu wel eens aan ze denk knijpt mijn maag nog samen. De dames beweren dat ik alles in scène heb gezet. Gelukkig weet ik zelf dat dat niet zo is. Laat je niet pesten, in een hoek drukken, maar....hoe moeilijk het ook is... Confronteer de daders ermee. Toegeven zullen deze twee dames het nooit, maar IK weet dat het wel zo is en stiekem een aantal andere collega's ook. Je moet t alleen opknappen, want niemand steunt je echt. Bang om zelf ook slachtoffer te worden, neutraal willen zijn enz... Waar twee kijven hebben twee schuld... Gaat een beetje op. Je laat je pesten!!! Grenzen aangeven en je zelf de moeite waar vinden om voor jezelf op te komen. Zet 'm op je kunt het!!! Laat al die jaloerse, ontevreden, roddelende collega's maar zien dat je de moeite waard bent. Niet op een lelijke manier, maar door ze keurig netjes te vertellen dat je het gedrag wat zij vertonen absoluut niet kunt waarderen en dat het afgelopen moet zijn! Sterkte!

You have really interesting blog, keep up posting such informative posts!

ziek melden en de organisatie en daders aansprakelijk stellen, neem een verzekering want een vakbond is slecht.
klaag ze aan en zoek bewijs materiaal.
als artsen zeggen dat je ziek bent door werk, dan hangen ze. peseten gebeurt, dus betalen.

Op deze link kun je een huiveringwekkend geval van pesten lezen.
google naar VAKBONDMAFFIA

mijn man is 22 jaar werkzaam bij deze baas,de laatste 6 jaar werd hij vreselijk gepest ,tot op een gegeven moment de bom barstte en hij met een burn-out thuis kwam te zitten,nu na bijna 2 jaar later is hij nog thuis,moet hij eruit(met 56 jaar,waar kom je nog aan een baan)? en de pester mag blijven,sterker nog hij moet zo doorgaan werd ons geschreven!

die pestwet moet maar eens aangepast worden niet dan?

ik ben zo verschrikkelijk kwaad !!!! Ik ben zelf vrij stil en rustig, bijt niet zo snel van me af. Ik werk nu bijna 3 jaar met iemand samen die me om het minste en geringst afblaft, het liefst op een volle afdeling, ik heb nooit geweten dat het mogelijk is dat dit soort terreur op een werkvloer plaatsvindt en dat volwassenen zich schuldig maken, echt onvoorstelbaar

Ik ben erg gepest op het werk. Probeerde dat te negeren. Uiteindelijk ben ik overspannen geraakt en tot overmaat ontslagen.

Pesten op het werk? Ik ben er erg bekend mee.

Ik was op de middelbare school altijd een populaire jongen. Vriendelijk in de omgang, zag er goed uit, popie jopie zullen we maar zeggen.
Sinds een enkele jaren werk ik voor een bedrijf dat heel erg goed voor me is. Goed salaris, opleiding wordt betaald in de tijd van de baas en op kosten van de baas en het is fijn en uitdagend werk.
Het probleem echter is: mijn leeftijd. ik ben momenteel 21 jaar en de gemiddelde leeftijd daar is 47. Zou geen probleem mogen zijn zou je zeggen. De praktijk is anders, je komt daar gemotiveerd aan en wil een hoop leren en carriere maken. Die mannen begonnen al door te zeggen: je houdt je gemak maar, als jij een hoop werk gedaan krijgt moeten wij dat straks ook. Het ging van kwaat tot erger...


Met verbale agressie en intimidatie als gevolg. Dit hield maanden aan. Mijn baas zag de problemen en vertelde me dat ik beter een andere baan kon gaan zoeken. Ik had echter in de tussentijd vanwege het goede salaris een huis gekocht en een hypotheek afgesloten. Ik kon geen kant op.


Ik heb vervolgens al mijn normen en waarden aan de kant gezet om maar te kunnen functioneren binnen de groep. Ik heb geen eigen mening meer, mijn mening wordt bepaalt door die 9 mensen. Er wordt elke dag over me heen gelopen. Door mannen die groter en sterker zijn en samenklieken.
Ik ben beter dan dat zij zijn. Ik heb thuis mijn normen en waarden, ik ga naar mijn werk, vertoon mijn kunstje en ga naar mijn huis en mijn hond.

Ik merk echter wel dat ik blijvende schade heb opgelopen, zo vol van zelfvertrouwen ben ik niet meer, ik ben dusdanig onzeker dat ik geen boodschappen meer durf te doen. En de mensen die mij dit aandoen hebben meerdere malen aangegeven dat ik 'effe hard gemaakt moest worden' die mensen hebben een IQ van nul en zullen er nooit komen. Deze macho mannen cultuur heerst er heel erg en vertaald alleen maar de domheid die zij uitdragen.

