Zoeken

Lichamelijk helemaal opgebrand door stress

Verhaal door Nel (43)

Nel (43 jaar) was gelukkig tijdens haar getrouwde leven. Maar zes jaar geleden liep het mis. Ze ging scheiden van haar man en sindsdien gaat het vooral op lichamelijk gebied niet goed met haar. 

"Hoe zal ik beginnen? Waar zal ik beginnen? Het klinkt zo simpel. Ik ben een alleenstaande vrouw met drie dochters (zes, negen en elf jaar) en een driejarige opleiding achter de rug. Nu ben ik op zoek naar een baan, maar het valt me allemaal ineens zo zwaar. Ik heb een hoop problemen met mijn ex, na zes jaar geleden al gescheiden te zijn. Zelf ben ik flink ziek geweest. Een relatie die heel serieus was, is ineens beëindigd."

Lichamelijke vermoeidheid

"Dus daar sta je dan. Ik kom vermoeid mijn bed uit, ga 's middags weer terug en 's avonds lig ik er weer vroeg in. Ik ben draaiierig in mijn hoofd en heb het idee dat ik flauwval als ik buiten op straat loop. Uiteraard ben ik met deze klachten naar de huisarts geweest. Hij vond het verstandig dat ik eens met een psycholoog zou praten en dat heb ik gedaan. Heerlijk, ik kon mijn hart luchten en het ging al vrij snel weer de goede kant op."

Nergens zin in

"Maar momenteel is het weer hetzelfde. Weer die lichamelijke vermoeidheid, geen zin hebben om wat dan ook te ondernemen en overal enorm tegenop zien. Hoe moet dit verder? Ik wil weer genieten, ik wil weer leven en volop lol hebben. Maar zelfs nu ik dit schrijf, rollen de tranen over mijn wangen. Ik schrijf heel veel en soms lijkt dat wel wat op te luchten. Maar laatst las ik gedeeltes terug en zelfs vorig jaar had ik al dit soort klachten."

"Het is de laatste weken gewoon veel erger geworden. Wanneer gaat dit eens over? Wanneer kan ik weer helder denken en heb ik het gevoel niet meer dat ik een hele dag loop te dromen?"

Reageren

Heb je zelf een verhaal, vertel het ons!

Verhaal insturen
Delen

Jongere met burn-out Wist je dat?

Een burn-out steeds vaker onder kinderen én jongeren voorkomt? Onderzoek heeft uitgewezen dat één op de drie kinderen lijdt aan angst en stress. Tien procent kampt met ernstige vermoeidheidsklachten. De oorzaak? De prestatiemaatschappij en enorme sociale druk. Hierdoor zijn er te weinig rustpauzes om even op adem te komen. In het dossier Burn-out bij kinderen en jongeren geven we daarom tips hoe ouders ervoor kunnen zorgen dat hun oogappel niet opgebrand raakt.  

Wist je dat?

Frijters Mind Tuning helpt je van je stress afOngeveer 1 op de 10 mensen met burn-outverschijnselen rondloopt? Een burn-out heeft een grote impact op je leven, maar ook op het leven van mensen in je omgeving. Met Frijters Mind Tuning kun je echter in 2 à 3 sessies helemaal van je klachten af zijn.

- advertorial -

Reacties

  • Sil

    Babette

    Heb erg veel last van vermoeidheid gehad, steeds naar huisarts toe enz. Werd er niet beter op. Totdat ik me had aangemeld als proefpersoon voor alternatieve geneeswijzen, ongelooflijk wat er gebeurde, eindelijk vooruitgang! Ik raad het echt iedereen aan. Het wordt daar bezien op meerdere vlakken, psychisch, voeding en vitamineaanvullingen. Zij haalde exact eruit wat blokkeerde en meer! Zij heeft een site www.ikhebgedroomd.info er staat ook iets over natuurlijke geneeswijze op.

