05/02/2012 Ik werk nu een maand 25u per week buitenshuis, heb een lieve baby van 3 maanden die ik uitsluitend borstvoeding geef. Zodra ik thuiskom, huishouden en zorg baby want dan gaat mijn man werken. Eigenlijk zou ik nog minimaal 10u per week thuis moeten werken, maar kom daar geeneens aan toe. Ik jongleer misschien maar met 3 ballen die ik allemaal omhoog probeer te houden en ik vind dat al zwaar, laat staan wat ik hieronder allemaal lees.....

Hier nog een uitgebluste werkende moeder. Als ik dit zo lees, ben ik enigszins blij dat er lotgenoten zijn. Ik hoor in mijn omgeving bijna nooit iemand klagen namelijk. Maar dat komt misschien, omdat mensen zich ervoor schamen. Schamen om toe te geven dat het leven even zwaar is en teveel van je vergt. Ik ben 36 jaar en heb 2 kinderen. Beiden jongens van 3 en 5 jaar. Mijn man werkt sinds een jaar 6 dagen in de week en maakt 11-12 uren op een dag. Voorheen werkte hij 7 dagen in de week. Huishouden kent hij niet, door en door verwend door zn moeder. En eerlijk gezegd heb ik hem ook verwend toen we net gingen samenwonen. Maar goed, als je samen 2 kinderen hebt, denk je dat er ook taken in huis verdeeld worden, dat is er nooit van gekomen. Ik werk 32 uur in de week en de overige dagen ben ik met de kinderen. Eigenlijk komt alles op mijn schouders neer en die erkenning krijg ik niet van hem. Zo oneerlijk, als hij zich eens kon voorstellen wat voor bergen ik verzet, dat zou al een hoop schelen. Hij is om 06.00 uur al vertrokken en komt 18.00 weer thuis. Ik moet letterlijk alles in huis en alles wat met de kinderen te maken heeft regelen. Ik voel mezelf net een uitgeknepen dweil, een vieze vaatdoek, een uitgebluste werkende moeder van 36 jaar. Ik kan niet veel meer hebben van de kinderen, want elke minuut roepen ze mijn naam. Op mn werk heb ik een beetje het idee dat ik bij kan komen. En ik werk ook omdat we het financieel nodig hebben. Ik wilde alleen even mn verhaal kwijt, ik hoop op betere tijden en wens dat voor alle werkende moeders die in hetzelfde schuitje zitten. 19-01-12

Jammer dat ik geen idee heb van wanneer de vraagstelling is en de reacties. Maar goed, Ik was/ben fulltime moeder en erg gelukkig. Maar nu kunnen we niet meer rondkomen van het salaris van mn man en moet ik gaan werken. Ik heb iets gevonden voor 32 uur, maar men, wat valt het me zwaar om mijn kinderen 12 en 14 jaar alleen te laten. En hoe moet het met de vakanties? Ik wil niet, maar ik moet gaan werken om normaal te kunnen leven. De financiele stress is ook heel zwaar als iedere maand de 1e week het geld al op is. Die zorg heb ik straks niet meer, maar ik denk wel dat er een andere zorg voor in de plaats komt. 08-12-2011

Ja ook ik ben een al wat oudere werkende moeder van bijna 58 jaar heb nog twee thuiswonende pubers van 16 en bijna 18 jaar oud. Ik ben 3 jaar geleden gescheiden en moet noodgedwongen weer werken omdat ik maar een geringe partneralimentatie en kinderalimentatie krijg die ieder jaar minder wordt en als ik 61 jaar ben geheel is afgelopen. Ik kan zeggen dat het mij sloopt. Het is niet alleen het werk, maar ook je zorgen. Of je het wel allemaal kan volbrengen. Ik was 50 jaar toen ik door slijtage een volledige knieprothese kreeg, ik werk via het uitzendbureau in de catering zo'n 30 uur per week, wat ik nu bijna 2 jaar doe, mijn god als ik denk dat ik dat tot mijn 65ste moet volhouden. En dat is echt niet dat ik te lui ben om te werken, maar het sloopt me. Mijn dochter van 16 heeft nu een bijbaantje in een supermarkt naast haar school om wat extra's te kunnen doen en mijn zoon van bijna 18 nog niet, dat komt deels dat hij autistisch is en hij heeft het syndroom van asperge. Hij zit op het VWO kan supergoed leren, maar heeft grote moeite met contactuele eigenschappen en veranderingen.

Dus al met al geen fijne situatie, maar ik zal wel door moeten gaan tot ik er letterlijk bij neerval, dit is een situatie wat ik in mijn ergste nachtmerries niet had kunnen voorstellen. Je trouwt en sticht een gezin zonder in je achterhoofd te bedenken wat er zou kunnen gebeuren. Vertrouwen in mensen ben ik ook helemaal kwijt. Alleen mijn liefde voor mijn kinderen zal altijd blijven en ik zal daarvoor ook altijd blijven vechten. Agatha

Ik ben een bewust alleenstaande moeder van 24. Mijn dochter is op dit moment 2 jaar. Zoals de meesten van jullie weten een behoorlijk heftige tijd. Sinds september dit jaar ben ik gestart met mijn eigen bedrijf. Een eigen dansschool. Dit kost ontzettend veel energie en tijd. Maar het is te doen. Ik heb ook zeker veel momenten dat ik denk hoe moet ik dit allemaal bolwerken, hoe ga ik het financieel redden! En helaas ook ik ben perfectionistisch en het moet op mijn manier en ik doe het allemaal wel zelf!! En daardoor heb ik vrijwel geen tijd voor mezelf. Maar ik probeer te genieten van alles wat ik doe! Maar dan ook alles! Van een kopje thee, het ophalen van mijn dochter bij de peuterspeelzaal, een heerlijke douche, een avondje op de bank met een vriendin! Dit zijn allemaal rust momenten en momenten om van te genieten. Wij moeders moeten niet vergeten te genieten, van alles en van iedereen!! Dat geeft rust en energie! Blijf niet hangen in een negatieve sfeer, ik weet hoe moeilijk dat is geloof me! Maar het is te doen! Adem in en adem uit en ga ervoor. Vergeet niet dat jij ook een mens bent, als je dat wel doet hou je het niet vol en zit je straks of later bij huis met een burn out en een flut uitkering waar je niet veel mee kan. Nou is elke situatie anders, dat begrijp ik. Maar ik geloof en dat meen ik echt, dat wat je droomt gerealiseert kan worden. Het is alleen hard werken, maar vergeet niet waarvoor je het doet! En vergeet niet dat er genoeg anderen in de zelfde zo niet ergere situatie zitten en het ook kunnen. Geloof dat geen berg te hoog is!! Zo, dat was mijn peptalkje voor vandaag wel.

Als ik alle berichten zo lees, zou ik een luizeleven moeten hebben. Ik ben 35 jaar oud, getrouwd, heb met mijn man 3 kinderen ( 7, 3 en 2 jaar oud ), werk 2 dagen in de week in het onderwijs als docent en ben de rest van de week thuis. Mijn man helpt, maar het voelt niet als helpen. Hij neemt wel eens een boodschap mee vanuit het centrum en zal, als ik vraag wel de toiletten schoonmaken, maar niets standaards. Ik verzorg zo veel mogelijk de kinderen, die niet bepaald makkelijk zijn. Ze luisteren vaak niet, wat bij mij irritaties opwekt. Het huishouden doe ik - op het wegbrengen van flessen en oud papier na - alleen. Als ik dingen voor mijn werk moet doen ( nakijken, voorbereiden ) dan kan dit niet overdag, door de kinderen. Het moet dus allemaal na 20.00 uur gebeuren. Tegen die tijd heb ik de puf op en gaat het dus erg langzaam. Als ik bovenstaande allemaal lees, heb ik veel bewondering voor jullie allemaal. Ik weet eerlijk niet hoe julllie het vol kunnen houden. Bij mij zitten de tranen al een paar maanden erg hoog. Er hoeft maar iets te gebeuren en ik huil. Ik weet dat ik veel heb waar ik blij mee zou moeten zijn, maar ik voel me gewoon niet blij. Ik voel mij moe en verdrietig en ik weet niet wat ik moet doen om dit te veranderen. Wat ik nog het ergste vind, ( omdat een goede moeder zo niet denkt), is dat ik denk dat als ik een korte vakantie zou nemen van de kinderen - al was het een weekend - dat ik er dan weer tegen zou kunnen. Ik merk dat ik af en toe in de auto zit te hopen dat een tegenligger me even raakt, zodat ik in het ziekenhuis kan uitrusten !

Ik ben Angelique, alleenstaande moeder van twee kindjes. Was comm.medew. bij een technische grooth. Na komst 1e kind werk moeten opzeggen ivm zijn problematiek. Dit mannetje van 6 jaar heeft een autismestoornis, adhd en odd (ernstige opstandigheidsstoornis). Ben al jaren overbelast, jaren van grenzen weer verder verleggen omdat (ex) partner pps stoornis had en simpelweg niet meer kon functioneren. Ik laat nu een andere kant zien..........ik heb sinds twee maanden een bijstanduitkering, mijn oudste zoontje is niet geschikt voor wat voor vorm van opvang ook (ook niet medisch), dit wordt momenteel ook onderzocht in de naschoolse dagbehandeling, maar het gaat erg mis. Mijn leven ziet er als volgt uit: 3x per week 18.00u mijn kind ophalen van de dagbeh.centrum 8 km heen en 8 km terug in de spits dwars door de stad (zoontje van 4 moet mee). Ivm overbelasting 2x per week fysio voor tennisarm, 1 keer per week ambulantie thuisbegeleiding, zelf de opvang van het beperkte kindje opvangen, 1x per week zelf therapie ivm eigen adhd diagnose (shock), 1x per 3 weken jeugdzorg, daarnaast alle overige afspraken (school, vriendjes willen spelen van de jongste), ziekte, zorgtaken oudste, is heel moeilijk op te voeden etc. Onlangs gescheiden, koopwoning verkocht, verhuizing, kids ophalen van school (oudste gaat naar spec.onderwijs en komt met leerlingenvervoer) en daarnaast mijn huishouden en administratie. Nu wil de gemeente dat ik in het kader van reintegratie 9 uur in de week, drie dagdelen van 9 tot 12 ga sporten.......ik ben onlangs door deze spanningen 10kg afgevallen, ik ben op, moe, bang, kapot, opgebrand en uitgeblust, artsen, huisarts, psychiater, iedereen zegt dat ik er een rem op moet gooien en zeker niet mee moet gaan met de gemeente.......maar wat doet de gemeente? Heeft mijn uitkering geblokkeerd, kon er nog bij...............herstellen? Ho maar............

Het formulier stopte. Mijn vraag is nu: hebben jullie echt het gevoel dat jullie alles alleen moeten doen? Komt dat omdat er helemaal geen netwerk is om op terug te vallen of voelen jullie daar misschien schaamte bij? Of zijn die ook te druk? Zelf heb ik de indruk dat veel mensen zichzelf financieel ook vast zetten voordat ze aan kinderen beginnen door bijv. een groot, duur huis te kopen 'voor als er kinderen komen' en dan geen speelruimte meer over te hebben zodra de kinderen er zijn. Wie herkent zich daarin?

Ik ben zelf ook moeder, maar kan absoluut niet spreken van een vergelijkbare situatie. Maar zelf dan vind ik het moederschap af en toe al behoorlijk zwaar. Zelf zit ik op het moment volledig thuis, ook al ben ik Universitair opgeleid. Deels omdat de combinatie zorg-werken gewoon te zwaar was, deels omdat we het ons kunnen veroorloven en ik mijn tijd op dit moment het allerliefst met mijn dochter doorbreng. Het valt gewoon voordat je moeder wordt niet in te schatten wat de uitwerking op jezelf en je relatie is. Door thuis te blijven geeft dit ons alle drie balans en rust. Wat mij in jullie verhalen eigenlijk opvalt is dat het lijkt alsof jullie er helemaal alleen voor staan: er is vrijwel geen hulp of steun vanuit een sociaal netwerk. Sociale contacten lijken eerder 'onderhouden' te moeten worden ipv steun en hulp te bieden en ook (ex-) partners lijken weinig bij te dragen. Nou herken ik dat -als je naar het huishouden kijkt- laatste ook wel enigszins bij mijn eigen partner, maar wij kunnen gelukkig wel goed op onze beider families terugvallen.

Hoe oud is dit artikel en zijn de reacties?

Ik ben 37 jaar, moeder van twee kinderen van 1 en 3 waar ik heel veel van hou en had tot 6 weken geleden een mooie carriere, waar ik heel erg gelukkig van werd. Waar ik niet gelukkig van werd waren de dagelijkse ruzies met mn vriend die me van alles verweet,emotioneel niet beschikbaar zijn, teveel weg, alle problemen met de kinderen waren de schuld van mijn baan en mijn droom. Op een gegeven moment zei hij letterlijk of je werk of je relatie. Ik ben gestopt met werken, uit angst voor een scheiding, en uit angst m'n kinderen tekort te doen. Ik zit nu ongelukkig thuis, zorg voor de kinderen en het huishouden. Nog steeds is mn vriend niet happy, nu weer niet omdat ik somber ben, en het verlies van mn droombaan aan me knaagt. Met mn zoontjes gaat alles precies als vanouds, ze slapen net zo goed/slecht als voorheen en er zijn net zoveel driftbuien, waarschijnlijk hoort het bij de leeftijd en niet bij het feit dat ik 4 dagen werkte. Ik weet niet hoe ik nu verder moet, ik voel totale desillusie over relaties en over de practical joke van de werkende moeder. Ik hou veel van mijn kinderen, maar ik heb me nooit gerealiseerd dat ik zoveel van mijn eigen identiteit zou moeten opgeven.

Ben moeder van 2 kinderen 2 en 3 jaar. De oudste is bijna 4. Ik heb een full-time baan. Ga smorgens om 7 uur de deur uit om de kinderen naar de dagopvang te brengen en ben om kwart voor 6 weer thuis. Op vrijdag werk ik thuis. Mijn partner zorgt donderdag middag voor de kinderen. Hij brengt ze naar de peuterspeelzaal en haalt ze weer op.

Zaterdag en zondag is mijn partner veel weg. Voor de dingen die hij belangrijk vind. Hij komt door de week thuis als de kinderen in bed liggen stopt zijn eten in de magnetron en zet zijn bord na afloop op het aanrecht, kijkt tv en gaat slapen. Smorgens smeert hij wel zelf zijn boterham en als ik geluk heb ook 1 voor de kinderen. Dan vind hij dat als hij ook nog 1 keer in de week veegt hij de helft van het huishouden doet. Hij vind het dan raar als ik om half 10 nog even rustig op de bank wil zitten om een half uur niets te doen. En dan de opmerking wat doe je dan allemaal.

Krijg dan het gevoel dat er nog een hele generatie mannen rond lopen die denken dat het allemaal van zelf gaat. Omdat ik kostwinnaar ben en administratief onderlegt doe ook dat soort dingen nog allemaal. Voor mijn partner is het dus eigenlijk een hotel. Hoop dat voor de volgende generatie moeders er een echte taakverdeling komt. Maar zeg altijd wel, zolang er nog een engel in mij zit hou ik het vol. Als die vertrekt weet ik niet wat er gebeurt.

uitgebluste vlam; Ben inmiddels bijna 58 en werk al 40 jaar 36 uur in de week. Heb een dochter van 22 jaar en die woont inmiddels op zich zelf en dat gaat erg goed. Dus zou je zeggen handen vrij en weer gaan met die banaan. Maar alles behalve dat zit sinds begin dit jaar overbelast thuis. Voel me op en leeg. Heb het gevoel uitgewerkt te zijn maar ja we moeten tot 65 jaar. Hoe moet dat nu die toenemende werkdruk, ieder jaar moet het werk weer helemaal anders, nieuwe software enz enz. Hoe hou je dat allemaal bij. Ben best voor een uitdaging maar als ouderen langer moeten doorwerken mag het dan ook even wat rustiger aan. Ik heb het idee dat in dit tempo er nog maar weinig hun 65 jaar, dus hun pensioen halen.

Wat een herkenning. Ik zelf ben een alleenstaande moeder met een zoon van 3 die bijna naar school gaat. Ik werk nu 32 uur maar wil naar 38 uur gaan. De reacties van mensen vind ik echt verschrikkelijk.. slechte moeder, je kind bij een ander dumpen etc. Of de mensen die zeggen: neem wat meer tijd voor jezelf! Doe eens rustiger aan.

Dan kan ik wel van de daken gillen: mensen ik kan hier niets mee, ik moet zoveel werken om rond te komen en nee ik kan niet rustiger aan doen!

als werkende moeder van 3 kindjes met eigen praktijk aan huis,kan ik zelf de werktijden instellen,maar ook ik raak wel eens overbelast,meestal komt dat doordat ik toch denk dat het allemaal wel gaat en plan dan teveel in voor de aankomende weken.met als gevolg dat ik vreselijk moe ben en ook wel eens kribbig en denken dat je overal alleen voor staat.

ik kan makkelijk ook NEE zeggen tegen mensen en dat doe ik dan ook.ter berscherming van mezelf en van mijn gezin.

Gelukkig heb ik een lieve man die veel uit handen haalt omtrent de kids.en ik ga lkkr verder met mijn hobby 's avonds...3d kaarten en scrappen.Gewoon ff een weekje rustig aan doen. mocht je deze mogelijkheid niet hebben qua werk raad ik je aan om niet te perfectionistisch te zijn in bv huishouding durf van je planning en gewoonte af te stappen.niet alles op 1 dag willen doen.luister naar je lichaam dat is de beste raadgever.

Ja, ik ben een werkende moeder.

Heb een huishouding en co-ouderschap voor ons kind.

Ik werk in principe 4 dagen per week, maar meestal kom ik wel aan 40 uur, om het werk in mijn drie banen rond te krijgen. Thuis is het rommelig, heb het klussen nog niet helemaal klaar en dat kan ik momenteel ook niet opbrengen.



Ik vind het vooral heel lastig om alles financieel rond te krijgen en voel me schuldig als ik mijn kleine kereltje weer eens moet zeggen dat ik geen speelgoed kan kopen of een lekker toetje.

Ik kom de maand niet rond op dit moment.

Thuis schiet ik tekort. Ik zie wel dat er gestofzuigd moet worden, maar pfff... dat doe ik morgen wel, of morgen of dan die morgen.

Ik heb het luxe. Part-time-moeder, dus ook tijd voor mezelf, maar dan ben ik leeg en voel ik me vreselijk omdat ik mijn kind mis (en hij mij?).

Kan geen nieuwe schoenen kopen, terwijl dat eigenlijk wel moet.

Ik verwacht wel dat ik met een paar maanden promotie heb gemaakt en dat ik er financieel op vooruit ga, maar nu is vooral dat hetgeen wat me 's nachts wakker houdt.

En het schuldgevoel dat ik er te weinig ben voor mijn kind en de familie en de vrienden en de huisdieren.

hallo,


weer een alleenstaande mama van 2 kindjes.

het likt wel of het gewoon de normaalste zak van de wereld is..
maar goed..


Ook ik moet werken om mijn hoofd boven water te kunnen houden en de allimentatie die de vader moet betalen is ook maar een lachertje. Ik werk zelf 50 uur per week, is eigenlijk echt te veel maar goed.


In het begin gaat het allemaal wel, maar nu na 3,5 jaar dit zo gedaan te hebben breekt het me enorm op. De kindjes laat ik wel een en ander mee helpen, maar je kan niet verwachten dat die het van je over nemen, ze zijn 6 en 9.


Dan nog het probleem dat ze niet naar hun vader willen, maar ze moeten nog gewoon gaan omdat ze te jong zijn.


Hoop ellende,

ben benieuwd hoe lang ik dit nog kan volhouden, want ik ben kapot.

En de papa....die doet gewoon waar hij zin in heeft!

Ik ben zelf een alleenstaande moeder, heb een dochter van DRIE jaar, werk twee keer per week vrijwilligwerk, dat moest ik van de bijstand. Terwijl ik zo veel stress heb en rugklachten en nu zeggen als je dochter 4 IS dan moet je gaan werken. Terwijl ik van psycholoog en ergotherapeut maar drie keer in de week afspraken mag hebben, omdat ik veel stress heb of overspannen wordt. Waarom ik dat heb weet ik niet, had het wel over met me psycholoog, maar ik moest gewoon aan me afspraak blijven houden. Ik hou zelf van werken, maar helaas op dit moment lukt het gewoon niet. Opleiding kan ik ook niet, kan niet concentreren.

Hallo,

Ik ben een werkende alleenstaande moeder van 2 zoontjes van bijna 5 en 2,5 jaar.


Ik werkte eerst 40 uur en ben sinds een maandje minder gaan werken, nu 30 uur.

Ik trok het gewoon niet meer. Ik werk bijna een jaar bij mijn huidige werkgever en heb het qua werkzaamheden niet echt naar mijn zin. Voorheen werkte ik ook 40 uur en had helemaal geen last van een depri gevoel. Ik weet nou niet of het er mee te maken heeft dat ik sinds maart een nieuwe relatie heb of omdat ik het niet naar mijn zin heb op mijn werk of omdat de opvoeding en hele huishouden en verantwoordelijkheid in mijn eentje behoorlijk zwaar zijn.

Daar komt ook nog bij dat mijn contract niet verlengd gaat worden doordat ze klanten zijn verloren en ik dus op zoek moet naar ander werk.

Op het moment dat ik 40 uur werkte kon ik goed rond komen nu kan ik amper mijn vaste lasten betalen en moet ik voor de boodschappen op mijn ouders leunen.

Samenwonen zit er nog niet in, het is voor mijn vriend ook wennen dat hij een vriendin heeft met 2 kinderen, kinderen was hij namelijk helemaal niet mee bezig.

Hij gaat heel goed om met mijn kinderen en ze zijn ook stapelgek op hem, dat is heel erg fijn.

lieve mamaaa \'sjes


ik ben dochter maar wil alle moeders

BEDANKEN

voor het moeder zijn

Ik vind dat er een soort uitkering moet komen ipv alimentatie.de alimentatie plichtige betaald aan de overheid een bedrag naar draagkracht.alle mensen die dan financiele hulp nodig hebben krijgen geld uit dit potje.Dan stopt het gedoe ook ,dat sommige partners hun alimentatie plichtige ex partnes helemaal uitkleden!!
Je bent dan ook van de emotionele binding af.Zoals \" eerst betalen anders krijg je de kinderen niet meer te zien!.Op deze manier word ook de partner geholpen die geen ex heeft met geld,of niet kan betalen.Dan hebben we ook minder overbelaste werkende vaders of moeders.
Mijn vriend heeft naast zijn 40 urige baan
altijd zijn kids(co ouderschap) gehad.zijn ex werkte maar 3 dagen en kon dus met 2 vingers in haar neus alles doen.
Ook ving zei voor zichzelf nog 400 euro.
Ik vind dit echt niet kloppen.zelf ben ik ook gescheiden.werkte Toen(2000) met twee kids van 12 en 15 32 uur in de zorg. geld voor je kids prima! ben nu afgekeurd.Ben wel van mening dat als je mensen zo makkelijk aan geld laat komen,ze lui worden!werk zat!
Maar dan wel eerlijk verdelen.wie werkt word beloond!En anders bestaat er nog zo iets als leesmoeder enz.Ik werk nu als lotus(kan ik goed mijn zieke lijf gebruiken)Maak van de nood een deugd!
Ik wens alle ouders die geen parner hebben (of familie, die de kinderen ook eens ophaald) of financieel geen steun krijgen voor hun kinderen heeeel veel sterkte!!!
Zo ga je ook kapot!!!

