Zoeken

Heb je regelmatig last van spierpijn?

Door overmatige belasting van een spier die normaliter weinig wordt gebruikt, krijg je last van spierpijn. Maar soms zijn er ook andere oorzaken. 

Tijdens griep is spierpijn bijvoorbeeld vrij normaal, omdat je spieren door het griepvirus gaan ontsteken. Je kunt ook spierpijn krijgen na een val, schop of afkoeling van je spieren. Reuma van spieren, pezen en gewrichtsbanden veroorzaakt ook spierpijn. Dat geldt ook voor spit, hernia en ischias.

Heb je regelmatig last van spierpijn in bijvoorbeeld je benen, schouders, nek of rug? Hoe wordt deze veroorzaakt? Hoe verhelp je deze klachten? Welke invloed hebben de pijnklachten op je functioneren?

Reageren
Delen
Wist je dat?

Ongeveer 20% van de Nederlanders minstens één keer per jaar naar de fysiotherapeut gaat? Vooral sinds 2006 is dit percentage sterk gestegen. Sindsdien heb je geen verwijsbrief meer van de huisarts nodig. Wil je weten wat een fysiotherapeut precies doet? En welke andere (alternatieve) therapieën er zijn om je spieren en gewrichten onder handen te nemen? Lees dan het dossier Therapieën voor spieren en gewrichten

Wist je dat?

Dossier Leven met MSJe je voeding dient aan te passen als je MS hebt? MS kan namelijk samengaan met kauw-, slik- en darmklachten. Ook het medicijngebruik kan invloed hebben op je lichaam, je houdt bijvoorbeeld meer vocht vast, waardoor je ook je voedingspatroon zult moeten aanpassen. Wat dit dan precies inhoudt en welke tips we je kunnen aanraden, lees je in het dossier Leven met MS.

Reacties

  • Sil

    Maantje

    Ik heb nu twee jaar geen steunzolen meer omdat ik ze niet kan betalen. Wel vaak last van mijn rug en beenspieren. Afgelopen tijd fiets en loop ik meer en daarna kan ik vooral mijn rechterbeen niet goed van de grond tillen door pijn bij het lopen. Ook last in mijn onderrug. Moet ik hiervoor ergens mijn spieren laten nakijken of steunzolen regelen? Of iets anders?

    Reageer
  • Sil

    Lilo

    Heb veel last van pijn in de arm, trekt door naar oksel, schouder en veel nek pijn. Is iemand bekend met dit probleem?

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Hoi, je verhaal komt me bekend voor,
    wil je me mailen? mail.kpct.nl

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Mijn vader is overleden toen ik 9 jaar oud was en net als jij ben ik gewoon doorgegaan met naar school gaan etc. Nu ben ik 34 jaar heb een zware depressie en een burnout. Sinds ruim een jaar loop ik bij een psycholoog en deze is er achter gekomen dat ik mijzelf de schuld heb gegeven van zijn dood. Meerdere ingrijpende gebeurtenissen in mijn leven heb ik om die reden nooit een plekje kunnen geven en nooit kunnen verwerken. Tot overmaat van ramp ligt mijn moeder nu in het ziekenhuis. De zorg voor haar komt op mij neer want mijn broer is er bijna nooit. Sinds zij in het ziekenhuis ligt nu bijna 1 maand wordt ik geteisterd door vreselijke dromen en overdag leef ik in angst. Ik geef mijzelf de schuld er van dat ze in het ziekenhuis ligt had ik maar eerder ingegrepen. Mijn psycholoog zegt dat het mijn schuld niet is en dat zij een volwassen vrouw is die zelf haar zaakjes moet regelen. Dat zegt mijn verstand ook wel maar mijn gevoel niet. Overdag doe ik vrolijk; ik verberg mijn angst en schaam me er ook voor. Maar s nachts komen mijn ware angstgevoelens naar boven. Ik zie steeds mijn moeder voor ogen en heb haar dood ook al gedroomd. Iedereen zegt tegen me dat dit soort dingen bij het leven horen en dat is natuurlijk ook zo maar ik kan er gewoon niet mee omgaan. Volgens mij ben ik in een soort shock geraaktop het moment dat mijn vader overleed. Nu leef ik ook in een soort shocktoestand. Ik doe mijn dagelijkse dingen maar ben eigenlijk nergens van bewust. Ik voel me dood en leeg van binnen. Het enige waar ik blij om ben is dat ik blijkbaar niet de enige ben. Ik had altijd het gevoel dat ik de enige ben met dit soort gevoelens. Ik kan je verder geen advies geven want zelf weet ik ook niet hoe ik er mee om moet gaan. Ik kan je alleen duidelijk maken dat je niet de enige bent. Ik hoop voor ons beiden dat we op een dag kunnen zeggen; het is gebeurd en we gaan verder met ons leven. Heel veel sterkte toegewenst!
    nst

    Reageer
    • Sil

      Marie-jose

      Veel sterkte ermee!

