O ja, als aanvulling: in mijn omgeving ken ik een aantal mensen die hulp hebben gehad. Hier heb ik geen probleem mee. Als het ze hielp, wie ben ik dan om daar een oordeel over te geven. Helaas voelt dit voor mijzelf niet zo en durf ik ze ook niet naar hun ervaring te vragen.

Ik zit nu met dit duivelse dilemma. Via de huisarts, op eigen verzoek, de stap genomen naar de eerste lijnszorg. Blijken ze alleen kortdurende hulp te bieden, na vier gesprekken had ik nog steeds niet het idee concrete handvaten te krijgen voor mijn vraag (wat blijkbaar normaal wel het geval is). Nu word ik dus doorverwezen naar de tweede lijn. Ik herken mijn vraag echter niet in de ernst van tweede lijnszorg. Ik ben bang dat ik straks met aangeprate problemen en/of stoornissen zit, die ik dan ook weer moet verwerken. De familie is extreem anti-psy, dus die weten van niets. Mijn leidinggevende weet wel van de eerstelijn, hij lijkt het normaal te vinden. Inhoudelijk kan ik het echter met hem ook niet bespreken. Feit is dat succesverhalen zelden gehoord worden en psy-sector nog weinig doorgrond is. De vergelijking met aderlatingen vroeger is misschien te extreem, maar ik kan het niet nalaten te vermelden. Wat dat betreft ben ik het eens met de eerdere reactie, waar is de bijsluiter met bijwerkingen? Baat het niet, schaadt het niet?...

Ik heb bijzonder negatieve ervaringen met psychotherapie. Ik kwam terecht bij een psychiater die mij begon af te zeiken, intimideren. "Gewoon een beetje praten": noemde hij dat. Ik zat zwaar in de put en kon mij daartegen niet verweren. Uiteindelijk dan maar bij deze kwakzalver uit de buurt gebleven. Vele jaren later heb ik drie pogingen gedaan om met de negatieve gevolgen van deze ":therapie": af te rekenen, zonder succes. Volgens de dame en heren therapeuten had deze psychiater het ":alleen maar een beetje erger gemaakt":, "ach, in het begin altijd een beetje moeilijk", we kunnen daar wel over praten hoor, maar het is niet waar het om gaat". De minst negatieve reactie was "Ja inderdaad, deze psychiater had een verkeerde keuze gemaakt", verder kwam het niet. Ik heb er nog steeds nachtmerries over, loop vloekend en scheldend over straat. Ik ben dag en nacht bezig met wat deze psychiater nu ruim 25 jaar geleden heeft aangericht.



Tje, wat denk je dat mijn advies is?



Het meest merkwaardige is dat niemand wil inzien dat ook psychotherapie heel fout kan gaan. Bij alle andere medische handelingen hoort een bijsluiter, medicijnen hebben bijwerkingen. Psychotherapie altijd geschikt voor iedereen en alle mogelijke klachten. WAAR IS DE BIJSLUITER!

ik vind het net zo gewoon naar een therapeut te stappen als naar de huisdokter. Ik heb verschillende traumatische ervaringen achter de rug. Kan je ook ff oplossen door een pilletje maar daarnaast de gesprekken met een pyscholoog waren verhelderen zo weer aan jezelf te werken. Ik ben er blij mee. Het moet wel klikken dat is een eerste vereiste.

Je kunt lichamelijk ziek zijn, je kunt angsten hebben, je kunt denken dat je leven helemaal misloopt omdat je niet genoeg geld hebt... En dan dan is het soms is het gewoon nodig dat niet je vrienden, maar wel "een vreemde" (de therapeut) je (zachtjesaan) met de neus op de feiten duwt, je confronteert met de werkelijkheid, en je laat inzien en ontdekken dat je niets kan wijzigen aan "de dingen". Die zijn wat ze zijn en je zal ermee moeten leven. Wat je wel kan ontdekken is hoe jij je leven kan inrichten om in die werkelijkheid toch "gelukkig" te kunnen leven.

soms heb je gewoon iemand anders nodig.Elk mens heeft zijn eigen verhaal en kan hiermee de ander helpen.Dus Wel naar therapie zonder schaamte!!

