Ik vind dat het label ter discussie gesteld moet worden, zodra iemand gelabelt is, wordt hij of zij al niet meer serieus genomen. Ik ken genoeg zogenaamd normale mensen die het leven van een ander verzieken door leugens en asociaal gedrag. En vaak werkt het ook zo dat als zogenaamde normale mensen weten dat een ander mens gelabelt is, dat juist zij de gelabelde persoon lastig gaan vallen of intimideren omdat ze zwakker zijn. En hoe harder de gelabelde persoon dan gaat roepen en voor zijn of haar rechten op wil komen, des te meer labels krijgt ie om de nek gehangen. Er wordt mij te veel met labels gestrooid.

Een politiecel: vreselijk. Dit idee kan de familie ook weerhouden om hulp te vragen en de persoon te lang in een situatie laten die voor niemand wenselijk is. Gezien het grote aantal mensen met psychische problemen, zou er meer capaciteit moeten zijn voor crisisopname. Tot slot ben ik van mening dat men eerder hulp moet kunnen krijgen dan dat 'het uit de hand loopt'. Hoe ingrijpend een gedwongen opnamen ook is, familie en vrienden kunnen inschatten of iemand tegen zichzelf in bescherming moet worden genomen.

Toen ik voor het eerst een psychose kreeg deed mijn vader een nat washandje op mijn voorhoofd, want dat gebeurde ook in 'Eline Vere', de roman van Louis Couperus en het was het eerste dat in hem opkwam. Ik lag op de grond te slaan en te schreeuwen. Als ze mij toen ergens toe hadden gedwongen was ik helemaal uit m'n plaat gegaan. De psychose werd veroorzaakt door het staken van medicatie (antidepressiva). Ik denk dat dit een lastige kwestie blijft, aangezien het moeilijk is in te schatten waar iemand baat bij heeft. Ikzelf was na een kleine dosis Oxazepam weer redelijk in staat om normaal te denken, maar iemand anders zal misschien wel beter opgenomen kunnen worden.

Ja 100%! Ik heb zelf ontzettend veel last van iemand met pshychiatrische aandoeningen. Voornamelijk doodsbedreigingen en aanvallen. Er lopen al meerdere aangiftes tegen haar maar inmiddels loopt dit grapje al jaren. Hier is een boek over te schrijven, het kan gewoon hel zijn voor de omgeving en hier wordt geen rekening mee gehouden!!!!! Ik voel me gewoon machteloos.

Dat gebeurt dan toch niet meer?! Psychiatrische patiënten, psychopaten, criminelen worden op één hoop gegooid. Het hele zootje ongeregeld denkt alleen nog maar aan zichzelf. Ikzelf heb na mijn opnames en behandelingen het bestaan van een EBI-gevangene.

kars 17 jr,



Mijn moeder kreeg 2 jr geleden een psychose,daar kwam ze gelukkig weer vanuit. Alleen daarnaar werden de periodes van psychoses langer. Op een gegeven moment werd.het zo erg dat sigaretten op haar eigen hand ging uitmaken, en ze ging met anderen mensen vechten midden op de straat. We hebben alles geprobeert om mijn moeder te helpen maar zonder succes. Ik belde dag en nacht naar de crissiscentrum voor gedwongen opnamen, maar daar kwam ook niks zinnigs uit. Wat ik vaak te horen kreeg was: "jah het is nou vrijdag nacht en we hebben niet zo veel personeel meer". Is toch raar voor woorden als mijn moeder absoluut niet opgenomen wilt worden. Moet het dan zo ver gaan tot iemand zelfmoord pleegt, daar ben ik nou wel bang voor. Wat heeft nederland een heel raar beleid qua betreft geestelijke gezondheiszorg!

@ gerard

als iemand in je nabestaande depresief is, weet je precies wanneer haar/zijn beste dagen zijn.

je weet ook precies of iemand in een manie of psygose zitten.

maar dit kunnen alleen maar mensen zeggen die dit jaren lang meemaken gr

hallo, een reaxi van toon. ik googlde op arsis oss, op zoek naar een pdf of zxo klachtenformulier.
en kwam hier uit.
t geval wil, dat ook ik in arsis een IBS uit heb gezeten ,[zomer 2009], en daar nu stappen over wil ondernemen.
omdat de norm voor de IBS onveranderd is: gevaar voor jezelf of voor de omgeving.
mij moesten de agenten eerst wakker schudden. ook de ambulancebroeders, later verplegend personeel op de gesl. afd. van arsis begrepen er nix van.
ik wel. ik weigerde consequent en langdurig medicatie, verbleef destijds in een ggz-woonvorm, waar mijn hoofdbehandelaar tevens hoofd begeleid wonen was, en naar bleek... hoofd afdeling opname.
ik was niet gevaarlijk.
ik weigerde te slikken. de voorwaarde voor vrijlating , ik heb t zwart op wit was : als meneer slikt.
mijn vraag is nu : zijn er mensen, die ook zeker weten, dat artsen hun boekje te buiten gaan soms?
ik ondervind, dat het vrijwel onmogelijk is een strafzaak aan te spannen als individu, omdat in dergelijke gevallen bijna nooit een zgn toevoeging wordt goedgekeurd.
dwz dat je zelf een advocaat van 195 euro per uur in mag huren.heb ik naar geinformeerd bij een in ggz-gerelateerde zaken gespecialiseerde jurist.
[ er zit nog meer scheef, maar dat is een lang verhaal.]

misschien is het mogelijk om in collectieve vorm iets te doen. in minstens 1 ander geval weet ik zeker, dat het slachtoffer ook allerminst gevaarlijk was bij uitschrijven-uitvoeren van háár IBS.
er moeten er haast wel meer zijn.
ik ben sinds februari op eigen initiatief helemaal uit de zorg gegaan, woon zelfstandig, heb tijdelijk uitzendwerk, geen huish. hulp of begeleiding, en ben concreet een eigen bedrijfje op aan het zetten
.ook zonder hulp van wie dan ook.
als ik me weer ziek had laten lullen, of medicatie opgedrongen had gekregen, was ik nog steeds \'n zombie in de woonvorm geweest.
als ik niet 3 weken lang op eieren had gelopen op arsis, doodsbang, had ik wellicht een 1 jarig RM opgelopen.
dat op gezag en inzicht van de [aangewezen] behandelaar met 1 jaar verlengd kan worden.
jawel, dezelfde als boven.
in nederland. in 2010 na chr.
recht hebben en recht krijgen zijn niet hetzelfde.
met meerderen moet het laatste toch haalbaar zijn?