      Reageer
  • Sil

    huisarts

    Dit is een typische reactie op verdriet met spanning waarbij de uitingen ervan geblokkeerd zijn geweest. Een reactie die ook voorkomt bij het dichtslaan tijdens examens. Een middel dat onder dergelijke omstandigheden een goede reactie kan geven is het homeopathische middel Ignatia. Het mooist werkt het in de potentie (sterkte) D12 als tabletzo nodig tot 3 x per dag 2 tabletten.

    Reageer
  • Sil

    Francoise

    Mijn vader overleed toen ik vijf jaar was. Door alle verdriet bij mijn moeder en oma vond ik dat ik sterk moets zijn en hen troosten hun verdriet wegnemen en ze weer vrolijk maken. Dat doe ik nu nog steeds eigenlijk. Als er iets gebeurt ben ik degene die iedereen opvangt en opbeurt. Alleen speelt het mijn lichaam erg parten. Vanaf een jaar of veertien kreeg ik het overal benauwd in de schoolbanken tram trein auto. Hyperventilatie duizelig in grote ruimtes in drukte in cafees overal. Dit is met de jaren steeds erger teruggekomen en ook weleens weggeweest. Ik heb twee jaar bij een kinderpsychiater gezeten maar dat vond ik vreselijk. Daarna een tijdje niets toen op Yoga later in psychosynthesetherapie en toen gedragstherapie. Steeds ging het beter maar niemand kon de angsten en de grote paniek ooit weghalen. Nu ben ik sinds een jaar aan de Prozac. Alle angsten en paniek zijn weg. Ik kan niet ze4ggen dat ik me nooi!
    t zo goed heb gevoeld als nu want ik vind dat de pillen me ook een beetje veranderen. (wat oppervlakkiger slaperiger vergeetachtiger ongevoeliger) maar ik kan het leven wel aan. Ik werk full time heb een hond woon samen help mijn oma waar ik kan en mijn moeder. Em af en toe huil ik nog om het gemis en de leegte. En soms ook om de leegte die ik voel bij mijn moeder het feit dat er nooit eens iemand eens lekker voor haar zorgt en steunt. (behalve ik)Soms denk ik dat ik de pillen moet laten staan en weer in therapie moet om alles echt proberen te verwerken. Maar daar heb ik gewoon de energie niet meer voor en ook het doorzettingsvermpgen niet meer. Ik vind het nog wel even lekker zo.

    Reageer
  • Sil

    Anoniem

    Ook ik ben iemand die op jonge leeftijd mijn moeder ben verloren. Ik was 14 jaar. Ik had een hele goeie en leuke band met mijn moeder. Ik ben nu 24 jaar en zit met mijn gevoel totaal in de knoop. Toen ik 18 was overleed ook nog es mijn enige broer. Ik heb alleen mijn vader nog en mijn vriend. Ik heb ook mijn gevoel altijd verdrongen. Heb niets verwerkt, ben na de dood van mijn moeder gelijk met alles doorgegaan. Ik was destijds 'de vrouw' in huis en probeerde het huisgebeuren goed te laten verlopen. Ik kan me niet herinneren dat ik een pubertijd periode heb meegemaakt. Ik sloot me daar voor af. Wilde mijn vader niet tot last zijn. Hij had ook zoveel aan zijn hoofd toen (mijn broer werd ziek) en mijn vader is zo een lieverd, ik kon het hem niet aandoen om hem tot last te zijn. Het probleem is nu dat ik mijn gevoel heel moeilijk kan uiten. Ik ben ook niet echt een type dat naar een psycholoog gaat. Ik heb mijn middelbare school door alle narigheid niet afgemaakt. Ik heb nog wel geprobeerd om de draad daarmee op te pakken maar door mijn fulltime baan is die druk te groot. Ook dit vormt een probleem voor mij. Ik voel me dom terwijl ik dat absoluut niet ben! In principe ben ik best gelukkig nu. Heb een goede baan, een leuk huis, een schat van een vriend en fijne vrienden. Waarom ik me dan zo rot voel, dat begrijp ik dan ook niet. De dokter adviseert mij eens te gaan praten met een psycholoog. Zelf heb ik op deze site gelezen dat hypnotherapie ook een goede uitkomst kan bieden in dit soort gevallen. Kan iemand mij misschien zijn ervaringen daarover vertellen? Ik ben volwassen maar ik voel me totaal niet zo. Ik kan me moeilijk handhaven in een groep. Voel me dan heel klein en weet niets te vertellen. Een soort van onzekerheid. Ik denk dat dit ook te maken heeft met al die dingen die ik heb meegemaakt. Ik hoop dat iemand met dezelfde problemen wil reageren.