Wat heftig allemaal!!
Op www.bangersisters.nl hebben wij nu de maand van het pesten. Pesten op de werkvloer lijkt niet zo bekend, maar wij willen her juist wel bekendheid aangeven. Want dit is verschrikkelijk.
is er iemand die zijn/haar verhaal (anoniem) wil doen voor ons?
Voor meer info kan je altijd mailen.

Mvg,
Vera Vervoordeldonk

In 1997, werkzaam bij de Dienst Burgerzaken van Den Haag had ik huidkanker en mijn broer lag sterven aan een hersentumor. Een collega zei tegen een andere collega toen ik naar het ziekenhuis was \" je moet niet op de stoel gaan zitten van een kankermedewerker\". Mijn cheffin geloofde niet dat ik huidkanker had; vroeg na bij een secretaresse en gaf opdracht om mij te negeren.Lees het boek destructieve relaties op de schop van J. Storms. verklaart veel van hun gedrag.

Hallo

pesten op de werkvloer is te voor woorden , ik heb er zelf ook mee te maken , ik ben dat getreiter enz meer dan zat , ik heb me ziek gemeld .. mijn baas was niet blij dat is dan jammer voor hem , er zijn grenzen
ik weet niet meer hoe ik veder moet ..
rustgevende tableten slikken om de dag door te komen ...
ik zou graag met mensen in contact willen komen die ook problemen op de werkvloer hebben , bestaat er site waar je met lotgenoten kan praten?

dat ik me ziek melde wist ik nog niet dat ik ook gepest werd op het werk, heb copd en reuma en dat werd me teveel en daardoor ziekgemeld, ik bleef maar huilbuien en pieker dagen hebben. De arbo arts adviseerde mij om naar een psygoloog te gaan omdat ik waarschijnlijk de ziektes niet kon accepteren, maar bij de psygoloog kwam eruit dat ik gepest ben op het werk, het sluipt er gewoon in, zonder dat je er erg in hebt. Voorbeelden:
teveel werk opkrijgen voor de tijd dat je werkt (dus langer blijven) altijd commentaar, tussentijds meekijken in de computer en dat opmerkingen maken dat je iets niet goed hebt gedaan. Altijd je werk nakijken, zonder opmerkingen maar wel een sissend geluid maken. Als je iets geregeld hebt nalopen of het allemaal wel zo is. Productlijsten niet krijgen, dus je moet alles vragen.Als je wat verteld, de mond worden gesnoerd met een opmerking van (hou nou maar op we weten genoeg) en ga zo maar door, kleine dingen die niet echt ala minuut opvallen totdat de bom barst. Ik dacht echt dat ik het helemaal gehad had met mijn ziekte\'s, slecht slapen, niet kunnen concentreren, slecht geheugen, sjaggie tegen iedereen een echte bitch was ik.
en huilbuien om niets, ook om leuke dingen. Moe moe en nog eens moe.
Ben nu bijna een jaar verder en nog wordt ik er boos om, kan hier ook weer heel verdrietig op reageren zelfs als ik dit schrijf. Wat heeft ze me te grazen genomen zonder dat ze het volgens mij zelf doorheeft. Mijn leidinggevende is een aleenstaande vrouw die alleen maar voor het werk leeft, iets anders heeft ze niet. Jammer, wat er ook gebeurd IK GA NOOIT MEER TERUG , al moet ik ontslag nemen dit nooit meer.

Ik ben nu al bijna 10 werkzaam op kantoor en bij mij is het al vanaf het begin dat er een aantal collega\'s waren en nog steeds zijn die mij intimideren en mij stress bezorgen en daardoor moet ik mij nu al 8 jaar dag in dag uit gesstelijk moet bewapenen tegen deze collega\'s.

Ik heb dit al een paar keer aangeven bij mijn manager en ik ben er nu achter dat hij de hoofd prsoon is die ook hier aan meedoet en mijn gevoel zegt dat dat hij ook meedoet om mij ook te intimideren.

Deze leidinggevende heeft mij in een moeilijke periode wel heel erg gesteund in een prive kwestei, maar doordat ik zo loyaal ben naar hem toe, maakt hij daar misbruik van en ik durf ook niets meer tegen hem te vertellen, want het vertrouwen is er niet meer.

Elke klacht van mij later werd ook niet meer serieus genomen.

Inmiddels heb ik last van het stress syndroom en ondervind ik nu ook lichamelijke klachten, zoals bloeduitspattingen in mijn ogen, slaaploosheid en ik heb dan ook geen eetlust meer.

nou wil ik met een andere directeur op de afdeling hierover praten, maar ben bang dat mijn manager zich gepasseerd voelt.

wat moet ik doen???