Wat kan ik doe als ik te veel zenuwachtig ben onder vreemde mensen, en ik raak dan in paniek en kan niks zeggen.?

je kan volgens mij beter raad vragen aan een objectief persoon.

Als "ervaringsdeskundige" ben ik niet positief over psychotherapie. Ik zou het dan ook niemand aanraden. Het heeft mij enorm veel geld gekost, maar niets opgeleverd. Uiteindelijk verkopen psychotherapeuten veel blabla en een hoop gebakken lucht. Ik kan mij dan ook niet geod voorstellen dat er mensen zijn met uitgesproken positieve ervaringen. Maar ja, er zijn nu eenmaal ook mensen die heel goed reageren op placebo's...

Ikzelf vind dat wanneer je voelt dat je persoonlijke zaken niet meer goed draaien en je merkt dat alles zich herhaalt of erger wordt, je zeker hulp moet inschakelen. Je leert namelijk van deskundigen hoe je het beste kunt omgaan met situaties die problemen veroorzaken.
Want anderen daarvan denken, moet je eigenlijk aan de kant zetten. Het gaat tenslotte erom dat jezelf gelukkig bent met jezelf en anderen!

Iemand heeft anoniem een reactie geplaatst: zij zijn donderdag voor de eerste keer naar therapie gegaan (zij en haar partner). Ik zou graag willen weten hoe de eerste ervaring was.
Momenteel staat onze relatie op springen, we hebben een zoon van twee en zijn zusje verwachten we half september. Mijn man en ik lijken er samen niet uit te komen maar ik vind het moeilijk de mogelijkheid van relatietherapie bespreekbaar te maken en vervolgens een goede therapeut te vinden. Ik wil hiermee sowieso niet naar vrienden of familie, dan wordt je er te vaak mee geconfronteerd en daar heb ik (wij) geen behoefte aan.

Ik heb zelf therapie en in mijn omgeving weet niet iedereen het. De mensen die het weten gaan er eigenlijk heel gewoon mee om. Als iemand uit mijn omgeving naar een therapeut blijkt te gaan zou ik daar geen problemen mee hebben. Ik doe het immers zelf ook al is dat bij mij niet vrijwillig.

Ik heb er jaren lang over gedaan om naar een arts te gaan met mijn angst. De stap was groot, te groot. Je moet je 'zwakheden' laten zien en soms pijnlijke confrontaties aangaan en dat wil je niet. Toch ben ik blij dat ik een aantal maanden gelden toch mijn stoute schoenen heb aangetrokken. Weliswaar gepusht door mijn ouders, maar ik ben zelf naar mijn huisarts gegaan. Hij heeft mij een adres gegeven van een psychotherapeut. Tja, dan is de volgende stap deze therapeut bellen. Ook dat heeft een tijd geduurd, maar uiteindelijk heb ik het wel gedaan. Hoe moeilijk ik het ook vind en hoe erg ik er ook tegen opzie iedere keer weer, tot nu toe heeft het me veel opgeleverd. Dus voor de mensen die de stap ook heel erg groot vinden: dat is echt niet raar! Maar probeer hem wel te nemen! En je wordt echt serieus genomen!

Ik twijfel momenteel of ik naar de huisarts moet gaan. Ik vind het een moeilijke stap. In mijn omgeving heb ik eigenlijk niemand waar ik goed mee kan praten. Wie heeft er ook zo'n moeite mee (gehad) om de stap naar een arts te zetten? Degene die het wèl gedaan hebben... heeft het jullie goed geholpen, zijn jullie blij dat jullie het gedaan hebben?

Ik was eerst bij een vertrouwenspersoon en nu zit ik bij een psychologe. Het is voor mij heel erg moeilijk iemand te vertrouwen en het kostte me al veel die vertrouwenspersoon te leren vertrouwen. Nu moet ik weer opnieuw beginnen, maar nu bij een psycholoog. Ik ben zelf naar die persoon geweest, maar de psychologe komt door mijn huisarts. Het is ook erg moeilijk zelf naar een psychologe toe te stappen erg dapper! Ik deed dat dus niet. Maar nu zit ik er dus wel. Tot nu toe bevalt het me wel, maar erg confronterend is het wel! Je moet er tegen kunnen!