Beste lezers,

Omdat ik zelf in een opname zit met in het begin IBS (in bewaring stellen)heb ik het verhaal doorgelezen.
Wat U schrijft is uiterst correct en netjes. Ben zelf door politie opgehaald en dit ging onder een zeer beleefde toon van de 2 agenten. Ik pakte spullen mee onder zicht van politie en ze brachten mij naar Arsis (in Oss). Hier een acute psychose door overmatig drinken.
Op de gesloten afdeling was het geen pretje. Dit gaat er echt hard op en bij een IBS krijg je de advocaat en rechtszitting vergoed. Beide komen op locatie (ambulant) binnen 5 werkdagen na IBS.
De rechter heeft de IBS eraf gehaalt en dat betekend dat je van de gesloten afdeling (intensieve zorg volwassenen) naar de open afdeling mag (open volwassenen). In Arsis is een verhuizing \'letterlijk\' van beneden naar boven net als een ter hemel lating.
Beneden zijn ook de separeercellen en ik heb ze gelukkig nog nooit van binnen gezien, maar wel een glimp ontvangen als er een op retraite ging (de isoleer in).
Blauwgroen licht en dat heeft een reden dat het rust brengt, maar ik betwijfel het.
Boven is het relatief rustig. Meer mensen met borderline, manisch depressief (bipolaire ps) en schizotypische mensen.
Zel ben ik aan het uitfaseren want na 7 weken opname is dit mijn laatste week. Dat betekend weer thuis slapen en oefenen. Ook doctoraal geleerden kunnen klachten hebben zoals ieder mens.

Gedwongen opname is hard want je bent je vrijheid kwijt en ik heb gewoon netjes meegewerkt en geen handboei gezien en ook geen onvriendelijkheid. Politie is zo beroerd nog niet, als je maar gewoon meewerkt.

Je leert er een ding; voorkomen is beter dan genezen.

Ja ik vind van wel.

Mijn broer die psychisch in de war is weigert alle hulp en loopt als een zwerver rond,maakt schulden,is agressief en plast gewoon in zijn broek en loopt daar gewoon mee door hij wast zich niet en stoort zich er gewoon niet aan. En als hij in de problemen zit dan komt die bij mij klagen en zeuren of ik hem wil helpen en ik houd dit niet vol. Help ik hem niet dan word die agressief soms komt de politie erbij te pas maar dan moet ik hem wel eerst de deur uit gekregen hebben want als die in mijn huis zit waar die niet eens ingeschreven staat heb ik hem volgens hun vrijwillig toegelaten en dan komen ze niet. Vaak weet die dit dan en ja krijg iemand dan de deur eens uit. Ook dreigt hij als ik de deur niet open maak om de boel dan kort en klein te slaan en ja dreigt om zichzelf wat aan te doen waardoor ik mij schuldig ga voelen. Ik weet dat ik daar zelf ook hulp bij nodig heb maar ik doe daar vrijwillig wel wat aan,maar hij heeft vaak opvang gehad maar zodra ze hem een psychische test willen geven dan weigert hij die en loopt weg.

Iedereen klaagt over hem en hij liegt alles bij elkaar.Ik maak mij grote zorgen over hem en hij heeft ook heel veel meegemaakt waardoor die zo is geworden.

Maar hij wil niet denken aan het verleden en als je dat niet doet dan raak je de dingen niet kwijt,maar daardoor is hij wel een last voor iedereen en agressief en driftig tegen alles en iedereen.

Dus ik vind dat dwangopname verplicht moet worden.

Hallo ik ben jean,
ik heb het vanmiddag zelf mee gemaakt...
mijn schoon moeder was helemaal door het lint.. ze heeft alles kort en klein geslagen...
vorige week zaterdag op gehaald door de politie, iedereen was de duivel...
ik vind het zo erg.
alles heeft ze van de muur getrokken..
die zelfde nacht stond ze weer voor de deur... niet meer normaal...
maandag kon ze pas terecht... ze heeft dat weekend veel geslapen gelukkig. dus maar dag brachten we haar weg naar ermelo. komen we daar aan wisten ze nergens wat van af nou me broek zakte me af...
nou na veel zeuren kon ze toch daar blijven..
we dachten gelukkig zij heeft even rust maar wij ook....
ze belde nog op dat ze een intake gesprek had gehad voor 4 maanden en dan nog eens voor 9 maanden. maar goed ik weet op het moment nu niet meer of ik alles moet geloven.
omdat we 70km verder op wonen werden we gebelt dat zeweer thuis was... en wij maar bellen en bellen maar geen gehoor.
vanmorgen reden we er heen het was 11;35 uur en ze had beina een hele fles rooie wijn op..
ik zei ik ga ik heb er geen zin in.
ze wilde toch met me praten ik was ook de enige die haar een beetje stil kon krijgen...
toen kwam haar vriendin,haar vriend, haar zoon(mijn man).nou iedereen wasweer de duivelalsses in huis heeft ze kapor gemaakt wat kapot kon.platte beeld scherm met een mes bewerkt, huis wilde ze in de brand steken....nou eigen lijk te veel om op te noemen....
ze is weer met de politie opgehaald en haar arts heeft haar weer plat gespoten...
maar wij als gezin willen dat ze opgenomen wordt voor een lange tijd..we zijn bang dat ze weer ineens voor de deur staat. ze is een gevaar voor haar zelf maar ook voor de medemens.
artsen kunnen niks doen.. haar psygiater was niet aanwezig..ik vind omdat ik het vandaag zelf heb mee gemaakt dat een bevoegde familielid (zoon/dochter in overleg met arts)dit samen moeten beslissen.
mijn schoonmoeder is ontoerekeningsvatbaar
om deze beslissing te nemen...
denk eens aan famillie leden zoals haar kinderen zoon 28 jaar dochter 20.. al hun leven lang vechten ze hier voor. wat voor\'n jeugd hebben hun gehad helemaal niks
gr

