Ben je een werkende moeder en overbelast?

Jeetje, wat valt het me op dat er veel vrouwen overbelast zijn! Ik voel het zelf ook zo! Ben een alleenstaande moeder van twee (5 en 8) lieve maar hele drukke kids! Werk dagelijks van 8 tot 1 en dan de kids ophalen, zwemles, spelen, paardrijles, huishouden etc. Vooral het vroege opstaan breekt me op! Fysiek is het vermoeiend maar mentaal nog veel erger! Zit in een energievretende relatie...dus op t moment ben ik loyaal aan iedereen behalve mezelf! Dit is niet zoals t leven bedoeld is, denk ik vaak!

Beste huismoeders van Nederland, Heeft u een baan en ervaart u veel stress? Dan kunt u ons helpen bij ons onderzoek naar een nieuw innovatief product. Dit product zal de huishoudelijke taak gaan vergemakkelijken. U vindt de enquête in de volgende link: www.thesistools.com/web/?id=254713 Bijvoorbaat dank! Vriendelijke groeten, Jesse Hanzehogeschool Groningen

Sinds een 10 aantal weken ben ik geen werkende moeder meer. Mijn man werkt 36 uur en ik werkte 32 uur. Onze kinderen zijn 2,2 en 3,8 jaar oud. Samen werken gaf heel veel druk en stress. Het dag - weekprogramma zat altijd tjok vol en het was altijd hurry hurry hurry. Snel naar huis, oververmoeide kinderen uit de crech halen, met huilende kinderen aan je benen een maaltijd koken, die ze vervolgens niet eten. Gelukkig hadden we een schoonmaakster, dat scheelde veel. De eerste paar weken zonder baan voelde goed, de last en druk van een baan viel van me af. Nu voel ik me steeds meer geïsoleerd. Ik ben -werk met de kinderen van 07.30 tot 19.30 uur en het zeuren, het nee, nee, nee en de routine zijn dodelijk vermoeiend. De schoonmaakster is niet meer en het huis schoonmaken met twee kinderen aan je been is heel moeilijk. Als ik even geen toezicht houd is er of ruzie of maken ze iets kapot. Het houd niet op. De complete afhankelijkheid van mij, mamma, mamma!, het zeuren en de herhaling ben ik bijna zat. Ik ben bezig met een plan, of het hopen op een plan voor een meer positievere, leukere instelling, maar ik krijg het met moeite voor elkaar. Esther 27/02/2012

05/02/2012 Ik werk nu een maand 25u per week buitenshuis, heb een lieve baby van 3 maanden die ik uitsluitend borstvoeding geef. Zodra ik thuiskom, huishouden en zorg baby want dan gaat mijn man werken. Eigenlijk zou ik nog minimaal 10u per week thuis moeten werken, maar kom daar geeneens aan toe. Ik jongleer misschien maar met 3 ballen die ik allemaal omhoog probeer te houden en ik vind dat al zwaar, laat staan wat ik hieronder allemaal lees.....

Hier nog een uitgebluste werkende moeder. Als ik dit zo lees, ben ik enigszins blij dat er lotgenoten zijn. Ik hoor in mijn omgeving bijna nooit iemand klagen namelijk. Maar dat komt misschien, omdat mensen zich ervoor schamen. Schamen om toe te geven dat het leven even zwaar is en teveel van je vergt. Ik ben 36 jaar en heb 2 kinderen. Beiden jongens van 3 en 5 jaar. Mijn man werkt sinds een jaar 6 dagen in de week en maakt 11-12 uren op een dag. Voorheen werkte hij 7 dagen in de week. Huishouden kent hij niet, door en door verwend door zn moeder. En eerlijk gezegd heb ik hem ook verwend toen we net gingen samenwonen. Maar goed, als je samen 2 kinderen hebt, denk je dat er ook taken in huis verdeeld worden, dat is er nooit van gekomen. Ik werk 32 uur in de week en de overige dagen ben ik met de kinderen. Eigenlijk komt alles op mijn schouders neer en die erkenning krijg ik niet van hem. Zo oneerlijk, als hij zich eens kon voorstellen wat voor bergen ik verzet, dat zou al een hoop schelen. Hij is om 06.00 uur al vertrokken en komt 18.00 weer thuis. Ik moet letterlijk alles in huis en alles wat met de kinderen te maken heeft regelen. Ik voel mezelf net een uitgeknepen dweil, een vieze vaatdoek, een uitgebluste werkende moeder van 36 jaar. Ik kan niet veel meer hebben van de kinderen, want elke minuut roepen ze mijn naam. Op mn werk heb ik een beetje het idee dat ik bij kan komen. En ik werk ook omdat we het financieel nodig hebben. Ik wilde alleen even mn verhaal kwijt, ik hoop op betere tijden en wens dat voor alle werkende moeders die in hetzelfde schuitje zitten. 19-01-12