    Reageer
  • Sil

    Jet

    Heb je misschien last van een depressie, of ben je overspannen? Want alleenstaande moeder met 3 kinderen is niet niks.

    Reageer
  • Sil

    Anita

    Ook ik heb dat allemaal gevoeld: moe, angsten en hyperventilatie. Bijna 2 jaar zit ik binnen en durf ik niet naar buiten. Het is allemaal begonnen na de menopauze en na de zelfmoord van mijn ex. Nu ben ik deze week pillen beginnen te nemen tegen candidas en voel mij veel beter. Ik heb mijn vermoeden van candidas al uitgesproken tegen de arts, maar zij konden niks terug vinden in bloedonderzoek. Toen kreeg ik nog allergieën erbij en ben gaan zoeken op internet. Weer kwamen mijn symptomen overeen met candidas. Ik ben terug naar dokter en heb voor tabletten candidas geëist. Die heb ik uiteindelijk gekregen en ik voel me nu beter. Mijn advies voor anderen: Houd voet bij stuk! Je moet echt zomaar niet akkoord gaan wat dokters zeggen. Blijf zelf zoeken en neem je bevindingen mee terug naar de arts.

    Reageer
  • Sil

    linda

    PAS OP MET SINT JANSKRUID AUB: Als je een manie heb kan dat tot zelfdoding leiden. DUS GEEN SINTJANSKRUID GEBRUIKEN AUB wat hebben jullie geluk dat een psych. bij jullie wel helpt. Ik wou dat ik dat kon zeggen ik lul ze allemaal onder tafel. Ik denk namelijk verder door als een ander. Ik sta er altijd alleen voor en dat is zwaar. Niemand begrijpt mij. Maar ik ben wel op de goede weg zeggen. Ze maar ja met mijn verhaal zal ik nergens terecht kunnen. En dat is een zware last die ik moet meemaken. Ik ben namenlijk ook zo moe. In mijn hoofd maar ook lichamelijk. succes

    Reageer
  • Sil

    gea

    Hoi monique,ik heb je verhaal gelezen en ik vind me er veel van me zelf in terug.
    Ik kamp ook al zo veel jaren met psygische problemen dat ik ook vaak denk wanner kan ik weer eens een normaal leven leiden,ik heb al zo veel psychiaters en andere hulp gehad daar ben ik een keer klaar mee.
    Jammer genoeg monique moet je het zelf doen,je kan wel hulp krijgen en dat is als je je echt niet lekker voelt ook prima dat helpt echt wel maar daarna zal je het toch zelf moeten doen.
    En dat is nu net wat ik soms niet kan,ik heb veel lieve mensen om me heen,maar als ik weer in een dip zit kan ik alleen maar advies vragen en de rest zal ik zelf uit moeten komen.
    Op dit moment voel ik me ook weer erg down,ik heb vacantie dus alles kom je dan tegen wat ik waarschijnlijk weg gestopt heb.
    Heb de laatste tijd nog al wat mee gemaakt dus dan is het bij mij zo weer mis.Ik baal daar ook vreselijk van,maar ik ben daar erg gevoelig voor en zal er mee moeten leven helaas,proberen positief te blijfen zeggen ze dan tegen mij,dat probeer ik dan maar.
    Ik wens je heel veel sterkte.
    groetjes gea