Ja absoluut!M,n aanstaande ex(heb scheiding aangevraagd 4 maanden geleden) heeft als diagnose ptss/ers en een mogelijke bi polaire stoornis.Dit wist ik allemaal nog niet toen m,n zoontje kwam.Wel wist ik dat ze anders was.Ik kan een boek schrijven over wat ik allemaal beleefd heb, maar dat doe ik maar niet.Eind vorig jaar liep het een aantal keren volledig uit de hand en heb ik geprobeerd om zowel via de huisarts/bureau jeugdzorg en via de ggz haar gedwongen op te laten nemen om zo m,n zoontje veilig te stellen.Dat kon niet, want ze was niet gevaarlijk genoeg.Wel had ze me al een aantal keren met een groot vleesmes gedreigd en als ik dr arm niet omgedraaid had, weet ik niet wat er gebeurd was.Toen ik haar voor de keuze stelde, scheiden of een inrichting smeerde ze hem met m,n zoontje.2 weken later haalde jeugdzorg hem bij haar weg.Allemaal smeekbedes dat ze het allemaal niet zo bedoeld had ten spijt heb ik haar de deur geweigerd.ze slikt gemiddeld 5 soorten medicijnen, op het hoogtepunt zelfs 8 soorten!!Inmiddels is het uithuisplaatsen van m,n zoontje bijna 4 maanden geleden.M,n dochter een trauma, ik een trauma, m,n zoontje een trauma en zij ging een week na het uithuisplaatsen van m,n zoontje vrolijk ervandoor met iemand van mijn personeel en bouwt hele Hyves sites met allemaal vrolijke dingen alsof er niks gebeurd is.Dat ze ervandoor is met iemand, laat me Siberisch.Dat het in dit land kan dat iemand die met een mes zwaait, bij ruzie acuut begint te vechten,mensen tot de grond toe afbrand,diagnoses verzwijgt en gewoonweg weigert om dieper op zichzelf in te gaan dan een uurtje in de week praten.Dat die niet opgenomen kan worden op het moment dat zijn of haar partner aan de bel trekt, en niet zachtjes!!.Dat vind ik erg.Wat ik nog veel erger vind, is dat de ggz de diagnose niet aan de partner mag vertellen!!Anders was mijn zoontje niet eens op de wereld gekomen als ik de diagnose eerder had geweten!Wat ook uitermate dubieus is, de ggz heeft haar op mijn aandringen onderzocht,weet dus de diagnose.Mij was wijsgemaakt dat er ptss was, wat natuurlijk waar was.Maar de rest werd voor mij angstvallig stilgehouden, zowel door ggz als door mijn echtgenote.De ggz heeft dus toegelaten dat iemand met een 3 voudige psychiatrische stoornis hooguit een uurtje in de week kwam praten.en als het goed met haar ging, zelfs een uurtje in de 2 weken.Inmiddels is het vrij zeker dat m,n zoontje bij me terugkomt, maar wil de afgelopen 4 maanden van m,n leven niet overdoen, wat een n8merrie.Resumerend:Gedwongen opname als er kinderen in het spel zijn, ja absoluut.Gedwongen opname als er geen kinderen in het spel zijn, twijfelachtig.Een partner heeft altijd de keuze om weg te gaan, met kids is dat veel moeilijker en de consequenties zijn oneindig veel groter.Privacy wetgeving van de ggz moet op de schop, vele honderden uithuisplaatsingen van kinderen zouden voorkomen worden als gedwongen opname makkelijker gemaakt zou worden!Maar tja wie ben ik, een echtgenoot die uit alle macht gevochten heeft voor zijn gezin en zijn kind erbij kwijt is.....................

helaas woont er een verwarde meneer naast mij. Hij zocht aanvankelijk veel toenadering en werd na \'afwijzing\' agressief. Door pesterijen en de angst en slaapgebrek dat er uit voort komt ben ik mijn baan kwijt geraakt en nog vaak vermoeid. De man wordt door instanties aangemerkt als een zorgmijder. Hij zoekt met iedereen ruzie en vervuilt. Ik ben reeds een keer aangevallen en hij doet de huilgeluiden van mijn 3-jarige zoontje na, nadat hij sochtends zware objecten tegen de muur gooit. Waarom willen zoveel goedbedoelende mensen deze psychiatrische patienten zo graag in de samenleving houden terwijl dit voor andere mensen een afbraakproces inhoudt? Mijn mening is dat wanneer het gedrag van een psychiatrisch patient veel overlast veroorzaakt, een gedwongen opname een uitkomst biedt. Ik hoop dat belangen in de toekomst minder eenzijdig belicht worden.

hoe weet je of iemand daadwerkelijk in de war is er kunnen ook schommelingen zijn van gestoort en dan weer wat normale periodes.