Hoi allemaal, Ik ben na de geboorte van ons dochtertje 9 maanden fulltime moeder geweest. HEERLIJK! Alle tijd voor haar, mezelf en mijn man! Mijn man wilde graag dat ik zou gaan werken, net als zijn familie omdat ze dachten dat het goed voor me zou zijn. Alleen mijn carriere droom is altijd geweest..als ik kinderen heb wil ik fulltime moederen! Dat was mijn droom, helemaal niet ingewikkeld. Maar omdat we een nieuw huis willen en ik me schuldig voelde om alleen op zijn inkomsten te leven heb ik sinds kort een baan! Het is aan de ene kant wel leuk, maar aan de andere kant verschrikkelijk! De afspraak met mijn werkgever was 10uur in de week, nu is dat steeds 22!! Ik wil dit niet en kan dit niet! Maar niemand begrijpt waarom ik zo graag fulltime wil moederen...wat is daar zo moeilijk aan?? Dat begrijp ik niet!! Liefs en sterkte allemaal

Beste allen,

Er moet nou eenmaal brood op de plank komen en je wilt ook graag werken, want een slimme meid was immers op haar toekomst voorbereid, en anders komen de muren op je af, en daar wordt helemaal niemand blijer van.
Dus: je begint, na jaren met z\'n 2\'en te zijn geweest en van het goede, hardwerkende maar ook vrije leven te hebben genoten, sámen aan kinderen om ze vervolgens ook sámen op te voeden.
Je weet bij god niet waar je aan begint, want dat weet je pas als het zover is, maar die voortplantingsdrang zit er schijnbaar toch in! (en terecht, weet ik inmiddels, laat daar geen onduidelijkheid over bestaan! want wat een rijkdom!!!!!)

Ik mag niet klagen met de mentaliteit van mijn man in dit opzicht en ik weiger te zeggen \'dat hij me meehelpt in het huishouden\', we doen het samen.
Maar, wie had er ook alweer die baarmoeder? Enne, wie blíjft kennelijk de coordinator/secretaresse/kartrekker van het gezin? Juist ja.

Als hogeropgeleide vrouw heb je vaak ook een hogeropgeleide man. Als beiden willen blijven werken, is het ook niet eenvoudig een eenvoudiger baan te wensen, want dat moet je kunnen, een baan onder je niveau uitoefenen zonder gedemotiveerd te raken.
Dus heb je allebei - of je nou full time of net wat minder werkt of zelfs part time (hoera voor de werkgevers die part time werkende vrouwen banen op niveau laten uitoefenen! dat zouden er meer moeten doen, maar goed, dat terzijde) - verantwoordelijkheden, deadlines, ontwikkelingen etc etc. Maar dus ook samen die opgroeiende kinderen thuis. En nogmaals, dat is een grote rijkdom en helemaal geweldig!

Wat ik merk: er is geld om zaken uit te besteden, maar: huishoudelijke hulpen zijn schaars. Bovendien is iedereen in je sociale omgeving (broers, zussen, buren, vriendinnen, ouders) druk met het leven wat ze leiden, wat exact hetzelfde is als dat van jullie: het combineren van gezin met werk! Dus voor elkaar opvangen en inspringen, ook al heb je standaard kinderopvang voor enkele dagen per week, je kunt regelmatig en vaak onverwacht ondersteuning gebruiken, dat is er heus niet automatisch bij.

Ik ben niet perfectionistisch, ben volgens mij ook realistisch, kan ontzettend goed organiseren, plannen en prioriteren, maar verdorie, wat komt er allemaal toch veel bij kijken!
3 kinderen: baby, 1 kind naar school en er nog 1 tussenin.
Als het draait en we weten op tijd wat er allemaal op het programma staat, en oh ja, als je fatsoenlijk hebt kunnen slapen!!!, dan gaat het meestal nog. Dan wordt je ook geleefd, maar het is te overzien en te regelen. En op een moment raak je hier enigszins aan gewend, dat geleefd worden en naar de klok moeten leven. Maar, zodra er ook maar een kink in de kabel komt, bijv een zieke, dan staat alles op losse schroeven.

Mijn huis kan schoner, de stapels strijkwas lager, het onkruid in mijn tuin kan minder, mijn thuiswerkplek (voor de avonduren als de kids slapen) zou ook betrouwbaarder kunnen zijn en dus altijd toegankelijk als ik wil inloggen, de betrokkenheid van ouders bij schoolgaande kinderen is erg belangrijk, je eigen ouders zouden zich nog beter moeten kunnen herinneren dat ook zij het erg prettig vonden als ze oppas hadden in bepaalde gevallen, zonder dat je met een schuldgevoel opgezadeld werd, de schooljuf kan ook zorgen dat haar bijdrage in het geheel op een acceptabel niveau blijft en ouders niet gekmaken met wéér een briefje en wéér een verzoek om hulp of wéér iets om mee te moeten geven met je kind,en... nou ja, ik kan zo nog wel even doorgaan eigenlijk.

Over het algemeen hoor je mij niet klagen. Ik geniet erg van mijn heerlijke kinderen. Zou ze voor geen goud willen missen en heb veel voor ze over.
Dat ik mijn vrijheid en mijn persoontje kwijt ben geraakt, daar heb ik me inmiddels aardig bij neergelegd. Dat schijnt ooit toch weer anders te worden. Nu moet ik de tijd nog zonder kleerscheuren door zien te komen. Lees: zonder overspannen te worden, zonder een dikke en dus ongezonde braai te worden omdat ik niet aan sporten toe kom, zonder mijn relatie eraan te laten gaan, want ik voel me alleen maar mama en huishoudster en daarnaast werkneemster; mijn \'ik\' is er niet meer, zonder mijn vrienden te verliezen want die zie en spreek ik maar zo weinig, maar evenzogoed ook zonder mijn positie op de arbeidsmarkt zodanig te laten verslechteren, dat ik in betere tijden niet meer fatsoenlijk er tussen kom.

Ach ja, generaties voor ons begrijpen ook niet altijd hoe het is, en er zijn ook moeders van nu die andere keuzes maken of ook het geheel anders beleven. Ik weet dat dit verhaal ook het verhaal van mede-moeders is.

Maar nu het allerbelangrijkste: wat is er aan te doen om dit beter te behappen te maken, zonder die kleerscheuren te veroorzaken waar ik zojuist een aantal voorbeelden van opnoemde.......?
En nu doel ik niet op een personal organiser, dat kan ik zelf wel. Ik doel op een cultuuromslag, op in te huren dienstverlening op bepaalde vlakken (huishouden, strijk, onkruid wieden...?), op een nog verdere verruiming van winkeltijden, van tandarts- dokters- constulatiebureautijden etc etc.

Groeten!! Mijn baby wordt wakker; de enige minuten waarbij ik nog enigszins vrijheid kan ervaren, namelijk tthuis achter de pc, surfend op het world wide web, zitten er voor nu weer op!

p.s. IK MIS EEN DATUMVERMELDING BIJ INITIATOR EN REACTIES!

Hallo lieve mamma,s,
Ik ben inmiddels 50 en ik heb een dochter van 18.
Toen mijn dochter 2jaar was is haar vader weggegaan want hij had geen zin meer om pappa te zijn,dus stond ik er vanaf dat moment alleen voor ook nog zonder familie.
Ik heb altijd gewerkt,doordeweeks in de weekenden gebroken diensten ,avonden,zelfs de avond voor mijn ziekenhuisopname en constant maar oppassen regelen.
Toen mijn dochter een jaar of 13 was werd zij ziek en ik heb toen mijn werktijden definitief omgezet naar vaste avonden zodat ik haar overdag kon verzorgen.
Het zwaarste was toen zij overdag naar therapie moest, ik moest haar wegbrengen met de bus,daarna ging ik naar huis met de bus,dan pakte ik de fiets om naar kantoor te gaan voor mijn staatjes,dan fietste ik weer naar huis ,daarna pakte ik weer de bus om haar op te halen en gingen we weer met de bus naar huis,dan was het gauw boodschappen doen ,eten koken,eten,de fiets pakken om naar kantoor te fietsen om van daaruit vervolgens de wijk in te gaan van client naar client te fietsen en als ik soms zo,n 16 adressen had gehad en klaar was kon ik nog dat eind naar huis fietsen in de hoop mijn dochter levend aan te treffen.
Daarna is zij een jaar opgenomen in het ziekenhuis en had ik veel gesprekken,kwam er zeker 4x in de week ook om haar op te zoeken. En blijven werken natuurlijk.
En niet te vergeten, de impact die het heeft en het verdriet.
Nadat ik haar had weggebracht naar het ziekenhuis ben ik naar kantoor gegaan ,ik kon alleen maar huilen.
Er werd mij gezegd \"dat is mooi dat je dochter opgenomen is,want dan kan jij meer werken\"!
Ik heb toen gezegd:\"ik werk deze week helemaal niet, ik neem een week vrij\"!
Heb toen dus een week vrij genomen en was helemaal kapot,kon alleen maar huilen,bovendien zag ik dat mijn dochter haar tranen probeerde in te houden toen ik haar daar achterliet,ik zat er echt helemaal doorheen. Na die week ben ik weer gaan werken dit alles bij elkaar heeft 6 jaar geduurd, er is veel meer gebeurd hoor,maar ik zal niet tot in de detailles treden ik heb echt onder hoogspanning gewerkt.
Mijn dochter is inmiddels weer thuis het gaat goed,maar ik heb nu iets gedaan wat ik al veel eerder had moeten doen: ik heb mij n.l.ziekgemeld.
Ik heb ondertussen zware depressies gehad,door de spanningen bloedverlies en haaruitval,en kwaad dat ze zijn dat ik me nu heb ziekgemeld,dan zegt er zo,n broekie van amper 25 en geen kinderen heeft :het zit tussen je oren het is niks lichamelijks dan ga je maar door weer en wind en door de regen. Je laat al je collega,s in de steek.
Ik heb met mijn 50 jaar langer gewerkt dan dan zo,n knaap die mijn werkgever is.
Weet je wat ,ik laat het zo van me afglijden,ik heb mij nooit ziekgemeld ben jaren lang door door wind en regen gegaan ondanks dat ik zelf weleens ziek was ondanks depressies,maar nog erger ondanks dat mijn kind ziek was,waar een ander zich ziekmeld ga ik door,maar nou is het op,ik hoor geluiden in mijn hoofd die er niet zijn ,ik kan ineens de straten niet meer vinden waar ik al jaren in fiets al val je er dood bij neer dan nog willen ze dat je komt terwijl er genoeg collega,s zijn die zich om de haverklap ziekmelden.
Maar ik luister nu naar mijn lichaam,mijn lichaam verteld mij stop je kan niet meer,ik kan ,ochtends ook bijna niet meer opstaan.
Maar ja zo gek is dat niet ,ik en ook andere alleenstaande ouders,wij moeten een goede moeder zijn een goede huisvrouw zijn,een goede vriendin zijn een goede werkneemster zijn ,enz.enz.
Ik wide ook even mijn verhaal kwijt sterkte voor alle mamma,s

Ik ben een alleenstaande moeder van 27.
Heb inmiddels wel een nieuwe relatie.
Werk in de avond uren en mijn avonden stoppen gemiddeld om 3 uur s\'nachts.
Helaas is het soms ook later vanwege me werk in de horeca.
Tevens heb ik fibromylagie.
Ben nu overbelast in schouder en schouderblad en rechterhand.
Zit er even helemaal doorheen, en zie ook even geen uitweg meer.
Maar we blijven doorgaan door al de liefde die ik van mijn dochtertje krijgt.
Zij sleept mij er door heen en zij houd mij op de been.
Zij zorgt er keer op keer voor dat ik door vecht.
Maar s\'nchts in bed kan ik me tranen laten gaan.

Sinds 4 jaar wonen mijn zoon en ik niet meer bij zijn vader. Hij is daar 1 door de weekse dag en 1 soms 2 dag(en) in het weekeinde. Na het afronden van mijn studie 3 1/2 jaar geleden ben ik twee jaar geleden gestart als zelfstandig ondernemer. Het eerste jaar werkte ik 6 dagen in de week waarvan 2 hele en 4 school uur dagen nu heb ik dat gereduceerd naar de ene week 4 en de andere week 5. Aan en af doe ik zelf mijn huishouden omdat ik geen werkster kan vasthouden, ze zijn of niet goed genoeg of ze vinden mij te lastig. In de periode dat ik 6 dagen werkte was ik echt overbelast, de financiële stress en het weinige tijd voor mijzelf hakte er behoorlijk in. Nu ik iets minder werk gaat het beter. Wat ik het meeste mis is dat er niemand is om mee te praten, te delen. Ik heb absoluut geen behoefte aan een relatie maar wel aan een zakelijke gesprekspartner.
Ben ik overbelast, ja waarschijnlijk wel. Een relatie trek ik niet omdat ik dan geen tijd heb voor mijzelf. Zakelijke gesprekspartners bestaan niet zonder dat ze handen vol met geld kosten en dat heb ik niet. De inkomsten zijn ongeveer even groot als de uitgaven en er is weinig geld en tijd over voor dat soort luxe
Waarom denk ik dat ik overbelast ben is omdat ondanks dat het mijn eigen zaak is vind ik het vreselijk om naar mijn werk te gaan. Ik ga iedere dag met tegenzin aan de slag,als ik eenmaal aan het werk ben is alles gewoon dan is er niets aan de hand tot ik weer klaar ben dan wil ik zo snel mogelijk weg. Dit is voor mij nieuw ik was altijd blij dat ik mocht werken. Verder voel ik mij machteloos tegen de irritatie over mijn kind. Hij zuigt aandacht. Is hij verwend, ik denk het wel, hij wordt chagrijnig als het niet gaat zoals hij in zijn hoofd heeft. Anderzijds wordt er van hem verwacht dat hij veel dingen zelf regelt dus hij is met 10 al redelijk belast met beslissingen maken en oplossingen zoeken. We hebben een jonge hond, waar ik geen genegenheid voor kan voelen. Mijn zoon wilde zo graag een hond en voor zijn leeftijd zorgt hij er echt goed voor maar ik baal van dat dier weer iets wat aandacht zuigt. Terwijl ik gek ben op dieren en ik heb het niet met onze kat en de vogel vind ik ook een leuk beest. Het liefst lig ik zo lang mogelijk op bed als ik vrij ben (zondag) maar dat kan natuurlijk niet want het werk wacht geduldig op mijn aandacht. Ik wou dat ik een oplossing had hoe ik het beter zou kunnen organiseren zodat ik weer energie en zin krijg om te leven.

Mijn troost is dat tijd altijd alles oplost. Het gaat niet slecht, het kan beter, als ik stug doorga wordt het beter.

Het feest van de herkenning......op de een of andere vage manier doet het me goed te lezen dat er zoveel anderen zijn die hetzelfde ervaren als ik. Een HBO studie, 3 pubers en 32 uur werken.

Hebben we keuzes?? Kosten reizen de pan uit. We willen ook best werken maar willen er ook zijn voor onze kinderen die toch al de rust van een compleet gezin missen. Vanwege de verplichtingen die alleen op onze schouders terecht komen mis ik vaak de energie om er echt te zijn voor mijn kids.Ik voel me opgeslokt en verantwoordelijk om alles in goede banen te leiden.

Het werken met schema s komen me soms mijn neus uit.

De pressie van de maatschappij zo weinig keuzes te hebben eisen hun tol, eisen ook de tol bij de kinderen. Werkende mama en op straat hangende kinderen......bureau jeugdzorg is er maar druk mee.

Waar zijn de papa\'s

Ik ben een 42 jarige alleenstaande moeder met een dochter van 6.
Ik werk 4 dagen per week.
En ja.....sinds kort ben ik opgebrand!
Mijn expartner wil niets van mijn dochter weten en dus sta ik er alleen voor.
Het liefst zou ik ook wat minder willen werken, maar het is tegenwoordig bijna een must om financieel het hoofd boven water te kunnen houden.
Mijn loon is nou niet bepaald een vetpot!
Ik vlieg en ren 24/7 om de dagen rond te krijgen.
Naar school, naar werk, uit werk naar de opvang, eten koken....eten ( en dan is het al 18.30!!) opruimen, douchen enz,enz,enz.
Tussendoor de boodschappen doen en sociale contacten onderhouden want anders is je wereldje wel heel erg klein aan het worden.
Inmiddels ben ik opgebrand, en wilde dat natuurlijk niet toegeven.
Na allerlei lichamelijke klachten ,op aanraden van de huisarts, ga ik nu naar een psycholoog.
Ik moet leren om niet zoveel van mezelf te moeten.
Het helpt!!
Mijn huis mag tegenwoordig ontploffen, en ga ik rustig in de puinhoop van een kopje koffie genieten!
Voor alle werkende moeders: heel veel sterkte!

Ik ben een werkende (32 uur p.w.) alleenstaande moeder met een tienerdochter van 15. Heb het soms erg moeilijk met mijn dochter. Waar haal ik soms alle energie vandaan en het geduld. Het is keihard werken en nog eens het huishouden en nog eens een dochter die 24/7 op de bank hangt en geen moer uit vreet. gelukkig gaat het op school redelijk, maar het gedrag wat ze tegenover mij heeft, maakt mij helemaal gek. Heb nu weer der telefoon en laptop afgepakt. Omdat mevrouw ontzettend brutaal is tegen mij. Verwacht steeds meer van mij. Daarbij zit ik ook nog eens 1 dag per week op school. Het lijkt soms wel alsof ik eerst alles moet afpakken en moet gaan schreeuwen voordat er naar mij geluisterd wordt. Ben soms echt hopeloos.
Gelukkig rookt en drinkt ze niet en kan ook ontzettend lief zijn, maar dat is meestal wanneer ze iets nodig heeft. Zijn er meer ouders op hier met deze problemen???

ja ik ben/voel me overbelast ik ben alleenstaannde moeder klasse ouder werk op de voorschoolse tussenschoolse en naschoolse opvang maandag dinsdag en woensdag ben ik de hele dag aan het werk en donderdag alleen tussenschoolse opvang vrijdag heeft mijn dochter tot 12:00 school.
tussen alle bedrijven door moet het huis ook nog schoongemaakt worden en moeten er boodschappen gedaan worden natuurlijk ook nog de administratie en zo gaat alles maar door op mijn werk krijg ik geen kansen en opeidingen aangeboden die gan allemaal naar de jonge meiden die fulltime werken ik ben moe en uitgeblust niet meer gemotiveerd en heb geen tijd voor mij zelf loop constant te rennen en te vliegen moet ivm mijn gezondheid ander werk gaan doen maar zowel uwv/cwi als belastingen liggen dwars ik weet dat er mensen zijn die misschien denken wat zeurt ze nou maar ik ben gewon echt helemaal op ben net geopereerd en mag nu even helemaal niet en natuurlijk vindt ik dat aan 1 kant vervelend maar o wat lekker dat ik een keer niet naar mijn werk hoef en niet zo hoef te rennen en te vliegen. beter nog ik kan momenteel niet rennen en vliegen ik kan/mag mmenteel niets dus rust nu wel wat uit zo wil ik niet verder maar hoe wel en wie kan mij daar bij helpen? uwv/cwi in iedergeval niet

nee ik ben een fulltime werkende alleenstaande vrouw (55)- alle huishoudelijke taken en boodschappen, koken, afwassen etc.(incl. vuilnis buiten zetten en klussen) doe ik dus zelf. Maar sinds kort heb ik een schoonmaakhulp genomen (2x pmnd) dan heb ik ook eens een vrije zaterdagmiddag om naar de markt te gaan of een terras te pakken. Sterkte voor alle working girls!

lieve mama\'s, ik ben bezig ben met een onderzoek naar oververmoeidheid en mogelijke (lichte) depressiviteit bij moeders. Tevens gaat dit over de voorbereiding die velen van ons niet gehad hebben tijdens onze zwangerschap aangaande deze uitputtende rol in ons leven! De meeste voorbereiding richtte zich, waarschijnlijk, op de bevalling en op de baby. Zou je mij willen laten weten als je het nteressant of belangrijk vindt om mee te werken aan mijn projecten: mail mij dan jouw emailadres, op maartje@manifesta.nu
Zodra de enquete klaar is stuur ik je dan een linkje naar deze enquete. Alles is uiteraard vrijblijvend! Bij voorbaat ontzettend bedankt. Jouw informatie kan een grote rol spelen bij het ontwikkelen van mijn trainingen en andere uitingen. Daarover houd ik je nadien op de hoogte!
Dan rest mij te zeggen: heel veel succes met alle mama-uitdagingen, ik weet waar jullie het over hebben. Trust me...
Liefs
Maartje

Hallo,
ik heb een dochter die ontspoort is, nadat ik bij me man weg ging, ben ik naar een opvang gegaan , vanwege de ruzies bij ons in huis, me dochter heeft toen de schuld gekregen van m\'n man,

m\'n dochter was eerder goed bezig met school en gaf teveel om haar vrienden, ze had een fout vriendje, en foute vriendinnen, ze heeft veel gedronken en blowen dat deed zo ook veel,
ze is nu goed bezig, maar ze heeft veel spijt van dingen die verkeerd zijn gegaan, ze kan niet meer lachen en school vindt ze ook niks meer,

ik ben bang dat m\'n dochter verkeerde dingen gaat doen , want ze is voor de 2e x ontspoort.., ze denkt steeds terug,

wie kent dit, en weet er raad mee?