Ik zit zelf nu ook in therapie en ik merk dat het voor mij heel veel zin heeft.
Ik heb een bepaalde handicap, waar ik niet goed mee overweg kan en sociaal moet ik ook nog veel leren. Daarvoor ben ik bij een psychotherapeut terecht gekomen. Het helpt; hij geeft mij inzicht in bepaalde dingen. Je doe het toch zelf, alleen de therapeut geeft je aanwijzingen.

Mijn ervaring is heel slecht. Of ik het nou tegen een vreemde vertel of tegen een bekende, het blijft nog steeds mijn ervaring en dat zal nooit meer weggaan. Ik praat dus nooit meer.

Ik kan het iedereen aanraden om, als je het even niet meer ziet zitten, in therapie te gaan. Anderhalf jaar terug kreeg ik een burnout. Ik kon niets meer, waarna ik me bij een maatschappelijk werk had aangemeld. Het nadeel op dat moment was, dat ik lang moest wachten, waardoor ik bij een ontspanningstherapeut terechtkwam die mij enorm goed heeft geholpen. Zelfs toen hij met mij klaar was en het maatschappelijk werk nog niet zover was, bleef hij mij evengoed behandelen. Je moet heel goed opletten of het wel met een therapeut klikt; zoniet, dan kun je beter om een andere therapeut vragen. Zelf ben ik nu een half jaar geleden gestopt en ik zit er nu aan te denken om drie maanden te gaan reizen, om mezelf beter te leren kennen en te bedenken wat ik verder wil in dit leven.

Ik kan nu zeggen: Ja, wel in therapie. Door allerlei oorzaken liep het op mijn werk niet helemaal lekker. Door een leidinggevende die me niet begreep kreeg ik ook allerlei lichamelijke klachten. Totdat de bedrijfsarts voorstelde om eens met een psycholoog te gaan praten. Ik ben nu enkele maanden verder en ik zal absoluut niet zeggen dat het makkelijk is. Verre van zelfs, maar ik merk wel degelijk verschil. Ik kan mijn verhaal kwijt, krijg goede adviezen en hij zet me aan het denken. Ik leer anders naar bepaalde dingen kijken. Ik ben er nog lang niet, maar ik denk wel dat ik een goede stap gezet heb, door in therapie te gaan.

Als je goed in een depressie geraakt bent, alles hebt geprobeerd en geslikt dan zeg ik "JA, waarom niet?". Dieper dan de depressie kun je toch niet meer zakken. Ikzelf heb dus een tweeweekse therapie gevolgd die iedere dag 2,5 tot drie uur per sessie duurde. Dit was in combinatie met banktherapie. Wat schetst mijn verbazing.... Ik ben pil vrij en voel mij tot op heden prima! Het enige nadeel was/is dat de therapie door geen enkele instantie wordt vergoed!? Als er misschien iemand is die tegen ditzelfde probleem is opgelopen en het heeft opgelost dan verneem ik het graag. Als criminelen zoals Ferdi E. uitkeringen krijgen met terugwerkende kracht, dan moeten mensen die door een depressie (tijdelijk) uit de werkende maatschappij worden gehaald, toch ook finacieel geholpen kunnen worden?

Ik ben er erg positief over. Als je je ongelukkig voelt, denk je dat niemand je kan helpen. De stap om hulp te vragen, is dan ook erg groot. Je denkt namelijk dat niemand je begrijpt. Bij de therapeute die ik had, heb ik direct duidelijk gemaakt dat ik er niet echt in geloofde. Maar nu een half jaar later voel ik mij weer zoals ik vroeger was en ben blij dat ik in therapie ben gegaan. Ik ben geopereerd aan een hersentumor en kreeg, nadat alles voorbij was, last van wisselende stemmingen. Mijn emoties had ik ver weggestopt en die moesten er eerst uit. Gelukkig had de therapeute daar veel geduld voor.