Jammer dat ik geen idee heb van wanneer de vraagstelling is en de reacties. Maar goed, Ik was/ben fulltime moeder en erg gelukkig. Maar nu kunnen we niet meer rondkomen van het salaris van mn man en moet ik gaan werken. Ik heb iets gevonden voor 32 uur, maar men, wat valt het me zwaar om mijn kinderen 12 en 14 jaar alleen te laten. En hoe moet het met de vakanties? Ik wil niet, maar ik moet gaan werken om normaal te kunnen leven. De financiele stress is ook heel zwaar als iedere maand de 1e week het geld al op is. Die zorg heb ik straks niet meer, maar ik denk wel dat er een andere zorg voor in de plaats komt. 08-12-2011

Ja ook ik ben een al wat oudere werkende moeder van bijna 58 jaar heb nog twee thuiswonende pubers van 16 en bijna 18 jaar oud. Ik ben 3 jaar geleden gescheiden en moet noodgedwongen weer werken omdat ik maar een geringe partneralimentatie en kinderalimentatie krijg die ieder jaar minder wordt en als ik 61 jaar ben geheel is afgelopen. Ik kan zeggen dat het mij sloopt. Het is niet alleen het werk, maar ook je zorgen. Of je het wel allemaal kan volbrengen. Ik was 50 jaar toen ik door slijtage een volledige knieprothese kreeg, ik werk via het uitzendbureau in de catering zo'n 30 uur per week, wat ik nu bijna 2 jaar doe, mijn god als ik denk dat ik dat tot mijn 65ste moet volhouden. En dat is echt niet dat ik te lui ben om te werken, maar het sloopt me. Mijn dochter van 16 heeft nu een bijbaantje in een supermarkt naast haar school om wat extra's te kunnen doen en mijn zoon van bijna 18 nog niet, dat komt deels dat hij autistisch is en hij heeft het syndroom van asperge. Hij zit op het VWO kan supergoed leren, maar heeft grote moeite met contactuele eigenschappen en veranderingen.

Dus al met al geen fijne situatie, maar ik zal wel door moeten gaan tot ik er letterlijk bij neerval, dit is een situatie wat ik in mijn ergste nachtmerries niet had kunnen voorstellen. Je trouwt en sticht een gezin zonder in je achterhoofd te bedenken wat er zou kunnen gebeuren. Vertrouwen in mensen ben ik ook helemaal kwijt. Alleen mijn liefde voor mijn kinderen zal altijd blijven en ik zal daarvoor ook altijd blijven vechten. Agatha

Ik ben een bewust alleenstaande moeder van 24. Mijn dochter is op dit moment 2 jaar. Zoals de meesten van jullie weten een behoorlijk heftige tijd. Sinds september dit jaar ben ik gestart met mijn eigen bedrijf. Een eigen dansschool. Dit kost ontzettend veel energie en tijd. Maar het is te doen. Ik heb ook zeker veel momenten dat ik denk hoe moet ik dit allemaal bolwerken, hoe ga ik het financieel redden! En helaas ook ik ben perfectionistisch en het moet op mijn manier en ik doe het allemaal wel zelf!! En daardoor heb ik vrijwel geen tijd voor mezelf. Maar ik probeer te genieten van alles wat ik doe! Maar dan ook alles! Van een kopje thee, het ophalen van mijn dochter bij de peuterspeelzaal, een heerlijke douche, een avondje op de bank met een vriendin! Dit zijn allemaal rust momenten en momenten om van te genieten. Wij moeders moeten niet vergeten te genieten, van alles en van iedereen!! Dat geeft rust en energie! Blijf niet hangen in een negatieve sfeer, ik weet hoe moeilijk dat is geloof me! Maar het is te doen! Adem in en adem uit en ga ervoor. Vergeet niet dat jij ook een mens bent, als je dat wel doet hou je het niet vol en zit je straks of later bij huis met een burn out en een flut uitkering waar je niet veel mee kan. Nou is elke situatie anders, dat begrijp ik. Maar ik geloof en dat meen ik echt, dat wat je droomt gerealiseert kan worden. Het is alleen hard werken, maar vergeet niet waarvoor je het doet! En vergeet niet dat er genoeg anderen in de zelfde zo niet ergere situatie zitten en het ook kunnen. Geloof dat geen berg te hoog is!! Zo, dat was mijn peptalkje voor vandaag wel.