Groeten van een bezorgde moeder

ben alleenstaande ouder met twee dochters werkte ook teveel dat werkt niet met twee pubbers geen overzicht meer ik kon het niet meer aan allemaal teveel werken dieren kinderen huishouden men leeftijd net in de overgang teveel om op te noemen totdat ik inelkaar plofte een mens kan best wel veel hebben maar er zijn grenzen en je krijgt bij instanties totaal geen steun je moet overal achteraan waardoor je nog moeier word makkelijk is het zeker niet uitkeringsinstanties zijn alles behalve prettig hebben totaal geen begrip gelukkig de dokter nog wel er zijn teveel moeders die het veel te zwaar hebben zeker in deze tijd deze tijd is voor heel veel ouders moeilijk vanwegen de onzekerheid van werk je inkomen kinderen opvoeden is niet makkelijk vanwegen internet tv ze zien teveel willen teveel wat je op tv hoort over gezinnen die elkaar uitmoorden te erg voor woorden mijn idee ze kunnen het niet meer aan dit zijn allemaal signalen dat mensen het niet meer aan kunnen het is teveel allemaal de druk voor de ouders vanwegen de finacieen maar de regering luistert niet naar deze signalen net als zwarte auto koninginnedag mensen zijn sneller geiriteerd omdat het teveel is allemaal logies geldzorgen iedereen reageert het opelkaar af omdat het teveel is voor de mensen waardoor mensen niks meer van elkaar kunnen verdragen er zijn eigenlijk teveel problemen de regering maakt ook steeds ruzzie en dat is dan het goede voorbeeld ik hoop voor de volgende generatie dat er hopelijk genoeg problemen zijn opgelost de volgende generatie zal het niet makkelijk krijgen ik heb gelukkig veel echte goeien vrienden die elkaar echt steunen als het nodig is en mensen zouden wat liever moeten zijn en elkaar steunen in deze moeilijke tijd de regering maakt er altijd een rommeltje van en de gewone mensen zijn altijd de klos die moeten juist mekaar steunen

Ik ben moeder van 1 zoon van negen en heb een baan van 16 uur. Niks aan de hand zou je zeggen maar sinds mijn moeder een hersenbloeding heeft gehad ben ik niet alleen een flexibele oppas kwijt maar heb ook nog de zorg voor haar erbij. Mijn vorige baas hield rekening met deze dingen maar de nieuwe niet. Mijn nieuwe rooster bevat de woensdag- en vrijdagmiddag wat mijn zoon in tranen uit deed uitbarsten want nu kan hij op woensdagmiddag niet meer afspreken en als het weekend of de vakantie begint staat mama ook niet bij school. Dilemma. Ik heb een vast contract , leuke collega`s en een verdomd goed salaris maar stel mijn zoon teleur. Dit maakt mij helemaal kapot. Waarom mogen wij moeders niet gewoon tot 15.00 uur werken en waarom worden die paar uren die je werkt altijd toch weer over zoveel dagen verdeeld. Daarbij opgeteld nog je huishouden , de sportclubs , muziekles en je houdt totaal geen tijd voor jezelf over. Voel me ondergewaardeerd , niet begrepen en niet gerespecteerd. Als de regering het werken voor moeders wil promoten moeten ze eens beginnen met de werkgevers te paaien. Waarom bv moet ik als enige met een schoolgaand kind op woensdagmiddag werken. Weet het nu even allemaal niet meer hoor.

Hallo werkende moeders. Ik ben Elise Elbertse uit Lienden. Ik heb een eigen bedrijf Rhijnborgh BV en ben Professional Organizer. Ik help mensen in de thuissituatie en/of op het werk weer orde en structuur te bieden in het werk en de omgeving. Even samen aan de slag en al snel krijg je weer rust en overzicht terug. Opruimen, ordenen, plannen van de werkzaamheden. Bel voor een gratis kennismakingsgesprek. Schroom niet, neem die stap! www.rhijnborgh.nl
Ook te volgen op twitter \"EliseElbertse\" voor gratis handige organizertips.

Hallo werkende moeders. Ik ben Elise Elbertse uit Lienden. Ik heb een eigen bedrijf Rhijnborgh BV en ben Professional Organizer. Ik help mensen in de thuissituatie en/of op het werk weer orde en structuur te bieden in het werk en de omgeving. Even samen aan de slag en al snel krijg je weer rust en overzicht terug. Opruimen, ordenen, plannen van de werkzaamheden. Bel voor een gratis kennismakingsgesprek. Schroom niet, neem die stap! www.rhijnborgh.nl
Ook te volgen op twitter \"EliseElbertse\" voor gratis handige organizertips.

ik heb 2 kinderen, voorheen werkte ik 24 uur en dit heb ik naar 16 uur terug gedraaid. Ik merk dat de werkgever een flexibele werknemer verwacht, cursussen even volgt, en te pas en te onpas extra uren maakt, wel ter compesatie. Ik heb een verbetertraject achter de rug, want mijn werktempo was minder en was gelukkig na maanden gesprekken niet hard te maken. Daarna kreeg ik een burning out. Vaak wordt er niet afgevraagd hoe je werkt en voor je kinderen zorgt, huishouden, zonder familie of achterban.

Ik ben een moeder van inmiddels een dochter van 16 jaar en werk al jaren fulltime. Toen ik alleenstaand werd doordat mijn relatie niet meer werkte was mijn dochter 7 jaar en bijstand geen optie. Als je in aanmerking wil komen voor een huurwoning zal er toch een bepaald inkomen moeten zijn en dus ben ik hard aan het werk gegaan om mij leven en dat van mijn dochter weer op te bouwen. Kinderopvang is slecht geregeld, salarissen voor vrouwen zijn laag en als puntje bij paaltje komt hou je onder aan de streep weinig of niks extra\'s over terwijl je wel onzettend veel van je kind mist. Ik heb me vaak gefrustreerd en moe gevoeld en gedacht hoe moet ik dit toch allemaal doen en hoe lang in Godsnaam! Ik ben het eens dat dit niet de bedoeling was van het feminisme. ik kom van de generatie waarvan de moeder nog thuis aan het aanrecht stond en de vader de dochters stimuleerde om vooral te studeren. Eind conclusie we hebben nu veel teveel taken. De oplossing heb ik niet. Financieel is er geen andere oplossing en ik hoop alleen dat de generatie van mijn dochter het anders onderling gaat regelen. Verder hoop ik dat de overheid nu eens echt iets gaat doen aan dit probleem. Betere kinderopvang, betere en vooral gelijkwaardige beloning van arbeid en tegemoetkomingen zodat het mogelijk is zelfstandig te zijn EN een moeder.

Ik denk niet dat het de bedoeling van het feminisme is geweest dat vrouwen van nu in een dergelijke dillemma terecht zijn gekomen.Ze moeten èn buitenshuis werken, èn het merendeel voor de kinderen en als bijna vanzelfsprekend, ook nog een keer dat retorische huishouden er bij doen.Wie denkt dat in volledige mate te kunnen doen, komt bedrogen uit.De bedoeling was feitelijki dat de taakverdeling gelijk zou worden verdeeld.Helaas zijn er teveel echtscheidingen, zodat moeders er alsnog alleen voor staan.Kom ik nog nèt uit het tijdperk dat ik als bijstandsmoeder mijn taak als Moeder, Goddank, niet heb hoeven verwaarlozen, kom daar nu maar eens mee!Dan had ik maar minder te besteden, de kinderen zijn gelukkig volwassen geworden en studeren beiden binnen kort af.Nogmaals:het zou een maatschappelijk discussiepunt moeten worden, het herzien van de rechten van zowel de vrouw alsook de rechten van het kind.De kinderen hebben aandacht nodig die niet door derden te vervangen is, daar pleit ik voor.Ik zie tot mijn verdriet veel kinderen vaak alleen naar huis gaan, of alleen van huis naar school gaan, en dan is er die prettige na-schoolse opvang.Als die kinderen dan thuis komen en Moeder is thuis, is zij vaak te moe om de verhalen aan te horen of zijn er nog zoveel andere taken te doen, die ten koste gaan van de aandacht en wederzijdse uitwisseling van informatie onderling.Nee, feministisch is nederland niet, we lopen ernstig achter de feiten aan met een toekomstig resultaat van een zwaar gefrustreerde generatie:met alle problemen weer van dien:dat gaat veel meer geld kosten dan moeders nu verdienen:maar de maatschappij moet Moeders ook de gelegenheid bieden hun kinderen op te voeden als ze nog naar school gaan.Moeders staat op tegen deze mismoraal.

Beste Angele [N.a.v: Moe Moe Moe, zo moe.... ...] Stoppen met werken kan maar hoeft niet de oplossing
te zijn!! ***
Je geeft zelf aan dat je min of meer achter de feiten zit, waardoor blijft rennen en nog eens rennen...!
Met opgroeiende kinderen geeft het nog extra druk op je gevoels beleving waardoor het geweten soms
het spoor bijster raakt. ***

Elk mens maakt en breekt zijn of haar leefpatroon en maakt gelijktijdig een eigen levens-geschiedenis in relatie tot
het gezin, werk, en wat heet vrijetijd; De grote vraag blijft, of deze zelfde mensen van bewust zijn over hun welzijn binnen
een drukke welvarend samenleving. Dit houdt automatisch in, als je erbij wilt horen en mee moet gaan binnen de
deze welvarende samenleving, bijv. de kost wil verdienen als iets extra voor het gezin. Bij bijna alle gezinnen en
zeker met jonge kinderen ziet men toen en nu nog steeds hetzelfde leefpatroon n.l druk druk en nog een druk.
Werk is een middel en een van de manieren voor verbetering en welzijn voor jou als persoon en vrouw binnen het gezin.
Als je echt van mening bent dat de drukte in meerdere mate door jou werk komt, dan kan je stoppen met werken maar dat
hoeft niet zo te zijn. Dit laatste is in belangrijke mate bepalend hoe jij zelf mee omgaat met de tijdsritme binnen je dagelijkse
leefpatroon en leefwijze. Jou doel om het beter te hebben en een gezond leefwijze heb jezelf in de hand en dat staat totaal los
of je nu wel of niet werkt. ***
Vermoedelijk ligt jou [als hard werkende vrouw en moeder] probleem in het genieten van de dingen die je gedaan hebt, doet en nog meer wilt gaan doen.
ook al is het achteraf verkeerd of fout gegaan, leer van die momenten om het anders aan te pakken voor verbetering. Zeg je dan dat doe al,
dan klopt het niet wat je zegt, anders reclameert je niet met je verhaal op deze site.
M.a.w geniet van de handelen die je verricht en laat het welvaart voor wat het is. Welzijn is voor jou een belangrijk doel en nogmaals of je nu wel of
niet werk maakt het inprinciepe niet uit. Een ander levens-visie en leefwijze is een belangrijke benadering om het nader in te vullen.
Je hebt de lef om jou verhaal hier weg te schrijven, dat houdt ook in dat je meer dan voldoende creativiteit hebt om jou situationele omstandingheden
[gezin,werk, vrijetijd enz...] anders aan te pakken. Gaande weg zal je merken en misschien keuzes moeten worden maken, maar het hoeft niet perse zo te zijn
om met je werk te gaan stoppen. Andere keuzes in bijv,- andere aanpak in waarden en normen, in opvoeding, andere omgang met resterende belangen blijven
net zo goed een optie voor overweging en afweging voor nader besluit. Welke keuze je ook maakt, houdt jou leefpatroon in balans.

Mvg, De liefde,

Beste 1978 (NAV:hoi Ik ben ook moeder van 1 dochtertje van 4.5... ). ***


Elk mens heeft zijn of haar probleem een oplossing, dus voor voor u, al zit met een druk week werkprogramma,
voor meer rust en ontspanning zal ook door u optijd aan de noodrem getrokken moeten worden. Het is dus
niet zo dat dit door anderen voor u gedaan kan worden. U zelf staat er midden in en gaat na die drukke dag(-en)
ook mee naar bed. Foei zou je kunnen zeggen, voor al die moedertjes die zonodig willen of hard moeten werken.
Het wordt steeds drukker en het liefst moet 8 dagen in de week zijn ipv 7 dagen, om net die ene extra dag bij te komen.
Niets is minder waar, of je nu parttime of fulltime werkt de drukte creeert de werkende mens zelf.
Om uw doel (rust en ontspanning) te bereiken, zal binnen uw dagelijkse leefwijze bewuster geleefd moeten worden
bijv. Niks moet, want het gezin gaat voor dan pas de andere verplichtingen, bijv werk. Niet dat werk onbelangrijk is
gezien de event. financiele noodzaak, maar dat is niet het prioriteit. Stel dat u morgen toch op straat staat en geen
extra inkomsten heb dan zal binnen uw leefwijze aanpassing moeten komen. In dergelijke situatie zal u merken en zeker naar
handelen om wat rustiger aan te gaan doen. Hiermee wilt nog niet zeggen dat u meer rust hebt en meer ontspanning,integendeel.

Drukte en rust wordt door de persoon zelf gemaakt (met werk of zonder werk) daarom zal binnen uw 24uurs leefwijze bewuster aanpassingen moeten
komen die moeten leiden tot evenwicht en balans binnen uw leefpatroon. Want uw zo graag dat het anders moet,bij voor u kind, maar kan ook anderzegd
worden, beter door en voor uzelf. Uiteindelijk bepaald u zelf die onnodige drukte. ***
Daarom leef bewuster en neem de tijd op alles wat u dagelijk doet, van wakker worden tot naar bed gaan. Geniet van de momenten dat u doet
ipv van moeten, moeten en nog eens 100 x moeten. Als een aantal zaken niet lopen zoals verwacht waar bij teleurstellingen nog groter kunnen
worden, laat dat voor wat het is, waardoor u bewuster en ontspannender terug kan kijken en later of morgen voor verbetering vatbaar is.
Leef bewuster door de fouten en trap af en toe goed op de rem waardoor het drukke en haastig leefpatroon een ander wending krijgt.
Die vernieuwde ( minder drukke) leef-situatie komt niet vanzelf maar dat creeert u zelf door ernaar te handelen.
Veel kan hierover gezegd worden, maar het aller belangrijkste is , geniet van het moment en de dag dat morgen nog komt.

mvg De Liefde,

Wij hebben er na 2,5 jaar ploeteren voor gekozen om allebei minder te werken. Dat heeft een heel stuk rust gebracht.
Het is een financieel offer maar dus ook een duidelijke keuze voor ons gezin! We hebben drie jongens en we hebben nu voldoende aan 1 dag opvang in de week. Ik wil mijn kinderen absoluut niet op een creche hebben en op deze manier vangen we ze het grootste gedeelte van de week zelf op en gaan ze 1 dag naar een vriendin.
Ik roep alle moeders en vaders op om nog eens te heroverwegen of je echt zoveel moet werken. Schuldgevoelens zijn soms ook terecht, ga die confrontatie niet zomaar uit de weg!!

hoi

Ik ben ook moeder van 1 dochtertje van 4.5 en merk aan alles dat ze door mij toe doen erg gestrests raakt en heel erg gespannen is en voel me daar zo ontzettend rot over maar kweet gewoon niet meer hoe ik het allemaal op rolletjes hou ik werk ook nog eens 21 uur als partimer in een supermarkt mijn man is vaak van huis voor zijn werk aangezien hij wisseldiensten draait en al draait hij dan geen nachtdienst maar is hij ook in het weekend en met feestdagen aan het werk moet ik het vaak alleen rondbuiken en heb ik weinig om op terug te vallen hij is daardoor gewoon ontzettend moe en heeft sowieso minder geduld als ik heb met die kleine meid en reageert hij vaak net even op een te volwassen manier op waardoor ik weer vindt dat ik voor haar in de bres moet schieten om zo de goede orde te behouden. Met alles wat in ons leventje draait lijkt het nu wel volkomen in de soep te draaien waardoor ik me daar ook nogmeer schuldig over ga voelen maar dan vooral naar mijn kleine meid ze moet gewoon te snel opgroeien ze moet gewoon kind kunnen zijn en door dingen te doen of door fouten te maken moet ze ook de gelegenheid krijgen haar eigen ik te ontdekken zonder angst en stress ze is pas 4.5 maar al wil ik datdolgraag op ene of andere manier lukt het mij net niet en is vaak het kwaad al geschiet waardoor ik me nog schuldiger ga voelen en dan is de cirkel weer rond. Hoe kom ik hieruit hoe doorbreek ik het patroon zodat het weer wat ontspannender wordt,

Soms denk ik van wel, maar iedereen is druk en moet van alles. De maatschappij verlangt veel van ons. Ik heb 3 kinderen van 5, bijna 4 en bijna 1 jaar oud! Ik hou zielsveel van mijn kinderen, maar mijn middelste is het afgelopen jaar zo strontvervelend geweest dat ik blij ben als hij volgende maand ook lekker naar school kan. Ik heb een part-time job 25,5 uur, maar werk voor zeker 36 uur p.w. Dit betekend dat ik mij altijd schuldig voel. Als ik thuis ben denk ik aan mijn werk. En als ik op mijn werk weer eens aan het overwerken ben, wat bijna iedere werkdag wel gebeurd dan voel ik mij weer schuldig tegenover mijn gezin. Gelukkig heb ik wel een lieve behulpzame man (al kan hij altijd meer doen ;-)). Hij is ook regelmatig van huis voor zijn werk of zit ver weg, maar het is toch wel heel fijn dat je je zorgen of problemen met iemand kunt delen. Ik vind het dan ook heel erg te lezen dat er zo veel mannen gewoon van door gaan! Je kiest toch samen voor kinderen. Je bent er iig allebei bij! De meeste moeders die reageren hebben kleine kindjes. en ik zeg altijd maar zo, het duurt niet eeuwig. Er komt een moment dan zijn ze al weer een stuk zelfstandiger. Dat merk ik duidelijk aan mijn oudste. Zij kan al zoveel. De momenten die je voor jezelf zo hard nodig hebt moet je af en toe gewoon even pakken. Kids uit logeren en dan is het mama-dag!!

Het is moeilijk om er een balans in te vinden,maar zou ook niet zonder werk willen,krijg er ook weer energie van waardoor ik als ik vrij ben extra van mijn twee jongens geniet.Ik ben een echte control freak dat maakt het soms voor mezelf moeilijk.Heb er nog niet helemaal een balans in gevonden. groetjes Karin

Moe Moe Moe, zo moe....ik werk 24 u per week en heb 2 jongens, eentje die eind maart naar school gaat en eentje van 1,5. De jongste slaapt onrustig en is elke morgen rond 5 uur wakker! Hij krijgt wat te drinken en wordt terug in bedje gelegd, soms lukt het soms ook niet en dan schreeuwt hij de oudste wakker! resultaat iedereen is nog moe en chagerijnig. Maar ik moet toch vrolijk weer op het werk zijn. Dat valt allemaal te doen, werken ,huishouden, kinderen, relatie. Maar ik ben op het punt gekomen dat ik me afvraag waar ik het voor doe. Rennen , vliegen en geen tijd om alles goed te doen. Achter de feiten aan blijven lopen , nooit eens klaar zijn met iets.Eens uitgerust zijn, opgewekt zijn. Nee er is altijd nog zoveel te doen....Is stoppen met werken de oplossing??

Beste, Claudine, (Nav: Ik ben na een relatie van 13 jaar alleen... ),

Wat je het beste kan doen is: met je huisarst en bedrijfarts over praten inzake jou in de positite als alleenstaande moeder.
Probleemstelling : * je lichamelijk conditie om normaal 100% te kunnen functioneren (werk en thuis) is totaal uit balans.
Je bent daardoor meer dan 100 % bezig denken en uitvoeren boven je eigen krachten aan het werken.
Daar kan geen elk mens tegen op, om een normaal werk - thuis levensrimte te ontwikkelen en te functioneren, de bedrijfarts
komt daar niet onderuit om te ontkennen en te gaan zoeken naar een gepaste oplossing.

* Tijdeijk oplossing zou kunnen zijn dat je (voorlopig) probeert in deeltijd te gaan werken *. % werken en *. % ben je nog
steeds ziek. In goed overleg doen kan je het voorstellen aan je werkgever, dus puur om het het uit te proberen. Lukt het
niet dan geef je het op aan dat je gewoon wilt blijven werken en dus ervoor gaat, maar nog niet aan toe bent.
De tijdelijk oplossing heeft als doel dat je 100 % (fulltime werk) weer beschikbaar bent maar in gefaseerd in periodes bijv.
de komenden paar maaden, i.s.m de bedrijfsarst. ***

Veel belangrijker is; Dat je REGELMATIG contact hebt het je huisarts, want dat is je eerste en laatste station om bij te praten
over je gezondheid op geestelijk als lichamelijk gebied. Jou huisarts heeft vaak een bepaalde en posetieve invloed om je gezondheid
in balans te kunnen houden. Zie het als een soort mentor dat jou mentaal ondersteunt, want dat heb je als overbelaste en werkende moeder
wel hard nodig.

mvg, De liefde,

ik herken dit allemaal
ik ben een fulltime werkende moeder met 3 kinderen en een man die diabetici is en depre thuis zit ..dus druk druk
de weekenden zijn dan ook voor mijn kinderen en ik..tenminste probeer ik
ik wil wel graag ik contact komen met moeders die een best druk en zwaar leven hebben..hoe jullie er mee om gaan.

Ik ben 26 jaar en heb twee kinderen en ben sinds 2 jaar niet meer samen met hun vader. Ik werk 4 dagen in de week (32 uur. Hiernaast studeer ik ook nog eens (thuisstudie.

Soms denk ik dat ik gek word. Ik ben secretaresse en vaak laat thuis. Je voelt je dan schuldig omdat je kinderen dan ook pas laat aan tafel gaan. In het weekend heb ik soms geen energie meer en ben ik helemaal op. Mijn weekend bestaat niet uit uitgaan en/of relaxen, mijn weekend is opruimen, wassen, strijken boodschappen doen, leren, me klaar maken voor de werkweek en natuurlijk bezig zijn met de kinderen. Ik heb nooit tijd om bij te komen daar de kinderen ook volledig in de steek gelaten zijn door hun vader en dus altijd bij mij zijn. Het is letterlijk werken en de kinderen.

Het is soms alsof ik niet besta. Ik ben zo blij met mijn twee kindjes. Het is alleen jammer dat ik niet volledig van ze genieten kan. Ook is het jammer dat ik niet wat meer tijd voor mezelf heb om uit te rusten.

Een druk leventje :-)

Ja dat ben ik zeker. Als alleenstaande moeder ben ik financieel verplicht om 32 uur te werken. Het breekt me helemaal op en ik ben helemaal kapot. Ik schiet echt te kort als moeder als ik zoveel moet werken.

ik ben al jaren een werkende moeder. na mijn scheiding heb ik een tijde een uitkering gehad. op een gegeven moment ben ik gaan werken. ik werkte 2 dagen in de week en dat was goed te doen.
op een gegeven moment werd ik wegens bezuinigen ontslagen en kreeg een ander baan, de uren werden verdeeld over drie dagen.
ik kreeg een hoge bloeddruk, kwam 15 kg. aan en voelde me vreselijk ongelukkig. het feit dat ik huis en haard voor zo\'n lang tijd verliet sneed mijn ziel in tweeën.
het moet, dit werken maar het is zo ongezond voor moeder en kind. mijn zoon heeft adhd en heeft goede zorg en begeleiding nodig.
echt, ik vind het dood zonde dat er op deze manier met kinderen, onze toekomst, wordt omgegaan.
er zijn zoveel problemen met kinderen. nu begrijp ik dat het gewoon ligt aan tijd en aandacht geven.
Helaas is het hier zo gesteld in Nederland.

Beste moeders,
en ik maar denken dat ik het alleen heb!deze verhalen zijn voor me zo herkenbaar! dat ik me zo vaak zo moe voel, nergens zin in hebben, hyperventileren, depresiief, burnout(2 keer). Ik wil eigenlijk voorstellen om een internetclub te starten (net als hyves). waar we elkaar tips of steun kunnen geven in welke vorm dan ook.
ik loop nu bij een psycholoog, met mijn relatie gaat niet zo goed, ondanks dat mijn partner ook parttime werk (allebei 32 uur). ik heb constant lichamelijke klachten; rugpijn, hoofdpijn, vermoeid enz. ik gun mezelf geen rust en aandacht. Ik doe er niet toe!
weet iemand een site waar we de (werkende)moeders kunnen met elkaar praten?

Ik ben sinds 10 maanden full-time moeder van 3 kids, ik heb geen betaalde baan meer maar ben zeker wel een werkende moeder!!
Een oase van tijd voor je gezin en ALLES wat daarbij komt kijken, dit neemt niemand ons meer af en de maatschappij kan de hik krijgen, onze kids weten dat ons huis een thuis is!