Ik zit zelf met het feit dat ik het risico loop om door mijn familieleden onder dwang een opname moet aangaan (voor de zoveelste keer). Ik voel me prima hoe ik nu ben en het feit dat ik de zelfmoord dit maal beter gepland heb als anders baart mijn familie zorgen. Ik zal proberen om nu papieren te regelen met mijn advocaat om het tegen te gaan. Duim voor me ik hoop dat het lukt. En anders ga ik weer net zoals alle opnames voorheen. Er om liegen en bedriegen tot ik volgens hun weer redelijk gezond ben verklaard en geen gevaar meer ben voor mezelf. Het is mijn leven en ik maak ook mijn eigen keuzes! Als mensen denken dat het niet de juiste keuzes zijn dan raad ik ze aan ook eens naar zichzelf te kijken en alles op een rijtje te gaan zetten er leven genoeg zondaars in de wereld.

Hallo,ik ben het eens dat psychise patienet moet met dwang geholpen worden,we weten allemaal dat als iemand psychose heeft,beseft die dat niet,hij denkt dat hij gezond is en wil niet naar de psychiater,als het aan hun ligt gaan ze nooit hulp zoeken,voordat ze geverlijke dingen gaan doen moeten ze met dwang geholpen worden.

Ik ben moeder van een dochter die al jaren niet voor zichzelf kan zorgen, ze verhuisd van kamer naar kamer, waar ze iedere keer weer uitgezet word,ze vervuilt zichzelf en haar omgeving, heeft enorme schulden, heeft de afgelopen 2 jaar 6 keer van een psycholoog van de crisisdienst te horen gekregen dan zij opgenomen moet worden, enz enz enz.
Zij is een zogenaamde zorgmijder!, wij hebben 2 jaar geleden zelf een RM aangevraagd, maar de psychiater vond haar geen gevaar voor zichzelf of haar omgeving!!. Ze heeft 4 jaar geleden 6 dagen in gesloten psychiatrie gezeten en is meerder keren door politie opgepakt, als men haar naam bij politie noemt weet men gelijk wie zij is, krijgen zelfs telkens te horen dat wij vooral iedere keer de politie moeten bellen als het weer mis is met haar, iets wat steeds vaker voorkomt.
Wij merken ook dat haar hersenen steeds verder achteruit gaan en de psychoses volgen elkaar met steeds kortere tussenposen op en zijn steeds langer.
Moet zij eerst een moord plegen zoals in Belgie recentelijk gebeurt is alvorens er ingegrepen word?.
Heeft dan niemand in Den Haag(regering)een psychiatrisch ziek kind?.
Ik persoonlijk vind dat onze eigen regering schuldig is aan het vermoorden van onze zieke kinderen.
Dus ja, ik pleit voor eerder gedwongen opname en gedwongen medicatie, want onze kinderen kunnen niet over zichzelf beslissen, niks privaciewetten, niks volwassen. De gezinnen die erbij betrokken zijn hebben ook geen privéleven.
Zij moeten er maar mee leren leven dat hun kind langzaam afbrokkelt en vroeg sterft. Dwang!? daar zullen deze kinderen veel meer aan hebben.

JA!. ik ben voor! Deze mensen die leiden onder psychoses weten dit niet van zichzelf. ze voelen zich op mementen geweldig! andere momenten is het een ramp! voor eigen veiligheid en de veiligheid van de omgeving vind ik dat deze mensen geholpen moeten worden! Het lijkt niet leuk dat het onder dwang moet! Maar uit eindelijk is het het beste voor de persoon zelf, voor de omgeving en ook de familie niet vergeten!

Deze discussie over gedwongen opname... wordt er dan nooit aan het gezin gedacht???? Alleen aan de omgeving, ik hoop toch echt dat er nu meer aandacht wordt besteed aan de kinderen van ee psychisch zieke ouder.
Ik ben nu 40 jaar verder en neem het de hulpverleners van toen, nog altijd kwalijk over de gebrekkige aandacht van toen, die wij als kinderen kregen. Een gevaar voor de samenleving en dan gedwongen opname? Gevaar voor het gezin telde niet mee... Als baby van 6 weken heb ik het gelukkig net gered. Maar de jaren daarop waren des te erger...

In bepaalde gevallen mag de hulpverlening wat mij betreft sneller ingrijpen dan ze nu doen. Er zijn veel schrijnende gevallen dat mensen zichzelf zo verwwaarlozen dat ze er bijna aan onderdoor gaan. Maar als er dan ingegrepen word doe dan ook echt iets met de mensen. Alleen maar opsluiten en een pil of en spuit erin stoppen is geen oplossing. Bied die mensen daadwerkelijk therapie zodat ze ziekte inzicht krijgen. Vaak gaat het door de medicatie wt beter mogen ze naar huis en het liedje begint van voren af aan. Ik ben tegen opname afdeling waar je alleen maar de hele dag 'zit'. Verder heb ik er moeite mee dat er in het stuk over zwaar gestoorde patienten word gepraat. Ik heb in dezelfde situatie gezeten maar om dan van zwaar gestoord te gaan praten dat vind ik pas zwaar gestoord. Natuurlijk zijn deze mensen ziek maar niet zwaar gestoord. Dat ben je mijn inziens als je pedofiel oid bent of een moord hebt gepleegd niet als je ziek bent.

als ik naar mijn buurvrouw kijk die mensen oplicht in een droomwereld leef en mensen voor duizenden euro\'s oplicht, haar financiële betalingen niet nakomt, elke keer toch nieuwe dingen besteld maatschappelijk werk die niks kan doen, ik de telefoontjes van de deurwaarders krijgt zelf geloofd in haar idee"n vind ik dat zo iemand inderdaad gedwongen opgenomen moet kunnen worden. zij vind zichzelf niet ziek, maar ze maakt wel andere mensen ongelukkig en zorgt ze dat die mensen in problemen komen dus vind ik dat wel een gevaar ja. ook als haar iets niet zint (of naar haar manier gaat) kan ze erg agressief reageren.

volgens maatschappelijk werk nog geen reden voor gedwongen opnamen.