    Reageer
  • Sil

    Viginia

    Ik kan heel veel herkennen in de verhalen die hier worden verteld. Ik ben 21.Mijn moeder overleed op haar 33-ste aan borstkanker. Ze overleed vijf dagen voor mijn 8e verjaardag en is begraven de dag voor mijn verjaardag. Mijn zusje was toen 4.Toen begreep ik er niks van. Wat ik wel wist is dat ze weg was en nooit meer terug zou komen. Als kind is het zo ontzettend moeilijk om de dood van je moeder te moeten verwerken. Mijn tante en oom hebben ons in huis genomen aangezien mijn ouders waren gescheiden en er met mijn vader geen contact was. Ze hebben ons heel goed opgevangen maar het blijft anders. Je hebt toch het gevoel dat je door iedereen verlaten wordt. Eerst is je vader weg daarna overlijdt je moeder. Het is moeilijk te verwerken en om iedere keer weer als je met iemand kennis maakt het hele verhaal van voren af aan te moeten vertellen. Soms huil ik mezelf ‘s avonds in slaap. Want ik zal nooit te weten komen wat mijn moeder dacht toen ik werd geboren. Hoe zou ze me nu vinden? Zou ik haar teleurgesteld hebben of zou ze trots op me zijn? Sommige mensen die geen ervaring hebben met het overlijden van een familielid kunnen wel vrolijk zeggen: Het leven gaat door. Ik denk dat soms ook Het leven gaat door maar je moet wel leren leven met een wond die nooit zal helen. Soms gaat het wel en leef je verder maar dan gaat als gevolg een kleine gebeurtenis de wond open.

    Reageer
  • Sil

    Marleen

    Voor vrouwen die, net als ik, hun moeder op een jonge leeftijd hebben verloren is het boek 'Zonder Moeder ;een boek over dochters' van Hope Edelman een aanrader. Er is in Nederland ook een netwerk opgezet 'Dochters Zonder Moeder' die activiteiten organiseerd (oa workshops)voor vrouwen en mannen die als kind een ouder zijn verloren. Email d.z.m@inter.nl.net . Ik herken veel in de voorgaande verhalen en wens iedereen die net als ik 'er nog steeds midden in zit' veel sterkte met deze zware klus.

    Reageer
  • Sil

    Hiekie

    Ik ben een gozer van 23 jaar.. ik heb een aantal nare dingen meegemaakt, scheiding van mijn ouders op mijn 1ste levensjaar... 9 jaar met zus en moeder alleen gewoont, op mijn 10de kreeg mijn moeder een vriend, die zijn toen samen gaan wonen.. Die man was een goede vader voor me en zo ging hij ook met me om, toen ik 16 was, overleed die man plotseling aan een hartaanval... In de komende anderhalf jaar daarna, ben ik nog 3 goede familieleden verloren... Tot die tijd werd ik altijd gepest op school. Door die overlijdens ben ik erg verandert, en heb een aantal zeer goede vrienden leren kennen, die me nu nog steeds trouw zijn. Wil je hier verder met me over praten, mail mij aan hiekie@beyond-reality.nl

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

41 - 1 =

Nieuwsbrief Gezondheidsplein Nieuwsbrief

Meld je aan voor de Gezondheidsplein nieuwsbrief en blijf moeiteloos op de hoogte van Gezondheidsplein en nieuwtjes rondom onderstaande aandoening!

Video van de week

Hoe voorkom je huidkanker? (video 5 van 5)

Bekijk de video