Ik ben een werkende moeder, ik werk 32 uur per week. Mijn dochter van drie gaat 4 dagen naar de creche. Een keer per week komt een schoonmaakster en maakt beneden ons huis schoon. Ik hou van mijn werk en rust op het werk psychisch uit. Mijn dochter is rustiger sinds ik werk. Echter voel ik dat mijn omgeving mij een slechte moeder vindt, omdat ik werk. Het is heel vervelend omdat ik niet meer durf te zeggen dat ik mijn werk ontzettend leuk vind en dat ik daardoor betere relatie met mijn man heb en mijn dochter.

Ik herken mij zo goed in dit verhaal! Ik ben sinds juli 2007 ziek (depressief) en heb nog wel een aantal maanden op arbeidstherapie gewerkt, maar het ging niet meer. Nu ik thuis mijn batterij een beetje heb op kunnen laden, begin ik mijn werk-toekomst weer iets rooskleuriger te zien. Ik wil in elk geval een paar veranderingen aanbrengen in het aantal uren en te werken dagen.
Wel vraag ik me altijd af hoe de rest het em allemaal fikst. Ik wilde zelf werken omdat ik niet alleen maar thuis wou zijn en ook graag zelf een steentje wilde bijdragen op het financiële front. Wat ik daarbij vergat, is hoe sterk ik reageerde op mijn dochter toen die geboren werd en hoe heftig het opvoeden soms kan zijn. Niet alleen fysiek maar ook psychisch. Ik heb me lang een softie gevoeld, maar ik kan me inmiddels niet meer voorstellen dat er niet veel meer vrouwen zijn die zich futloos voelen. Of zie ik dit verkeerd?

Als mijn werkgever nou eens minder zou zeuren dat ik niet flexibel genoeg ben dan zou dat een heleboel schelen. Wat een onbegrip is er zeg. En dan vooral van die manager, broekies nog, die net komen kijken. Zelf geen kinderen hebben en nog bij pappie en mammie wonen. De laatste keer heb ik gezegd: is prima, ik kom wel weer extra werken maar nu neem ik mijn dochtertje mee want ik heb geen oppas. Dan laat ik ze wel drie uur stilletjes op een stoeltje naast mijn werk plek zitten. Weet je? Daar zat hij toch eigenlijk ook niet op te wachten.

Hoever kan een werkgever doordrammen en eisen stellen? Want ik wordt er zo gestoord van!!!

Ik ben overbelast. Dit omdat ik niet de keuze kan maken tot mijn kinderen uitbesteden of werken. Ik doe het dus beiden. Ik zorg zelf voor mijn kinderen, vriendjes zijn welkom, ik werk buitenshuis en besteedt ook mijn huishouden niet uit. Ik doe ales zelf. Er ligt altijd werk en rustmomenten las ik weinig tot niet in. Gevolg sinds een paar jaar allerlei vreemde lichamelijke klachten zoals gewrichtsklachten, nagels die afvallen (candida) en maag darmklachten zoals prikkelbaardarmsyndroom en elke dag moe.
Tijd voor veranderingen dus.....

Ik ben een alleensaande fulltime werkende moeder van twee kinderen - 10 en 12 jaar - en ik herken mezelf helemaal in het beeld dat jullie schetsen: schuldgevoel, nooit tijd voor mezelf, gevoelens van overspannenheid en isolatie. Terwijl ik altijd postief ben en veel energie heb,kom ik langzaam na 3,5 jaar alleen voor de kinderen gezorgd te hebben in een negatieve spiraal terecht. Ik vind dat de mensen om je heen er weinig begrip voor hebben. Ik sta ook niet voor mijn deur om te roepen help me nou eens, maar er zijn best symptomen waaruit mensen kunnen afleiden Hé, zullen we eens helpen, of zo\'.Dus je denkt dat je alleen bent en dat niemand werkelijke interesse in je heeft.

Ik ben na een relatie van 13 jaar alleen komen te staan met 3 kinderen (13,7 en 3) Daarnaast werk ik 32 uur in loondienst. De stress is \"killing\". Ik leef van dag tot dag met als doel mijn kinderen zoveel mogelijk te geven. Financieel loopt het totaal niet lekker. Dit is ook de hoofdreden om te blijven werken. De kinderen hebben gewoon recht op een fijne jeugd. Met alles wat je om je heen hoort wil je dat gewoon je kinderen zo goed als mogelijk opgevoed worden met alle middelen die daarbij nodig zijn. Ik heb het niet over \"aardse goederen\", maar meer quality time. Uitstapjes en leuke dingen doen met zijn allen als nieuw gezin. Er lopen al genoeg jeugdigen met problemen rond en gezinsvreugde is gewoon van groot belang. Ik denk dat het met schuldgevoel te maken heeft. Maar, het resultaat is bevredigend. Zelf loop ik constant op mijn reserves en vraag me af hoe lang ik dit nog vol houd. Ik probeer soms alles gewoon los te laten als ik daar zin in hem. Soms ben je gewoon helemaal op en niet in staat om normaal te functioneren. Op deze momenten lig ik ziek in bed van de oververmoeidheid.

Heeft iemand de oplossing voor dit? Als hoofdkostwinnaar heb je gewoon geen keus.

Ik dacht dat ik het druk had en wilde daarvan even bevestiging zoeken op deze site. Maar het is me al heel snel duidelijk geworden dat ik een luize leven heb (woon in buitenland, full time hulp, goed huwelijk etc etc). Ondanks mijn 4 kinderen tussen de 4 en 6 jaar oud mag ik overduidelijk niet klagen dat ik moe ben. Aan al jullie dappere en goede moeders die het weten te combineren (al denk je soms zelf dat je het niet redt): jullie zijn geweldig!!! Is meer dan duidelijk waarom vrouwen het sterke geslacht zijn! Hou vol, het zal echt ooit makkelijker worden (al is het misschien pas als ze uit huis gaan).
En een tip waar je misschien iets mee kunt: aan schuldgevoel heb je werkelijk helemaal niets. Je kunt \'s avonds beter een x minder stofzuigen en een glas wijn nemen met je benen op de tafel! Net als bij noodgevallen in het vliegtuig geldt ook in het dagelijks leven: alleen als je goed voor jezelf zorgt kun je ook goed voor je kinderen zorgen!
Zet hem op!

ik ben een alleenstaande moeder met 5 kindjes en werk daarop nog eens voltijds ben echt uitgeput wat ik doe elke dag 3 redbulls drinken is slecht voor de gezondheid maar mijn kinderen moeten eten op tafel hebben en komen op de eerste plaats nu gaat het allemaal nog maar wat binnen een paar jaar?

Ben een werkende moeder (24 uur buiten huis en nog 4 uur thuis) van 3 kinderen. De oudste gaat sinds januari naar school , de middelste wordt in juli 3 en de jongste wordt in mei 1 jaar.
Zo nu en dan kan ik ze achter het behang plakken, maar meestal geniet ik alleen maar van de kinderen. Het werken ernaast is geen probleem, geeft alleen maar rust. Het enige wat jammer is, zijn de wachtlijsten voor de opvang. neem nu bijvoorbeeld al 3 maanden vrij op donderdagmiddag omdat ik geen plaats heb na school (gelukkig per 1 april wel).
Daarnaast zijn andere moeders het grootste probleem. Het lijkt wel alsof je van alles moet of je kinderen worden niet gelukkig. Nou, wij doen vaak niks, maar mijn kinderen spelen gewoon thuis. Scheelt een boel heen en weer gerij. Realiseer me dat ik straks wel de kinderen naar een sport zal moeten brengen, maar dat zie ik dan wel weer. Had ook het idee gekregen dat als je kind naar school gaat je ineens overbelast zou zijn, maar dat valt ook mee. Volgens mij moet je er gewoon positief tegenaan kijken en niet alles als probleem zien.

Hoi ik ben een alleenstaande moeder van drie kinderen van 5, 3 en 1 jaar. Vanaf de geboorte van mijn derde kind is mijn inmiddels ex-man er vandoor gegaan. De kinderen horen helemaal niks meer van hem. Ik doe het dan ook allemaal alleen en dat begon een maand na de bevalling. Ik werk 32 uur per week en breng de kinderen 4 dagen naar de creche. Hier voel ik mij heel schuldig over, maar ja, ik moet wel want het geld komt niet aanwaaien. Elke dag is het 06 uur op, 07 uur de deur uit, kids naar de creche brengen en werken. Om 18.00 uur weer thuis, kids halen, eten koken, effe lekker kroelen, dansen en zingen en naar bed. Op mijn drie vrije dagen geef ik mijn kids alle aandacht, ook naar zwemles. Er is geen moment rust voor mij. Hoe ik het vol houd, geen idee. Ik ga gewoon maar door, maar soms denk ik wel eens, is dit nu alles. Kinderen opvoeden, werken en het huishouden (wat ik veel \'s avonds en in het weekend doe). Ik ben wel een zeer positief persoon en ik houd ontzettend veel van mijn kids. En als zij blij zijn, ben ik dat ook. Maar verder, je staat alleen op de wereld, niemand die je helpt. Wel zegt men, wat ben jij een sterke vrouw en vragen hoe doe je het allemaal, maar er is niemand die zegt, zal ik je eens helpen ergens mee?
Ik begin last te krijgen van mijn schouders en rug en ben gigantisch afgevallen. Hoe krijg ik toch een keertje rust of tijd voor mezelf. Het vlammetje begint toch wel te doven, maar ik wil niet toegeven, want de kinderen hebben mij nodig. En vader die is in geen velden te bekennen. Die is weggelopen en laat mij alles alleen opknappen terwijl hij toch zo graag een gezinnetje wilde hebben.

Wat doe je als je dat punt bereikt hebt, hoe kom je er weer uit. Ik werk al 25 jaar, en ben nu, op mijn 44e, echt overbelast. Ik heb me vandaag ziekgemeld met als klachten overspannen. Ik ga vanmiddag naar de huisarts. Heeft iemand tips voor me voor dit moment?

Op dit moment ben ik thuis, ben ziek gemeld. 4 dagen per week gewerkt en dan nog 2 kleine kinderen en een huishouden. De jongste dochter is vaak nog wakker dus dat breekt mij ook op.

Maar ik geef mij niet zomaar gewonnen, ik vecht elke dag tegen die vermoeidheid.

Ja ik ben een alleenstaande werkende moeder en ben bijna op,als ik mijn kind 2jaar op haal bij dekresh ben ik om 19.30 thuis dan moet ik nog eten maken en dat wordt me te veel.
Ik vraag me af of ik verplicht ben om zoveel uren te werken mijn familie woont 300 km hier vandaan en ik ben hier helemaal alleen.Ik raak langzaamaan versuft van alles.
helen

Ik ben een fulltime werkende moeder van twee knullen (7 en 5 jaar). Na mijn scheiding vertikte ik het een uitkering aan te vragen en ging opzoek naar een job. Parttime werken was er voor mij niet bij, het was bijna onmogelijk in mijn branche en daarnaast zou ik dan erg moeilijk rond kunnen komen. Aangezien ik ook wat schulden meegenomen heb uit mijn scheiding moest ik wel full time gaan werken. Daar heb ik gelukkig nog helemaal geen spijt van gehad. Ik leerde een leuke jongen kennen en bouwde weer een nieuwe relatie op. Samen met mijn kids en hem dacht ik het allemaal wel voor elkaar te hebben. Tot deze relatie ook fout liep. Mijn huishouden liep niet altijd zoals het hoorde en in de weekenden was ik niet uit bed te krijgen. Tijd die ik voor mezelf had besteede ik aan nutteloos achter de pc zitten. En nu... tja gewoon doorgaan niet zeuren en zorgen dat alles tip top is. Daarbij vergeet ik vaak mijzelf, maarja dat hoort bij het moeder zijn. Ik hoop dat ik het nu wel allemaal voor elkaar ga krijgen maar eerlijk is eerlijk het is heel zwaar fulltime werken kinderen en het huishouden.

Ik herken dit heel duidelijk
Ik werk drie dagen in de week en heb een pittige baan in de zorg
Mijn dochter is 1 jaar en heeft nog veel zorg nodig.Daarnaast is mijn partner veel van huis.
Ik neig erg naar perfectionisme in de huishouding en heb de laatste tijd de neiging alleen maar door te hollen.
Gevoel alsof ik de trein moet halen of zo.
Probeer nu wat meer rustmomenten in te plannen en kijken hoe het gaat

ja, ik voel me overbelast als werkende moeder. De oudste van de twee is nu drie en een half jaar oud en de jongste bijna twee. Sinds de eerste geboorte hebben we geen nachtrust meer. De hele nacht wordt er gespookt. Of ze zijn verkouden, worminfectie of neteninfectie of een fase waarin ze onrustig slapen. Op een of andere manier kan ik niet goed tegen het onrustig slapen. Ik ga om 21.30 uur naar bed en meestal met de twee kinderen bij mij. Ik heb geen energie om te gaan sporten of iets voor mijzelf te doen. Wordt geleefd. Het is de moeite waard maar ik loop wel tegen grenzen aan. En in de weekenden kan ik maar 1 afspraak aan overdag. Dat is best weinig maar misschien normaal? Ik ben wel flink ziek geweest, vitaminetekorten en keizersnedes. Er is ook gegeken naar hyperventilatie dus daar werk ik ook aan. Maar misschien is iedere werkende moeder wel moe maar zie ik het niet? Of kan doorgaan. Mijn lichaam stopt er dan mee, kan niet meer lopen of gesprekken goed voeren.

Soms wel. Het is natuurlijk super dat we in een land leven waar iedereen met een beetje hersens kan studeren. Omdat ik het niet slecht deed op school werd ik geacht om te studeren en kreeg ik uiteindelijk een baan met veel verantwoordelijkheid. Geen weg meer terug naar een minder veeleisende baan met de bijpassende hypotheek die we afsloten. Echt geen moment bij stil gestaan dat ik ooit zoiets natuurlijks en praktisch zou gaan doen als het runnen van een gezin. Natuurlijk kwam die kinderwens. In de leeftijd waarop ik het makkelijkst vaardigheden aanleert, verdiepte ik mij in de economie en het bedrijfsleven en rende ik mij rot voor veeleisende bazen. Zoveel verloren energie, weet ik nu. Niemand die mij er toen op attendeerde. Spijt heb ik niet, maar als ik het over zou doen... Nu denk ik wel eens, een paar jaar huishoudschool had mijn leven een stuk gemakkelijker gemaakt. Achteraf gezien heeft het mij jaren gekost om handig te worden in zoiets ogenschijnlijk simpels als goed zorgen voor mijn gezin. Misschien raar in jullie ogen, maar het is waar. Gelukkig is het mij toch gelukt om een redelijk relaxte baan te vinden voor 18 uur per week. Ik mag 3 dagen werken van 9.15 tot 15 uur, als mijn kinderen naar school zijn.

Ja, ook ik ben weleens overbelast. Ik ben een 31 jarige surinaamse vrouw. Wat ik zo mooi vind van onze cultuur,is dat je opvoeding niet alleen doet, je hebt altijd wel een familielid die wil bijspringen en/of oppassen. Familiebanden zijn bij ons vele malen hechter dan bij autochtonen Nederlanders. Daarom is het van belang om een goede netwerk van mensen te hebben. 1 belangrijkle tip aan alle moeders, zet jezelf altijd op de eerste plaats, want wat je niet hebt kun je ook niet geven. Neem voldoende tijd voor jezelf, koop regelmatig iets leuks voor jezelf, maak jezelf regelmatig mooi, als je een relatie hebt zorg dat je die niet verwaarloosd, maak tijd voor je partner vrij. Kinderen hebben niks aan overbelaste ouders. Dus moeders geef duidelijk je grenzen aan, het is geen crime als je zegt, kinderen nu even niet, het is MAMA tijd. Het is n drukke en gestresste maatschappij waarin we leven, dus zorg dat je die energie ergens vandaan haalt. Ik zorg dat k wekelijks tijd voor mezelf vrijmaak, k zie er goed uit, k weet duidelijk wat k wil, geen overbelaste moeder, k wil een leuke moeder voor mn kinderen zijn en een leuke partner voor mijn liefde.Vandaag of morgen zijn je kinderen groot, ze gaan hun eigen leven leiden, en dan bemerk je ineens als moeder, wat heeft de tijd stilgestaan voor mij, alles draaide om de kinderen. Dus wees een goed voorbeeld voor je kinderen, kinderen vinden het leuk als hun ouders ook plezier maken. Want wie overbelast is kan op den lange duur ook niet genieten van de opvoeding van hun kinderen

Overbelast vind ik een groot woord.
Maar soms denk ik wel hoe ik het allemaal moet doen. Je moet een leuke moeder zijn voor je kids, een goede echtegenote, het huis moet aan kant zijn. Je bent min of meer verplicht allerlei sociale contacten te onderhouden en je moet er ook nog leuk uitzien.

Pfff....geen wonder dat sommige vrouwen het ff niet meer ziet zitten.

Ik zit ook regelmatig met mijn handen in het haar. Dit omdat mijn man iedere avond laat thuis is. Hij kan dus niet veel bijspringen.

Al met al een hele klus.

Overbelast is een groot woord.. maar dat het soms pittig is dat is zeker!! Super hoor dat er zoveel positieve verhalen staan.. maar soms valt het niet mee..volledig zorgen voor 2 kids, waarvan 1 met handicap, werken en een huishouden draaiend houden. Wilde soms dat ik iets meer energie had.

ik ben een werkende lerende en waarschijnlijk overbelaste moeder.
ik ben moeder van 4 kinderen (tussen 22 en 12 jaar)waarvan de 2 oudsten "uit huis zijn". mijn oudste heeft ppd-nos en heeft nog veel begeleiding nodig,dus ook al is hij uit huis ik ben er veel mee bezig. de jongste 2 wonen thuis.ik werk 24 uur per week,6 uur per dag. dus 4 dagen in de week. dit werk is onregelmatig(ook weekenden en feestdagen)daarnaast ben ik pas begonnen met een opleiding en ga 1 dag in de week naar school. Nu ben ik erachter dat ik dat helmaal niet kan, 4 dagen werken ,dag naar school,leren en de kinderen opvoeden/ verzorgen.ik moet nu toegeven dat ik geen supermens ben. ik slaap slecht,eet veel en kan niet stil zitten. kortom een en al onrust.
nu moet ik waaarschijnlijk mijn studie stoppen, dit voelt als falen. aan de andere kant, waarom moet ik alles kunnen?

ik ben een werkende alleenstaande moeder. Ik werk 12 uur per week en bevalt me prima. Voorlopig. Ben wel verplicht om op den duur 40 uur te gaan werken. Het huishouden verdeel ik dan goed in. Als ik geen zin heb doe ik het niet. Anders s'avonds of in het weekend. Meestal heb ik om de 14 dagen een heel weekend om flink het huishouden te doen. Geen probleem.

Ik ben overbelast geweest, weet ik nu. Ik kreeg drie kinderen in vier jaar tijd en ben altijd blijven werken. Daarnaast gunde ik mijn kinderen ook hun eerste vier levensjaren thuis. Ik wou niet kiezen tussen werken of zelf de kinderen opvoeden. Ik wou het allebei. Daarom werkte ik s'avonds en in de weekenden. Mijn man werkte overdag. Zo was er altijd iemand voor de kinderen en regelden we het zelf. Grotendeels zonder hulp van buitenaf. Op enkele incidenten na (cursus, vergadering), dan kwamen opa en oma in beeld. Zo konden zij af en toe een opa en omadag houden en werd dit ook geen verplichting (een bewuste keuze, gezien hun leeftijd en gezondheid). Dit is jaren lang zo goed gegaan. Tot de derde kwam die s'nachts om borstvoeding vroeg, de tweede overdag geen middagslaapje meer wou en de eerste op vaste tijden op school moest zijn. Rond middernacht kwam ik thuis van mijn werk (een baan met de eindverantwoordelijkheid voor vele mensenlevens). Daar stopte ik al snel mee. Ik wou er uitgerust staan. Dat was niet eenvoudig. Thuis wordt ik immers s'nachts wakker (borstvoeding),om 6.00 gaat de wekker weer van mijn man en kort daarna begint het schoolritueel om de oudste hier op tijd te krijgen. Overdag slaap inhalen lukt niet meer (de middagslaapjes zijn er af). Overdag scheur ik heen en weer tussen basisschool en speelzaal, soms zo'n 10 keer op een dag. Vraag me niet hoe ik het volhield. Over het huishouden wat er nog bij komt, heb ik het dan nog niet eens gehad...
Ik heb lange tijd nog geen vijf minuten koffie voor mezelf genomen en dit overdrijf ik echt niet. Ik vloog van hot naar her en maar doorgaan op de klok. Het uiteindelijke gevolg: gewrichtsklachten, langdurige maagklachten, candidaproblemen (zelfs handnagels die afbrokkelden)ontstekingen, enz vielen me ten deel. Ik ging zelfs aan mezelf twijfelen of ik niet ernstig ziek was want ik had nooit iets en nu achter elkaar! Dus ook geestelijk ging ik me zorgen maken (wat ik alleen bij mijn partner uitte). Je wilt immers niet klagerig doen...
Ik koos dus voor een baan op lager niveau met minder verantwoordelijkheid. Dus haalbaarder, dacht ik... Nieuw probleem: Werkgevers die flexible werknemers willen maar zelf niet flexibel willen zijn. Kinderen? Kinderen zijn jou probleem daar is de opvang voor (of je dat nu wilt of niet). Okee dan, dit probeer ik een jaar. Wat een gestress en geregel als de oppas niet kan! Om nog maar te zwijgen over de kosten. Kinderdagverblijf? Sorry dat wil ik niet. Bovendien zijn er wachtlijsten van langer dan een jaar en drie kinderen kosten ook het nodige. Werk ik daarvoor?Eigenwijze ik verander dus weer van baan en mijn man ook, op zoek naar onze ideale situatie. Zelf mijn kinderen groot brengen en ook nog kunnen werken. Nergens vind ik echt herkenning. Als ik stukken lees, hoor ik nergens bij. Niet bij de fulltime thuismoeders en niet bij de werkende moeder die voor opvang kiest. Ik kies mijn eigen(wijze) pad.
Nu na deze hele periode werk ik sinds een half jaar minder (8 a 12 uur per week)en op vaste dagen. We hebben ze gevonden! De werkgevers die toch flexibeler zijn. Ik kom helemaal tot rust. Ik heb dit jaar voor het eerst op de camping regelmatig in een stoel gezeten. Ik werk op vaste dagen en minder. Ik heb geen opvangstress meer en nu ervaar ik een enorm verschil. Ik voel me herboren, kom letterlijk terug in mijn lijf. Mijn lichamelijke klachten zijn zo goed als verdwenen. Heel langzaam voel ik me weer mezelf worden. En daarom zeg ik nu achteraf: destijds stevende ik recht op een burnout af of misschien heb ik het al gehad maar dit onvoldoende beseft. Maar je kunt voor je gevoel ook niet toegeven aan je vermoeidheid want wie is er om het van je over te nemen? Je leest de oplossing overal: uitbesteden, keuzes maken. Het is allemaal zo mooi gezegt. Maar als je graag je kinderen opvoed en graag werkt waarom moet je dan kiezen? Wil jij de keus maken tussen je eten of je drinken? Liever wil je het allebei behouden. Je hebt het namelijk allebei nodig. Meer uitbesteden aan mijn man? Dat deed ik al. Hij zorgde uit zijn werk en in de weekenden voor de kinderen en dan werkte ik. Zo maakten we allebei dus lange dagen. Wij konden de keus niet maken om de kinderen uit te besteden. Gewoon omdat wij dit zelf wilden doen. De verzorging word nu thuis wel minder merk ik, nu ze groter worden. Alleen vraagt de maatschappij nu weer om een goede opvoeding en begeleiding van de kinderen. Een serieuze taak. We zijn nog steeds nodig thuis! Hun draagkracht wordt wel groter naarmate hun leeftijd vordert. Je hoeft echt niet overal meer zelf bij te zijn. Dan komt er dus ook vanzelf wel weer ruimte voor meer werkuren (onder schooltijd).
Belangrijk is dat alles in balans blijft. Ik vind het niet gek dat er steeds meer overbelaste mensen volgen. Je hebt immers maar een bepaald draagkracht en kunt onmogelijk alle lasten dragen. Velen proberen dat wel zoals ik. Velen hoor ik nu dan ook zeggen: Er wordt van alle kanten aan je getrokken. ik moet elke dag van alles en ik weet eigenlijk niet of ik dit allemaal nog wel wil...