Als ik alle berichten zo lees, zou ik een luizeleven moeten hebben. Ik ben 35 jaar oud, getrouwd, heb met mijn man 3 kinderen ( 7, 3 en 2 jaar oud ), werk 2 dagen in de week in het onderwijs als docent en ben de rest van de week thuis. Mijn man helpt, maar het voelt niet als helpen. Hij neemt wel eens een boodschap mee vanuit het centrum en zal, als ik vraag wel de toiletten schoonmaken, maar niets standaards. Ik verzorg zo veel mogelijk de kinderen, die niet bepaald makkelijk zijn. Ze luisteren vaak niet, wat bij mij irritaties opwekt. Het huishouden doe ik - op het wegbrengen van flessen en oud papier na - alleen. Als ik dingen voor mijn werk moet doen ( nakijken, voorbereiden ) dan kan dit niet overdag, door de kinderen. Het moet dus allemaal na 20.00 uur gebeuren. Tegen die tijd heb ik de puf op en gaat het dus erg langzaam. Als ik bovenstaande allemaal lees, heb ik veel bewondering voor jullie allemaal. Ik weet eerlijk niet hoe julllie het vol kunnen houden. Bij mij zitten de tranen al een paar maanden erg hoog. Er hoeft maar iets te gebeuren en ik huil. Ik weet dat ik veel heb waar ik blij mee zou moeten zijn, maar ik voel me gewoon niet blij. Ik voel mij moe en verdrietig en ik weet niet wat ik moet doen om dit te veranderen. Wat ik nog het ergste vind, ( omdat een goede moeder zo niet denkt), is dat ik denk dat als ik een korte vakantie zou nemen van de kinderen - al was het een weekend - dat ik er dan weer tegen zou kunnen. Ik merk dat ik af en toe in de auto zit te hopen dat een tegenligger me even raakt, zodat ik in het ziekenhuis kan uitrusten !

Ik ben Angelique, alleenstaande moeder van twee kindjes. Was comm.medew. bij een technische grooth. Na komst 1e kind werk moeten opzeggen ivm zijn problematiek. Dit mannetje van 6 jaar heeft een autismestoornis, adhd en odd (ernstige opstandigheidsstoornis). Ben al jaren overbelast, jaren van grenzen weer verder verleggen omdat (ex) partner pps stoornis had en simpelweg niet meer kon functioneren. Ik laat nu een andere kant zien..........ik heb sinds twee maanden een bijstanduitkering, mijn oudste zoontje is niet geschikt voor wat voor vorm van opvang ook (ook niet medisch), dit wordt momenteel ook onderzocht in de naschoolse dagbehandeling, maar het gaat erg mis. Mijn leven ziet er als volgt uit: 3x per week 18.00u mijn kind ophalen van de dagbeh.centrum 8 km heen en 8 km terug in de spits dwars door de stad (zoontje van 4 moet mee). Ivm overbelasting 2x per week fysio voor tennisarm, 1 keer per week ambulantie thuisbegeleiding, zelf de opvang van het beperkte kindje opvangen, 1x per week zelf therapie ivm eigen adhd diagnose (shock), 1x per 3 weken jeugdzorg, daarnaast alle overige afspraken (school, vriendjes willen spelen van de jongste), ziekte, zorgtaken oudste, is heel moeilijk op te voeden etc. Onlangs gescheiden, koopwoning verkocht, verhuizing, kids ophalen van school (oudste gaat naar spec.onderwijs en komt met leerlingenvervoer) en daarnaast mijn huishouden en administratie. Nu wil de gemeente dat ik in het kader van reintegratie 9 uur in de week, drie dagdelen van 9 tot 12 ga sporten.......ik ben onlangs door deze spanningen 10kg afgevallen, ik ben op, moe, bang, kapot, opgebrand en uitgeblust, artsen, huisarts, psychiater, iedereen zegt dat ik er een rem op moet gooien en zeker niet mee moet gaan met de gemeente.......maar wat doet de gemeente? Heeft mijn uitkering geblokkeerd, kon er nog bij...............herstellen? Ho maar............

Het formulier stopte. Mijn vraag is nu: hebben jullie echt het gevoel dat jullie alles alleen moeten doen? Komt dat omdat er helemaal geen netwerk is om op terug te vallen of voelen jullie daar misschien schaamte bij? Of zijn die ook te druk? Zelf heb ik de indruk dat veel mensen zichzelf financieel ook vast zetten voordat ze aan kinderen beginnen door bijv. een groot, duur huis te kopen 'voor als er kinderen komen' en dan geen speelruimte meer over te hebben zodra de kinderen er zijn. Wie herkent zich daarin?