Hallo mijn naam is Wendy Busscher, ik had even een vraag? Mijn man is een keer eerder getrouwd geweest met een vrouw die psychische niet in orde is, en hij heeft 3 kinderen van haar, en ik wil niet voor hun moeder in de plaats zijn want de kinderen van mijn man misschien wel denken, maar zeker weten doe ik het ook weer niet. Maar nu komt mijn vraag over de ex-vrouw van mijn man en de moeder van zijn kinderen, ik wil er langs gaan, want ze zit in een verzorgings huis in mijn plaats waar ik woon, want de kinderen van mijn man zijn nogal erg negatief over mijn behalve de jongste zoon van mijn man niet. Hoe kan ik daarmee omgaan, Wilt u zo vriendelijk zijn om mijn een advies te geven.

Met vriendelijke groeten Wendy Busscher

Hallo, mijn naam is Jeremy en werk als begeleider psychiatrische zorg. Wat er in het voorbeeld aangegeven wordt, is naar mijn mening de medicatie weigering te abrupt. Wil de patient geen medicatie meer innemen, moet er wel minstens sprake zijn van afbouw. Cynthia voelde zich goed wat juist komt d""r de medicatie. Als daar ineens mee gestopt wordt, veroorzaak je juist het gedrag waarmee je schade op kan lopen. In feite als je praat over gedwongen opname, loop je eigenlijk al achter de feiten aan en is het leed al geleden bij de patient zelf en/of omgeving. Het is daarom belangrijk om de patient ten allen tijden goed te begeleiden en niet alleen als het te laat is. Ook de tussenfase heeft de juiste begeleiding nodig om goed in te schatten wanneer in te grijpen en gedwongen opname voor te zijn. Ik vindt de grote key-word in mijn werk AANDACHT. Aandacht geven aan de patient, luisteren naar de patient, neem deze serieus en behandel ze met respect.
Nog een reactie voor Anita, is dat uberhaupt in de zorg enorme financiele tekorten is. Daar mag je de regering voor bedanken, want er wordt alsmaar bezuinigd. Meer geld betekent beter opgeleide en voldoende personeel, dus betere begeleiding en aandacht voor patienten. Maarja, wanneer heeft de regering dat door?

Ik zal mij eerst voorstellen, ik ben H.J. Elskamp-Rodijk te Epe. Inmiddels sinds 2007 opgenomen als psychisch patient. Ik kan me heel goed voorstellen dat patienten op een gegeven moment wijgeren de medicatie in te nemen. Deze zware medicatie zorgt voor enorme bijwerkingen op het lichamelijke gestel en kunnen hersenen cellen aantasten. Wat ik zelf heb ondervonden in de psychische klinieken is inderdaad een tekort aan personeel en vakbekwaamde begeleiding. Als we het hebben over het volgende therapien, wat een patient wordt aangeboden is het verre beneden de maat.
Dit kunnen ook redenen zijn waarom patienten doorslaan en het moeilijk vinden om op gesloten afdelingen te verkeren. Laten we wel wezen, dat er patienten rondlopen maandenlang in dezelfde kleding hetzij zich niet douchen. Indien er een betere beoordeling komt over de clienten, dan kunnen ze de juiste personen op een dezelfde afdeling plaatsen. Dit zal volgens mij een bevordering zijn om deze mensen zo snel mogelijk weer de maatschappij in te krijgen.

Afzender,

H.J. Elskamp-Rodijk

Mijn moeder heeft een psychose, ik zou willen dat ze haar gwn dwangmatig pillen zouden geven, want ik word hier gestort van

Ik vind dat psychiatrische patiënten moeten worden opgenomen als het uit de hand loopt, als je het daarvoor al doet tast je zijn of haar privacy aan en waarschijnlijk wordt er uit de zorg niet uitgehaald wat de bedoeling is. De patiënt ziet dan waarschijnlijk zelf niet waarom die is opgenomen. Zoals in de casus is beschreven voelde ze zich er goed en wilde ze niet geholpen worden. Als je iemand dan opneemt werkt dat niet. Gedwongen opname is natuurlijk nooit leuk maar de grens is er gewoon als de patiënt zichzelf of de mensen in de omgeving in gevaar brengt. Gedwongen opname is nodig want anders komen deze patiënten waarschijnlijk niet aan behandeling toe als ze het zelf niet willen.

Ik vind dat een psychiatrische patient moet worden geholpen voordat het uit de hand loopt! Bovendien vind ik het noodzakelijk dat aandacht wordt geschonken aan mensen die NIET geholpen willen worden. Er lopen gewoon mensen rond met een psychiatrische stoornis (denk aan gezinsleden die het moeilijk hebben) die absoluut geen behandeling willen hebben. En daar moet meer rekening mee gehouden worden in de maatschappij. Altijd hoor je maar verhalen van anderen die roepen "die spoort niet" en dan maar toekijken hoe iemand zich de grond in boort!? Iemand dwingen om zich te laten behandelen is ethisch gezien lastig, want je beperkt dan de vrijheid van de ander. Maar ik vind dat het nodig is, ik kan gewoon zo niet toekijken.

Ik ben het er wel mee eens. Ik ken iemand die borderline heeft, maar zelf ontkent ze het. Haar ouders zijn ten einde raad, want als zij boos is sneuvelen er ramen e.d. de politie doet ook weinig. Ik vind het erg voor de ouders, want zij willen niets liever dat hun dochter de goede zorg krijgt die ze nodig heeft.

Ja, ik vind dat er gekeken moet worden naar de gezinsituatie waar de patiënt in leeft. Ik denk dat er te weinig gekeken word naar wat het met kinderen doet die met iemand leven die een psychische ziekte heeft en wat voor schade dat voor hen oplevert. Als er lichamelijk letsel word aangedaan is dit aantoonbaar, maar denk eens aan psychische schade die kinderen word aangedaan. Ik vind dat hier echt beter naar gekeken moet worden en dat hulpverleners hier ook moeten ingrijpen.