Ook ik ben een werkende moeder en ja,het wordt me soms allemaal even te veel. Het hoeft niet perfect,maar wel goed. Ik werk thuis als gastouder.Leuk,maar wel zwaar, ook omdat ik me altijd schuldig voel tegenover mijn 2 kinderen omdat de andere kinderen ook mijn aandacht krijgen. Het huishouden,het werk,de kinderen, m'n relatie,vriendschappen, en eh,oh ja,ik ben er ook nog! Pffff,ik heb een verwijzing van de huisarts voor een psycholoog om te leren te ordenen en prioriteiten te stellen. We zullen zien!

Ja ik ben een werkende moeder en zit op het moment overbelast thuis,....met het gevoel het allemaal niet meer aan te kunnen heb ik nog meer het gevoel van valen. Mijn oudste is net 4 geworden en al een hele tijd maak ik me druk hoe het moet als hij naar school gaat. Ik dacht alles geregeld te hebben maar nu blijkt naschoolse opvang dus zo vol te zitten dat zelfs na anderhalf jaar op de wachtlijst te hebben gestaan ik geen plek heb en het er naar uit ziet dat ik pas eind 2010 een plekje kan verwachten. STRESS!!! hoe moet dat met werk? hoe moet dat met schoolvakantie\'s? zoveel vrije dagen heb ik niet! Overal algehele paniek en ik weet het gewoon echt niet meer; ik probeer positief te blijven; ben als een gek op zoek naar werk dat wel zou passen bij een schoolgaand kind maar wie neemt nou iemand aan die alleen buiten schoolvakantie\'s en tussen schooltijden kan werken?!
Ik weet het gewoon niet meer en kan de hele dag wel huilen,.....misschien moet ik het maar gewoon opgeven en stoppen met werken tot ik plek in de naschoolse-opvang heb.....maar ja dan ben ik mijn plek voor de kinderopvang voor mijn jongste kwijt want die zou ik dan moeten opzeggen tot die tijd, en eerlijk is eerlijk we hebben het ook gewoon echt nodig deze inkomsten van mijn werk.....AHHHHH om gek van te worden....het lijkt wel alsof je als moeder niet mag werken.
In alle wanhoop heb ik de hulp van een psycholoog gezocht maar die heeft een flinke wachtlijst van een aantal maanden dus voorlopig mag ik het allemaal alleen proberen uit te zoeken,.....
Het enigste wat ik wil is kunnen genieten van mijn kinderen en 2 dagen lekker werken zodat ik ook even mezelf kan zijn buiten het moeder en huisvrouw en partner label....het lijkt allemaal te veel gevraagd.
Wie kent dit gevoel en hoe gaan jullie ermee om???
lieve groetjes een wanhopige moeder.

Nou dus niet overbelast. Gelukkig niet. Ik ben ook alleenstaande moeder vanaf me jongste dochter 4 maanden was. Ik moet zeggen ik heb dit allemaal niet meegemaakt ik heb een leuk en stabiel leven Twee banen en mijn oudste is ziek en heeft Schitzofrenie. Toch voel ik het niet zo dat ik een overbelast leven heb. Ik heb er nog steeds heel veel fun in en geniet van me werk me kids en alles wat ik meemaakt. Ik heb wel zware tijden gekent maar heb ook altijd iets positiefs uit iets negatiefs gehaald en daar ga je dan ook mee verder. Het leven is zoals het komt Mensen probeer de leuke dingen van alles weer eens in te zien.

Ook ik zie het even niet meer zitten. Ik werk 32 uur en heb 2 jonge kinderen. Werken doe ik vanwege het geld, kinderen moeten ook eten en drinken en omdat ik niet alleen thuis wil zitten. Maar het valt mij nu zwaar. De weekenden gebruik ik voor het huishouden. Gisteren had ik last van hyperventilatie omdat ik maar doorgaan. Maar nu wil mijn lichaam niet meer en ben ik moe, moe en nog eens moe.

Ik ben een werkende alleenstaande moeder en soms zie ik het echt ff niet meer zitten...alles komt op mij aan en dat is soms heel moeilijk. kijk vaak uit naar de weekenden dat mijn dochter naar haar vader gaat,even rust...voel me hier vaak schuldig over,want een moeder hoort haar kind toch altijd bij haar te willen hebben? Inmiddels weet ik dat het toch nog een taboe is om daar vooruit te komen.
Ik hou van mijn dochter maar ben blij dat ze om het weekend even weg is....ja ik voel me vaak overbelast!

Ik vind deze discussiesite behoorlijk zwaar gesteld. Het is verontrustend speciaal het 2e gedeelte van de kolom.
We hebben het hele artikel gelezen en tot de conclusie gekomen dat als mevrouw problemen heeft met haar ouders of schoonouders in kwestie, dat het niet nodig is om deze negativiteit te verspreiden. Dat het tijd word om dit te adresseren, teambuilding? Vooral in onze hormonale periodes kunnen wij dit niet hanteren. Wij wensen u veel geluk.

Met vriendelijke groeten Carla, mieke, Thea.

Wat een heerlijkheid om tussen het geklaag hier en daar een positieve moeder te lezen. Moeders...jullie raken uitgeput van de negativiteit!!!! Ik ben een alleenstaande moeder (32) met een dochter van 8. Ik werk 32 uur buiten de deur en nog eens minimaal 8 uur thuis per week, daarnaast het huishouden en alle normale rompslomp. Het is meer dan goed te doen als je de juiste instelling neemt. Op deze manier kun je je kinderen het beste van veel werelden meegeven, zelfstandigheid, onafhankelijkheid, doorzettingsvermogen en creativiteit.
Dus moeders, kom op, niet klagen maak er juist wat van!!!!!

Ik ben ook een werkende moeder (al is het dan maar 24u buitenshuis) van 5 geadopteerde kids tussen 9 en 13 jaar. Elk met hun eigen problemen, hun afkomst, hun adoptie-zijn. Is niet altijd gemakkelijk. Muziek is mijn ontspanning. Oortjes in, en even weg van de wereld. Dat geeft me energie en rust en ook op tijd, ten laatste om half 12, mijn bed in. Maar het is soms ook zwaar, alles controleren, huiswerk, kamers, of ze hun zwemgerief, boterhammen enz. bijhebben. Maar ze geven me ook veel vriendschap en dat is leuk

Als ik zo al jullie reacties lees, valt mij op dat de toestand van overbelasting wel een tijdje kan duren, maar dat er een eind aan moet komen! Ben zelf mama van 3 kinderen: een tweeling van 8 1/2 en een kleintje van 4 1/2. Had het vroeger goed voor elkaar: een halftijdse baan die ik geweldig vond, en daarop was de geboorte van ons 3de kleintje eigenlijk gepland! Maar het bedrijf ging over kop, en na een tijdje nam ik een voltijdse baan waarvan ik dacht dat het een uitdaging ging zijn, maar wel voltijds, 40 u per week, 2 u verplaatsing per dag erbovenop en 20 dagen verlof per jaar... Bijna 3 jaar werk ik nu daar en sinds 3 jaar ben ik aan 't worstelen, met alles en met mezelf!! En zoals ik hieronder terecht lees: het gezin betaalt het gelag! Conclusie: ik moet (en vooral wil!) loslaten, ik kan niet meer, aan mezelf of de leuke dingen in het leven kom ik niet meer toe. Ik wil voor de zomer weg op mijn werk, niet nog eens een hele zomer van 8 tot 7 weg terwijl de kinderen thuis zijn en ben dus op zoek naar een halftime baan. Maar begin maar eens te zoeken in Belgie, bijna onmogelijk als je zogenaamd 'hoger opgeleid' bent. Alle suggesties zijn welkom!

ik ben n moeder van 45 en 1 dochter van 12 jaar .ik werk al 8 maanden zo rond de 50 uur .8 maanden begon ik met 1 baan in de horeca en 1 baan in de zorg,maar omdat het geen jaarcontract meer was heb ik nu 2 banen in de horeca met jaarcontracten,maar ik ben kapot en dit doe ik allemaal omdat ik van mijn vriend hou om hem uit egypte te hier heen te krijgen.de eerste keer kregen we negatief,en nu ik weer 2 banen met jaar contracten heb hoop ik dat ie gauw mag komen.maar ik kan niet meer en als hij hier is kan hij ook gaan werken en dan kan ik part-time gaan werken,dus ik moet het nog volhouden maar dat valt niet mee met n tennis arm en pijn in mijn rug,en ik kan niks zeggen tegen mijn bazen.ik wou dat ik banen had wat lekker rustig werk was maar helaas ik heb niet geleerd altyd voor de kids thuis gebleven.binnen paar weken hoor ik of mijn vriend mag komen,dus laat iedereen voor me duimen.

hoi ik ben 22 jaar ik werk niet en heb 2 zoons van 1 en 3 jaar oud. ik heb een tijdje 20 uur gewerkt maar dat was echt de limit voor mij. mijn man doet niet veel thuis dus alles kwam op mij neer kwam ik uit me werk moest het eten ook nog gemaakt worden daarna de kids in bad en naar bed als ik ff kon zitten was het een uur of half 9 en vervolgens anderhalf uur later weer naar bed. nou ik heb eens goed naar me zelf geluisterd en ben gestopt met werken. we kunnen nu niet meer zo veel doen als anders zo als een keer uit eten en uitstapjes doen en sow. maar dat vind ik allemaal niet meer zo belangrijk. ik heb geleerd dat als je zelf lekker in je vel zit ben je ook een veel betere moeder voor je kids om dat je ook meer kan hebben als dat je zo moe ben. je kinderen voelen het ook haar fijn aan als je niet lekker in je vel zitten en daar reageren ze ook op wat als gevolg heeft ook vermoeiende kinderen die veel aandacht op eisen. neej ik ben blij dat wij het met 1 salaris kunnen redden en we doen dan maar wat minder . ik vind prima zo ik voel me beter en de kids ook en daar gaat het om!

Ja! Met 19 jaar begonnen aan mijn loopbaan, 9 jaar invalwerkgedaan, daarna aan een andere baan en HBO opleiding begonnen en ook 8 jaar bijna fulltime gewerkt en ondertussen 2 jongens gekregen. Mijn oudste zoon van 18 is licht autistisch en doet VWO examen dit jaar. Zal straks uit huis gaan studeren, mijn jongste zoon van bijna 16 is diabeet en doet TL examen. Hij gaat HAVO proberen. Mijn man zit fulltime in de ICT, ik werk 30 uur. Deed en doe mijn werk en het gezin altijd met plezier. Maar toch, door mijn perfectionisme, het niet los kunnen laten van mijn werk en leeftijdsgebonden klachten zit ik nu thuis met een burnout, winterdepressie, overgangsklachten en de afkickverschijnselen van het stoppen met roken. Het valt niet mee. Maar volgend jaar lichttherapie, binnenkort een gesprek met mijn werkgever en ook met mezelf t.a.v. werk en werkhouding moet verbetering brengen. Je moet het zelf doen is mijn devies, ook het nee zeggen. Tegen alle werkende moeders zeg ik: in situaties waar het haalbaar is moet je ook eens nee zeggen en voor jezelf kiezen! Voor je het weet is het te laat en zit je net als ik met scala aan klachten thuis!

ik ben een werkende alleenstaande jonge moeder die hard werkt ik heb een dochter van 4 jaar oud mijn vriend heb ik niet meer aangezien hij het leuk vond meerdere vrouwen erop na te houden .. dus ben nu genoodzaak om mezelf te zorgen .. het laatste jaar ben ik eindelijk uit de sociale dienst weg en bijna uit de schulden die hij bij mij had gelaten en nooit heeft meegeholpen om die op te lossen en heb dat zelf nu in 2,5 jaar opgelost ben daar best trots op.. alleen sinds een maand geleden gaat het steeds slechter .. ik kan het niet meer aan ik weet soms niet meer waar ik de tijd moet weg halen ..om te gaan werken .. met geld problemen weer te komen om dat je niet genoeg uren draait met je 2 parttime jobs daar de kop zorgen over te hebben ga ik steeds slechter slapen ... ik slaap nu zo slecht ...!!! mijn rug voelt aan als een betonnen muur duurt een half uur voordat ik mn nek kan draaien sòchtens als ik op sta val ik bijna flauw ik heb steken in mn ribben kast en ben noulijks ongesteld meer .. tijdens vakantie`s moet ik vrijnemen en met vrijdagen van school mijn ex help mij totaal niet mee en de rechtbank stelt hem in het gelijk maan- woens- en vrijdag kom hij haar van half 6 tot half 8 ophalen en dan moet ik nog douchen tanden poetsen boekje lezen met de kleine meid en dan is het alweer acht uur half negen terwijl ik vind dat zij om 7 uur hoort te slapen maar goed dan is het dus half 9 en dan ga ik aan de schoonmaak (want ik ben de heledag aan t werk en tijdens mijn pauze en mijn dochter haar pauze ga ik naar huis om voor haar te zorgen) ..als ik dan klaar ben met de huishouding dan kijk ik even tv meestal (show nieuws) en ga opbed waarbij ik de eerste 3 uren lig te woelen over al de problemen in mn leven en dan gaat 4 uren later het alarm weer om de uren die ik doorde weeks mis voor mijn dochter haar pauze haal ik met mn andere baan in het weekend als zij naar haar vader is met 10 uren per dag op de taxi.. dus ja om de vraag te beantwoorden overbelast ja zeker.. ik snap niet dat de overheid niet ingrijpt want ik zal wel niet de enige alleenstaande moeder zijn die er zelf wil zijn in de pauze voor haar kind en uit school ook terwijl de vrouwen die samen wonen met hun partner maar 24 uur hoefen te werken en als alleenstaand moeder 40 en heb je een betere betaalde baan 32 nou ik de mazzel dat ik die niet heb ...dus zal ik de 40 wel moeten doen ... ik heb er niet voor gekozen om alleenstaand door te gaan ..dus ik hoop dat deze verontrustende overbelaste overspannen moeder jullie vraag heeft beantwoord

ja ik ben een werkende moeder, en werk sinds 1 jaar soms 46 uur per week om het goed voor mij en me kinderen te hebben. Nu begin ik toch wel te merken dat het niet meer lang hoef te duren want het is wel veel, na mijn werk ben ik ook een studie begonnen zodat ik er straks financieel weer op vooruit ga, maar het is wel veel, tijd voor mezelf is er niet en dat vind ik soms wel eens jammer maar dat komt nog wel een keer.

Hallo werkende moeders, Ik ben ook een moeder die haast geen tijd heeft voor het gewone leven. Ik gunt het mij ook niet. Heel de dag voor de kinderen klaarstaan een baan van 36 uur dan nog vrijwilligers werk bij een school of kerk je kent het wel. Je wordt overal toch wel gevraagd en je kan niet altijd nee zeggen. Hierdoor ben ik niet minder geworden of gestress het breng mij juist op een punt van zelfstandigheid. Ik ben nooit ziek of gestress. Ja , ik zie het soms niet meer zitten want je kinderen brengen ook problemen mee kleine kinderen kleintje maar ik heb grote kinderen en om hun dan link te laten nee die help je ook weer. Dit is volgens mij bij veel meoders bekend. Moeders wij doen het maar even en soms een schouder van iemand is dan weer genoeg voor een tijdje. Ja onze baan is zwaarder dan de mannen maar ik klaag niet. Ik vind het prima

ik ben er een en zo gelukkig!!!! ik werk 4 dagen, en ben op en top mama voor mijn kinderen. wat is er nou mooier dan je eigen leven in de hand te hebben. en tuurlijk van werken wordt je nou eenmaal moe. maar de eigenwaarde die je hebt als je in de spiegel kijkt en denkt... dit ben ik en ik doe het toch maar mooi even alleen. bekijk het eens positief, door werken gaan de kinderen naar een oppas. hierdoor leren ze met verschillende regels, waarde en normen om te gaan. dit is iets waar ze later een extra punt mee hebben. ze zien dat ieder mens verantwoordelijk is voor zijn eigen inkomsten. is dat geen goeie boodschap wat je ze mee geeft?? de cursus zelfstandigheid krijgen ze ook nog mee. zullen niet meer vragen op hun 12de mam ik weet niet hoe ik boodschappen/ramen lappen/stofzuigen etc. mooi is dat toch, daardoor zullen ze later beter functioneren bij een werkgever. of zie ik het nu te happy allemaal????????? probeer te kijken naar het goeie wat je ze mee geeft. ga je niet schuldig voelen. en ach een klein slaapje tussendoor kunnen kinderen echt wel waarderen.maar zeg gewoon dat je moe bent en ff een klein slappje op de bank nodig hebt. mijn kinderen zijn 8 en 10 dus wel meer begripvol. dames succes met jullie vermoeidheid en geklaag ik kan er weinig mee. zitten een hoop in de... ik ben zieligrol... er staat een dame op met een kindje die kanker heeft en die zo happy is. dat is nou eens een voorbeeld van hoe je dingen.. hoe naar ze ook zijn.... positief kan aanpakken. voor deze dame wil ik nog even zeggen, keep up the good work. ik ben trots op je!!!!

ik ben een werkende moeder van 44 een van 11 met mdd (autisme en adhd) EEN VAN 7 JAAR EN EEN VAN 6 MAANDEN. ik vind het moederschap een zegen. Vind wel dat er door de maatschappij hoge eisen worden gesteld zo moet het maar normaal zijn dat je huis altijd spic en span is terwijl je kids hebt een man in de wao hebt en kostwinner bent Bij mij is het nooit echt vies maar wel rommelig iedereen is met iets bezig spellen computers of muziek. En verder is ieder welkom. Ik zie wel de beoordelende blik als mensen binnenkomen maar kan het nu ik een oudere moeder ben wat meer naast me neer leggen. harder kan ik niet. Daarnaast al die afspraken tjonge jonge druk is t wel

Ik ben een alleenstaande moeder van 2 kinderen (11 en 12) en werk 60 uur per week. Ik heb geen sociaal netwerk en geen hulp van familie. Het huishouden doe ik zelf. Ik kom de week ´op mijn tandvlees´ door en als het eenmaal weekend is dan ben ik zo uitgeput, dat ik meer last heb van rugpijn, pijn in de voeten etc. Het is vooral die lichamelijke pijn, waar ik moeilijk mee overweg kan. Ik klaag niet over mijn situatie. Ik accepteer dat het leven soms hard is. En ik zie de positieve kant, namelijk dat ik mijn kinderen een dak boven hun hoofd en dagelijks eten kan geven. Op een dag zullen zij op eigen benen kunnen staan en zolang hou ik dit vol.

Het probleem zit er naar mijn inzicht in dat er onvoldoende parttime banen zijn op hoger niveau. Hierdoor blijven die kerels fulltime werken om geld te verdienen en hun aanzien te behouden. Parttime werken werkt pas echt goed voor moeders als die kerels dat ook doen, dan heb je tenminste de ruimte om thuis de boel te verdelen. Anders blijven het de vrouwen die werken en het huishouden doen en alle ballen hoog moeten houden. Gelukkig komt er steeds meer begrip voor parttime werk voor management en is er een duidelijke trend te zien. Voorbeelden hiervoor zijn te vinden in het onderzoek van Randstad (Randstad Monitor in oktober) en het feit dat er nu ook sites zijn voor parttime werk op hoog niveau. Werken is net als opvoeden.... we moeten het samen doen. Samen parttime werken is volgens mij de oplossing en het kan dus.

Ja, ook ik ben een werkende moeder, die het gevoel heeft alleen maar thuis te komen om te zeuren. Ruim dit eens op, wil je dat eens wegleggen en dat buiten de was, de strijk, de inkomen en het koken valt mijn leven nogal mee. Ik ben altijd een positieve vrouw geweest, die wel tegen een stootje kon, maar dit blijkt me hoe langer hoe moeilijker af te gaan. Mijn gezin is ook niet min hoor. 5 geadopteerde kinderen tussen 8 en 12 jaar. Elk op zich schatten van kinderen hoor, maar als ze samen zijn, is het soms de hel. Er zit er eentje tussen, een meisje van 11, die me met alles tegen het plafond kan doen gaan. Geen greintje respect, met heel veel kabaal en o wee als ze haar zin niet krijgt dan is het gegarandeerd ruzie voor de rest van de week. Ook ons huwelijk lijdt daaronder, want vanaf mijn man thuiskomt doet ze superlief tegen hem. En als ik dan een opmerking over haar tegen hem doe, dan zegt hij, bij mij is ze poeslief. Dus ja, is heel lastig, mijn krediet naar haar toe, is zowat op.

Ja sommige dagen loop ik mezelf voorbij, dan is het of er geen eind komt aan die drukte. Mijn man en ik hebben de zorg voor 1 kind met licht Autismestoornis: PDDNOS. Hij is een schat van karakter met de nodige sociaal emotionele vaardigheidsprobleempjes met een IQ van 118! Sinds 13,5 jaar zijn wij met wederzijdse familie in discussie over dat ik ben blijven werken. Doodop ben je ervan. Ik ga soms niet ernaar toe om mijn eigen leven te leiden. Onze vaders leven niet meer, moeders wel waarvan 1 niet kan oppassen vanwege hartproblemen. Maar wij blijven positief over de zorg van ons kind. Met een instantie zijn we bezig zorg te krijgen via een budget van SVB. Ons kind is al net op een mavo met lwoo leergang dwz met zorg. Heel goed gaat het op deze school omdat er allemaal kinderen leren met een probleem. Ons kind voelt zich opzijn gemak daar. Na veel reizen van allerlei instanties is er rustigere tijd aangekomen gelukkig! Een drukke moeder en vader!

Ik ben 25 jaar en moeder van 3 kinderen 7 1 en 1 mnd. Ik woon samen en ik doe het huishouden en ben kostwinner in huis. Ik moet volgende maand weer beginnen met werken maar zie dat helemaal niet zitten. Die gebroken nachten. Helaas heb ik geen vriend die helpt of inspringt daar waar het nodig is. Maar ja, we moeten verder he. Voor niets gaat de zon op.