Ik ben zelf ook moeder, maar kan absoluut niet spreken van een vergelijkbare situatie. Maar zelf dan vind ik het moederschap af en toe al behoorlijk zwaar. Zelf zit ik op het moment volledig thuis, ook al ben ik Universitair opgeleid. Deels omdat de combinatie zorg-werken gewoon te zwaar was, deels omdat we het ons kunnen veroorloven en ik mijn tijd op dit moment het allerliefst met mijn dochter doorbreng. Het valt gewoon voordat je moeder wordt niet in te schatten wat de uitwerking op jezelf en je relatie is. Door thuis te blijven geeft dit ons alle drie balans en rust. Wat mij in jullie verhalen eigenlijk opvalt is dat het lijkt alsof jullie er helemaal alleen voor staan: er is vrijwel geen hulp of steun vanuit een sociaal netwerk. Sociale contacten lijken eerder 'onderhouden' te moeten worden ipv steun en hulp te bieden en ook (ex-) partners lijken weinig bij te dragen. Nou herken ik dat -als je naar het huishouden kijkt- laatste ook wel enigszins bij mijn eigen partner, maar wij kunnen gelukkig wel goed op onze beider families terugvallen.

Hoe oud is dit artikel en zijn de reacties?

Ik ben 37 jaar, moeder van twee kinderen van 1 en 3 waar ik heel veel van hou en had tot 6 weken geleden een mooie carriere, waar ik heel erg gelukkig van werd. Waar ik niet gelukkig van werd waren de dagelijkse ruzies met mn vriend die me van alles verweet,emotioneel niet beschikbaar zijn, teveel weg, alle problemen met de kinderen waren de schuld van mijn baan en mijn droom. Op een gegeven moment zei hij letterlijk of je werk of je relatie. Ik ben gestopt met werken, uit angst voor een scheiding, en uit angst m'n kinderen tekort te doen. Ik zit nu ongelukkig thuis, zorg voor de kinderen en het huishouden. Nog steeds is mn vriend niet happy, nu weer niet omdat ik somber ben, en het verlies van mn droombaan aan me knaagt. Met mn zoontjes gaat alles precies als vanouds, ze slapen net zo goed/slecht als voorheen en er zijn net zoveel driftbuien, waarschijnlijk hoort het bij de leeftijd en niet bij het feit dat ik 4 dagen werkte. Ik weet niet hoe ik nu verder moet, ik voel totale desillusie over relaties en over de practical joke van de werkende moeder. Ik hou veel van mijn kinderen, maar ik heb me nooit gerealiseerd dat ik zoveel van mijn eigen identiteit zou moeten opgeven.

Ben moeder van 2 kinderen 2 en 3 jaar. De oudste is bijna 4. Ik heb een full-time baan. Ga smorgens om 7 uur de deur uit om de kinderen naar de dagopvang te brengen en ben om kwart voor 6 weer thuis. Op vrijdag werk ik thuis. Mijn partner zorgt donderdag middag voor de kinderen. Hij brengt ze naar de peuterspeelzaal en haalt ze weer op.

Zaterdag en zondag is mijn partner veel weg. Voor de dingen die hij belangrijk vind. Hij komt door de week thuis als de kinderen in bed liggen stopt zijn eten in de magnetron en zet zijn bord na afloop op het aanrecht, kijkt tv en gaat slapen. Smorgens smeert hij wel zelf zijn boterham en als ik geluk heb ook 1 voor de kinderen. Dan vind hij dat als hij ook nog 1 keer in de week veegt hij de helft van het huishouden doet. Hij vind het dan raar als ik om half 10 nog even rustig op de bank wil zitten om een half uur niets te doen. En dan de opmerking wat doe je dan allemaal.

Krijg dan het gevoel dat er nog een hele generatie mannen rond lopen die denken dat het allemaal van zelf gaat. Omdat ik kostwinnaar ben en administratief onderlegt doe ook dat soort dingen nog allemaal. Voor mijn partner is het dus eigenlijk een hotel. Hoop dat voor de volgende generatie moeders er een echte taakverdeling komt. Maar zeg altijd wel, zolang er nog een engel in mij zit hou ik het vol. Als die vertrekt weet ik niet wat er gebeurt.

uitgebluste vlam; Ben inmiddels bijna 58 en werk al 40 jaar 36 uur in de week. Heb een dochter van 22 jaar en die woont inmiddels op zich zelf en dat gaat erg goed. Dus zou je zeggen handen vrij en weer gaan met die banaan. Maar alles behalve dat zit sinds begin dit jaar overbelast thuis. Voel me op en leeg. Heb het gevoel uitgewerkt te zijn maar ja we moeten tot 65 jaar. Hoe moet dat nu die toenemende werkdruk, ieder jaar moet het werk weer helemaal anders, nieuwe software enz enz. Hoe hou je dat allemaal bij. Ben best voor een uitdaging maar als ouderen langer moeten doorwerken mag het dan ook even wat rustiger aan. Ik heb het idee dat in dit tempo er nog maar weinig hun 65 jaar, dus hun pensioen halen.