Het wel of niet in therapie gaan is een persoonlijke keuze. Als je het gevoel hebt dat je leven zo uitzochloos is en niemand je eruit kan helpen, is het een idee om met je huisarts over eventuele therapie te praten. Toch zou je ook andere stappen voor werkelijke therapie kunnen ondernemen. Zoals het praten met je eventuele partner, goede vriend of vriendin. Dit kan opluchtend werken en daarnaast heb je dan de mogelijkheid om je gedachten op een rij te zetten. Het kan zijn dat die ander de gevoelens die jij hebt, herkent en je daarme verder kan helpen.
Daanaast moet je jezelf afvragen, hoeveel je voor je therapie over hebt. Meestal gaat het in therapie eerst wat moeilijker, om daarna uit je dal te kunnen kruipen. Je zult uiteindelijk jezelf moeten helpen en dat kost behoorlijk wat energie. Dit zijn een aantal overwegingen die je kunt maken alvorens in therapie te gaan. Als je dan besloten hebt om toch maar in therapie te gaan, is er de vraag welke. Er zijn zoveel verschillende soorten, dat het handig is daar advies over in te winnen.
Kortom: maak een weloverwogen beslissing!!

Vijf jaar geleden was ik zwanger van mijn oudste zoon. Ik voelde mij ongelukkig, terwijl de zwangerschap een bewuste keuze was. Mijn zoon werd op een gegeven moment geboren, en men behoort dan op een roze wolk te leven. Ondanks hoe ik me voelde heb ik dit voor de buitenwereld vol proberen te houden. Alleen mijn man en een paar naaste vrienden hadden het door dat ik niet zo gelukkig was. Toen mijn zoon, een druk kind, 13 maanden was, was bij mij de rek eruit. Ik had de neiging om het op te geven. Gelukkig greep toen mijn moeder in. Die heeft de huisarts gebeld, en deze kwam die ochtend op bezoek. Er werd acuut hulp geregeld. 's Middags was het RIAGG er al. Ik bleek een ernstige depressie te hebben, en eigenlijk was opname noodzakelijk. Omdat men vond dat dit niet de oplossing was, i.v.m. mijn zoon, heb ik intensieve thuiszorg gekregen, en Seroxat. Ook ging ik naar een psycholoog. De oorzaak van dit alles was een post-traumatische stress stoornis als gevolg van incest. Door het krijgen van een kind, verandert de vertrouwde situatie. Je moet weer eens aanpassen. En soms kan dat teveel worden. Na een half jaar therapie en medicijnen, heb ik vervolgens de hulp van een homeopaat gezocht. De medicijnen die ik daar van kreeg hielpen beter dan Seroxat. Wel bleef ik Seroxat slikken en de therapie bij het Riagg houden. Na een jaar begon ik de Seroxat vergeten te slikken. De homeopatische slikte ik nog wel. De intensieve thuiszorg was ondertussen gewone psychiatrische gezinszorg geworden. Toen ik stopte met de Seroxat is dit ook gestopt. Daarna heb ik nog een jaar groepstherapie gehad. Halverwege dat tweede jaar voelde ik me goed, en besloten we om te kijken of we nog een tweede kind konden krijgen. Dit lukte. Tot halverwege de zwangerschap ben ik nog ik therapie gebleven. Daarna ben ik met ontslag gegaan. Het ging goed, en het is goed blijven gaan. Mijn tweede zoon is ondertussen 19 maanden.

Als "ervaringsdeskundige" (ik ben zelf tweemaal in therapie geweest) kan ik niet anders zeggen dan: als je er zelf, of met hulp van vrienden, niet uitkomt: doen! Het levert je -hoe dan ook- een hoop op. Ik heb wel een tip: wees ook betrokken bij de keuze van je therapeut en de soort therapie, laat die keuze niet alleen bepalen door je huisarst of de RIAGG. Er zijn heel veel soorten therapeuten en nog meer soorten therapie, dus laat je voorlichten en bepaal zelf wat je aanstaat. En: als het niet klikt, bespreek dat dan, en ga desnoods op zoek naar een andere therapeut.

Het is heel tweestrijdig. Goede hulp is heel fijn, maar ook heel moeilijk te vinden. Ik heb bij het E.P.I. gelopen en daar hebben ze me gewoon laten vallen. Daar sta je dan; eerst laten ze je heel je hart uitstorten en daarna laten ze je gewoon vallen. Het hele verhaal is heel lang en zal jullie ook vast wel niet interesseren, maar let heel goed op waar je hulp gaat zoeken en bij wie, want er zitten hele slechte bij. Voor mij was het al de vierde keer dat ik een poging waagde en de vierde keer dat ze me lieten vallen. En dan ben je weer terug bij af en raak je alleen maar verder in je depressie.