Ja, ook ik ben een werkende mama, van twee kinderen bijna 3 en bijna 4 jaar oud en ook ik ben chronisch moe. Alleenstaand, in alle opzichten. Hoewel ik op zich geen slecht salaris heb, houd ik na de kosten kinderopvang voldaan te hebben, ondanks de bijdrage van de overheid, minder over dan bijstandsniveau. Want, helaas geen structureel oppassende opa's of oma's, financieel niet de mogelijkheid minder te gaan werken en ja, ik werk fulltime, dus tel daar nog wat reistijd bij op en je redt het niet meer met 8 uurtjes opvang per dag, 10 a 12 uur per dag komt eerst. Wrang, want als bijstandsmoeder heb je in ieder geval de luxe de ontwikkeling van je kinderen van dichtbij mee te maken en ben je niet afhankelijk van de informatie die je daarover van je oppas verkrijgt. Tijd voor mezelf? Nauwelijks. Om meer quality time met mijn kinderen door te kunnen brengen heb ik met mijn werkgever de deal dat ik mijn 40 tot 50-urige werkweek verdeel over alle weekdagen, maar dat de vrijdagen "mama-dag" zijn. In de praktijk komt dit erop neer dat ik 4 dagen per week s' ochtends al vroeg aan de slag ga, na al het fileleed vaak laat thuiskom, nog net het eten op tafel kan zetten, mijn kinderen in bad kan doen, een verhaaltje kan vertellen en naar bed kan brengen, daarna gaat de laptop aan en zit mams gewoonlijk tot minimaal een uurtje of 23 te werken. Omdat mijn werk nogal piekgevoelig is en er deadlines aan verbonden zijn, komt het meer dan regelmatig voor dat ik op de resterende dagen (dus ook in het weekend) s'avonds aan het werk ben om deadlines te halen. Geld voor een hulp in de huishouding heb ik helaas niet en familie of vrienden wonen allemaal niet bepaald om de hoek, of zijn zelf volop bezig met carriere maken. Ik kan me niet herinneren dat ik een keertje rustig met een boekje op de bank heb gezeten of een televisieprogramma heb gekeken. Want, er is altijd wel wat te doen waar ik nog niet aan toe ben gekomen. Gedeeltelijk doe ik het uiteraard mezelf aan. Omdat ik wil voorkomen uiteindelijk letterlijk te verzuipen in de achterstallige (huishoudelijke) klussen, probeer ik zoveel mogelijk dagelijks de boel een beetje netjes te houden. Dus nee, ik laat de vaat niet een dagje staan, het fornuis wordt direct na het koken schoongemaakt, er wordt dagelijks gestofzuigd, de wasmanden puilen nooit uit en schone was wordt zoveel mogelijk gelijk opgevouwen en op de juiste plekken opgeborgen. Da's geen perfectionisme, maar bittere noodzaak om een beetje houvast te houden in alle hectiek. Jawel, ik heb een verschrikkelijke leuke baan (gelukkig), jawel ik ben ambitieus, maar als ik de mogelijkheid had gehad in ieder geval de eerste vier jaar van het leven van mijn kinderen niet of aanzienlijk minder te gaan werken, dan had ik dat gedaan. Nu sleep ik me regelmatig met een luttele 2 uur slaap (want kinderen ziek en om de beurt troost nodig) met pijn in mijn hart naar mijn werk omdat ik onvoldoende vrije dagen heb om thuis te kunnen blijven bij mijn kinderen en ik te "eerlijk" ben om me dan zelf maar ziek te melden om wel bij hen te kunnen blijven. Aan de andere kant, de kinderen en ik zijn superblij met elkaar, hebben niet veel nodig, geen luxe in de vorm van weekendjes weg, pretparken, regelmatige vakanties etcetera, geen nieuwe kleding (tweedehands voldoet prima voor ons allemaal), we hebben een fantastische oppas waar de kinderen zich 100% bij thuis voelen. Maar, als morgen de zoveelmiljoen op mijn rekening komt is het eerste dat ik doe accuut stoppen met werken, bij mijn kindjes blijven en ein-de-lijk een beetje aan mezelf toe komen (dromen mag he ;-).

Ik werk niet, omdat ik overspannen ben. Ik heb 2 kids en daar neem ik de zorg voor. En ik vind dat ook werk. Hoe neerbuigend iedereen het vind. Ik ga wel uiteindelijk werken als mijn kind 4 is en naar school gaat. Ik breng mijn kind naar zwemles, logopedie, ziekenhuis, huisarts, kno,schoolgesprekken, toneelstukjes, schoolinloop haal ze in de pauze op. Geef ze eten en drinken en ben aanwezig. En helemaal voor mijn 3 jarige kind. Ik vind dat ook werk! Vriendjes komen langs lunchen, dat vind ik ook werk hoor! Als ik in staat was om te werken zou ik het doen. Maar half moeder zijn en half werken op dit moment ben ik te overspannen. Het lukt mij nieteens om te solliciteren. Mijn kinderen zijn op dit moment wel trots op mama dat ik er ben. Tuurlijk zal dat wel veranderen. Maar zodra de jongste naar school gaat zal ik proberen tussen de schooltijden te werken. En tja mijn studie hbo zal ik voorlopig ook niet oppakken.....Ik heb zeker wel een half jaar slaap nodig!!!!!!!!Kinderen hebben is zwaar...eerst zij dan jij.

Ja, ik ben ook een werkende en studerende moeder van 2 dochters, 3 en 6 jaar. Na een scheiding en moeilijke tijd besefte ik dat ik niet eens genoeg zou kunnen verdienen om mijn dochter te kunnen onderhouden omdat ik geen diploma's heb, en daar draait de tegenwoordige maatschappij op. Een tijdje later leerde ik mijn huidige man kennen en kreeg nog een dochter. Na de bevalling dacht ik en nu wil ik ook zelf iets leren om zelf ook mijn bijdrage te kunnen leveren. Nu werk ik 20 uur per week en mijn studie neemt ook 20 uur per week in beslag, maar die moet ik in de avond uren doen omdat er overdag geen tijd voor is. Mijn man springt gelukkig bij, maar het is best zwaar voor allebei. Lange dagen en korte nachten zijn het gevolg, hoofdpijn, vermoeide en droge ogen door niet genoeg slaap. Tegenwoordig van 1 loon rondkomen is soms bijna onmogelijk alles wordt gebasseerd op 1.5 loon. Ondanks de vermoeidheid werken en studeren zie ik achter de wolken wel de zon schijnen als ik straks mijn diploma heb krijgen we wat meer rust, en daar doe ik het toch voor. Maar nu is het nog even afzien en de nodige reacties van anderen zoals `nou je doet het toch zeker zelf` dat hou je toch nooit vol`, zo heeft ieder zijn eigen verhaal en moet het ingepast worden in je gezinsleven. Ik ben blij dat mijn man mij ook steunt maar toch is en blijft het soms moeilijk.

Deze 39 jarige werkende moeder (4 dagen) heeft nu twee kinderen, en de derde op komst. Ik denk dat wat moeders zo moe maakt is AL die ballen in de lucht houden. Mijn huishouding? Grotendeels uitbesteed. En niet te kritisch he!! Ik hou van koken, doe dat elke dag, breng, haal de kinderen, ik was en ik doe samen met mijn partner de boodschappen. Hij klust in ons eigen huis, strijkt zijn eigen overhemden en vooral: wij gaan regelmatig weekenden kamperen om er eens helemaal uit te zijn. Minivakanties zeg maar. Om weer helemaal tot jezelf te komen. Ik heb alles goed geregeld, vind het ook normaal om mijn eigen broek op te houden (mij hoor je niet klagen over het feit dat vrouwen moeten werken ofzo). Vrouwen zouden veel meer onafhankelijk moeten zijn. Een relatie hebben is duidelijke afspraken maken, de taken verdelen!! En niet miepen, maar onderhandelen. Niet zuchten, maar vragen! Concreet. Schat, wil jij... en je liefste smile erbij! Ben ook een tijdje alleenstaande moeder geweest en dat was zwaar. Maar ook goed te doen. Plannen, koop meer handdoeken, zorg dat je 1 keer per week hoeft te wassen door genoeg in je kasten te schuiven en vooral: ontspannen. Het lukt mij (psychiatrisch patient) ook. EN ik heb, net als mijn partner, een onwijs leuke baan. En lieve kinderen. Stop met mopperen en ga voor de verbetering (leer onderhandelen, besteed dingen uit)!!

Ja ook ik ben zo'n vermoeide moeder (38 j) van 2 kinderen, die het niet eens is met de werkverplichting voor deze tijd, die naar mijn mening de hele rolverdeling binnen het gezin overhoop heeft gehaald, waardoor er ook waarschijnlijk zoveel echtscheidingen zijn. Zelf moet ik wel fulltime werken (41 uur per week) van maandag tot en met vrijdag, plus zaterdag morgen voor een inkomen van net over de 800 Euro netto per maand. Mijn man werkt ook fulltime en doet veel om te helpen, maar de enige vrije dag in de week die er voor mij over blijft moet ik meestal besteden aan de dingen in huis waar ik gedurende de andere dagen niet aan toe ben gekomen. Je kunt je verplichtingen betalen en verder is het te hopen dat je het einde van de maand haalt, wat meestal niet zonder problemen gaat, en ben je bijna al vanaf de 10de van de maand vooruit aan het kijken naar het volgende salaris. Moe? Na dag in dag uit te rennen wordt het mij ook te veel, en vaak komen de tranen s'avonds vanzelf, eigenlijk ben ik doodop en depressief, maar probeer dit al jaren te verbergen waardoor ik zelfs vaak hoop dat het niet meer morgen wordt. Geen tijd meer voor jezelf, en die leuke reactie van sommige mensen van "ga dan sporten", waar haal je de tijd vandaan, als er al dagen zijn dat je denkt " waar haal ik vandaag de tijd vandaan om te gaan werken"? Je hebt ook nog niet eens een keuze, er wordt niets meer aan je gevraagd.

Een tijdje geleden heb ik hier al een stukje neergezet. Toen zat ik er echt even doorheen. Nu gaat het stukken beter, ik heb alles even op een rijtje gezet. Mijn grootste ergenis was het huishouden en daar neem ik sinds kort hulp voor aan, gewoon familie! Ik ben namelijk nogal op mijn familie gericht. Dat is wat ik hier ook al heb gelezen en nu ook wil benadrukken. Voor de moeders, alleenstaand of niet, als je het niet meer ziet zitten vraag dan hulp! Als je geen hulp in de huishouding kan betalen vraag dan iemand in je omgeving die je hiermee wil helpen. Ik heb het zo afgesproken dat iemand mij 2x p/m komt helpen en ik haar 1x p/m in haar huishouden. Een soort van schaamte of trots is wat mij na een tijdje teveel werd, ik moest alles zelf doen van mijzelf, en dan ook nog zo goed mogelijk. "Een goede moeder is iemand die niet perfect durft te zijn."

Ben een werkende moeder met drie kinderen 11, 7 en 3 maanden. Verleen mantelzorg bij mijn moeder met bipolaire stoornis. Een van de kinderen heeft ppdnos en mijn man heeft ook een bipolaire stoornis. Rust, ontspanning, wanneer dan, grapje zeker. Tuurlijk raak je overbelast in deze maatschappij waar je steeds meer onder druk wordt gezet met de stijgende gezondheidskosten c.q. premies.

Ik ben partime werkende moeder (30u). Tuurlijk ben ik weleens moe, wie niet, ouder of geen ouder. Na de geboorte van nummer 2 knapte er wat. Ik heb het een paar maanden rustig aan gedaan, maar het gaat nog met ups en downs. Laatst was ik met iemand aan het praten en die zei: we moeten toch zelf iets leuks van het leven maken! Helemaal mee eens. Waar ik moe van word is het feit dat iederen zijn ordeel klaar heeft! 30u werken, dan had je net zo goed niet aan kinderen kunnen beginnen! Ik kan je vertellen dat mijn kids zat aandacht en liefde krijgen!Ik kook 's avonds voor de volgende dag, dus als ik thuis ben ben ik er 200% voor hun. Ja, en dan blijft het huishouden wel eens liggen. Maar ja, dat zijn prioriteiten! Voor alle fulltime thuis mama's: Als je er gelukkig mee bent dan is dat toch het belangrijkste, maar dat is ook zo als je wel fulltime of partime werkt! De enige momenten dat ik twijfel is als er weereens een ongevraagd oordeel is gegeven!

Ik ben een alleenstaande werkende moeder van twee schatten van kids, 5 en 7 jaar. Ik studeer er ook nog bij om toch hogerop te komen, het werk neemt op dit moment 20 uur buitenshuis per week en ongeveer 5 uur thuis per week in beslag. De studie kost mij 4 uur per week buitenshuis en ik zou ook ongeveer 5 uur per week thuis moeten studeren maar eerlijk is eerlijk dat schiet er de laatste tijd nogal bij in. Een familielid past thuis op, dit vind ik het fijnst, maar het huishouden word niet gedaan door diegene. Ik heb het zwaar op dit moment, heb hoofdpijnen en zoals vandaag, een zondag, zou ik het liefst iets willen ondernemen, maar ik ben niet vooruit te branden. Ik houd mij voor dat ik door moet zetten, en qua uren valt het allemaal wel mee. Maar het slokt mij op dat ik het gevoel heb dat ik zoveel afwezig ben, dat ik de kids maar half opvoed. Nu ben ik 2 weken geleden een soort van ingestort. Dit komt ook omdat ik ook wel een sociaal leven voor mijzelf wil behouden. Ik ben nog jong (26). Maar ik mis mijn kids gewoon, en ik moet nog zoveel doen! De uren zijn te kort, hihihi en mijn lichaam kan het niet aan. Ook omdat mijn baan zeer veel verantwoordelijkheden met zich meebrengt. Mijn gevoel op dit moment is dat ik alles maar half doe. Het huishouden is zozo. Op het werk loop ik op dit moment de kantjes ervan af, en mijn kids verwen ik teveel omdat ik simpelweg te moe ben. De studie vergeet ik maar gemakshalve, want daar steek ik helemaal geen energie meer in. Is dit wat de overheid wil? Overwerkende mama's die op het randje van een burn-out schommelen? Ik moet mijn weg er nog in vinden, maar er is gewoon te weinig tijd.

Ik vind het triest dat je tegenwoordig alleen nog maar een gezin kunt onderhouden met twee inkomens. Omdat mijn inkomen hoger was dan van mijn man ben ik na de geboorte van onze kinderen fulltime blijven werken en is hij een paar jaar helemaal gestopt om thuis voor de kinderen te zorgen. Hij kon geen parttime baan krijgen bij zijn werkgever, maar daardoor heeft hij wel nog 2 jr. een halve WW-uitk. gehad, zodat we het nog een tijdje hebben gered met 1 inkomen, daarna hebben we ons huis verkocht en een goedkoper huis in oosten v/h land gekocht (bovendien daar geen last meer van files, die me ook zo'n 20 u/w kostten), zodat we het nog een tijdje redden met de overwaarde van dat eerste huis. Toen dat geld op was is mijn man parttime gaan werken, maar toen deed hij helemaal niets meer in het huishouden (daarvoor deed ik ook al het meeste) en zijn we gescheiden. Dat was bovendien financieel aanzienlijk gunstiger, want als alleenst. moeder had ik ineens allemaal belastingvoordelen en gingen de kosten van kinderopvang zo'n E 400,- pm omlaag doordat ik daar nu subsidie voor kreeg. Helaas is er in Nederland geen opvang voor kinderen v/a 12 jaar, dus heeft mijn oudste zoon 2 jaar lang 4 dagen per week alleen thuis gezeten (na school en in vakanties). Dat heeft later veel problemen gegeven. Ikzelf heb al die jaren nooit meer dan 6 u/n kunnen slapen (had ook nog privé veel stress door allerlei tegenslagen) en ben 3 jaar geleden, toen mijn oudste zoon 14 was, echt ingestort. Heb het nog net gered om mijn huis te verkopen en te gaan huren, zodat ik parttime (20 u/w) kon gaan werken en voor de rest van de overwaarde van het huis kon leven. Mijn ex verdient net genoeg (min. loon) om zichzelf te onderhouden dus kan nauwelijks alimentatie betalen. Ik ben (o.a. door mijn stressbuiten op het werk) uit die parttime baan ontslagen en heb daarvoor 2 jaar WW ontvangen. Nu leef ik uitluitend van mijn spaargeld, daar kan ik nog ± 2 jaar mee voort. Mijn oudste zoon is 17, zit op MBO de jongste 13, die zit in de brugklas. Ik heb daar mijn handen vol aan. Moet veel regelen voor school (het zoeken v/e school was al heel gedoe, mijn oudste zoon heeft bijna een jaar school gemist doordat alle scholen vol zaten), boeken bestellen, bromfietsen aanschaffen/verzekeren, aanrijdingen regelen (mijn zoon is al 3 x aangereden op zijn brommer, gelukkig goed afgelopen), computers ea apparaten onderhouden die tegenwoordig om de 2 weken stuk gaan, (huis)artsenbezoek, eindeloos formulieren invullen voor van alles en nog wat, huis- en tuinonderhoud en ga zo maar door. Ik vind het moederschap een fulltime job en vind het triest dat moeders tegenwoordig niet meer voor hun kinderen mogen/kunnen zorgen. Het leven van vandaag de dag (zoals internet, telefoon, vervoer, reparaties, etc.) is gewoon veel en veel te duur. Ik zou het liefst in een hutje op de hei wonen, maar daar staat een boete van E 90.000,- op en bovendien kunnen mijn kinderen dan niet op school meekomen (ik vraag me echt af waar bijstandsgezinnen E 50,- pm internetabonnement en E 500,- p jr. computerreparaties/vervanging van betalen). Het komt de hele samenleving te goede als het minimum loon gewoon vold. is om alle vaste lasten v/e gezin (± E 1500,- pm) van te betalen. Die 2 jaar dat mijn zoon alleen thuis zat is het echt mis gegaan met hem en het heeft later heel veel moeite gekost hem weer op 'het rechte spoor' te krijgen. Ik ga dat mijn jongste niet ook aandoen, dan nog maar liever zwerven. Mijn oude werk kan ik absoluut niet meer aan, en een baan op minimumloon nivo is (bij 20 u/w) nog niet eens genoeg om de huur (E 600,- pm, andere huurhuizen waren er niet, moet ik nog 15 jaar voor op wachtlijst staan) van te betalen. Een kind heeft een moeder (of vader), in elk geval vaste verzorger nodig die veel van hem houdt en er altijd voor hem is. Ik ben er nu voor mijn kinderen, maar ben wel altijd uitgeput, heb nu 9 à 10 u/n slaap nodig, ben erg vergeetachtig, down etc. en kan daardoor nog weinig met ze ondernemen, wat ik echt heel rot vind. Ik raad persoonlijk mensen met een inkomen onder de E 2000,- netto pm (bij 40-urige werkweek) af om vandaag de dag nog aan kinderen te beginnen.

Ik werk zelf 4 dagen en mijn man ook maar die heeft nog een studie erbij dus die heeft het nog drukker. Ik vind het opvallend dat bijna geen enkele vrouw op dit forum het heeft over 'hulp' inschakelen. Wij hebben een huishoudster die voor ons het huishouden doet en daarmee hebben we geen geruzie of gezeur meer in het huishouden. Ik zou dit niet kunnen betalen als ik drie dagen werkte maar door die ene dag extra kunnen we en een hulp en nog eens wat leuks doen betalen. Ik krijg daar ook nog wel eens commentaar op maar andere vrouwen geven hun geld uit aan de kapper of de schoonheidssalon of een dure creme. Ik betaal liever 1 keer in de week iemand die ons huishouden doet dat bespaart me een hoop stress! Ik ben ook vaak best heel moe, heel vaak zelfs, maar vraag me af of moeders die thuis blijven niet ook gewoon doodop zijn (tenzij de kids naar school gaan) aan het einde van de dag met twee rennende peuters. Ik vind het stiekem ook wel eens lekker op mijn werk om rustig achter mijn bureau mijn koffie te drinken voor de hectiek begint. En het is allemaal een keuze hoor, je kan anno 2007 gerust ook wel van 1 inkomen leven (oh en met excuus voor de single moeders die het echt echt zwaar hebben dit gaat even over 2 werkende ouders) maar dan ook net zo als onze ouders van 1 inkomen leefden, dus met 1 auto, geen droger (wat denk je wat dat kost), niet 4x per jaar een nieuwe modieuze garderobe, en niet op een a-locatie in een semi vrijstaand huis wilen wonen, en 1 keer per jaar op vakantie naar de camping en niet de kids maar de hele tijd verwennen met bioscoop, macdonalds, dure partijtjes en dat soort dingen. We willen gewoon van alles en ja daar moet je voor werken want voor niets gaat de zon op. Voor de kids maakt het niet veel uit als je ze maar liefde geeft en niet je werktijd afkoopt door ze te verwennen met veel kado's. Kijk maar eens naar alle vrouwelijke ministers, directeuren, vrouwen op topfuncties die zelfs meer dan 5 dagen werken met kinderen. Daarvan zijn er echt nog maar weinig ontspoort hoor. Als je naar je kind goed kan onderbouwen waarom jij werkt dan hebben ze volgens mij nog meer respect voor je dan als ze denken dat ze jij maar altijd en eeuwig fysiek aanwezig bent voor hun. Daarbij denk ik dat tegen de tijd dat onze dochters 20 zijn het helemaal absurd is als je als vrouw niet werkt. En nog een laatste argument voor de vrouwen die hebben gestudeerd. Ik vind dat er wel wat voor te zeggen is dat als je een studie hebt genoten waar andere werkende leeftijdgenoten deels voor mee hebben betaald je best je steentje in de maatschappij mag bijdragen en kan blijven werken. Ik vind dat eigenlijk wel gerechtvaardigd (ook ik heb gestudeerd) tenzij je natuurlijk zieke kids of iets dergelijks hebt.

Het leuke aan alle reacties die ik zie is dat het voor iedereen iets anders is wat maakt dat je van werken en het hebben van kinderen af en toe best weleens moe kunt zijn. Ik vind dat ook geen schande als je er voor uitkomt dat het zwaar is en vermoeiend, bovendien wil ik zelf het verschil maken tussen met je kinderen zijn en het opvoeden van kinderen want dat is vermoeiend. Constante interactie met je omgeving vind ik af en toe heel vermoeiend want ik ben iemand die (ook voor mijn werk) in rustige periode meer inspiratie heeft en daarna de drukte weer opzoekt om die inspiratie ten uitvoer te brengen, iedereen heeft zo'n oplaadpunt nodig of je nu je huishouden met z'n tweetjes of alleen runt. Ik ken beide situaties en ik kan je zeggen dat ik stiekum weleens aan de tijd terug denk dat ik alleen met mijn zoontje woonde wat ik toen allemaal heb gedaan kwam uit totale eigen kracht. Daar was ik trots op ook dat het goed ging met mijn kind! Nu met echtgenoot en 2 jongens er nog bij vind ik het af en toe zwaar want ik moet altijd met mijn partner overleggen over beslissingen die we nemen over de kinderen het werk en het huis. Eerlijk, soms is dat veel vermoeiender dan wanneer je alleen je dingen doet.

Ik ben 30 jaar, ongetrouwd en geen kinderwens. Soms kijken mensen in mijn omgeving me wel eens vreemd aan als ik laat weten dat mijn vriend en ik de bewuste keuze hebben gemaakt om een leven zonder kinderen te leiden. Als ik dit zo allemaal lees dan denk ik bij mezelf: hoe egoïstisch zijn we eigenlijk dat we bewust die keuze hebben gemaakt? Ik werk deeltijd, studeer deeltijd en heb bergen vrije tijd om het in te delen zoals alleen ik dat wil, eigenlijk is dat zo gek nog niet.