Wat een herkenning. Ik zelf ben een alleenstaande moeder met een zoon van 3 die bijna naar school gaat. Ik werk nu 32 uur maar wil naar 38 uur gaan. De reacties van mensen vind ik echt verschrikkelijk.. slechte moeder, je kind bij een ander dumpen etc. Of de mensen die zeggen: neem wat meer tijd voor jezelf! Doe eens rustiger aan.

Dan kan ik wel van de daken gillen: mensen ik kan hier niets mee, ik moet zoveel werken om rond te komen en nee ik kan niet rustiger aan doen!

als werkende moeder van 3 kindjes met eigen praktijk aan huis,kan ik zelf de werktijden instellen,maar ook ik raak wel eens overbelast,meestal komt dat doordat ik toch denk dat het allemaal wel gaat en plan dan teveel in voor de aankomende weken.met als gevolg dat ik vreselijk moe ben en ook wel eens kribbig en denken dat je overal alleen voor staat.

ik kan makkelijk ook NEE zeggen tegen mensen en dat doe ik dan ook.ter berscherming van mezelf en van mijn gezin.

Gelukkig heb ik een lieve man die veel uit handen haalt omtrent de kids.en ik ga lkkr verder met mijn hobby 's avonds...3d kaarten en scrappen.Gewoon ff een weekje rustig aan doen. mocht je deze mogelijkheid niet hebben qua werk raad ik je aan om niet te perfectionistisch te zijn in bv huishouding durf van je planning en gewoonte af te stappen.niet alles op 1 dag willen doen.luister naar je lichaam dat is de beste raadgever.

Ja, ik ben een werkende moeder.

Heb een huishouding en co-ouderschap voor ons kind.

Ik werk in principe 4 dagen per week, maar meestal kom ik wel aan 40 uur, om het werk in mijn drie banen rond te krijgen. Thuis is het rommelig, heb het klussen nog niet helemaal klaar en dat kan ik momenteel ook niet opbrengen.



Ik vind het vooral heel lastig om alles financieel rond te krijgen en voel me schuldig als ik mijn kleine kereltje weer eens moet zeggen dat ik geen speelgoed kan kopen of een lekker toetje.

Ik kom de maand niet rond op dit moment.

Thuis schiet ik tekort. Ik zie wel dat er gestofzuigd moet worden, maar pfff... dat doe ik morgen wel, of morgen of dan die morgen.

Ik heb het luxe. Part-time-moeder, dus ook tijd voor mezelf, maar dan ben ik leeg en voel ik me vreselijk omdat ik mijn kind mis (en hij mij?).

Kan geen nieuwe schoenen kopen, terwijl dat eigenlijk wel moet.

Ik verwacht wel dat ik met een paar maanden promotie heb gemaakt en dat ik er financieel op vooruit ga, maar nu is vooral dat hetgeen wat me 's nachts wakker houdt.

En het schuldgevoel dat ik er te weinig ben voor mijn kind en de familie en de vrienden en de huisdieren.

hallo,


weer een alleenstaande mama van 2 kindjes.

het likt wel of het gewoon de normaalste zak van de wereld is..
maar goed..


Ook ik moet werken om mijn hoofd boven water te kunnen houden en de allimentatie die de vader moet betalen is ook maar een lachertje. Ik werk zelf 50 uur per week, is eigenlijk echt te veel maar goed.


In het begin gaat het allemaal wel, maar nu na 3,5 jaar dit zo gedaan te hebben breekt het me enorm op. De kindjes laat ik wel een en ander mee helpen, maar je kan niet verwachten dat die het van je over nemen, ze zijn 6 en 9.


Dan nog het probleem dat ze niet naar hun vader willen, maar ze moeten nog gewoon gaan omdat ze te jong zijn.


Hoop ellende,

ben benieuwd hoe lang ik dit nog kan volhouden, want ik ben kapot.

En de papa....die doet gewoon waar hij zin in heeft!