Mijn vriend en ik gaan donderdag voor het eerst naar therapeutische instelling. Ik ben heel benieuwd wat het ons gaat opleveren. Als er geen uitzicht meer is op een gezonde communicatie en de ruzies die daaruit voortkomen de overhand gaan krijgen, heb ik niets tegen psychotherapie. Sterker nog, als er kinderen in het spel zijn, zoals bij ons het geval is, vind ik het onze verplichting om te kijken of professionele hulp voor ons een optie is. Ik las laatst iets over een tendens in de psychiatrie, namelijk de confrontatietherapie. De patient op een directe en harde manier confronteren met zijn of haar problemen in plaats van dat een therapeut de oorzaken van de klachten analyseert om ze daarna stap voor stap met de patiënt te bestrijden. Ik schrok daar van en het idee staat me tegen. De confrontatie ben je al duizend keer met jezelf aangegaan, zoniet onderling binnen de relatie. Ik weet wat me te doen staat en mijn partner weet dat ook. Maar wij willen juist een leidraad, een soort spiegel waarin we onszelf ten opzichte van elkaar kunnen tonen. Daar is veel geduld en discipline voor nodig. En bovenal een derde, die vanuit een professioneel draagvlak, ons het zicht weer teruggeeft. Uiteindelijk moeten we allemaal naakt voor die spiegel...hoe eng dat ook kan zijn.

Ik denk dat het voor ieder verschillend is of hij/zij in therapie gaat. Soms kan een luisterend oor van een goede vriend/in ook een hoop wegnemen. Het ligt er denk ik aan in welke vorm je probleem is. Soms zijn problemen van generatie op generatie overgegaan. Door in therapie te gaan, doorbreek je een patroon dat in je familie voortkwam. Therapie kan een stap zijn om jouw IK die beschadigd is te helen en dat is voor ieder verschillend. Bij de ene is iets erger dan bij de ander. Wat ik vooral wil zeggen is, dat therapie geen wondermiddel is. Mijn therapeut zei mij ooit eens: "je bent hier in een soort doe-het-zelf garage. Ik kijk onder de klep wat er aan de hand is en dan gaan wij samen bekijken hoe wij dit kunnen oplossen. Ik geef jou nieuw gereedschap mee; als jouw auto (zeg maar) opnieuw stuk is, dan weet je hoe je hem kunt repareren." Dat is gewoon weg waar. Zo werkt therapie ook. Want vaak wordt gedacht: "ach, als ik in therapie ben, komt alles goed". Het is vooral zelf hard werken aan jezelf. Een therapeut kan je inzicht geven om beter naar jezelf te kijken. En niets anders. Ik wou dat therapeuten dat wat vaker zeiden tegen hun cliënten. Ze scheppen teveel een verwachting bij een cliënt. En dat is gewoon weg niet goed.

Ik zeg ja, ik ga het nl. zelf weer proberen.

Mij is ook aangeraden om naar een psycholoog te gaan, maar ik zie dat niet zitten.

Toen onze relatie op springen stond zijn mijn vriend en ik een paar keer naar een psycholoog gegaan. Met samen praten kwamen we niet verder en vrienden hebben wel het beste met je voor, maar zijn toch niet onafhankelijk. Ze nemen het of voor de een of voor de ander op, of ze praten vanuit hun eigen ervaringen.

Die psycholoog heeft ons toen in een paar gesprekken begeleid op weg naar een beslissing. Uiteindelijk zijn we uit elkaar gegaan. Eigenlijk wisten we allebei wel dat dat het beste was, maar het is heel moeilijk om dat hardop te zeggen, zeker als je ondanks dat toch nog veel genegenheid voor elkaar voelt.

We hebben niet aan iedereen in onze omgeving vertelt dat we naar die peut gingen en degenen die het wel wisten reageerden wisselend. De een vond dat we zelf toch oud en wijs genoeg moesten zijn, de ander vond het juist knap om die stap te nemen.

We zijn nu een paar jaar verder en hebben nog steeds geen spijt van de beslissing om uit elkaar te gaan en ook niet van het besluit om de hulp van een deskundige in te roepen.

groeten, Anja