Voordat men aan de medicatie komt, moet men samen met de patient(e) een brief op maken en ondertekenen als het verkeerd gaat zij/hij word opgenomen, dan staat het vast dan komen ze de afpraken na.

Ten eerste vind ik dat je mensen niet "zwaar gestoord" mag noemen! Als mensen hevig in de war zijn door allerlei gebeurtenissen is dat al heel vervelend. Deze mensen hebben zelf soms ook wel door dat er iets is, en wanneer ze door anderen het idee krijgen dat ze gek zijn voelen ze zich helemaal niets meer waard, in een hoek geschopt en afgewezen. Nou, das lekker bevordelijk voor het herstel! Als er duidelijk aantoonbare problemen zijn met iemand die ook erger worden, hoewel nog niet levensbedreigend, vind ik wel dat er ruimte moet zijn om zo iemand op te vangen. Niet wachten tot het wél echt bedreigend is, want dan komt zo iemand er haast niet meer overheen. Onder dwang opnemen lijkt me alléén een optie als het echt heel bedreigend is en er geen andere mogelijkheid is. Mensen onder dwang opnemen brengt nog meer stress en angst met zich mee.

Helaas is het zo dat als er geen andere optie is omdat er geen plek is, dan lijkt mij een politiecel inderdaad beter dan gewoon op straat of in huis met alle gevolgen van dien. Het is beter voor persoon zelf en omgeving

Ieder mens heeft recht op zijn eigen privacy, en het recht om te proberen om dingen bol te werken. Zoals het mooi genoemd werd " de zwaar gestoorde patient " klinkt ook niet bijster netjes. Deze mensen zijn net als wij, met een afwijking. Ze hebben een andere handelwijze en een ander leven geleefd als jij. Jij zou dus nooit de persoon kunnen zijn die hen dwangmatig laat opnemen voordat er iets is geëscaleerd.
Ik vind persoonlijk dat deze mensen wel in een inrichting thuishoren, maar pas op het moment dat het ook echt noodzaak is.
Minder vind ik wel dat het kan voorkomen dat ze een nacht in de cel moeten doorbrengen (misschien wel meerdere). Omdat deze mensen geen gevaar voor de samenleving vormen ( zo zie ik het dan ) vind ik dat je hen ook niet zomaar in een cel kunt stoppen. Dan zal de 'patiënt' zich voelen als een crimineel persoon. Deze mensen hebben een stoornis of afwijking waar zijzelf prima mee om kunnen gaan als het nodig is. Ik ken een vrouw die manisch depressief is, die begeleid woont. Dit zou zeker meer ondersteund moeten worden, want deze vrouw redt het best goed op zichzelf. Alleen is het belangrijk dat iemand bij haar op bezoek komt voor controles van medicatie, en haarzelf uiteraard.
Ik vind dit altijd een zeer moeilijke discussie en weet niet altijd of mijn mening gewaardeerd wordt.
Mensen blijven mensen, en mensen met een afwijking of stoornis, of hoe je het ook wil noemen; blijven ook mensen. En verdienen een menswaardig bestaan. Nu doel ik er totaal niet op dat deze mensen nu 'minderwaardig' behandeld worden, maar deze mensen kunnen best een handje meer hulp gebruiken.

Ik vind dat er op tijd ingegerepen moet worden en niet als het al uit de hand gelopen is. Nu is het nog zo dat iemand pas opgenomen kan worden onder dwang als diegene een gevaar voor zichzelf of voor anderen is. Maar wanneer is iemand een gevaar voor zichzelf of vooral voor anderen? Mijn moeder heeft borderline. Ik weet niet beter maar mijn moeder ontkent het probleem. Ze manipuleert veel en graag en heeft mij daardoor jarenlang op een negatieve manier beinvloed. Ik moet waarschijnlijk nog jaren aan mezelf werken voordat ik alle trauma's en gewoontes veranderd heb en ben voor de rest van mijn leven erdoor getekend. Evenals mijn zussen is mijn moeder geen gevaar voor anderen?? Dus WEL, maar ze kan niet onder dwang opgenomen worden en zal dus altijd dit probleem houden en anderen de vernieling in helpen en het is wrang om dat te moeten zeggen van je eigen moeder

Ik ben voor gedwongen opname als de patiënt een gevaar voor zichzelf en/of voor zijn omgeving is. Met mij zelf gaat het ook niet goed en ik hoop zo dat wanneer het dadelijk wanneer het helemaal verkeerd gaat ik gedwongen opgenomen moet worden. Vrijwillig zou ik het toch niet doen. Ik denk heel vaak dat er niks aan de hand is maar ondertussen snij is wel in mijzelf en kan ik niet meer helder nadenken. Ik hoop echt dat het niet zover hoeft te komen dat ik opgenomen moet worden maar mocht het nodig zijn dan wil ik ook dat ze het gedwongen doen omdat je het anders toch niet doet.

Het is van groot belang dat men psychiatriche patienten snel hulp bied, desnoods tegen hun wil, zij kunnen emmers niet helder na denken en beseffen niet dat ze ziek zijn,
Nu moeten patienten eerst een strafbare feit plegen voor dat zij gedwongen opgenomen worden, met allerei gevolge van dien.

Ja, deze mensen moeten zeker opgenomen worden. Mijn ervaring is dat deze mensen vaak veel te laat opgenomen worden omdat niemand weet wat met deze mensen te moeten. Op mijn werk in een woonvorm voor zelfstandig wonen voor lich. gehandicapten woont ook iemand met schizifrenie en ik maak al jaren mee dat deze man pas wordt opgenomen op een moment dat de situatie eigenlijk al mens onterend is. En wat wij ook proberen....er komt geen verbetering in, elke keer weer komt er pas na maanden pas een opname als deze man eigenlijk door ondervoeding ed pas weggehaald wordt. HOE KAN ZOIETS TOCH IN NEDERLAND GEBEUREN????????