Ik ben een werkende moeder omdat ik werken leuk vind. Financieel is het niet echt nodig, maar wel mooi meegenomen natuurlijk. Ik werk in de gezondheidszorg en dat geeft veel voldoening. Natuurlijk ben ik ook moe als ik om 5 uur thuis kom na een dag werken van 8 uur. Dan begint namelijk de volgende baan het huishouden de hond en de kinderen. Mijn man heeft geen baan van 8 tot 5 dus het komt er op neer dat ik alles zelf moet doen. Moe maar voldaan plof ik dan na het eten op de bank en heb geen energie meer om nog iets in huis te doen. Ik kan er ook voor kiezen om te stoppen met werken maar dan komen de muren op mij af en heb ik het helemaal niet naar mijn zin. Nee, ik geniet van mijn werk en het huishouden kan ook wat minder!

Mijn zoontje is bijna vier jaar en de laatste drie jaren zijn wij met z'n tweeën. Zijn vader en ik zijn drie jaar terug uit elkaar gegaan. Ik werkte toen fulltime en nog steeds. In principe maakte dat geen verschil, omdat ik daarvoor toch al alles alleen deed. Maar wat me het laatste jaar zo vermoeid, is de onbegrip van mijn omgeving. Er is bijna niemand die begrijpt hoe zwaar 't is. En dat maakt me heel verdrietig en moedeloos. De hele dag rennen vind ik niet eens zo erg. Maar dat er niemand is om mee te praten en als je er een keer over praat, dan wordt er gereageerd alsof je je aanstelt. Dat doet me pijn en daardoor voel ik me moe. En dat er haast niemand is, waar ik op terug kan vallen, dat doet me pijn. Ik ben wel blij dat ik hier mensen heb gevonden die daar begrip voor hebben.

Ik lees allemaal moe moe moe en nog moeiender moekes. Daar kan ik zo moe van worden. Ik heb een leuke goede baan en 4 kids waarvan 1 kanker heeft, maar ik geniet wat ik heb en haal energie uit mijn mogelijkheden, carpe diem.

Ja, dat ben ik. Ik heb een eigen pedicure salon en werkte 4 dagen van vroeg tot laat naar aanleiding van het ontslag van mijn man . Die periode kon ik alles aan en nu hij weer aan het werk is komen bij mij de spanningen er uit. Is dit normaal? Iedereen zegt van wel, maar die oververmoeidheid die breekt ontzettend op wat kan ik daar aan doen? anoniem

Lisa ik ben 33 jaar ik werk 28 uur in de zorg en 4 uur zit ik op school. Ik heb 1 kind (4jaar) en een nog groter kind (man), die denkt soms dat alles vanzelf gaat. Hij doet wel veel, maar het meeste komt toch op mij neer. De laatste tijd denk ik vaak doe die baan de deur uit. Helaas kan mijn man niet aleen de finaciële last dragen. Aangezien ik nu meer verdien dan hij, leef ik in constante strijd met mezelf . Ik voel mij vaak depresief . Gelukkig kan ik mij aardig uitleven in mijn hobby scrapbooken, maar om daar tijd voor te vinden valt niet mee.

Als ik al jullie reacties lees, word ik alleen daar al moe van. Als iedereen eens stopte met analyseren hoe vermoeiend alles wel niet is en gewoon zijn eigen ding doet, scheelt dat volgens mij stukken. Als je steeds moe bent denk ik dat je vooral niet moet gaan praten op een forum waarin je hier alleen nog maar extra in bevestigd wordt, daar word je nog veel vermoeider van. Ga lekker sporten, daar knap je van op....... Succes!!

Leuk he? moederschap en erbij werken fulltime/partime? Als ik al deze verhalen zo lees denk ik bij mezelf: wat is er dan nog zo leuk hieraan? Maar we moeten tegenwoordig wel blijven werken, want alles wordt maar duurder en duurder. Zelfs om met het gewone leven mee te draaien moeten veel ouders samen werken. Maar we moeten 1 ding niet vergeten: de kinderen staan op NR.1. Doe zelf wat je denkt dat goed is.(en wat natuurlijk mogelijk is). Zelf ben ik moeder van een peuterje van 2 1/2 jaar en ik werk 20 uur in de week. Zonder mijn werk zou ik niet kunnen, (het is wel druk en een hoop geregel). Ik vind het heerlijk om er even uit te zijn en lekker onder de mensen, lekker lachen en wat anders zijn dan alleen maar "mama". Zelfs toen de kleine ons haar eerst 14 maanden \s nachts niet met rust liet, wilde ik blijven werken, gewoon de afleiding. Oke, ik had wat hulp moeten vragen maar dacht dat ik het allemaal wel alleen kon. Nou niet dus, even een maand er tussenuit geweest en even heel anders gaan denken: als ik me goed voel dan voelen mijn dochter en man zich ook goed. Dus daarom zorg ik dat ik bij tijd en wijlen eens een dag voor mezelf plan en leuke dingen ga doen. Het hoeft niet duur te zijn, maar gewoon ff niets doen is ook lekker. Tuurlijk het lost niet alles op, maar op dat moment wel! Ook plan ik echt leuke dingen in die ik samen met mijn kleine ga doen. En ik denk maar zo, wat vandaag niet komt, komt morgen wel. En echt waar: het huis loopt "echt" niet weg! Ik wens iedere ander veel succes om hier een eigen weg in te vinden.

Vanaf het moment dat ik in de gaten kreeg dat niemand in huis dood ging wanneer ik niet had gekookt, gestreken of schoongemaakt, is een groot deel van die druk verdwenen. Ze zoeken het maar uit, ik heb ook geen zin om op te ruimen en als ze honger hebben eten ze maar een boterham, want ik ga naar een vriendin lekker socialiseren. Misschien heb ik zin om op te ruimen als ik terug kom..

UItgeput !!! nnm Maar we mogen niet zeuren en gewoon doorgaan, ik weet het af niet toe niet meer. Doe dan ook even niets meer in huis maar als ik dan weer "bijkom" ligt alles er nog net zo bij als daarvoor, dat heeft dus ook geen zin. Ik werk 24 uur mijn man 70 uur hij helpt waar hij kan maar is ook maar een mens. De jongste heeft adhd en de oudste is een brugpieper. Ik heb weleens het idee dat alles op mijn schouders terecht komt maar rationeel is dit natuurlijk niet helemaal waar. Toch word ik er heeeeel moe van en hopeloos.

Ja, ik ben een werkende moeder. Overbelast? Situatie:drie jaar geleden gescheiden, ben uitgekocht en kon zelf een woning kopen in de stad waar veel familie woont. Ben van beroep actrice en heb tijdens mijn huwlijk weinig tot niet kunnen werken daar mijn ex zichzelf altijd voorop stelde. Direct na de scheiding ging mijn jongste nog niet naar school, uitkering kreeg ik natuurlijk niet. Heb me met poetsbaantjes, callcenterwerk en een enkele acteerklus erdoorheen geslagen. Nu : Ik ben zelfstandig ondernemer, ik freelance, heb steeds meer opdrachten en een heerlijke uitdaging in mijn werk gevonden. Natuurlijk ben ik altijd moe, natuurlijk is mijn huis niet altijd op orde, natuurlijk is het steeds rekenen en hopen dat de boel blijft draaien, maar.....Ik doe het helemaal zelf, op eigen kracht, wordt sterker en gelukkiger, en dat is wat mijn kinderen meekrijgen: Onze moeder zorgt voor ons !!! Als alleenstaande moeder ben je sowieso altijd in de weer, werk je een lange dag en daarna je kids, maar juist zij zijn het waarom ik mezelf elke dag weer de uitdaging stel: Alles uit de dag halen!! Blijven afspreken met vrienden, altijd voorlezen, eigenlijk nooit stilzitten. Ik leef!! Honderdduizend dingen aan je hoofd, en dan merken dat je dat allemaal kan, topsport, maar geweldig!!

N.a.v. de kop (ik ben werkende moeder en soms voel ik me stevig belast) de reacties gelezen. Met stijgende irritatie: ik lees spijt, boosheid, verwijt en vooral veel slachtofferschap. Ik ben alleenstaande moeder. Vanaf het moment dat ik zwanger bleek, wist ik dat ik het alleen moest doen. Met vol verstand voor mijn dochter (nu 7 jaar) gekozen. Dik 7 jaar later blijkt het alleenstaand moederschap af en toe zwaar maar vooral heel compromisloos. Er is geen partner om eindeloos mee te overleggen of ruziën. De keuze te blijven werken was er niet een uit luxe maar uit pure noodzaak. Natuurlijk laat je als moeder steken vallen en ook een zekere compensatiedrang is me niet vreemd, maar er is niets mis met de waarde "werken voor je brood". Ik ben in de luxe positie dat ik een vader en moeder heb die ons zoveel mogelijk helpen zodat buitenschoolse opvang niet nodig is. Ik werk 4 dagen waarvan 2 middagen thuis en heb hierin een prima balans tussen werk en privé gevonden. Ik vind vooral de verantwoordelijkheid zwaar. Maar tegelijkertijd ben ik trots op dat ik dit op eigen kracht doe, dat ik een prachtige dochter heb die vooralsnog niet lijkt te lijden onder mijn werkend bestaan. Dames, wij kunnen heel veel. Stop toch eens met bezig zijn met de rest van de wereld en richt je aandacht op dat wat werkelijk belangrijk is, je kind, jezelf! Margaretha

Ik ben een alleenstaande werkende moeder en heb altijd fulltime gewerkt, daarnaast ook altijd in de avonduren nog gestudeerd om hogerop te komen, wat me ook is gelukt. Sinds 2 jaar is mijn dochter psychisch ziek. Ze is al verschillende keren opgenomen geweest in een psychiatrische inrichting en ik blijf mezelf nu verwijten dat ik geen genoegen heb genomen met minder inkomen, een minder mooi huis, een kleinere auto of zelfs gewoon de fiets. Graag zou ik de tijd terugdraaien, zodat ik meer tijd met mijn dochter had kunnen doorbrengen. Misschien dat het dan zover niet was gekomen!

Ik ben 40 en ja, overbelast. Maar alles doe ik mezelf aan. Je hebt altijd een keuze, al is die uit twee slechten. Waarom moet het huis altijd spic en span, kook ik elke avond uitgebreid, wil ik dat iedereen mij aardig vindt? Ik word daar voor man en kind (13) ook niet gezelliger van. Dus: roer om. Minder werken,(dan maar stap terug financieel maar ja, wat is nou belangrijker) minder poetsen, minder MOETEN (vooral van mezelf) en meer lachen, meer familie, meer IK.Tot nu toe bevalt het prima. Ik adem nu ook weer uit. Hella

Ook ik ben een moeder die er 3 dagen bij werkt. We hebben twee kids en eigenlijk heb ik het idee dat ik het evenwicht wel heb gevonden. Ik hou het huis schoon in ongeveer 2 ochtenden en de rest van de tijd houd ik vrij voor leuke dingen met mijn jongens. Tuurlijk komt het wel eens voor dat ik geen zin heb en gewoon lekker op visite ga, maar dan doen mijn man en ik samen in het weekend wat meer. Ik hou van mijn werk en zou daar ook niet mee willen stoppen. Ik ben er niet de persoon naar om altijd thuis te zijn, al denk ik dat dit ook wel weer snel zou wennen. Ja ik geloof dat dit voor mij goed werkt. Als allebei de kids op school zitten zien we wel weer verder hoe ik het in ga delen.

Ik ben ook een wekende alleenstaande moeder van 4 kinderen en zorg al 13 jaar alleen voor ze. Inmiddels zijn er 2 de deur uit en gelukkig goed terecht gekomen (hebben beide kunnen studeren). Het is heel moeilijk om te werken, voor je gezinnetje te zorgen en alle rompslomp er om heen. Gelukkig heb ik fijne familieleden en vrienden waar ik op terug kon vallen als ik het zeer moeilijk had. Als ik nu soms eens terug kijk snap ik niet hoe ik het soms vol heb kunnen houden. Daar mijn ex-man zijn alimentatie zeer onregelmatig betaalt zat ik maanden soms bijna zonder geld. En geen een instantie helpt je, de deurwaarder regelt een regeling dat het in(vele) maanden ingehaald mag worden. En ik moest maar zien hoe alles betaald werd. Maar toch voel ik mij goed en ben ik dankbaar dat alles zo goed met ons gaat. De 2 jongsten studeren nu ook en daar ben ik best trots op. Maar al met al is een partime baan plus het verzorgen van je gezin en huishouding een zware klus. Dus mogen wij vrouwen best trots op ons zelf zijn (mannen ook, die moeten het ook wel eens alleen doen).

Ik ben een full timer. Een jaar geleden werkte ik ongeveer 30 uur per week en door omstandigheden werk ik nu 40 en mijn vriend 24. Ik heb beide kanten van de medaille dus kunnen bekijken. En vrouwen die parttime werken en klagen dat alles op hun schouders komen maken dezelfde fout als vrouwen die full time werken en over hetzelfde klagen. We doen het zelf. Ik ben inmiddels bijna overspannen omdat we het niet geregeld krijgen. Mijn vriend doet net zoveel in het huishouden, vaak nog meer dan ik. Maar de verzorgende taak blijft bij de moeder liggen. Het kinderdagverblijf spreekt jou aan, de oppas regel jij, jij zorgt voor de hoestdruppels en de luiers. Jij doet wat verzachtende creme op de billen etc. En hoe reageer je als je man dat niet doet? Sterker nog, wat zou je doen als hij dat ineens wel zou doen? Ik ben het er mee eens: vrouwen zeuren!

Moe moe en nog eens moe,

Hallo vermoeide moeders. Ik ken jullie situatie ( deels ). Ik werk full-time mijn vrouw part time en zij is ook heel vaak moe. Ik weet zeker dat velen van jullie baat zullen hebben bij een behandeling van Hypoglykemie. Zoek maar eens op op deze pagina. Kijk of je jezelf erin herkent en pas de zelfhulpmiddelen eens een maand toe. Dan weet je gelijk of het je helpt.

Succes en sterkte

Peter

ook ik ben een werkende moeder met een baan van 32 uur in de zorg,dus veel wisselende diensten. En natuurlijk komt het huishouden en de opvoeding van de kinderen {3} ook op mij neer ook al heb ik een man in huis. Mijn man vindt het vanzelfsprekend dat ik alles op rolletjes laat lopen maar ziet niet dat het mij allemaal te veel wordt,ook al heb ik het er met hem nog zo vaak over,hij geeft mij het gevoel dat ik overdrijf want hij doet toch ook veel!!! Ik ben op en heb geen vat meer op de situatie, mijn oudste dochter wordt binnenkort 12 en zit middenin de pubertijd. Haar gedrag is vreselijk en we hebben dan ook constant de nodige problemen. De twee andere kinderen bootsen haar gedrag na en ik vindt het dan ook niet meer fijn om moeder te zijn op dit moment . Mijn man zit erbij en kijkt ernaar maar zegt nergens iets van of ik moet hem vragen om ook eens een steentje bij te dragen en dan maakt hij het van kwaad tot erger. Momenteel zit ik thuis omdat ik letterlijk overbelast ben ik heb de laatste jaren teveel mijn best gedaan om alles 100% te laten lopen zowel op mijn werk als thuis en heb te lang mijn emotionele bagage meegesleept omdat ik nooit tijd voor mezelf had. Ik kan me dus ook erg slecht ontspannen. Alles irriteert me momenteel en ik heb heel erg het gevoel dat ik gefaalt heb als collega,moeder en echtgenote.

Dit slaat voor 100% op mij. Ik ben continu moe en omdat er ook nog veel persoonlijke moeilijkheden spelen, heb ik aan 24 uur p/d eigenlijk niet genoeg.
Ik werk 3 lange dagen, heb cursus, run het huishouden, probeer genoeg aandacht te geven aan mijn zoontje en probeer de relatie soepel te laten lopen.
Nou, dit lukt dus niet allemaal......

Ik ben ook een werkende moeder. Ik heb 3 kinderen en werk 20 uur per week. Ik heb een vaste oppas en ik geniet van mijn kinderen als ik weer thuis ben en ik geniet van mijn werk als ik op mijn werk ben. Verder heb ik geen hobby's want dat kan ik er niet bij hebben en daar ik me bij neergelegd. Zo geniet ik toch van alles wat ik doe.

Wat heerlijk om te lezen dat ik niet de enige "zeurende" en overbelaste moeder ben! Ik heb 2 kinderen van 4 en 7 jaar, werk ongeveer 18 uur per week en run hiernaast een eigen bedrijfje waar ik, minimaal 5 uur per week druk mee ben. En dan heb ik het nog niet eens over de "emotionele" druk die hier bij komt kijken. Mijn man werkt onregelmatig waardoor wij het met opvang van de kinderen best goed hebben geregeld maar waardoor ik dus ook vaak alleen ben in het weekeind en met feestdagen en dus het gevoel heb alle verantwoording van de kinderen alleen te dragen. Alleen dat is al zwaar! Waarschijnlijk hebben alleenstaande moeders dit constant. De laatste periode heb ik overal last van en vraag me af of ik depressief, burnout, overspannen dan wel patiënt ben van angst aanvallen. Of alles tegelijk. Nu weet ik dat ik "gewoon"een overwerkte moeder/vriendin/collega en vrouw ben. Het domme is dat ik mij het echt zelf heb aangedaan, wat betreft het teveel werken en nu even niet weet hoe alles te organiseren. Mijn man heeft mij nooit verplicht te werken dan wel een eigen bedrijfje te starten. Ik ga nu lekker op de bank liggen (het is 21.30 uur) met het idee dat ik niet de enige ben die kapot is. Sorry voor jullie, maar bedankt dat ik niet de enige ben! Veel succes iedereen!

Ja, ik ben een werkende moeder, nee, ik ben niet overbelast.
Na jaren achtereen arbeidsongeschikt te zijn verklaard en dus rond heb moeten komen van een uitkering raakte ik min of meer overbelast!
Altijd moe, geen tijd voor leuke dingen, geen energie voor mijn kind, eeuwig zorgen maken.
De koe bij de horens gevat, om gaan scholen, instanties ingeschakeld om te reïntegreren etc.
En nu...alleenstaande ouder met een drukke baan in de ICT, vol energie, levenslust en vrolijkheid!
Tuurlijk, het is wel eens zwaar maar ik heb geleerd om mijn prioriteiten te stellen.'s Avonds op de bank zitten met een lekker glas wijn en een goed boek terwijl de afwas staat te wachten is voor mij geen enkel probleem meer, die afwas staat er morgen ook nog wel. Het is voor mij gewoon een kwestie van keuzes maken....

Ik ben een fulltime werkende, alleenstaande moeder met 2 kinderen die beiden de zieke van Cröhn hebben en vindt dat ik soms overbelast ben. Dat alles nog goed gaat komt omdat ik een goede vriend heb en goede vriendinnen die er voor zorgen dat ik op tijd de nodige ontspanning neem/krijg. Maar het belangrijkste is wel dat ikzelf goed prioriteiten kan stellen van wat op een bepaald moment voorgaat of moet gebeuren. Wanneer mijn kinderen fysiek goed zijn kunnen we taken verdelen. Zijn ze echter ziek dan wordt de belasting die op mijn schouders rust soms te groot.

Vandaag zag ik het even niet meer zitten. Het kinderdagverblijf belde naar huis om te vragen wat ze met mijn zoontje van 2,5 jaar aan moesten, hij is onhandelbaar. Wij hebben niet zo'n geluk om een gezond peutertje in huis te hebben. Sinds de eerste prikken is het mis, hij slaapt sindsdien bijna geen nacht door. Ja inderdaad! Al zo'n dikke twee jaar. Het kind is het gelukkigst thuis, en dan bedoel ik ook echt thuis en niet even naar opa en oma of naar de supermarkt. Dat kan hij niet aan en raakt daardoor helemaal van de kaart. Ik werk drie dagen, drie dagen voor mezelf! Hoewel me het concentreren en daardoor goed functioneren op mijn werk door de slechte nachtrust en de zorgen wel steeds zwaarder valt. Maar vanaf vandaag misschien niet lang meer. Misschien moet ik maar thuis gaan zitten, waar ik echter niet gelukkig van wordt. Want thuis is dan ook echt thuis zonder uitstapjes! Het geld kunnen we eigenlijk ook niet missen, maar ja...je kleine knul's welzijn is toch het belangrijkste, toch?

Mijn eigen moeder is er een typisch geval van. Een huishouden en tevens een baan plus een vrijwel luie man aan haar zijde. Ik zie haar snel oud worden en waarschuw haar, maar ze heeft er zelf geen notie van wat er speelt. "The battle till the sword disides" noem ik het.

Graag wil ik reageren omdat dit onderwerp mij altijd erg bezig houd. Ik werk zelf 2 dagen en mijn schoonmoeder en mijn man zijn dan thuis. Ik weet dat ik het erg getroffen heb hiermee, dus misschien wel makkelijk praten. Maar ik denk echt dat je je kinderen, die helemaal afhankelijk van je zijn toch op nummer 1 moet zetten. Dan maar geen groot huis, 2 auto's of 2 keer op vakantie. Je hebt in ieder geval je taak volbracht hier op aarde, je hebt je kinderen die aan jou toevertrouwd zijn met alle liefde opgevoed en je hebt ze een goede en veilige basis meegegeven. Want dat wil ieder mens toch graag, je gelukkig voelen? Ik krijg soms het gevoel dat het opvoeden van kinderen er zomaar even bij wordt gedaan en dat vind ik erg verdrietig. Deze kinderen worden groot en zijn misschien hierdoor wel blijvend emotioneel beschadigd. Dat is toch erg! Kijk maar naar jezelf, wat herinner je je van je jeugd "hoeveel geld pa en ma hadden?" Of "hoeveel onderlinge liefde er was in het gezin?" Want dat is toch waar het om gaat in deze wereld?
Ik weet ook wel dat sommige moeders wel moeten werken, daar kan en ik wil ook niks van zeggen. Maar ik bedoel meer die moeders die hun "carrière" op de eerste plaats zetten. Nou in het bedrijfsleven is er voor jou zo weer een ander hoor. Maar voor je kinderen niet! Die hebben maar één moeder, er daar moeten ze het hun hele leven mee doen!!!

Werken moet ik nou eenmaal om brood op de plank te brengen. Fulltime, zorg voor een kind en geen man naast mijn zijde.
En wat heeft het me na jaren keihard werken gebracht? Ondanks een boekhoudkundig/administratief/secretaresse functie een minimumloon plus dat ik nu zwaar overspannen thuis zit.
Carpe Diem! Was dat maar mogelijk in zo'n maatschappij als deze.