    Reageer
  • Sil

    Sonja

    Hallo Monique,
    Ook ik herken je verhaal heel goed, alleen heb ik geen enkele reden om zo moe tezijn...mijn kinderen zijn de deur uit, ik heb huishoudelijke hulp, mijn man helpt me altijd enorm. Toch zijn mijn benen soms zwabberig, kan ik mijn armen niet optillen, mijn hoofd tolt, of ik heb moeilijkheden met ademhalen. Sommige dagen kan ik alleen maar op bed liggen, en daar word ik dan weer so somber van..
    Volgens mij is het puur lichamelijk, misschien iets dat \"aangewakkerd\" wordt in combinatie met moeilijke gemoedstoestanden. Je moet helemaal voor jezelf uitzoeken wat je helpt. Bij mij zijn dat o.a. af en toe een glaasje wijn, vitamine B en natuurlijk mijn schildklierpillen, vermijden van pijnlijke situaties, bijv. niet op bezoek gaan bij mensen die je irriteren, lees eens een gezellig boek uit de bibliotheek, daar is het vaak ook nog gezellig, en als je toch van moeheid op bed ligt..Alhoewel ik soms zelfs daar te moe voor ben. Zet een leuk muziekje op, zing liedjes met je kinderen zodat ze er veel kennen, dan kun je op een gegeven moment aan ze vragen of ze even voor jou willen zingen, of je een mopje vertellen.
    Als je even rustig zit of ligt, leid je gedachten dan naar iets wat heel prettig was, is, of zou zijn. Op betere momenten, ga wandelen in de natuur of een park, of beweeg in huis wat meer, nee, niet om de was te strijken! Sterkte, SONJA

    Reageer
  • Sil

    Pascal

    Beste Monique,

    Je verhaal voelt me momenteel zeer gelijkaardig aan en ook ik heb momenteel een gevoel van psychisch volledig opgebrand te zijn…Ik ben een man van 31j en heb sinds mijn 17e een ingrijpend verlies moeten verwerken waarvan het einde nog lang niet in zicht is wegens andere complicaties...op mijn 17e heb ik mijn broer verloren door zelfdoding..mijn leven was voordien een leven vol dromen, ambitie en toekomstplannen en daar was ik blindweg mee bezig totdat de zeepbel uiteenspatte door het verlies van mijn broer die na jaren van zware depressie besloot een eind te maken aan zijn leven (hij was 18)..ik kan enkel besluiten dat de combinatie van zijn overgevoeligheid en zijn overbegaafdheid hem zo diep hebben gedreven..jaren heb ik op automatische piloot geleefd..hogere studies kon ik nog net aan om me toch de zekerheid te geven dat ik iets kon betekenen voor mezelf want zelfdoding veroorzaakt voor de nabestaanden een enorm gevoel van schuld en verlies van zelfwaardering..op automatische piloot kon ik jarenlang nog net dat zéér lage zelfwaardegevoel onderdrukken maar momenteel lijkt dat zo’n groot gegeven geworden te zijn dat ik me helemaal opgebrand voel..sedert 3jaar heeft mijn vader kanker gekregen en vecht hij dag in dag uit hiertegen..ik ben ervan overtuigd dat hij ziek geworden is van verdriet want vele jaren na de dood van zijn zoon heeft hij overdreven last van stress gehad in zijn buik en nét daar heeft hij nu kanker gekregen..het einde van de ziekte is nog ver uit zicht (zware chemokuur) en voor de familie is dit alsof het verlies van onze zoon/broer in het nu al verdere verleden nog steeds zwaar op de maag ligt..een soort van gapende wonde die nooit degelijk genezen leek te zijn en nu opnieuw openligt..de situatie lijkt beangstigend omdat we niet wéér een familielid willen verliezen..desalniettemin heb ik het geluk nog steeds op automatische piloot te blijven sociale activiteiten plannen, sport te beoefenen en voldoende op mijn slaap/voeding/gezondheid letten…maar het gevoel psychisch op te zijn is sterk aan het uitbreken en reeds een drietal weken zit ik futloos te staren naar mijn pc-scherm op het werk en op het internet dit soort websites te bezoeken om mijn gevoelens een plaats te kunnen geven..een opgekropt gevoel in mijn borstkas speelt me al bijna twee weken parten en der wil/moet iets uit..er komt een moment dat opgekropte emoties wezenlijk moeten uitbreken en ik denk/hoop dat dit ook verlossend/helend zou kunnen werken zodat je misschien dan weer terug de juiste energie verkrijgt om met een positievere kijk verder te wandelen door het leven..ik denk dat het psychisch opbranden van je lichaam/ziel een langdurig proces is waarvoor je eens véél tijd dient te nemen om dit proces terug in een positievere/energiekere richting te stuwen..vorig jaar heb ik drie maanden loopbaanonderbreking genomen en een zingevende tocht naar Santiago de Compostela ondernomen en dat betekende voor mij een eerste echte zingevende onderneming om het proces van innerlijke opbranding tegen te gaan…het lijkt me momenteel nog absoluut geen eindpunt geweest te zijn en ik denk eraan om nog een langere periode uit dit geautomatiseerde dagdagelijkse leven te stappen om dichter bij mezelf te geraken en mezelf van innerlijke negativiteiten te verlossen..het leven vergt véél meer inspanning naast de werkvloer dan op de werkvloer om jezelf in een emotioneel gezonde balans te houden..daar is helaas geen tijd voor en ofwel draai je mee oftewel dreig je dus kopje onder te gaan aan psychische/fysische uitputting..de meest hoopvolle betekenis die ik nu aan een burnout kan geven is dat het je dwingt om alles in de weegschaal te gooien om de juiste hulp&inspiraties te vinden die je er wel doorheen zullen sleuren..iedereen heeft wel een ander verhaal waarom hij/zij zich op een bepaald moment opgebrand voelt, maar het is toch wel een proces dat al maanden tot zelfs jaren kan aanslepen en dan vergt het véél moed om dit eerst aan jezelf toe te geven en dan nog eens véél moed om anderen hierover te benaderen…ik wens je veel moed toe en aan allen die ook het nodig hebben..