Ik vind inderdaad dat psychiatrische patienten onder dwang opgenomen moeten kunnen worden. Mijn broer is zelf patient en zonder zijn gedwongen opname had hij nu nog op straat gezworven, wat hij ook drie jaar heeft gedaan. Hij vormde 'in principe' geen gevaar voor zichzelf of zijn omgeving, maar is wel ernstig ziek en heeft dus doodgewoon hulp nodig. Het heeft ontzettend veel moeite en inspanning gekost om opname voor elkaar te krijgen. Hij woont nu alweer jaren op zichzelf, met alleen de verplichting op telkens zijn cocktailprik met medicijnen te komen halen. Het is dus niet zo dat je 150.000 mensen in psychiatrische instellingen hebt zitten! Veel mensen die weten dat ze ziek zijn nemen zelf hun medicatie en kunnen uitstekend op zichzelf wonen. Helaas ontkent mijn broer nog steeds dat hij ziek is, dus verplichte medicatie is noodzakelijk.

Ik heb enige jaren geleden een psychose gehad en na/met begeleiding en medicatie functioneer ik sindsdien weer prima in een fulltime-baan.
Per definitie gedwongen opname van psychiatrische patiënten zonder dat er sprake is van een veilgheidsrisico voor de patiënt of de omgeving vind ik dan ook onzin. Ik zou er zelfs juist agressief van worden als ik op zo'n manier van mijn vrijheid beroofd zou worden.

En waar laat je trouwens 150.000 patiënten? Er zijn niet genoeg plekken en bovendien zouden de ziektekosten helemaal de pan uitrijzen.
Ten slotte nog wat commentaar op het artikel in Health magazine: De indruk wordt gewekt dat mensen die een psychose hebben gehad per definitie schizofreen zijn. Dit is niet zo.

Het is goed een paar dingen te onderscheiden: Iemand met een psychose hoeft geen schizofrenie te hebben. Iemand met schizofrenie heeft wel altijd minstens een keer een psychose gehad. En schizofrenie is niet hetzelfde als manische depressiviteit (bipolaire stoornis).

Soms is een gedwongen opname voor alle partijen beter in het geval van cynthia b.v. Vind alleen erg jammer dat er blijkbaar nog steeds mensen zijn die het over gestoorden hebben want dat zijn het niet. Manisch/depressieve mensen zijn net als mensen met een fysieke ziekte ziek en hebben dus recht op behandeling en RESPECT. Verder denk ik zelf dat het niet helpt wanneer iemand via een gedwongen opname in een isoleer(die verboden zijn bij de wet) wordt gebracht en dagen lang platgespoten.

groeten Natasja

Ik leef met een manisch depressieve patiënt en ik zeg volmondig ja!
Het is een hel eerlijk waar, maar de patiënt vergeet wat hij gezegd of gedaan heeft, dus volgens hem is er niks aan de hand! Hij laat zich ook niet opnemen, hij is niet gek zegt ie dan.
Zelf begin ik ook soortgelijke trekken in me te krijgen (het is erfelijk) en mocht het erg worden hoop ik dat ze me verplicht op laten nemen.

Een psychiatrisch patiënt moet alleen onder dwang worden opgenomen als hij een gevaar voor zichzelf en de omgeving is, maar niet als de persoon goede begeleiding krijgt en de juiste medicijnen goed inneemt. Meestal kunnen ze dan goed functioneren. Mensen moeten niet in een hokje gestopt worden.
Ze kunnen beter worden met juiste zorg.

Volgens de wet mogen mensen pas onder dwang opgenomen worden als ze en gevaar voor zichzelf zijn en/of een gevaar voor hun omgeving.
Eenmaal opgenomen komt er een rechter langs om de in bewaring stelling te beoordelen. Aan de hand van het toestandsbeeld wordt er dan besloten of een patiënt vrijwillig of gedwongen blijft opgenomen.
Het moeilijke hierbij is wanneer iemand een gevaar is voor zichzelf en/of omgeving. Een scheidslijn is hierbij moeilijk aan te brengen. Daarom komt het nogal eens voor dat bijvoorbeeld psychotische "vrij" komen, ondanks dat ze nog knettergek zijn, omdat ze geen gevaar zijn. Dat is natuurlijk geen goede ontwikkeling, maar het is helaas niet anders. daar moeten we maar in berusten, want we kunnen niet alle problemen oplossen.
Vroeger was er het bestwil criterium. Dan werd iemand opgenomen voor zijn eigen bestwil. Maar dit strookt tegen het eigen beschikkingsrecht. Dit is natuurlijk ook niet de bedoeling. Vandaar dat het eerste niet eens zo slecht is, hoewel het met tijden wel eens frustrerend kan zijn, omdat iedereen die ziek is geholpen moet worden.

Ik ben het hier mee eens omdat ik zelf in de situatie heb gezeten. Ik heb m'n moeder moeten laten opnemen onder dwang. Voor ons, de familie, en dan vooral ik en mijn zussen (ik ben 20 jaar, mijn zussen 21, 22), hebben veel problemen met haar gehad toen zij nog alleen in haar huis woonde. Mijn moeder heeft een psychotische waanstoornis en kon hierdoor zelf haar financiën niet meer regelen. Ook het onderhoud van het huis (boodschappen enz) en zichzelf kon zij niet meer aan. Hierdoor kwam alles op onze schouders terecht. Maar omdat mijn moeder zichzelf niet ziek vond, wilde zij niet opgenomen worden en wilde zij ook geen medicatie nemen. Na 3 jaar stress en zorgen, hebben ze naar ons geluisterd en ingezien dat het niet zo verder kon met mijn moeder. Nadat de rechter was langs geweest is er besloten dat zij gedwongen moest worden opgenomen. Voor mijn moeder vonden we dit heel erg maar toch de beste oplossing. Nu mijn moeder (ongeveer twee weken geleden) is opgenomen is er voor ons ook een stukje rust na 3 jaar. Er komen nu wel andere zorgen bij (haar financiële problemen) die we nu op moeten lossen, maar voor mijn moeder is dit het beste. Toen ze er een week zat heeft ze gedwongen medicijnen gehad en we merken nu dat dit goed werkt. Ze begint weer een beetje mijn mama van vroeger te worden...