Ik ben 44, heb nog 5 van de 7 kinderen thuis, en dacht vorig jaar over te kunnen stappen van avond verpleegkundige naar begeleidster in de gehandicaptenzorg. Lekker overdag werken, de kinderen zitten toch op school. Wat heb ik me vergist!!! Na mijn werkdag van 7-15uur, begint er nog een thuis... De kinderen snappen niet waar ik me druk om maak, dobberen lekker in hun wereldje met veel teveel vrijheid in vuilnisbelten van kamers, met hun muziek en hun vrienden.
Ik voel me niet meer thuis in mijn huis. Mijn eigen sfeer is er niet, want ik heb geen tijd om aandacht hieraan te besteden. Als ik vrij ben ligt er zoveel werk dat ik denk, ja daaaag, morgen moet ik ook weer werken, ik heb vrij hoor. Dat kan natuurlijk niet, en raak hier enorm gefrustreerd van. Mijn huis en mijn gewone leven met de kinderen is in mijn ogen een puinzooi, ik stop ermee, ook al moet ik dan droog brood eten. Dit is geen leven..Dorien

Sylvana..
Ik ben ook een hardwerkende moeder met twee kinderen van 5 en 3 ik heb altijd fulltime gewerkt ik weet ook niet beter. Niet dat ik mij niet schuldig voel het is een dagelijkse strijd! Maar ik moet echt want ik ben achtergelaten met schulden waar ik niet uitkom. Dus moet ik werken om mezelf en mijn kinderen te onderhouden en wat het nog erger maakt ik werk om te overleven. Klinkt dramatisch maar het de dagelijkse realiteit ik zou alles geven om schuldvrij te leven echt en genieten van de simpele dingen van het leven maar voor nu op naar mijn pesioendatum..maar de kracht haal ik uit mijn kinderen dus ga ik met opgeheven hoofd gewoon door..

Ik ben een fulltime werkende, alleenstaande moeder van een dochter van 7 en het valt me zwaar! Vaak voel ik me doodmoe, heb last van continu opgezette klieren (herkent iemand dit ?) en enorme koppijn... Ik zie mijn dochter te weinig, krijg van vrienden verwijten dat ik tekort schiet in contact met hun en heb het gevoel nog maar net met mijn vingertoppen mijn leven bij elkaar te houden. De verplichting volledig te moeten werken als je kind 5 is, is in de praktijk bijna niet te doen. Soms overweeg ik een verstandshuwelijk aan te gaan met de eerste de beste man om uit deze toestand te komen. Sjaan.

Ik ben een werkende moeder (22 uur p/week) heb 2 kinderen (4+6 jr) en vind deze leeftijd van de kinderen belangrijk om bewust mee te maken. Ik werk toch, omdat ik niet alleen maar thuis wil zitten. De dagen dat ik vrij ben, doe ik van alles met de kids en ik help zo veel als kan mee op school. Ik heb zo minder tijd voor mijzelf inderdaad. Ik ben loop inderdaad wel eens op de toppen van mijn tenen. Maar klagen mag niet en daar baal ik een beetje van. Ik vind het zwaar soms. En dan niet omdat ik 3 dagen werk, nee gewoon alle verantwoording. Dus ben ik blij dat ik werk en even weer iets anders aan m\'n hoofd heb. Ondanks dat ik mezelf soms voorbij loop, ben ik toch blij dat ik werk. Dat ik de keuze heb.

werk
opleiding
huishouden
man met chronische rugklachten
zeer moeilijke peuter
verplichtingen
sociale contacten
BEN ZO MOE!

Ook ik ben een moeder die fulltime werkt 40 uren buiten en net zoveel uren binnenshuis met een zoon van 16jaar. Mijn man en zoon helpen mee alleen als ik het vraag. Alle boodschappen worden door mij gedaan, alle vakanties en betalingen worden door mij gedaan alles wordt gewoon door mij gedaan en ik ben het al jaren spuugzat...
Ik doe het helaas allemaal zelf dus de enige oplossing is weggaan en de boel de boel te laten. Ze zullen het misschien niet eens merken.

Ik ben bijna 46, heb 20 jaar FT. gewerkt en sinds 2 jaar PT.Financieel gaat het wel, ik ben weduwe en geniet van een overlevingspensioen, waardoor ik netto zo'n 30 euro minder heb dan bij FT.-tewerkstelling. Mijn kind was 3 toen ik begon te werken, na 5 jaar de huishouding te hebben gedaan was het een verademing én een uitdaging om te gaan werken.
Nu ben ik te moe om nog voltijds te werken, mijn leven was niet altijd gemakkelijk, maar mijn werk heeft me vaak door heel moeilijke momenten heen geholpen.Soms denk ik nog wel eens aan een volledige werkweek, voor het ogenblik kan ik het niet opbrengen, maar misschien dat ik na verloop van tijd toch weer de draad oppik.Ik heb wel bewust gekozen voor 1 kind, geen eigen huis, slechts 1 auto en geen verre, dure reizen.De combinatie van gezin en werk was niet altijd even gemakkelijk, mijn weekends waren altijd overvol, toch denk ik soms met heimwee terug aan die tijd.Nu ik deeltijds werk, zijn er veel zaken op het werk die een beetje aan me voorbij gaan, het kost meer moeite om bij te blijven, de betrokkenheid is minder groot.En neen, ik heb geen riante baan, gewoon op kantoor, in de sociale sector, dus met veel ellende en problemen geconfronteerd.Misschien moeten wij vrouwen eens uitmaken wat we nu echt willen, werken en zelfstandig zijn, met alle gevolgen vandien, of terug naar moeders tijd, toen manlief de enige kostwinner was en moeder thuis zat met de koters. Mijn moeder was altijd thuis, had 6 kinderen, werkte keihard, maar was ook niet gelukkig in die situatie! Niet omdat haar huwelijk slecht ging, maar omdat ze nooit de kans had om te laten zien dat ze nog iets anders kon dan voor de kinderen zorgen.

tuurlijk ik kan wel werken en ik ben ook moeder dus.

Ik ben namelijk ook een werkende moeder van 2 kinderen waarvan 1 licht verstandelijk gehandicapt is en ADHD heeft. Ik werk zelf 4 dagen in de week en 2 ploegendiensten. Ze zeggen: "Ach, je werkt maar 4 dagen", maar in principe werkt een moeder fulltime. Die staat dag en nacht klaar voor de kinderen. Dus ik ben het met Mayke eens wat ze schrijft.

Ik ben jaren in de gelukkige positie geweest om voor de kinderen te zorgen; mijn man werkte en ik was thuis voor de kinderen. Ik ben sinds een jaar gescheiden en gelukkig zijn de kinderen nu wat groter. Ik vind dat ze me dan net zo hard nodig hebben als toen ze klein waren. Wij hadden een koophuis en ik ben uitgekocht; daardoor heb ik teveel spaargeld en krijg ik geen uitkering! Je eigen geld mag je opeten!

Ik vind mijn kinderen het belangrijkste op deze wereld en wil er altijd voor ze zijn. Waarom dan scheiden? Ten eerste heb ik gewacht tot de jongste tien was en ik heb er met ze over kunnen praten. Ze hebben me altijd begrepen. De oudste heeft gezegd dat het positiefste van de scheiding was, dat ze haar moeder weer gelukkig zag. Geloof me, als je ongelukkig bent, ben je ook niet altijd voor de kinderen even geduldig. Er is nu rust in de tent, we hebben het heel gezellig, we praten over alles en nog wat en de kinderen zijn heel open en praten met mij over alle onderwerpen.

Ik kon kiezen: me een rotje gaan werken om mijn hoofd boven water te houden, of eerst voor de kinderen kiezen! Natuurlijk was voor mij die keus niet moeilijk. Ik ben 1 dag gaan werken om verzekerd te zijn met de kinderen. Ik verdien dan ongeveer 600 gulden per maand. Mijn ex-man betaalt aan mij voor de kinderen 900 gulden per maand (allimentatie wordt uitgerekend naar inkomen kostwinner). Dus mijn inkomen is 1500 gulden. Ik zit in een huurhuisje; de kinderen mochten hun kamer inrichten hoe ze het wilden, om ze zo snel mogenlijk een fijn plekje te geven.

Nou, ik ben ieder dag nog steeds blij met de beslissing die ik genomen heb om niet veel te gaan werken. De oudste is dit jaar voor het eerst naar het voortgezet onderwijs gegaan en heeft me ook nodig. Een luisterend oor, een beetje begeleiding bij het huiswerk, enz.

Ik ben een werkende en alleenstaande moeder. Ik werk 30 uur en volg daarbij in deeltijd een HBO-opleiding. Ik probeer mijn kind zo goed mogelijk op te voeden (vader heeft het laten afweten). Om te bewijzen dat ik het allemaal wel kan, loop ik tot 's avonds laat te rennen en kom steevast tijd tekort. Soms denk ik: "Ik kan het allemaal niet meer", maar het moet wel en ik weet dat ik het ga redden. Dit zijn misschien de zwaarste jaren, maar er komt een dag dat het anders zal zijn en dan weet ik waarvoor ik het gedaan heb, ik weet het zeker!

Ik werk full-time en bemerk de afgelopen maanden dat het me teveel wordt, helaas door omstandigheden voel ik mij gedwongen om volledig te blijven werken. Hoewel ik nu het moment bereikt heb dat ik naar mezelf wil gaan luisteren, helaas werkt dit niet. Omdat je in het verleden alles op je hebt genomen waar je dacht voor verantwoordelijk te zijn. Met het gevolg dat je gezinsleden er automatisch van uitgaan dat je dan ook alles blijft doen. Ik heb dan nu ook de stap genomen om te praten met de bedrijfsmaatschappelijk werker en de bedrijfsarts hoe ik dit het beste kan aanpakken om mezelf niet te verliezen. Maar het gevoel dat ik bijna op instorten sta, is duidelijk. Dus of je nu full-time of part-time werkt, probeer ten alle tijde binnen je gezin niet alles alleen te doen en voel je niet schuldig als je het een keer laat afweten. Want wat heb je eraan als je compleet instort; dan heeft niemand voorlopig iets aan je.

Hallo allemaal, mijn naam is Esther en ook ik ben een werkende moeder.
Het vervelende met alleenstaande moeders met kinderen is, dat ik vaak vastloop omdat ik full time werken moet en daarnaast alleen sta voor de opvoeding en huishouding.
Tuurlijk zou ik het liefst wat minder werken, maar dat laat het budget niet toeÂ… De regeling dat moeders moeten werken al het kind 5 jaar is, is opgelegd door de overheid, maar als het gaat om de uitwerking -zoals opvang en regelingen- is het somber gesteld. Het valt me soms heel zwaar, maar dan is het een kwestie van overlevenÂ… Pfffffff, ik zou ook zo graag een sociaal leven hebben, maar dat schiet er vaak bij in. Ach ja, het is moeilijk, maar ik blijf optimistisch en hoop dat er andere tijden komen voor mij.

Ook ik ben een alleenstaande en werkende moeder met twee kids.Em ik word er sosm zo doodmoe van wat ik allemaal de hele dag nog moet dat ik het liefst gewoon de hele dag de gordijnen dicht zou houden en op bed zou willen blijven.
Maar helaas dat is niet mogelijk met als gevolg dat ik snel geirriteerd ben en de hele dag moe..Daar baal ik dan nog het meest van.Nee ik vind het geen pretje...Ik verlang bijna weer terug naar de tijd dat ik gewoon getrouwd was en mijn salaris extra was..Die druk is soms heel erg groot nu...

Ongelovenlijk wat een elende!
Even een opmerking: sinds er 2-verdieners zijn,(geld nodig hebben voor DIE sociale contacten, mee willen doen, alles willen hebben) is het aantal echtscheidingen drastisch omhoog gegaan. Irritatie is er continu ook al heb je even een `blij` moment. Vol zelf medelij word er verteld hoe moeilijk de huisvrouw het kan hebben.
Hoe kan een school ook bedenken om de kinderen een middagje vrij te geven!!!!!
En wat als het kind zich niet lekker voeld????.......toch maar proberen op school, zegt moeder lief, een beetje hard zijn knul, mamma moet gewoon naar het werk. Hebben we toch goed over door gesproken knul???......en daar gaat zoon lief naar school. een judas kus krijgt hij nog na het uitzwaaien van z`n moeder.
Kinderen hebben FULLTIME aandacht nodig.
Ook al is het alleen de aanwezigheid van vader of de moeder. Ik hou inderdaad liever m`n handje op dan dat m`n kind de dupe er van word. Zie mij maar als een naief bekrompen iemand. Mijn man is de enige kostverdiener. En als hij thuis komt ben ik uitgerust. Wij hebben geen vetpot, maar rijk dat we zijn!

Ook ik ben een werkende moeder met 2 kinderen (4 en 1,5) en 1 op komst. Ik maak het mezelf makkelijk door een hulp in de huishouding te nemen. Wel merk ik dat zodra je kind op de leeftijd is dat het naar school gaat, zaken lastiger worden. De school last zo maar een dagje vrij in, beginnen vanwege een feest om 09.30 uur, geven zo maar een middag vrij. Dat zijn de dingen die het echt lastig maken en omdat er bij ons in de gemeente geen voorschoolse opvang is zul je dit dus zelf moeten regelen. We redden het wel maar het vraagt vaak wel een heleboel geregel.

Zelf ben ik een part time werkende moeder (24 uur). Ik denk dat er bij part time werk nog te vaak gedacht wordt door de partner dat zij minder tot niets in het huishouden hoeven te doen omdat je toch de helft van de tijd thuis bent. Vergeten wordt dan voor het gemak dat je en je kind en je baan en je huishouden en je sociale contacten moet onderhouden. Als je niet genoeg tijd voor jezelf kunt inlassen kan ik heel goed begrijpen dat je behoorlijk overbelast kunt raken. Mij is het nu na twee jaar redelijk goed gelukt om tijd voor mijzelf te reserveren en te zorgen dat het huishouden niet helemaal door mij gedaan hoeft te worden.

ben alleenstaande moeder van 40 en moet fulltime werken.voel me inderdaad ´s avonds uitgeput, en overbelast. Maar je moet wel doorgaan. Aan de andere kant geeft het voldoening wanneer je zelf voor kind kan zorgen zonder je hand te hoeven ophouden!

Ik ben een part-time buitenhuis werkende moeder met twee kinderen. Daarnaast hebben we ook nog een eigen bedrijf. In het begin toen we kinderen kregen leek het allemaal heel simpel: kinderen, een part-time baan, het huishouden en een eigen bedrijf.
Nu zijn we inmiddels drie jaar verder en veel ervaringen rijker. Het valt namelijk niet mee om het allemaal te combineren. Op het werk wil je je voor 100 �nzetten en thuis wil je dat alles ook op rolletjes loopt. En ik moet zeggen tot nu toe is het allemaal doorgaan. Het enige wat ik mis is rust. Rust in het gezin. Je bent zo vaak aan het regelen. Als de oppas ziek is wat doen we dan? Als je kind ziek is waar moet ik haar dan naar toe brengen want het kinderdagverblijf valt af. Daar wordt vaak niet bij stil gestaan. Als het allemaal lekker loopt is het geen probleem maar zijn er calamiteiten dat is het zwaar om het allemaal draaiende te houden. Natuurlijk sta je er niet alleen voor maar toch. Echter een baan buitenshuis is wel heel ontspannend en geeft het je wel wat voldoending. Toch heb ik sinds een week besloten om te stoppen met werken en me intezetten op het bedrijf van mijn man. En ik moet zeggen sinds ik de beslissing heb genomen heb ik zo'n rust!
in mezelf gekregen.
Wellicht zal ik mijn collega's missen maar rust bij jezelf en je gezin is het allerbelangrijkste.

Ik ben inderdaad een werkende moeder, al jaren en sinds 2,5 jaar ook alleenstaand. Het is zwaar, dat zal ik niet ontkennen en dat komt vooral doordat ik altijd alleen verantwoordelijk ben dat maakt dat het soms bijna niet te dragen is een huishouden baan, maar mijn kinderen (pubers en geen watjes) werken net zo hard mee dus we hebben het gewoon alledrie heel druk en als ik denk ik kan niet meer, meld ik dat, ga uithuilen of stappen met vriendinnen en daarna weer vrolijk verder. Oh ja, een goeie vrijpartij doet soms ook wonderen. Jacky

mijn dochters worden deze zomer 9 en 11 jaar.Al die jaren heb ik fulltime gewerkt in mijn éénvrouwszaak.Sinds 7 jaar sta ik er alleen voor en afgelopen jaar ben ik ingestort.Het was te veel!In dit jaar ging het opeens wel beter met de kinderen die eindelijk die moeder bij de thee hadden 's middags en die mee kon naar de kinderboerderij etc.Ik maak me zorgen over hoe het straks weer moet als ik weer ga werken,in ieder geval niet meer zoveel als toen en wie weet hebben mijn kinderen een extra dosis liefde gekregen dit jaar,waardoor ze er misschien de komende jaren beter tegen kunnen dat hun moeder minstens 36 uur in een dag nodig heeft om alles te kunnen doen wat ze moet doen.opstaan,boeterhammen smeren,naar school brengen,oh ja gymspullen vergeten,weer terug,auto naar de garage,vuilnisbakken buiten, afspraken in andere stad,school belt dat dochter arm gebroken heeft,weer naar huis,huilen,eten maken,aan tafel,in bad ,in ded,boekje voorlezen,kus slaap lekker,de telefoon,de boek!
houding,...en dan eindelijk m'n bed.
Marjolein

Hoi, ik ben Mieke uit Antwerpen, België. Ikzelf werk 3/4 (dwz, een week van 4 dagen, en de week daarop, 3 dagen). Ik heb 2 dochters van 16 jaar, en 19 jaar. Mijn echtgenoot werkt fulltime maar is dagelijks zo'n 13 a 15 uur onderweg. Het huishouden komt dus op mij terecht. Mijn man zorgt er in de weekends voor dat onze 2 auto's netjes gepoetst worden, maar verder dan dat komt hij niet. Ik kan het ook niet opbrengen wanneer hij de zaterdagmiddag even op de sofa kruipt en een dutje doet (om de weinige uren slaap van de werkweek een beetje goed te maken) om hem dan te wekken en hem te vragen een of ander klusje op te knappen. Dit stramien hou ik meestal maanden vol, en reageer hier niet of nauwelijks op, maar dan plots breekt het touwtje en ga ik even door het lint. Meestal moet ik hier weer zelf overheen omdat er geen alternatief is. Ik vind het zonde om iemand te nemen die komt poetsen, omdat ik dat geld wel beter kan gebruiken met twee studerende dochters. Kent iemand dit ge!
voel van het even niet meer zien zitten en dan toch maar weer de draad opnemen??? (ik weet van mezelf dat ik veeleisend ben wat m'n huishouden betreft, maar ja, zo hebben we allemaal wel iets hé.)

ik zou eigenlijk veel liever gewoon thuisblijven en voor mijn kinderen zorgen.Maar soms heb je geen keus,zelfs niet als je man ook werkt. Toen ze nog echt klein waren heb ik dat ook gedaan, gelukkig. Nu ben ik vaak op 'savonds en moet ik opletten dat ik niet te kattig wordt als iemand voor de zoveelste keer wil dat ik iets regel of doe. Inderdaad een part-timebaan en het moederschap is uitputtend.Ik denk dat er veel vrouwen graag een baan/carriere willen, maar dat er ook veel vrouwen zijn net als ik die eigenlijk gewoon moeten.

Nog steeds vind ik het teveel gaan over vrouwen die er "bij"werken, die dus ook nog een echtgenoot hebben, de vrouwen die alleen voor hun kinderen moeten zorgen èn daarbij moeten zorgen voor brood op de plank (want ook in deze tijd is het krijgen van bijstand niet meer vanzelfsprekend)raken steeds meer overbelast, ik ben zelf doodmoe van het overal aan moeten denken, voor moeten zorgen, als er iets stuk is dan moet je regelen dat het gemaakt wordt enz, je moet er voor zorgen dan het goed met je kinderen gaat want als dat niet zo is dan wordt je er nog op aan gekeken ook!, nee ik vind deze combinatie pas echt zwaar!!!

Ik ben geen werkende moeder maar wel een zoon daarvan. Volgens mij onderschatten sommige vrouwen het nemen van een (fulltime) baan. Er wordt vaak gesproken over het verdelen van de aandacht over werk, familie en sociale contacten. Werk is dan dus even belangrijk als familie, wat volgens mij niet de bedoeling is. De aandacht voor familie kan dan ook minder worden en de band minder hecht. Hier wordt vaak (en ook in mijn geval) niet genoeg rekening mee gehouden. Ik heb soms het idee dat er vrouwen zijn die gaan werken omdat dat tegenwoordig van ze verwacht wordt. Het lijkt wel alsof het niet meer toegestaan is dat alleen de man een baan heeft en de vrouw zich meer bekommert om het huishouden. Volgens mij is het nog steeds geen slechte situatie als OF alleen de vrouw, OF alleen de man een fulltime baan heeft maar niet allebei.
Zo zullen beiden minder snel overbelast raken. Dan kan de EEn zich meer bezig met houden met werk, en zijn/haar vrije tijd o.a. besteden aan familie/kinderen, en de ander vooral het huishouden doen en als dat even niet nodig is kan hij/zij ook tijd aan familie besteden. Als beiden echter een fulltime baan hebben en ook nog samen het huishouden moeten doen wordt het allemaal veel krapper wat tijd betreft. Misschien dwaal ik een beetje af van het onderwerp (het gaat immers eigenlijk alleen over moeders) maar toch vind ik dat het eerdergenoemde van belang is bij dit onderwerp.
(ikzelf vind er trouwens niks mis mee als een vrouw alleen het huishouden doet maar dat moet iedereen natuurlijk voor zichzelf weten, word dus niet meteen kwaad op me omdat ik een seksist ben of zoiets)

ben inde jaren zestig fulltime werkende moeder geweest,maar heb geen tijd gehad om erover na te denken of ik wel overbelast was ikwas constant doodmoe maar indie tijd kreeg je niet zo makkelijk
bijstand als je ging scheiden,en uit een soort trots heb ik nooit alimitatie gewild
ben nu 53 werk nog steeds geen 40uur meer maar 22uur en ben nu echt blijvent moe als ik thuis kom ben ik geveld
dus daarmee blijkt als het echt moet zet je jezelf bewust of onbewust je over alles heen O JA mijn dochter is nu 32 en heeft geen traumatische gevolgen van de creche opgelopen ,zij staat volop in het leven
Arina

Ik ben ook een werkende moeder, fulltime. Mijn man werkt ook fulltime. Wij hebben van alle huishoudelijke taken en de verzorging van de kinderen (3 stuks) nooit een probleem gemaakt. En reken maar dat mijn man echt geen softy is. Het hele huishouden en de verzorging van de kinderen wordt door ons beiden gedaan zonder dat we daar steeds strijd over hebben. Ook eventuele buitenhuis activiteiten worden gesplitst. De persoon die beschikbaar is gaat.En dat hebben we voor elkaar gekregen door het gewoon te doen en er niet steeds een discussie van te maken. Misschien een ideetje voor meer werkende echtparen met kinderen?

Bij de eerste regel van het stukje valt het al meteen op: "hoewel de meeste moeders parttime werken...." Het is over het algemeen juist het parttime werken wat het moeilijk maakt. Dit betekent tenslotte dat je ook voor de kinderen, het huishouden, de school, de buurt het verenigingsleven en eventuele eigen hobbies beschikbaar bent...Dit in tegenstelling tot de vaak fulltime werkende vader, die daar allemaal geen tijd voor heeft en dus zich makkelijker op één zaak kan richten.
De kern van het probleem zit volgens mij er juist in dat de buitenwereld denkt, ze werkt toch maar parttime. De parttime werkende moeder onderneemt vaak evenveel activiteiten als de niet-werkende moeder.
Mayke