    Pascal

    Reageer
  • Sil

    Sip

    Hallo Monique,

    Ik las je verhaal en kan me hier ook in vinden. Ik loop ook al langer dan een jaar met vermoeidheisklachten. Lig inmiddels ook in een scheiding. Als ik naar de huisarts ga dan ligt het aan de spanningen. Maar er zijn ook dagen dat ik me wel fit voel en dan ben ik heel positief gestemd. Wanneer ik zo vermoeid ben twijfel ik aan alles, denk dan dat ik iets onder de leden heb of zou het psychisch zijn. Een van de ergste dingen vind ik toch wel dat de omgeving er weinig begrip voor heeft, als ik vertel dat ik erg moe ben dan wordt mij gezegd dat ik me maar op moet scherpen. Maar dat lukt dan maar even. Plus dat ik nog maar 27 ben. Het voelt nu alsof ik hier nooit meer vanaf kom maar hoop toch eigenlijk wel dat er snel verbetering in komt. Het wordt in elk geval wel onderschat hoe vervelend het is, want het beestje heeft geen naam en dan krijg je weinig erkenning, het ontneemt je levensvreugde en je hebt voor jezelf geen uitzicht op welke termijn het weer beter zal gaan. Maar ik hoop dat het nu inmiddels beter met je gaat!

    Reageer
  • Sil

    elly

    hallo

    wat je verteld komt me heel bekent voor ik leef net zo ik ben ook altijd moe ik heb geen puf in dingen doen en overal als een berg tegen op zien geen plezier makken maar geleeft worden door je lichaam
    dan gaat het weer even goed en dan komt er een tegen slag en je zakt als een blub pudding in elkaar
    en ja de hulpverlening ach ja wat zal ik er over zeggen die doen het van uit hun boekje
    maar je moet het uiteindelijk zelf doen

    een vraagje is je bloed al eens na gekeken

    ik leef hier al zoon 19 jaar mee op en af en nee sorry bij mij is het nooit over gegaan maar wel minder geworden maar dat neemt niet weg dat het bij jou ook zo zal gaan
    een ding kan ik je mee geven doe toch de dingen die je wild doen ook al zegt je lichaam dat je moe bent je zult zien dat het daarna wel iets pretiger voeld
    je word er niet beter van als je elke keer weer aan je moe heid toe geeft dan verslap je alleen maar
    en word als gevolg nog moeier