Raffaella!!! Wat is dat nu weer voor een reactie, doe even gezond zeg!!! Iemand met zo'n stoornis kan er zelf weinig aan doen dat dit zo uit de hand loopt! Om even kort op dit onderwerp in te gaan: als het echt gevaarlijk wordt zal het goed zijn zo'n patiënt naar een kliniek te sturen. Ik zelf heb een periode achter de rug dat ik compleet in paniek raakte na een aantal vervelende (zacht uitgedrukt!!) gebeurtenissen. Ook ik ging mezelf pijn doen, ik heb diep in mijn armen en benen zitten snijden met een scherp mes. Maar ik ben mezelf redelijk omhoog aan het krikken en heb al therapie gehad die niet hielp, nu krijg ik binnenkort een doelgerichte therapie bij een psychiater, hopen dat het helpt! Maar bij mij is het niet uit de hand gelopen gelukkig, ik heb een STOP naar mezelf gegooit! Helaas kan niet iedereen dit. Jammer dat veel mensen zo negatief denken over mensen met deze stoornissen. Wacht maar tot ze zelf problemen krijgen, wat zullen ze zich dan eenzaam voelen!! Hoe meer negatieve reacties, hoe mee ronzekerheid bij de persoon met stoornis!

Ik voel mij als psychisch gestoorde zwaar gedemoniseerd door enkele reacties hier.

Op het moment dat een persoon én zichzelf én zijn omgeving in gevaar brengt, en dat is bij de persoon in kwestie zeker het geval, zou zo'n persoon gedwongen opgenomen moeten worden. Ik sta dan ook volstrekt achter de argumentatie van de gezondheidsinspectie.

Zwaar gestoorde patienten in een politiecel? Misschien wel. Soms is tijdelijk een isoleercel de enige oplossing, ook om zelfverwonding te voorkomen.
Gedwongen opname via de burgemeester, alleen als 't niet anders kan. Liever dat de familie er over mag/kan beslissen.
'k Vind wel dat het mogelijk moet zijn. Ook in andere gevallen wordt er niet gevraagd (ongeval etc.) of je opgenomen wilt worden. Het gebeurt gewoon in de veronderstelling dat je geholpen wilt worden. Waarom dan niet in 't geval van psychische problemen. Juist omdat deze groep, in geval van de ziekte, de realiteit met de omgeving vaak volledig verliest en daardoor veel risico's met zich meebrengt.

ja ze moeten gewoon opgesloten worden.Want dadelijk vallen ze je gewoon aan.Het zijn net honden en voor de zekerheid doe dan maar gewoon handboeien in.Kusjes aan de gestoorde

Ik vind zelf, als psychiatrisch verpleegkundige, dat een dwangopname in deze gevallen zeer zeker van toepassing moeten zijn omdat zo iemand als Cynthia een gevaar is voor zich zelf en de buitenwereld. Er zou alleen een soort tussen station moeten zijn zodat een patiënt in psychotische toestand niet in een politei cel hoeft te zitten maar in een zo prikkelvrije omgeving met de nodige medicatie om de patiënt weer zo stabiel mogelijk te krijgen en dat kan niet in een politiecel!! Deze mensen zijn ziek en hebben recht op goede hulp en ik vind dat daar eens wat meer aangedaan moet worden. Er zou ook gedacht kunen worden aan een poliklinische praktijk waar patiënten die wachten op een plaatsje, voorlopig hun steun kunnen zoeken bij een particuliere instantie..

Ja, ik vind dat psychiatrische patienten desnoods onder dwang moeten worden opgenomen voor hun eigen bestwil, ik vind ook dat het gevaarscriterium daarbij niet aanwezig hoeft te zijn. Ik las laatst een artikel over een patient met schizofrenie die een wilsverklaring had opgesteld voor het geval hij weer in een psychose mocht geraken. In die verklaring stond dat hij opname wenst, ook al zou hij dat in psychotische toestand aangeven niet te willen. Prima idee om dat met familieleden met een psychiatrische aandoening te bespreken.

Ja, ik vind het belangrijk dat psychiatrische patiënten onder dwang worden opgnenomen. Tijdens mijn stage in de psychiatrie, waar ik als maatschappelijk werker werkte, kreeg ik na een aantal maanden een moedeloos gevoel. Ik had het idee water naar de zee te dragen. Veel patiënten hadden een RM, maar na een paar weken mochten zij zelf weer kiezen of ze wel of niet wilden blijven. Kortom: al het werk voor niets, want het merendeel zit in de ontkenning. Veel patiënten ontkennen dat ze ziek zijn, slikken hun medicijnen niet meer, etc. Uiteindelijk kwam het merendeel van deze patiënten letterlijk op straat terecht. Frustrerend voor familie en omgeving van de patiënt. Altijd hetzelfde liedje, na lang op straat zwerven en zelfverwaarlozing worden patienten WEER opgenomen en zo gaat het maar door. Wie is daarbij gebaat?

Het is en blijft een moeilijke kwestie. Je moet denken aan de omgeving die last heeft van de psychiatrische patiënt, maar ook de privacy van die persoon mag je niet aantasten. Ik denk wel dat als zo'n patiënt op het toppunt van een psychose is, niet zelf kan beslissen wat goed voor hem is. Ze hebben immers geen gevoel meer voor dag en nacht en zien rare dingen. Zij voelen zich heerlijk en zijn niet ziek. Daarom lijkt het mij een goede oplossing als de omgeving (familie, vrienden) beslist over dwangopname.