    gr elly

    Reageer
  • Sil

    Bloem

    Hoi Monique,

    Ik weet precies wat je voelt. Ben helemaal opgebrand.33-jarige alleenstaande moeder van 2 AD(H)D dochters van 5 en 8. Altijd keihard gewerkt naast de zorg voor mijn gezin en energie vretende man (nu ex). Ik denk dat jij net als ik altijd alle verantwoording op je hebt genomen, plus de zorg en emoties van je dochters. Je houdt alles draaiende;boodschappen, koken, was, huishouden, kinderen, financien, administratie en er is niemand die het even van je overneemt. Dan heb je een ex die het woord verantwoordelijkheid nog steeds niet begrijpt en je in plaats, al dan niet bewust, tegenwerkt. Dit is een onmogelijke taak. Je hebt niet eens meer tijd om stil te staan en bewust te zijn van wat jij eigenlijk nodig hebt. Je bent al jaren aan het overleven. Kortom, je bent lichamelijk en geestelijk overbelast en zelfs veel te lang. Je lichaam schreeuwt nu om rust, voordat het uit de hand loopt. Accepteer dat jou lichaam misschien wel twee jaar nodig heeft om weer een ander ritme aan te nemen. Neem je rust, concentreer je alleen op het zo simpel en soepel mogelijk houden van je huishouden en gezin. Schrijf het op wat daarvoor nodig is en bouw daarin routine op. Jou herstel is van levensbelang!Las je ochtend en middagdut in als hoogste prioriteit. Weet dat dit noodzakelijk is voor jou herstel en neem je tijd voor alles. Doe dit zodat je langzaam weer van je dochters kan genieten en er weer voor ze kan zijn. Ga weer genieten van alle kleine dingen en wees dankbaar en trots dat jij de eer hebt drie dochters te mogen begeleiden. Zodra je een beetje meer energie hebt, steek dit in je dochters. Telefoon uit, broodje mee, zonder tijd naar het park. Reken niet op begrip van vrienden en familie. Zij hebben geen idee. Je hoeft je aan niemand te verantwoorden. Vrienden die je niet begrijpen heb je niks aan. Laat ze gaan. Jij moet hardop durven zeggen wat je wel of niet aankan. Niet klagen maar vragen. Wees niet bescheiden. Niemand ruikt wat jij nodig hebt. Geef je grenzen aan. Niemand staat in jou schoenen en weinig mensen weten hoe zwaar het is en hoe uitzichtloos. Maar als jij besluit te herstellen, dan komt het goed. Blijf positief en neem je tijd. Je hebt maar één lichaam en daar moet je het mee doen. Ik weet trouwens sinds zomer 08 dat ik AD(H)D heb. Krijg medicijnen en ik heb nog nooit zo\'n rust gekend. Wie weet herkenbaar op Levente.nl...Ik begin weer af en toe toekomstplannen te krijgen, maar mijn lijf protesteert nog steeds. Zit al bijna een jaar met deze uitputting, maar ik geef me eraan over en zie nu langzaam een stijgende lijn. In ieder geval stralen mijn dochters al wat meer en dat geeft me moed. En ik ben trots op mezelf in plaats van teleurgesteld. Trots op hoe ik heb overleefd en trots op wat ik voor elkaar heb gekregen. Wees ook trots en neem je tijd. Je hebt nog een heel leven voor je. Jij beslist wat je ervan maakt en wat je aankan. Stap voor stap! Ik heb bewondering voor je!!

    Reageer

Reageer ook

Je e-mailadres wordt niet getoond, alleen je nickname.

Los de volgende rekensom op (bijvoorbeeld: is de som 1 + 3, voer dan 4 in.)

79 - 9 =

Meld je aan voor de nieuwsbrief

Met het laatste nieuws en gezonde tips

Gezondheidsplein Nieuwsbrief

Bekijk hier een voorbeeld

Video van de week

Wat is menstruele migraine? Een neuroloog legt uit!

Bekijk de video